«Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
που πήγαν οι άλλες βάρκες ποιοι γλίτωσαν
εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
ένα νησί ερημικό…».

Από «το ναυάγιο», του Μανόλη Αναγνωστάκη

Ανασύσταση του δημόσιου χώρου-κοινοτικοποίηση των αναγκών-αναδημιουργία δομών

Ξεκινώντας από τη θέληση για επανασύνθεση του κόσμου και του εαυτού, οι κοινές ανάγκες που μπορούν να τεθούν υπ’ όψη της κοινότητας δεν είναι άλλες από τις ριζικές της επιβίωσης και τις υπερβατικές της ζωής. Το νερό, η στέγη, το φαγητό, η ένδυση, η υπόδηση από τη μια και η μορφή τους από την άλλη. Η αλληλεγγύη, η μοιρασιά, η προσφορά, η  ανταλλαγή, το δώρο στην καθημερινότητα δίπλα σε ότι αναπτερώνει τη ζωή: το λόγο την τέχνη, το επέκεινα. Παίρνοντας από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του για τον καθένα σύμφωνα με τις ελλείψεις του στο μέτρο συνθηκολόγησης με την καταναγκαστική εργασία, με το εμπόρευμα, με τη γραφειοκρατία. Είναι λόγος κυρίως, που δομεί κοινότητα αναγκών, κοινότητα δημιουργίας. Κοντολογίς ένα χωρόχρονο δραστηριότητας που περιορίζει τους κοινωνικούς ρόλους, που μαζεύει τις δυνατότητες, που λιγοστεύει τη σπατάλη ενέργειας, εργασίας και πόρων, που αναδεικνύει το πρόσωπο του ανθρώπου εν δυνάμει ως όλον κι όχι ως αφαίρεση, που ανεβάζει πιο ψηλά τη φιλοσοφία και τη μόρφωση κι αφήνει το περιθώριο οικοδόμησης σχέσεων που συμβάλουν στο κοινό καλό, ενώ δίνει και τη δυνατότητα να ανθίσει ο κοινωνικός αγώνας στην εποχή του αδιανόητου για τα αυτονόητα.

«Μην κλαις

Δεν είναι τίποτα

Δεν είναι τίποτα

Η ζωή είναι

Θα περάσει»

(Από το Καλειδοσκόπιο)  του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Η κρίση προέρχεται από την συμπαγή και περιεκτική αρχαία ελληνική λέξη «κρίνω», δύναμαι να εξαντλήσω τις διανοητικές μου ικανότητες, μέσα ή απέναντι ή αντιθετικά σε μια ατομική ή κοινωνική κατάσταση, ενώ η κινέζικη εκδοχή της μπορεί να προσφέρει μέσα από την ερμηνεία της (ιδεογράμματα που σημαίνουν «καταστροφή» και «ευκαιρία») το δεύτερο ως μια απεριόριστη δυνατότητα εκκίνησης της ερμηνείας του κόσμου ή τέλος πάντων κατανόησης του γιατί αυτής της διαρκούς κίνησής του εναντίον του εαυτού του. Αυτής που με λίγα λόγια διαχώρισε τη φύση από την κοινωνία, που διαχώρισε την φύση σε ύλη και μορφή, που διαχώρισε τον άνθρωπο από την κοινωνία, που εν τέλει διαχώρισε τον άνθρωπο από την ουσία του. Που διαχώρισε τη σκέψη από τη λειτουργία, το πνεύμα από την ύλη, το σώμα από την ψυχή. Που διαχώρισε την εργασία από το αγαθό, την τέχνη από το καθημερινό, την απόλαυση από τη ρουτίνα, το ήθος από την αναγκαιότητα. Που διαχώρισε την υγεία από την περίθαλψη, την εκπαίδευση από την παιδεία, τον πολιτισμό από την εργασία.  Κι αν αυτά φαίνονται αντικείμενα ιδιαίτερων σπουδών και ίσως εκ του ασφαλούς αναζήτησης διανοητικών παιγνίων, τότε οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις για την ογκούμενη φτώχεια, για τη διαρκή έκπτωση των αξιών της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της καλοσύνης, για την ολοένα και περισσότερο καταστροφή της περιβάλλουσας φύσης, για την αποθέωση του εγωιστικού μεγαλείου, για τη συσσώρευση του πλούτου και της εξουσίας σε ολοένα και λιγότερα χέρια, για τους αιματηρούς πολέμους, για την ολοένα και μεγαλύτερη αστικοποίηση, για την εμπορευματοποίηση των αναγκών μας… Κι ακόμα περισσότερο να σκεφτούμε για τον τόπο μας, για την καταστροφή της υπαίθρου Αίγινας, για την ολοένα και μεγαλύτερη αποικιοποίηση, για την εργολαβία και την τσιμεντοποίηση, για την έλλειψη του νερού, για τον απόλυτο περιορισμό της πρωτογενούς παραγωγής, για την καταστροφή κάθε έννοιας τοπικότητας και ιδιαίτερου πολιτισμού, για τα μονοπώλια της τοπικής οικονομίας, για την εγκατάλειψη που βιώνουν υπερήλικοι, για την εντατικοποίηση της αποθήκευσης γνώσεων στη νεολαία και στα παιδιά, για την ανεργία του χειμώνα, για τον πολιτισμό που ανακυκλώνεται στην παραλία στον Κλώνο και στο γήπεδο το χειμώνα ή στις εκθέσεις και στο φεστιβάλ Μπακοπούλου το καλοκαίρι, για την επικράτηση ενός τεχνοκρατικού μοντέλου διοίκησης κλπ. κλπ.

