Από «το ναυάγιο», του Μανόλη Αναγνωστάκη

Ανασύσταση του δημόσιου χώρου-κοινοτικοποίηση των αναγκών-αναδημιουργία δομών

Ξεκινώντας από τη θέληση για επανασύνθεση του κόσμου και του εαυτού, οι κοινές ανάγκες που μπορούν να τεθούν υπ’ όψη της κοινότητας δεν είναι άλλες από τις ριζικές της επιβίωσης και τις υπερβατικές της ζωής. Το νερό, η στέγη, το φαγητό, η ένδυση, η υπόδηση από τη μια και η μορφή τους από την άλλη. Η αλληλεγγύη, η μοιρασιά, η προσφορά, η  ανταλλαγή, το δώρο στην καθημερινότητα δίπλα σε ότι αναπτερώνει τη ζωή: το λόγο την τέχνη, το επέκεινα. Παίρνοντας από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του για τον καθένα σύμφωνα με τις ελλείψεις του στο μέτρο συνθηκολόγησης με την καταναγκαστική εργασία, με το εμπόρευμα, με τη γραφειοκρατία. Είναι λόγος κυρίως, που δομεί κοινότητα αναγκών, κοινότητα δημιουργίας. Κοντολογίς ένα χωρόχρονο δραστηριότητας που περιορίζει τους κοινωνικούς ρόλους, που μαζεύει τις δυνατότητες, που λιγοστεύει τη σπατάλη ενέργειας, εργασίας και πόρων, που αναδεικνύει το πρόσωπο του ανθρώπου εν δυνάμει ως όλον κι όχι ως αφαίρεση, που ανεβάζει πιο ψηλά τη φιλοσοφία και τη μόρφωση κι αφήνει το περιθώριο οικοδόμησης σχέσεων που συμβάλουν στο κοινό καλό, ενώ δίνει και τη δυνατότητα να ανθίσει ο κοινωνικός αγώνας στην εποχή του αδιανόητου για τα αυτονόητα.

Δεν είναι τίποτα

Δεν είναι τίποτα

Η ζωή είναι

Θα περάσει»

(Από το Καλειδοσκόπιο)  του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Η κρίση προέρχεται από την συμπαγή και περιεκτική αρχαία ελληνική λέξη «κρίνω», δύναμαι να εξαντλήσω τις διανοητικές μου ικανότητες, μέσα ή απέναντι ή αντιθετικά σε μια ατομική ή κοινωνική κατάσταση, ενώ η κινέζικη εκδοχή της μπορεί να προσφέρει μέσα από την ερμηνεία της (ιδεογράμματα που σημαίνουν «καταστροφή» και «ευκαιρία») το δεύτερο ως μια απεριόριστη δυνατότητα εκκίνησης της ερμηνείας του κόσμου ή τέλος πάντων κατανόησης του γιατί αυτής της διαρκούς κίνησής του εναντίον του εαυτού του. Αυτής που με λίγα λόγια διαχώρισε τη φύση από την κοινωνία, που διαχώρισε την φύση σε ύλη και μορφή, που διαχώρισε τον άνθρωπο από την κοινωνία, που εν τέλει διαχώρισε τον άνθρωπο από την ουσία του. Που διαχώρισε τη σκέψη από τη λειτουργία, το πνεύμα από την ύλη, το σώμα από την ψυχή. Που διαχώρισε την εργασία από το αγαθό, την τέχνη από το καθημερινό, την απόλαυση από τη ρουτίνα, το ήθος από την αναγκαιότητα. Που διαχώρισε την υγεία από την περίθαλψη, την εκπαίδευση από την παιδεία, τον πολιτισμό από την εργασία.  Κι αν αυτά φαίνονται αντικείμενα ιδιαίτερων σπουδών και ίσως εκ του ασφαλούς αναζήτησης διανοητικών παιγνίων, τότε οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις για την ογκούμενη φτώχεια, για τη διαρκή έκπτωση των αξιών της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της καλοσύνης, για την ολοένα και περισσότερο καταστροφή της περιβάλλουσας φύσης, για την αποθέωση του εγωιστικού μεγαλείου, για τη συσσώρευση του πλούτου και της εξουσίας σε ολοένα και λιγότερα χέρια, για τους αιματηρούς πολέμους, για την ολοένα και μεγαλύτερη αστικοποίηση, για την εμπορευματοποίηση των αναγκών μας… Κι ακόμα περισσότερο να σκεφτούμε για τον τόπο μας, για την καταστροφή της υπαίθρου Αίγινας, για την ολοένα και μεγαλύτερη αποικιοποίηση, για την εργολαβία και την τσιμεντοποίηση, για την έλλειψη του νερού, για τον απόλυτο περιορισμό της πρωτογενούς παραγωγής, για την καταστροφή κάθε έννοιας τοπικότητας και ιδιαίτερου πολιτισμού, για τα μονοπώλια της τοπικής οικονομίας, για την εγκατάλειψη που βιώνουν υπερήλικοι, για την εντατικοποίηση της αποθήκευσης γνώσεων στη νεολαία και στα παιδιά, για την ανεργία του χειμώνα, για τον πολιτισμό που ανακυκλώνεται στην παραλία στον Κλώνο και στο γήπεδο το χειμώνα ή στις εκθέσεις και στο φεστιβάλ Μπακοπούλου το καλοκαίρι, για την επικράτηση ενός τεχνοκρατικού μοντέλου διοίκησης κλπ. κλπ.

