αναδημοσίευση από το Άρδην

Πολιτική — Δεκεμβρίου 28, 2014 at 6:04 μμ

Η επερχόμενη παγίδα

του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας καταστρέψει». Είναι η μόνιμη επωδός όλου του συστημικού συρφετού, από τον Θ. Πάγκαλο, μέχρι την Μισέλ, από τον λύκο-που-στην-αναμπουμπούλα-χαίρεται Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μέχρι τον απελπισμένο ψευτοκουτσαβάκη Αντώνη Σαμαρά και τον δόλιο σύμβουλό του.

Ωστόσο… Κάτι δεν μας λένε καλά… Αν όντως πιστεύουν κάτι τέτοιο, τότε γιατί επιτάχυναν τις διαδικασίες εκλογής του νέου προέδρου, και μάλιστα με υποψήφιο χωρίς πραγματικά συναινετικό χαρακτήρα, φέρνοντας έτσι ένα βήμα πιο κοντά τις πρόωρες εκλογές, και επιταχύνοντας το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Μα πολύ απλά, γιατί θέλουν να γίνει κάτι τέτοιο: Να αποφύγουν, δηλαδή, εκείνοι μια ναρκοθετημένη διαπραγμάτευση που θα τους έδινε την χαριστική βολή, και να προστατέψουν ό,τι έχει απομείνει από τα δικά τους κουφάρια.

Αυτό το τρυκ της Κασσάνδρας, είναι το τελευταίο colpo grosso του Αντώνη Σαμαρά πριν παραδώσει την εξουσία: Να την «στήσει» στην αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθώντας να περισώσει μέσω μιας ενδεχόμενης διαπραματευτικής αποτυχίας της, ό,τι έχει απομείνει από το πολιτικό του γόητρο. Φυσικά, με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι αδιαφορεί παντελώς για το μέλλον αυτής της χώρας. Αλλά ποιός είπε ότι μπροστά στο δικό του το συμφέρον νοιάζεται για αυτό; Με παρόμοιο τρόπο ενέργησε τότε, το 1992, προς μεγάλη ευχαρίστηση του… Σωκράτη Κόκκαλη και των λοιπών μελλοντικών ‘βαρόνων’ του εκσυγχρονισμού.

Τα ίδια τάχα δεν έκανε και ο «όπου φύγει-φύγει» Κωνσταντίνος Καραμανλής το 2009, παραδίδοντας εντελώς αμαχητί την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, και χαρίζοντας του την μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία της χώρας ως ο πολιτικός που την παρέδωσε σιδηροδέσμια στα χέρια της Τρόικας μ’ εκείνο το ανεπανάληπτο διάγγελμα στο Καστελόριζο;

Το κεντρικό ερώτημα έγκειται στο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την παγίδα, και σηκώνει το γάντι της πρόκλησης, προκειμένου να διαχειριστεί εξελίξεις λίγο ως πολύ ναρκοθετημένες – αρκεί να προσέξει κανείς την νέα παρέμβαση του Σόιμπλε, που αξιώνει την τήρηση της παρούσας πολιτικής ανεξαρτήτως από το ποιος θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας στις επόμενες εκλογές, ώστε να αντιληφθεί ότι η παγίδα που στήνεται στην αξιωματική αντιπολίτευση μοναδικό στόχο έχει να την θέσει και αυτήν στο κάδρο των κομμάτων που υπέκυψαν στην αποικία χρέους. Και μέσω αυτής, να ενσωματώσει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα στο κάδρο ενός «κανονικοποιημένου» μοντέλου ‘συσσώρευσης δια της εθνικής καταστροφής’ της Ελλάδας.

Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται στην λανθασμένη στρατηγική που ακολούθησε ο Αλέξης Τσίπρας ήδη από τις εκλογές του 2012. Στο ότι έπαιξε, πολύ πρόωρα, το χαρτί της «κυβερνώσας αριστεράς», γεγονός που επέτρεψε στο κόμμα του να εκτοξευθεί στο 27% και να μετασχηματιστεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας –δίχως βέβαια να υπάρχουν ούτε οι υποκειμενικές ούτε οι αντικειμενικές συνθήκες που θα του επέτρεπαν να διαχειριστεί αυτήν την εξουσία και προπαντός χωρίς την ύπαρξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, προκαλώντας μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, όπως υπόσχεται. Μάλιστα, τότε, είχε δηλώσει χαριτολογώντας ότι είναι «πολύ καλός στο… πόκερ». Μόνο που σε αυτού του είδους τον τζόγο «υψηλού ρίσκου» παρουσιάζεται μία μόνον ευκαιρία, και μάλιστα δίχως να μπορείς να επιλέξεις εσύ το πότε.

Και τώρα που ήρθε η στιγμή, όλες οι ενδείξεις βαίνουν σε βάρος της υπόσχεσης για μιαν ανατροπή στην διαπραγμάτευση με τους ξένους δανειστές, που θα απελευθέρωνε  την χώρα από τα δεσμά των μνημονίων: Οι Γερμανοί, είναι δεδομένοι και η ανθελληνική τους στρατηγική γνωστή, ενώ αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει καμία άλλη ευρωπαϊκή δύναμη που φαίνεται ότι θα μπορούσε να στηρίξει μια «μικρή ελληνική ανταρσία» μέσα στην γερμανική Ευρώπη. Το «Ποδέμος» στηρίζει, ωστόσο αυτό έχει υιοθετήσει μιαν άλλη στρατηγική «δημιουργικής αναμονής» και ριζώματος των αντιστάσεων στους κόλπους της ισπανικής κοινωνίας –ενώ η Ιταλία εκφράσει μεν τις ενστάσεις της, ωστόσο δεν επιθυμεί να συμπαραταχθεί με την «καμένη» Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, οι Αμερικάνοι έχουν καταλήξει σε μια συμφωνία με τους Γερμανούς γύρω από το Ουκρανικό, γεγονός που προσανατολίζει την Ε.Ε. στην στρατηγική του ευρωατλαντισμού κι έτσι αίρονται σε σημαντικό βαθμό οι ενστάσεις που είχαν οι ΗΠΑ στην γερμανική πολιτική σχετικά με την Ελλάδα. Τέλος, οι Ρώσοι εξαιτίας του νέου άτυπου ψυχρού πολέμου που έχει στηθεί γύρω από το Ουκρανικό στρέφονται αποφασιστικά προς την Ανατολή, γυρνώντας έστω και προσωρινά τις πλάτες τους στην Δύση, γεγονός που αναβαθμίζει τη σημασία των ρωσο-τουρκικών σχέσεων στην σκακιέρα του Πούτιν, και υποβαθμίζει αντίστοιχα την σημασία των Βαλκανίων και της Ελλάδας. Εξ ου και η πρόσφατη στροφή της Μόσχας σε σχέση με το Κυπριακό, από την πάγια υπεράσπιση των ελληνικών δικαίων σε μια πολιτική ευμενούς για την Τουρκία ουδετερότητας.

Ανεξάρτητα από το εάν όλες αυτές οι ισορροπίες είναι επισφαλείς και μεσοπρόθεσμα μάλλον θα ανατραπούν –οι αντισυσπειρώσεις που δημιουργεί η γερμανική πολιτική στην Ευρώπη δεν μπορούν να αποτραπούν μεσοπρόθεσμα– το παρόν κλίμα εντός κι εκτός της Ε.Ε. είναι εξόχως αρνητικό για την χώρα μας. Πόσο μάλλον για τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε καθ όλη την προηγούμενη διάρκεια την στρατηγική του, στην αντίθεση μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ, γύρω από τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ευρώπη, και η οποία σήμερα τίθεται μάλλον σε δεύτερο πλάνο.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι η Ε.Ε. έχει «κλειδώσει» ως μια «γερμανική φυλακή». Σημαίνουν όμως ότι η επιλογή να ξεκινήσει η ανταρσία ενάντια στην ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας από την Ελλάδα είναι σίγουρα λανθασμένη και εξαιρετικά επισφαλής. Οι Γερμανοί εξ άλλου, έχουν διαγνώσει ότι ο αδύναμος κρίκος του πολιτικού ρεύματος αμφισβήτησής, που τείνει να διαμορφωθεί στον ευρωπαϊκό Νότο, και το οποίο χαρακτηρίζεται από διάφορα ιδεολογικά πρόσημα (Ποντέμος, Μπέπε Γκρίλο κ.ο.κ.), όπως επίσης και την άνοδο της ευρωσκεπτικιστικής ακροδεξιάς στην Γαλλία (Λεπέν) ή την Μεγάλη Βρετανία (Νάιτζελ Φάρατζ), είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα φροντίσουν έτσι να ξεκινήσουν από αυτόν την αντεπίθεσή τους.

Η χώρα μας πρέπει επομένως να τηρήσει «αμυντική στάση» και παρελκυστικές πολιτικές, να συγκροτήσει ευρύτερες συμμαχίες έως ότου γενικευτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση των Γερμανών –και μόνον τότε να προχωρήσει και η ίδια στην αμφισβήτηση της «γερμανικής φυλακής», έτσι ώστε να αξιοποιήσει την ευρύτερη αναταραχή εντός της Ε.Ε.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό πεδίο, οι κοινωνικές κινητοποιήσεις βρίσκονται στο ναδίρ της τελευταίας πενταετίας, και κυριαρχεί παντού ένα κλίμα πολιτικής ανάθεσης –με κύρια ευθύνη γι’ αυτό το πολιτικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι κύριοι εκφραστές του διάχυτου αντιμνημονιακού αισθήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν. Ελ.

Επίσης, στο εσωτερικό του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί ένα μωσαϊκό αντιθέσεων, το οποίο απειλεί να εκραγεί με τις πρώτες αναταράξεις ή υποχωρήσεις στο μέτωπο της εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Τέλος, το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που στηρίζεται σε μιαν αντίληψη «κοινωνικοποίησης»-αναδιανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος της Αποικίας Χρέους, προσκρούει στο γεγονός ότι αυτό το πλεόνασμα είναι εξαιρετικά επισφαλές και αβέβαιο, και εξαρτάται από την καλή θέληση των ίδιων των αφεντικών  της Αποικίας (ΕΣΠΑ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, δόσεις) για να μπορεί κανείς να στηριχτεί σε αυτό. Το χειρότερο, δε, με αυτό είναι ότι οι πραγματικοί επικυρίαρχοι της χώρας έχουν τα μέσα να επιβάλουν την βούλησή τους, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ακόμα και σε εσωκομματικό πεδίο εμφανίζεται ιδιαίτερα αδύναμος και υπάρχουν πολλοί παράγοντες οι οποίοι είναι έτοιμοι με την παραμικρή στραβοτιμονιά να κατηγορήσουν την ηγεσία τους για μια «Νέα Βάρκιζα». Και είναι πολύ φυσιολογικό: Όταν κανείς καλλιεργεί αντιπολιτευτικά ένα τέτοιο κλίμα προσδοκιών και υποσχέσεων, είναι πολύ εύκολο αυτό να γυρίζει μπούμερανκ με τις πρώτες διαψεύσεις.

Εξ άλλου, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας το γεγονός ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος που ξέσπασε με την αναγγελία της πρόωρης εκλογής του ΠτΔ, έχει εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να τρέχει διαρκώς πίσω από την τακτική της γρήγορης ανάληψης της εξουσίας, πραγματοποιώντας το ένα λάθος μετά το άλλο, συμμαχώντας με δυνάμεις της «μνημονιακής κεντροαριστεράς» (Κουβέλης, Τζάκρη) ή με παράγοντες της υστερομεταπολιτευτικής «βαθιάς εξουσίας» (λέγε με Γιάννα «Ίδρυμα Κλίντον» Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη).

Έτσι σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια ζώσα, εξελισσόμενη αντίφαση ενός πολιτικού προεκλογικού λόγου που ολοένα και εντονότερα στηρίζεται στην υπόσχεση μιας «μεγάλης αλλαγής» και μιας πολιτικής πρακτικής που κινείται προς την αντίθεση κατεύθυνση, αυτήν της ενσωμάτωσης.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε και την «αστάθμητη μεταβλητή» που ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 50 χρόνια ‘αποφάσιζε’, δηλαδή επικαθόριζε, την πορεία της χώρας: Τον τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος ολοένα και πιο έντονα τείνει να εγκαταλείψει το συναινετικό προσωπείο της «φιλίας» και να αξιώνει ανοιχτά και με τον ζόρι την ευθυγράμμιση της Ελλάδας στην νεο-οθωμανική πολιτική.

