σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

Μία γρήγορη μεν, κατατοπιστική δε αναφορά του τι πάθαν τα σκυλιά σήμερα στο λιμάνι. Σημειώσεις στο τέλος.

Πρώτον: Στις 5 το πρωί μαζεύτηκε κόσμος από σωματεία στον ηλεκτρικό στον Πειραιά καθώς και σε άλλα σημεία τα οποία δεν γνωρίζω ακριβώς. Σιγά σιγά ο κόσμος γινόταν περισσότερος με αποτέλεσμα τα ματ να είναι στην τσίτα από τις 5 συνεχώς… Οι καταπέλτες των πλοίων ήταν σηκωμένοι έτσι ώστε να μην πάνε απεργοί και τους καταλάβουν, βέβαια αυτό τους γύρισε εναντίον και θα εξηγήσω γιατί πιο κάτω. Όλο το λιμάνι κλειδωμένο.

Δεύτερον: Γύρω στις 6 (ώρες γεγονότων ακριβώς δεν θυμάμαι) ξεκινάνε οι απεργοί να προσπαθήσουν να μπούν στο λιμάνι. Προχωρόντας με αλυσίδες και βροντερά συνθήματα όπως «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» και άλλα παρόμοια παράλληλα με την περίφραξη του λιμανιού προς την πύλη Ε3 που είναι τα κρητικά πλοία σε κάποιο σημείο νευτεργάτης συνδικαλιστής παραβίασε μία μικρή πορτούλα στα κάγκελα σε σημείο που δεν είχε ΜΑΤ γιατί δεν υπήρχαν πλοία και μπήκαν οι απεργοί μέσα γρήγορα γρήγορα ξανακάνωντας αλυσίδες. Εκεί εμφανίστηκε μια-δυο διμοιρίες χακι, αλλά με το που σκάσαν δεν προλάβαν να βάλουν μάσκες κτλ οι απεργοί κινούνταν ήδη προς τα κυκλαδίτικα πλοία και προσπάθησαν με γκλοπιές και γιούρια να τους σταματήσουν. ΜΕΓΑ και ΤΡΑΝΟ τους λάθος! Οι απεργοί τους πήραν αμπάριζα, μαζέψαν τόσο ξύλο μέσα σε 5 λεπτά που δεν πρέπει να έχουν ξαναφάει. Εκεί κάποιος έριξε τελικά πολλά χημικά με την φυσούνα και σπάσαν κάπως οι απεργοί. Άλλη μία διμοιρία ήρθε τρέχοντας προς βοηθειά τους αλλά δεν κατάφεραν και πολλά γιατί η πρώτοι μπάτσοι οι μισοί είχαν λακίσει και ΔΕΝ ξαναγυρίσαν είτε γιατί φοβήθηκαν είτε γιατί είχα αρπάξει της χρονιάς τους και πηγαίναν για νοσοκομείο, δεν γνωρίζω. Εκεί οι μισοί απεργοί καταλάβαν ένα πλοίο που είχε δέσει και άλλοι μισοί με αλυσίδες κάτσαν μέτωπο με το πλοίο και οι μπάτσοι βρεθήκαν ανάμεσα.
(Σημείωση: Υπήρχε μπάτσος με σημαντική σωματική διάπλαση ο οποίος μυξοέκλαιγε κανονικά και υπήρχαν και 2-3 μπάτσοι οι οποίοι έτρεμαν και είχαν χεστεί πάνω τους και ούτε με προτροπές του επικεφαλή τους δεν έβγαιναν μπροστά). Σε αυτό το σημείο άλλοι απεργοί σηκώσαν μία πύλη από την θέση της και την ακουμπήσαν παραδίπλα έτσι ώστε να μπορούν να μπουν και να βγουν οι απεργοί εύκολα. Άρα το «οχυρό» του λιμανιού είχε πέσει ήδη από μία μεριά. Εκεί οι απεργοί δεν προσπάθησαν να πάνε ποιο μέσα για δύο λόγους: Πρώτον το ρήγμα είχε γίνει ήδη και απασχολούσαν δυνάμεις των ΜΑΤ και δεύτερον από την άλλη μεριά του λιμανιού σε δύο ή τρία σημεία οι απεργοί μπήκαν και φτάσαν μπροστά στα πλοία.
(Σημείωση δύο: Μία κρότου λάμψης που έριξαν το μόνο αποτέλεσμα που είχε είναι να φάνε τρελό βρισίδι από τους λίγους επιβάτες που έβγαιναν από το KORAIS).

Τρίτο: Αφού το λιμάνι ήδη είχε αλωθεί από τρία σημεία τότε εμφανίστηκαν και άλλες δυνάμεις απεργών οι οποίοι αποκλείσαν το λιμάνι από την έξω μεριά σε όλες τις πύλες. Το αποτέλεσμα: Δεν γινόταν τίποτα! Σε αυτό το σημείο άρον άρον τα πλοία που πηγαίναν κυκλάδες έλυσαν και ξεκινήσαν να φευγουν χωρίς επιβάτες (και χωρίς το απαιτούμενο πλήρωμα στις περισσότερες γιατί απεργούσε ή δεν πρόλαβε/ήθελε να μπει). Τα περισσότερα έφυγαν 1 με 2 ώρες πριν το κανονικό απόπλου έτσι ώστε οι απεργοί να μην ανέβουν στους καταπέλτες. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα γεγονότα και η δράση των απεργών είχε ήδη ξεπεράσει τα οποιαδήποτε σχέδια των κατασταλτικών μηχανισμών. Επίσης πολύ σημαντικό, οι επιβάτες που ήταν στο λιμάνι για να ταξιδέψουν ήταν ελάχιστοι κυριολεκτικά, έχοντας αποτύχει και σε αυτό το επίπεδο να ξανακατεβάσουν κόσμο οι εφοπλιστικές εταιρίες και τα παπαγαλάκια τους.
Ηττημένοι πλέον σε όλα τα επίπεδα οι δυνάμεις καταστολής σιγά σιγά αποχώρησαν σε άλλα σημεία. Σε όσα πλοία οι απεργοί καταλάβαν τους καταπέλτες δεν φύγαν.

Τέταρτον: Σε πολλά πλοία από εκεί και πέρα άρχισαν να καταλαμβάνουν καταπέλτες ή την είσοδο σε αυτούς γιατί πολλούς δεν τους κατεβάσαν καν. Μερικά από αυτά: Νεφέλη, Απόλων, Νήσος χίος, Blue horizon, super fast αρκετά και όλα τα κρητικά που φέυγουν αργά. Το μεσημέρι, μάλλον μετά τις πορείες σε σύνταγμα κτλ κατέβηκαν και άλλοι απεργοί όπου και ενισχύσαν την απεργιακή φρουρά σε όλο το λιμάνι.

Σημειώσεις:
α) Σημαντική κίνηση ηταν η συνεχής μετακίνηση δυνάμεων των απεργών σε διάφορα σημεία από το πρωί, μέσα και έξω από το λιμάνι, έτσι ώστε τα ματ και οι λιμενικοί τα είχαν χάσει τελείως, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι σχέδιο υπάρχει ή τι συμβαίνει.
β) Ο κόσμος που πήγε στο λιμάνι για να ταξιδέψει ήταν ελάχιστος, δεν τους βγήκε αυτό το κολπάκι αυτή την φορά. Σε κάποιο σημείο στο blue horizon εμφανίστηκε ένας θίασος 6-7 «αγανακτισμένων» για 5 λεπτά με μία κάμερα, τραβήξαν 1 πλάνο και την κάναν για να μην κάνουν βουτιά στον όμορφο αργοσαρωνικό. Τα πλάνα να τα πέριμένουμε αύριο στην προπαγάνδα των ΜΜΕ…
γ) Τα ΜΑΤ και τα αφεντικά τους είδαν ότι οι απεργοί ήταν αποφασισμένοι και όταν μετά την πρωινή προσπάθεια να τους χτυπήσουν αρπάξαν της χρονιάς τους (βλέπεις εδώ δεν είχαν παιδάκια και κοριτσάκια να πουλήσουν καμποιλίκι και «αντριλίκι»). Τα μαζέψαν άρον άρον.
δ) Το σχέδιο τους «καθαρό λιμάνι» απέτυχε παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα, καθάρα και φανερά.
ε) Επειδή έχω συμμετάσχει σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις είτε κάνοντας ανταπόκριση είτε σε ακόμα περισσότερες ως διαδηλωτής εδώ και 15 χρόνια το μόνο που έχω να πω είναι το εξής: Εκτίμησα όσο δεν πάει την οργάνωση και το σχέδιο των απεργών, την πειθαρχία που δείξαν στις κινήσεις τους (πραγματικά αρκετές φορές δεν καταλάβαινα τι και πως μέχρι που έβλεπα το αποτέλεσμα) καθώς και το γεγονός του ρόλου που παίζει η οργάνωση! Ειλικρινά πρέπει να γίνει μάθημα σε πολλούς η σωστή οργάνωση και περιφρούρηση διαφόρων δράσεων…

Η συγκεκριμένη ανταπόκριση είναι ελλιπής γιατί είναι φυσικό να μην είμαι σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα αν και γύρισα σε πολλά με το μηχανάκι, μίλησα με πολλούς και ειλικρινά το καταχάρηκα!