Η κοινότητα απέναντι στην ιδιώτευση ή αλλιώς, κοινωνία μέσα στην κοινωνία

Τι μας μένει εκτός από το «τίποτα»; Πού θα πάμε εκτός από το «πουθενά»; Πότε θα κινήσουμε εκτός από το «ποτέ»; Ποιοι θα βαδίσουμε εκτός από το «όχι εγώ»; Πώς θα σαλέψουμε εκτός από το «δεν ξέρω»; Ας τα πάρουμε ανάποδα αυτά που αναφέρθηκαν πριν.

Ότι μας λείπει να αναζητήσουμε. Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Με τις δικές της δομές, τις δικές της θεσπίσεις, το δικό της αξιακό ορίζοντα, κοντολογίς το δικό της πολιτισμό. Χωρίς χορηγούς, χωρίς παράγοντες,  χωρίς αιγίδα καμιά, αν επιθυμούμε να έχουμε αποτελέσματα ζωής και επιβίωσης (άλλος ένας ανυπόφορος διαχωρισμός) και να χτυπήσουμε δυναμικά της αιτίες της κρίσης. Να ανθίζει η εμπιστοσύνη της χαμένης Ατλαντίδας από ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, έχουν πάθη, καθημερινότητα και ρουτίνα, χρέη και καβάτζες  κι αντιλαμβάνονται ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός οφείλεται και προσωπικά στις δικές τους επιλογές. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πλήρους αποσύνθεσης του κόσμου που έχει θρυμματιστεί από όλες αυτές τις διαιρέσεις κι ο κόσμος δεν είναι άλλος από το εμείς. Τότε μόνο το «εμείς κι εμείς» έχει ένα νόημα. Όταν ανακτάται αυτή η χαμένη ενότητα κι όταν μια επανανοηματοδότηση λέξεων και οι πράξεων θα φέρνουν λίγο-λίγο στο φως τη σκιά του ανθρώπου: τον κόσμο στον οποίο και ανήκει.

Κουλοί μας δείχνουν

Κουτσοί μας οδηγούν

Εμείς δεμένοι

Πρόθυμα ακολουθούμε»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Απ’ αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι η λογική του μαυραγορίτη έχει επισκιάσει κάθε ουσιαστική συζήτηση στην Αίγινα, για την κρίση. Υποθέσεις όπως του νερού, της μετακίνησης και θαλάσσιας συγκοινωνίας, της αγροτικής παραγωγής, της διακίνησης αγαθών, των υποδομών υγείας και εκπαίδευσης, της δημόσιας υγιεινής είναι ζητήματα που μάλλον αφορούν αστροναύτες ή εξωγήινους. Από την άλλη, πρακτικά φαίνεται αδύνατον να αντιμετωπίσουμε απλά καθημερινά ζητήματα δίχως να πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό, αφού η ιδιώτευση, που είναι κυρίαρχος πολιτισμός, ακόμα αποτελεί μπούσουλα για τις περισσότερες πράξεις που αφορούν τις συλλογικές ανάγκες. Ένας διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός με επιφανειακές σχέσεις, με δημόσιες σχέσεις, με σχέσεις που τις συνδέει το εμπόρευμα, η τηλεόραση και το τοπικό γκλάμουρ. Πώς θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στη συγκυρία θέτοντας συλλογικό πλαίσιο και στόχους για να ικανοποιηθούν και ανάγκες μας;