Και εδώ, όπως φάνηκε και κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νταβούτογλου στην χώρα μας, και το ολιγόλεπτο ραντεβουδάκι που επέτρεψε ο πρωθυπουργός της γείτονος στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει σε τίποτα από την εξωτερική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων: Του Ευάγγελου Βενιζέλου κατά την θητεία της συγκυβέρνησης, του Δρούτσα κατά την πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτήν της Ντόρας κατά τις κυβερνήσεις ΝΔ, και των Γιώργου Παπανδρέου-Θόδωρου Πάγκαλου στις μέρες της εκσυγχρονιστικής κυριαρχίας.

Έτσι, το «πολιτικό πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς έχει δημιουργήσει μια χιονοστιβάδα, την οποία καβάλησαν στο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα μετά τον Σεπτέμβριο, ποντάροντας στην συντριβή των Σαμαρά-Βενιζέλου. Ξεχνούν όμως ότι πίσω από αυτούς κρύβονται οι γερμανοτροϊκανοί και ότι ο Σαμαράς έχει στήσει μία παγίδα σε όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για να τις οδηγήσει αυτές σε πιθανές καταστροφικές επιλογές, που διαφορετικά θα τις χρεωνόταν ο ίδιος.

Υπό αυτό το πρίσμα, και εάν οι παραπάνω εκτιμήσεις αποδειχθούν σωστές, είναι πολύ εύκολο να φανταστούμε το τι θα συμβεί τους επόμενους μήνες, υπό την προϋπόθεση της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία: Οι διαπραγματευτές θα τον στήσουν στον τοίχο, και ένα κόμμα που έχει συνδέσει την πολιτική του μοίρα με την συμμετοχή του στους κόλπους της ευρωπαϊκής αριστεράς, ένα κόμμα που είναι παντελώς ανέτοιμο, ‘φύσει’ και ‘θέσει’ ανίκανο να διαχειριστεί μια ρήξη με την Ευρώπη, θα αναγκαστεί να υποκύψει στις αξιώσεις της Γερμανικής Ευρώπης. Και τότε θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, τότε ακόμα και αυτή η δυναμική που δημιούργησε το χαρτί της ‘κυβερνώσας αριστεράς’ θα εξανεμιστεί εν μέσω αποχωρήσεων, καυγάδων, καταγγελιών, με συνέπεια να ‘κοντύνει’ η αξιωματική αντιπολίτευση σ’ έναν απλό παράγοντα της κεντροαριστεράς, μαζί με τους υπόλοιπους.

Και εκείνη την στιγμή, ο φόβος, η απελπισία και το αδιέξοδο θα κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους –θα δημιουργήσουν ένα διάχυτο κοινωνικό κλίμα ανασφάλειας που θα νομιμοποιήσει νεο-αυταρχικές λύσεις, δίνοντάς τους μάλιστα πλειοψηφικό αέρα. Θα παιχτεί τότε το χαρτί του ενός ελληνικού Μπερλουσκονισμού, με μια ρετουσαρισμένη, «μετά-μεταπολιτευτική» ακροδεξιά, και άλλα συμπληρώματα μαφιόζων, ντήλερ της ολιγαρχίας, και μπάζων του παλαιού πολιτικού συστήματος.

Την ίδια στιγμή, μια ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα απονομιμοποιήσει εν γένει κάθε απόπειρα «αριστερής» απάντησης στην κρίση και κάπως έτσι το «μνημόνιο» θα ολοκληρωθεί με την έννοια ότι θα έχει προκύψει ένα νέο πολιτικό καθεστώς στα πρότυπα χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, ο αυταρχισμός του οποίου θα είναι απολύτως συμβατός με την κοινωνική σκληρότητα και την οικονομική βία που ασκείται και θα ασκηθεί πάνω στην ελληνική κοινωνία.

Η ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει σε καταστάσεις που θα λύσουν από μόνες τους το αίνιγμα της πολιτικής νομιμοποίησης της «αποικίας χρέους» αφού η πολιτική αστάθεια που θα έχει μεσολαβήσει θα έχει μεταβάλει την χώρα σε φτερό στον άνεμο που θα φυσούν οι κερδοσκόποι, και οι νέοι αποικιοκράτες.

Με την πρώτη φάση του μνημονίου, η χώρα ξέγραψε την ευημερία της ύστερης μεταπολίτευσης, και τις αυταπάτες περί της βιωσιμότητας ενός ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Με την δεύτερη φάση, εκείνη της ολοκλήρωσής του σε καθεστώς ‘αποικίας χρέους’, θα καταλάβει πολύ καλά ότι η μοίρα της δεν διαφέρει και πολύ από εκείνην της Βουλγαρίας, και των υπόλοιπων Βαλκανικών κρατών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της παγκοσμιοποίησης (λέγε με Σερβία, με την Κύπρο και την Θράκη να παίζουν τον ρόλο ενός οιονεί ελληνικού «Κοσόβου»).

Υπάρχει άραγε διέξοδος από αυτήν την μηχανική αλληλουχία των γεγονότων; Όχι, υπό το πρίσμα των στρατηγικών που είναι κυρίαρχες εντός του παρόντος πολιτικού συστήματος. Όχι, στο πλαίσιο του γνωστού επικοινωνιακού πολέμου των χαρακωμάτων, ενός παιχνιδιού εντυπώσεων που αποτελεί πλέον τον μόνο δυνατό τρόπο με τον οποίον μπορεί να ασκήσει πολιτική η παρούσα εκδοχή του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Δεν είναι τυχαίο, εξ άλλου, ότι ενόψει μιας τόσο σοβαρής διαπραγμάτευσης δεν υπάρχει καμία συζήτηση γύρω από τις στρατηγικές αντιμετώπισης των νέων εκβιασμών, ενώ η πολιτική συζήτηση του τόπου καταβυθίζεται στην δυσωδία των «Χαϊκάλης-Γκέιτ», με πρωταγωνιστές φτωχομπινέδες ανθυποπράκτορες, γελωτοποιούς, και ποντικούς των παρασκηνίων. Αποτελεί δε δείκτη του πολιτικού επιπέδου της χώρας, ότι σε αυτή την υπόθεση, και ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί, κανείς δεν διατηρεί το ηθικό πολιτικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του.

Όλα τούτα δείχνουν, ότι σταδιακά η πολιτική αντιπαράθεση καταλήγει σ’ έναν εργαλειακό πόλεμο χαρακωμάτων για την απόσπαση της εξουσίας, όπου κυριαρχούν οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, η ίντριγκα και το παρασκήνιο, ενώ η πολιτική διαμάχη αποψιλώνεται σταδιακά ακόμα και από εκείνες τις προσχηματικές προγραμματικές συγκρούσεις: Μισέλ Ασημακοπούλου, Θόδωρος Πάγκαλος, και Άδωνις Γεωργιάδης από την μία, επαναπατρισμός του ασώτου Φώτη Κουβέλη, Θεοδώρα Τζάκρη, Βουδούρης και Παραστατίδης από την άλλη. Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τις χειρότερες στιγμές δικομματισμού της ύστερης μεταπολίτευσης.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή εξέλιξης αυτής της διαμάχης δεικνύει ολοένα και πιο κατηγορηματικά πως η εναλλακτική λύση βρίσκεται έξω από το παρόν πολιτικό σύστημα, γιατί αυτό τελεί σε συνθήκες συγκρουσιακής ισορροπίας μέσα στο αδιέξοδο.

Σε αντίθεση, δε, με τις υποσχέσεις που μοιράζονται σήμερα αφειδώς, τόσο από τον πόλο των «κουΐσλιγνκ» –δηλαδή της συγκυβέρνησης– όσο και από τους τυχοδιώκτες της «κυβερνώσας αριστεράς» δεν υπάρχει κανένα εύκολο σαξές στόρυ, και καμία ανέξοδη διαφυγή από το μνημόνιο.

Αντίθετα, η αντιστασιακή στρατηγική πρέπει να είναι μεσο-μακροπρόθεσμη, και να πατάει στα πραγματικά δεδομένα της Ελλάδας και της διεθνούς συγκυρίας καλλιεργώντας συστηματικά τις θετικές συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεταβολή της αρνητικής συγκυρίας για την χώρα μας.

Έτσι, έναντι του «πολιτικού πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς πρέπει να προκρίνουμε μια γραμμή κοινωνικού και πολιτικού «αντάρτικου» στην πολιτική της αποικίας χρέους φθείροντας κατά το μέγιστο τους κοινωνικό-πολιτικούς της εκφραστές. Και αυτή τη στρατηγική, παρά τις μεγάλες διαφωνίες που μας χωρίζουν μαζί τους, προτάσσει και το ΚΚΕ ή ακόμα και ένα κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Επομένως, έναντι μιας αντίληψης γρήγορης –και βραχύχρονης– κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, πρέπει να προκρίνουμε την στρατηγική της ενίσχυσης του λαϊκού κινήματος, της ανάπτυξης μιας «δυαδικής εξουσίας», παράλληλων δομών που θα λειτουργούν παραδειγματικά και θα στέκουν αντίβαρο στην παρακμή των σάπιων μέχρι το μεδούλι κυρίαρχων θεσμών που είναι έτοιμοι να μεταβάλουν οποιονδήποτε πολιτικό φορέα κι αν σπεύσει να τους διαχειριστεί άμεσα σε εικόνα και ομοίωσή τους.

Έναντι μιας υπόσχεσης περί γρήγορης επιστροφής στον παλιό καλό παράδεισο θα πρέπει να υπάρξει μια συστηματική ανάλυση και επεξήγηση της πραγματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα: Μια κοινωνία με διαλυμένο παραγωγικό ιστό, υδροκέφαλη, όπου ο μη-ενεργός οικονομικά υπερβαίνει τον ενεργό οικονομικά  πληθυσμό, και ο τελευταίος απασχολείται ως επί το πλείστον σε παρασιτικές δραστηριότητες που είναι υπερβολικά δεμένες με το κράτος, τα κόμματα ή την διεθνή συγκυρία (λέγε με τουρισμό). Αυτή η κοινωνία, αντικειμενικά, χαρακτηρίζεται από μικρή δυνατότητα αυτοδυναμίας και άρα είναι πολύ πιο ευεπίφορη, ανάλογα με την υφή και την συγκεκριμένη θέση του εκάστοτε κοινωνικού στρώματος, είτε σε πολιτικές σπέκουλας του φόβου –λέγε με ΝΔ, ή αύριο, Μαρινάκη και Μπέο– είτε σε πυροτεχνήματα και «τουφεκιές από αλεύρι» που υπόσχονται μια γρήγορη και εύκολη αποκατάσταση της ευημερίας της ύστερης μεταπολίτευσης.

Όντως, το δίλημμα έχει τεθεί, ωστόσο δεν είναι αυτό που θα μας απασχολήσει στις επικείμενες, πρώτες εκλογές αλλά στην πολιτική αστάθεια που θα επακολουθήσει. Ή θα συγκροτηθεί μια δύναμη «πατριωτικής αριστεράς» που θα χτίσει μια πλειοψηφική κοινωνική ηγεμονία μ’ ένα αταλάντευτο όραμα εθνικής απελευθέρωσης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, πολιτιστικής αναγέννησης και παραγωγικής ανασυγκρότησης, που θα παραμείνει κουφό στις σειρήνες των εκπτώσεων για χάρη ευκαιριακών εκλογικών συμμαχιών και οπορτουνιστικών σχημάτων κυβερνητισμού ή η χώρα θα βυθιστεί σε μια νεο-αυταρχική νύχτα μπαίνοντας στο κλαμπ των «αποτυχημένων κρατών» των Βαλκανίων και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό σε επίπεδο εξαθλίωσης της κοινωνίας, και εθνικής ακεραιότητας της χώρας.

Ενάντια στην λογική του «ή τώρα ή ποτέ» που κυριαρχεί σήμερα στα τηλεπαράθυρα, έχουμε καθήκον σήμερα να προστατέψουμε όσες υγιείς δυνάμεις απομένουν σε αυτήν την χώρα, από τα ψευδοδιλλήματα μιας εκλογικής αντιπαράθεσης που προτιμάει να ξεχνάει τις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, για να επιδοθεί σ’ έναν εργαλειακό ανταγωνισμό για την εξουσία. Αυτές οι δυνάμεις, θα πρέπει να παραμείνουν με καθαρό μέτωπο ώστε πολύ σύντομα, κυριολεκτικά αύριο, να συμβάλουν στην οικοδόμηση ενός πόλου πραγματικής αντίστασης.

