Ν. Μπελογιάννης – Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα

τάδε έφη SKY

5 Ιαν 2015 , 12:42 μ.μ.

αναδημοσίευση αποσπάσματος από το «τζαγκλ ρεπόρτ»

Μέσα στον ορυμαγδό των προεκλογικών εκστρατειών φόβου που εξαπολύουν τα -καλοταϊσμένα- παπαγαλάκια της κυρίαρχης τάξης, καλό είναι να διαδώσουμε  ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Μπελογιάννη, αυτού του αληθινού Ανθρώπου, του Πολίτη που δεν χρειαζόταν την απόδοση της ιδιότητας του αυτής από κανένα επίσημο ξεπουλημένο κράτος. Την ιδιότητα του Πολίτη την έφερε επαξίως, όπως και εκείνες του αγωνιστή και του στοχαστή.

Στο βιβλίο του ¨Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» (έκδοση της ΑΓΡΑΣ -2010 με επιμέλεια Γ. Αντωνίου), υπάρχει ένα απόσπασμα που αφορά το ρόλο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε επιβληθεί στην Ελλάδα από το 1898. Κάτι σαν τον σημερινό έλεγχο που ασκεί στη χώρα η τριμερής (τρόικα) που δεν είναι τίποτα άλλο από το τσοπανόσκυλο των αφεντικών (Τράπεζες – Ε.Ε. – ΗΠΑ/ΔΝΤ).

Ας του ρίξουμε μια ματιά, σήμερα που έχουμε γίνει σχεδόν «Στο ίδιο Έργο θεατές»

Ν.Μπελογιάννης: Ο ρόλος του ΔΟΕ

Ο ΔΟΕ(1) είναι ένα από τα δώρα που χάρισε στην Ελλάδα η πολιτική των αστοκοτζαμπάσηδων και το ξένο κεφάλαιο. Είναι το σήμα κατατεθέν της ιεράς συμμαχίας των ντόπιων με τους ξένους κεφαλαιούχους. Όλος ο κόσμος βουίζει πως η επιβουλή του αποτέλεσε και αποτελεί σοβαρή μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Και όμως εμείς, η «επίσημη» Ελλάδα, καμαρώνουμε γιατί τάχα ο ΔΟΕ έσωσε την Ελλάδα!(2)

Δεν είναι λίγοι οι αστοί πολιτικοί και οικονομολόγοι που τον υμνήσανε και τον δοξολογήσανε επειδή, καθώς λένε, έσωσε τον τόπο μας από την οικονομική καταστροφή.

Ανάφερα αρκετά στο κεφάλαιο που περιγράφω τον τρόπο της επιβολής του. Ακόμα κι ο Άγγελος Αγγελόπουλος το 1937 έγραφε ότι «η εγκαθίδρυσις του ελέγχου είχεν αναμφισβητήτως αγαθά αποτελέσματα επί της ελληνικής οικονομίας»(3).

Το πιο αξιοθρήνητο για την κυρίαρχη τάξη είναι που προσπαθεί να ξεμοναχιάσει την οικονομική πλευρά του ζητήματος, χωρίς να δίνει καμιά σημασία στην πολιτική, χωρίς να δίνει καμιά σημασία στην πολιτική, προσπαθεί να ξεχωρίσει το ΔΟΕ από τους ξένους τοκογλύφους, λες κι αποτελεί κανένα ανεξάρτητο οικονομικό οργανισμό που δουλεύει για τα συμφέροντα της χώρας.

Εκεί είναι πιο εύκολο να θολώσεις τα νερά με χίλιους δυο ταχυδακτυλουργικούς λογαριασμούς και με γελοία σοφίσματα. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική.

Ο ΔΟΕ επιβλήθηκε με τη βία από το ξένο κεφάλαιο και τους ντόπιους αστοκοτζαμπάσηδες, με μοναδικό σκοπό να εξασφαλίσει μια για πάντα τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων τοκογλύφων. Όταν πάρουμε σαν βάση αυτή την ολοφάνερη διαπίστωση, τότε αμέσως βγαίνει το συμπέρασμα ότι όποιος παινεύει το ΔΟΕ ή είναι άθλιος πράκτορας αυτών που μας τον επιβάλανε ή δεν ξέρει τι του γίνεται και λέει κουραφέξαλα.(4)

Γιατί είναι αφάνταστο ένας ληστρικός οργανισμός, που μοναδικός του σκοπός είναι να ξεζουμίζει το λαϊκό εισόδημα μιας χώρας, να συντελεί ταυτόχρονα και στην πρόοδο αυτής της χώρας! (5)

Όλο τον 20ό αιώνα, ο λαός μας γίνεται όλο φτωχότερος και μια από τις κυριότερες αιτίες είναι ότι το ότι ένας μεγάλο μέρος από το εθνικό εισόδημα πήγαινε στο εξωτερικό ή συγκεντρώθηκε στα χέρια των ντόπιων πλουτοκρατών. Και το έργο αυτό ανάλαβε να το εκτελεί ο ΔΟΕ. Έτσι, σιγά σιγά, το αγαπημένο τούτο παιδί τους γινόταν ο εισπράκτορας και ταμίας του λαϊκού ιδρώτα, που τον μάζευε με τη μορφή φόρων και δασμών, για να τον στείλει στους ξένους, μα και στους δικούς μας τοκογλύφους.

Οι θεωρητικοί απολογητές του όμως δεν περιορίζονται σε γενικές γνώμες, μα φέρνουν και συγκεκριμένα επιχειρήματα. Εκείνο που κανοναρχάνε πιο συχνά είναι ότι ο ΔΟΕ πέτυχε τη νομισματική και συναλλαγματική μας εξυγίανση. Απ’ αυτή όμως την εξυγίανση μόνο ο ΔΟΕ βγήκε περισσότερος κερδισμένος, γιατί έτσι, καθώς είδαμε, μας άρμεγε καλύτερα και συστηματικότερα. Δεν την προκάλεσε όμως αυτός, ίσα ίσα,  το άγριο ξεζούμισμα του αναιμικού μας προϋπολογισμού θα ’φερνε με μαθηματική ακρίβεια καινούργιο πληθωρισμό μόλις θα ’λειπαν καινούργια δάνεια. Τη σταθεροποίηση της δραχμής την προκάλεσε την περίοδο εκείνη πρώτα πρώτα η αύξηση του εθνικού εισοδήματος και των εξαγωγών μας και κοντά σ’ αυτό τα κέρδη της ναυτιλίας και τα εμβάσματα των ομογενών, που άρχισαν τότε να μπαίνουν στην Ελλάδα.

Ο ΔΟΕ μόνο ζόρισε αρκετά τα πράγματα, ώστε η δραχμή να ξεπεράσει το φράγκο και έτσι με τις γνωστές του παπατζίδικες ταχυδακτυλουργίες ν’ αυξήσει τα ποσοστά των τοκογλύφων. Και το γεγονός αυτό είχε για την παρτρίδα μας αποτελέσματα, όχι ευχάριστα.

Ο Ζολώτας στο βιβλίο του «Συναλλαγματικά και νομισματικά φαινόμενα» γράφει ότι «η υπολανθάνουσα παρατεταμένη οικονομική κρίσις, ήτις υπήρξε αποτέλεσμα της πολιτικής του αντιπληθωρισμού (6), εξηκολούθησε υφισταμένη» ίσαμε και πέρα από το 1909 (7)» Και ακόμα προσθέτει ότι «η σταθεροποίησης της τιμής του εθνικού νομίσματος παρά την επιτευχθείσα ισοτιμία καθίστατο προβληματική». Και δεν είναι μόνο η δραχμή που έγινε κηδεμόνας της ο ΔΟΕ. Αποτέλεσε πραγματικό κράτος εν κράτει και χαντάκωσε τις παραγωγικές και πλουτοφόρες πηγές της χώρας. (8)

Αρκετά καθαρά μιλάει το παράδειγμα της ναξιώτικης σμύριδας. Ολόκληρη η ακαθάριστη απόδοση από την πώληση της έχει διατεθεί για την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημοσίου χρέους και μάλιστα είναι από την κατηγορία εκείνη των εσόδων, που τα πλεονάσματα τους χρησιμεύουν για την αύξηση των τόκων. Σύμφωνα με τη σύμβαση (νόμος ΒΨΙΑ του 1898), οι όροι της εκμετάλλευσης υξς σμύριδας και η τιμή της καθορίζονται από το Υπουργείο της Εθνικής Οικονομίας, ύστερα από συνεννόηση με τον ΔΟΕ. Φαίνεται όμως ότι το βέτο το έχει πάντα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος  και έτσι επικρατεί πάντοτε η γνώμη του πάνω στο ν τρόπο της εκμετάλλευσης, που είναι αφάνταστα πρωτόγονος – και στο ζήτημα του καθορισμού της τιμής.

Ο ΔΟΕ έχει συμφέρον να πουλιέται ακριβά η σμύριδα η σμύριδα. Σε περίοδο όμως συναγωνισμού, οι τιμές πρέπει να πέσουν. Το υπουργείο πολλές φορές  ζήτησε να ρίξει τις τιμές κι άλλες τόσες ο έλεγχος με την απληστία του αρνήθηκε. Έτσι αρχίσαμε τις διαπραγματεύσεις γι’ αυτό το ζήτημα που κράτησαν από το 1929 ίσαμε το 1931.

Το αποτέλεσμα ήταν να χαντακωθεί η εξαγωγή της δικιάς μας σμύριδας και να πάρει τη θέση της η τούρκικη.. Από το 34 έχουμε σταθερό πέσιμο της πώλησης. Ενώ στην τούρκικη εξαγωγή έχουμε αύξηση.

Χρόνος Ελληνική σε τόνους Τούρκικη σε τόνους
1934 13.192 6.704
1935 12.511 11.625
1936 11.785 20.550

Κατάντησε, λοιπόν σε κάθε βήμα μας να συναντάμε τον ΔΟΕ που φροντίζει με κάθε τρόπο να μας υπενθυμίζει την παρουσία του. Κάνεις να ανάψεις ένα σπίρτο  και βλέπεις στο κουτί κολλημένο το σήμα του. Το ίδιο και όταν καπνίζεις ένα τσιγάρο που όταν τον καλό καιρό το αγοράζαμε 50 λεπτά, σχεδόν τρία λεπτά μονάχα από αυτά έπαιρνε ο καπνοπαραγωγός και πάνω από τριάντα ο ΔΟΕ. Στα ένσημα, στις κάσες του πετρελαίου,  στα τραπουλόχαρτα, παντού ΔΟΕ, ΔΟΕ, ΔΟΕ!

Και ο Σ. Κορώνης ομολογεί, καθώς είδαμε, ότι το συστηματικό ξεζούμισμα της χώρας από το ΔΟΕ εμπόδιζε να γίνουν σιδηροδρομικές γραμμές στην Ελλάδα.(9)

Ώστε, με δυο λόγια, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος στάθηκε το μαντρόσκυλο του ξενικού κεφαλαίου και δεν μπορούσε παρά να χαντακώσει την οικονομία μας και τη γενικότερη εξέλιξη μας. Γιατί λοιπόν η κυρίαρχη τάξη του τόπου μας κόβεται να υπερασπίσει αυτή τη λάμια που μας ρουφάει το αίμα; Αυτό θα το εξηγήσουμε εύκολα αν θυμηθούμε από ποιους οργανώθηκε η συνωμοσία για την επιβολή του.

Πιο εύκολά μας το εξηγεί ο παρακάτω πίνακας που δείχνει το πώς είναι μοιρασμένοι σε διάφορες χώρες οι τίτλοι του εξωτερικού μας χρέους που εξυπηρετεί ο ΔΟΕ.

Χώρα Αναλογία χρέους
Αγγλία 41,21%
Γαλλία 7,78%
ΗΠΑ 12,02%
Αίγυπτος 0,06%
Ελλάδα 38,93%
Σύνολο 100,00%

Δηλαδή το 39% των ομολογιών του εξωτερικού μας χρέους που έχει αναλάβει να εισπράξει ο ΔΟΕ, τις κατέχουν άνθρωποι που μένουν στην Ελλάδα, δηλαδή Έλληνες.

Στο ποσοστό αυτό πρέπει να προσθέσουμε και το 0,06% της Αιγύπτου, γιατί και αυτών οι κάτοχοι είναι ομογενείς. Αν τώρα βάλεις και τα εσωτερικά δάνεια που εξυπηρετεί ο Διεθνής Έλεγχος, τότε το ποσοστό γίνεται πολύ μεγαλύτερο. Και έτσι καταντάει ο ΔΟΕ να είναι μισός των ξένων τοκογλύφων και μισός δικός μας! Φτάνει μόνο αυτός ο άνομος συνεταιρισμός σε βάρος του λαού μας για να καταδικάσει κανείς, οριστικά και τελεσίδικα την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας.

Σ’ αυτό βρίσκεται άλλωστε και το μυστικό γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας πολιτικός απ’ αυτούς που ανακατώθηκαν στην πολιτική ζωή της χώρας μας, που να βγει ανοιχτά και να καταγγείλει τον πραγματικό ρόλο του ΔΟΕ.

Μια κι έπαιρνε κι η τάξη τους το μερτικό της από το ξεζούμισμα του λαού και της χώρας, συνήθισαν και αυτοί, όπως το σκυλί συνηθίζει το μαστίγιο, στον έλεγχο του αφέντη του. Πόσο βολική έρχεται στους Έλληνες αστοτσιφλικάδες η εταιρεία  διαχείρισης των υπεγγύων προσόδων του Χάμπρο10, που τη χρησιμοποιεί ο ΔΟΕ σαν βάση του, αποδείχνεται πως από το ότι το 1925, όταν έληξε γη εικοσιπεντάχρονη διάρκεια της, όπως όριζε η σύμβαση του 1898, ο Πάγκαλος με τον Κοφινά ανανέωσαν τη σύμβαση για άλλα δέκα χρόνια και το ίδιο έγινε και το 1935. Η καινούργια όμως Ελλάδα, δεν είναι η Ελλάδα του 1935 και πολύ περισσότερο του 1898. Ο ελληνικός λαός που πάλεψε στο βουνό, δεν έχει καμία διάθεσξ να ανεχτεί μπροστά στα μάτια του να προσβάλλονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας από τους κάθε λογής ελέγχους κλπ.

Νίκος Μπελογιάννης Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα Κεφάλαιο 4: ΕΘΝΟΤΡΑΠΕΖΑ – ΜΟΝΑΡΧΙΑ και ΔΟΕ (εκδόσεις ΑΓΡΑ 2010)

  1. Με σύγχρονους όρους: Η Τρόικα και τα αφεντικά της.
  2. Ποιος δεν έχει ακούσει τα παπαγαλάκια  και τα αφεντικά τους  να μας μιλάνε για το πώς μας έσωσαν από τη χρεοκοπία;
  3. Θ. Πάγκαλος: Το μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο, είναι  ευλογία για τον τόπο
  4. Σήμερα, πλην του αποδεδειγμένα γκάου  Άδωνι, στο ίδιο πνεύμα εντάσσεται και η Παγκάλεια αιτιολόγηση μέσω του «Μαζί τα φάγαμε»
  5. Απλό συμπέρασμα που  καταπνίγεται από τα ΚΜΜΕ (καθεστωτικά ΜΜΕ)
  6. Τα πραγματικά αίτια, όπως τα αντελήφθη ο  Ξ. Ζολώτας, είναι αίτια και για τα σημερινά δεινά (μαζί με τη διόγκωση  και συσσώρευση κερδών από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο
  7. Δεν βγήκε δηλαδή η χώρα από την τότε κρίση (όπως και σήμερα)
  8. Η μόνη αλήθεια και το αληθινό επιδιωκόμενο των τοκογλύφων. Κέρδη πάνω στην ισοπέδωση της χώρας. Καπιταλισμό της καταστροφής τον λένε σήμερα.
  9. Και τα υπόλοιπα της υπανάπτυξης  μας, παραμένουν κουραφέξαλα.
  10. Ο μεγαλοτοκογλύφος που έπαιξε με την ελληνική χρεοκοπία. Σήμερα θα τον λέγαμε «επενδυτή» ή «δανειστή» και άλλα πιο εύηχα

Και όπως λένε και τα μεγαλοπαπαγαλάκια: Τι δεν καταλαβαίνεις;

αναδημοσίευση από το Άρδην

Πολιτική — Δεκεμβρίου 28, 2014 at 6:04 μμ

Η επερχόμενη παγίδα

του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας καταστρέψει». Είναι η μόνιμη επωδός όλου του συστημικού συρφετού, από τον Θ. Πάγκαλο, μέχρι την Μισέλ, από τον λύκο-που-στην-αναμπουμπούλα-χαίρεται Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μέχρι τον απελπισμένο ψευτοκουτσαβάκη Αντώνη Σαμαρά και τον δόλιο σύμβουλό του.

Ωστόσο… Κάτι δεν μας λένε καλά… Αν όντως πιστεύουν κάτι τέτοιο, τότε γιατί επιτάχυναν τις διαδικασίες εκλογής του νέου προέδρου, και μάλιστα με υποψήφιο χωρίς πραγματικά συναινετικό χαρακτήρα, φέρνοντας έτσι ένα βήμα πιο κοντά τις πρόωρες εκλογές, και επιταχύνοντας το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Μα πολύ απλά, γιατί θέλουν να γίνει κάτι τέτοιο: Να αποφύγουν, δηλαδή, εκείνοι μια ναρκοθετημένη διαπραγμάτευση που θα τους έδινε την χαριστική βολή, και να προστατέψουν ό,τι έχει απομείνει από τα δικά τους κουφάρια.

Αυτό το τρυκ της Κασσάνδρας, είναι το τελευταίο colpo grosso του Αντώνη Σαμαρά πριν παραδώσει την εξουσία: Να την «στήσει» στην αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθώντας να περισώσει μέσω μιας ενδεχόμενης διαπραματευτικής αποτυχίας της, ό,τι έχει απομείνει από το πολιτικό του γόητρο. Φυσικά, με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι αδιαφορεί παντελώς για το μέλλον αυτής της χώρας. Αλλά ποιός είπε ότι μπροστά στο δικό του το συμφέρον νοιάζεται για αυτό; Με παρόμοιο τρόπο ενέργησε τότε, το 1992, προς μεγάλη ευχαρίστηση του… Σωκράτη Κόκκαλη και των λοιπών μελλοντικών ‘βαρόνων’ του εκσυγχρονισμού.

Τα ίδια τάχα δεν έκανε και ο «όπου φύγει-φύγει» Κωνσταντίνος Καραμανλής το 2009, παραδίδοντας εντελώς αμαχητί την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, και χαρίζοντας του την μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία της χώρας ως ο πολιτικός που την παρέδωσε σιδηροδέσμια στα χέρια της Τρόικας μ’ εκείνο το ανεπανάληπτο διάγγελμα στο Καστελόριζο;

Το κεντρικό ερώτημα έγκειται στο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την παγίδα, και σηκώνει το γάντι της πρόκλησης, προκειμένου να διαχειριστεί εξελίξεις λίγο ως πολύ ναρκοθετημένες – αρκεί να προσέξει κανείς την νέα παρέμβαση του Σόιμπλε, που αξιώνει την τήρηση της παρούσας πολιτικής ανεξαρτήτως από το ποιος θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας στις επόμενες εκλογές, ώστε να αντιληφθεί ότι η παγίδα που στήνεται στην αξιωματική αντιπολίτευση μοναδικό στόχο έχει να την θέσει και αυτήν στο κάδρο των κομμάτων που υπέκυψαν στην αποικία χρέους. Και μέσω αυτής, να ενσωματώσει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα στο κάδρο ενός «κανονικοποιημένου» μοντέλου ‘συσσώρευσης δια της εθνικής καταστροφής’ της Ελλάδας.

Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται στην λανθασμένη στρατηγική που ακολούθησε ο Αλέξης Τσίπρας ήδη από τις εκλογές του 2012. Στο ότι έπαιξε, πολύ πρόωρα, το χαρτί της «κυβερνώσας αριστεράς», γεγονός που επέτρεψε στο κόμμα του να εκτοξευθεί στο 27% και να μετασχηματιστεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας –δίχως βέβαια να υπάρχουν ούτε οι υποκειμενικές ούτε οι αντικειμενικές συνθήκες που θα του επέτρεπαν να διαχειριστεί αυτήν την εξουσία και προπαντός χωρίς την ύπαρξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, προκαλώντας μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, όπως υπόσχεται. Μάλιστα, τότε, είχε δηλώσει χαριτολογώντας ότι είναι «πολύ καλός στο… πόκερ». Μόνο που σε αυτού του είδους τον τζόγο «υψηλού ρίσκου» παρουσιάζεται μία μόνον ευκαιρία, και μάλιστα δίχως να μπορείς να επιλέξεις εσύ το πότε.