Η κοινότητα απέναντι στην ιδιώτευση ή αλλιώς, κοινωνία μέσα στην κοινωνία

Τι μας μένει εκτός από το «τίποτα»; Πού θα πάμε εκτός από το «πουθενά»; Πότε θα κινήσουμε εκτός από το «ποτέ»; Ποιοι θα βαδίσουμε εκτός από το «όχι εγώ»; Πώς θα σαλέψουμε εκτός από το «δεν ξέρω»; Ας τα πάρουμε ανάποδα αυτά που αναφέρθηκαν πριν.

Ότι μας λείπει να αναζητήσουμε. Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Με τις δικές της δομές, τις δικές της θεσπίσεις, το δικό της αξιακό ορίζοντα, κοντολογίς το δικό της πολιτισμό. Χωρίς χορηγούς, χωρίς παράγοντες,  χωρίς αιγίδα καμιά, αν επιθυμούμε να έχουμε αποτελέσματα ζωής και επιβίωσης (άλλος ένας ανυπόφορος διαχωρισμός) και να χτυπήσουμε δυναμικά της αιτίες της κρίσης. Να ανθίζει η εμπιστοσύνη της χαμένης Ατλαντίδας από ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, έχουν πάθη, καθημερινότητα και ρουτίνα, χρέη και καβάτζες  κι αντιλαμβάνονται ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός οφείλεται και προσωπικά στις δικές τους επιλογές. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πλήρους αποσύνθεσης του κόσμου που έχει θρυμματιστεί από όλες αυτές τις διαιρέσεις κι ο κόσμος δεν είναι άλλος από το εμείς. Τότε μόνο το «εμείς κι εμείς» έχει ένα νόημα. Όταν ανακτάται αυτή η χαμένη ενότητα κι όταν μια επανανοηματοδότηση λέξεων και οι πράξεων θα φέρνουν λίγο-λίγο στο φως τη σκιά του ανθρώπου: τον κόσμο στον οποίο και ανήκει.

«Ακέφαλοι μας συμβουλεύουν

Κουλοί μας δείχνουν

Κουτσοί μας οδηγούν

Εμείς δεμένοι

Πρόθυμα ακολουθούμε»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Απ’ αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι η λογική του μαυραγορίτη έχει επισκιάσει κάθε ουσιαστική συζήτηση στην Αίγινα, για την κρίση. Υποθέσεις όπως του νερού, της μετακίνησης και θαλάσσιας συγκοινωνίας, της αγροτικής παραγωγής, της διακίνησης αγαθών, των υποδομών υγείας και εκπαίδευσης, της δημόσιας υγιεινής είναι ζητήματα που μάλλον αφορούν αστροναύτες ή εξωγήινους. Από την άλλη, πρακτικά φαίνεται αδύνατον να αντιμετωπίσουμε απλά καθημερινά ζητήματα δίχως να πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό, αφού η ιδιώτευση, που είναι κυρίαρχος πολιτισμός, ακόμα αποτελεί μπούσουλα για τις περισσότερες πράξεις που αφορούν τις συλλογικές ανάγκες. Ένας διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός με επιφανειακές σχέσεις, με δημόσιες σχέσεις, με σχέσεις που τις συνδέει το εμπόρευμα, η τηλεόραση και το τοπικό γκλάμουρ. Πώς θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στη συγκυρία θέτοντας συλλογικό πλαίσιο και στόχους για να ικανοποιηθούν και ανάγκες μας;