Υ.Γ. Είναι γνωστό το επιχείρημα που μας αντιτάσσουν κάποιοι, κακόβουλα, πως «λέμε τα ίδια με τον Σαμαρά». Το πρόβλημα, τους απαντάμε, είναι ότι ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στον Σαμαρά μία ύστατη, ανέλπιστη ευκαιρία: Δεν γίνεται, ο Τσίπρας να αντιμετωπίζει τους εκβιασμούς των αγορών με αστειότητες του τύπου «θα βαράμε νταούλι, κι αυτοί θα χορεύουν». Έτσι, δίνει την δυνατότητα στον Σαμαρά να συγκαλύψει τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, καθώς και την αθλιότητα της μνημονιακής καθημερινότητας που έχει αυτή προκαλέσει, πίσω από την επίκληση της κοινής λογικής –όπως έκανε και στο πρόσφατο διάγγελμα. Και ταυτόχρονα, με αυτήν την τακτική επιτρέπει, για παράδειγμα, να αναπτυχθεί περαιτέρω ένα ρεύμα «υπεύθυνης» (sic!) κεντροαριστεράς με κύριο εκφραστή «Το Ποτάμι», ή δημιουργεί και πάλι χώρο στον ΓΑΠ, ώστε να λάβει νέες πολιτικές πρωτοβουλίες.

Η κυβερνητική, βρόμικη κινδυνολογία απέναντι στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και στην πολύ πιθανή του ανάδειξη σε κυβερνητική εξουσία, σε τοπικό επίπεδο έχει μεταφερθεί στη θεματολογία του αγωγού ύδρευσης, καθόσον το ζήτημα έχει αποκτήσει κεντρική πολιτική σημασία. Μεταφορέας της αποτελεί ο αποτυχημένος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Καρύδης, ψηφοφόρος όσων μνημονίων μπόρεσε με στόχο την ένδεια και το ξεπούλημα ενός λαού, ο οποίος με πολιορκητικό κριό το ψέμα παριστάνει τον επίδοξο σωτήρα της περιοχής βομβαρδίζοντας τους αδαείς με πληροφορίες για τη δήθεν άρνηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσουν στη Βουλή τροπολογία η οποία ήταν ευνοϊκή για την εργολαβία του αγωγού. Από κοντά του και οι κάθε λογής βαστάζοι, κάθε λογής αντικομουνιστές, μικροεργολάβοι και τοπικοί λοχίες στην Αίγινα, που βαράνε προσοχή και δίνουν τακτικές αναφορές στους κομματάρχες τους.
Το ερώτημα όμως δεν αφορά τόσο στη συγκεκριμένη μπόχα, που είναι αυτονόητη για τους σιχαμερούς φορείς της. Είναι άλλο, και είναι μάλλον ρητορικό: γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στοιχηθεί πίσω από μια εργολαβία που πάνω της έχει στηθεί το τοπικό μας πολιτικό σύστημα ενώ από άποψη οικολογική, πολιτική και οικονομική πρόκειται για ένα μεγάλο ατόπημα; Αρκεί να σκεφτεί κανείς λογικά: α)μέλλεται (;) να πραγματοποιηθεί ένα έργο στη βάση μιας χρόνιας εγκατάλειψης υποδομών συγκράτησης νερού σε ένα νησί άνυδρο, σε ένα νησί που συζητούνται -χωρίς ντροπή- «αντιπλημμυρικά έργα» β)μέσω του αγωγού η αποικιοποίηση του νησιού και η κατάργηση μιας σχετικής αυτονομίας του είναι προ των πυλών μαζί με τον αγωγό γ)πρόκειται για επένδυση άνω των 30.000.000 ευρώ, μελετοκατασκευή, πιλοτική, για την οποία τα πιθανά αρνητικά αποτελέσματα ή για την υπεροκοστολόγησή του δεν εγγυάται ουδείς. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: από πολιτικό καιροσκοπισμό ή από αναπτυξιακή αντίληψη προωθείται ο αγωγός ως λύση, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι όλο και πιο φανερό ότι τη λύση δεν θα τη δώσει ο αμήχανος λαός, ο λαός που περιμένει, ο λαός που προσδοκά. Θα τη δώσει ο κυρίαρχος λαός όταν αυτός μπορέσει να σκεφτεί και πράξει λογικά. Όταν σκεφτεί και πράξει όπως δεν έπραξε ολοκληρωμένα στις επαναστάσεις του: στα 1821-1829 και στα 1941-1949.

αναδημοσιεύσεις από το POROS NEWS

Δήμος Πόρου: Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ο Πόρος – Ενημέρωση προς πλημμυροπαθείς

09/12/2014 | 2 Σχόλια

Δήμος Πόρου: Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ο Πόρος - Ενημέρωση προς πλημμυροπαθείςΜε επιστολή του προς την Περιφέρεια Αττικής και τις Γενικές Γραμματείες Πολιτικής Προστασίας και Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής τα ξημερώματα της […]

Εφιάλτης! – Ο Πόρος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης!

09/12/2014 | 3 Σχόλια

Εφιάλτης! – Ο Πόρος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης!Δραματικές ώρες πέρασαν τη νύχτα της Δευτέρας 8 Δεκεμβρίου, οι κάτοικοι του Πόρου. Πριν προλάβουν να επουλώσουν τις πληγές τους από την πρωινή νεροποντή, η βραδινή καταιγίδα, ήρθε να προκαλέσει μεγαλύτερες ακόμη καταστροφές, σε πολλές περιοχές του νησιού, κυρίως στην Καλαυρεία.

Έκτακτη Ανακοίνωση από τον Δήμο Πόρου για τα ακραία καιρικά φαινόμενα

08/12/2014 | 0 Σχόλια

Έκτακτη Ανακοίνωση από τον Δήμο Πόρου για τα ακραία καιρικά φαινόμεναΛόγω των ιδιαίτερα δυσχερών καιρικών φαινομένων ο Δήμαρχος Πόρου έπειτα από συνεννόηση με την Πυροσβεστική καλεί τους δημότες να μην μετακινούνται […]

Εικόνες Αποκάλυψης! – Πρωτόγνωρη νεροποντή με ζημιές και πλημμύρες στον Πόρο

08/12/2014 | 0 Σχόλια

Εικόνες Αποκάλυψης!  - Πρωτόγνωρη νεροποντή με ζημιές και πλημμύρες στον Πόρο Μεγάλη αναστάτωση και σοβαρές ζημιές, προκάλεσε η δυνατή νεροποντή το πρωί της Δευτέρας (8/12) στον Πόρο. Η νεροποντή, που συνοδευόταν […]

Η πρόσφατη νεροποντή στην Αίγινα, έφερε στην επικαιρότητα τη χρόνια παθολογία του τοπικού παρασιτικού συμπλέγματος οικονομίας-εξουσίας-κοινωνίας. Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί εφόσον αντί να επιθυμούμε τη συγκράτηση των όμβριων νερών στα ημιορεινά μας, επιδιώκουμε να τα στέλνουμε με «αντιπλημμυρικά» έργα στη θάλασσα; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί όταν μπαζώνουμε ό,τι υπάρχει από ρέμα ή περιορίζουμε τις όχθες του για να κερδηθούν έστω και κάποια τετραγωνικά δόμησης; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί όταν το τσιμέντο και η άσφαλτος είναι ο πολιτισμός που έχει αντικαταστήσει τη λάσπη, το χώμα και τον αγρό; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί εφόσον αδιαφορούμε για το παρελθόν των προγόνων μας που μεριμνούσαν κυρίως για τα κοινά; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί όταν εδώ και μια 40ετία έχουμε παρατήσει τη γη που μας έθρεψε; Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί πέρα από αυτό που συνέβη πριν 4 χρόνια ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, και εμείς το αφήσαμε να το χειριστούν αυτοί που κανοναρχούν στο δημόσιο βίο, στην οικονομική ζωή του τόπου και στο υποκριτικό ήθος; Υπάρχει ακόμα τσίπα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε θαρρετά, για όσα αφήσαμε ενέχυρο τους προστάτες μας αλλά και για όσες ευκαιρίες έχουμε ακόμα, προκειμένου να μετατρέψουμε σε παράδεισο το ρημαδιό που μας απέμεινε;

Εκθέτοντας σύσσωμο το τοπικό πολιτικό μας σύστημα, ως διεφθαρμένο ή τουλάχιστον ανεπαρκές, ο αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Χατζηπέρος, χαρακτήρισε «φαραωνικό» το έργο σύνδεσης της Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ μέσω αγωγού, αποκαλύπτοντας την 6πλάσια (η 3πλάσια για άλλους) σχεδόν αποδοτικότητα σε σχέση με τη ζήτηση, σε κυβικά νερού, ενώ ο ίδιος θεώρησε περιττή την -κόστους 6.000.000+ ευρώ- προστασία του. Αυτό σημαίνει ότι η εδώ και χρόνια προπαγάνδα για το κόστος του αγωγού όπως και του κόστους της προστασίας του στο βυθό, η οποία έφτασε στα 32.000.000+ ευρώ, είναι κατά πολύ μικρότερη, σύμφωνα πάντα με το νέο αντιπεριφερειάρχη. Παράλληλα και γνωρίζοντας ότι πρόκειται για (ο)μελετο-κατασκευή δήλωσε ότι «οι μελέτες πρέπει να έχουν την απαραίτητη αρτιότητα ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις και υπερτιμολογήσεις, κι ενδεχομένως ματαίωση του ίδιου του έργου». Εν ολίγοις συμφωνώντας με το έργο του αγωγού ξεκαθάρισε και τις προϋποθέσεις για αυτό.
Η εκβιαστική -από άποψη χρόνου- κατάθεση εγγράφου (μέχρι τις 9/9/2014) για την ένταξη του έργου στον προϋπολογισμό, το οποίο –σημειωτέον- επιβαρύνει εξολοκλήρου την Περιφέρεια σύμφωνα με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δε φαίνεται να είναι δεσμευτική όσον αφορά τον μέχρι τώρα οικονομικό υπολογισμό για το έργο. «Αν έχουν αδυναμίες είτε ως προς τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά είτε ως προς τις οικονομικές τους απαιτήσεις, θα αναζητηθούν στη συνέχεια άμεσα άλλες λύσεις», δήλωσε κατηγορηματικά, εννοώντας βεβαίως τόσο την υπέρμετρη αποδοτικότητα του αγωγού όσο και τα ακριβά μέτρα προστασίας του στο βυθό, καταλογίζοντας εμμέσως προθέσεις υπερκοστολόγησης.
Είναι φανερό ότι δηλώσεις όπως αυτές, οι οποίες εκδηλώνουν προθέσεις δραστικής μείωσης του κόστους, δεν φαίνονται να είναι ευκαιριακές. Η νέα διοίκηση της Περιφέρειας δεν βλέπει με καλό μάτι τον αγωγό έτσι όπως προβλέπεται από τις προμελέτες και μελέτες που έχουν γίνει παντιέρα του κάθε τοπικού παράγοντα στην Αίγινα, ενώ επιθυμεί διακαώς να μεταφέρει το τμήμα της υπερτιμολόγησής του σε άλλες χρηματοδοτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη διοίκηση φρόντισε πολύ μέχρι και την τελευταία στιγμή με ανάρμοστο τρόπο να δείξει τις προθέσεις διαχείρισης του χρήματος  κι αυτό είναι επιβαρυντικό για τη νέα, έχοντας κι ένα σοβαρό υπέδαφος εναντίον της για την «υπόθεση του αγωγού». Η «προ των πυλών» φιλολογία εκ μέρους της προηγούμενης διοίκησης και του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, έχει θρέψει ως λίπασμα ένα χλοοτάπητα υποδοχής του αγωγού, χωρίς αμφισβήτηση.
Παρ’ όλες όμως αυτές τις εξελίξεις η «υπόθεση του νερού» -η οποία έχει μετατραπεί σε «υπόθεση αγωγού»– δείχνει ότι η νέα διοίκηση της Αντιπεριφέρειας θα συνεχίσει τον αποικιακό προσανατολισμό στην κεφαλαιώδη αυτή «υπόθεση». Οι εξελίξεις μπορεί να σηματοδοτούν επιφανειακές πολιτικές αλλαγές, όσον αφορά το εύρος αυτής της επένδυσης που θεωρείται η «μητέρα των έργων» και ταυτοχρόνως η αχίλλειος πτέρνα του πολιτικού συστήματος στην Αίγινα, αλλά δεν μπορεί να θίξουν τον πυρήνα του. Ο πυρήνας του παραμένει η αντιπαραγωγική, αποικιοποιημένη και μεταπρατική ανάπτυξη. Ζητήματα, όπως της συγκράτησης του νερού με δημόσια φράγματα, της συγκράτησης μέσω της οικιακής υποδομής σε στέρνα, του χτισίματος των αναβαθμίδων και της αναθέρμανσης της γεωργικής παραγωγής, της αγοράς υδροφόρας, καθώς και άλλων ενεργειών και δράσεων προκειμένου το νησί να καταστεί αυτοδύναμο, είναι απόντα. Αλλά αυτά είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλια».
Δηλαδή «δικά μας».