Και τώρα που ήρθε η στιγμή, όλες οι ενδείξεις βαίνουν σε βάρος της υπόσχεσης για μιαν ανατροπή στην διαπραγμάτευση με τους ξένους δανειστές, που θα απελευθέρωνε  την χώρα από τα δεσμά των μνημονίων: Οι Γερμανοί, είναι δεδομένοι και η ανθελληνική τους στρατηγική γνωστή, ενώ αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει καμία άλλη ευρωπαϊκή δύναμη που φαίνεται ότι θα μπορούσε να στηρίξει μια «μικρή ελληνική ανταρσία» μέσα στην γερμανική Ευρώπη. Το «Ποδέμος» στηρίζει, ωστόσο αυτό έχει υιοθετήσει μιαν άλλη στρατηγική «δημιουργικής αναμονής» και ριζώματος των αντιστάσεων στους κόλπους της ισπανικής κοινωνίας –ενώ η Ιταλία εκφράσει μεν τις ενστάσεις της, ωστόσο δεν επιθυμεί να συμπαραταχθεί με την «καμένη» Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, οι Αμερικάνοι έχουν καταλήξει σε μια συμφωνία με τους Γερμανούς γύρω από το Ουκρανικό, γεγονός που προσανατολίζει την Ε.Ε. στην στρατηγική του ευρωατλαντισμού κι έτσι αίρονται σε σημαντικό βαθμό οι ενστάσεις που είχαν οι ΗΠΑ στην γερμανική πολιτική σχετικά με την Ελλάδα. Τέλος, οι Ρώσοι εξαιτίας του νέου άτυπου ψυχρού πολέμου που έχει στηθεί γύρω από το Ουκρανικό στρέφονται αποφασιστικά προς την Ανατολή, γυρνώντας έστω και προσωρινά τις πλάτες τους στην Δύση, γεγονός που αναβαθμίζει τη σημασία των ρωσο-τουρκικών σχέσεων στην σκακιέρα του Πούτιν, και υποβαθμίζει αντίστοιχα την σημασία των Βαλκανίων και της Ελλάδας. Εξ ου και η πρόσφατη στροφή της Μόσχας σε σχέση με το Κυπριακό, από την πάγια υπεράσπιση των ελληνικών δικαίων σε μια πολιτική ευμενούς για την Τουρκία ουδετερότητας.

Ανεξάρτητα από το εάν όλες αυτές οι ισορροπίες είναι επισφαλείς και μεσοπρόθεσμα μάλλον θα ανατραπούν –οι αντισυσπειρώσεις που δημιουργεί η γερμανική πολιτική στην Ευρώπη δεν μπορούν να αποτραπούν μεσοπρόθεσμα– το παρόν κλίμα εντός κι εκτός της Ε.Ε. είναι εξόχως αρνητικό για την χώρα μας. Πόσο μάλλον για τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε καθ όλη την προηγούμενη διάρκεια την στρατηγική του, στην αντίθεση μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ, γύρω από τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ευρώπη, και η οποία σήμερα τίθεται μάλλον σε δεύτερο πλάνο.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι η Ε.Ε. έχει «κλειδώσει» ως μια «γερμανική φυλακή». Σημαίνουν όμως ότι η επιλογή να ξεκινήσει η ανταρσία ενάντια στην ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας από την Ελλάδα είναι σίγουρα λανθασμένη και εξαιρετικά επισφαλής. Οι Γερμανοί εξ άλλου, έχουν διαγνώσει ότι ο αδύναμος κρίκος του πολιτικού ρεύματος αμφισβήτησής, που τείνει να διαμορφωθεί στον ευρωπαϊκό Νότο, και το οποίο χαρακτηρίζεται από διάφορα ιδεολογικά πρόσημα (Ποντέμος, Μπέπε Γκρίλο κ.ο.κ.), όπως επίσης και την άνοδο της ευρωσκεπτικιστικής ακροδεξιάς στην Γαλλία (Λεπέν) ή την Μεγάλη Βρετανία (Νάιτζελ Φάρατζ), είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα φροντίσουν έτσι να ξεκινήσουν από αυτόν την αντεπίθεσή τους.

Η χώρα μας πρέπει επομένως να τηρήσει «αμυντική στάση» και παρελκυστικές πολιτικές, να συγκροτήσει ευρύτερες συμμαχίες έως ότου γενικευτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση των Γερμανών –και μόνον τότε να προχωρήσει και η ίδια στην αμφισβήτηση της «γερμανικής φυλακής», έτσι ώστε να αξιοποιήσει την ευρύτερη αναταραχή εντός της Ε.Ε.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό πεδίο, οι κοινωνικές κινητοποιήσεις βρίσκονται στο ναδίρ της τελευταίας πενταετίας, και κυριαρχεί παντού ένα κλίμα πολιτικής ανάθεσης –με κύρια ευθύνη γι’ αυτό το πολιτικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι κύριοι εκφραστές του διάχυτου αντιμνημονιακού αισθήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν. Ελ.

Επίσης, στο εσωτερικό του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί ένα μωσαϊκό αντιθέσεων, το οποίο απειλεί να εκραγεί με τις πρώτες αναταράξεις ή υποχωρήσεις στο μέτωπο της εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Τέλος, το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που στηρίζεται σε μιαν αντίληψη «κοινωνικοποίησης»-αναδιανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος της Αποικίας Χρέους, προσκρούει στο γεγονός ότι αυτό το πλεόνασμα είναι εξαιρετικά επισφαλές και αβέβαιο, και εξαρτάται από την καλή θέληση των ίδιων των αφεντικών  της Αποικίας (ΕΣΠΑ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, δόσεις) για να μπορεί κανείς να στηριχτεί σε αυτό. Το χειρότερο, δε, με αυτό είναι ότι οι πραγματικοί επικυρίαρχοι της χώρας έχουν τα μέσα να επιβάλουν την βούλησή τους, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ακόμα και σε εσωκομματικό πεδίο εμφανίζεται ιδιαίτερα αδύναμος και υπάρχουν πολλοί παράγοντες οι οποίοι είναι έτοιμοι με την παραμικρή στραβοτιμονιά να κατηγορήσουν την ηγεσία τους για μια «Νέα Βάρκιζα». Και είναι πολύ φυσιολογικό: Όταν κανείς καλλιεργεί αντιπολιτευτικά ένα τέτοιο κλίμα προσδοκιών και υποσχέσεων, είναι πολύ εύκολο αυτό να γυρίζει μπούμερανκ με τις πρώτες διαψεύσεις.

Εξ άλλου, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας το γεγονός ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος που ξέσπασε με την αναγγελία της πρόωρης εκλογής του ΠτΔ, έχει εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να τρέχει διαρκώς πίσω από την τακτική της γρήγορης ανάληψης της εξουσίας, πραγματοποιώντας το ένα λάθος μετά το άλλο, συμμαχώντας με δυνάμεις της «μνημονιακής κεντροαριστεράς» (Κουβέλης, Τζάκρη) ή με παράγοντες της υστερομεταπολιτευτικής «βαθιάς εξουσίας» (λέγε με Γιάννα «Ίδρυμα Κλίντον» Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη).

Έτσι σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια ζώσα, εξελισσόμενη αντίφαση ενός πολιτικού προεκλογικού λόγου που ολοένα και εντονότερα στηρίζεται στην υπόσχεση μιας «μεγάλης αλλαγής» και μιας πολιτικής πρακτικής που κινείται προς την αντίθεση κατεύθυνση, αυτήν της ενσωμάτωσης.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε και την «αστάθμητη μεταβλητή» που ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 50 χρόνια ‘αποφάσιζε’, δηλαδή επικαθόριζε, την πορεία της χώρας: Τον τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος ολοένα και πιο έντονα τείνει να εγκαταλείψει το συναινετικό προσωπείο της «φιλίας» και να αξιώνει ανοιχτά και με τον ζόρι την ευθυγράμμιση της Ελλάδας στην νεο-οθωμανική πολιτική.

Και εδώ, όπως φάνηκε και κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νταβούτογλου στην χώρα μας, και το ολιγόλεπτο ραντεβουδάκι που επέτρεψε ο πρωθυπουργός της γείτονος στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει σε τίποτα από την εξωτερική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων: Του Ευάγγελου Βενιζέλου κατά την θητεία της συγκυβέρνησης, του Δρούτσα κατά την πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτήν της Ντόρας κατά τις κυβερνήσεις ΝΔ, και των Γιώργου Παπανδρέου-Θόδωρου Πάγκαλου στις μέρες της εκσυγχρονιστικής κυριαρχίας.

Έτσι, το «πολιτικό πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς έχει δημιουργήσει μια χιονοστιβάδα, την οποία καβάλησαν στο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα μετά τον Σεπτέμβριο, ποντάροντας στην συντριβή των Σαμαρά-Βενιζέλου. Ξεχνούν όμως ότι πίσω από αυτούς κρύβονται οι γερμανοτροϊκανοί και ότι ο Σαμαράς έχει στήσει μία παγίδα σε όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για να τις οδηγήσει αυτές σε πιθανές καταστροφικές επιλογές, που διαφορετικά θα τις χρεωνόταν ο ίδιος.

Υπό αυτό το πρίσμα, και εάν οι παραπάνω εκτιμήσεις αποδειχθούν σωστές, είναι πολύ εύκολο να φανταστούμε το τι θα συμβεί τους επόμενους μήνες, υπό την προϋπόθεση της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία: Οι διαπραγματευτές θα τον στήσουν στον τοίχο, και ένα κόμμα που έχει συνδέσει την πολιτική του μοίρα με την συμμετοχή του στους κόλπους της ευρωπαϊκής αριστεράς, ένα κόμμα που είναι παντελώς ανέτοιμο, ‘φύσει’ και ‘θέσει’ ανίκανο να διαχειριστεί μια ρήξη με την Ευρώπη, θα αναγκαστεί να υποκύψει στις αξιώσεις της Γερμανικής Ευρώπης. Και τότε θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, τότε ακόμα και αυτή η δυναμική που δημιούργησε το χαρτί της ‘κυβερνώσας αριστεράς’ θα εξανεμιστεί εν μέσω αποχωρήσεων, καυγάδων, καταγγελιών, με συνέπεια να ‘κοντύνει’ η αξιωματική αντιπολίτευση σ’ έναν απλό παράγοντα της κεντροαριστεράς, μαζί με τους υπόλοιπους.

Και εκείνη την στιγμή, ο φόβος, η απελπισία και το αδιέξοδο θα κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους –θα δημιουργήσουν ένα διάχυτο κοινωνικό κλίμα ανασφάλειας που θα νομιμοποιήσει νεο-αυταρχικές λύσεις, δίνοντάς τους μάλιστα πλειοψηφικό αέρα. Θα παιχτεί τότε το χαρτί του ενός ελληνικού Μπερλουσκονισμού, με μια ρετουσαρισμένη, «μετά-μεταπολιτευτική» ακροδεξιά, και άλλα συμπληρώματα μαφιόζων, ντήλερ της ολιγαρχίας, και μπάζων του παλαιού πολιτικού συστήματος.

Την ίδια στιγμή, μια ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα απονομιμοποιήσει εν γένει κάθε απόπειρα «αριστερής» απάντησης στην κρίση και κάπως έτσι το «μνημόνιο» θα ολοκληρωθεί με την έννοια ότι θα έχει προκύψει ένα νέο πολιτικό καθεστώς στα πρότυπα χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, ο αυταρχισμός του οποίου θα είναι απολύτως συμβατός με την κοινωνική σκληρότητα και την οικονομική βία που ασκείται και θα ασκηθεί πάνω στην ελληνική κοινωνία.

Η ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει σε καταστάσεις που θα λύσουν από μόνες τους το αίνιγμα της πολιτικής νομιμοποίησης της «αποικίας χρέους» αφού η πολιτική αστάθεια που θα έχει μεσολαβήσει θα έχει μεταβάλει την χώρα σε φτερό στον άνεμο που θα φυσούν οι κερδοσκόποι, και οι νέοι αποικιοκράτες.

Με την πρώτη φάση του μνημονίου, η χώρα ξέγραψε την ευημερία της ύστερης μεταπολίτευσης, και τις αυταπάτες περί της βιωσιμότητας ενός ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Με την δεύτερη φάση, εκείνη της ολοκλήρωσής του σε καθεστώς ‘αποικίας χρέους’, θα καταλάβει πολύ καλά ότι η μοίρα της δεν διαφέρει και πολύ από εκείνην της Βουλγαρίας, και των υπόλοιπων Βαλκανικών κρατών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της παγκοσμιοποίησης (λέγε με Σερβία, με την Κύπρο και την Θράκη να παίζουν τον ρόλο ενός οιονεί ελληνικού «Κοσόβου»).

Υπάρχει άραγε διέξοδος από αυτήν την μηχανική αλληλουχία των γεγονότων; Όχι, υπό το πρίσμα των στρατηγικών που είναι κυρίαρχες εντός του παρόντος πολιτικού συστήματος. Όχι, στο πλαίσιο του γνωστού επικοινωνιακού πολέμου των χαρακωμάτων, ενός παιχνιδιού εντυπώσεων που αποτελεί πλέον τον μόνο δυνατό τρόπο με τον οποίον μπορεί να ασκήσει πολιτική η παρούσα εκδοχή του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Δεν είναι τυχαίο, εξ άλλου, ότι ενόψει μιας τόσο σοβαρής διαπραγμάτευσης δεν υπάρχει καμία συζήτηση γύρω από τις στρατηγικές αντιμετώπισης των νέων εκβιασμών, ενώ η πολιτική συζήτηση του τόπου καταβυθίζεται στην δυσωδία των «Χαϊκάλης-Γκέιτ», με πρωταγωνιστές φτωχομπινέδες ανθυποπράκτορες, γελωτοποιούς, και ποντικούς των παρασκηνίων. Αποτελεί δε δείκτη του πολιτικού επιπέδου της χώρας, ότι σε αυτή την υπόθεση, και ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί, κανείς δεν διατηρεί το ηθικό πολιτικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του.

Όλα τούτα δείχνουν, ότι σταδιακά η πολιτική αντιπαράθεση καταλήγει σ’ έναν εργαλειακό πόλεμο χαρακωμάτων για την απόσπαση της εξουσίας, όπου κυριαρχούν οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, η ίντριγκα και το παρασκήνιο, ενώ η πολιτική διαμάχη αποψιλώνεται σταδιακά ακόμα και από εκείνες τις προσχηματικές προγραμματικές συγκρούσεις: Μισέλ Ασημακοπούλου, Θόδωρος Πάγκαλος, και Άδωνις Γεωργιάδης από την μία, επαναπατρισμός του ασώτου Φώτη Κουβέλη, Θεοδώρα Τζάκρη, Βουδούρης και Παραστατίδης από την άλλη. Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τις χειρότερες στιγμές δικομματισμού της ύστερης μεταπολίτευσης.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή εξέλιξης αυτής της διαμάχης δεικνύει ολοένα και πιο κατηγορηματικά πως η εναλλακτική λύση βρίσκεται έξω από το παρόν πολιτικό σύστημα, γιατί αυτό τελεί σε συνθήκες συγκρουσιακής ισορροπίας μέσα στο αδιέξοδο.

Σε αντίθεση, δε, με τις υποσχέσεις που μοιράζονται σήμερα αφειδώς, τόσο από τον πόλο των «κουΐσλιγνκ» –δηλαδή της συγκυβέρνησης– όσο και από τους τυχοδιώκτες της «κυβερνώσας αριστεράς» δεν υπάρχει κανένα εύκολο σαξές στόρυ, και καμία ανέξοδη διαφυγή από το μνημόνιο.

Αντίθετα, η αντιστασιακή στρατηγική πρέπει να είναι μεσο-μακροπρόθεσμη, και να πατάει στα πραγματικά δεδομένα της Ελλάδας και της διεθνούς συγκυρίας καλλιεργώντας συστηματικά τις θετικές συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεταβολή της αρνητικής συγκυρίας για την χώρα μας.

Έτσι, έναντι του «πολιτικού πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς πρέπει να προκρίνουμε μια γραμμή κοινωνικού και πολιτικού «αντάρτικου» στην πολιτική της αποικίας χρέους φθείροντας κατά το μέγιστο τους κοινωνικό-πολιτικούς της εκφραστές. Και αυτή τη στρατηγική, παρά τις μεγάλες διαφωνίες που μας χωρίζουν μαζί τους, προτάσσει και το ΚΚΕ ή ακόμα και ένα κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Επομένως, έναντι μιας αντίληψης γρήγορης –και βραχύχρονης– κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, πρέπει να προκρίνουμε την στρατηγική της ενίσχυσης του λαϊκού κινήματος, της ανάπτυξης μιας «δυαδικής εξουσίας», παράλληλων δομών που θα λειτουργούν παραδειγματικά και θα στέκουν αντίβαρο στην παρακμή των σάπιων μέχρι το μεδούλι κυρίαρχων θεσμών που είναι έτοιμοι να μεταβάλουν οποιονδήποτε πολιτικό φορέα κι αν σπεύσει να τους διαχειριστεί άμεσα σε εικόνα και ομοίωσή τους.

Έναντι μιας υπόσχεσης περί γρήγορης επιστροφής στον παλιό καλό παράδεισο θα πρέπει να υπάρξει μια συστηματική ανάλυση και επεξήγηση της πραγματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα: Μια κοινωνία με διαλυμένο παραγωγικό ιστό, υδροκέφαλη, όπου ο μη-ενεργός οικονομικά υπερβαίνει τον ενεργό οικονομικά  πληθυσμό, και ο τελευταίος απασχολείται ως επί το πλείστον σε παρασιτικές δραστηριότητες που είναι υπερβολικά δεμένες με το κράτος, τα κόμματα ή την διεθνή συγκυρία (λέγε με τουρισμό). Αυτή η κοινωνία, αντικειμενικά, χαρακτηρίζεται από μικρή δυνατότητα αυτοδυναμίας και άρα είναι πολύ πιο ευεπίφορη, ανάλογα με την υφή και την συγκεκριμένη θέση του εκάστοτε κοινωνικού στρώματος, είτε σε πολιτικές σπέκουλας του φόβου –λέγε με ΝΔ, ή αύριο, Μαρινάκη και Μπέο– είτε σε πυροτεχνήματα και «τουφεκιές από αλεύρι» που υπόσχονται μια γρήγορη και εύκολη αποκατάσταση της ευημερίας της ύστερης μεταπολίτευσης.

Όντως, το δίλημμα έχει τεθεί, ωστόσο δεν είναι αυτό που θα μας απασχολήσει στις επικείμενες, πρώτες εκλογές αλλά στην πολιτική αστάθεια που θα επακολουθήσει. Ή θα συγκροτηθεί μια δύναμη «πατριωτικής αριστεράς» που θα χτίσει μια πλειοψηφική κοινωνική ηγεμονία μ’ ένα αταλάντευτο όραμα εθνικής απελευθέρωσης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, πολιτιστικής αναγέννησης και παραγωγικής ανασυγκρότησης, που θα παραμείνει κουφό στις σειρήνες των εκπτώσεων για χάρη ευκαιριακών εκλογικών συμμαχιών και οπορτουνιστικών σχημάτων κυβερνητισμού ή η χώρα θα βυθιστεί σε μια νεο-αυταρχική νύχτα μπαίνοντας στο κλαμπ των «αποτυχημένων κρατών» των Βαλκανίων και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό σε επίπεδο εξαθλίωσης της κοινωνίας, και εθνικής ακεραιότητας της χώρας.

Ενάντια στην λογική του «ή τώρα ή ποτέ» που κυριαρχεί σήμερα στα τηλεπαράθυρα, έχουμε καθήκον σήμερα να προστατέψουμε όσες υγιείς δυνάμεις απομένουν σε αυτήν την χώρα, από τα ψευδοδιλλήματα μιας εκλογικής αντιπαράθεσης που προτιμάει να ξεχνάει τις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, για να επιδοθεί σ’ έναν εργαλειακό ανταγωνισμό για την εξουσία. Αυτές οι δυνάμεις, θα πρέπει να παραμείνουν με καθαρό μέτωπο ώστε πολύ σύντομα, κυριολεκτικά αύριο, να συμβάλουν στην οικοδόμηση ενός πόλου πραγματικής αντίστασης.