Νίκη στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό!

Νίκος Ρ.

αναδημοσίευση από http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1188761 (ακολουθούν σχόλια επί του κειμένου, στην πρώτη δημοσίευση)

Με τη συνήθη κινδυνολογία, ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος προειδοποιεί για τις ‘’κακές’’ συνέπειες της απεργίας των ναυτεργατών και ιδιαίτερα των σωματείων που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ. Σε κάθε περίπτωση απεργίας, ο σκουπιδότοπος, δημιουργεί την εικόνα της καταστροφής ακολουθώντας την καταστροφολογία αυτών που μοιράζονται το δημόσιο χώρο της Αίγινας εις βάρος μας προς όφελος πάντα της τουριστικής »αειφορίας». Χωρίς ποτέ να αναφερθούν στους σκλάβους των πλωτών κάτεργων, χωρίς ποτέ να αναφερθούν  στις υποχρεωτικές υπερωρίες και στο ξεζούμισμα των εργατών, μιλούν μόνο για το κόστος από την αδυναμία του γιαπωνέζου ν’ αγοράσει μπλουζάκι “I Love Aegina” και τους 650 φραπέδες μείον από την τοπική οικονομία. Την αρχή (τοπικά,για να μη μιλήσουμε για την κυβέρνηση και τους φασίστες του ΛΑΟΣ) την έκανε ο πυλώνας του πολιτισμού Π. Κουκούλης, δήμαρχος,  με έκκληση προς τους απεργούς ναυτεργάτες πριν λίγο καιρό. Στην περίπτωση της σημερινής απεργίας (29-06), το πράμα, όμως, πάει αλλού και πολύ πονηρά. Λέει ο γιατρός Γρηγορόπουλος, που ως γνωστόν, κόβει μονέδα, εν ολίγοις: «Καλά, μη σκέφτεστε τον τουρισμό. Εμάς τους Αιγινήτες δεν μας σκέφτεστε που μας στερείτε το δικαίωμα να μετακινηθούμε; τους αρρώστους»; πατώντας βέβαια –υποκριτικά- σε ένα πραγματικό πρόβλημα που δημιουργούν τέτοιου είδους απεργίες, που στην τελική, το μάρμαρο το πληρώνουν οι από κάτω. Έτσι, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Από τη μια στοχοποίηση του αγώνα -με τα όποια λάθη του- κι από την άλλη πούλημα προστασίας στον Αιγινήτη που θα τσιμπήσει μαζί με το αντικομμουνιστικό μένος, για να το αγοράσει φτηνά με μια άθλια ψήφο.

Όποιος θυμάται τις κινητοποιήσεις για την ακτοπλοΐα, το 2003, εκεί δεν ετίθετο ζήτημα για τον αποκλεισμό του λιμανιού. Όποιος θυμάται τις απειλές των εταιριών για λοκ-άουτ, εκεί, πάλι δεν ετίθετο ζήτημα από τους τοπικούς παράγοντες και το Υπουργείο ικανοποιούσε τα αιτήματά τους για αυξήσεις των εισιτηρίων και ευελιξία τους στις γραμμές. Το ζήτημα τίθεται όμως για το ναυτεργάτη, αυτόν που στο κατάστρωμα τρώει όλο το δύσκολο ‘’πακέτο’’ της μετακίνησης εμπορευμάτων, οχημάτων και ανθρώπων. Στους τσιφλικάδες της θάλασσας, τους εφοπληστές, οι τοπικοί παράγοντες κάνουν τα γλυκά μάτια. Σήμερα είναι χορηγοί σε τόσες δραστηριότητες, αύριο μπορεί να συγχρηματοδοτήσουν  κάποιο πρόγραμμα της αρχιτεκτονικής Καλλικράτη, μαζί με τα συνήθη δώρα κάτω από το τραπέζι.

Μήπως θα έπρεπε να πάρουμε στα χέρια μας τις γραμμές ξεκινώντας με το να μην πληρώνουμε εισιτήριο σε κάθε αγωνιστική κινητοποίηση, ως αλληλέγγυοι στα δίκαια αιτήματά τους; Μήπως θα έπρεπε αντί να σταματούν την κυκλοφορία των πλοίων να σταματούν τον έλεγχο των εισιτηρίων και να μετακινούμαστε όπως θα έπρεπε δωρεάν,αλληλέγγυοι σε μας;

Αλληλεγγύη στους ναυτεργάτες απεργούς-αλληλεγγύη σε μας

Με μια φωτογραφία που τη βρίσκεις συνήθως σε εσχατολογικά-θρησκευτικά περιοδικά τύπου «ΞΥΠΝΑ» και «ΣΚΟΠΙΑ», ικανή για να συνδυαστεί με ένα αντίστοιχο κείμενο που προσπαθεί να διεγείρει το φόβο και το δέος απέναντι στο άγνωστο                                            

(ουρανός σκοτεινός = δύσκολα τα πράγματα,

από κάτω η γραμμή στη θάλασσα ενός πλοίου που έφυγε =έφυγε η ελπίδα,

το χρώμα της θάλασσας καθορίζεται από το χρώμα του ουρανού = εμείς στη θάλασσα που βλέπουμε το πλοίο που φεύγει,

αχνές δέσμες φωτός = η ελπίδα που ίσως έρθει αν ακολουθήσουμε τις συνταγές των 2 συντακτών). Μια συνταγή που ξεκινά από το διαφημιστικό σλόγκαν του κάτεργου της MARFIN «να κάνουμε τη ζωή… λίγο καλύτερη»

Η συνταγή είναι αυτή η που συζητιέται σε όλα τα κανάλια στα οποία οι 2 κάνουν επιδερμική κριτική: φταίνε όλοι το ίδιο. Οι τύποι ας πούμε της MINOAN και μετέπειτα SEAWAYS, που πνίγουν 80 ανθρώπους (Σχεδία στ΄ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 3, σελίδες 9-16)  για να μην φτιάξουν την προπέλα, και τους τα σκάμε κάθε χρόνο ως επιδοτήσεις για το έργο τους, είναι ίδιοι με τον περιπτερά που πουλάει παράνομα προϊόντα στο περίπτερό του για να αυξήσει λίγο το εισόδημα του. Οι βιομήχανοι που έφαγαν τόσα χρόνια επιδοτήσεις και χρήμα ως κίνητρα για την εκβιομηχάνιση της «πατρίδος», τα καταθέσανε στην Ελβετία και αδειάσανε τα αποθεματικά από τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ίδιοι με τον αγρότη που με τα λεφτά των επιδοτήσεων φτιάχνει σπίτι για να παντρέψει την κόρη του. Τα Βατοπεδινά καθάρματα που έφαγαν χρήμα με τη σέσουλα, κατέστρεψαν το περιβάλλον, είναι ίδιοι με το μανάβη που υπερκοστολογεί το προϊόν του από τη λαχαναγορά για να το πουλήσει ακριβότερα. Οι σιχαμεροί μεγιστάνες με τα πλούτη και τις προσβάσεις τους στους Δικαστές, στους Μπάτσους και στους Πολιτικούς, που αγοράζουν γυναίκες τις εκπορνεύουν, τις βιάζουν, τις σκοτώνουν είναι ίδιοι με τον κλειδαροτρυπάκια που βλέπει καμιά τσόντα και ονειρεύεται να ξενογαμήσει. Οι υπουργοί με τις τροπολογίες που έχουν ξεσκίσει το περιβάλλον και τη φύση, που δεν έχουν κανένα όριο στον πολυτελή τρόπο ζωής τους είναι ίδιοι με τον τύπο που τα χώνει στην Πολεοδομία και κάνει την αυθαιρεσία του, για να έχει εξοχικό. Οι κουμπάροι, οι κουμπάρες, όλα αυτά τα πολιτικά κτήνη που βάλθηκαν να στήσουν το χορό των εκατομμυρίων στις πλάτες μας με τα ομόλογα και με όλους τους φωτογραφικούς νόμους και διατάξεις, είναι ίδιοι με τον τύπο που πήρε διακοποδάνειο, γαλοπουλοδάνειο, πασχαλοδάνειο, γκομενοδάνειο κι ό,τι άλλο σκατοδάνειο για να πάρει λίγο μυρωδιά από τη ζωή αυτών που βλέπει στα κανάλια και στις διαφημίσεις. Όχι πως δεν έχει τις ευθύνες του αλλά αυτές ούτε καν ακούγονται. Είναι αυτές που επαναλαμβάνουμε κάθε φορά: ότι εκχωρούμε εμείς οι από κάτω τη δυνατότητα των λίγων να διαφεντεύουν τη ζωή μας, παίρνοντας τον πολιτισμό τους ως πρότυπο.