Εκθέτοντας σύσσωμο το τοπικό πολιτικό μας σύστημα, ως διεφθαρμένο ή τουλάχιστον ανεπαρκές, ο αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Χατζηπέρος, χαρακτήρισε «φαραωνικό» το έργο σύνδεσης της Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ μέσω αγωγού, αποκαλύπτοντας την 6πλάσια (η 3πλάσια για άλλους) σχεδόν αποδοτικότητα σε σχέση με τη ζήτηση, σε κυβικά νερού, ενώ ο ίδιος θεώρησε περιττή την -κόστους 6.000.000+ ευρώ- προστασία του. Αυτό σημαίνει ότι η εδώ και χρόνια προπαγάνδα για το κόστος του αγωγού όπως και του κόστους της προστασίας του στο βυθό, η οποία έφτασε στα 32.000.000+ ευρώ, είναι κατά πολύ μικρότερη, σύμφωνα πάντα με το νέο αντιπεριφερειάρχη. Παράλληλα και γνωρίζοντας ότι πρόκειται για (ο)μελετο-κατασκευή δήλωσε ότι «οι μελέτες πρέπει να έχουν την απαραίτητη αρτιότητα ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις και υπερτιμολογήσεις, κι ενδεχομένως ματαίωση του ίδιου του έργου». Εν ολίγοις συμφωνώντας με το έργο του αγωγού ξεκαθάρισε και τις προϋποθέσεις για αυτό.
Η εκβιαστική -από άποψη χρόνου- κατάθεση εγγράφου (μέχρι τις 9/9/2014) για την ένταξη του έργου στον προϋπολογισμό, το οποίο –σημειωτέον- επιβαρύνει εξολοκλήρου την Περιφέρεια σύμφωνα με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δε φαίνεται να είναι δεσμευτική όσον αφορά τον μέχρι τώρα οικονομικό υπολογισμό για το έργο. «Αν έχουν αδυναμίες είτε ως προς τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά είτε ως προς τις οικονομικές τους απαιτήσεις, θα αναζητηθούν στη συνέχεια άμεσα άλλες λύσεις», δήλωσε κατηγορηματικά, εννοώντας βεβαίως τόσο την υπέρμετρη αποδοτικότητα του αγωγού όσο και τα ακριβά μέτρα προστασίας του στο βυθό, καταλογίζοντας εμμέσως προθέσεις υπερκοστολόγησης.
Είναι φανερό ότι δηλώσεις όπως αυτές, οι οποίες εκδηλώνουν προθέσεις δραστικής μείωσης του κόστους, δεν φαίνονται να είναι ευκαιριακές. Η νέα διοίκηση της Περιφέρειας δεν βλέπει με καλό μάτι τον αγωγό έτσι όπως προβλέπεται από τις προμελέτες και μελέτες που έχουν γίνει παντιέρα του κάθε τοπικού παράγοντα στην Αίγινα, ενώ επιθυμεί διακαώς να μεταφέρει το τμήμα της υπερτιμολόγησής του σε άλλες χρηματοδοτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη διοίκηση φρόντισε πολύ μέχρι και την τελευταία στιγμή με ανάρμοστο τρόπο να δείξει τις προθέσεις διαχείρισης του χρήματος  κι αυτό είναι επιβαρυντικό για τη νέα, έχοντας κι ένα σοβαρό υπέδαφος εναντίον της για την «υπόθεση του αγωγού». Η «προ των πυλών» φιλολογία εκ μέρους της προηγούμενης διοίκησης και του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, έχει θρέψει ως λίπασμα ένα χλοοτάπητα υποδοχής του αγωγού, χωρίς αμφισβήτηση.
Παρ’ όλες όμως αυτές τις εξελίξεις η «υπόθεση του νερού» -η οποία έχει μετατραπεί σε «υπόθεση αγωγού»– δείχνει ότι η νέα διοίκηση της Αντιπεριφέρειας θα συνεχίσει τον αποικιακό προσανατολισμό στην κεφαλαιώδη αυτή «υπόθεση». Οι εξελίξεις μπορεί να σηματοδοτούν επιφανειακές πολιτικές αλλαγές, όσον αφορά το εύρος αυτής της επένδυσης που θεωρείται η «μητέρα των έργων» και ταυτοχρόνως η αχίλλειος πτέρνα του πολιτικού συστήματος στην Αίγινα, αλλά δεν μπορεί να θίξουν τον πυρήνα του. Ο πυρήνας του παραμένει η αντιπαραγωγική, αποικιοποιημένη και μεταπρατική ανάπτυξη. Ζητήματα, όπως της συγκράτησης του νερού με δημόσια φράγματα, της συγκράτησης μέσω της οικιακής υποδομής σε στέρνα, του χτισίματος των αναβαθμίδων και της αναθέρμανσης της γεωργικής παραγωγής, της αγοράς υδροφόρας, καθώς και άλλων ενεργειών και δράσεων προκειμένου το νησί να καταστεί αυτοδύναμο, είναι απόντα. Αλλά αυτά είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλια».
Δηλαδή «δικά μας».

Σύμφωνα με την «Εκδήλωση Ενδιαφέροντος για Μίσθωση Αγροτεμαχίου Ιδιοκτησίας ΤΕΣ στην θέση ΠΕΡΔΙΚΑ ν. Αίγινας»  εκ μέρους του Ταμείου Εθνικού Στόλου, ενοικιάζεται αγροτεμάχιο επιφανείας 350,00 στρεμμάτων περίπου, παραθαλάσσιο με ήπιες κλίσεις, που ανήκει στην ιδιοκτησία του. Η Anoixti_Prosklisi_gia_Ekmetaleusi_Agrotemaxiwn_TES_2014.pdf  που αφορά σε συμβόλαιο 25ετούς διάρκειας δίνει και την συγκεκριμένη οδηγία αξιοποίησης των 350 στρεμμάτων: «θα αναβαθμίσει την περιοχή, θα αξιοποιήσει επί τα βελτίω την ακίνητη περιουσία του εκμισθωτή, και θα προσελκύσει το ενδιαφέρον επισκεπτών, τουριστών, ιδιοκτητών σκαφών αναψυχής». Με μια γλώσσα που συνδυάζει τη στρατιωτική και την σύγχρονη του μάρκετινγκ, το Πολεμικό Ναυτικό εκποιεί την περιουσία του προς όφελος της αγοράς και των αφεντικών. Καμιά νύξη για κοινωφελές έργο όπως θα μπορούσε να μιλούσε η ναυτική δομή άμυνας ‘’της πατρίδας’’.
Σύμφωνα με το νόμο 4250,  Αρ. Φύλλου 74/26 Μαρτίου 2014, (εδώ σε μορφή PDF )με τίτλο: «Διοικητικές Απλουστεύσεις – Καταργήσεις, Συγχωνεύσεις Νομικών Προσώπων και Υπηρεσιών του Δημοσίου Τομέα – Τροποποίηση Διατάξεων του π.δ. 318/1992 (Α΄ 161) και λοιπές ρυθμίσεις» και το άρθρο 18 για την «Ίδρυση Ενιαίου Ταμείου Εθνικής Άμυνας (Ε.Τ.Ε.Α.)» καταργούνται όλα τα ταμεία των επίσημων στρατιωτικών δομών (Ταμείο Εθνικής Άμυνας, Ταμείο Εθνικού Στόλου, Ταμείο Αεροπορικής Άμυνας) των τριών όπλων και συγχωνεύονται σε ένα. Τώρα πια, περισσότερο ευέλικτα, κινείται η κυβέρνηση προς την αγορά και τους επιχειρηματίες, για την την οικονομική αξιοποίηση της περιουσίας αυτής που κατά καιρούς γινόταν γνωστή από κινητοποιήσεις των κατοίκων προκειμένου να αποδοθεί σε αυτούς για κοινωφελείς λόγους. Ερωτήματα από πλευράς μερίδας υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού όσο και από το Δίκτυο Ελευθέρων Φαντάρων «Σπάρτακος» δίνουν την αίσθηση του ξεπουλήματος και της ευκαιρίας για ξεπούλημα μιας περιουσίας που ανήκει στο λαό. Σε ανακοίνωσή του, το δίκτυο «Σπάρτακος» όταν ήδη σχεδιαζόταν η συγχώνευση των Ταμείων από το Νοέμβριο του 2012 αναφέρει: …Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Παναγιωτόπουλου, που διαβιβάστηκε στη Βουλή, ανασταλτικοί παράγοντες στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν οι διατάξεις δύο νόμων. Ειδικότερα, αναφέρεται ως ανασταλτικός παράγοντας διάταξη του Ν. 1989/1991 με την οποία είχε επιτραπεί η παραχώρηση ακινήτων σε ΟΤΑ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς, χωρίς την καταβολή ανταλλάγματος. Αναφέρεται επίσης και διάταξη του Ν. 1337/1983 με την οποία η μόνη δυνατότητα που δόθηκε στη στρατιωτική υπηρεσία σε σχέση με την ένταξη ακινήτων της σε σχέδια πόλεως, ήταν η υποβολή των απόψεων ή ενστάσεών της, χωρίς όμως αυτές να είναι δεσμευτικές για το υπουργείο Περιβάλλοντος. «Πέραν των ανωτέρω διαπιστώθηκε», αναφέρει ο υπουργός, «ότι τις περισσότερες φορές μέχρι σήμερα δεν ζητούντο καν οι απόψεις των Γενικών Επιτελείων, με αποτέλεσμα είτε να χαρακτηρίζονται στα Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια των δήμων οι χώροι των στρατιωτικών ακινήτων ως χώροι πρασίνου, αθλητισμού, κοινωφελών χρήσεων -και ως εκ τούτου να μην έχουν πολεοδομική αξία, είτε να ζητείται από τη στρατιωτική υπηρεσία να καταβάλλει εισφορά σε γη»…