Η επίσημη εκκλησία της επίσημης θρησκείας, ο SKAI, οι ΜΚΟ, κάποιοι ΟΤΑ, όμιλοι επιχειρηματιών, η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, η Συμμαχία κατά της Ακρίβειας, την ίδια εποχή προετοιμάζονται όπως μπορούν προκειμένου όχι μόνο να κρατήσουν σε ύπνωση τον πληθυσμό αλλά να του δώσουν και ενεργό ρόλο για τη σωτηρία του. Ένα placebo είναι ότι πρέπει. Η πείνα, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικού υλικού, η αποσάθρωση των δομών κοινωνικών υπηρεσιών είναι βασικά οι στόχοι τους. Εξαγοράζοντας τις συνειδήσεις με ένα πιο συστηματικό τρόπο αναχαιτίζουν το κύμα απονομιμοποίησης του συστήματος και κυρίως δημιουργούν νέους όρους διακυβέρνησης όπου κάθε έννοια κριτικής σκέψης είναι αδιανόητη.

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
τον ήλιο να γυρίσεις και ν’ ακούσεις
Πώς η μοίρα ξεγίνεται και πώς
οι μακρινοί μας συγγενείς συνεννοούνται ακόμα

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
για να σε κοιμηθώ παράνομα
και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
κομμάτια πέτρες τα λόγια των θεών
κομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου

Οδυσσέας Ελύτης

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

Όλοι μαζί ένα άσκοπο ρολόι

Για να βλέπει την ώρα ο κανένας»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα; είναι ίσως το νέο δίλλημα που βρισκόμαστε, με το δεύτερο να συνοψίζει τον ανταγωνισμό του καπιταλιστικού συστήματος στο απόγειό του.

Κι αν αυτό που ζούμε είναι ο προάγγελος αυτού που θα ζήσουμε σε ένα κόσμο που η αλληλεγγύη η ομορφιά, η αγάπη, η καλοσύνη, η μοιρασιά, η σεμνότητα και το μέτρο θα έχουν εξοριστεί στα ιστορικά τάρταρα,

Κι αν αυτό φαντάζει ασύλληπτο στη σύγχρονη εκδοχή της προστατευόμενης ιδιώτευσης της ακόμα πίστης στον ναό των εμπορευμάτων και του θεάματος ή της ακόμα οικογενειακής θαλπωρής στην Ελλάδα, τότε αυτό που θα έρθει θα είναι κάτι ακόμα πιο ακατανόητο.

Χωρίς ελπίδα, χωρίς ιστορία, χωρίς γνώση σ’ ένα κόσμο που αυτή την περίοδο οι κυβερνήσεις του στρατολογούν μέσα από τα σχολεία, μέσα από τα γήπεδα, μέσα από την τηλεόραση, γενίτσαρους για τον οικονομικό πόλεμο του 21^ου αιώνα.

Ο μεγαλύτερος ποιητής της

Αυτός που θα την τραγουδήσει

Θα ‘ναι μουγκός»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον»,  Δεκέμβρης 1996

Το να μιλάει κανείς για σύγχρονα προβλήματα, αναζητώντας λύσεις,, αγνοώντας την καπιταλιστική κρίση είναι σαν να μιλά για φυσικά φαινόμενα αγνοώντας το νόμο της βαρύτητας. Ομοίως  το να μιλά κανείς για την κρίση δίνοντας μόνο την οικονομική της διάσταση, την απογυμνώνει:

 από το αξιακό της περιεχόμενο που ξεδιπλώνεται στις διαρρηγμένες σχέσεις μας και στην σχετικώς ιδιωτεύουσα καθημερινότητά μας,

από την πολιτική της διάσταση η οποία στιγματίζεται από την πολιτική απολυταρχία μιας αιρετής ολιγαρχίας και την έλλειψη βούλησης για δημοκρατική υπέρβαση ενός απρόσωπου συστήματος που διαχειρίζεται με τη συναίνεσή μας τις ζωές μας,

από το οικολογικό της έλλειμμα σε μια εποχή που η καταστροφική ανάπτυξη παραμένει βασικός ιδεολογικός μπούσουλας σε κάθε κοινωνικό σχεδιασμό.