Η επίσημη εκκλησία της επίσημης θρησκείας, ο SKAI, οι ΜΚΟ, κάποιοι ΟΤΑ, όμιλοι επιχειρηματιών, η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, η Συμμαχία κατά της Ακρίβειας, την ίδια εποχή προετοιμάζονται όπως μπορούν προκειμένου όχι μόνο να κρατήσουν σε ύπνωση τον πληθυσμό αλλά να του δώσουν και ενεργό ρόλο για τη σωτηρία του. Ένα placebo είναι ότι πρέπει. Η πείνα, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικού υλικού, η αποσάθρωση των δομών κοινωνικών υπηρεσιών είναι βασικά οι στόχοι τους. Εξαγοράζοντας τις συνειδήσεις με ένα πιο συστηματικό τρόπο αναχαιτίζουν το κύμα απονομιμοποίησης του συστήματος και κυρίως δημιουργούν νέους όρους διακυβέρνησης όπου κάθε έννοια κριτικής σκέψης είναι αδιανόητη.

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
που θα ‘θελα να σε υιοθετήσω
Σχολείο να σε στείλω στην Ιωνία
να μάθεις μανταρίνι κι άψινθο

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
τον ήλιο να γυρίσεις και ν’ ακούσεις
Πώς η μοίρα ξεγίνεται και πώς
οι μακρινοί μας συγγενείς συνεννοούνται ακόμα

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
για να σε κοιμηθώ παράνομα
και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
κομμάτια πέτρες τα λόγια των θεών
κομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου

Οδυσσέας Ελύτης

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

«Ο καθένας χωριστά μια βίδα ένα γρανάζι

Όλοι μαζί ένα άσκοπο ρολόι

Για να βλέπει την ώρα ο κανένας»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα; είναι ίσως το νέο δίλλημα που βρισκόμαστε, με το δεύτερο να συνοψίζει τον ανταγωνισμό του καπιταλιστικού συστήματος στο απόγειό του.

Κι αν αυτό που ζούμε είναι ο προάγγελος αυτού που θα ζήσουμε σε ένα κόσμο που η αλληλεγγύη η ομορφιά, η αγάπη, η καλοσύνη, η μοιρασιά, η σεμνότητα και το μέτρο θα έχουν εξοριστεί στα ιστορικά τάρταρα,

Κι αν αυτό φαντάζει ασύλληπτο στη σύγχρονη εκδοχή της προστατευόμενης ιδιώτευσης της ακόμα πίστης στον ναό των εμπορευμάτων και του θεάματος ή της ακόμα οικογενειακής θαλπωρής στην Ελλάδα, τότε αυτό που θα έρθει θα είναι κάτι ακόμα πιο ακατανόητο.

Χωρίς ελπίδα, χωρίς ιστορία, χωρίς γνώση σ’ ένα κόσμο που αυτή την περίοδο οι κυβερνήσεις του στρατολογούν μέσα από τα σχολεία, μέσα από τα γήπεδα, μέσα από την τηλεόραση, γενίτσαρους για τον οικονομικό πόλεμο του 21^ου αιώνα.

«Διανύουμε την εποχή της ερήμου

Ο μεγαλύτερος ποιητής της

Αυτός που θα την τραγουδήσει

Θα ‘ναι μουγκός»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον»,  Δεκέμβρης 1996

Το να μιλάει κανείς για σύγχρονα προβλήματα, αναζητώντας λύσεις,, αγνοώντας την καπιταλιστική κρίση είναι σαν να μιλά για φυσικά φαινόμενα αγνοώντας το νόμο της βαρύτητας. Ομοίως  το να μιλά κανείς για την κρίση δίνοντας μόνο την οικονομική της διάσταση, την απογυμνώνει:

 από το αξιακό της περιεχόμενο που ξεδιπλώνεται στις διαρρηγμένες σχέσεις μας και στην σχετικώς ιδιωτεύουσα καθημερινότητά μας,

από την πολιτική της διάσταση η οποία στιγματίζεται από την πολιτική απολυταρχία μιας αιρετής ολιγαρχίας και την έλλειψη βούλησης για δημοκρατική υπέρβαση ενός απρόσωπου συστήματος που διαχειρίζεται με τη συναίνεσή μας τις ζωές μας,

από το οικολογικό της έλλειμμα σε μια εποχή που η καταστροφική ανάπτυξη παραμένει βασικός ιδεολογικός μπούσουλας σε κάθε κοινωνικό σχεδιασμό.