Το παρελθόν της διαχείρισης της στρατιωτικής περιουσίας έχει πολλές των περιπτώσεων απόδοση ακινήτων προς όφελος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Για αυτό μας εξηγούν: …Το έγγραφο του υπουργού Άμυνας διαβιβάστηκε στη Βουλή προς απάντηση ερώτησης που είχε καταθέσει ο βουλευτής της ΝΔ Ιωάννης Λαμπρόπουλος, με την οποία ζητούσε από την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στις απαιτούμενες ενέργειες για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, επισημαίνοντας ότι η περιουσία αυτή που είναι τεράστια, με χιλιάδες στρέμματα γης, αλλά και κτίρια σε καλές τοποθεσίες της χώρας, παραμένει εδώ και χρόνια αναξιοποίητη.
Το συμπέρασμα είναι το εξής: «ότι δόθηκε στις τοπικές κοινωνίες, δόθηκε. Τώρα ήρθε η ώρα της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης»!
Πως θα γίνει αυτό; Το ΥΠΕΘΑ θα δημιουργήσει ενιαίο φορέα που θα αναλάβει την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας. Δηλαδή, προχωράμε σε μια καινούργια πατέντα όπου ο φορέας που ελέγχει το ΥΠΕΘΑ θα πουλά και θα συγκεντρώνει έσοδα.
Τα οποία έσοδα , τι θα τα κάνει, πως θα τα διαχειριστεί; Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αυτονομείται από τον υπόλοιπο κρατικό μηχανισμό, βγαίνει εκτός προβλέψεων κρατικού προϋπολογισμού; Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα το ΥΠΕΘΑ να διαχειρίζεται έσοδα που του εκχωρήθηκαν από τον προϋπολογισμό και άλλο πράγμα να διαχειρίζεται τα δικά του έσοδα, θέτοντας τις δικές του προτεραιότητες! Μήπως αυτός είναι ένας τρόπος για να τρέξει το ξεπούλημα, οι νέες αγορές όπλων και οι πολεμικές δαπάνες, αμβλύνοντας τις κοινωνικές αντιδράσεις;…
Ο σχεδιασμός όμως έρχεται από πιο παλιά. Σε άλλη παλαιότερη ανακοίνωσή του, με τίτλο «ΧΑΚΙ REAL ΕSΤΑΤΕ: ΤΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΑ 50 Δις ΕΥΡΩ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!‏» το Μάρτιο του 2011, το Δίκτυο «Σπάρτακος» αναφέρει: …Και ξαφνικά το ΥΠΕΘΑ εμφανίζεται να καταρτίζει λίστα των προς αξιοποίηση ακινήτων του, εκτάσεων και κτιρίων, στο πλαίσιο της απόφασης της ∆ιυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων. Χρέη εξειδικευμένου συμβούλου αναλαμβάνει µεγάλη τράπεζα για να καταγραφεί και αξιολογηθεί η ακίνητη περιουσία, η οποία ανήκει ή έχει την αρµοδιότητα γι’ αυτήν το υπουργείο και γενικά οι Ένοπλες ∆υνάµεις. Το σύνολο των «χακί» αυτών ακινήτων ανέρχεται σε 1.767, συµπεριλαµβανοµένων και µερικών εκτάσεων και εγκαταστάσεων των Ελληνικών Αµυντικών Συστηµάτων (πρώην ΠΥΡΚΑΛ – ΕΒΟ). Στο χαρτοφυλάκιο µε τα µη χρησιµοποιούµενα από τις Ένοπλες ∆υνάµεις ακίνητα περιλαμβάνονται επίσης δεκάδες διαµερίσµατα, καταστήµατα, αστικά οικόπεδα, αγροί, ηµιδασικές εκτάσεις, κληροδοτήµατα κ.λπ., ενώ αρκετή περιουσία έχουν και εποπτευόµενοι φορείς.
Σύμφωνα με τον έμπειρο δημοσιογράφο Λ.Δημάκα «στο υπουργείο Άµυνας αποφεύγουν τη λέξη πώληση και µιλούν για προώθηση προγραµµάτων ανάπτυξης»! Στα σχέδια εντάσσεται «ένα νέο super Γκάζι», πολυχώρος για διασκέδαση και αναψυχή µε πολλά έσοδα που µπορεί να δηµιουργηθεί αν αξιοποιηθούν τα 150 στρέµµατα και οι εγκαταστάσεις της κρατικής εταιρείας µεταξύ Υµηττού και ∆άφνης».
Το στρατηγικό σχέδιο που έχει καταρτίσει η εποπτευόµενη από το υπουργείο Άµυνας εταιρεία προβλέπει την άµεση ίδρυση θυγατρικής real estate, η οποία θα αξιοποιήσει την περιουσία που περιλαµβάνει εκτάσεις σε Ελευσίνα και Μαρτίνο (από 500 στρεµµ.), Σύρο (30 στρεµµ.), Πατήσια (10 στρεµµ.) κ.ά. Η αξιοποίηση της περιουσίας από την «κτηµατική» θυγατρική προτείνεται ανεξαρτήτως από το αν θα περιληφθεί ή όχι στο πακέτο διαπραγμάτευσης για την πώληση – έως 65% – των ΕΑΣ σε στρατηγικό επενδυτή. Το μενού περιλαμβάνει:
1. Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, πρώην οχυρό ΓΕΝ, 328 στρέμματα. Προγραμματίζεται ανέγερση Διεθνούς Πανεπιστημίου, δημιουργία πάρκου και πολεοδόμηση ακινήτων υψηλού επιπέδου.
2. Γούρνες Ηρακλείου Κρήτης, πρώην Αμερικανική βάση 738 στρέμματα. Δημιουργία μεγάλων τουριστικών μονάδων, ζώνη υψηλής οικιστικής ανάπτυξης και ακόμη ίδρυση του Καζίνο Κρήτης για το οποίο ήδη υπάρχει Ισραηλινό ενδιαφέρον.
3. Μίκρα Θεσσαλονίκης 600 στρ. Συνεργασία με Δήμο για οικιστική και τουριστική αξιοποίηση της έκτασης.
4. Δήμος Ξάνθης, πρώην Αμερικανική βάση «Φωνή της Αμερικής» 175 στρ. Οικιστική- τουριστική αξιοποίηση.
5. Δήμος Αιγάλεω Αττικής 380 στρέμματα, πρώην «Μπαρουτάδικο». Αξιοποίηση ακινήτου με πάρκο αναψυχής, αναψυκτήρια και ρεστοράν.
6. Καλαμαριά Θεσσαλονίκης 300 στρ. Πρώην στρατόπεδο «Κόδρα». Οικιστική ανάπτυξη και πάρκο αναψυχής…
Είναι ολοφάνερο ότι χωρίς πλέον προσχήματα επιθυμούν να ξεπουλήσουν την περιουσία του στρατού έχοντας φτιάξει ήδη και το πλαίσιο μέσω του άρθρου 18 του νόμου 4250/26-03-14. Εμείς λέμε: Τα 350 στρέμματα στην Πέρδικα ανήκουν στο λαό της Πέρδικας και της Αίγινας ευρύτερα. Να αποδοθούν για τη μετατροπή τους σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, σε χώρους αναψυχής, περιπάτου, εκπαίδευσης, άθλησης, σε υποδομές για τους ψαράδες μας, σε υποδομές για τη νεολαία και τα σχολεία ή για όποιες άλλες μη κερδοσκοπικές χρήσεις από τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Κι επίσης μαζί με το Δίκτυο Ελευθέρων Φαντάρων «Σπάρτακος» λέμε:
ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ Πρέπει τώρα να ληφθούν αγωνιστικές πρωτοβουλίες ενάντια στο τεράστιο ξεπούλημα που απειλεί με εμπορευματοποίηση-ιδιωτικοποίηση-τσιμεντοποίηση. Παλεύοντας για την Ανατροπή της Αντεργατικής πολιτικής και του Μνημονίου, λέμε απλά:
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΑ ΧΡΕΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΣΑΣ, ΤΗΝ ΝΕΑ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΣΑΣ.ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΤΟΥΣ
Η γη και η φύση συνολικά ανήκουν στην κοινωνική πλειοψηφία και πρέπει να αποτελέσουν χώρους άθλησης, ψυχαγωγίας και αναζωογόνησης. Προστατεύουμε τη Φύση, διεκδικούμε τα Στρατόπεδα, Δεν Ξεπουλιόμαστε για να κερδίσουν ξανά οι εργολάβοι, οι τραπεζίτες και οι κερδοσκόποι δανειστές των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, Έλληνες και ξένοι. Ούτε ένα ευρώ για Εξοπλισμούς. Ούτε ένα ευρώ για αποστολές εκτός συνόρων και πρόσληψη Μισθοφόρων. Επιστροφή των χιλιάδων στρατευμάτων που είναι εκτός συνόρων. Άμεση Έξοδο από ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-Ε.Ε. Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου.
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6932 955437

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής, Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις
ΜΕΡΟΣ 1ο
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ
Άρθρο 10
Οικιστικό Δίκτυο και Δίκτυο Πολεοδομικών Κέντρων
3. Το Οικιστικό Δίκτυο, το οποίο διαμορφώνεται στη βάση των αρχών της ισόρροπης ανάπτυξης και συμπληρωματικότητας, οργανώνεται σε τρία ιεραρχικά επίπεδα: Μητροπολιτικά Κέντρα, Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας, Δημοτικά Κέντρα.
3.2. Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας
Τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας αποτελούν τα δευτερεύοντα κέντρα ή συστήματα κέντρων της Χωρικής Ενότητας Λεκανοπεδίου που συγκεντρώνουν πολυδιάστατη ανάπτυξη και έχουν σημαντική εμβέλεια μέσα στη Χωρική Ενότητα στην οποία ανήκουν, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της και μπορεί να περιλαμβάνουν και ορισμένες συμπληρωματικές δραστηριότητες μητροπολιτικής ακτινοβολίας. Συνιστούν δίκτυο συμπληρωματικών κέντρων πολλαπλών δραστηριοτήτων, τα οποία διατηρούν ταυτόχρονα τη λειτουργική
τους αυτοτέλεια και ετερογένεια, προωθώντας την εσωτερική συνοχή και την ισόρροπη ανάπτυξη.
Τα κέντρα αυτά κατηγοριοποιούνται με βάση πολλαπλά κριτήρια, όπως η γεωγραφική θέση στο ευρύτερο οικιστικό δίκτυο, η βέλτιστη διασύνδεση με εθνικές και διαπεριφερειακές μεταφορές, το επίπεδο παρεχομένων
υπηρεσιών διοίκησης, πρόνοιας, εκπαίδευσης, το πληθυσμιακό μέγεθος, το επίπεδο απασχόλησης, το επίπεδο κοινωνικής συνοχής, η πολυλειτουργικότητα, οι προοπτικές ανάπτυξης χρήσης κατοικίας και η προσβασιμότητα στα μέσα σταθερής τροχιάς. Τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας εντός Χωρικής Ενότητας Λεκανοπεδίου είναι οι Δήμοι Καλλιθέας, Γλυφάδας, Αμαρουσίου, Νέας Ιωνίας και Περιστερίου, καθώς και οι δημοτικές ενότητες Κηφισιάς, Κερατσινίου και Δραπετσώνας. Αντίστοιχα, τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας εκτός Χωρικής Ενότητας
Λεκανοπεδίου είναι οι Δήμοι Παλλήνης, Κρωπίας, Ραφήνας, Λαυρίου, Αχαρνών και Αιγίνης, καθώς και οι δημοτικές ενότητες Ωρωπού, Ελευσίνας, Ασπροπύργου, Μεγάρων και η δημοτική ενότητα Αγ. Στεφάνου του δήμου Διονύσου.
Για όσους δεν το αντελήφθησαν, ο Δήμος Αίγινας πρόκειται να αναβαθμισθεί σε «διαδημοτικό κέντρο ευρείας ακτινοβολίας». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για μια δημοτική αρχή που αδυνατεί να εξυπηρετήσει επαρκώς και στα στοιχειώδη τους δημότες και κατοίκους της; Ότι θα εξυπηρετεί από τη νέα της θέση, τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Μην ξεχνάμε ότι ο Δήμος Αίγινας ανήκει στη «χωρική Ενότητα Νησιωτικής Αττικής, η οποία περιλαμβάνει τους Δήμους Αίγινας, Τροιζηνίας, Αγκιστρίου, Σαλαμίνας, Σπετσών, Ύδρας, Πόρου και Κυθήρων, καθώς και την κοινότητα Αντικυθήρων» σύμφωνα με την παράγραφο δ του άρθρου 8. Τι θα μπορούσε λογικά να συμβαίνει μ’ αυτήν την διευθέτηση;
-Η αναγκαστική αύξηση των υποδομών σε διοικητικές υπηρεσίες που ήδη αναχώρησαν από την Αίγινα (Εφορία) ή υποβαθμίσθηκαν (ΔΕΗ, ΟΤΕ) που θα εξυπηρετούν τους κατοίκους της «χωρικής ενότητας νησιωτικής Αττικής» ή υπηρεσιών της περιφέρειας που δεν υπάρχουν; Θα γίνει η Αίγινα η «μικρή πρωτεύουσα» του Αργοσαρωνικού;
-Θα υπάρξει αναβάθμιση της ακτοπλοΐας με κέντρο την Αίγινα σε μια περίοδο που μόνο μειώνονται τα δρομολόγια για τον «πιο κοντινό προορισμό» της Αθήνας;
-Θα υπάρξει διοικητική μέριμνα για τις εκπαιδευτικές δομές σε μια περίοδο που ετοιμάζονται απολύσεις του 15% των εκπαιδευτικών και σύμπτυξη και υποβάθμιση των σχολικών μονάδων;
-Θα υπάρξει μέριμνα για την κάλυψη δευτερογενούς φροντίδας υγείας με υποδομές γενικού νοσοκομείου, στην Αίγινα, η οποία θα καλύπτει τους κατοίκους της «χωρικής ενότητας νησιωτικής Αττικής», τη στιγμή που απειλείται η δημόσια υγεία από τα μέτρα του μνημονίου και έχουμε ένα υποβαθμισμένο σε προσωπικό και υποδομές Κέντρο Υγείας και ένα εκκλησιαστικό «νοσοκομείο» που ελαχίστως καλύπτει, και με υποσχέσεις που είναι αδύνατο να εκπληρωθούν ή αν εκπληρωθούν θα ακριβοπληρώνονται;
-Θα υπάρξει μέριμνα για αξιοποίηση της Αίγινας με νέα αγορά η οποία θα εξυπηρετεί τους κατοίκους των γύρω νησιών; Δηλαδή θα έρχονται για μεγάλες αγορές (αυτοκίνητο, ανταλλακτικά κλπ), θα δημιουργηθούν υποδομές για το χονδρεμπόριο, θα γίνει κάτι σαν διαμετακομιστικός σταθμός;
Σε γενικές γραμμές, όπως περιγράφονται και τα παραπάνω στο γενικό κείμενο για το ρυθμιστικό, μάλλον δεν θα προκύψει τίποτε από αυτά, όχι για την εξυπηρέτηση των κατοίκων των γύρω νησιών αλλά ούτε για την Αίγινα. Το ρυθμιστικό είναι «η συνισταμένη όλων αυτών των κατευθύνσεων περεταίρω υποβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας και επέκτασης του τριτογενούς τομέα υπηρεσιών, της ανάδειξης μιας μονομερώς τουριστικής ταυτότητας, της οικοδόμησης, αξιοποίησης προς όφελος των επιχειρηματιών και εμπορευματοποίησης των αδόμητων χώρων, της συνέχειας αντιφάσεων χωροταξίας που διαχρονικά διαπιστώνονται, της εμπέδωσης των μνημονιακών-κατοχικών επιλογών και της επέκτασης των οδηγιών της ΕΕ, σε μια συγκυρία που η γερμανική, πλέον, Ευρώπη έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους». Έχει τεθεί προκειμένου να εξυπηρετήσει μια δράκα κρατικοδίαιτων παράσιτων (Μελισσανίδης, Λάτσης κλπ) που θα μπορέσουν διαμέσου αυτού να επεκταθούν στο όνομα της ανάπτυξης και των νέων θέσεων εργασίας στα κάτεργά τους. Μια προσπάθεια για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αποκέντρωσης και δημοκρατικού προσανατολισμού, σημαίνει την αποαποικιοποίηση της οικονομίας και της πολιτικής της. Αλλά αυτό είναι υπόθεση κινήματος κι όχι σχεδίων επί χάρτου.