Επίσης το να μιλά κανείς για την κρίση στην Ελλάδα αποκόπτοντας με συνοριακές γραμμές τη χώρα από όλον τον κόσμο, είναι σαν να μιλά για τη φωτιά που άρπαξε ένα πεύκο αγνοώντας το πευκόδασος. Η κρίση είναι διεθνής. Από μια τέτοια συλλογιστική που ό,τι και να προσθέσει κανείς είναι μέσα στο νόημα μιας συνολικής επεξεργασίας αυτού που ζούμε ως την ουτοπική ολοκλήρωση του καπιταλισμού, μπορούν να προκύψουν και σκέψεις και δράσεις που θα υπερβούν την κρίση προς όφελος της κοινωνίας.

Το κακό παράγινε, έχει όμως και χειρότερα

* Από χθες ξεκίνησαν αποχή και οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις

* Απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχή συσσιτίου, ξεκινούν 200 κρατούμενοι από τις φυλακές Τρικάλων

* Συνεχίζονται οι βασανισμοί στον Σίμο Σεϊσίδη. Καθυστερεί η Αντιτρομοκρατική την τοποθέτηση πρόσθετου μέλους

 Για την αποθήκη ψυχών, το κατ’ ευφημισμό «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού – Άγιος Παύλος» μίλησαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πρώην κρατούμενοι – ασθενείς καθώς και δικηγόροι και γιατροί.

Τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στην πτέρυγα των οροθετικών -που βρίσκονται για 8η μέρα σε αποχή συσσιτίου- περιέγραψε ο πρώην κρατούμενος και οροθετικός, Άκης. «Οι οροθετικοί κρατούμαστε στο 2ο όροφο σε μία ειδική πτέρυγα με 5 κελιά δίκλινα, στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 6 κρατούμενοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι οι ελλείψεις φαρμάκων. Συνήθως τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε χωρίς θεραπεία με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός μας. Από το 2004 δημιουργήθηκε ειδικό προαύλιο για τους οροθετικούς, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε ελλείψει προσωπικού. Έτσι προαυλιζόμαστε για μία ώρα το πρωί και άλλη μία το απόγευμα. Η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να δοθεί είναι να μεταφερόμασταν στον Ελεώνα, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες και θα βοηθήσουν και την κατάσταση της υγείας μας».

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, μέλος της Πρωτοβουλίας, που κρατήθηκε επίσης στο Νοσοκομείο του Κορυδαλλού, ανέλυσε τις ελλείψεις του νοσοκομείου, αφού πρώτα ενημέρωσε ότι από χθες ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. «Το νοσοκομείο αποτελείται από 10 θαλάμους 6μ. επί 6μ., όπου κρατούνται 12-14 ασθενείς. Κάθε θάλαμος έχει δύο κομοδίνα, ενώ δεν υπάρχουν καρέκλες, ούτε σεντόνια, σαπούνια, χαρτί υγείας. Δεν γίνεται καμία διάκριση ασθενών -πέρα των οροθετικών-, έτσι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι. Σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι, ενώ σε κάθε ακτίνα αντιστοιχούν δύο τουαλέτες και ένα μπάνιο. Οι νοσηλευτές και οι γιατροί δεν εξετάζουν τους κρατούμενους στα κρεβάτια τους, αλλά τους υποχρεώνουν να πάνε εκείνοι στο ιατρείο. Φανταστείτε πώς θα φτάσει μέχρι το ιατρείο κάποιος χωρίς πόδια και χωρίς καρότσι; Ή πώς θα φτάσει κάποιος κατάκοιτος χωρίς φορείο να τον μεταφέρει;».