Επίσης το να μιλά κανείς για την κρίση στην Ελλάδα αποκόπτοντας με συνοριακές γραμμές τη χώρα από όλον τον κόσμο, είναι σαν να μιλά για τη φωτιά που άρπαξε ένα πεύκο αγνοώντας το πευκόδασος. Η κρίση είναι διεθνής. Από μια τέτοια συλλογιστική που ό,τι και να προσθέσει κανείς είναι μέσα στο νόημα μιας συνολικής επεξεργασίας αυτού που ζούμε ως την ουτοπική ολοκλήρωση του καπιταλισμού, μπορούν να προκύψουν και σκέψεις και δράσεις που θα υπερβούν την κρίση προς όφελος της κοινωνίας.

Από το, αγνώστων συντακτών ή συντακτριών, μπλογκ «kaCHE ρε φίλε…» αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο που αφορά τον ανύπαρκτο πολιτισμό μας στο δρόμο.

Το κακό παράγινε, έχει όμως και χειρότερα

* 8η μέρα αποχής συσσιτίου για τους κρατούμενους οροθετικούς

* Από χθες ξεκίνησαν αποχή και οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις

* Απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχή συσσιτίου, ξεκινούν 200 κρατούμενοι από τις φυλακές Τρικάλων

* Συνεχίζονται οι βασανισμοί στον Σίμο Σεϊσίδη. Καθυστερεί η Αντιτρομοκρατική την τοποθέτηση πρόσθετου μέλους

 Για την αποθήκη ψυχών, το κατ’ ευφημισμό «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού – Άγιος Παύλος» μίλησαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πρώην κρατούμενοι – ασθενείς καθώς και δικηγόροι και γιατροί.

Τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στην πτέρυγα των οροθετικών -που βρίσκονται για 8η μέρα σε αποχή συσσιτίου- περιέγραψε ο πρώην κρατούμενος και οροθετικός, Άκης. «Οι οροθετικοί κρατούμαστε στο 2ο όροφο σε μία ειδική πτέρυγα με 5 κελιά δίκλινα, στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 6 κρατούμενοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι οι ελλείψεις φαρμάκων. Συνήθως τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε χωρίς θεραπεία με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός μας. Από το 2004 δημιουργήθηκε ειδικό προαύλιο για τους οροθετικούς, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε ελλείψει προσωπικού. Έτσι προαυλιζόμαστε για μία ώρα το πρωί και άλλη μία το απόγευμα. Η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να δοθεί είναι να μεταφερόμασταν στον Ελεώνα, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες και θα βοηθήσουν και την κατάσταση της υγείας μας».

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, μέλος της Πρωτοβουλίας, που κρατήθηκε επίσης στο Νοσοκομείο του Κορυδαλλού, ανέλυσε τις ελλείψεις του νοσοκομείου, αφού πρώτα ενημέρωσε ότι από χθες ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. «Το νοσοκομείο αποτελείται από 10 θαλάμους 6μ. επί 6μ., όπου κρατούνται 12-14 ασθενείς. Κάθε θάλαμος έχει δύο κομοδίνα, ενώ δεν υπάρχουν καρέκλες, ούτε σεντόνια, σαπούνια, χαρτί υγείας. Δεν γίνεται καμία διάκριση ασθενών -πέρα των οροθετικών-, έτσι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι. Σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι, ενώ σε κάθε ακτίνα αντιστοιχούν δύο τουαλέτες και ένα μπάνιο. Οι νοσηλευτές και οι γιατροί δεν εξετάζουν τους κρατούμενους στα κρεβάτια τους, αλλά τους υποχρεώνουν να πάνε εκείνοι στο ιατρείο. Φανταστείτε πώς θα φτάσει μέχρι το ιατρείο κάποιος χωρίς πόδια και χωρίς καρότσι; Ή πώς θα φτάσει κάποιος κατάκοιτος χωρίς φορείο να τον μεταφέρει;».