Υ.Γ. Είναι γνωστό το επιχείρημα που μας αντιτάσσουν κάποιοι, κακόβουλα, πως «λέμε τα ίδια με τον Σαμαρά». Το πρόβλημα, τους απαντάμε, είναι ότι ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στον Σαμαρά μία ύστατη, ανέλπιστη ευκαιρία: Δεν γίνεται, ο Τσίπρας να αντιμετωπίζει τους εκβιασμούς των αγορών με αστειότητες του τύπου «θα βαράμε νταούλι, κι αυτοί θα χορεύουν». Έτσι, δίνει την δυνατότητα στον Σαμαρά να συγκαλύψει τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, καθώς και την αθλιότητα της μνημονιακής καθημερινότητας που έχει αυτή προκαλέσει, πίσω από την επίκληση της κοινής λογικής –όπως έκανε και στο πρόσφατο διάγγελμα. Και ταυτόχρονα, με αυτήν την τακτική επιτρέπει, για παράδειγμα, να αναπτυχθεί περαιτέρω ένα ρεύμα «υπεύθυνης» (sic!) κεντροαριστεράς με κύριο εκφραστή «Το Ποτάμι», ή δημιουργεί και πάλι χώρο στον ΓΑΠ, ώστε να λάβει νέες πολιτικές πρωτοβουλίες.

αναδημοσίευση από την εφημερίδα των συντακτών

«Εφτιαξαν έναν Φράνκενσταϊν»

«Εφτιαξαν έναν Φράνκενσταϊν» Ο ανταποκριτής του «Independent», Πάτρικ Κόκμπερν, μιλάει για την «Επιστροφή των τζιχαντιστών»

Την «Επιστροφή των τζιχαντιστών» (εκδόσεις Μεταίχμιο), το τέταρτο και πολύ επίκαιρο βιβλίο του για το Ιράκ, παρουσίασε χθες, στο φιλόξενο πατάρι του βιβλιοπωλείου «Ιανός», σε Ελληνες δημοσιογράφους ο Ιρλανδός ανταποκριτής του «Independent» στη Μέση Ανατολή, Πάτρικ Κόκμπερν.

Ο ρεπόρτερ που κάλυψε καλύτερα και πληρέστερα από κάθε άλλον τις περίπλοκες συγκρούσεις στο Ιράκ, εμφανίστηκε απλός, προσιτός και ξεκάθαρος στις απόψεις του και ήταν απαισιόδοξος τόσο για το μέλλον της Συρίας όσο και για τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από τη συνομιλία μας με τον Κόκμπερν, ένα μόνο ψήγμα από τον ποταμό ανάλυσης και πληροφορίας που περιέχει το βιβλίο του:

«Στα τέλη του 2012 ήταν ήδη πολύ καθαρό ότι αυτό που τότε αποκαλούνταν Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) -τωρινό Ισλαμικό Κράτος, Ι.Κ.- γινόταν όλο και πιο ισχυρό. Στα μέσα του 2013 το Ι.Κ. είχε φτάσει στα δυτικά της Βαγδάτης και επιτέθηκε στη διαβόητη αμερικανική φυλακή του Αμπού Γκράιμπ, όπου απελευθέρωσαν εκατοντάδες μαχητές. Στις αρχές του 2014 κατέλαβαν την πόλη Φαλούτζα, επίσης δυτικά και πολύ κοντά στη Βαγδάτη, όμως και πάλι κανείς δεν ανησυχούσε ακόμη. Στη Συρία, επίσης, το Ι.Κ. είχε αποκτήσει μεγάλη δύναμη, είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής και κεντρικής Συρίας, μια τεράστια περιοχή.

Δεν ασχολήθηκαν

»Ταυτόχρονα, φαινόταν κανείς να μην ασχολείται ιδιαίτερα με το φαινόμενο του Ι.Κ., να μην του δίνει προσοχή. Το “μη ενδιαφέρον” που επέδειξαν τα ΜΜΕ για το Ι.Κ., ακόμη και πολλοί διπλωμάτες αγνοούσαν ή υποβίβαζαν το θέμα, οφείλεται και στο γεγονός ότι όλοι πίστευαν πως ο πόλεμος στο Ιράκ αποτελούσε πια παρελθόν. Ομως, εγώ πίστευα το αντίθετο και έγραψα το βιβλίο για το Ι.Κ. “Η επιστροφή των τζιχαντιστών” μέσα στους πρώτους μήνες του 2014. Στις 10 Ιουνίου, το Ι.Κ. κατέλαβε με μια επίθεση-αστραπή τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, τη Μοσούλη. Πολύ σύντομα κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου και του δυτικού Ιράκ και άλλαξε τα πολιτικά δεδομένα στη Μέση Ανατολή. Πιστεύω ότι η δημιουργία του Χαλιφάτου ήταν από τα πιο απίστευτα πράγματα που έγιναν στην περιοχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

»Και αυτό το κατάφερε μια παράξενη, άγνωστη οργάνωση φανατικών, που ωστόσο έχουν στρατιωτικές ικανότητες. Ανακήρυξαν κράτος και το υπερασπίζονται, παρά τη διεθνή συμμαχία που έκαναν οι Αμερικανοί, στην οποία συμμετέχουν 60 μέλη. Σήμερα το Ι.Κ. ελέγχει έδαφος ίσο με εκείνο της Μεγάλης Βρετανίας.

»Ενα από τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του Ι.Κ. είναι η πειθαρχία των μαχητών του, αντίθετα από τις άλλες πολιτοφυλακές (“μιλίτσιες”) που δρουν στη Συρία και το Ιράκ. Συνδυάζουν τον θρησκευτικό φανατισμό με τη στρατιωτική ικανότητα. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες λένε ότι το Ι.Κ. έχει 35.000 μαχητές. Αυτό δεν το πιστεύω καθόλου. Προσωπικά εκτιμώ ότι έχουν 100.000-200.000 μαχητές. Πηγές μου στη Μοσούλη αναφέρουν ότι κάνουν καθημερινά στρατολόγηση μαχητών, γίνονται κάθε ημέρα και πιο δυνατοί. Εξι μήνες αφότου ανακήρυξαν το Χαλιφάτο και παρά τις επιθέσεις που δέχονται, συνεχίζουν να κατέχουν πάνω-κάτω τα ίδια εδάφη που είχαν και πριν από έξι μήνες. Οχι μόνο προβάλλουν αντίσταση, αλλά είναι και πετυχημένη. Το Ι.Κ. γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο, είναι παιδί του πολέμου».

Και συνέχισε: «Οι διαφορές του Ι.Κ. με την Αλ Κάιντα είναι πολλές. Η Αλ Κάιντα ήταν μικρή οργάνωση, με λίγες εκατοντάδες μέλη. Το Ι.Κ. έχει δεκάδες χιλιάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Το Ι.Κ. επίσης ελέγχει έδαφος, έχει κράτος. Η Αλ Κάιντα, πέρα από κάποιες βάσεις στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, δεν είχε εδαφική υπόσταση. Η Αλ Κάιντα έκανε στην πραγματικότητα μια μεγάλη επιχείρηση, την 11η Σεπτεμβρίου. Το Ι.Κ. κάνει κάθε μέρα έναν πόλεμο. Τη σημασία του Ι.Κ. την είχαν υποβαθμίσει όλοι. Οι δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ, ακόμη και οι διπλωμάτες. Ηταν κι αυτός ένας από τους λόγους που έγραψα τότε αυτό το βιβλίο. Αντίθετα, την Αλ Κάιντα μάλλον την είχαμε όλοι πολύ αναβαθμισμένη. Της δώσαμε μεγαλύτερη σημασία από το μέγεθός της. Οι κυβερνήσεις την αποκάλεσαν “τη μεγαλύτερη πρόκληση ασφαλείας” που είχαν αντιμετωπίσει κι έτσι δικαιολόγησαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στον αγώνα κατά της Αλ Κάιντα.

Οικονομική βοήθεια

»Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ, βοήθησαν εν γένει τις οργανώσεις των τζιχαντιστών, ιδίως οικονομικά, και φυσικά επωφελήθηκε και το Ι.Κ. Ο ρόλος της Τουρκίας ήταν πολύ σημαντικός επίσης, καθώς κράτησε ανοιχτά τα σύνορά της στους τζιχαντιστές. Οι Τούρκοι δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στο Ι.Κ. και τις άλλες οργανώσεις. Από αυτά τα σύνορα περνούν οι ξένοι μαχητές. Αν υπάρχει ένα μέρος όπου πρέπει να μπει ένας φραγμός για να σταματήσει η ενίσχυση από το εξωτερικό, αυτό είναι η Τουρκία. Η Τουρκία είχε πάντα μια αμφίσημη σχέση με τους τζιχαντιστές. Το Ι.Κ. είχε ξένη βοήθεια για να γεννηθεί και να μεγαλώσει. Ισως έφτιαξαν έναν “Φράνκενσταϊν” και τώρα δεν μπορούν να τον ελέγξουν».

αναδημοσίευση άρθρου του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ από την εφημερίδα «το Έθνος»

Μια συναίνεση – λαιμητόμος

Ολέθριο σφάλμα με σοβαρές πολιτικές συνέπειες για τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνιστούσε ενδεχόμενη επιλογή της ηγεσίας του να συναινέσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Οι πιέσεις που ασκούνται προς αυτήν την κατεύθυνση αποσκοπούν στο να καταστήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιο εύκολα ενσωματώσιμο από το σύστημα. Αν συναινέσει, πραγματικά θα έχει ενσωματωθεί πριν καν γίνει κυβέρνηση!

Η αποξένωση των αριστερών ψηφοφόρων του θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα εύκολης ενσωμάτωσής του. Χωρίς αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να κατακτήσει την πλειοψηφία που θα του επιτρέψει να σχηματίσει κυβέρνηση, μόνος ή με συμμάχους. Χωρίς αυτούς όμως είναι αδύνατον να ασκήσει προοδευτική διακυβέρνηση – που να διαφέρει έστω και λίγο δηλαδή από αυτή την ακραία μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατά κανένα τρόπο συνειδητοποιήσει το βάθος των προετοιμασιών τόσο του ελληνικού κατεστημένου όσο και της Γερμανίας μέσω της τρόικας προκειμένου να υποδεχτούν από θέση ισχύος μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βυσσοδομούν ΕΕ και ελίτ για να αποτρέψουν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Προετοιμάζονται μεθοδικά γι’ αυτήν.

Δεν την επιθυμούν φυσικά τη νίκη αυτή. Γνωρίζουν όμως ότι δεν μπορούν να την αποτρέψουν. Με τον ρεαλισμό, που πάντα τους διακρίνει, λοιπόν, προετοιμάζουν το περιβάλλον που θα πιέσει ασφυκτικά τον Αλέξη Τσίπρα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ετσι ελπίζουν. Αν έχουν δίκιο ή όχι, μόνο η ζωή θα το αποδείξει. Φυσικά και προτιμούν οι Γερμανοί, αν γίνουν εκλογές και φτιάξει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση αυτή να βρεθεί υπό καθεστώς μνημονίου! Τη μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δέσουν από την αρχή χειροπόδαρα οι Γερμανοί – γι’ αυτό η τρόικα δεν υπογράφει τίποτα τώρα.

Αν βρει τους 180 βουλευτές η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ακόμη καλύτερα για τους Γερμανούς! Βεβαίως και θα προτιμούσαν μια τέτοια εξέλιξη, αφού επί ενάμιση χρόνο ακόμη θα είχαν να κάνουν με την υποτακτική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Επειδή όμως αμφιβάλλουν έντονα αν βρει η κυβέρνηση τους 180, προετοιμάζονται και για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, βέβαιοι ότι και αυτή θα την κάνουν ό,τι θέλουν! Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αμφιβάλλουν ποτέ ότι θα ελέγχουν οποιαδήποτε κυβέρνηση κάθε υποτελούς χώρας.

Αν βγάλουν Πρόεδρο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πράγμα που σημαίνει ότι θα κυβερνήσουν άλλον ενάμιση χρόνο, κανείς δεν ξέρει τι πολιτικό κλίμα θα επικρατεί τον Ιούνιο του 2016. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να περιμένει όλο αυτό το διάστημα, χωρίς καθόλου να είναι βέβαιος ότι τότε θα μπορέσει να νικήσει και να σχηματίσει κυβέρνηση. Από την άλλη, τον Ιούνιο του 2016 πρέπει ΕΕ και ελίτ να προετοιμάζονται και για αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με τελειωμένο το μνημόνιο!

Καθόλου δεν θέλουν μια τέτοια προοπτική. Οχι ότι τους τρομοκρατεί, βέβαια, αλλά ξέρουν ότι θα παιδευτούν πολύ περισσότερο, πιθανότατα, να ενσωματώσουν μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα προτιμούν ομαλή εναλλαγή στην εξουσία με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για τα συμφέροντά τους.

Χωρίς αυτοδυναμία θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν οι βουλευτικές εκλογές γίνουν στα τέλη Φεβρουαρίου ή Μαρτίου. Αν πετύχει η κολοσσιαία επιχείρηση κατασπάραξης των ΑΝΕΛ για να μείνουν εκτός Βουλής, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να κάνει κυβέρνηση με το Ποτάμι, ένα πλήρως μνημονιακό κόμμα. Το τέλειο σενάριο για τους Γερμανούς!

αναδημοσίευση από την Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

Τιμή και δόξα στον πεσόντα Έλληνα αντιφασίστα μαχητή του Ντονιέτσκ!

 αθανάσιος κοσσε 3ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΣΣΕ: ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 18-11-2014 ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΝΤΟΝΙΕΤΣΚ

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

«Με λένε Θανάση, οι φίλοι με φωνάζουν Φάνια, κατάγομαι από την Κριμαία, είμαι Ρωμιός της Αζοφικής και γεννήθηκα στο Ραζντόλνιε, έξω από το Ντονιέτσκ. Έζησα είκοσι χρόνια στην Ελλάδα κι άφησα πίσω μου τη γυναίκα μου την Ελένη, το γιο μου τον Πέτρο και την κόρη μου την Αφροδίτη. Είμαι 49 ετών, ορίστε η ταυτότητά μου. Δεν πρόκειται να γυρίσω στην Ελλάδα μέχρι να νικήσουμε. Σας περιμένω όλους εδώ για να γιορτάσουμε τη νίκη. Οι δικοί μου διαμαρτυρήθηκαν, γκρίνιαξαν, αλλά ήξεραν ότι δεν μπορώ να αλλάξω την απόφασή μου … Τώρα δεν είναι η ώρα για ουδετερότητα. Τώρα πρέπει να χτυπηθούν οι φασίστες κι οι εγκληματίες κατακέφαλα! » – Θ. Κοσσέ, Ιούλιος 2014

Η Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία εκφράζει τα πιο θερμά της συλληπητήρια στην οικογένεια και τους φίλους του αντιφασίστα αγωνιστή Θανάση Κοσσέ. Στην συνέλευση της Καμπάνιας την Τετάρτη 12 Νοέμβρη μιλήσαμε με το Θανάση μέσω σύνδεσης skype. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Θανάσης προσπαθούσε μέσα από τη ζωντανή μαρτυρία του να σπάσει το τείχος της σιωπής και της προπαγάνδας που επιβάλλουν τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ για την κατάσταση στην Ουκρανία. Στην τελαυταία μας συνομιλία τον ενημερώσαμε για τις δράσεις της Καμπάνιας που ετοιμάζαμε εν όψει Πολυτεχνείου, ήταν χαρούμενος και μας είπε να στείλουμε όλο το υλικό και θα φρόντιζε να υποτιτλιστεί και να παίξει στην τηλεόραση του Ντονιέτσκ. Τον ρωτούσαμε για το ηθικό του λαού και μας έλεγε ότι είναι αποφασισμένοι και ότι παρά την κούραση δε φοβούνται και θα νικήσουν. Κάναμε σχέδια για τα επόμενα βήματα της Καμπάνιας και επέμενε ότι πρέπει να συνεργαστούμε με τους χιλιάδες έλληνες και ελληνίδες που ζουν στο Ντονμπάς. Η διαδικτυακή σύνδεση δεν ήταν δυστυχώς καλή και ανανεώσαμε το ραντεβού για την επόμενη συνέλευση… Δεν προλάβαμε. Γιατί ο Θανάσης ζούσε κάθε μέρα στο πολεμικό μέτωπο ρισκάροντας τη ζωή του. Και σήμερα θυσιάστηκε στον αγώνα κατά του φασισμού. Απασχολούνταν στην άτυπη υπηρεσία Τύπου και Προπαγάνδας της Διεθνούς Μπριγάδας και τους τελευταίους μήνες είχε ενταχθεί σε λαϊκή πολιτοφυλακή. Νιώθουμε βαθύτατα συγκινημένοι. Προσπαθούμε να συλλέξουμε πληροφορίες για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σκοτώθηκε. Θα επανέλθουμε με επίσημη δημόσια ανακοίνωση της Καμπάνιας. Το παράδειγμά του θα μας εμπνέει για πάντα.

Δόξα και τιμή στον αγωνιστή! Θάνατος στο φασισμό!

Παραθέτουμε δημοσίευμα του δημοσιογράφου Θ. Αυγερινού που συνομίλησε μαζί του το καλοκαίρι απ” όπου προέρχονται και τα πρώτα λόγια του Θανάση που παραθέσαμε στην αρχή.

Μιλάμε με τον Θανάση Κοσσέ, έναν από τους 90 χιλιάδες ομογενείς της Ανατολικής Ουκρανίας. Έχει αφιερωθεί στη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ και της Νοβορωσίας. Είναι χειμαρρώδης και συνεχώς κάνει «άλματα» στην ιστορία, που έχει σπουδάσει κι ας ασχολήθηκε στην Ελλάδα μόνο με αγροτικές εργασίες. Προς το παρόν απασχολείται στην άτυπη υπηρεσία Τύπου και Προπαγάνδας της Διεθνούς Μπριγάδας, στην οποία συμμετέχουν εθελοντές από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία και φυσικά τη Ρωσία.

«Θέλουμε να σταματήσουμε το φασισμό και τα καθάρματα, που κυβερνούν τώρα το Κίεβο και σκοτώνουν πρώτα απ’ όλους τους αμάχους. Είναι πολλά τα θύματα μεταξύ των αθώων πολιτών, που δεν στήριξαν την πολιτική αλλαγή στο Κίεβο και δεν συμμετείχαν στις προεδρικές εκλογές-φαρσοκωμωδία του Μαΐου, αλλά επέλεξαν έναν άλλο δρόμο για τις πόλεις και τα χωριά τους, για τις περιοχές του Ντονμπάς, την ανεξαρτησία από το Κίεβο και την ελευθερία μας. Μας εκδικούνται τώρα κλέβοντας το σιτάρι μας ή καίγοντάς το, για να μας καταδικάσουν στην πείνα. Εδώ το στάρι καίγεται, αλλά κανείς στα δυτικά ΜΜΕ δεν τολμά να πει στ’ αλήθεια τί συμβαίνει. Πώς είναι δυνατόν να χτυπούν με πυροβολικό και αεροπλάνα σπίτια σε χωριά και πόλεις. Στο Ντονιέτσκ ζουν ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Μέχρι προχθές έφυγαν μόνο 70 χιλιάδες προς την κατεύθυνση της Ρωσίας και ειδικά το Ροστόφ, όπου υπάρχει ο μόνος ανοιχτός διάδρομος διαφυγής. Αν σε πιάσουν οι πιστοί στο Κίεβο Ουκρανοί, σε αναγκάζουν να πας φαντάρος, όποια ηλικία κι αν έχεις».

Ο Θανάσης σε κερδίζει λέξη με τη λέξη. Ακόμη κι αν είχες απορίες πώς ένας άνθρωπος αφήνει το σπίτι και την ησυχία του για να μπει στη φωτιά ενός εμφυλίου πολέμου, για τον οποίον αναγκαστικά ακούγονται τα πιο αντιφατικά πράγματα.