Όμως το κείμενο των 2 προσπερνάει τις ευθύνες του κράτους και του κεφαλαίου, προσπερνά τα εγκλήματα των εκπροσώπων τους, προσπερνά την κλοπή αυτών που πραγματικά εργάζονται για την παραγωγή του πλούτου αυτού του κόσμου. Στο στυλ «αυτά τα ξέρουμε» αλλά εμείς βασικά φταίμε, όχι γιατί τους αφήσαμε να τα κάνουν αλλά γιατί κάναμε ακριβώς ή περίπου τα ίδια. Συνεπώς «βάλτε το κεφάλι μέσα» αφού και οι δύο αρνούνται τη μαζική πολιτική δράση. Τι άλλο μένει από την ενδοσκόπηση και την αυτοενοχοποίηση ακόμα και για τους τρεις νεκρούς που σκότωσαν τα στελέχη της ΜARFIN  μαζί με τους χρήσιμους τυχοδιώκτες…

Η απογοητευτική συμμετοχή των κρατικών υπαλλήλων στην Αίγινα, οι οποίοι είναι και οι μόνοι που δεν αντιμετωπίζουν απειλή απόλυσης, επιδιώκεται να εξηγηθεί και ειδικά για τους εκπαιδευτικούς ότι «δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την απώλεια τους ημερομίσθιου τους συμμετέχοντας στις απεργιακές κινητοποιήσεις». Λογικό συμπέρασμα: όσοι εκπαιδευτικοί κάνουν απεργία έχουν κρυφά εισοδήματα;

Αντί για απάντηση αναδημοσιεύεται κείμενο για τον τοπικό κορμό των εκπαιδευτικών την Αίγινα από το 6^ο τεύχος της Σχεδίας «στ΄ ανοιχτά της Αίγινας» που εκδόθηκε το χειμώνα του 2006

Ο τοπικός κορμός των εκπαιδευτικών

Το παρόν δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας έρευνας αλλά είναι

βασισμένο σε μια βιωματική εμπειρία των πέντε τελευταίων χρόνων                   

στην ‘εκπαιδευτική κοινότητα’ της Αίγινας. Έτσι δεν μπορεί

παρά να είναι ένα αυθαίρετο κείμενο που δεν έχει σχεδόν καμιά

επιστημονική τεκμηρίωση. Πράγματι, χρειάζονται στοιχεία για μια

τέτοια έρευνα: ποσοστά συμμετοχής σε απεργίες, δημοσιεύματα

που καταμαρτυρούν απουσία ή παρουσία από γεγονότα, πρόσω-

πα που εναλλάσσονται ή παραμένουν στο προσκήνιο, σχολικές

εκδηλώσεις καθώς και έρευνα για την ποιότητά τους όπως και

κατάθεση κριτηρίων που τις αξιολογούν, πρακτικά συνεδριάσεων

συλλόγων διδασκόντων, αρθρογραφία εκπαιδευτικών, πρωτο-

βουλίες που εκδηλώνονται, δραστηριότητες μέσα κι έξω απ’ τα

σχολεία, κοινωνικές-πολιτικές δραστηριότητες των εκπαιδευτι-

κών, προσωπικές συνεντεύξεις για τις δραστηριότητες και τις

προσδοκίες των εκπαιδευτικών, συμπεράσματα από ώριμους πια

μαθητές, καθώς και μια ζώσα επαφή που «από πρώτο χέρι» θα

μπορεί να δώσει κατά το δυνατόν μια αντικειμενική όψη για τον

εκπαιδευτικό κόσμο της Αίγινας.

Την παρούσα στιγμή το μόνο που υπάρχει στο κείμενο είναι

η ζώσα εμπειρία από όλα τα παραπάνω χωρίς κανένα απολύτως

στοιχείο μετρήσιμο, χωρίς καμιά μελέτη της μέχρι τώρα δράσης

των εκπαιδευτικών στο νησί. Οι εκδηλώσεις, οι πανελλαδικές

απεργιακές κινητοποιήσεις, οι ελάχιστες (μετρημένες στα δά-

χτυλα του ενός χεριού) διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν

στην Αίγινα μετρούν την απουσία των εκπαιδευτικών, ακόμα κι

από τις κλαδικές συνελεύσεις οι οποίες πραγματοποιούνται με

την άδεια του γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης δυο φο-

ρές το χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό για όσους πηγαίνουν στη

συνέλευση του Πόρου, η έλλειψη και τυπικής παρουσίας τους

μετά την υπογραφή στο δελτίο παρουσιών, κατά τη διάρκεια της

συνέλευσης. Έρχονται ψηφίζουν και φεύγουν.

Ο εκπαιδευτικός κόσμος στην Αίγινα διακρίνεται για την

έλλειψη ενδιαφέροντος τόσο για τα κοινά ζητήματα όσο και

για τα εκπαιδευτικά. Στελεχώνοντας βασικά τα τρία μεγάλα δη-

μοτικά σχολεία της Αίγινας (1ο, 2ο και Κυψέλης) όπως και σε

μικρότερα, διακρίνεται η ύπαρξη ενός συμπαγούς σχήματος εκ-

παιδευτικού προσωπικού το οποίο αναπαράγει τις τοπικές αξίες.

Ομάδες δασκάλων που είτε έχουν καταγωγή από την Αίγινα είτε

παραμένουν χρόνια στο νησί, μαζί με τους διευθυντές οι οποίοι

έχουν εξέχοντα ρόλο εξουσίας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα,

αποτελούν τη μαγιά που δίνει την ταυτότητα των σχολείων στα

οποία εργάζονται. Όλοι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία σχεδόν

κάθε φορά των συλλόγων διδασκόντων στις συνεδριάσεις. Συ-

ντηρητικοί, απαξιωτικοί απέναντι στο ‘καινούριο’ και στους νέους

συναδέλφους τους, με σχέσεις αυτοπροστασίας στο εσωτερικό

τους (αλληλοκάλυψη), με τις ψήφους τους καθώς και με την

πίεση που ασκούν στους διευθυντές, απομακρύνουν κάθε φορά

το οποιοδήποτε ενδεχόμενο αλλαγής. Χαρακτηριστική είναι η

φετινή αντίδραση, όπως και σε όλη την Ελλάδα, των δασκά-

λων που έχουν συνηθίσει να δουλεύουν με τον μπούσουλα του

προγράμματος, στην εφαρμογή της ευέλικτης ζώνης: ο εθνικός

κορμός (το αντίστοιχο του τοπικού) ακολούθησε κατά γράμμα

την άρνηση του αγωνιστικού τμήματος του διδασκαλικού κόσμου

(ο οποίος εξέφρασε ενστάσεις που αφορούσαν στην εισδοχή

της ιδιωτικοποίησης στο δημόσιο σχολείο αλλά και ενός νέου

τύπου αυταρχισμού), προκειμένου να μην χάσει τη δυνατότητά

του να κάνει πιο εύκολα το μάθημα χωρίς προετοιμασία αφού

το αναλυτικό πρόγραμμα προβλέπει μια τυπική και λειτουργική

διαδικασία που είναι ευκόλως μετρήσιμη.

Η τυπολατρία, η λαγνεία της αναφοράς στους κανονισμούς,

η αίσθηση του κινδύνου κάθε φορά στο ‘νέο’ που εισβάλλει στο

εσωτερικό, χαρακτηρίζει την εκπαίδευση στα σχολεία της Αίγι-

νας. Πλήρως αφομοιωμένοι από τις αξίες της τοπικής κοινωνίας

και των αξιών της, την ακολουθούν κατά γράμμα έχοντάς την πά-

ντα από μακριά εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που φαίνονται

κυρίως από την επιλεκτική συμπεριφορά που έχουν απέναντι σε

παιδιά. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί κάθε φορά η έντονη

αναφορά για τους γονείς που πρέπει να περιμένουν έξω από

την «πόρτα», κάθε φορά που συνοδεύουν τα παιδιά τους, εκτός

βέβαια από αυτούς που παραγοντίζουν σε Συλλόγους.

Οι απόψεις τους για τα ίδια τα παιδιά ξεκινούν και τελειώ-

νουν σε σχέση με τη συμπεριφορά τους και με τις επιδόσεις

τους στα μαθήματα. Η σχολική αποτυχία, η αντικοινωνική συμπε-

ριφορά, είναι αφορμές για διάλογους μέσα στην καθημερινότητα

του ‘γραφείου’, λίγο ως πολύ αγοραίους (π.χ. ο τάδε μαθητής

είναι ‘καμένο χαρτί’ ή αδιέξοδα σχόλια για γονείς), δίχως ίχνος

ευθύνης για μια δυναμική αναπροσαρμογής της συμπεριφοράς

δίχως ίχνος ενδιαφέροντος για τις αιτίες της αποτυχίας, οργα-

νώνουν τη σχολική τους μέρα με βάση το αναλυτικό πρόγραμμα

του υπουργείου, δημιουργώντας παράλληλα ένα κλίμα στο οποίο

δεν μπορεί να εισχωρήσει κανένα άλλο επιχείρημα και στοιχείο.