Μία από τις μεγαλύτερες «αδικίες» που υπόκεινται οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις είναι ότι υποχρεώνονται να εκτίουν την ποινή τους αθροιστικά αφού δεν δύνανται να εργαστούν, άρα δεν ευεργετούνται από τα μεροκάματα, ώστε να αποφυλακιστούν πιο γρήγορα. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί να πεθαίνουν μέσα στη φυλακή. «Πρόκειται για ευθανασία» παρατήρησε ο γιατρός, διευθυντής στο ενδοκρινολογικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, Γιάννης Προκόβας, ο οποίος πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ντροπή και ανατριχίλα που συμπολίτες μας ασθενείς, που βρίσκονται μάλιστα υπό την προστασία του κράτους, διαβιούν σε συνθήκες που θυμίζουν καταστάσεις Σπιναλόγκας του 19ου αιώνα ή, ακόμα χειρότερα, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, σε υποδομές και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν καταπάτηση των υποχρεώσεων, κατακτήσεων, δικαιωμάτων που έχουν υπογράψει τα ευρωπαϊκά κράτη. Μένω πάντα έκπληκτος από την περιγραφή των όρων διαβίωσης συμπολιτών μας που νοσηλεύονται σε ειδικές συνθήκες. Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η υπερσυνταγογράφηση, το «χαπάκωμα», που αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται οι ουσιαστικές ανάγκες των ασθενών και επιβάλλεται η καταστολή στη λογική της γενίκευσης της σιωπής».

«Το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τους κρατούμενους στο Νοσοκομείο είναι το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από τα πυρωμένα μπετά του Ιουλίου και του Αυγούστου. Στο Νοσοκομείο και το Ψυχιατρείο δεν υπάρχει ούτε ένας ανεμιστήρας. Το καλοκαίρι οι κρατούμενοι ασθενείς, οι οποίοι λόγω των χαπιών αισθάνονται ακόμα χειρότερα τη ζέστη, κάθονται ανάσκελα και προσπαθούν να φανταστούν τη δροσιά. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώνονται αυτούς τους μήνες», πρόσθεσε ο δικηγόρος, πρώην κρατούμενος Χρήστος Νικολιτσόπουλος.

Συγκεκριμένα στις συνθήκες κράτησης του Σίμου Σεϊσίδη αναφέρθηκε ο δικηγόρος του, Κώστας Παπαδάκης: «Στη περίπτωση του Σίμου Σεϊσίδη έχει επιβληθεί τυπικά μία στοιχειώδης αντιμετώπιση της αναπηρίας του. Αλληλέγγυοι στο Σ. Σεϊσίδη συγκέντρωσαν χρήματα ώστε να τοποθετηθεί πρόσθετο μέλος στο ακρωτηριασμένο πόδι του. Ωστόσο, προκύπτουν συνέχεια εμπόδια στα ραντεβού του, τα οποία πρέπει να πραγματοποιούνται στα γραφεία της εταιρείας, επειδή η Αντιτρομοκρατική δεν μπορεί να στείλει φρουρούς». Πάντως είναι γενικό το πρόβλημα των αναπήρων κρατουμένων, οι οποίοι δεν χαίρουν κανενός ευεργετήματος, ούτε του ευεργετικού υπολογισμού μεροκάματων αλλά ούτε και κάποιου νόμου που θα προβλέπει αποφυλάκιση όσων πληρούν κάποιο ποσοστό αναπηρίας. «Ο νόμος 110Α του Ποινικού Κώδικα που τροποποιήθηκε το 2008, ύστερα από την απεργία πείνας των κρατουμένων, προβλέπει να επιτρέπεται η αποφυλάκιση των τετραπληγικών, για παράδειγμα, αλλά όχι των αναπήρων. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Εάν υπήρχε μία τέτοια πρόβλεψη τότε θα αποφυλακιζόταν ο Σάββας Ξηρός».

«Από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε απεργία πείνας ο Νίκος Μαζιώτης», ενημέρωσαν αλληλέγγυοι στους προφυλακισμένους για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, «με αίτημα να του επιτραπεί να επισκεφτεί τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί του στις 25 Ιουλίου, καθώς και να επισκέπτεται ο ίδιος την οικογένειά του στη φυλακή και όχι το αντίθετο -όπως προβλέπεται από το νόμο- καθώς θα είναι δύσκολη η μετακίνησή τους. Συμπαραστεκόμενοι στα αιτήματα της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, 60 κρατούμενοι απέχουν από το συσσίτιο από χθες».