«Ήρθα στην Ουκρανία το καλοκαίρι του 2013 για να δω τη μητέρα μου. Πέρασαν οι μήνες και μετά δεν μπορούσα να φύγω. Δεν το σήκωνε η καρδιά μου. Φούντωσε η πολιτική κρίση και κατέλαβαν την εξουσία αυτοί, που είχαν κυνηγηθεί από τους πατεράδες και τους παππούδες μας. Δεν ζητάμε τίποτα, παρά μόνο να ακουστεί η αλήθεια. Αυτό πίστεψα ότι θα γινόταν, γι’ αυτό και έγραψα στη ρωσόφωνη εφημερίδα της Αθήνας «Ομόνοια». Έπεσα από τα σύννεφα όταν η αρχισυντάκτριά της, μου απάντησε ότι η εφημερίδα είναι κυρίως πολιτιστική και δεν μπορεί να εμπλακεί σε πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Αν είναι δυνατόν! Είναι μια εφημερίδα, που διάβαζα. Σκοτώνονται άδικα άνθρωποι και δεν δέχθηκαν ούτε καν να δημοσιεύσουν την άποψή μου. Ας έλεγαν ό,τι άλλο ήθελαν. Ας προσκαλούσαν να γράψει οποιοσδήποτε. Εγώ όμως ειμαι εδώ και βλέπω την ιστορία να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου. Το ίδιο κάνει και η Μαργαρίτα από την Γερμανία, που ήρθε με σκοπό να συμφιλιώσει τους ορθόδοξους αδελφούς της. Ο πόλεμος και η εθνοκάθαρση δεν μπορεί ποτέ να είναι η λύση και μάλιστα να ονομάζουν αυτό το πράγμα δημοκρατία και ευρωπαϊκή πρόοδο. Είναι άδικο αυτό, πρώτα απ’ όλα για τους ίδιους τους Ευρωπαίους».

Οι στιγμές, που περνούν οι αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας είναι δραματικές. Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το Ντονιέτσκ και το Λουγκάνσκ και σφίγγουν διαρκώς τον κλοιό γύρω τους. Γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, όσοι προλαβαίνουν, τρέχουν να σωθούν. Πολλοί από αυτούς προς την ιστορική πατρίδα του Θ.Κοσσέ, την Κριμαία.

«Δεν έχω αυταπάτες. Καταλαβαίνω ότι στο κύμα της εξέγερσης ανεβαίνουν και ανθρωπάκια, που θέλουν να καταλάβουν θέσεις κι αξιώματα. Αλλά αυτό δεν είναι επαρκής λόγος για να τηρήσεις ουδέτερη στάση. Γι’ αυτό και τις επόμενες μέρες μπορεί να αφήσω λίγο στην άκρη τη «δημοσιογραφική» δουλειά και να πιάσω το όπλο. Ζήτησα και με πήραν στις στρατιωτικές μονάδες της Δημοκρατίας μας, που είναι υπό διαμόρφωση. Τώρα δεν είναι η ώρα για ουδετερότητα. Τώρα πρέπει να χτυπηθούν οι φασίστες κι οι εγκληματίες κατακέφαλα!»

Ακολουθούν δύο tweets του Θ. Αυγερινού. Το πρώτο είναι από τις 27 Αυγούστου τη στιγμή της νικηφόρας προέλασης των λαϊκών πολιτοφυλακών.

αθανάσιος κοσσέ 2

Το δεύτερο είναι δυστυχώς σημερινό και επιβεβαιώνει την τραγική είδηση:

αθανάσιος κοσσέ

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Δολοφονία Έλληνα δημοσιογράφου απ” τον ουκρανικό στρατό στο αεροδρόμιο του Ντονιέτσκ!

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε η είδηση για τον θάνατο του Έλληνα δημοσιογράφου Αθανασίου Κοσσέ από τον ουκρανικό στρατό, στις 18/11, στο αεροδρόμιο του Ντονιέτσκ. Ο «Φάνια» που έχει ανήλικο παιδί στην Ελλάδα, και επί τέσσερις μήνες κάλυπτε τα γεγονότα στην Ανατολική Ουκρανία ήταν ένα ακόμα θύμα της φασιστικής πολεμικής μηχανής που έχουν στήσει ΗΠΑ-ΕΕ κι ουκρανικό καθεστώς.
Μέλημα του «Φάνια» ήταν να συλλέξει υλικό για να εκδώσει τη Λευκή Βίβλο με τα εγκλήματα του ουκρανικού στρατού.

2593099ca49786a9926aa95dc7f52dbd_L
Υπενθυμίζουμε ότι ο Αθανάσιος Κοσσέ, δεν είναι ο πρώτος δημοσιογράφος που πέφτει νεκρός από πυρά του ουκρανικού στρατού και των φασιστικών ταγμάτων που δρουν στο πλάι του. Τουλάχιστον τέσσερις δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί και αρκετοί περισσότεροι τραυματιστεί με υπαιτιότητα του ουκρανικού καθεστώτος.
Είμαστε περίεργοι για το ποια θα είναι η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Θα υπάρξει τέτοια; Θα πουν «τα “θελε και τα “παθε»; Θα υπερασπιστούν τους δολοφόνους του Ποροσένκο, όπως υπερασπίζονται τα δολοφονικά ΜΑΤ που χτυπούν άοπλους νέους φοιτητές;
Σε κάθε περίπτωση το αίμα κυλάει στα χέρια του υπουργού εξωτερικών, του πρώτου πολιτικού που έσφιξε το χέρι του Προέδρου της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο.

Ο «Φάνια» -και κάθε ένας που πεθαίνει αντιστεκόμενος στον φασισμό- θα ζει για πάντα στις καρδιές μας!

Κάτω η Χούντα του Κιέβου!
Νίκη στην αντίσταση του Ντονμπάς!
Οι λαοί θα νικήσουν!

Έρευνα: Αυτοί είναι οι 24 νεκροί του Πολυτεχνείου

 

Από την ιστοσελίδα news247.gr
Διαβάστε τα στοιχεία της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο. Δείτε σχεδιάγραμμα με το σημείο όπου έπεσαν νεκροί ή τραυματίστηκαν
 Το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της, παραμένει ακόμη και σήμερα ένα δισεπίλυτο πρόβλημα, προκαλώντας συζητήσεις, αλλά και ισχυρισμούς ανιστόρητους και πέρα από κάθε λογική.

Όπως αναφέρει ο κ. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας, συγγραφέας και δημιουργός της έρευνας “Πολυτεχνείο ’73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες”, η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη ‘ασυλία’, στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου”.

Από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει μια ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο “Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973″. Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ. Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, επιχειρείται στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη “γενεαλογία” του ζητήματος.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΡΕΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

  • Προσωρινά αποτελέσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Η συγκέντρωση όλων των δεδομένων αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της έρευνας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Κάθε στοιχείο που είδε το φως της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια, οι επίσημες ανακοινώσεις του καθεστώτος, οι πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στον παράνομο τύπο της εποχής, οι αγγελίες κηδειών στις εφημερίδες, οι κάθε προέλευσης λίστες που έκαναν την εμφάνιση τους μετά τη μεταπολίτευση, οι προανακριτικές και ανακριτικές έρευνες, οι συνεντεύξεις συγγενών, οι καταθέσεις μαρτύρων στη δίκη του 1975, συγκεντρώνονται, αποδελτιώνονται, συσχετίζονται κριτικά, αναζητείται η γενεαλογία τους, εντοπίζονται οι αλληλοεπικαλύψεις, οι παρανοήσεις, τα λάθη στην αντιγραφή και οι μεταξύ τους παρεκκλίσεις.

Η έρευνα προχωρά έτσι στη συγκρότηση ενός καταλόγου, ο οποίος παραμένει προσωρινός, καθώς εξακολουθεί συνεχώς να εμπλουτίζεται και να διορθώνεται. Για κάθε περίπτωση συγκροτείται ένας ιδιαίτερος φάκελος, με βιογραφικά στοιχεία, τις συνθήκες θανάτου και αναλυτική παράθεση όλων των πηγών που χρησιμοποιήθηκαν με συγκεκριμένα στοιχεία.

Μέχρι τη στιγμή αυτή, έχουν καταγραφεί εικοσιτέσσερις (24) πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις, όπως καταγράφονται συνοπτικά στον συνημμένο κατάλογο.

Παράλληλα, έχει συγκροτηθεί ένας κατάλογος δεκαέξι (16) ανωνύμων περιπτώσεων που είχε θεωρηθεί σε κάποια στιγμή της διαδικασίας ότι «προκύπτουν βασίμως» ως νεκροί, από επίσημες, επώνυμες και σχετικά αξιόπιστες καταθέσεις, με συγκεκριμένα στοιχεία.

Τέλος, η έρευνα έχει θέσει στο μικροσκόπιο τριάντα (30) επώνυμες περιπτώσεις, που εμφανίζονται επίμονα στους περισσότερους καταλόγους από το 1974 μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν ποτέ τεκμηριωθεί. Όλες αυτές οι ανώνυμες και οι αμφιλεγόμενες επώνυμες περιπτώσεις παραμένουν σε εκκρεμότητα, προκειμένου να διερευνηθούν περισσότερο, προτού αποφασιστεί οριστικά να υιοθετηθούν ή να απορριφθούν.

 

  • ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ

Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).

3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.

4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρ-θένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΡΕΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

* Η μελέτη αυτή έχει υιοθετηθεί από τη σχετική βιβλιογραφία ως η πλέον έγκυρη επιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα (βλ. ενδεικτικά Δημήτρης Παπαχρήστος, Το Πολυτεχνείο ζει, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004, σελ. 41-45, Δημήτρης Χατζησωκράτης, Πολυτεχνείο ’73, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2004, σελ. 176-177, 424-425, Βαγγέλης Αγγελής & Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν, έκδοση ΕΔΙΑ-Οδυσσέας, Αθήνα 2005, σελ.378-388).

ΔΥΟ ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΤΣΟΥΛΗ…

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του ΕΕΚ

…και δύο τρία πράγματα που θέλω να μάθω για τους δολοφόνους του

Ο Κώστας Κατσούλης, ο Χανιώτης στην καταγωγή αλλά μεγαλωμένος στον Πειραιά, οπαδός του Εθνικού Πειραιά που δολοφονήθηκε στο γήπεδο της Αλικαρνασσού στην Κρήτη ήταν φίλος, συνάδελφος και αντιφασίστας συναγωνιστής.
Γνωριστήκαμε στα φοιτητικά μας χρόνια το 1989 στο ΤΕΙ Πάτρας όταν σπουδάζαμε μαζί στο τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων.
Τον θυμάμαι μαζί με την ροκαμπιλάδικη παρέα του να σερβίρει χυμούς και κοκτέϊλς στο φρουτο-μπαρ της σχολής, που είχε φτιάξει ο ίδιος με τους φίλους του, και αυτή είναι η πρώτη εικόνα που έχω από αυτόν. Μια χαρούμενη ροκαμπιλάδικη παρέα σε ένα μουντό εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Τον θυμάμαι όταν τελικά γνωριστήκαμε να μου μιλά για τον αγώνα των αγροτών στα Χανιά στην μεγάλη εξέγερσή τους, το καλοκαίρι του 1990 στην οποία βρέθηκε όταν κατέβηκε στο χωριό του.
Τον θυμάμαι όταν στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό κίνημα καταλήψεων το 1990-1991 ήταν υπεύθυνος των ομάδων περιφρούρησης της σχολής μας. Με αυτή την ιδιότητα βρέθηκε και στάθηκε δίπλα στον καθηγητή Τεμπονέρα που δολοφονήθηκε από τους τραμπούκους παρακρατικούς της ΟΝΝΕΔ στο σχολικό συγκρότημα ΒΟΥΔ στην Πάτρα, τον Γενάρη του 1991. Ο Κώστας θυμάμαι είχε τραυματιστεί και αυτός από τους φασίστες του Καλαμπόκα αλλά αρνήθηκε να φύγει και να πάει στο νοσοκομείο θέλοντας να παραμείνει και να συνεχίσει να βοηθά τους συναδέλφους του, τους μαθητές της πόλης, τους καθηγητές και όλο τον κόσμο.
Τον θυμάμαι να μας εξιστορεί αργότερα τον τρόπο με τον οποίο του επιτέθηκαν οι ναζί μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής όταν τον κυνήγησαν για να τον μαχαιρώσουν μαζί με τον αδερφό  του τον Θύμιο, το 1996 στην μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση στον Πειραιά.
Τον θυμάμαι να μας εξιστορεί ιστορίες στο γνωστό ροκόμπαρο Rock Pallais του Φαλήρου, κοντά στην γειτονιά που μεγάλωσε, βλέποντας μαζί συναυλίες από την underground σκηνή που μας άρεσε.
Τον θυμάμαι τελευταία φορά που τον είδα, τον φίλο μου τον «Εθνικάκια» σε ένα ντέρμπι ανόδου από την Β στην Α εθνική μεταξύ Παναχαϊκής-Εθνικού στα τέλη της δεκαετίας του 90. Εμείς με τους πατρινούς φιλάθλους, ο Κώστας να μας χαιρετά και να μιλάμε φιλικά μέσα από τις τάξεις των «Εθνικάκηδων» και να προσπαθούμε να πείσουμε τους αστυνομικούς που είχαν κάνει «κορδόνι» και στέκονταν μεταξύ μας, να μας αφήσουν να τα πούμε από κοντά.
Μετά χαθήκαμε. Έμαθα ότι πήγε κάτω στην Κρήτη, στα Χανιά, να δουλέψει στην ξενοδοχειακή επιχείρηση της οικογένειάς του. Μετά το χτύπημα, έμαθα από φίλους ότι συνέχιζε να παραμένει δραστήριος. Συμμετείχε στις αντιφασιστικές πορείες στην πόλη του, ενίσχυε το στέκι μεταναστών Χανίων, συνομιλούσε με την συλλογικότητα «Χωριό» που συσπειρώνει αγρότες και κάτοικους χωριών του βορειοδυτικού νομού Χανίων. Και συνέχιζε φυσικά να βλέπει την «Εθνικάρα» του, την ιστορική ομάδα του Πειραιά στην οποία γαλουχήθηκε από την οικογένειά του, με τον θείο του από την μεριά της μητέρας του, παίκτη της μεγάλης ομάδας που πήρε το 1933 το κύπελλο Ελλάδας και πατέρα διοικητικό στο μπάσκετ του Εθνικού. Ο ίδιος εξάλλου, αθλητικός τύπος είχε αγωνιστεί στο τμήμα χάντμπωλ και στην κωπηλασία του συλλόγου.
Τον Κώστα τον θυμάμαι, αγωνιστή, θαρραλέο και με υψηλό αίσθημα καθήκοντος για να προστατεύσει τον αδύνατο και τον αδικημένο.
Έτσι δεν με παραξένεψε όταν έμαθα τον τρόπο με τον οποίο τον δολοφόνησαν: όταν έγινε το «ντου» δεκάδων τραμπούκων από το πέταλο του Ηρόδοτου προς τους 15 φίλους του Εθνικού, μπήκε στη μέση για να προστατεύσει γυναικόπαιδα, και ηλικιωμένους. Αυτός μόνος του, έκατσε πίσω και κράταγε αρκετούς θρασύδειλους φονιάδες οπλισμένους με λοστούς, σιδηρογροθιές, μαχαίρια. Τους φώναζε «Μην βαράτε άλλο, και εγώ είμαι Κρητικός σαν εσάς» κάνοντας μάταια έκκληση στο κρητικό φιλότιμο και φιλοξενία που κάποτε (άλλοτε;) χαρακτήριζε το νησί. Μάταια…
Ακόμη και έτσι έδωσε την μάχη του και έφυγε με το κεφάλι ψηλά. Αυτά τα πράγματα ξέρω για αυτόν και θα έπρεπε να τα καταθέσω. Πιο πολύ για να διαλυθούν οι ελιτίστικες και αφ’ υψηλού φωνές ότι δήθεν «ήταν συμπλοκή ανάμεσα σε χούλιγκανς»… οπότε «μην ασχολείστε»…
Και μόνο αυτά που προηγήθηκαν αλλά κυρίως αυτά που ακολούθησαν μας δημιουργούν υπόνοιες ότι κάτι άλλο είδαμε στο γήπεδο του Ηροδότου:
Τέσσερις συλλήψεις μόνο, από ένα τσούρμο πολλών δεκάδων τραμπούκων. Τί έκανε η αστυνομία για να συλλάβει τους άλλους;
Τα ονόματα των συλληφθέντων ακόμη μυστικά σαν να είναι κρατικό μυστικό όταν πλέον σε όλη την χώρα διαπομπεύονται από οροθετικές γυναίκες μέχρι μικρο-οφειλέτες. Για ποιόν λόγο προστατεύονται από αστυνομία και δικαστικές αρχές;
Οι άλλοι φίλοι του Εθνικού κατήγγειλαν άλλα δύο άτομα που ακόμη και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι ασύλληπτοι. Για ποιόν λόγο;
Διαρροές ονομάτων από τοπικά ΜΜΕ που φέρουν τουλάχιστον τον ένα από τους συλληφθέντες, τον 32 με επίθετο που αρχίζει από Λ., να είναι εκτός από συγγενής υψηλόβαθμου αξιωματικού της αστυνομίας, και γνωστός τραμπούκος της ναζιστικής συμμορίας που έχει μεν αναστείλει την λειτουργία των γραφείων της στην περιοχή, αλλά συνεχίζει να κάνει βαθύ «εισοδισμό» στις ποδοσφαιρικές θύρες. Είναι τυχαίο το ότι στην περιοχή η ναζιστική συμμορία πήρε το μεγαλύτερο εκλογικό της ποσοστό;
Διαρροές από παράγοντες της ομάδας του Ηρόδοτου ότι το συγκεκριμένο παρεάκι των δολοφόνων (που κάποιοι από αυτούς φέρονταν και εμπλεκόμενοι  στην συμπλοκή οπαδών του ΟΦΗ και του Παναθηναϊκού το 2011 που οδήγησε σε ένα θάνατο με μαχαίρι οπαδού) είναι στην πραγματικότητα κράτος εν κράτει, απειλώντας τους ίδιους τους παράγοντες και τους άλλους οπαδούς, και φέρονται επίσης να είναι και πρωτοστάτες σε δημοτικά και όψιμα «αντι-Καλλικρατικά» αλισβερίσια όταν η απερχόμενη δημοτική αρχή της Αλικαρνασσού τους έβαζε μπροστάρηδες για να μην συγχωνευτεί με τον δήμο Ηρακλείου, πριν να γίνει η ίδια υποψήφια στον…  Δήμο Ηρακλείου. Αλλά γιατί η ίδια η διοίκηση της ομάδας τους επιτρέπει την είσοδο στο γήπεδο;
Περίεργες και κατάπτυστες ανακοινώσεις από την ΜΕΘ του Βενιζέλειου νοσοκομείου που μιλούσε για εγκεφαλικό που δεν προκλήθηκε δήθεν από τα χτυπήματα αλλά από ανεύρισμα που προκλήθηκε, όλως τυχαίως, εκείνη την ώρα που γίνονταν η επίθεση. Μια εξωφρενική γνωμάτευση που γίνεται ένα χρόνο περίπου μετά τις καταγγελίες γιατρών της ίδιας ΜΕΘ ότι δέχονται επιθέσεις και απειλές από μαφιόζους. Τι μεσολάβησε από τότε;
Γιατί τόση πρεμούρα να μετατραπεί η πιθανή ποινή από «δολοφονία με δόλο» σε «μη σκοπούμενη θανατηφόρα βλάβη»; Όλως τυχαίως, δηλαδή, την ίδια δικονομική κωλοτούμπα που έκανε – ω τι ειρωνεία για την ιστορία του Κώστα Κατσούλη – το εφετείο του Καλαμπόκα στην δίκη για την δολοφονία Τεμπονέρα.
Και όταν στο 401 που μεταφέρθηκε ο Κώστας όταν χαροπάλευε, οι γιατροί ανέτρεψαν την γνωμάτευση-έκτρωμα του Ηρακλείου, γιατί τα τοπικά δημοσιεύματα επέμεναν ότι η ιατροδικαστική έλεγε το δικό τους σενάριο περί εγκεφαλικού; Όπως και η αστυνομία σε τοπικό επίπεδο;
Και οι άνθρωποι του Ηρόδοτου να επιμένουν να μην δίνουν ονόματα και βίντεο σε μια δολοφονία που έγινε μπροστά σε 1500 άτομα, και αντίθετα να επιχειρούν να κλείσουν την υπόθεση, «τιμώντας τον Κώστα Κατσούλη» και δίνοντας το όνομα του στην θύρα που δολοφονήθηκε, την στιγμή που στον πρώτο αγώνα μετά το συμβάν, διοίκηση και μερίδα των οπαδών είχε κρεμάσει πανό υπέρ των προφυλακισμένων δολοφόνων, και κατά της πιθανής δίωξης της ομάδας τους. Τιμούν τον δολοφονημένο οπαδό στηρίζοντας τους φονιάδες του;
Την αλήθεια κύριοι, την αλήθεια και τίποτα άλλο…
Στην μνήμη του φίλου, συναγωνιστή, συναδέλφου που δεν θα αφήσουμε να ξεχαστεί.
Γιώργος Χλωρός