Οι νύξεις του σχολικού συμβούλου, η νέες θεωρήσεις για την

παιδαγωγική συμπεριφορά καθώς και η αντιμετώπιση των ιδιαι-

τεροτήτων μέσα στην τάξη απαντούν στο κενό. Κάθε προτροπή

για μια απλή εξατομικευμένη διδασκαλία, για ομάδες εργασίας,

για προσπάθειες υπέρβασης της καθημερινής διαδικασίας είναι

μακριά από τα ενδιαφέροντα τους. Επίσης πολιτιστικές εκδηλώ-

σεις όπως η εξαιρετική προσπάθεια του υπεύθυνου του ΣΙΝΕ

«ΤΙΤΙΝΑ» και της παιδαγωγικής εταιρίας «Νεανικό Πλάνο» που

προωθεί τον παιδικό και εφηβικό κινηματογράφο στα σχολεία

συνάντησαν ένα τείχος αδιαφορίας και σχολίων με αποτέλεσμα

παραστάσεις να ματαιώνονται λόγω έλλειψης συμμετοχής ή να

εξευτελίζονται (περίπτωση της προβολής της θαυμάσιας ταινίας

«Το καμηλάκι που δάκρυσε») χωρίς προετοιμασία για ένα άμαθο

και συνηθισμένο στη διασκέδαση της TV, κοινό.

Τα ενδιαφέροντα του τοπικού κορμού αφορούν στις καθημε-

ρινές λειτουργικές ασχολίες, στα βάσανα των παιδιών τους, στα

‘οικονομικά’ τους, στις μισθολογικές κλίμακες, στα χρόνια για

τη σύνταξη, στις κόντρες για το πρόγραμμα που θα βολεύει σε

«κενά» έτσι ώστε να σχολνούν γρηγορότερα ή να προσέρχονται

αργότερα, στις εφημερίες, στις αρμοδιότητες που θα έχουν στην

τάξη που θα πάρουν η οποία δεν θα έχει «προβληματικά παιδιά»

ή θα έχει «καλό υλικό», στην αίθουσα που θα έχουν τη χρονιά,

σε περιπτώσεις που ασθενούν συνάδελφοι, στις άδειες που

θα πάρουν, στις ασθένειές τους, καθώς και σε ασημαντότητες

της καθημερινότητάς τους, περιμένοντας να λήξει το δικό τους

ωράριο μη σεβόμενοι, επιλεκτικά πάντα και με την ανοχή των δι-

ευθυντών, το υποχρεωτικό ωράριο 8.00-2.00. Φωνές στα παιδιά,

‘δικαστήρια’ μέσα στο γραφείο όπου όλοι μιλούν ταυτόχρονα σε

ένα παιδί, οδηγίες για παραμονή των ατίθασων παιδιών στο γρα-

φείο, ‘ψιλές’ και προπηλακισμοί, παραμονή παιδιών στο γραφείο

χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί τους, απότομη συμπεριφορά

για παιδιά που έρχονται στο γραφείο για να ζητήσουν κάτι,

παραπομπή παιδιών στον διευθυντή και γενικότερα μια απαράδε-

κτη αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά. Αυτό είναι και το κλίμα που

συναντούν όσοι νέοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται συνήθως για μια

χρονιά στο νησί, αφού έχει παρατηρηθεί επισταμένως ότι ένα

μικρό αλλά ενδιαφέρον ποσοστό παραμένει μετά τη λήξη της

σχολικής χρονιά πάντα κενό. Οι υπόλοιποι νέοι που θα παραμεί-

νουν, προσαρμόζονται σε αυτές τις καθημερινές συμπεριφορές

και σταδιακά συναινούν μ’ όλες τους τις ενστάσεις. Ο τοπικός

κορμός είναι η χοάνη που καταπίνει όλες τις διαφοροποιήσεις

μετατρέποντάς τες σε μια ενιαία σχεδόν έκφραση.

Ο τοπικός κορμός δεν έχει ανάγκη από το δημόσιο άμεσο

λόγο ο οποίος θα στέκεται έτοιμος για να αναλάβει την ευθύνη

του. Μια μικροκοινωνία όπου το κουτσομπολιό έχει αντικαταστή-

σει την κοινωνική κριτική, το σχόλιο και το υπονοούμενο την

ολοκληρωμένη γνώμη, οι πισώπλατες μαχαιριές μια ανθρώπινη

επικοινωνία, το φαίνεσθε το είναι, επιβιώνει γαλουχώντας τους

νέους ανθρώπους σε αυτές τις αξίες. Η καφετέρια, το σαλόνι

του σπιτιού, η ταβέρνα, η συμμετοχή στους τυπικούς εκκλησια-

σμούς και στις κοινωνικές εκδηλώσεις των αρχών του νησιού

είναι οι χώροι, είναι ο ιστός, μέσα στον οποίο αναπαράγεται η

κοινωνία των δασκάλων στην Αίγινα, αναπαράγονται οι αξίες

της. Έτσι από τον τοπικό κορμό όσοι ξεχωρίζουν, συγκεντρώ-

νοντας για λογαριασμό τους εύσημα καλής συμπεριφοράς αλλά

και τίτλους συμμετοχής σε τοπικά όργανα, διαπρέπουν ως πο-

λιτικοί αστέρες της κοινωνίας. Δημοτικοί σύμβουλοι, πρόεδροι

και γραμματείς φορέων του τοπικού βίου είναι μεταξύ άλλων

τίτλων που συγκαταλέγονται στις χαμηλές τους δυνατότητες και

οι οποίοι μεταφέρουν τον παραπάνω ιστό σε γραφεία βουλευ-

τών, πολιτευτών, δημάρχων. Η αδιαφορία άλλωστε και για τα

τοπικά προβλήματα είναι η άλλη όψη του νομίσματος για όσους

θέλουν μια ήσυχη ζωή μισθοδίαιτη δίπλα στην όποια οικογε-

νειακή κληρονομιά. Ακολουθώντας κατά γράμμα το καθημερινό

δουν και λαβείν, προσαρμόζονται σε κάθε πολιτική και κοινω-

νική περίσταση που υπερισχύει, συναινώντας. Έτσι η απαξίωση

του πληθυσμού της Αίγινας γύρω από τη συμμετοχή στα κοινά

ακολουθείται από τη συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων που

αδιαφορούν, κι αυτό φαίνεται από την ελάχιστη συμμετοχή τους

στις κοινωνικές πρωτοβουλίες, στις εκδηλώσεις κοινωνικού-

πολιτικού περιεχομένου και προβληματισμού, στο χαμηλό επί-

πεδο αρθρογραφίας στον τοπικό τύπο ο οποίος καταγράφει με

συστηματική ακρίβεια τις επιλογές των εκδοτών που έχουν τις

χαμηλές προσδοκίες μιας τοπικής ανάδειξης.

Ο δάσκαλος στην Αίγινα είναι πάντα ο ‘κατατρεγμένος’ από

το κράτος, ο ‘χαμηλόμισθος’, ο ‘χαμάλης’ μιας διαδικασίας σύμ-

φωνα με τα στερεότυπα συζητήσεων που κυριαρχούν χωρίς

να υπάρχει διέξοδο μιας κοινωνικής ή έστω συνδικαλιστικής

πάλης για την ανατροπή αυτής της συνθήκης. Κλισέ φράσεις

όπως: «γιατί να κάνω απεργία»; «γιατί να τους χαρίσω 70 ευ-

ρώ»; «τι θα κερδίσω άμεσα αν ανακατευτώ»; χαρακτηρίζουν τον

ντόπιο κορμό των δασκάλων δίπλα σε μια παραφιλολογία για

όποιον αγωνίζεται παίρνοντας επιλεκτικά παραδείγματα όσους

διαπρέπουν με βάση την υστεροφημία τους. Έτσι αν μια φορά

οι τακτικές συνελεύσεις είναι μια φορά απαξιωμένες αφού η

συμμετοχή τους γίνεται σε ώρες εργάσιμες, τότε οι έκτακτες

και (προαιρετικές) απογευματινές χαρακτηρίζονται από την πλήρη

απουσία του τοπικού κορμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση

τοπικής συγκέντρωση του Συλλόγου πριν τρία χρόνια που ήταν

η πρώτη και η μοναδική που υπήρξε με απόλυτη συμμετοχή. Στην

κυριολεξία δεν έπεφτε καρφίτσα στην αίθουσα. Το θέμα της

ήταν και το ενδιαφέρον προκειμένου να προσέλθουν: η τύχη

των μικροποσών εκ των μισθοδοσιών που υπεξαιρέθηκαν από

υπάλληλο του γραφείου στον Πόρο.

Έτσι, στα διάφορα ζητήματα που αφορούν στην έλλειψη

υλικοτεχνικής υποδομής, κενά εκπαιδευτικών μια πάγια λογική

είναι η προσφυγή σε πολιτευτές και παράγοντες του τόπου οι

οποίοι εκμεταλλεύονται πολύ καλά το προσόν που τους δίνει η

μικρή ή μεγάλη εξουσία τους για να αυξήσουν την επιρροή τους.

Εξυπηρετήσεις τέτοιου τύπου καταγράφονται στις αποσκευές

τους προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή.

Γεγονότα μικρά και μεγάλα τα οποία κυριάρχησαν στο νησί τα

τελευταία πέντε χρόνια είναι ενδεικτικά όχι μόνο της αποστασιο-

ποίησής τους αλλά και εν δυνάμει της έκφρασης αντιδραστικών

θέσεων.

Ενδεικτικά:

1) Η περίπτωση των αλλοδαπών σημαιοφόρων στα Δημοτικά

Σχολεία Ασωμάτου και Βαθέος.