Από σήμερα απεργία πείνας στις φυλακές Τρικάλων

Σήμερα, Τρίτη 20 Ιουλίου, πάνω από 200 κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων αρχίζουν απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχής συσσιτίου. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ενημέρωσαν ότι «κατεβαίνουν σε απεργία πείνας με τρία καίρια για τη συγκεκριμένη φυλακή αιτήματα: Να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια, οι οποίες σε ποσοστό 97% απορρίπτονται. Να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή, ο οποίος, ενώ ο θεσμικός του ρόλος είναι να υπερασπίζεται τους κρατούμενους, έχει «περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο», αυτό της καταστολής.

από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων

www.keli.gr/2010/07/blog-post_20.html

(Σενάριο για ταινία μικρού μήκους, του Ζεράρ-Νεκτάριου-Διονύση-Μαρδικούλη-Ευφραίμ Κουκούκη, βραβευμένο στο διαγωνισμό δημιουργών φιστ-τέχνης στο fist-fest 2020)

Την πλησίασε ενώ αυτή φωτογράφιζε τις κότες στο κοτέτσι, το μοναδικό κοτέτσι του νησιού που είχε απομείνει με τη γενναία χρηματοδότηση από τα ΕΣΠΑ, για εκπαιδευτικές και τουριστικές επισκέψεις. Το κλιματιστικό του είχε κλείσει κι αυτός άκουσε τους ανεπαίσθητους ήχους της φωτογραφικής κι ένα σούρσιμο. Ήταν μια καλλονή μαύρη με διαπολιτισμικό background, και διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία με θέμα την προβληματική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες περί του εγκλεισμού των τετράποδων δίποδων και άποδων συντρόφων του ανθρώπου και η σχέση της με τις αντισπισιστικές τάσεις στον τουρισμό και την εκπαίδευση. Ντυμένη με προκλητικό τάγκα έκανε μια κίνηση πίσω και τον καλημέρισε. Αυτός κοίταξε λαίμαργα, αυτήν και το τάγκα της. Αυτή τον κέρασε τσιγάρο κι αυτός κάθισε και το απολάμβανε κοιτάζοντάς την. Ήταν φανερό ότι το μυαλό του ήταν ήδη κάτω από το τάγκα της. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο τάγκα. Είχε δει χιλιάδες τάγκα στη ζωή του αλλά όχι τέτοιο τάγκα. Χαμήλωσε τα μάτια και έκανε μια κίνηση εμπρός. Αυτή κάτι κατάλαβε κι ευγενικά τον χαιρέτισε κρατώντας τη μηχανή της. Αυτός την πλησίασε και της κράτησε το χέρι: «Σε παρακαλώ μείνε» κι αυτή σε μια ακατανόητη γλώσσα του έλεγε να την αφήσει. Έβγαλε ευρώ να του δώσει κι αυτός την άφησε άγρια διώχνοντάς την. Ένιωθε σαν ορφανό κοάλα. Ξάφνου κάτι πέρασε από το μυαλό του. Φιστίκια! Να της δώσει περίφημα φιστίκια από το νησί του.

-Στάσου… φιστίκια!! Στάσου μωρέ… φιστίκια!!

Μόλις το άκουσε στάθηκε. Το πρόσωπό της με μιας άνοιξε. Το γέλιο ήρθε στα χείλη της. Δεν την πείραξε που της κοίταζε το τάγκα. Κάθισε, καθαρίζοντας και  μασώντας φιστίκια.

Τον περίμενε να βάλει βιολογικό φαγητό στην ταΐστρα, εμφιαλωμένο νερό στην ποτίστρα, να ανοίξει το κλιματιστικό και να κλείσει το κοτέτσι.

Δεν θα είχε άλλες επισκέψεις για σήμερα.

Κατευθύνθηκαν με χαχανητά προς τη μεγάλη παραλία. Στο δρόμο έβγαλε από την τσάντα της αντηλιακό κι άρχισε να τον πασαλείβει…

“…Ο κύριος Καλός που έχει διατελέσει υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και με τις δράσεις του έχει συνεισφέρει ουσιαστικά στην επιλύσει προβλημάτων που αφορούν τα σχολικά κτήρια και πρόσφατα με την κατάργηση της διπλοβάρδιας, χαιρέτησε προσωπικά όλους τους κατοίκους της Αίγινας και τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, που προσήλθαν σήμερα στο «Κλώνος – Άννα» για να παρακολουθήσουν την ομιλία του…”(*)