Μία από τις μεγαλύτερες «αδικίες» που υπόκεινται οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις είναι ότι υποχρεώνονται να εκτίουν την ποινή τους αθροιστικά αφού δεν δύνανται να εργαστούν, άρα δεν ευεργετούνται από τα μεροκάματα, ώστε να αποφυλακιστούν πιο γρήγορα. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί να πεθαίνουν μέσα στη φυλακή. «Πρόκειται για ευθανασία» παρατήρησε ο γιατρός, διευθυντής στο ενδοκρινολογικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, Γιάννης Προκόβας, ο οποίος πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ντροπή και ανατριχίλα που συμπολίτες μας ασθενείς, που βρίσκονται μάλιστα υπό την προστασία του κράτους, διαβιούν σε συνθήκες που θυμίζουν καταστάσεις Σπιναλόγκας του 19ου αιώνα ή, ακόμα χειρότερα, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, σε υποδομές και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν καταπάτηση των υποχρεώσεων, κατακτήσεων, δικαιωμάτων που έχουν υπογράψει τα ευρωπαϊκά κράτη. Μένω πάντα έκπληκτος από την περιγραφή των όρων διαβίωσης συμπολιτών μας που νοσηλεύονται σε ειδικές συνθήκες. Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η υπερσυνταγογράφηση, το «χαπάκωμα», που αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται οι ουσιαστικές ανάγκες των ασθενών και επιβάλλεται η καταστολή στη λογική της γενίκευσης της σιωπής».

«Το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τους κρατούμενους στο Νοσοκομείο είναι το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από τα πυρωμένα μπετά του Ιουλίου και του Αυγούστου. Στο Νοσοκομείο και το Ψυχιατρείο δεν υπάρχει ούτε ένας ανεμιστήρας. Το καλοκαίρι οι κρατούμενοι ασθενείς, οι οποίοι λόγω των χαπιών αισθάνονται ακόμα χειρότερα τη ζέστη, κάθονται ανάσκελα και προσπαθούν να φανταστούν τη δροσιά. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώνονται αυτούς τους μήνες», πρόσθεσε ο δικηγόρος, πρώην κρατούμενος Χρήστος Νικολιτσόπουλος.

Συγκεκριμένα στις συνθήκες κράτησης του Σίμου Σεϊσίδη αναφέρθηκε ο δικηγόρος του, Κώστας Παπαδάκης: «Στη περίπτωση του Σίμου Σεϊσίδη έχει επιβληθεί τυπικά μία στοιχειώδης αντιμετώπιση της αναπηρίας του. Αλληλέγγυοι στο Σ. Σεϊσίδη συγκέντρωσαν χρήματα ώστε να τοποθετηθεί πρόσθετο μέλος στο ακρωτηριασμένο πόδι του. Ωστόσο, προκύπτουν συνέχεια εμπόδια στα ραντεβού του, τα οποία πρέπει να πραγματοποιούνται στα γραφεία της εταιρείας, επειδή η Αντιτρομοκρατική δεν μπορεί να στείλει φρουρούς». Πάντως είναι γενικό το πρόβλημα των αναπήρων κρατουμένων, οι οποίοι δεν χαίρουν κανενός ευεργετήματος, ούτε του ευεργετικού υπολογισμού μεροκάματων αλλά ούτε και κάποιου νόμου που θα προβλέπει αποφυλάκιση όσων πληρούν κάποιο ποσοστό αναπηρίας. «Ο νόμος 110Α του Ποινικού Κώδικα που τροποποιήθηκε το 2008, ύστερα από την απεργία πείνας των κρατουμένων, προβλέπει να επιτρέπεται η αποφυλάκιση των τετραπληγικών, για παράδειγμα, αλλά όχι των αναπήρων. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Εάν υπήρχε μία τέτοια πρόβλεψη τότε θα αποφυλακιζόταν ο Σάββας Ξηρός».