Οι Κούρδοι πολεμούν και για μας

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΔΗΝ

PKK_Friedensprozess.png

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Όπως έχουμε συχνά επαναλάβει –ίσως καθ’ υπερβολήν– ο μόνος σταθερός σε βάθος χρόνου σύμμαχος του ελληνισμού στην περιοχή είναι το μαχόμενο κουρδικό έθνος. Και αυτό όχι μόνον γιατί έχουμε έναν κοινό αντίπαλο, τον τουρκικό ιμπεριαλισμό, αλλά και γιατί με τους Κούρδους μοιραζόμαστε και κοινές αξίες, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στη Μ. Ανατολή.
Οι Κούρδοι, επειδή παλεύουν για την εθνική τους ανεξαρτησία υπερβαίνοντας τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις (περιλαμβάνουν σουνίτες, σιίτες, αλεβίτες και γεζιντί, καθώς και πολλές φυλές από το ιρανικό Κουρδιστάν έως τα παράλια της Μεσογείου), αποτελούν έναν παράγοντα αυθεντικού εκσυγχρονισμού της παράδοσης στη Μ. Ανατολή. Γι’ αυτό και μπορούν να προβάλλουν αξίες όπως η δημοκρατία, η ισότητα ανδρών -γυναικών και η κοινωνική δικαιοσύνη έξω και πέρα απ’ οποιαδήποτε θρησκευτική αναφορά. Από την άλλη, οι Κούρδοι για να αποκτήσουν ένα ενιαίο έθνος κράτος είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της πάλης για τη δημοκρατία σ’ όλη τη Μ. Ανατολή. Στο παρελθόν συγκρούστηκαν με τον Σαντάμ, και είχαν χιλιάδες νεκρούς από τα χημικά και τις βόμβες ναπάλμ, ακόμα παλιότερα, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν συμμαχήσει με τις σοβιετικές δυνάμεις εναντίον των ναζί στη Μ. Ανατολή. Για δεκαετίες αντιμετώπισαν, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, τους Τούρκους κεμαλιστές και Οθωμανούς, ενώ από τη δεκαετία 1990 γνώρισαν και τις διώξεις του καθεστώτος Άσαντ. Και τώρα, έρχονται σε σύγκρουση και με το υποκινούμενο από τις πετρομοναρχίες και τον Ερντογάν τέρας του ισλαμοφασισμού, που εκπροσωπεί το ισλαμικό κράτος. Επομένως, η εθνική τους ανεξαρτησία δεν μπορεί να θεμελιωθεί παρά μόνο ως δημοκρατική, κοσμικού χαρακτήρα και κοινωνιστική.
Έτσι, ο άνισος αγώνας των Κούρδων του Κομπάνι, που θυμίζει το δικό μας Μεσολόγγι, αποκτά μία τεράστια συμβολική σημασία σε πολλαπλά επίπεδα:
Πρώτον, αναδεικνύει το κουρδικό έθνος ως τη μόνη δύναμη που αντιμετωπίζει αποφασιστικά τους ισλαμοφασίστες, όπως είχε ήδη γίνει και στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου οι Κούρδοι με τους μαχητές του ΠΚΚ εξεδίωξαν τους τζιχαντιστές από τις κουρδικές πόλεις που είχαν καταλάβει. Έτσι οι Κούρδοι αποκτούν έναν αυξημένο και αποφασιστικό ρόλο σ’ όλη την περιοχή. Αλλά και στην παγκόσμια σκακιέρα.
Δεύτερον, διότι ο αγώνας τους ενάντια στους τζιχαντιστές βάζει φραγμό στα σχέδια του Ερντογάν, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας. Πράγματι αυτοί, σε συμφωνία και με τη Δύση και το Ισραήλ, ήθελαν να δημιουργήσουν μία ενδιάμεση ζώνη, από τα τουρκικά σύνορα μέχρι τον Κόλπο. Αυτή η ζώνη όχι μόνο θα έκοβε στη μέση το «σιιτικό τόξο», αλλά θα επέτρεπε την απρόσκοπτη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Κόλπο στην Τουρκία, καθιστώντας την Τουρκία και το Ισλαμικό Κράτος κεντρικό παίκτη στη διακίνηση των υδρογονανθράκων, τη στιγμή ιδιαίτερα που εξελίσσεται η σύγκρουση της Δύσης με τη Ρωσία. Επειδή όμως μεταξύ Τουρκίας και Αράβων σουνιτών βρίσκονται οι Κούρδοι, θα έπρεπε να εξοντωθούν και να περιθωριοποιηθούν. Γι’ αυτό εξάλλου η Τουρκία όχι μόνο εξόπλισε και οργάνωσε τους τζιχαντιστές, αλλά και προσπαθεί να εμποδίσει οποιαδήποτε βοήθεια των Κούρδων της Τουρκίας στους μαχητές του Κομπάνι.
Τρίτον, η σύγκρουση των Κούρδων με τους ισλαμιστές οδηγεί σε ανάφλεξη στο εσωτερικό της Τουρκίας, με πολλαπλές συνέπειες. Θέτει υπό αμφισβήτηση τη διαδικασία ψευδοειρήνευσης που είχε αρχίσει μεταξύ Ερντογάν και Οτσαλάν, οδηγώντας σε εξέγερση των Κούρδων σ’ όλη την τουρκική επικράτεια. Το αποτέλεσμα είναι, μετά τις περσινές κινητοποιήσεις ενάντια στον Ερντογάν με αφετηρία το πάρκο Γκιεζί στην Κωνσταντινούπολη, και την αυξανόμενη αντίθεση των Αλεβιτών με τον Ερντογάν, να προστεθούν και οι Κούρδοι στο στρατόπεδο της ενεργού αντιπολίτευσης εναντίον του, εξασθενίζοντας ακόμα περισσότερο τις εσωτερικές και διεθνείς συμμαχίες του. Έχει ήδη έρθει σε σύγκρουση με τον Γκιουλέν, τον πνευματικό πατέρα του τουρκικού Ισλάμ, βρίσκεται σ’ αντίθεση με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ενώ επιδεινώνονται αδιάκοπα οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ. Επομένως, μία πολιτική διεύρυνσης των συμμαχιών του στο εσωτερικό και το εξωτερικό γίνεται ακόμα πιο ανέφικτη και τον οδηγεί αποκλειστικά σε στήριξη στα ισλαμικά στοιχεία. Αν δε, στο τέλος, υποχρεωθεί να επέμβει και κατά των τζιχαντιστών, τότε θα έχει καταφέρει να έρθει σε σύγκρουση με τους πάντες. Πάντως, το βέβαιο είναι ότι η αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή οδήγησε την Τουρκία, από τα μηδενικά προβλήματα με τους «γείτονες», σχεδόν σε σύγκρουση με όλους. Διότι είναι προφανές ότι αυτές οι εξελίξεις επιδεινώνουν και τις σχέσεις της με το σιιτικό Ιράκ και προφανώς με το Ιράν και την Τεχεράνη.
Τέταρτον, ο ηρωικός αγώνας των Κούρδων, τόσο στο Ιράκ όσο και κυρίως στο Κόμπανι εναντίον των τζιχαντιστών, οδηγεί σε μια καθολική αναβάθμιση της εικόνας και του ρόλου των Κούρδων στη διεθνή κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στη Δύση, όπου εντείνονται οι φοβίες εναντίον του εξτρεμιστικού Ισλάμ, και βεβαίως σε όλα τα προοδευτικά και αντι-παγκοσμιοποιητικά κινήματα. Εξ αντιθέτου, αποκαλύπτει όλο και πιο πολύ το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, που δεκαετίες προπαγάνδας και συμπόρευσης με το εβραϊκό λόμπι στο παρελθόν, είχαν εξωραΐσει σ’ όλη τη Δύση. Τώρα πια η Τουρκία επιστρέφει στην πραγματικότητα της φυλακής των λαών.
Πέμπτον, ο αγώνας των Κούρδων αποτελεί ίσως την απαρχή της αντίστροφης μέτρησης για την αποθρησκειοποίηση και αποϊσλαμοποίηση των κοινωνιών και των κινημάτων της Μ. Ανατολής. Διότι πράγματι ο ισλαμισμός, ως πολιτικό κίνημα αντίστασης στη Δύση, πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, είχε πολλές και σημαντικές διαστάσεις, μια και συνέδεε τα πολιτικά κινήματα με την εγχώρια παράδοση, με την ισλαμική επανάσταση του Ιράν να συνιστά το απόγειο αυτής της διαδικασίας. Ταυτόχρονα όμως, είχε και ένα έντονα οπισθοδρομικό και αντιδραστικό στοιχείο, δευτερεύον στην πρώτη φάση, κυρίαρχο ήδη σήμερα. Αυτό το στοιχείο οδήγησε σταδιακά σε μια λογική ιερού πολέμου εναντίον κάθε αντιφρονούντα, και ιδιαίτερα σε μια οξύτατη σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, οι οποίοι, στην περιοχή της Μ. Ανατολής, φθάνουν ίσως το 30% του μουσουλμανικού πληθυσμού. Και, βέβαια, αυτή την αρνητική εξέλιξη την τροφοδοτούσαν και την ενίσχυαν κατ’ εξοχήν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλίτες. Έτσι, φτάσαμε σήμερα, ο ισλαμισμός να μεταβληθεί από δύναμη απελευθέρωσης σε δύναμη οπισθοδρόμησης και αποσύνθεσης του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου. Είναι προφανές, πως η μόνη διέξοδος για τις χώρες της Μ. Ανατολής είναι η σταδιακή απομάκρυνση από την ταύτιση θρησκευτικής ταυτότητας και πολιτικής η οποία οδηγεί σε έναν γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο και αδυναμία συγχρωτισμού και συμπόρευσης με τα κινήματα όλων των υπόλοιπων λαών του κόσμου. Έτσι, το κουρδικό κίνημα, ως το πρώτο μη θρησκευτικό κίνημα της Ανατολής, ανοίγει τον δρόμο για μια αντίστροφη κίνηση επαναπολιτικοποίησης των κινημάτων και των λαών. Και ήδη κινήματα όπως η Χεσμπολάχ, παρ’ ότι θρησκευτικής έμπνευσης, συνεργάζεται συστηματικά και με χριστιανικές και σουνιτικές οργανώσεις στον Λίβανο, σε μια προσπάθεια διάσωσης της ειρήνης στη χώρα τους.
Όσο για μας στην Ελλάδα και την Κύπρο, είναι προφανές πως έχουμε κάθε συμφέρον στην ενίσχυση και τη νίκη των Κούρδων αδελφών μας όπως προείπαμε, όχι μόνο γιατί απειλούν τους Τούρκους νεοθωμανούς, αλλά ίσως, ακόμα περισσότερο, γιατί αποτελούν τον βασικότερο φορέα δημοκρατικών αξιών στην περιοχή της Μ. Ανατολής και εκείνων που αντιστρατεύονται τη φασιστικοποίηση του ισλαμικού φαινομένου που εκπροσωπούν οι τζιχαντιστές. Η ήττα των τζιχαντιστών και του ισλαμοφασισμού αποτελεί νίκη για το δημοκρατικό κίνημα του ελληνικού λαού. Και, εξ άλλου, όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι Κούρδοι πολεμούν για μας και κάποτε ανθ’ ημών.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία

κείμενο της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών

με την ελευθερία ή με τη βαρβαρότητα
Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία
Τους τελευταίους μήνες στη βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, δυο κόσμοι συγκρούονται μετωπικά. Με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο πρόεδρος Άσαντ απέσυρε από τη βόρεια Συρία τα περίσσοτερα στρατεύματα με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει νοτιότερα στη χώρα. Σε αυτή τη στιγμή, οι Κούρδοι της Συρίας ξεσηκώθηκαν σχηματίζοντας στις περιοχές που ελέγχουν τρία καντόνια (περιφέρειες) και συγκροτώντας ένοπλα σώματα αυτοάμυνας με τη συμμετοχή αντρών και γυναικών.

Η μορφή αυτής της οργάνωσης στις κουρδικές περιοχές δεν προέκυψε ξαφνικά. Ένα τμήμα των Κούρδων της Τουρκίας και της Συρίας έχει πλέον αναθεωρήσει το αίτημα για έθνος-κράτος και έχει περάσει έμπρακτα στην προσπάθεια διαμόρφωσης περιφερειακών κουρδικών ομοσπονδιών (πρωτίστως σε Τουρκία και Συρία), οι οποίες στη συνέχεια θα συνενωθούν μεταξύ τους. Προς αυτήν την κατεύθυνση, έχει αναβαθμιστεί ιδιαίτερα ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων και συνελεύσεων αλλά και η ίση συμμετοχή των γυναικών.

Το κουρδικό κίνημα έχει αποκτήσει έντονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν βρίσκονται πλέον σε αντιπαράθεση με τους άλλους λαούς των κρατών της περιοχής αλλά μόνο με τα ίδια τα κυρίαρχα κράτη και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ τους.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, οι κουρδικές περιοχές, με κύριο σημείο την πόλη Κομπάνι, δέχονται αφόρητες πιέσεις από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές της ISIS. Τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα με τη σφαγή εκατοντάδων Γεντίζι από τους τζιχαντικές αποτελούν ένα από τα πιο αποτρόπαια γεγονότα που προηγήθηκαν τις επίθεσής τους στην κουρδική πόλη. Οι κουρδικές ομάδες αυτοάμυνας είναι εκείνες που έχουν αναχαιτήσει, όσο κανείς άλλος, την επέλαση των ισλαμιστών τζιχαντιστών προς τα δυτικά.

Έτσι, λοιπόν, εκεί, στα ανατολικά της Μεσογείου, συγκρούονται ανοιχτά και αιματηρά δύο κόσμοι: από τη μία πλευρά ο σκοταδισμός και η κανιβαλιστική βία των ισλαμιστών τζιχαντιστών, που επιχειρούν να διαμορφώσουν μια μαύρη τρύπα στη γεωγραφία του πλανήτη, και από την άλλη πλευρά προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνίες, όπως εκείνες των Κούρδων της βόρειας συριακής και της νοτιοανατολικής τουρκικής επικράτειας, που αγωνίζονται για τον αυτοκαθορισμό του λαού τους και για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και των δύο φύλων.

Σε αυτή τη βίαιη διελκυστίνδα, το ρόλο του ξενοδόχου πάντοτε διεκδικούν τα κράτη, τόσο τα επιτόπια πόσο δε μάλλον οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο χαμαιλεοντικός ρόλος των κρατών και των μεγάλων δυνάμεων φαίνεται ξεκάθαρα για άλλη μια φορά σε αυτήν την περίπτωση. Η Τουρκία φαίνεται πως ενισχύει με προσεκτικό υπόγειο τρόπο τους τζιχαντιστές, προκειμένου να πολεμήσει το κουρδικό αντάρτικο και την όποια προοπτική αυτονομίας των περιοχών της που βρίσκονται στο έδαφός της.

Από την άλλλη πλευρά, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση (με κυρίαρχες χώρες τη Γερμανία και τη Γαλλία) επιχειρούν με τη συνδρομή βομβαρδισμών από αέρος, εκπαίδευσης Κούρδων ανταρτών ή διάθεσης όπλων και πυρομαχικών, να πλήξουν τις θέσεις των τζιχαντιστών και να ενισχύσουν στρατιωτικά τους εμπόλεμους Κούρδους.

Δεν θα ήταν καθόλου σοβαρό να επικρίνει κάποιος τους Κούρδους των περιοχών αυτών για το γεγονός ότι μπορεί να δέχονται ξένη βοήθεια, όταν έξω από την πόλη βρίσκονται οι άλλοι με τα μαχαίρια και χαντζάρες επιχειρώντας να την καταλάβουν καταστρέφοντας οτιδήποτε και σφάζοντας οποιονδήποτε.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως ο χαμαιλεοντικός χαρακτήρας των κρατών αυτών μπορεί σήμερα να παραβλεφθεί. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριξαν ανοιχτά τη συγκρότηση κυβέρνησης από κρυπτό- και φανερούς ναζί, είναι χαρακτηριστική. Εκεί, οι «δημοκρατικές/προοδευτικές» δυνάμεις της Δύσης υποστήριξαν καθάρματα που χαιρετούν ναζιστικά, επιτρέποντας στον νεο-τσάρο Πούτιν να κάνει και μαθήματα «δημοκρατίας» και «διεθνούς νομιμότητας».

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι κάτι ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο. Καμία από τις

λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να ελέγξει τους λαούς και τις εξελίξεις, ενώ ο χαμαιλεοντισμός τους περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα, με τραγικές συνέπειες για τους λαούς και τις κοινωνίες.

Την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του σκοταδισμού, μέσα από τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εξαπλώνονται και ζητούν να χυθεί το αίμα των λαών, σε περιοχές του πλανήτη που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερα εμφανές για να το διαβλέψει ο καθένας, εμφανίζονται έντονα προοδευτικά αλλά και ριζοσπαστικά ρεύματα, που επαναφέρουν δυναμικά το ζήτημα της κοινωνικής ελευθερίας και πάλι στην αντζέντα της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε αυτά τα κινήματα, οι αναρχικοί συμμετέχουν με όλες τους τις δυνάμεις και προωθούν την οριζόντια οργάνωσή τους και τον αυτοκαθορισμό των κοινωνιών. Ορισμένοι μάλιστα από τους Τούρκους συντρόφους βρέθηκαν στην Κομπάνι προκειμένου να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων μαχητών και των κατοίκων της περιοχής.

Είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων εξεγερμένων εκατέρωθεν των τουρκοσυριακών συνόρων.

Προτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των εξεγερμένων και αντιστεκόμενων ως

βάση μιας νέας ανθρωπότητας που θα εξοβελίσει από την ιστορία το σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα των κρατών, των αφεντικών, των φασιστών και των φονταμενταλιστών.

Προτάσσουμε τον αυτοκαθορισμό των λαών και την αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών, μακριά από κάθε λογική ανεύρεσης του «καλύτερου» νταβατζή «για το καλό της πατρίδας».

Ενώνουμε τη φωνή και τη δράση μας με τη φωνή και τη δράση του αγωνιζόμενου

κουρδικού λαού.

«Οποιοσδήποτε αποκαλείται επαναστάτης πρέπει να νοιώσει κάθε σφαίρα που πέφτει στην Κόμπανι σαν μια σφαίρα που πέφτει στον ίδιο, ως εκ τούτο αυτό είναι το κάλεσμά μας στον καθέναν, και πρωτίστως στους επαναστάτες, να υπερασπιστούν την αντίσταση της Κόμπανι»

(απόσπασμα από συνέντευξη μέλους της «Αναρχικής Επαναστατικής Δράσης» στην Τουρκία)

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

 

6/10/2014

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

αναδημοσίευση από το Άβαντγκαρντ

f

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

Διαβάζοντας κανείς ορισμένα δημοσιεύματα, υποτίθεται από αριστερή ή αναρχική σκοπιά, με αφορμή τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, αναρωτιέται όχι μόνο για το αν πραγματικά αξίζει να στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού αγώνα, αλλά ακόμα και για το ποιοι είναι τελικά τα θύματα και οι θύτες αυτής της διαμάχης. Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, γιατί από μια απλή σύγχυση προσανατολισμού μέχρι να μπερδεύει κανείς τα στρατόπεδα των καταπιεστών με των καταπιεσμένων φαίνεται ότι η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

Με μια πρώτη ματιά ακόμα κι αν δεν έχει εντρυφήσει κανείς στην ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος και δεν έχει επίσης ακούσει τίποτα για σιωνισμό, είναι ολοφάνερο ότι μια πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή με την πλήρη υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας (παρά τα κλαψουρίσματα γα τα μάτια της κοινής γνώμης) από την αρχή του Ιούλη διαπράττει κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα πολέμου, βομβαρδίζοντας και ισοπεδώνοντας ολόκληρες κατοικημένες περιοχές, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 1700 νεκροί μέχρι τις 4/8, 7000 τραυματίες, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που δεν μπορούν καν να εγκαταλείψουν την μικρή Λωρίδα της Γάζας και φυσικά ολόκληρη την υποδομή της περιοχής εντελώς κατεστραμμένη. Ακόμα και να σταμάταγε η χερσαία εισβολή του ισραηλινού στρατού σήμερα μαζί και οι αεροπορικές επιδρομές, οι νεκροί θα συνέχιζαν να αυξάνονται για πολλές βδομάδες ακόμα εξαιτίας της έλλειψης τροφής, νερού, συνθηκών υγιεινής, νοσοκομειακής και φαρμακευτικής περίθαλψης. Δεν είναι λίγες οι φωνές ακόμα και από ισραηλίτες διανοούμενους που μιλάνε ανοιχτά για γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και μια διαδικασία μαζικής εθνοκάθαρσης (barikat.gr)[1]. Οι αρχές του Ισραήλ δεν είναι άλλωστε καθόλου φειδωλές σε αυτό το στόχο. Λίγο πριν ξεκινήσει η χερσαία επίθεση καλούσαν ανοιχτά τον πληθυσμό να εγκαταλείψει την περιοχή. Η στρατηγική άλλωστε του σιωνισμού σε όλες του τις διακηρύξεις δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την επιβολή ενός καθαρού εβραϊκού κράτους μέσα από το διωγμό και την εξολόθρευση των αράβων από την ιστορική για αυτούς Σιών.