————————–

Το σχέδιο νόμου «Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας-Αττικής, Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις» αποτελεί όπως αναφέρει και το ίδιο, τη συνέχεια ρύθμισης ζητημάτων που άπτονται οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κατευθύνσεων. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια συνολική εποπτεία, για τις δυο αυτές χωρικές ενότητες Αθήνας-Αττικής, Θεσσαλονίκης και των πέριξ αυτών χωρικές υποενότητες, που συμπτύσσει και συμπυκνώνει τις επιλογές που αφορούν στο κατοχικό μνημόνιο καθώς και σε όλες τις απόπειρες εφαρμογών από πλευράς κυβερνήσεων κυρίως μετά το 1950. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ειπωθεί ότι το «ρυθμιστικό» είναι η συνισταμένη όλων αυτών των κατευθύνσεων περεταίρω υποβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας και επέκτασης του τριτογενούς τομέα υπηρεσιών, της ανάδειξης μιας μονομερώς τουριστικής ταυτότητας, της οικοδόμησης, αξιοποίησης προς όφελος των επιχειρηματιών και εμπορευματοποίησης των αδόμητων χώρων, της συνέχειας αντιφάσεων χωροταξίας που διαχρονικά διαπιστώνονται, της εμπέδωσης των μνημονιακών-κατοχικών επιλογών και της επέκτασης των οδηγιών της ΕΕ, σε μια συγκυρία που η γερμανική, πλέον, Ευρώπη έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους.
Έτσι λοιπόν, οι νόμοι του μνημονίου και της συρρίκνωσης του κοινωνικού τομέα, της επίθεσης προς τους εργαζόμενους, της πώλησης της δημόσιας περιουσίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ, της εκχώρησης-εκποίησης του φυσικού πλούτου της χώρας, του Καλλικράτη που μετατρέπει τη χώρα σε χώρο, βρίσκονται πίσω από τις εν πολλοίς εύηχες αλλά και αυτονόητες στοχεύσεις του «ρυθμιστικού» νομοσχεδίου, οι οποίες παρουσιάζονται από τους αποστάτες επιστήμονες, συντάκτες του. Έτσι λοιπόν σε ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον όπου το σύμπλεγμα της παρασιτικής τάξης των επιχειρηματιών-πολιτικών εξαγορασμένων-δημοσιογράφων, κυριαρχεί στην ζωή της χώρας, σε μια περίσταση που το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται σε προσαρμογή και αμηχανία μπροστά στο φάσμα της διογκούμενης φτωχοκτονίας και της διάλυσης της μικροϊδιοκτησίας, το «ρυθμιστικό» έρχεται να ικανοποιήσει αυτό το σύμπλεγμα, εκπροσωπώντας όλες τις επιμερισμένες πτυχές ενός διαγράμματος, που η μια συμπληρώνει την άλλη.
Η εκ των πραγμάτων δοκιμή στην περίπτωση της Νέας Φιλαδέλφειας για την επιβεβαίωση των επιχειρηματικών σχεδίων Μελισσανίδη έρχεται να αποκαλύψει τις δυνατότητες αυτού του συμπλέγματος. Οι δυο αυτές περιοχές που συγκεντρώνουν πληθυσμιακά το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας είναι αυτές στις οποίες κυρίως θα τεθούν σε εφαρμογή της σχέδια επέκταση της αγοράς και του κρατικού ελέγχου. Κάθε πτυχή και συνέπεια αυτής της συνολικής επίθεσης, σε κάθε χωρική ενότητα, πτυχή και συνέπεια που διαφαίνεται απλά ως μια «ρύθμιση», συμπληρώνει η μια την άλλη σε μια κοινωνικοπολιτική συγκυρία ανακατατάξεων είτε προς τη μεριά μιας χρήσιμης φασιστικής εφεδρείας ή ενός προσφάτως αναπτυσσόμενου φιλομνημονιακού κέντρου που θα παίξουν τον χρήσιμο κεντρικό ρόλο εφαρμογών μιας πολιτικής του λιγότερο κακού στις οριστικές επιλογές αποικιοποίησης της χώρας, τώρα και τμηματικές και ελεγχόμενες στις πιο ελεγχόμενες περιοχές τις χώρας. Συνεπώς οι διαχρονική παθολογία του μικροπολιτικού παλαιάς κοπής «που φτιάχνει τα γεφύρια και φέρνει τουρίστες» συναντάται με τους εκπροσώπους της μεταμοντέρνας κατοχής της χώρας που με «οικολογικές» ευαισθησίες, με «συμμετοχικές» αναφορές, με «κριτική» στα συμπτώματα των πόλεων τεράτων που δημιούργησαν οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, με αναφορές στην κοινωνική συνοχή και ακόμα με σύγχρονο φιλελεύθερο-ελευθεριακό λόγο ρυθμίζει πλέον τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στις σύγχρονες μητροπόλεις του εξαρτημένου «Νότου» επεκτείνοντας το καταναλωτικό, παρασιτικό και φτωχοκτονικό μοντέλο.

σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

 

Η έγκριση των όρων του σχεδίου της προγραμματικής σύμβασης για την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, προϋπολογισμού 32.520.000 ευρώ, είναι ένα βήμα για την κατασκευή ενός μοναδικού έργου στα ελληνικά χρονικά. Το έργο χωροθετείται στο θαλάσσιο χώρο του Σαρωνικού κόλπου μεταξύ Σαλαμίνας και Αίγινας και εκτείνεται στην ξηρά των δύο νησιών, μέχρι τα σημεία σύνδεσής του με τα σχετικά χερσαία έργα ύδρευσης στα δύο νησιά. Ξεκινά από το καταληκτικό σημείο του ήδη κατασκευασμένου αγωγού ύδρευσης στη Σαλαμίνα, στην περιοχή της Πέρανης, ο οποίος τροφοδοτείται από την ΕΥΔΑΠ, διασχίζει τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σαλαμίνας και Αίγινας με χάραξη σχεδόν τεταμένη, παρακάμπτοντας προς ανατολάς τις βραχονησίδες Λαούσες και καταλήγει στο λιμάνι του Λεοντίου, όπου συνδέεται με τα χερσαία έργα ύδρευσης της Αίγινας.
Το έργο αυτό είναι αποτέλεσμα και πιθανή εφαρμογή μύθων μαζικής κατανάλωσης δυο περίπου δεκαετιών, αφού οι τοπικές αρχές από την περίοδο της χούντας είχαν εγκαταλείψει κάθε μέριμνα για τις υποδομές του τόπου, ενός τόπου με τις ίδιες αναφορές στην τουριστική-οικοδομική ανάπτυξη. Από τις αρχές της δεκαετίας του 60, με τον ανύπαρκτο σχεδιασμό εκ μέρους των κυβερνήσεων και με την ανοχή-συναίνεση της πλειοψηφίας των κατοίκων δημιουργήθηκε το έκτρωμα της νησιωτικής Ελλάδας. Έτσι, ένα μικτό αγροτοκτηνοτροφικό-αλιευτικό μοντέλο εξελίχθηκε βαθμιαία ως ραγδαία σε ένα μοντέλο παροχής τουριστικών υπηρεσιών δίπλα στην πάγια οικοδομική δραστηριότητα που εντάθηκε. Ανάμεσα στα δυσμενή αποτελέσματα, το κορυφαίο, και το οποίο αναδεικνύεται στις μέρες μας, δυστυχώς μόνο από την πλευρά της εμπορευματοποίησης, ήταν η προβληματοποίηση ενός απόλυτου αγαθού, του νερού, το οποίο υπέκυψε κυριολεκτικά απέναντι στο νέο καταναλωτικό υδροβόρο μοντέλο:
-εγκαταλείφτηκαν δημόσιοι τρόποι συλλογής και αποθήκευσης νερού: δημόσια πηγάδια, σουβάλες ή άλλοι ταμιευτήρες
-αγνοήθηκαν συστηματικά τρόποι συγκράτησης των όμβριων υδάτων (π.χ. φράγματα ανάσχεσης) ενώ εξυφάνθηκαν σχέδια και εφαρμογές αντιπλημμυρικών όπως και δεν αξιοποιήθηκαν τα αρχαία υδραγωγεία
-εγκαταλείφθηκαν οι οικιακοί τρόποι συλλογής και αποθήκευσης όπως η στέρνες ενώ καμιά άδεια για οικοδομή δεν προέβλεπε υποχρεωτικά τη στέρνα
-μετατράπηκαν τα πηγάδια σε βόθρους
-έγιναν ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις με αποτέλεσμα την ραγδαία υφαλμύρωση των υπόγειων νερών
-ευνοϊκή μεταχείριση προς τις τουριστικές περιοχές εις βάρος των εναπομενουσών αγροτοκτηνοτροφικών ή μη τουριστικής σημασίας
-διαχωρίστηκε το νερό της λάτρας από το πόσιμο
-ενεργοποιήθηκαν τρόποι μεταφοράς νερού από άλλες περιοχές
-αναδείχθηκε η κατανάλωση του εμφιαλωμένου ως ο μοναδικός τρόπος ασφαλούς κατανάλωσης
Όλες αυτές οι συνέπειες σε όλη την παράλια Ελλάδα, και ιδιαιτέρως για την Αίγινα, δημιούργησαν ένα είδος πολιτικών ηγεμονιών που ταύτισαν την τεχνική άσκησης εξουσίας, με ένα σύμπλεγμα κοινωνικών-πολιτικών-οικονομικών συμφερόντων που είχε βασική αναφορά του την λύση του προβλήματος του νερού. Η μεταπολεμική ηγεμονεύουσα τάξη η οποία υπονόμευσε συστηματικά κάθε παραγωγική δυνατότητα στη χώρα ενδίδοντας στον παρασιτισμό της μονομέρειας του τουρισμού, της οικοδομής και του μεταπρατισμού, μέσα σε μια 50ετία μετέτρεψε τη χώρα σε δυτική αποικία παραθερισμού και θερινής διαμονής. Έτσι, κάθε μαγική λύση θα μπορούσε να είναι κοινώς αποδεκτή, βασίζεται στη μαγική τεχνολογία, στο βαθμό που αυτή υπόσχεται την αέναη και απρόσκοπτη κατανάλωση. Ο υποθαλάσσιος αγωγός στην Αίγινα που είναι ίσως ο πιο συχνός τουριστικός προορισμός δίπλα στην Αττική, έγινε η καραμέλα στο στόμα των τοπικών ομάδων που επιβουλεύονταν την τοπική εξουσία.
Παρόλο που «ο αγωγός είναι προ των πυλών», όπως αναφωνούν οι τοπάρχες με στόμφο χιλίων στρατηγών, σε μια κρίσιμη περίοδο για τη χώρα δίπλα σε βασικές αναφορές τοπικού αγώνα οφείλουν να ειπωθούν κάποια βασικά σημεία που αφορούν στο ίδιο το έργο και την επισφάλεια που αυτό επισύρει:
α) Νερό που πιθανόν να μην είναι αρκετό σε συνθήκες ανόδου του πληθυσμού και των φαντασιακών δυνατοτήτων που πηγάζουν από το υπάρχον καταναλωτικό μοντέλο.
β) Η εγκατάσταση του υποθαλάσσιου αγωγού είναι αναμενόμενο να ξεπεράσει την πρόβλεψη για το κόστος της εφόσον εμφανιστούν νέα προβλήματα. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για κατασκευή κατά τη διάρκεια της μελέτης και μελέτη κατά τη διάρκεια της κατασκευής (η … γνωστή ομελέτα-«μελετοκατασκευή» που ανεβάζει διαρκώς και απρόβλεπτα το κόστος κατασκευής)
γ) Υπάρχει ρίσκο μεγάλο για πιθανές βλάβες στο βυθό
δ) Πιθανή είναι η μετακύληση του κόστους κατασκευής του στους χρήστες του νέου δικτύου, μέσω ειδικής φορολόγησης ή υπεραύξησης του τιμολογίου.
ε) Επικείμενη, είναι λόγω μνημονίου η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ-θυγατρικής ΕΥΔΑΠ νήσων και υπαγωγή όλων των υδάτων της ευρύτερης περιοχής υπό τη διαχείριση μιας πολυεθνικής επιχείρησης.
Το έργο αυτό εντάσσεται στη λογική της επέκτασης της εμπορευματοποίησης του νερού και της επέκτασης της εργολαβίας. Δεν είναι έργο υποδομής αλλά αποικιοποίησης του νησιού, στο βαθμό που δεν έχει γίνει μια σοβαρή μελέτη-αποτίμηση των δυνατοτήτων για την επάρκεια την ποιότητα και τη διαχείριση στην κατεύθυνση της αυτοδυναμίας.
Έτσι λοιπόν απέναντι στη λογική της εμπορευματοποίησης του νερού και της σκόπιμης διαχείρισής του στην κατεύθυνση της δημιουργίας νέων «περιφράξεων», η κοινωνία των πολιτών εκτός από την δημόσια αντίθεσή της στις ιδιωτικοποιήσεις οφείλει να θέσει τοπικά τα εξής:
-Μελέτη με τη συνεργασία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και τμημάτων Υδρολογίας των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων για την ουσιαστική σημασία για την ύδρευση του νησιού δίπλα στην ιστορική ανάδειξη των αρχαίων υδραγωγείων
-Συντήρηση και χρήση του νερού σε ταμιευτήρες για την άρδευση, τη λάτρα και τη βοσκή
-Χρηματοδότηση για την κατασκευή στέρνας σε κάθε κτίριο που πληροί τις προϋποθέσεις
-Απαγόρευση της χρήσης πισίνας για συμβολικούς και ουσιαστικούς λόγους
-Συστηματικά χαμηλή ροή στο δίκτυο ειδικά τους θερινούς μήνες
-Κατασκευή φραγμάτων ανάσχεσης των όμβριων υδάτων
-Αγορά δημοτικής υδροφόρας
-Να τεθούν όρια στην άντληση του νερού από τις γεωτρήσεις και να απαγορευτούν εκείνες που συμπίπτουν με τα αρχαία δίκτυα
-Χρηματοδότηση επισκευής και αντικατάστασης του υπάρχοντος δικτύου ύδρευσης
-Χρηματοδότηση για μικρές κατασκευές στα κτίρια για τη μετατροπή μέρους των καθημερινών λυμάτων σε νερό για πότισμα
-Μελέτη για την χρήση του οικιακού νερού της λάτρας για σκοπούς αρδευτικούς
-Επαναχρησιμοποίηση του νερού για αρδευτικούς σκοπούς από τη διύλιση του στο βιολογικό καθαρισμό
-Δημιουργία τοπικών υδρολογικών εργαστηρίων σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και επίσημους φορείς που επεξεργάζονται σχέδια διαχείρισης, εξοικονόμησης και αποταμίευσης του νερού.
-Μελέτες για την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής της αυτοδυναμίας με καλλιέργειες που δεν είναι υδροβόρες και ολοκληρώνουν τον κύκλο: παραγωγή αγαθών-επάρκεια κατάλληλου νερού-διάθεση προς την τοπική κοινωνία-ενίσχυση τοπικού εισοδήματος-παραγωγή κλπ.
-Αποκέντρωση της τουριστικής κίνησης και επιδίωξη για την καλλιέργεια ενός αντικαταναλωτικού προτύπου ανθρώπου που επιδιώκει τη γνωριμία με τον τόπο ο οποίος έχει ομορφιές αλλά και προβλήματα, προσπαθεί για την ισχυροποίηση δεσμών ντόπιων και επισκεπτών και απορρίπτει τη μετατροπή του τόπου μας σε νησιού υπηρετών και σερβιτόρων.