Και στις δυο περιπτώσεις με την πρώτη πιο γνωστή (περι-

οδικό «Φιστίκι») ο διδασκαλικός κόσμος με ελάχιστες εξαιρέ-

σεις αποστασιοποιήθηκε ενώ υπήρξαν πολλοί που αντιδραστικά

λοιδόρησαν κάθε κίνηση υπεράσπισης της αξιοπρέπειας των

παιδιών μπροστά στο ενδεχόμενο επεισοδίων. Η φήμη μάλι-

στα που κυκλοφόρησε αργότερα ήταν αυτή που ήθελε αυτούς

που είχαν μεγάλες τάξεις να μειώνουν ελάχιστα τη βαθμολογία

στους αλλοδαπούς άριστους μαθητές τόσο ώστε να μην γίνονται

σημαιοφόροι.

2) Η περίπτωση της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης

στο 1ο Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο της Αίγινας.

Μέσω φορέων ήταν κι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που πρωτοστάτη-

σαν στην εγκατάσταση των καμερών. Μέσα στη γενική αδιαφορία

και πάντα με τις ελάχιστες εξαιρέσεις, ο εκπαιδευτικός κόσμος

πήρε μια αρνητική στάση σε όσους διαμαρτυρήθηκαν τηρώντας

την αρχή της ουδετερότητας. Μάλιστα μετά την εγκατάστασή τους,

στις συνεδριάσεις, οι σύλλογοι του Γυμνασίου και Λυκείου πήραν

θέση υπέρ της εγκατάστασης τους και αποδοκίμασαν τις διαμαρ-

τυρίες εκτός βέβαια από τις φωτεινές εξαιρέσεις.

3) Η περίπτωση του οικοτροφείου-δομής επανένταξης ψυχα-

σθενών από άσυλα στο Λιβάδι.

Δημοτικοί σύμβουλοι-διευθυντές σχολείων ήταν αυτοί που

συναίνεσαν αν δεν πρωτοστάτησαν στις κινήσεις εναντίον της

εγκατάστασης. Κινήσεις οι οποίες πανελλαδικά αποδοκιμάστηκαν

και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του συντηρητικού υπουργού

λόγω των διαστάσεων που πήραν. Τραμπουκισμοί, κλείσιμο της

εισόδου, συκοφαντίες, προπηλακισμοί καλύφθηκαν πολιτικά και

κοινωνικά από τους δημοτικούς συμβούλους-εκπαιδευτικούς. Η

συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου δεν πήρε

καμιά θέση και αποδοκίμασε στους κύκλους του τις όποιες

αντιρρήσεις.

4) Η περίπτωση των κινητοποιήσεων για το πρόβλημα του

νερού και της ακτοπλοΐας.

Πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις συμμετοχής αφού ελάχιστοι

δάσκαλοι συμμετείχαν ενεργά στις κινητοποιήσεις, ο διδασκα-

λικός κόσμος ήταν απών.

5) Η περίπτωση εκδηλώσεων εκπαιδευτικού περιεχομένου,

αλλά και άλλων ευρύτερης κοινωνικής σημασίας (διεθνή, πόλε-

μος, περιβάλλον, κλπ.)

Η απουσία του τοπικού κορμού ήταν χαρακτηριστική εκτός

από των συνηθισμένων ανθρώπων που η παρουσία τους είναι

μόνιμη ή άλλων που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν την επιρροή

τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση τους μέσα από ένα τσάμπα

θέμα, όπως το ‘αντιπολεμικό’.

Οι «άλλοι»

«Πολλά και διαφορετικά από λίγους-τίποτα από πολλούς» εί-

ναι η φράση που μπορεί να περιγράψει το βίωμα πέντε χρόνων.

Χωρίς κοινωνική ανάλυση, χωρίς ενδελεχή πολιτική εκτίμηση,

χωρίς συλλογικά βήματα που να κλιμακώνουν, χωρίς συλλο-

γική προοπτική, από δω κι από κει, πραγματοποιήθηκαν πολλά

με πολλές προσδοκίες. Οι αρκετές αλλά πολύ αποσπασματικές

δραστηριότητες τελευταίων πέντε χρόνων που λοιδορούνται

διαρκώς ή περνούν μέσα από τη γενική αδιαφορία του συ-

νόλου, διακρίνονται από την έλλειψη ροής, διακρίνονται από

έναν κατακερματισμό. Δεν έχει υπάρξει αυτά τα χρόνια ούτε μια

συλλογική ή ατομική προσπάθεια που να έχει μια συνέχεια. Ο

προβληματισμός, ευκαιριακός και αποκομμένος πολλές φορές

από την τοπική επικαιρότητα δίνει το στίγμα μιας αδιέξοδης αλλά

επίμονης παράλληλα προσπάθειας να «αλλάξει κάτι στο νησί»

που να αφορά και στα εκπαιδευτικά. Συνδικαλιστικές, παιδαγω-

γικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές σε συνδυασμό πάντα

με την τοπική ιδιαιτερότητα δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τον

εαυτό τους και να κλιμακώνονται προς τον κόσμο αλλά και προς

συναδέλφους που συνθλίβονται στη χοάνη του τοπικού κορμού.

Διαφορετικοί πολιτικοί προσανατολισμοί, διαφορετικές ιδέες,

διαφορετικές πρακτικές, καθιστούν τους «άλλους» αδύναμους

να παρουσιάσουν ένα έργο το οποίο θα μπορεί να αποτελέσει

την άλλη όψη της κατάστασης που θα μπορέσει να υποδεχτεί

τις όποιες αποσπασματικότητες θετικά βρίσκονται στο νησί ή

δυσφορούν με τις κυρίαρχες αξίες και επιλογές.

Στο νησί πράγματι τα πράγματα είναι αρκετές φορές ζοφερά

από την άποψη της πάλης ενάντια σε κατεστημένα τοπικά και

μη. Η «έκθεση στο κοινό» που ελέγχει (ένας έλεγχος ιδιαίτερα

αγοραίος και ατεκμηρίωτος), η έλλειψη παράδοσης αγωνιστικής,

η πανταχού παρούσα θρησκευτική ευλάβεια, η προσήλωση σε

θεσμούς-θέσφατα (δημοτικές, εκκλησιαστικές αρχές) των οποί-

ων τα αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι τουλάχιστον αποθαρρυ-

ντικά, κάνουν την κατάσταση της εναντίωσης στα δεδομένα και

όπως αυτά διαμορφώνονται, πολύ δύσκολη υπόθεση. Η μόνιμη

εξάρτηση, επίσης, από τα όργανα του Συλλόγου, αποτελεί πολ-

λές φορές τροχοπέδη για την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα

μπορούσαν να έχουν μια σχετικά σταθερή εσωτερική ανατροφο-

δότηση και θα μπορούσαν να έχουν μια εξελίξιμη επικοινωνία

με την τοπική κοινωνία. Οι ελάχιστες, και χωρίς συλλογικό σχε-

διασμό και κατανόησης της τοπικής ιδιαιτερότητας, απόπειρες

κατέληξαν σε αποτυχία κληρονομώντας, σε όσους πραγματικά

ενδιαφέρονται να «κουνηθεί κάτι», την γεύση της αποτυχίας

καθώς και την απογοήτευση

Ίσως οι απανωτές αποτυχίες αλλά και κάποιες κοινές διαπι-

στώσεις που σχετίζονται με την τοπική ιδιαιτερότητα να μπορούν

και με την εις άτοπον απαγωγή να δείξουν κάποιους δρόμους

υπέρβασης της σημερινής κατάστασης η οποία δείχνει διαρκώς

τα δόντια της, όχι βέβαια μόνο στην Αίγινα.

Το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε την έκφραση μιας μικρής

ομάδας δασκάλων που εν όψει της απεργίας του Νοέμβρη,

συγκρότησαν απεργιακή επιτροπή και το διένειμαν σε συναδέλ-

φους που δεν απεργούν. Η μικρή κινητοποίηση που έλαβε χώρα

τις μέρες πριν την απεργία (με αφίσες και διανομή φυλλαδίων

προς τον κόσμο που συνήθως υποδέχεται μια απεργία και ιδιαί-

τερα των εκπαιδευτικών ως μια αργία για τους μαθητές) ίσως

είναι μια άλλη αρχή «για να αλλάξει κάτι».

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Απεργιακή Επιτροπή Αίγινας

Ανοιχτή επιστολή προς τους απεργοσπάστες συναδέλφους

εκπαιδευτικούς στο νησί

Λες: «Γιατί να κάνω απεργία και να χάσω το μεροκάματο»;

Πολλοί το λένε αυτό. Ίσως να το ‘χουμε σκεφτεί κάποιοι-

κάποιες από μας κάποια φορά. Πρέπει να θυμάσαι όμως ότι το

«μεροκάματό» σου ανεβαίνει κάθε φορά επειδή κάποιοι «άλλοι»

κάνουν απεργίες και αγώνες τους οποίους εσύ υποτιμάς. Το ίδιο

συμβαίνει σ’ όλους τους εργασιακούς κλάδους. Κερδίζουν όλοι

από τον αγώνα αυτών που απεργούν (και δεν τους περισσεύουν,

ξέρεις…)

Λες: «Και τι θα βγει από την απεργία»;

Πολλά συνάδελφε. Όλα αυτά που έχεις τώρα στο σχολείο

και που δεν θα τα είχες αν δεν έκανες στο παρελθόν απεργία

ή αν κάποιοι «άλλοι» δεν έκαναν κινητοποιήσεις και για λογα-

ριασμό σου. Θυμάσαι ή δεν ξέρεις για τους αγώνες που έγιναν

από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Μέχρι και απεργίες πείνας

είχαν γίνει από συναδέλφους όπως ο πανεπιστημιακός Βαγε-

νάς, απεργίες διαρκείας όπως το 1997, αγώνες μαζί με άλλους

επαγγελματικούς κλάδους για να αποκτήσουμε τη στοιχειώδη

αξιοπρέπεια που έχουμε τώρα με τα όσα προβλήματα.