Και ενώ όλα αυτά θα ήταν αρκετά για να σταθεί κανείς χωρίς όρους στο πλευρό των σύγχρονων ξεβράκωτων της Λωρίδας της Γάζας, το πράγμα περιπλέκεται και μάλιστα από «ταξική» σκοπιά. Δεν θα σταθούμε εδώ στο ποιος το λέει ούτε μας ενδιαφέρει να τσουβαλιάσουμε σε πολιτικές ή ιδεολογικές ταυτότητες τους φορείς αυτών των απόψεων. Μας ενδιαφέρει μόνο η θέση τους. Τα γενικότερα συμπεράσματα ας τα βγάλει ο καθένας μόνος του. Σε ένα δημοσίευμα λοιπόν διαβάζουμε υπό τον τίτλο «Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ»[2] μια αφήγηση των γεγονότων που πραγματικά μας κάνει να αμφιβάλουμε για το αν πράγματι συμβαίνει κάποιο μακελειό στην περιοχή. Πολύ περισσότερο αν κάποιος δεν ήξερε περί τίνος πρόκειται δεν θα καταλάβαινε όχι μόνο ποιος είναι ο υπεύθυνος αυτού του μακελειού αλλά ούτε καν ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα. Τα ίδια τα γεγονότα φαίνεται να ξεσπούν για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης των αντίπαλων «αστικών δυνάμεων» της περιοχής:  Η Χαμάς υποτίθεται έχει ανάγκη μια σύγκρουση γιατί δεν μπορεί να πληρώσει τους μισθούς της Γάζα και γιατί αυτονομούνται από τις γραμμές της ομάδες μαχητών, η παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Αμπάς σέρνεται πίσω από τη Χαμάς γιατί και εκείνη χάνει τα ερείσματα στον αποκαμωμένο από την κρίση παλαιστινιακό λαό, ενώ το «Ισραήλ δεν μπορεί να περιμένει. Ο Νετανιάχου -βλέποντας ότι η εσωτερική του πολιτική δεν έχει την κοινωνική συναίνεση με αποτέλεσμα να δέχεται επιθέσεις ακόμη και μέσα στο ίδιο του το κόμμα- δέχθηκε αμέσως την πρόκληση προσπαθώντας να επωφεληθεί από την αδυναμία της Χαμάς προκειμένου να ενισχύσει την κυβέρνησή του». Εδώ έχουμε και είδηση: Το Ισραήλ δέχθηκε την πρόκληση της Χαμάς. Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να αποκαταστήσουμε τα γεγονότα.  Όποιος έχει ακόμα τα μάτια και τα αυτιά στην θέση του μπορεί να τα γνωρίζει. Σημασία έχει εδώ η γενικότερη οπτική που κατανοεί κανείς τα γεγονότα. Και εδώ η ερμηνεία είναι ξεκάθαρη, πρόκειται για δύο εθνικισμούς που σφάζονται αναμεταξύ τους και εμείς -οι επαναστάτες διεθνιστές ως γνήσιοι που είμαστε- οφείλουμε να τους καταδικάσουμε συλλήβδην. Το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν τολμάει να περιγράψει έστω τα κατορθώματα των «δύο εθνικισμών» δεν είναι τυχαίο. Η παραμικρή αναφορά στις φρικαλεότητες του Ισραήλ θα καθιστούσε την ανάλυση αξιοθρήνητη. Προφανώς προηγείται η επιβεβαίωση της θεωρίας.

Ποιος είναι το θύμα;

Στην «ανάλυση» αυτή, το θύμα  των δύο εθνικισμών είναι «οι προλεταριακές μάζες, τόσο των παλαιστινιακών όσο και των ισραηλινών, που συνεχίζουν να είναι υποδουλωμένες στις αντίστοιχες αστικές τους τάξεις και η ατζέντα των τελευταίων για την διατήρηση της κυριαρχίας τους με την εφαρμογή μιας φιλοπόλεμης πολιτικής -είτε επίθεσης είτε άμυνας αναλόγως την σκοπιά από την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα- η οποία, ωστόσο, βρίσκεται πάντα εντός του οικονομικού πλαισίου της αστικής τάξης, είτε αυτή είναι κοσμική, είτε φονταμενταλιστική, είτε σιωνιστική»[3].

Μια τέτοια θέση στο μυαλό του συγγραφέα θα διεκδικεί σίγουρα το μετάλλιο του πιο ανυποχώρητου προλεταριακού διεθνισμού κόντρα σε κάθε ταξική συνεργασία με τα αφεντικά. Αφού είμαστε ενάντια στα έθνη κράτη που είναι και καπιταλιστικά και στη συνεργασία με την αστική τάξη, τι δουλειά έχουμε με τα όσα συμβαίνουν στη λωρίδα της Γάζας; Γιατί να υποστηρίζουμε τον αγώνα των παλαιστινίων, μήπως για να συνεχίζουν να σφάζονται σε μια ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση με το Ισραήλ και με το προλεταριάτο του. Μήπως έχουμε πέσει θύμα της «αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς» που δεκαετίες τώρα μας βάζει να τρέχουμε πίσω από ξένες σημαίες (Βιετκόνγκ, Σαντινίστας, Κούβα, PLO); Αν είναι έτσι πείτε το καθαρά. Η σφαγή της Γάζας δεν μας αφορά. Είμαστε ενάντια στην αλληλοσφαγή προλεταρίων από τις δύο μεριές, όπως θα ήμασταν και στην περίπτωση ενός πολέμου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Επαναστατικός ντεφετισμός και από τις δύο πλευρές. Παλεύουμε να μετατρέψουμε τον ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο σε εμφύλιο ταξικό πόλεμο. Ας πούμε λοιπόν στους παλαιστίνιους: Κατεβάστε τα όπλα, σηκώστε λευκή σημαία, συμφιλιωθείτε με τους προλετάριους της ισραηλινής πλευράς, στρέψτε τα όπλα ενάντια στο εσωτερικό εχθρό που είναι η Χαμάς και η παλαιστινιακή αστική τάξη. Ε’ συντρόφια διεθνιστές, αυτή δεν είναι η σωστή θέση; Ή μήπως δεν την καταλάβαμε ακόμα;

Ήττα του Ισραήλ ή «Να σταματήσει ο πόλεμος»

Η θέση αυτή έχει μια αξία να διερευνηθεί γιατί με αυτή φλερτάρει ένα σημαντικό μέρος αναρχικών, αυτόνομων και συμβουλιακών κομμουνιστών και πολύ περισσότερο όταν αυτό γίνεται κάτω από τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού.  Υπό αυτή την πίεση ή έστω χρησιμοποιώντας μια τέτοια επιχειρηματολογία πολλοί βολεύονται να στέκονται με τους παλαιστίνιους όχι γιατί έχουν κάποιο ιστορικό δίκιο με το μέρος τους, αλλά γιατί απλά είναι τα προφανή θύματα αυτού του μακελειού. «Ναι έχουν δίκιο όσοι τάσσονται ενάντια στους δύο εθνικισμούς, αλλά δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι η μια πλευρά έχει 1600 νεκρούς και η άλλη 40». Η θέση εδώ καθορίζεται με επιπλέον κριτήριο το ποιος δέχεται την επίθεση ή έστω το ποιος είναι πιο αδύναμος στρατιωτικά και ως εκ τούτου έχει τις μεγαλύτερες απώλειες.  Το σύνθημα εδώ, παρά τη συμπάθεια για τα παιδιά που χάνονται στα ερείπια, δεν είναι νίκη στους παλαιστίνιους, αλλά να σταματήσει η εισβολή και ο πόλεμος. Αν ας πούμε οι παλαιστίνιοι αντεπιτεθούν και εισβάλουν στο Ισραήλ μήπως τότε θα πρέπει να στρέψουμε τη συμπάθειά μας στον μαρτυρικό-τώρα πια- ισραηλινό λαό;  Τέτοιου είδους συλλογισμοί, οδηγούν πολλούς σε μια ακόμα πιο ασφαλή στάση. Δεν είμαστε, λένε, με τη Χαμάς αλλά με τον παλαιστινιακό λαό. Μάλιστα. Τώρα το γλυκό έδεσε για τα καλά. Κανείς δεν θα μπορεί να μας κατηγορήσει για ενδοτισμό στην αστική ισλαμιστική Χαμάς που καταπιέζει το προλεταριάτο της, ούτε φυσικά οι «αριστερούληδες αντιιμπεριαλιστές» θα μας λένε ότι δεν υποστηρίζουμε τον παλαιστινιακό λαό. Για το τελευταίο, μάλιστα δεν χρειάζεται κανένας ιδιαίτερος κόπος, γιατί η αριστερά στο μεγαλύτερο μέρος της, έχει ήδη φροντίσει να διαχωρίζει το λαό από τις οργανώσεις του και πολύ περισσότερο από οργανώσεις σαν τη Χαμάς που βρίσκονται στις λίστες της διεθνούς αντιτρομοκρατίας, ρίχνοντας όλο το ενδιαφέρον της στους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Τώρα σε τι ακριβώς διαχωρίζεται αυτή η αριστερά με τη Χαμάς είναι ένα θέμα, αλλά εμάς μας φαίνεται ότι είναι οι ίδιοι λόγοι που διαχωρίζεται με οποιονδήποτε βρίσκεται στις λίστες ένοπλων οργανώσεων του Στεϊτ Ντιπάρτμεντ.

Μετά όπως από όλη αυτή την επίδειξη σκληρού διεθνισμού προκύπτει η εξής αντίφαση. Μια τόσο σκληρή «διεθνιστική» θέση ουδετερότητας που «απορρίπτει τον παλαιστινιακό όπως απορρίπτει τον ισραηλινό εθνικισμό» που οι ίδιοι οι φορείς τους την χαρακτηρίζουν «δύσκολη» (Γάζα: Λύση χωρίς Κράτη, 2/8 Eagainst.com)[4] στην πραγματικότητα δεν προκαλεί ουδεμία ανησυχία στους κυρίαρχους του πλανήτη που συντάσσονται αναφανδόν υπέρ του ενός εθνικισμού. Ας φανταστούμε κάποιον να αγορεύει υπέρ «των απλών ανθρώπων της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στον πόλεμο του κράτους – όχι λόγω της ιθαγένειάς, της εθνικότητας ή της θρησκείας τους, αλλά απλά επειδή είναι ανθρώπινα όντα που ζουν, αισθάνονται, σκέφτονται υποφέρουν, αγωνίζονται.. Και η στήριξη αυτή πρέπει να σημαίνει απόλυτη εχθρότητα προς όλους εκείνους που τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται – το κράτος του Ισραήλ, τις δυτικές κυβερνήσεις και τις εταιρείες που το προμηθεύουν με όπλα, αλλά και άλλες καπιταλιστικές ομάδες που προσπαθούν να χρησιμοποιούν τους απλούς Παλαιστίνιους εργαζόμενους ως πιόνια στις διαμάχες για την εξουσία».(Γάζα: Λύση χωρίς Κράτη). Μια τέτοια μαρτυρία όχι μόνο δεν απαιτεί καμία «δυσκολία» για να σταθεί αλλά θα γινόταν ευπρόσδεκτη σε οποιοδήποτε φόρουμ του ΟΗΕ για τη διεθνή ύφεση και ειρήνη, από αυτά που οργανώνουν τα πασιφιστικά παραρτήματα των οπλισμένων μέχρι τα δόντια ιμπεριαλιστών,  για να πασάρονται και ως πολιτισμένοι, ειρηνιστές που αναγκάζονται να βομβαρδίζουν γιατί κατά βάθος θέλουν την ειρήνη. Τι μας λέει αυτή η αφήγηση. Στηρίζουμε τους ανθρώπους της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στους καταπιεστές τους. Εντάξει τότε ας τους καταδικάσουμε εξίσου. Προφανώς και το Ισραήλ δεν κάνει εγκλήματα πολέμου, δεν αφανίζει έναν ολόκληρο λαό. Μα και αν το κάνει, τι αξίζει όλο αυτό μπροστά στην εκμετάλλευση που υφίστανται οι άνθρωποι της Γάζας από «καπιταλιστικές ομάδες» τύπου Χαμάς. Πραγματικά καλύτερη συνηγορία για εγκληματίες πολέμου δεν θα υπήρχε. Επιπλέον η ανέξοδη «διεθνιστική» προπαγάνδα, αυτού του είδους εξυπηρετεί μονάχα την ιμπεριαλιστική ειρήνη και εν προκειμένω μια Γάζα γκέτο, με στοιβαγμένους και σε διαρκή αποκλεισμό 1,8 εκ. «απλούς παλαιστίνιους» χωρίς πρόσβαση σε τρόφιμα, νερό και φάρμακα. Την ώρα που οι «απλοί ισραηλινοί» δεν υφίστανται κανέναν τέτοιο αποκλεισμό ούτε βεβαίως ζουν σε ένα γκέτο. Είναι προφανές ότι ο κόσμος που μας περιγράφουν οι σύντροφοι διεθνιστές και ελευθεριακοί απέχει έτη φωτός από τη βάρβαρη πραγματικότητα που ζουν οι «άνθρωποι της Γάζας» από τους δεσμοφύλακες «ανθρώπους του Ισραήλ».  Ας κάνουμε και καμία πορεία στα γραφεία της παλαιστινιακής αρχής στην Αθήνα. Δεν αξίζουν οι «άνθρωποι του Ισραήλ» λίγη από την αλληλεγγύη μας;

Κάτι λείπει από την αφήγηση

Για να σταθεί μια θέση πρέπει να πατάει σε μια κάποια σταθερή βάση.  Σε μια κάπως λογική περιγραφή της πραγματικότητας. Ο εθνικισμός του ενός για να σταθεί δίπλα σε έναν άλλο εθνικισμό χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου κράτους. Η Παλαιστίνη όμως δεν είναι ανεξάρτητο κράτος. Αντιθέτως είναι εδώ και 66 χρόνια κατειλημμένο έδαφος. Αυτό μένει έξω από το σκεπτικό όσων θέλουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις. Μα εμάς δεν μας ενδιαφέρουν τα κράτη, θα πει κάποιος «διεθνιστής», εμείς θέλουμε να τα διαλύσουμε θα συμπληρώσει ένας αναρχικός. Βεβαίως θέλουμε να τα διαλύσουμε, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει χωρίς να καταστραφεί ο καπιταλισμός. Το να είναι κανείς ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία δεν σημαίνει ότι θα αδιαφορήσει μπροστά στην κατάσχεση της κατοικίας μιας οικογένειας στο Αιγάλεω ή του χωραφιού ενός αγρότη επειδή δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο. Οι παλαιστίνιοι ζούνε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές που ζούνε οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα. Βεβαίως υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις μέσα στην παλαιστινιακή κοινωνία, όπως υπάρχουν και ανάμεσα στις κοινότητες μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σαν κοινότητα. Πχ το δικαίωμα να έχουν πολιτικά δικαιώματα, χαρτιά, να μιλάνε τη γλώσσα τους χωρίς να κινδυνεύουν να μαχαιρωθούν, να εκκλησιάζονται αν το επιθυμούν, να μην είναι κατώτεροι πολίτες από τους ντόπιους. Μιλάμε για τα αστικά δικαιώματα, που παλεύουμε να έχει οποιοσδήποτε μετανάστης που ζει οπουδήποτε. Με τη λογική ότι τα δικαιώματα αυτά δεν αλλάζουν την φύση του καπιταλισμού και ότι χρησιμοποιούνται σαν το καρότο για τη διαιώνισή του, θα έπρεπε να τα αρνηθούμε; Μήπως το ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, θα έπρεπε να τους μεμφτούμε που θέλουν να έχουν και το τζαμί τους, αντί να απαλλαγούν επί τη ευκαιρία από τις θρησκοληψίες τους; Αυτό θα ήταν επίσης μια σκληρή ταξική θέση, για να παριστάνουμε τους original κομμουνιστές, σtην πραγματικότητα όμως θα σήμαινε να αφήσουμε ένα τμήμα της κοινωνίας έρμαιο σε κάθε είδους εκμετάλλευση σε βαθμό ασύγκριτα μεγαλύτερο από την εκμετάλλευση που υφίσταται ένας ντόπιος εργάτης με πολιτικά δικαιώματα. Επιπλέον στη βάση αυτού του διαχωρισμού οι ντόπιοι εργάτες (κάτι σαν τους λευκούς στις ΗΠΑ) θα κέρδιζαν καλύτερες αμοιβές και ρόλους στον καπιταλιστικό καταμερισμό και έτσι πολιτικά θα είχαν κάθε λόγο να υποστηρίξουν μια πολιτική διακρίσεων και επομένως να ταυτιστούν με τη ρατσιστική πολιτική των αφεντικών εφόσον ωφελούνται από αυτήν. Αυτή άλλωστε είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζει την κοινωνική του επιρροή ο ρατσισμός και φυσικά ο φασισμός. Στην ίδια όμως φυλετική πολιτική έχει χτίσει την κοινωνική του βάση ο σιωνισμός στο Ισραήλ. Και ενώ στα λόγια μπορεί κανείς να αμπελοφιλοσοφεί για την ταξική ενότητα, στην πραγματικότητα αδιαφορεί για εκείνα τα στρώματα που υφίστανται την πιο ελεεινή ταξική εκμετάλλευση, εξαιτίας μια επιπλέον καταπίεσης πάνω στην ταξική που μπορεί να είναι φυλετική, θρησκευτική, εθνική κοκ.

Οι παλαιστίνιοι υφίστανται ακριβώς αυτή τη διπλή καταπίεση και αυτός που αναδεικνύει μόνο τις εσωτερικές ταξικές αντιθέσεις κρύβει μια ακόμα μεγαλύτερη που είναι η εθνική καταπίεση.  Μπορεί εδώ να ισχυριστεί κανείς ότι δεν μας απασχολεί η εθνική καταπίεση, γιατί αυτό είναι το προνομιακό πεδίο της αστικής τάξης και το πολιτικό της παράγωγο είναι η απώλεια κάθε ταξικής ανεξαρτησίας του προλεταριάτου του έθνους που υφίσταται αυτή την πράγματι διπλή καταπίεση. Μέγα λάθος. Καταρχήν η εθνική καταπίεση, όπως και η φυλετική, η θρησκευτική, οι διακρίσεις φύλου ή λόγω σεξουαλικής συμπεριφοράς κοκ είναι οργανικό κομμάτι της ταξικής καταπίεσης και επαναλαμβάνουμε εργαλείο της άρχουσας τάξης προκειμένου να διασπά τις υποτελείς τάξεις και να χτίζει συμμαχίες με τμήματά τους. Επομένως είναι μέρος της αστικής κυριαρχίας που πρέπει να τσακιστεί. Για μας ο αγώνας σε αυτά τα μέτωπα είναι κατ’ επέκταση ταξικός αγώνας και όχι παράπλευρος κάποιου δήθεν γνήσιου προλεταριακού αγώνα. Εκτός και αν οι καπιταλιστές πληρώνοντας χαμηλότερους μισθούς στις γυναίκες ή στους μετανάστες δεν το κάνουν και για να αυξήσουν το ποσοστό της απόλυτης υπεραξίας, αυξάνοντας κάθετα την εκμετάλλευση του προλεταριάτου και μάλιστα με την ανοχή ενός μέρους του που λόγω χρώματος, φύλου ή εθνικότητας (όταν ανήκει στην κυρίαρχη) δεν θίγεται.  Αν λοιπόν πραγματικά μας ενδιαφέρει το μέλλον του προλεταριακού κινήματος στην Παλαιστίνη ας ξεκινήσουμε από τον αγώνα οι άνθρωποι αυτοί να αποκτήσουν αστικά δικαιώματα, το δικαίωμα να μην τρώνε βόμβες στο κεφάλι εκεί που κοιμούνται. Αυτό λοιπόν κύριοι «διεθνιστές» μπορεί να επιτευχθεί μόνο υποστηρίζοντας το δικαίωμα να έχουν τη δική τους πατρίδα. Αλλά και αν την είχαν με τους όρους που την έχει η Συρία ακόμα και τότε θα τους υποστηρίζαμε στο βαθμό που το κάθε Ισραήλ ή το κάθε ΝΑΤΟ θα επιχειρούσε να τους βομβαρδίσει προκειμένου να εμπεδώσει σε όλες τις κατευθύνσεις ποιος είναι το μεγάλο αφεντικό στον πλανήτη. Αλλά είπαμε οι αδιαμεσολάβητοι διεθνιστές δεν ασχολούνται με γεωπολιτικές ιδεοληψίες. Κι όμως η εθνική καταπίεση και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι γεωπολιτική ιδεοληψία, είναι στη ραχοκοκαλιά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης η οποία δεν τελειώνει στην αντίθεση αφεντικού εργάτη, όπως θα βόλευε κάθε εργατιστή που δεν μπορεί να δει τίποτα πέρα από τη μύτη του.