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής, Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις
ΜΕΡΟΣ 1ο
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ
ΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ

Άρθρο 9
Κατευθύνσεις για την Οργάνωση Χωρικών Ενοτήτων
4. Χωρική Ενότητα Νησιωτικής Αττικής
α) Προωθείται η ανάπτυξη του τουρισμού υπό το πρίσμα της δικτύωσης με την περιοχή της Αθήνας-Αττικής, προκειμένου ο νησιωτικός χώρος της Περιφέρειας να αποτελεί συνδυασμένο προορισμό διεθνούς εμβέλειας.                                                                          (Καθώς φαίνεται, δικαιώνεται ο ορισμός «νησιά της Αττικής», ως τέτοιος που να παραπέμπει σε μια σχέση εξάρτησης από τη μητρόπολη, των νησιών του Αργοσαρωνικού, ορισμός ο οποίος διαδόθηκε αυτήν την περίοδο. Ο σχεδιασμός αυτός, όσο μπορεί κανείς σαν τον πει σχεδιασμό, προβλέπει τα τελευταία χρόνια την αύξηση του τουρισμού στο κέντρο, με απόληξη τα νησιά).

β) Προκρίνεται η ήπια ανάπτυξη, ανάλογα με τα κατά τόπους συγκριτικά πλεονεκτήματα, με έμφαση στο σεβασμό της ευαισθησίας του νησιώτικου και παράκτιου τοπίου και περιβάλλοντος. Η ήπια οικιστική ανάπτυξη πρέπει να συσχετίζεται με την αναζωογόνηση των φθινόντων οικισμών και την περιορισμένη επέκταση των υπαρχόντων.
(Το «ήπια ανάπτυξη», καθιερωμένη ορολογία για την επαρχία, είναι ο ορισμός του παραλόγου όπου, με προπέτασμα καπνού το «ήπια», αναφέρεται στην επέκταση της ανάπτυξης και κυρίως αυτήν που αφορά στην οικοδόμηση. Ο συνδυασμός της με τον τουρισμό είναι ο βασικός πυρήνας οικονομίας της μεταπολεμικής περιόδου καθώς και της Αίγινας μετά το ’60. Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε ότι η «περιορισμένη επέκταση των υπαρχόντων (οικισμών)» αφορά στην κάλυψη κάθε αδόμητου χώρου στην πόλη της Αίγινας και στα χωριά . Η «αναζωογόνηση των φθινόντων οικισμών» αφορά βεβαίως σε οικισμούς και θέσεις στην Αίγινα που ακόμα δεν έχουν ζήτηση, στα αναφαινόμενα σχέδια της Lamda Development του ομίλου επιχειρήσεων Λάτση καθώς και άλλων οικοδομικών επιχειρήσεων που θα χτίσουν ότι υπάρχει άχτιστο στην περιφέρεια του νησιού).

γ) Προωθούνται ειδικά επιλεγμένες μορφές τουρισμού και η διασύνδεσή τους με δίκτυο πολιτισμικών και τουριστικών, χερσαίων και θαλάσσιων διαδρομών.
(Αν δεν είναι να παραδοθούν σε επιχειρήσεις και μάλιστα γερμανικές που εποφθαλμιούν αυτήν την περίοδο ή έχουν πρότυπο το τουριστικό πλοίο «Πλατυτέρα» που αποβιβάζει ιάπωνες, τότε, ίσως αποβλέπουν σε μια ολοκληρωμένη προσπάθεια συγκράτησης του τουρισμού στη μητρόπολη με απόληξη στα νησιά. Διότι τα νησιά είναι ήδη γνωστά. Επίσης, η «αναβάθμιση των ιστορικών κέντρων» που αναγράφεται σε άλλα άρθρα του νομοσχεδίου, καθιστά σαφές ότι ευνοεί και εννοεί το ίδιο τουριστικό μοντέλο συγκεκριμένων προορισμών, μακριά και πέρα από την αποκέντρωσή του)

δ) Επιδιώκεται η διατήρηση του πρωτογενούς τομέα, όπου υπάρχουν οι προϋποθέσεις ανάπτυξής του, όπως σε Αίγινα, Σαλαμίνα, Πόρο, Τροιζηνία, με επιπλέον ανάπτυξη ειδικών καλλιεργειών και δραστηριοτήτων εκμετάλλευσής τους. Επιβάλλεται, παράλληλα, η διατήρηση και αξιοποίηση των παραδοσιακών δραστηριοτήτων του δευτερογενούς τομέα, σε συνδυασμό με τις λοιπές αναπτυξιακές δραστηριότητες των νησιών.
(Τι να εννοούν άραγε με το «επιπλέον ανάπτυξη ειδικών καλλιεργειών και δραστηριοτήτων εκμετάλλευσής τους»; Στέβια, γκότζι μπέρι, ιπποφαές κλπ, δηλαδή καλλιέργειες που απαιτούν εξειδικευμένη γνώση, υπονομεύουν το καλλιεργητικό πρότυπο της χώρας και προορίζονται ως προϊόντα εξεζητημένου ενδιαφέροντος. Στόχος τους βεβαίως είναι οι εξαγωγές αυτών των ειδών και όχι βεβαίως η παραγωγή σε βασικά διατροφικά αγαθά (λάδι, στάρι, κηπευτικά, αμπέλι κλπ)

ε) Επιδιώκεται η οργάνωση των νησιών του Αργοσαρωνικού με ενίσχυση των συνδέσεων και λειτουργική μεταξύ τους συσχέτιση, η βελτίωση της θαλάσσιας σύνδεσης της Αίγινας με τη μεταφορά των πορθμειακών και θαλάσσιων εμπορευματικών συνδέσεων στο Λεόντι, καθώς και των εσωτερικών οδικών συνδέσεων του νησιού.
(Πρόκειται βέβαια για το ξεχασμένο και λογικό αίτημα για πορθμειακή σύνδεση του Πειραιά με το Λεόντι που προσκρούει βεβαίως στα συμφέροντα της παραλίας των 200 μέτρων καθώς και στην απόσταση που καθιστά τη σύνδεση από ακτοπλοϊκή σε πορθμειακή, δίνοντας τη δυνατότητα να αποκεντρωθεί το κυκλοφοριακό καθώς και άλλες λειτουργίες (ψυχαγωγία, καταλύματα κλπ) προς όφελος της περιφέρειας της Βόρειας Αίγινας και της ενδοχώρας της, π.χ. Βαθύ-Κυψέλη. Αυτονόητη είναι η ρύθμιση αυτή, από το «ρυθμιστικό», αλλά πώς, με ποιους και πότε;)

στ) Επιδιώκεται, κατά προτεραιότητα, η βελτίωση των υποδομών των δικτύων ύδρευσης, αποχέτευσης ακαθάρτων και βιολογικών καθαρισμών, δικτύων όμβριων και αντιπλημμυρικής προστασίας και η λήψη μέτρων αντιμετώπισης της υφαλμύρωσης των υδάτων και της υπεράντλησης από τις γεωτρήσεις και η οργάνωση των χώρων διάθεσης αποβλήτων και ανακύκλωσης.
(Εδώ μιλάμε για την απέραντη υποσχεσιολογία καθώς και τη λογική αντί της συγκράτησης των όμβριων, της «αντιπλημμυρικής προστασίας» λες και τα νερά της βροχής πλημμυρίζουν αν τα συγκρατείς. Όσον αφορά στις γεωτρήσεις που ανήκουν σε φρεατοϊδιοκτήτες- φίλους της εκάστοτε δημοτικής αρχής τα πράγματα ενώ είναι αυτονόητα, αυτές αποτελούν απαραίτητο τμήμα της εδώ και πάνω από 40 χρόνια «προσωρινής λύσης» για την ύδρευση. Αυτό που αποφεύγεται είναι μια ολοκληρωμένη λύση για το πρόβλημα του νερού, λύση που βεβαίως θα επιβάλουν οι πολίτες της Αίγινας στη λογική της οικολογίας, της απεξάρτησης, της αυτοδυναμίας, της σωστής χρήσης. Λύση που βεβαίως πνίγεται στις συμπληγάδες πέτρες της τωρινής κατάστασης και της υπόσχεσης για τον υποθαλάσσιο αγωγό των 32.000.000 ευρώ (+ πόσα έκτακτα προβλέπει μια μελετο-κατασκευή;).
Η «οργάνωση των χώρων διάθεσης αποβλήτων και ανακύκλωσης» δεν είναι άλλο από την ανάθεση σε ιδιώτες της διαχείρισης και της εκμετάλλευσης για μια αυτονόητη υπηρεσία. Άλλωστε έχουν υπονομευτεί έργα του παρελθόντος (π.χ. στην Αγία Μαρίνα) ή έχουν εξυφανθεί τα σχέδια, για αυτό, από το παρελθόν. Θυμόμαστε και δηλώσεις υπευθύνων εκσυγχρονιστών από τις πρόσφατες διοικήσεις του Δήμου Αίγινας, π.χ. ότι «οι υπηρεσίες του Δήμου πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν» κλπ. (Ακούτε κύριε Φούχτελ;)

ζ) Εκδίδεται προεδρικό διάταγμα μετά από πρόταση των Υπουργών Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Ναυτιλίας και Αιγαίου και του εκάστοτε συναρμόδιου υπουργού που εξειδικεύει τις ρυθμίσεις του
παρόντος για τα νησιά των Κυθήρων και Αντικυθήρων.
(Μίλησε ο πρόεδρος. Μετά η σιωπή!)