Λες: «Εμένα δεν θα με πειράξουνε οι μεταρρυθμίσεις. Δεν

έχω λόγους να κατέβω».

Κάνεις λάθος συνάδελφε. Όσα χρόνια και να έχεις, κάτι

οι ρυθμίσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, κάτι οι ρυθμίσεις με τα

χρόνια υπηρεσίας, κάτι οι ρυθμίσεις που ούτε καν ακούγονται

θα θίξουν όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Υπάρχει

όμως κι ένα ζήτημα ηθικής τάξης: Αλήθεια, τι λες στους μαθητές

σου για το Πολυτεχνείο, για την Αντίσταση, για την Πρωτομαγιά,

για τους αγώνες που έκανε ο λαός που εσύ ανήκεις, για μια

καλύτερη ζωή για όλους μας;

Λες: «Εγώ δεν κατεβαίνω σε απεργία με τις πουλημένες

ηγεσίες»

Έχεις τέτοια σοβαρή άποψη για τις ηγεσίες και την κρατάς για

πάρτη σου; Έχεις τέτοια σοβαρή γνώμη για τον γραφειοκρατικό

συνδικαλισμό και δεν διαμαρτύρεσαι στην απεργία και δεν το λες

σε μια απεργία που έχεις κάθε δικαίωμα να το καταγγείλεις;

Λες: «Με τα χρήματα των απεργιών ‘θα μπαλώσει τις τρύπες του’

ο κρατικός μηχανισμός της οικονομίας. Γιατί να τους κάνω τη χάρη»;

Σ’ αυτό δεν έχεις εντελώς άδικο. Αν είναι μια απεργία που

θα γίνει για να κάνεις τις δουλειές σου στην Αθήνα, να πας

στο γιατρό για την πίεση, να πιεις καφέ ή να βγάλεις τα χει-

μωνιάτικα από τη ναφθαλίνη και να καθαρίσεις το σπίτι σου.

Το αποτέλεσμα της απεργίας μας όμως αλλά και η ποιότητά

της δεν εξαρτάται από αυτούς αλλά από μας και κυρίως από

σένα που μάλλον τους κάνεις τη χάρη να μιλούν για σένα που

«ήσουν στο πόστο σου», υπάκουος και πειθήνιος σε αντίθεση

με τους «άλλους» που κλείνουμε τα σχολεία και «χάνονται» οι

ώρες των μαθημάτων, που δημιουργούμε κυκλοφοριακό χάος,

δημιουργούμε κοινωνική αναστάτωση κλπ, κλπ.

Λες: «Απεργίες είναι αυτές»;

Θες να πεις ότι δεν συμφωνείς με τον τρόπο που κάνουμε

απεργία; Και εμείς που κάνουμε απεργία βλέπουμε ότι υπάρχουν

κάποια αδιέξοδα. Γιατί όμως συνάδελφε δεν έρχεσαι στις συνε-

λεύσεις να τα πεις αυτά που σκέφτεσαι, παρά ασχολείσαι μόνο

με «τα του οίκου»; Εμείς δεν έχουμε «τα εν οίκω» νομίζεις;

Λες: «Εγώ θέλω απεργίες διαρκείας κι όχι απεργίες ‘της

πλάκας’»

Συμφωνούμε αρκετοί και για αυτό αγωνιζόμαστε στον κλάδο

μας. Αυτό όμως πότε και πού το λες; Την ώρα που θα χτυπάς το

κουδούνι για να μπουν τα παιδιά για μάθημα ενώ οι «άλλοι» συ-

νάδελφοί σου απεργούν; Το λες στους συναδέλφους που είναι

κι αυτοί απεργοσπάστες; Πώς νομίζεις ότι αυτό θα γίνει χωρίς τη

συμμετοχή σου-αν πραγματικά έχεις τέτοια σοβαρή ένσταση;

 

Απεργία στο χώρο της Υγείας σημαίνει

άρνηση να εργαστούμε σ’ ένα σύστημα Υγείας

που διαρκώς εξαθλιώνεται,

που δουλεύει με τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και εξοπλισμό, χάρις στο φιλότιμο και την αγωνία λίγων

που έχει μετατρέψει την περίθαλψη σε εμπόρευμα πολυτέλειας για τους έχοντες

που εξουθενώνει εργαζόμενους και ασθενείς

που προστατεύει τους νονούς… μεγαλογιατρούς που μετέτρεψαν το Ε.Σ.Υ. σε απέραντη επιχείρηση πλουτισμού

που οδηγεί συστηματικά τους ασθενείς σε αναζήτηση ιδιωτικών λύσεων στα άπειρα ιδιωτικά ‘’νοσηλευτήρια’’ που κόβουν μονέδα σε βάρος των Ταμείων και του Κοινωνικού Πλούτου

Με την ανοχή της κοινωνίας το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει… όπως με την ανοχή της φυτοζωούσε τόσα χρόνια…

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Υγείας

http://sxedia.espivblogs.net

Όταν τ’ ακούς από τους απόμαχους της ζωής και ειδικά αυτούς που έφαγαν την οικοδομή με το κουτάλι, συνταξιούχους του ΙΚΑ, δε χρειάζεται να αναρωτηθείς το παραπάνω. Όταν αγωνίζεσαι για το δίκιο κερδίζεις, όταν παρακαλάς για το αυτονόητο θα σε έχουν για πάντα γονατιστό. Ας μας πουν όσοι μιλούν για «τον αγώνα που δεν φέρνει αποτέλεσμα», τι αποτέλεσμα φέρνει το να φιλάς κατουρημένες ποδιές…

ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

- Τι διάβασα προχθές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση:

Έχουν ανοίξει, λέει, λάκκους και μας περιμένουνε.

-Τι λένε, ρε, οι μ…ς, ρε, τι λένε. Αρκετά με την κονόμα και τις μ…ς τους, αρκετά!

(Από λογοκριμένο διάλογο σε απεργιακή πορεία)

Μήνες τώρα το κεφάλαιο και το κράτος του προσπαθούν βίαια, με όπλα τη δημοσιονομική τρομοκρατία και τον τρόμο των ελλειμμάτων, να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των θυσιών που συνεπάγεται το Σύμφωνο Σταθερότητας: ο ήδη φτωχός μισθός μας πρέπει να μειωθεί ακόμα πιο δραστικά, η ήδη εντατικοποιημένη εργασιακά ζωή μας να γίνει πιο «παραγωγική» υπό τον πέλεκυ ακόμα και ενδεχόμενης απόλυσης, οι ίδιες μας οι προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή να ενταφιαστούν μπροστά στην άβυσσο της χρεοκοπίας. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται τώρα στην Ελλάδα µετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρµογής µιας νέας πολιτικής σοκ προκαλεί μια τόσο γενικευμένη αβεβαιότητα στην εργατική τάξη, σε όλους εμάς, που κρίθηκε αναγκαίο για την κυβέρνηση να προσθέσει ένα ακόμα τρομο-επεισόδιο στο γενικό σίριαλ της δημοσιονομικής τρομοκρατίας, αυτό της «εξάρθρωσης της νέας γενιάς τρομοκρατών». Η επιχείρηση αυτή δε στοχεύει μόνο στην ποινικοποίηση, την κοινωνική περιθωριοποίηση και απομόνωση με το στίγμα του «εγκληματία» ενός ολόκληρου κοινωνικο-πολιτικού χώρου που, μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού ιδιαίτερα το κρίσιμο τελευταίο διάστημα των απεργιών. Κυρίως χρησιμεύει στον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση: αυτή της εκ νέου νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του που, αφού με την πολιτική τους προκαλούν μια τόσο έντονη ανασφάλεια στους από κάτω για τη ζωή τους συνολικά, τουλάχιστον (έχουν την ελπίδα ότι θα) τους προσφέρουν την «ασφάλεια» και την «προστασία» της Αντιτρομοκρατικής ενάντια στους «επικίνδυνους νεο-τρομοκράτες».