Ενάντια σε κάθε καταπίεση και αδικία. Αυτό είναι ταξικός αγώνας

Ο αντικαπιταλιστικός αγώνας είναι αγώνας ενάντια σε κάθε καταπίεση  και από αυτό δεν μπορεί να εξαιρείται η εθνική καταπίεση.  Ο κομμουνισμός πριν να είναι εχθρός του έθνους κράτους και της ταξικής εκμετάλλευσης (αλήθεια αυτή περιορίζεται μόνο στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης;) είναι εχθρός κάθε καταπίεσης, κάθε αδικίας και κάθε εκμετάλλευσης. Βεβαίως υπάρχουν αστοί παλαιστίνιοι, όμως για τα φοβερά δεινά των ανθρώπων που ζουν στη Γάζα δεν ευθύνεται κάποια παλαιστινιακή αστική δύναμη, αλλά το κράτος του Ισραήλ. Όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι άξιος της μοίρας του, αν δεν είναι απολογητής του σιωνισμού. Το σημείο αιχμής του αντικαπιταλιστικού αγώνα στην Παλαιστίνη είναι το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην ύπαρξη. Τελεία και παύλα.

Ο λαός αυτός υφίστανται τα πάνδεινα όχι ως προλετάριοι, αλλά ως παλαιστίνιοι, με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει αυτό σε κάποιον πακιστανό που ζει στην Ελλάδα και εξαιτίας αυτής της ιδιότητας (πακιστανός και μετανάστης) βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το να του κάνει κανείς κήρυγμα περί ταξικού αγώνα δεν έχει κανένα νόημα. Ούτε θα καταλάβει κάτι.  Ο ταξικός αγώνας για αυτόν ξεκινάει από το να αποκτήσει αστικά δικαιώματα, χαρτιά, το δικαίωμα να μην είναι κυνηγημένος. Πολλοί στην αριστερά νομίζουν ότι αυτό είναι πάρεργο του γνήσιου ταξικού αγώνα. Γι’ αυτό, είτε αντιμετώπισαν τους μετανάστες ως συμπαραστάτες, είτε με καλέσματα να μπουν στα συνδικάτα λες και αυτό θα τους έκανε ισότιμους με τους έλληνες εργάτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι μετανάστες ήταν το αντικείμενο των ιδεοληψιών της αριστεράς των κινημάτων, του οικονομισμού και του εργατισμού. Σε μερικές ακόμα χειρότερα ένα πρόβλημα από το οποίο έπρεπε να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία που «δεν μπορούσε να σηκώσει τέτοιο βάρος», δίνοντας χαρτιά για να πάνε στην Ιταλία. Ωστόσο το ζητούμενο δεν ήταν αυτό, αλλά ο αγώνας ενάντια στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας, ενάντια στην οικοδόμηση ενός κράτους απαρτχάιντ, ενάντια στο στρατηγικό σχέδιο ανασύνθεσης του αστικού μπλοκ εξουσίας με τα τμήματα εκείνα που για τους δικούς τους λόγους θα τάσσονταν με το ρατσισμό και κατ’ επέκταση με το φασισμό. Κι όμως αντιμετωπίστηκε το θέμα σαν να μην μας αφορούσε, σαν να επρόκειτο για κάποιους άλλους που είτε οφείλουν απλά να μπουν στα συνδικάτα (ποια συνδικάτα; Αυτά που δεν μπορούν να υπερασπιστούν ούτε τους ντόπιους που τουλάχιστον μπορούν να πάνε σε ένα δικαστήριο χωρίς να φοβούνται την απέλαση;), είτε να τους δείξουμε την ανθρωπιά μας και την αλληλεγγύη μας ως θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Κάπως έτσι αντιμετωπίζουν ορισμένοι το παλαιστινιακό. Σαν κάτι που είναι πρόβλημα τρίτων, και τι κοινό έχουμε εμείς με αυτούς; Μα μόνο το ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι και πρέπει να ζήσουν. Κι όμως ο αγώνας αυτός είναι δικός μας αγώνας, δεν είναι ένας αγώνας αλληλεγγύης σε κάποιους τρίτους, είναι ένας αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση όπως αυτή πραγματώνεται από ένα μαντρόσκυλο της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας, στην πιο αδυσώπητη μορφή της. Αν αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη δεν είναι ένα καπιταλιστικό έγκλημα τότε τι είναι;

Κατακερματισμός της σκέψης. Κατακερματισμός του αγώνα

Δυστυχώς το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς -αλλά και του α/α/α χώρου- έχει μάθει να σκέπτεται κατακερματισμένα. Όλα δήθεν περιστρέφονται γύρω από μια βασική αντίθεση. Κεφάλαιο-εργασία την ονομάζουν οι περισσότεροι. Αλήθεια τι ακριβώς περιλαμβάνει αυτή η αντίθεση; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς; Τι περιστρέφεται γύρω από αυτή την αντίθεση που υποτίθεται έπεται στις διάφορες ιεραρχήσεις; Κάπως έτσι ιεραρχήθηκε πάνω απ’ όλα το εργατικό κίνημα και μετά όλα τα υπόλοιπα τα οποία αντιμετωπίζονται ως δήθεν σύμμαχοι του πρώτου. Κάποιοι μίλησαν για ισοτιμία των «σύμμαχων» κινημάτων και έτρεξαν να τα καβατζάρουν ως οι πλέον ειδικοί (οικολογικό, γυναικείο, αντιπολεμικό, σεξουαλικού προσανατολισμού, αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό, πολιτικών δικαιωμάτων, αντιπαγκοσμιοποιητικό κοκ). Μια ατελείωτη και συνεχώς διευρυνόμενη λίστα «κινημάτων» ξεφύτρωσε μετά το 1968 για να άρει το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας από τους κύριους εκπροσώπους μέχρι τότε – τη σοσιαλδημοκρατία και τα παραδοσιακά ΚΚ.  Την ίδια ώρα οι αυτόνομοι στην Ιταλία επέμειναν πάνω στην κεντρική αντίθεση διευρύνοντας το κλασσικό σε συλλογικό εργάτη, μετά σε μητροπολιτάνο, ενώ αργότερα ανακαλύφθηκε ο πρεκάριος  προκειμένου να σωθεί η τιμή κάποιου γνήσιου επαναστατικού κοινωνικού υποκειμένου. Οι διάφορες πολιτικές τάσεις έκτοτε προσπαθούν να εκπροσωπήσουν –ή να ταυτιστούν με- κάποιο κοινωνικό υποκείμενο προκειμένου να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης στο βαθμό που είχαν στερέψει από ιδέες.

Αυτά όμως αφορούσαν κυρίως τις μητροπόλεις που είχαν λύσει έστω και προσωρινά τα προβλήματα της αναπαραγωγής τους και κρατούσαν μακριά το πόλεμο από τα σπίτια τους. Στον υπόλοιπο πλανήτη τα πολεμικά μέτωπα παρέμειναν ανοιχτά, και μαζί τους η εθνική καταπίεση οργανικό κομμάτι της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Και οι παλαιστίνιοι, όπως και οι κούρδοι έξω από κάθε καταμερισμό. Η αριστερά των μητροπόλεων όσο σκεφτόταν στρατηγικά προσπαθούσε να συνδέσει τα κινήματα που αναπτυσσόταν εξαιτίας των ανταγωνισμών στην περιφέρεια με το κομμουνιστικό όραμα. Αυτό γινόταν γιατί πίστευε ότι υπάρχει τέτοιο όραμα. Όταν αυτό της τέλειωσε το έριξε στην «αυτονομία των κινημάτων», άλλοτε γύρω από το κεντρικό (κεφάλαιο εργασία) άλλοτε σε «ισοτιμία» με αυτό. Κάπως έτσι στήθηκε μια ολόκληρη σχολή σκέψης που έπαψε να βλέπει απέναντι της τον καπιταλισμό, αλλά μόνο τις επιπτώσεις του. Α’ αυτό είναι ταξικό θέμα, πέφτουμε με τα μούτρα, είμαστε άλλωστε στο κυρίως θέμα, δεν θα κατηγορηθούμε για ύποπτες ενασχολήσεις. Α΄ αυτό δεν είναι κεντρικό, ας πολιτευτούμε αναλόγως. «Οι φοιτητές είναι σύμμαχο στρώμα της εργατιάς». Τώρα μάλιστα. Και τι βγαίνει από αυτό; Να τους πάμε στους εργάτες. (ναι-ναι είχαν πεθάνει στην αναμονή). Και όταν τους πήγαμε και φάγανε πόρτα γιατί οι εργάτες δεν είχαν όρεξη για κάτι πέρα από αυξήσεις στους μισθούς, το συμπέρασμα βγήκε. Τέλος με τους εργάτες, τώρα οι φοιτητές είναι οι γνήσιοι προλετάριοι, μαζί και οι άνεργοι βεβαίως. Από την μια αυταπάτη στην άλλη. Κάθε αντίθεση του καπιταλισμού ή θα την περιστρέφαμε γύρω από τους εργάτες ή θα την αυτονομούσαμε και εκεί θα βρίσκαμε στο τέλος μια νέα πολιτική -ίσως και κοινωνική- ταυτότητα. Έτσι κάποιοι ανακάλυψαν το οικολογικό ως τη νέα κεντρική αντίθεση, μετά ήρθε η αντιπαγκοσμιοποίηση κοκ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Έτσι αντιμετωπίστηκαν τα αντιαποικιακά κινήματα. Είτε ως πάρεργο που ίσως μας αποπροσανατολίζουν από τον κυρίως στόχο (την προλεταριακή επανάσταση;), είτε ως μια νέα ανακάλυψη που θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Στο ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα η κουβέντα αυτή είχε ξαναγίνει με τους όρους της εποχής βεβαίως, μόνο που σήμερα όλα αυτά έχουν ξεχαστεί τελείως μαζί και με τον στόχο. Σε αυτό συνέβαλαν χαμένες μάχες και σίγουρα υψηλές προσδοκίες γύρω από τις προοπτικές του αντιαποικιακού αγώνα. Όλα αυτά έφεραν μια καχυποψία για πολιτικές που ξεπερνούσαν τα όρια του αγνού ταξικού αγώνα γύρω από το εργοστάσιο.  Η επιστροφή στη μήτρα λειτουργεί σαν βάλσαμο για τις αναποδιές αλλά δεν λύνει το πρόβλημα που παραμένει στη θέση του.

Η πτώση του υπαρκτού (1990) απαξίωσε και το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Καθόλου τυχαία άλλωστε. Για δεκαετίες το αντιαποικιακό μέτωπο εντάχθηκε στους σχεδιασμούς της εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου και στις ανάγκες του ψυχρού πολέμου που ακολούθησε τη συμφωνία της Γιάλτας. Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ ήταν για τις αντιαποικιακές εξεγέρσεις ένα αποκούμπι, πράγμα που καθόρισε πολλές φορές και το πολιτικό υπόστρωμα αυτών των κινημάτων. Όταν τέλειωσε η ΕΣΣΔ όλα αυτά έχασαν το νόημά τους και οι δυνάμεις που τα εξέφραζαν προσπάθησαν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της νέας μονοκρατορίας. Έτσι νέες δυνάμεις κυρίως στην Αραβία και τη μέση ανατολή με ισλαμικό πια περιεχόμενο (Χαμάς, Χεζμπολά, Αδελφοί Μουσουλμάνοι, κοκ) πήραν την σκυτάλη του αντιαποικιακού αγώνα, εκφράζοντας όμως τις ίδιες κοινωνικές δυναμικές. Η αριστερά ταυτισμένη με τα κατ’ όνομα αραβοσοσιαλιστικά -αλλά στην πραγματικότητα- αστικά κόμματα (Νασερισμός, Μπαάθ, PLO) τα οποία πλέον προσπαθούσαν να συνεννοηθούν με τον ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ, έχασε τελείως τον προσανατολισμό της. Οι πόλεμοι της νέας τάξης του ‘90 και της αντιτρομοκρατίας του 2000 αντιμετωπίστηκαν από την διεθνή αριστερά με ένα τρόπο, σαν να της χάλαγαν την ηρεμία. Οι επιθετικές ενέργειες (πχ αεροπειρατείες) των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων της δεκαετίας του 70 αντιμετωπίζονταν πλέον καχύποπτα, λογικό επακόλουθο της πλήρους ιδεολογικής ηγεμονίας της δυτικής αυτοκρατορίας που με το πρόσχημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του αγώνα κατά δικτατόρων στυλ Σαντάμ πήρε το αίμα της πίσω μετά το στραπάτσο του Βιετνάμ. Η αριστερά περιορίστηκε σε μια πασιφιστική ρητορική και σε καμία περίπτωση σε επιθετικές καμπάνιες για την ήττα των ιμπεριαλιστών στα πολεμικά μέτωπα που άνοιγαν με τα «ταραχοποιά κράτη». Τώρα πλέον ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει αυτή η αριστερά, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει σχεδόν ανοιχτά την πρόσφατη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη τρώγοντας αμάσητο όλο το κουτόχορτο για κάποια επανάσταση ενάντια στον Καντάφι, ενώ πέρσι όταν το μουμπαρικό καθεστώς παλινορθωνόταν στην Αίγυπτο η αριστερά των ξυλοπόδαρων και των κινημάτων πανηγύριζε για την «δεύτερη φάση» η της αραβικής άνοιξης. Τώρα που ο Σίσι έχει κλείσει το πέρασμα στη Ράφα σε συνεργασία με το Ισραήλ η συγκεκριμένη αριστερά -για τα πανηγύρια- έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, ενώ στην Ουκρανία αφού έχασκε με την πορτοκαλί αντεπανάσταση πριν 10 χρόνια, τώρα πίστεψε ότι στο Μαϊντάν γίνεται κάποια αραβική άνοιξη αλλά ουκρανικά που αξίζει να υποστηριχθεί. Την είδαμε και αυτή με τους αγκυλωτούς να παρελαύνουν στο Κίεβο και τους ιμπεριαλιστές να πανηγυρίζουν για την κατάκτηση της Ουκρανίας στον «ελεύθερο κόσμο» και ορισμένοι ακόμα να χαμπαριάσουν τι συμβαίνει.

Είναι επόμενο η αριστερά αυτή και οι διάφορες ελευθεριακές και «συμβουλιακές» συνιστώσες της από τα αλλεπάλληλα στραπάτσα να μην μπορεί να διακρίνει πια τον θύτη και το θύμα. Να έχει εξαφανίσει τον ιμπεριαλισμό από την οπτική της, τη ραχοκοκαλιά δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος και να σκεπάζει την τύφλα της με κηρύγματα για τον προλεταριακό διεθνισμό, αρκεί να κάνει τον κινέζο στα θερμά μέτωπα που παίζεται επί της ουσίας η αναπαραγωγή του συστήματος, φτάνοντας στο εμετικό σημείο να εξισώνει τη Χαμάς με το μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ. Και την ίδια στιγμή να μας παραδίδουν και μαθήματα ιδεολογικής και ταξικής καθαρότητας.  Αλλά ας μην ανησυχούν. Φροντίζει ήδη το Ισραήλ για το τέλος της Χαμάς. Τουλάχιστον ο ένας «χασάπης» φεύγει από τη μέση. Κάτι είναι και αυτό. Έτσι δεν είναι αγαπητοί μας σύντροφοι;

Όποιος λαός καταπιέζει άλλο λαό δεν μπορεί να είναι ελεύθερος

Αυτό το ρητό αν και παλιό διατηρεί ατόφιο το επαναστατικό πνεύμα του κομμουνισμού. Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό κράτος, μια στρατιωτική μηχανή που στηρίζει την ύπαρξή του στα δισεκατομμύρια ενισχύσεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού προκειμένου να τρομοκρατεί και να εποπτεύει τις αραβικές μάζες σε ολόκληρη τη μέση ανατολή.  Ο λαός του Ισραήλ πλην μιας ελάχιστης μειοψηφίας είναι ταυτισμένος με αυτό το στόχο και επομένως μέτοχος σε ότι διαπράττει το σιωνιστικό κράτος. Οι έποικοι προερχόμενοι από διάφορες χώρες εγκαθίστανται στις κατεχόμενες περιοχές των παλαιστινίων εν πλήρη γνώση και για ίδιο όφελος, με τον ίδιο τρόπο που ένας ρατσιστής εκμεταλλεύεται ένα καθεστώς φυλετικών διακρίσεων για την κοινωνική του άνοδο και τον ατομικό του πλουτισμό. Σε ποιους λοιπόν απευθύνονται τα καλέσματα για ταξική ενότητα ισραηλινών και παλαιστινίων; Πρόκειται για καθαρή υποκρισία που κρύβει όλη την ταξική ζωώδη εκμετάλλευση του παλαιστινιακού λαού. Οι δυνάστες αυτού του λαού είναι το Ισραήλ και επομένως αυτός είναι όχι μόνο ένας εθνικός αλλά και ένας ταξικός καταπιεστής. Με τον ίδιο τρόπο που στην Ελλάδα της ναζιστικής κατοχής η άρχουσα τάξη ήταν η Βέρμαχτ, οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής και φυσικά οι έλληνες συνεργάτες τους. Αυτή ήταν η νέα ταξική διάρθρωση και το ότι δεν το κατάλαβαν αυτό ακόμα και μερικοί τροτσκιστές λόγω σεχταρισμού ή γιατί κακοχώνεψαν τα προπολεμικά αντιπολεμικά μανιφέστα αυτό δεν αλλάζει σε κάτι την πραγματικότητα. Ποια ταξική ενότητα διεκδικεί ένας ισραηλίτης προλετάριος με τον παλαιστίνιο προλετάριο αν δεν ταχθεί ξεκάθαρα ενάντια στην εθνική καταπίεση και τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος του εναντίον των παλαιστινίων; Με τον ίδιο τρόπο που κάθε επίκληση στην ταξική ενότητα αμερικάνων και βιετναμέζων εργατών είναι μια γελοιότητα των ώρα που ο αμερικανικός στρατός καίει με βόμβες ναπάλμ τα χωριά προσπαθώντας να εξοντώσει τους Βιετκόνγκ. Για ποια ταξική ενότητα μιλάμε όταν σε μια ιμπεριαλιστική χώρα οι μισθοί σε ετήσια βάση μπορεί να φτάνουν τις 30000 δολάρια ίσως και παραπάνω, ενώ στον τρίτο κόσμο μιλάμε για 300 ή για 1000 δολάρια όλο το χρόνο. Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός κύριοι που μας κάνετε και μαθήματα ακραιφνούς ταξικής καθαρότητας. Ενώ όλοι αυτοί μέμφονται κάποια «αντιιμπεριαλιστική αριστερά» έχοντας στο μυαλό τους την ελληνική πατριωτική αριστερά που βλέπει την Ελλάδα σαν ψωροκώσταινα, αυτοί είναι που συμπεριφέρονται στο τέλος σαν ιμπεριαλιστική αριστερά που ταυτίζεται έστω και από καραμπόλα με τον δικό της ιμπεριαλισμό στον βαθμό που κλείνει τα μάτια στη ληστεία του υπόλοιπου κόσμου. Αλήθεια κύριοι γιατί στις μητροπόλεις τα εργατικά εισοδήματα είναι 10πλάσια από την περιφέρεια; Έχετε κάποια απάντηση επ’ αυτού; Μήπως αυτό οφείλεται στο ακμαίο εργατικό κίνημα της δύσης; Σε κάποια εργατικά συμβούλια που τα επέβαλαν;  Ή μήπως στην καταπίεση του προλεταριάτου της Παλαιστίνης από τη Χαμάς;  Η «αντιιμπεριαλιστική αριστερά» των μητροπόλεων βρίσκει κάτι κοινό με την αστική της τάξη αφού πρώτα την κατατάξει στις εκμεταλλευόμενες από κάποιον άλλο ιμπεριαλισμό, ενώ οι δήθεν άκαμπτοι «διεθνιστές προλετάριοι» των μητροπόλεων επίσης, βρίσκουν μπόλικα επιχειρήματα για να αποφύγουν την υποστήριξη σε όποιον εξεγείρεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση ακόμα κι αν πρόκειται για το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα όπως αυτό της Παλαιστίνης. Η δικαιολογία ότι πρόκειται για δύο εθνικισμούς με θύματα τους προλετάριούς τους. Και ποιος το λέει αυτό, ο ευρωπαίος και ο αμερικάνος συμβουλιακός original κομμουνιστής διεθνιστής; Τι να πούμε, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά σε αυτό το είδος διεθνιστή, ειδικά όταν διαμένει στο ασφαλές από βόμβες, Παρίσι, Άμστερνταμ και Βερολίνο, έτοιμος να τα βάλει με όσους υποστηρίζουν τη Χαμάς σήμερα και τους Βιετκόνγκ κάποτε.