η) Οργανώνονται οι μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας, με την εξειδίκευση των κατευθύνσεων του τομεακού Ειδικού Πλαισίου.
(Δικαιώνονται πλέον οι επιδιώξεις για την εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη Λιγέα Αίγινας και πιθανόν άλλες από το ρυθμιστικό το οποίο επιβεβαιώνει τις αποφάσεις (Κοινή Υπουργική Απόφαση) για το χωροταξικό υδατοκαλλιεργειών του Νοέμβρη του 2011. Η Αίγινα θα έχει να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις συνέπειες που αντιμετωπίζουν περιοχές σε όλη την Ελλάδα. Η αντίφαση αυτή για ένα τουριστικό νησί κάθε άλλο επηρεάζει τις αποφάσεις τους, που εμπορευματοποιούν κάθε δυνατότητα στις παραλίες των χωρικών ενοτήτων τους. Η νέα θαλάσσια χωροταξία της ΕΕ όλα αυτά τα προβλέπει με την υποχρεωτική προσαρμογή της Ελλάδας μέχρι το 2016).

για το νέο «ρυθμιστικό νομοσχέδιο» γενικώς

Το σχέδιο νόμου «Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας-Αττικής, Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις» αποτελεί όπως αναφέρει και το ίδιο, τη συνέχεια ρύθμισης ζητημάτων που άπτονται οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κατευθύνσεων. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια συνολική εποπτεία, για τις δυο αυτές χωρικές ενότητες Αθήνας-Αττικής, Θεσσαλονίκης και των πέριξ αυτών χωρικές υποενότητες, που συμπτύσσει και συμπυκνώνει τις επιλογές που αφορούν στο κατοχικό μνημόνιο καθώς και σε όλες τις απόπειρες εφαρμογών από πλευράς κυβερνήσεων κυρίως μετά το 1950. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ειπωθεί ότι το «ρυθμιστικό» είναι η συνισταμένη όλων αυτών των κατευθύνσεων περεταίρω υποβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας και επέκτασης του τριτογενούς τομέα υπηρεσιών, της ανάδειξης μιας μονομερώς τουριστικής ταυτότητας, της οικοδόμησης, αξιοποίησης προς όφελος των επιχειρηματιών και εμπορευματοποίησης των αδόμητων χώρων, της συνέχειας αντιφάσεων χωροταξίας που διαχρονικά διαπιστώνονται, της εμπέδωσης των μνημονιακών-κατοχικών επιλογών και της επέκτασης των οδηγιών της ΕΕ, σε μια συγκυρία που η γερμανική, πλέον, Ευρώπη έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους.
Έτσι λοιπόν, οι νόμοι του μνημονίου και της συρρίκνωσης του κοινωνικού τομέα, της επίθεσης προς τους εργαζόμενους, της πώλησης της δημόσιας περιουσίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ, της εκχώρησης-εκποίησης του φυσικού πλούτου της χώρας, του Καλλικράτη που μετατρέπει τη χώρα σε χώρο, βρίσκονται πίσω από τις εν πολλοίς εύηχες αλλά και αυτονόητες στοχεύσεις του «ρυθμιστικού» νομοσχεδίου, οι οποίες παρουσιάζονται από τους αποστάτες επιστήμονες, συντάκτες του. Έτσι λοιπόν σε ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον όπου το σύμπλεγμα της παρασιτικής τάξης των επιχειρηματιών-πολιτικών εξαγορασμένων-δημοσιογράφων, κυριαρχεί στην ζωή της χώρας, σε μια περίσταση που το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται σε προσαρμογή και αμηχανία μπροστά στο φάσμα της διογκούμενης φτωχοκτονίας και της διάλυσης της μικροϊδιοκτησίας, το «ρυθμιστικό» έρχεται να ικανοποιήσει αυτό το σύμπλεγμα, εκπροσωπώντας όλες τις επιμερισμένες πτυχές ενός διαγράμματος, που η μια συμπληρώνει την άλλη.
Η εκ των πραγμάτων δοκιμή στην περίπτωση της Νέας Φιλαδέλφειας για την επιβεβαίωση των επιχειρηματικών σχεδίων Μελισσανίδη έρχεται να αποκαλύψει τις δυνατότητες αυτού του συμπλέγματος. Οι δυο αυτές περιοχές που συγκεντρώνουν πληθυσμιακά το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας είναι αυτές στις οποίες κυρίως θα τεθούν σε εφαρμογή της σχέδια επέκταση της αγοράς και του κρατικού ελέγχου. Κάθε πτυχή και συνέπεια αυτής της συνολικής επίθεσης, σε κάθε χωρική ενότητα, πτυχή και συνέπεια που διαφαίνεται απλά ως μια «ρύθμιση», συμπληρώνει η μια την άλλη σε μια κοινωνικοπολιτική συγκυρία ανακατατάξεων είτε προς τη μεριά μιας χρήσιμης φασιστικής εφεδρείας ή ενός προσφάτως αναπτυσσόμενου φιλομνημονιακού κέντρου που θα παίξουν τον χρήσιμο κεντρικό ρόλο εφαρμογών μιας πολιτικής του λιγότερο κακού στις οριστικές επιλογές αποικιοποίησης της χώρας, τώρα και τμηματικές και ελεγχόμενες στις πιο ελεγχόμενες περιοχές τις χώρας. Συνεπώς οι διαχρονική παθολογία του μικροπολιτικού παλαιάς κοπής «που φτιάχνει τα γεφύρια και φέρνει τουρίστες» συναντάται με τους εκπροσώπους της μεταμοντέρνας κατοχής της χώρας που με «οικολογικές» ευαισθησίες, με «συμμετοχικές» αναφορές, με «κριτική» στα συμπτώματα των πόλεων τεράτων που δημιούργησαν οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, με αναφορές στην κοινωνική συνοχή και ακόμα με σύγχρονο φιλελεύθερο-ελευθεριακό λόγο, ρυθμίζει πλέον τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στις σύγχρονες μητροπόλεις του εξαρτημένου «Νότου» επεκτείνοντας το καταναλωτικό, παρασιτικό και φτωχοκτονικό μοντέλο.

αναδημοσίευση από την Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού

ΠΕΝΕΝ: Όχι στον τοξικό θάνατο της Μεσογείου

Έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση, την ΕΕ και διεθνείς οργανισμούς κάνει η Ένωση, ώστε να παρέμβουν και να προστατέψουν τη Μεσόγειο και τους λαούς της, καθώς σε εξέλιξη βρίσκεται η μεταφορά και η υδρόλυση τόνων χημικών στα νότια της Κρήτης με πλήρη μυστικότητα.

Την κατηγορηματική της αντίθεση στην καταστροφή των χημικών στη Μεσόγειο δηλώνει η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) και απαιτεί να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Μεσογείου, ενώ ζητά από την ελληνική κυβέρνηση, τη Βουλή, την ΕΕ και τους διεθνείς οργανισμούς να παρέμβουν άμεσα και αποτελεσματικά και να προστατέψουν τη Μεσόγειο και τους λαούς της.
Η ΠΕΝΕΝ κάνει γνωστό ότι θα συμμετάσχει οργανωτικά και θα λάβει μέρος ενεργά στο δεκαήμερο κινητοποιήσεων που έχει αποφασισθεί για τον σκοπό αυτό, καλεί δε όλο το ναυτεργατικό κόσμο και όλους τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο-συναυλία που διοργανώνεται την Παρασκευή 11 Ιουλίου στις 8 το βράδυ στο Σύνταγμα.

metafora-himika

 

Ολόκληρο το ψήφισμα:

«Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η επιχείρηση με το Αμερικάνικο πλοίο «CAPE RAY» στο οποίο έχουν μεταφερθεί 570 τόνοι υγροποιημένων αερίων και στο οποίο ήδη γίνεται με πλήρη μυστικότητα εν πλω η υδρόλυση στα νότια της Κρήτης στην θάλασσα της Μεσογείου.Το σχέδιο προβλέπει την εν πλω υδρόλυση των δραστικών ουσιών στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου, η οποία θα διαρκέσει 2 έως 3 μήνες ενώ στην συνέχεια τα επικίνδυνα απόβλητα από την παραπάνω διαδικασία θα μεταφερθούν για επεξεργασία σε εγκαταστάσεις στην Γερμανία και στην Φιλανδία σύμφωνα με ανακοίνωση του Πενταγώνου.Τα χημικά αυτά όπλα κατασκευάστηκαν στην Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία και από πολυεθνικές που έβγαλαν τεράστια υπερκέρδη, όμως οι χώρες αυτές δεν αναλαμβάνουν το ρίσκο στην δημόσια υγεία αλλά ούτε επωμίζονται το οικονομικό κόστος το οποίο μεταβιβάζουν στους λαούς της Μεσογείου.

Επιστημονικοί φορείς, οικολογικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα, κοινωνικοί φορείς και εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις επισημαίνουν τους σοβαρούς κινδύνους για το ενδεχόμενο ατυχήματος καθώς επίσης υπογραμμίζουν για τις συνέπειες που θα υπάρξουν για την περιοχή εάν αυτή μολυνθεί από τα χημικά υποπροϊόντα (απόβλητα) οι οποίες θα είναι ανυπολόγιστες και καταστροφικές για την δημόσια υγεία και το θαλάσσιο περιβάλλον.

Η ΠΕΝΕΝ δηλώνει:

· Την κατηγορηματική αντίθεσή της στην καταστροφή των χημικών στην Μεσόγειο.

· Απαιτεί να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Μεσογείου. Δικαιώματα στην υγεία, στην ζωή, στην προστασία του περιβάλλοντος αλλά και στην πλήρη ενημέρωση και προστασία των πολιτών.

· Πιστεύουμε ότι η μοναδική λύση είναι όχι μόνο η τυπική απαγόρευση χρήσης όπλων χημικού πολέμου, αλλά η λήψη μέτρων για την απαγόρευση κατασκευής χημικών και πυρηνικών οπλοστασίων από όλες τις χώρες του κόσμου χωρίς καμιά εξαίρεση.

· Την στήριξη και συμμετοχή της στο κίνημα εναντίον της καταστροφής των χημικών στην Μεσόγειο που αναπτύσσεται σε όλον τον ελλαδικό χώρο αλλά και σε άλλες χώρες της Μεσογείου.

· Απαιτούμε από την Ελληνική κυβέρνηση και την Βουλή των Ελλήνων, την ΕΕ και τους διεθνείς οργανισμούς να παρέμβουν άμεσα και αποτελεσματικά και να προστατέψουν την Μεσόγειο και τους λαούς της.

Η ΠΕΝΕΝ στο κίνημα που έχει δημιουργηθεί, σε πανελλήνια κλίμακα, κατά της καταστροφής των χημικών στην Μεσόγειο, θα συμμετάσχει και οργανωτικά και θα λάβει μέρος ενεργά στο 10ήμερο κινητοποιήσεων που έχει αποφασισθεί για τον σκοπό αυτό».