Να λοιπόν που καταργείται στην πράξη το δικαίωμα των μαθητών να είναι σε σύγχρονα σχολικά κτίρια ή να μην υφίστανται το καθεστώς της διπλοβάρδιας, όπως και η υποχρέωση του κράτους για τις αντίστοιχες παροχές. Αφού προσωπικά ο Καλός (με το μυστρί και το πηλοφόρι) τα κατάφερε ή συνείσφερε ουσιαστικά για όλα αυτά, τότε όλα αυτά τα δικαιώματα, για τον κονδυλοφόρο παραγοντίσκο με πάθος στην οσφυακαμψία, είναι σχεδόν στο έλεος του πολιτευτή, του βουλευτή, του υπουργού. Κι ακόλουθα, στο έλεος του τοπικού παράγοντα που μπορεί και τηλεφωνεί με όλους αυτούς, να δίνει τοπικά, στους ενδιαφερόμενους  υποσχέσεις ότι «το ζήτημα θα λυθεί», τονίζοντας έτσι την πολιτική του ισχύ. Αυτήν που δηλαδή θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να βρεθεί σε θέσεις εξουσίας, να ανοίξουν οι αγορές του, να διευρυνθεί το πεδίο των λειτουργικών του σχέσεων. Έτσι, εγκλωβίζονται με ευθύνη τους και όσοι κάτοικοι συλλογικοποιούν τις δράσεις τους για το Α ή το Β ζήτημα. Αποπολιτικοποιώντας το αίτημά τους, σαν να είναι το μοναδικό στον κόσμο, επαιτούν το αυτονόητο από τον κάθε τοπικό παραγοντίσκο, τον κάθε πολιτευτή, τον κάθε βουλευτή και τον κάθε υπουργό.

Η συνέχεια είναι η γνωστή: αισθάνονται και υποχρεωμένοι στον τοπικό παράγοντα που διεκπεραίωσε το αυτονόητο, αυξάνοντας την πολιτική εξάρτηση μέσα στην τοπική κοινωνία. Δημοσιεύματα, εκδηλώσεις, και άλλες δράσεις πραγματοποιούνται και ανανεώνουν με κάθε ευκαιρία το κοινωνικό-πολιτισμικό πλαίσιο μιας τοπικής ιεραρχίας. Έτσι αναπαράγεται ο άθλιος παραγοντισμός ο οποίος περνά και σε καινούρια χέρια (θέτοντας στο σωρό διάφορες στυμμένες λεμονόκουπες-παραγοντίσκους παλιάς γενιάς) δημιουργώντας ομάδες γύρω από ηγετίσκους με χειροκροτητές. Άτυπες πυραμίδες, που αποκτούν συγκεκριμένη μορφή τόσο γενικά στους θεσμούς όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Η αποδέσμευση από τον οχετό των πολιτικών-οικονομικών παραγόντων, η ακηδεμόνευτη δράση, η δικτύωση των δράσεων, είναι η μόνη ικανή να επιφέρει αποτελέσματα και να ανοίξει ένα ορίζοντα για αλλαγές που θα προσεγγίζουν προϋποθέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας.

(*)http://www.aeginaportal.gr

Το Σάββατο προς Κυριακή 30 Αυγούστου, ένα απαράδεκτο επεισόδιο έλαβε χώρα στο Κέντρο Υγείας της Αίγινας. Συγκεκριμένα, στις 3 περίπου τα ξημερώματα, μια ομάδα νεαρών συνόδεψε δύο μεθυσμένα παιδιά στο Κέντρο Υγείας. Όμως η υποδοχή που τους έγινε δεν ήταν η …αναμενόμενη. Τα παιδιά φαίνεται ότι ξύπνησαν τον ένα και μοναδικό …υπεύθυνο, ο οποίος εκνευρισμένος τους ζήτησε να φύγουν και μάλιστα όπως λένε οι συνοδοί των μεθυσμένων, τους έβρισε κιόλας!

Ο ένας από τους δύο μεθυσμένους ήταν σε χειρότερη κατάσταση και οι συνοδοί του ζήτησαν από τον υπεύθυνο του κέντρου υγείας να του βάλουν έναν απλό ορό για να μην αφυδατωθεί. Και πάλι η απάντηση ήταν αρνητική με αποτέλεσμα να απειληθεί επεισόδιο.