«Από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε απεργία πείνας ο Νίκος Μαζιώτης», ενημέρωσαν αλληλέγγυοι στους προφυλακισμένους για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, «με αίτημα να του επιτραπεί να επισκεφτεί τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί του στις 25 Ιουλίου, καθώς και να επισκέπτεται ο ίδιος την οικογένειά του στη φυλακή και όχι το αντίθετο -όπως προβλέπεται από το νόμο- καθώς θα είναι δύσκολη η μετακίνησή τους. Συμπαραστεκόμενοι στα αιτήματα της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, 60 κρατούμενοι απέχουν από το συσσίτιο από χθες».

Από σήμερα απεργία πείνας στις φυλακές Τρικάλων

Σήμερα, Τρίτη 20 Ιουλίου, πάνω από 200 κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων αρχίζουν απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχής συσσιτίου. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ενημέρωσαν ότι «κατεβαίνουν σε απεργία πείνας με τρία καίρια για τη συγκεκριμένη φυλακή αιτήματα: Να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια, οι οποίες σε ποσοστό 97% απορρίπτονται. Να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή, ο οποίος, ενώ ο θεσμικός του ρόλος είναι να υπερασπίζεται τους κρατούμενους, έχει «περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο», αυτό της καταστολής.

από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων

www.keli.gr/2010/07/blog-post_20.html

Την πλησίασε ενώ αυτή φωτογράφιζε τις κότες στο κοτέτσι, το μοναδικό κοτέτσι του νησιού που είχε απομείνει με τη γενναία χρηματοδότηση από τα ΕΣΠΑ, για εκπαιδευτικές και τουριστικές επισκέψεις. Το κλιματιστικό του είχε κλείσει κι αυτός άκουσε τους ανεπαίσθητους ήχους της φωτογραφικής κι ένα σούρσιμο. Ήταν μια καλλονή μαύρη με διαπολιτισμικό background, και διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία με θέμα την προβληματική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες περί του εγκλεισμού των τετράποδων δίποδων και άποδων συντρόφων του ανθρώπου και η σχέση της με τις αντισπισιστικές τάσεις στον τουρισμό και την εκπαίδευση. Ντυμένη με προκλητικό τάγκα έκανε μια κίνηση πίσω και τον καλημέρισε. Αυτός κοίταξε λαίμαργα, αυτήν και το τάγκα της. Αυτή τον κέρασε τσιγάρο κι αυτός κάθισε και το απολάμβανε κοιτάζοντάς την. Ήταν φανερό ότι το μυαλό του ήταν ήδη κάτω από το τάγκα της. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο τάγκα. Είχε δει χιλιάδες τάγκα στη ζωή του αλλά όχι τέτοιο τάγκα. Χαμήλωσε τα μάτια και έκανε μια κίνηση εμπρός. Αυτή κάτι κατάλαβε κι ευγενικά τον χαιρέτισε κρατώντας τη μηχανή της. Αυτός την πλησίασε και της κράτησε το χέρι: «Σε παρακαλώ μείνε» κι αυτή σε μια ακατανόητη γλώσσα του έλεγε να την αφήσει. Έβγαλε ευρώ να του δώσει κι αυτός την άφησε άγρια διώχνοντάς την. Ένιωθε σαν ορφανό κοάλα. Ξάφνου κάτι πέρασε από το μυαλό του. Φιστίκια! Να της δώσει περίφημα φιστίκια από το νησί του.

-Στάσου… φιστίκια!! Στάσου μωρέ… φιστίκια!!

Μόλις το άκουσε στάθηκε. Το πρόσωπό της με μιας άνοιξε. Το γέλιο ήρθε στα χείλη της. Δεν την πείραξε που της κοίταζε το τάγκα. Κάθισε, καθαρίζοντας και  μασώντας φιστίκια.

Τον περίμενε να βάλει βιολογικό φαγητό στην ταΐστρα, εμφιαλωμένο νερό στην ποτίστρα, να ανοίξει το κλιματιστικό και να κλείσει το κοτέτσι.

Δεν θα είχε άλλες επισκέψεις για σήμερα.

Κατευθύνθηκαν με χαχανητά προς τη μεγάλη παραλία. Στο δρόμο έβγαλε από την τσάντα της αντηλιακό κι άρχισε να τον πασαλείβει…