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΓΕΝΙΚΑ;

Υπάρχουν ακόμα αφελείς που δε βλέπουν και βιώνουν στο πετσί τους πώς η κρίση του «δημόσιου χρέους» έχει γίνει για το κεφάλαιο εργαλείο συσσώρευσης και αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων; Υπάρχει ακόμα κανείς (εκτός κι αν ανήκει στην κυβέρνηση, τα σώματα ασφαλείας και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) που δε θέλει να παραδεχτεί ότι η πραγματική τρομοκρατία, η τρομοκρατία του κράτους, είναι:

• Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα μέσω της περικοπής των επιδομάτων, των υπερωριών, του ψαλιδίσματος του 14ου και 13ου μισθού και της επαπειλούμενης κατάργησής τους
• Η αύξηση των έμμεσων φόρων και αναδιάρθρωση της άμεσης φορολογίας επιβαρύνοντας περισσότερο την εργατική τάξη
• Η υπαγωγή της χώρας στην ευεργετική δανειοδοτική μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της Διεθνούς του Κεφαλαίου, που όπου «βοήθησε», επέβαλλε δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις και ουσιαστικά κατάργηση της μονιμότητας, αύξηση της ανεργίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των δημόσιων δαπανών (που οδήγησαν ακόμα και σε κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων). Η προσφυγή στο ΔΝΤ μάλιστα έχει και το αβαντάζ για την κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως –δήθεν– άμοιρη των ευθυνών για τα σκληρά μέτρα πειθάρχησης και έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αφού αυτά θα προέρχονται από έναν «εξωτερικό» φορέα και πιθανή απόρριψή του θα σημαίνει, σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης, «διεθνή απομόνωση της χώρας»
• Η αντίστοιχη και πιθανόν ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, χάριν της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας» και «μείωσης του κόστους εργασίας»
• Η εισαγωγή νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που μπροστά του, κατά γενική ομολογία, θα ωχριά το, κακήν-κακώς εκδιωχθέν μετά από μαζικές κινητοποιήσεις το 2001, νομοσχέδιο Γιαννίτση. Με άλλα λόγια επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στο κομμάτι του έμμεσου, κοινωνικού μισθού που δε μας δίνεται στο χέρι, στο μερίδιο μισθού που δεν κυκλοφορεί σαν ατομικό και που μας δίνεται έμμεσα, επιπλέον του άμεσου μισθού. Δε φτάνει που τα τελευταία 20 χρόνια το κράτος, με τη συμμετοχή των εργοδοτών και των συνδικαλιστών, διαχειριζόταν με τέτοιο τρόπο το ασφαλιστικό σύστημα ώστε αυτομείωνε τις εισφορές του, ψήφιζε νόμους για μείωση των εργοδοτικών εισφορών, έκανε ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα τεράστια χρέη των επιχειρήσεων στα ταμεία, επέκτεινε την επισφαλή εργασία μειώνοντας έτσι όχι μόνο τις ασφαλιστικές απολαβές των εργαζομένων αλλά και τα έσοδα των ταμείων (στην εκπαίδευση, οι αναπληρωτές και ιδιαίτερα οι ωρομίσθιοι είναι αυτοί οι συνάδελφοι των οποίων η αθλιότητα των εργασιακών τους σχέσεων και η μερικότητα της απασχόλησής τους έχει άμεση αντανάκλαση στην ασφαλιστική τους υποβάθμιση -όπως και των μόνιμων. Αφού το κράτος φρόντισε να αυξάνει κάθε χρόνο την επισφαλή εργασία με χιλιάδες ωρομίσθιους και αναπληρωτές, αφού φρόντισε δηλαδή να τους μετατρέψει σε μισο-εργαζόμενους, έρχεται με περίσσιο θράσος και μας λέει ότι η αναλογία συνταξιούχων-εργαζόμενων είναι προβληματική, τα «ελλείμματα» κλπ.), τώρα προβλέπονται τα εξής:
  • περικοπή από φέτος κατά 10% των συντάξεων άνω των 1400 ευρώ
  • περικοπή από φέτος των κατώτατων αναπηρικών συντάξεων (που δίνονται μετά από 15 χρόνια εργασίας) κατά 50%
  • μείωση μέχρι και 35% των συντάξεων που θα δίνονται με το νέο σύστημα και μείωση κατά 15% των συντάξεων που θα δοθούν την τρέχουσα δεκαετία
  • ανατροπή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η πλήρης σύνταξη θα δίνεται με τη συμπλήρωση 40 ετών συνεχούς εργασίας και έτσι το πραγματικό όριο εξόδου από τη μισθωτή εργασία ξεπερνά τα 65 ή και τα 67 χρόνια, αγγίζοντας ακόμα και τα 70 (!)  χρόνια

 

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΔΙΚΑ;

 

Πολύ πρόσφατα η υπουργός Παιδείας κατέθεσε και τη δική της συμβολή στην τρομοκρατική διαχείριση της εργατικής τάξης από την κυβέρνηση, με τη μορφή «πολυνομοσχεδίου» που φέρει το βαρύγδουπο και ψευδεπίγραφο τίτλο της νεο-οργουελιανής γλώσσας της εξουσίας «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού και καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην επαίδευση». Αν και αρκετές από τις διατάξεις του δεν αποτελούν κάτι το καινούργιο καθώς είχαν θεσμοθετηθεί σε παλαιότερους νόμους αλλά δεν είχαν ποτέ ισχύσει λόγω ανοιχτών ή και υπόγειων αντιδράσεων εναντίον τους, η επαναφορά τους τώρα μαζί με την εισαγωγή νέων προφανώς δείχνει ότι, μεσούσης της κρίσης του «δημόσιου χρέους», η εξουσία θεωρεί πως ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων είναι ευνοϊκός για αυτήν.

Σε γενικές γραμμές το πολυνομοσχέδιο προσπαθεί κι αυτό με τη σειρά του όπως τόσα προηγούμενα να επιτείνει τον ανταγωνιστικό-επιλεκτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, βάζοντας στο στόχαστρο, σε πρώτη φάση, τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Η βασική συνταγή που ακολουθείται κι εδώ είναι αυτή της υποχρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης για ένα τόσο φτηνό και πειθαρχημένο σχολείο που οι προκάτοχοι της νυν υπουργού μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν. Οι βασικές ρυθμίσεις για την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών είναι οι ακόλουθες:

• Για να συμμετέχει υποψήφιος εκπαιδευτικός σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την είσοδό του στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαθέτει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας από πρόγραμμα ΑΕΙ ή μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης στην παιδαγωγική, τις επιστήμες της Αγωγής ή τις επιστήμες της εκπαίδευσης». Ήδη θεσμοθετημένο από το γνωστό ως νόμο Αρσένη (ν. 2525/1997) αλλά ουδέποτε σε ισχύ, το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας σε συνθήκες κρίσης δε μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο από επιπλέον εξετάσεις, δηλαδή αξιολόγηση, δηλαδή ανταγωνισμό και εν τέλει εμπόδιο και φραγμό στις προσλήψεις, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα το στόχο της μείωσης των διορισμών και της εμπέδωσης της λογικής της συνεχούς απόδειξης της «επάρκειας». Επιπρόσθετα, τίποτα δεν αποκλείει ότι το Πιστοποιητικό αυτό δε θα πληρώνεται από τους ίδιους τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς ενταγμένο στη λογική της αυτοεπένδυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου. Κυκλοφόρησε ήδη, ως είδηση, ότι η Ενωση Ελλήνων Φυσικών ετοιμάζει τμήματα παρακολούθησης ( κάποιοι έμαθαν τηλεφωνικά ότι κοστίζει …300 ευρώ αν και επισήμως είναι δωρεάν)
• Οι πίνακες προϋπηρεσίας παύουν να τροφοδοτούνται στις 30/6/2010 και οι υποψήφιοι (όλων των εργασιακών κατηγοριών, ακόμα και αναπληρωτές και ωρομίσθιοι) που συγκεντρώνουν τη βάση στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ θα εντάσσονται σε ενιαίο πίνακα υποψηφίων για διορισμό ή πρόσληψη. Με άλλα λόγια, η αναλογία 40%-60% που προέκυψε μετά από αγώνες και σήμαινε το ροκάνισμα της επιλεκτικότητας του ΑΣΕΠ παύει και μαζί της η προϋπηρεσία όσων ακόμα και σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης ως ωρομίσθιοι πόνταραν σ’ αυτήν. Επιπλέον, ο «ανοιχτός» χαρακτήρας των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ (χωρίς προκήρυξη συγκεκριμένου αριθμού θέσεων), απαλάσσει το κράτος από μια επιπλέον υποχρέωση απέναντι στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς.
• Σε συνδυασμό με την παραπάνω διάταξη, τα πολυπληθή τμήματα μαθητών και η υπερωριακή (μέχρι 5 ώρες) απασχόληση των μόνιμων, δηλαδή το στράγγισμά τους, οδηγούν στην ελαχιστοποίηση των διορισμών. Επί πλέον στην επαρχία ο συνωστισμός των μαθητών σε τριαντάρια τμήματα  θα προκαλέσει  κατάργηση σχολικών μονάδων.
• Κι ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που έχει αριστεύσει στη χρήση της οργουελιανής νεο-γλώσσας διατυμπανίζει την κατάργηση της ωρομισθίας, επαναφέρει τον ουδέποτε εφαρμοσθέντα θεσμό του «αναπληρωτή με μειωμένο ωράριο» για τις ώρες που θα έχουν απομείνει από την «αξιοποίηση» των μόνιμων, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης.
• Για τους επιτέλους νεοδιοριζόμενους μετά από αλλεπάλληλες εξετάσεις και συνεχή ανταγωνισμό, προβλέπεται το καλύτερο: παραμένουν επί δύο χρόνια δόκιμοι υπό την εποπτεία του Μέντορα (!) και μετά από αξιολόγηση είτε μονιμοποιούνται ή παίρνουν το δρόμο της μετάταξης. Πραγματικά, τι αποτελεσματικότερο θα μπορούσαν να συλλάβουν οι «σοσιαλιστικοί» εγκέφαλοι του Υπουργείου ώστε οι «μαθητευόμενοι» εκπαιδευτικοί να υποκλίνονται έγκαιρα στην ιεραρχία, την πειθάρχηση και τη συμμόρφωση με τα αφεντικά τους!
• Το καλύτερο, αν και δυσκολευτήκαμε πολύ στην επιλογή, το αφήσαμε για το τέλος: Αυτοαξιολόγηση της Σχολικής Μονάδας. Για τους «αφελείς» συναδέλφους που «δε βλέπουν κάτι το μεμπτόν» στην αυτοξιολόγηση ή ακόμα περισσότερο για άλλους εργαζόμενους που ο χρόνιος εθισμός στις πολιτικές των διαχωρισμών και των διαιρέσεων έχει καλλιεργήσει υψηλά ποσοστά μνησικακίας και καννιβαλισμού, έχουμε να πούμε τα εξής βασικά: η κρατική εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό τομέα αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, στο βαθμό που αυτή κυρίως διαμορφώνει, κατηγοριοποιεί και κατανέμει το εμπόρευμα εργατική δύναμη, δηλαδή τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Σε περιόδους κρίσης, σαν αυτή που τόσο βίαια βιώνουμε σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν με διάφορους τρόπους να επιτείνουν την επιλεκτική λειτουργία της ψαλιδίζοντας τις προσδοκίες κοινωνικής ανόδου και τις απαιτήσεις των εκπαιδευόμενων, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης για άμβλυνση των διαχωρισμών και της επιλογής. Με άλλα λόγια, τίποτα στην εκπαίδευση (όπως και παντού άλλωστε) δεν είναι ουδέτερο: το τι μαθαίνεται, για ποιο σκοπό και πώς αποτελεί σημείο τριβής και διεκδίκησης, η ίδια η εκπαίδευση είναι ένα πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Για να βγάλει όμως η εκπαίδευση σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πειθαρχημένους, αποδοτικούς και υπάκουους σε Προγράμματα Σταθερότητας εργαζόμενους, θα πρέπει η αξιολόγησή τους να ανατεθεί σε ήδη αξιολογημένους εκπαιδευτές. Η πρωτοτυπία και πονηριά όμως του νέου πολυνομοσχεδίου δεν έγκειται μόνο στο ότι θεσπίζει πρώτα την αξιολόγηση των εκπαιδευτών, αλλά στο ότι λανσάρει αρχικά την «πρώτη φάση» της, όπως λέει, αυτή της Αυτοαξιολόγησης της Σχολικής Μονάδας. Όσο κι αν αυτή προβάλλεται ως ελεύθερη αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, δεν τσιμπάμε. Πρώτα απ’ όλα, γιατί παντού όπου εφαρμόζεται ακολουθείται από την εξωτερική αξιολόγηση με τις επιβραβεύσεις (ποιες άραγε σε εποχή γενικευμένης λιτότητας;) και τις ποινές της. Έπειτα, τα «ενδεικτικά σχέδια δράσης» της επιστημονικής επιτροπής και οι φόρμες αυτοαξιολόγησης που αφορούν τους πόρους της σχολικής μονάδας, τη διοίκησή της, την αξιολόγηση των μαθητών, τη φοίτηση και τη διαρροή τους, τις σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων (πράγματα ήδη γνωστά στο υπουργείο), παραπέμπουν σε μια τεχνοκρατική αντίληψη λειτουργίας μιας ανταγωνιστικής επιχείρησης, παρά σε ένα «ποιοτικό σχολείο» που έχει μότο «πρώτα ο μαθητής». Η αναφορά στην οικονομική στήριξη του σχολείου από το Δήμο, την Κοινότητα και το Σύλλογο Γονέων δείχνει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η σχολική μονάδα για την εξασφάλιση των πόρων της απαλλάσσοντας το κράτος από τις υποχρεώσεις του προς αυτήν. Στην ουσία η αυτοαξιολόγηση εμπλέκει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς (καθώς και τους μαθητές και τους γονείς) σε μια διαδικασία ενοχοποίησής τους για το «παραγόμενο έργο», γινόμενοι κριτές του εαυτού τους τη στιγμή που τα κριτήρια είναι προεπιλεγμένα από το κράτος. Είναι σαφές ότι οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελέσουν το βασικό κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και αυτοί θα χρεωθούν την αποτυχία ή επιτυχία τους στις εξετάσεις. Γενικότερα, στο κέντρο της αυτοαξιολόγησης, βρίσκεται η μετάθεση ευθυνών για την κατάσταση των σχολείων και η μετακύλιση των δαπανών τους σε όλους τους «εμπλεκόμενους» προς άγραν χορηγών εκτός από το κράτος που όχι μόνο επιβάλλει την εκπαιδευτική πολιτική αλλά και θα έρθει να επιβάλλει τις αναμενόμενες ποινές. Τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της αυτοαξιολόγησης δε θα αργήσει να την ακολουθήσει η κατηγοριοποίηση των σχολείων και η ανάλογη χρηματοδότησή τους, όπως μας δείχνουν τα άφθονα παραδείγματα από το εξωτερικό. 

 

  Κανένας  δεν πρέπει  πιά να  αμφιβάλει  για τις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει να εκτονώσει την οργή με ολιγοήμερες κλαδικές και σίγουρα αποτυχημένες απεργίες, αλλά ούτε και να  τρέφει καμιά ψευδαίσθηση για τα όρια του εναλλακτικού συνδικαλισμού των επαγγελματιών της ανάθεσης. Κι αν το ζήτημα της αυτοαξιολόγησης μπορεί να αντιμετωπιστεί με την άρνηση κάθε συλλόγου διδασκόντων να την εφαρμόσει σε συνεργασία με τους γονείς (και με τους μαθητές ακόμα, στη δευτεροβάθμια), τη γενικότερη επίθεση στο μισθό, τις εργασιακές σχέσεις και την ασφάλιση μόνο μια διευρυμένη ταξική συμμαχία με άλλους προλετάριους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να αναχαιτίσει.

 

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ ΔΡΑΣΗ!

 

ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΞΗΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΝ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΜΕ!

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ!

 

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

 

ΟΧΙ ΣΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΝΤΟΥΦΕΚΙΕΣ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

 

 

 

 

 

Πρωτοβουλία  για  την Αυτοοργάνωση  στην εκπαίδευση

http://ekpaideysi.espivblogs.net/

Απ’ ότι φαίνεται οι διαδικασίες του καφενείου, του τηλεφώνου και της κλειστής ανατροφοδοτούμενης παρέας, είναι πιο ισχυρές από κάθε ανοιχτή διαδικασία πολιτών/εργαζομένων που ρητά επιδιώκει ένα συνδικαλισμό στη βάση της ανοιχτής συνέλευσης και των διαδικασιών που αποκαθιστά την πολιτική ισότητα. Έτσι, η απόπειρα, το εγχείρημα αν θέλετε, η προσπάθεια για μια συλλογικότητα εργαζομένων, στην Αίγινα, που θα διεκδικεί σε επίπεδο τοπικό και γενικότερα θα αποτελεί έναν κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας διεκδίκησης για την επαναφορά του απαλλοτριωμένου πλούτου και της ελευθερίας συνθλίβεται από κρυψίνοες συμπεριφορές, από καθημερινές κακίες… Ένα νεφέλωμα υποψιών πίσω από τις πλάτες της οριζόντιας συνεύρεσης, ετεροκαθορισμός από αυτά που δημόσια ακούγονται, με ανάπηρη την ευθύνη του Λόγου και της Πράξης, πίσω πάντα από ένα ανεπτυγμένο υπερεγώ και την ανάγκη μιας καλής εξουσίας που θα λύνει και θα δένει και βέβαια οι συνήθεις ρετσινιές για οτιδήποτε δεν πάει καλά. Αυτός φαίνεται να είναι ο κυρίαρχος πολιτισμός των ‘’μορφωμένων’’ μελών του νησιού μας, των ανθρώπων του «πνεύματος»…

Έχει εξαφανιστεί το αφισάκι που καλούσε τους άνεργους του νησιού να κάνουν καριέρα στο σούπερ μάρκετ της ΑΝΕΔΗΚ, αλλά το Πάσχα, εμφανίστηκαν όπως και το καλοκαίρι, παιδιά χωρίς ποδιά, που είτε κουβαλούσαν εμπορεύματα, είτε ήταν δίπλα στο ταμείο. Δεν θα αναρωτηθούμε για το νόμιμο της υπόθεσης αυτής για μια επιχείρηση που είναι γνωστή για το «σταυρό στο χέρι» που κρατά και τη βοήθεια του «Αγίου». Το γνωρίζουμε ήδη ότι ο Θεός βοηθά…

Αυτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι είναι, το πόσο ακόμα…