Με τους παλαιστίνιους αλλά όχι με τη Χαμάς;

Το τελευταίο καταφύγιο της υποκρισίας είναι η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό αλλά όχι στη Χαμάς. Κατά αναλογία θα λέγαμε ότι είναι κανείς με τον βιετναμέζικο λαό αλλά όχι με τους Βιετκόνγκ, είναι με την αντίσταση στους ναζί αλλά όχι με τον Ελας ή το ΕΑΜ, είναι με την ισπανική επανάσταση αλλά όχι με τη CNT, είναι με τη Ρώσικη αλλά όχι με τους μπολσεβίκους, είναι με τη γερμανική επανάσταση αλλά όχι με το Σπάρτακο, είναι με την κομμούνα αλλά όχι με τους μπλανκιστές. Ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει αλλά δεν χρειάζεται, το νόημα είναι σαφές. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα χωρίς τις οργανώσεις του. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της χαλιμάς, που μπορεί να εξυπηρετούν τους χασομέρηδες του καθέδρας κομμουνισμού αλλά στον πραγματικό κόσμο δεν αξίζουν ούτε μια τρύπια πεντάρα. Ένα κίνημα χωρίς οργάνωση είναι ένα σκορποχώρι, εύκολη λεία για οποιονδήποτε. Και τι σημαίνει δεν είναι με τη Χαμάς; Σε τι ακριβώς δεν είναι με τη Χαμάς; Στα ιδεολογικά της πιστεύω; Στον ισλαμισμό της; Στο ότι είναι «οργάνωση της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης»; Ότι δεν είναι το κόμμα του προλεταριάτου, του κομμουνισμού και της αναρχίας; Ή στο ότι μάχεται ένοπλα όπως έκανε κάποτε η PLO ενάντια στην ισραηλινή κατοχή της παλαιστινιακής γης;

Το ξεκαθαρίζουμε για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Είμαστε με τη Χαμάς στο βαθμό που συνεχίζει να μάχεται την ισραηλινή κατοχή και ακριβώς γι’ αυτό έχει και την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού της Γάζας. Αυτό μας αρκεί για να υποστηρίζουμε τη Χαμάς ενάντια στο Ισραήλ. Από κει και πέρα η Χαμάς δεν μπορεί να έχει καμία άλλη υποστήριξη από τον κομμουνισμό. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο για όσους κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν: Ένας προλετάριος που αναγνωρίζει στον εαυτό του αυτή την ιδιότητα, ένας κομμουνιστής, ένας αριστερός, ένας αναρχικός, ένας εχθρός της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, τι ακριβώς κάνει στην Παλαιστίνη την ώρα που ο ισραηλινός στρατός μπουκάρει στη Γάζα; Καλεί τους γείτονές του, τους εργάτες, και το λαό της Γάζας σε επαναστατικό ντεφετισμό; Πετάει το όπλο και τρέχει να παραδοθεί στον ισραηλινό στρατό; Φεύγει με βάρκα από τη Γάζα; Λιποταχτεί; Καλεί τους ισραηλίτες σε συναδέλφωση στα χαρακώματα; Υπερασπίζεται τη Γάζα με το καλάζνικοφ, ή το στρέφει ενάντια στους μαχητές της Χαμάς και του Λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης;  Αξίζει να υπερασπιστεί το γκέτο της Γάζας όπως κάποτε οι εβραίοι υπερασπίστηκαν το γκέτο της Βαρσοβίας ή αυτό σημαίνει ότι παραδίδεται στις ορέξεις της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης και κατ’ αναλογία στους «τοκογλύφους» αστούς εβραίους της Βαρσοβίας; Εδώ χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις.

Εμείς θα πολεμάγαμε ενάντια στην ισραηλινή επέμβαση. Αν μπορούσαμε θα φτιάχναμε μια κόκκινη πολιτοφυλακή, αλλά δεν θα ρίχναμε στους μαχητές της Χαμάς, εκτός κι αν μας έριχναν πρώτοι σε κάποιο ξεκαθάρισμα τύπου ΟΠΛΑ. Όμως ακόμα και τότε, θα συνεχίζαμε να θεωρούμε κύριο εχθρό μας το Ισραήλ καταγγέλλοντας όποιον διασπά το μέτωπο του αγώνα, όπως θα κάναμε και στην Ισπανία του 1936 ενάντια στο Φράνκο ακόμα και αν οι σταλινικοί μας έριχναν πισώπλατα ή μας άφηναν εκτεθειμένους σε μάχες με τους ισπανούς φασίστες. Ξέρουμε ότι οποιαδήποτε κομουνιστική προοπτική περνάει μέσα από τη συντριβή των σιωνιστών ρατσιστών ιμπεριαλιστών στην Παλαιστίνη. Το ξεδίπλωμα των ταξικών ανταγωνισμών που τώρα είναι κρυμμένοι κάτω από το πέπλο της εθνικής καταπίεσης θα βγουν στο φως στο βαθμό που συντρίβεται όχι η Χαμάς αλλά το Ισραήλ. Στο βαθμό που η παλαιστίνιοι αποκτούν τη δική τους πατρίδα στην περιοχή της Παλαιστίνης. Όταν τα 5 εκατομμύρια παλαιστίνιοι πρόσφυγες επιστρέψουν στη γη τους. Από κει περνάει ο δρόμος του ταξικού αγώνα στην Παλαιστίνη και όχι από  τις παντός καιρού εκκλήσεις για ταξική ενότητα με τους δυνάστες ρατσιστές. Ο προλετάριος του Ισραήλ (αν υπάρχει τέτοιος) ή της ιμπεριαλιστικής δύσης θα είναι σε θέση να παλέψει στα σοβαρά ενάντια στον καπιταλισμό μόνο όταν παλέψει ενάντια στον ιμπεριαλισμό της χώρας του. Όταν πάψει να ανακαλύπτει δικαιολογίες για τις φρικαλεότητες που διαπράττει η πολιτισμένη δημοκρατική δύση σε όλο τον πλανήτη. Όταν αντιληφθεί  ότι η βασική πηγή των δημοκρατικών του δικαιωμάτων και ενός ορισμένου επιπέδου ζωής βασίζεται στην υπερεκμετάλλευση του τρίτου κόσμου.  Όταν πάψει να συμπεριφέρεται σαν λευκός εργάτης μέσα και έξω από τη χώρα του.

Προφανώς αυτό δεν θα γίνει από μόνο του, ούτε αρκεί το διεθνιστικό ψαλτήρι. Δυστυχώς ακόμα και οι εργάτες έχουν τους υλικούς τους λόγους για να συνεργάζονται με τα αφεντικά τους ή έστω να τα βρίσκουν που και που. Αυτό δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Όχι, δίνουμε την πιο σκληρή μάχη όχι γενικά ενάντια στον εθνικισμό, αλλά σε αυτόν τον εθνικισμό που έχει τη υλική δύναμη να είναι ιμπεριαλιστικός, σε αυτόν τον εθνικισμό που έχει  πίσω του ισχυρά καπιταλιστικά κεφάλαια έτοιμα να αρπάξουν ότι βρουν μπροστά τους. Ο εθνικισμός που ξεκινάει ενάντια σε μια πραγματική εθνική καταπίεση, από τη ληστεία ενός έθνους από ένα άλλο, δεν είναι ο βασικός εχθρός. Είναι ο εθνικισμός του καταπιεσμένου και όχι του ιμπεριαλιστή. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν εθνικισμός γιατί τέτοιος είναι εκείνος που θέλει να επιβληθεί στα υπόλοιπα έθνη και οι παλαιστίνιοι είτε της Χαμάς είτε της Φατάχ δεν μπορούν να κατηγορηθούν για κάτι τέτοιο. Με τον ίδιο τρόπο που και το ΕΑΜ δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν εθνικιστικό. Ο εθνικιστής διακηρύττει την ανωτερότητά του και αυτό δεν μπορεί παρά να εκφράζει την επιθετικότητα του κεφαλαίου που είναι πίσω του.  Για αυτό και δεν κρατάμε καμία ουδετερότητα σε μια τέτοια πολεμική αναμέτρηση. Αντιμετωπίζουμε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σαν μέρος της κίνησης για την καταστροφή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σαν χτύπημα στην καρδιά της αστικής αντεπανάστασης. Σήμερα αυτό περνάει από την ήττα της αντιτρομοκρατικής υστερίας. Από την ήττα του πολέμου των μητροπόλεων στους φτωχούς όλου του κόσμου.

Η ήττα του ιμπεριαλισμού μπορεί να αφυπνίσει το προλεταριάτο των μητροπόλεων που μέχρι τώρα στέκεται απαθές, αφού του πετάξουν λίγα ψίχουλα από τη λεία της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Όμως δεν αρκεί ένα τέτοιο σοκ, όπως δεν έφτασε και όταν γίνεται το ίδιο αντικείμενο μιας ληστείας πέρα από τα συνηθισμένα όπως συμβαίνει στην εποχή του μνημονίου. Η απάθεια με ένα ισχυρό κοινωνικό σοκ μπορεί να μετατραπεί σε επαναστατική ορμή κατά του εσωτερικού εχθρού, πολλές φορές όμως η αγανάκτηση καταλήγει στην αγκαλιά των πλέον σκοταδιστικών αντιλήψεων, απουσία μιας πραγματικά προλεταριακής κομμουνιστικής προοπτικής. Η ήττα της Ρωσίας στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο έφερε τη ρώσικη επανάσταση, ενώ στη Γερμανία τους φασίστες, ύστερα βεβαίως από την ήττα της επανάστασης. Ο κανιβαλισμός, ο ρατσισμός, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, στο τέλος ο φασισμός, τι άλλο είναι πέρα από μια ύστατη προσπάθεια του ιμπεριαλιστικού έθνους να διεκδικήσει ενωμένο τα κεκτημένα που χάνει από την κρίση, ή από μια απότομη πτώση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Γιατί οι άνεργοι εργάτες στρέφονται στο κυνήγι των ξένων αντί στην επανάσταση;  Πόσο εύκολο είναι να μιλάει κανείς γενικά για την προλεταριακή ενότητα, αλλά να μην καταγγέλλει τον δρώντα ελληνικό ρατσισμό σε όλες τις εκδοχές του. Πόσο εύκολο είναι να κατηγορήσει κανείς τους μετανάστες που μπλέκονται σε εθνικές τους μαφίες αντί να οργανωθούν στα συνδικάτα ή στις συλλογικότητες της αριστεράς ή της αναρχίας; Τους μουσουλμάνους που βγαίνουν στο δρόμο άμα κανείς τους θίξει το κοράνι ενώ αδιαφορούν για τις αντιρατσιστικές πορείες της ελληνικής αριστεράς;

Πολλοί λένε ότι ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να σταματήσει τη σφαγή στη Γάζα. Δεν υποτιμάμε την πίεση ενός αντιπολεμικού κινήματος, όμως αυτό δεν φτάνει. Τη Γάζα και κάθε Γάζα πρέπει να τη βλέπουμε όχι σαν αλληλέγγυοι αλλά σαν ένα δικό μας αγώνα. Σαν ένα αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, εναντία στον δικό μας καπιταλισμό. Μόνο τότε θα γίνει συγκεκριμένη η βοήθεια σε αυτό το μέτωπο.  Μια τέτοια στάση από την παγκόσμια αριστερά, τους διεθνιστές κομμουνιστές όλων των ειδών θα άλλαζε τους συσχετισμούς και μέσα στην παλαιστινιακή αντίσταση, με την ηγεμονία της Χαμάς να μην είναι δεδομένη. Οι ξεβράκωτοι της Αραβίας και της μέσης ανατολής θα αποκτούσαν μια εναλλακτική πέρα από τους ισλαμιστές. Να πως θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους διεθνιστές κομμουνιστές της Παλαιστίνης και όχι να τους καλούμε να λιποταχτήσουν την ώρα που η αποκλεισμένη εδώ και χρόνια Γάζα δέχεται σήμερα το τελειωτικό χτύπημα.

Κρίμα που μια τέτοια αυτονόητη στάση γίνεται για ορισμένους ένας άλυτος γρίφος. Κρίμα που άνθρωποι με χρόνια στο κίνημα αδυνατούν να ξεχωρίσουν το σωστό στρατόπεδο. Κρίμα για όσους ξεχνάνε ότι υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι. Κρίμα για αυτούς που έχουν ξεχάσει για πάντα τον ιμπεριαλισμό, καλυπτόμενοι πίσω από έναν χωρίς αρχές εργατισμό, πίσω από έναν οικονομισμό που εξεγείρεται με την εργασιακή ανασφάλεια, αλλά δεν νοιώθει τίποτα πάνω από την ισοπεδωμένη Γάζα, ούτε από εγκλήματα ενάντια στους απόκληρους του πλανήτη.  Και αν δεν τους κάνει η Χαμάς ας προσφέρουν άλλα καλύτερα εργαλεία σε αυτόν τον δίκαιο αγώνα. Μέχρι να τα βρούμε όμως θα υποστηρίζουμε την νίκη της Χαμάς. Γιατί μόνο αυτό υπάρχει αυτή τη στιγμή. Αλλά τι λέμε τώρα. Εδώ μιλάμε για δύο εθνικισμούς που τρώγονται αναμετάξυ τους.

Σημειώσεις

[1] Εθνοκάθαρση, γενοκτονία, λήθη  Ο Ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappe για το Σιωνισμό, το Ισραήλ, τη Γάζα

[2] http://engymo.wordpress.com και https://athens.indymedia.org/post/1529288/

[3] Το ίδιο με 2

[4] Πρωτότυπο http://libcom.org/library/no-state-solution-gaza

Sort link: http://wp.me/pryYN-1IB

αναδημοσίευση από το άθενς ιντιμέντια

Όχι στο όνομα της Παλαιστινιακής υπόθεσης,

 

Η Παλαιστίνη έχει υπάρξει ως ένα προσηλωτικό σημείο αναφοράς στην υπόθεση του αγώνα ενάντια στις αδικίες του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Υπάρχουν ωστόσο και αυτοί που χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση είτε για να λυτρωθούν από τη δική τους ενοχή είτε για να συγκαλύψουν την προσποίηση [μπροστά στη] δική τους [κατάσταση] αδικίας.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Όχι στο όνομα της Παλαιστινιακής υπόθεσης

Αυγ 26

Αναρτήθηκε από tahriricn

Photograph: Oliver Weiken/EPA

Φωτογραφία: Oliver Weiken/EPA

Της Mariam Barghouti

Η Παλαιστίνη έχει υπάρξει ως ένα προσηλωτικό σημείο αναφοράς στην υπόθεση του αγώνα ενάντια στις αδικίες του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας.  Το να στέκεσαι δίπλα στην Παλαιστίνη σημαίνει να στέκεσαι απέναντι στην αδικία, τα απαρτχάιντ, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Η αλληλεγγύη είναι ζωτικής σημασίας για την καταστροφή όλων των ιμπεριαλιστικών καθεστώτων αδικίας. Εξυπηρετεί στην απομόνωσή τους μέσα από τη φωνή των μαζών που απαιτεί το ξεγύμνωμα κάθε νομιμοποίησης της καταπίεσης.

Υπάρχουν ωστόσο και αυτοί που χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση είτε για να λυτρωθούν από τη δική τους ενοχή είτε για να συγκαλύψουν την προσποίηση [μπροστά στη] δική τους [κατάσταση] αδικίας.

Είναι επομένως κρίσιμο για τους Παλαιστίνιους να θέσουν αυτά τα προβλήματα και να αρνηθούν να γίνεται η υπόθεσή μας πλατφόρμα συγκάλυψης της τυραννίας και της καταπίεσης άλλων, με την πρόφαση της συμπαράστασης στην Παλαιστίνη, με  απόπειρες να νομιμοποιηθεί κάποιο άλλο καταπιεστικό σύστημα· κι εμείς ως Παλαιστίνιοι πρέπει να απορρίπτουμε κάθε αλληλεγγύη ή στήριξη που εκπορεύεται από την αδικία.

Ως Παλαιστίνιοι καλούμε εδώ και καιρό την διεθνή κοινότητα, κυρίως τους κοντινούς γείτονες-Άραβες να δράσουν και να δείξουν αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη. Και κάνοντας αυτό έχουμε ξεχάσει να κάνουμε λόγο για τους άρχοντες-τύραννους αυτών των εθνών. Εάν εξυπηρετεί τον Παλαιστινιακό σκοπό είμαστε ευχαριστημένοι και κάνουμε τα στραβά μάτια. Το έχουμε δει να συμβαίνει με τον Bashar Al-Assad της Συρίας, την βασιλική οικογένεια του Κατάρ, τον Καντάφι της Λιβύης, τον Ερντογάν της Τουρκίας, τον Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ και πολλούς άλλους. Πολλοί Παλαιστίνιοι παρέβλεψαν τις άδικες ενέργειες αυτών των κυβερνητών και εστίασαν στην ψευδο-συμπαράσταση στην Παλαιστινιακή υπόθεση.

Η προσήλωση στην Παλαιστίνη έχει δημιουργήσει αυτά τα σχίσματα μεταξύ των ανθρώπων και μια απωθητική αγνόηση του αγώνα των άλλων. Ως Παλαιστίνιοι πρέπει να αρνηθούμε κάθε αδικία που γίνεται σε βάρος οποιωνδήποτε ανθρώπων, ακόμη και αν αυτή εξυπηρετεί την Παλαιστινιακή υπόθεση.

Αυτό αφορά επίσης και τα άτομα. Αυτοί που υποστηρίζουν την Παλαιστίνη εξακολουθούν να παραμένουν σιωπηλοί ενάντια σε άλλες αδικίες ανά την υφήλιο. Η Παλαιστίνη δεν είναι το μοναδικό μέρος που παλεύει ενάντια σε ένα άδικο σύστημα. Πολεμάμε ένα σύστημα που προηγείται της ιστορίας της Παλαιστίνης και δρα με πολλές μορφές και εκτός του Ισραηλινού αποικισμού. Επομένως, είναι ζωτικό για την καταστροφή της αδικίας και για να διασφαλιστεί μια κουλτούρα βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και την μαχητικότητα ενάντια στην αδικία το να αναγνωρίσουμε την κατάχρηση της υπόθεσής μας.

Εάν αυτή γίνεται σε βάρος του αίματος των άλλων, δεν πρέπει να γίνεται δεκτή. Δεν μπορούμε να έχουμε το όνομά μας ως συνεργοί στην καταπίεση άλλων ανά τον κόσμο. Κάθε αγώνας είναι ένας αγώνας που αξίζει την αλληλεγγύη, την δράση και την συμπαράσταση. Η αδικία είναι αδικία με όποια μορφή και αν εμφανίζεται.

Αυτό απευθύνεται προς όλους αυτούς που καταπιέζουν και χρησιμοποιούν την Παλαιστίνη για να νομιμοποιούν την καταπίεσή. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την απελευθέρωση της Παλαιστίνης να μολυνθεί με το ίχνος από αίμα άλλων. Αυτό δε θα συνιστούσε απελευθέρωση ούτως ή άλλως και εμείς θα αποτυγχάναμε εξολοκλήρου στον στόχο της υπόθεσης που στέκεται απέναντι στον ιμπεριαλισμό, τον αποικισμό και την καταπίεση.

Όχι στο όνομα της Παλαιστίνης και όχι στο όνομα της ψευδο-αλληλεγγύης.

Ζήτω το Μπαχρέιν, η Τσιάπας, η Βραζιλία, η Συρία, το Ιράκ, το Κουρδιστάν, το Κασμίρ, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Σομαλία, η Ουγκάντα, ο Λίβανος, το Φέργκιουσον και κάθε ένας αγώνας εκεί έξω.

Το να στέκεσαι απέναντι στην αδικία σημαίνει να στέκεσαι απέναντι στην αδικία, δεν μπορείς να είσαι επιλεκτικός.