Τελικά οι νεαροί αποχώρησαν χωρίς να εξυπηρετηθούν. Τα στοιχεία των νεαρών που μας έκαναν την καταγγελία είναι στη διάθεση του όποιου αρμόδιου. Θεωρούμε αναγκαία τη διενέργεια κάποιας έρευνας σχετικά με το συγκεκριμένο περιστατικό. Είναι αδιανόητο να μην παρέχονται έστω και στοιχειώδεις πρώτες βοήθειες σε όσους τις ζητούν.

http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1621:2009-09-03-06-28-08&catid=81:news&Itemid=198

Η άλλη εκδοχή: μια απαράδεκτη συμπεριφορά

Μια εξαμελής παρέα μειρακίων, ένθερμων οπαδών του Κλώνου, ήρθαν στις 3.00 τα ξημερώματα, με έτοιμη τη διάγνωση και απαίτηση νοσηλείας: δηλαδή απαίτησαν από τη νοσηλεύτρια να τους τοποθετήσει ορούς διότι έκριναν ότι «είχαν αφυδατωθεί», χωρίς καν να αναζητήσουν γιατρό. Η νοσηλεύτρια τους είπε, απλά, να πάνε στο σπιτάκι τους, ως όφειλε, κι ο φύλακας και οδηγός τους πρόγκηξε με λιγότερο ευγενικό τρόπο.

Το ότι τα στοιχεία των νεαρών είναι στη διάθεση κάθε αρμοδίου δεν λέει και πολλά πράγματα (αν ήταν κάτι να κάνουν θα το έκαναν-όχι αυτά, οι μπαμπάδες τους). Εντύπωση, προκαλεί κυρίως τόσο η άκριτη παρουσίαση της έκθεσης των νεαρών οπαδών του ντόπιου σκυλάδικου -χωρίς την προηγουμένως έρευνα για το γεγονός- από την επίσημη φυλλάδα της Αίγινας (γνωστή και ως ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας).

Στην κοινωνία της Αίγινας, που αποτελεί ένα προάστιο της Αττικής, η νεότητα καταλαμβάνει μια υπέρτερη αξία. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι, παρά το συσσωρευμένο άλλοθι μιας νεόπλουτης γενιάς που έχει ως προέκτασή της, τους απογόνους της, που το μόνο που κάνουν είναι να επαναλαμβάνουν με τον πιο χυδαίο τρόπο αυτό που έμαθαν.

ένα απλό ερώτημα προς το Δήμο της Αίγινας

με Αριθμό Πρωτοκόλλου 14133/30-09-09

Ποιο είναι το ειδικό καθεστώς, υπό το οποίο τέλει το κατάστημα ψυχαγωγίας «IN ON THE BEACH», το οποίο είναι χτισμένο στο πεζοδρόμιο και στο αιγιαλό στην παραλία της Αίγινας;

Είναι ένα απλό ερώτημα που έχει λιγότερο ενδιαφέρον από την –υποχρεωτικά- απάντηση της Δημοτικής Αρχής Αίγινας και που αφορά περιπτώσεις όπως της βεράντας της DISCO «Ελπιάννα» που συνορεύει άμεσα με το δρόμο έχοντας καταπατήσει το πεζοδρόμιο, του πραγματικού εκδότη της εφημερίδας «Η άλλη όψη» με τις γουρούνες στο ίδιο και απέναντι πεζοδρόμιο (μέχρι πρότινος), καθώς και άλλων τοπικών ηρώων στο Αιγινήτικο Πάνθεο.

Θα τα ξαναπούμε…

-»ροπαλοφόρος των Εξαρχείων», ο εργαζόμενος στις φιστικιές που φωτογραφίζεται στην κεντρική αφίσα του ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ;

-έχετε δει κι άλλα ρόπαλα πέρα από αυτά των ΜΑΤ (που λατρεύετε);

-έχετε περάσει ποτέ από τα Εξάρχεια (που φοβάστε);

-έχετε μιλήσει ποτέ με τον άνθρωπο της αφίσας (που λοιδορείτε);

(Ο ΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΙΚΥΚΛΟ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΕ ΓΟΥΡΟΥΝΑ)

Στο νέο σχολικό κτίριο του Γυμνασίου δεν θα βάλετε κάμερες παρακολούθησης;

Επειδή κάποιοι και κάποιες δεν ξεχνάμε παρόλο που έχουν περάσει 8 χρόνια, θα θυμίσουμε όλα τα γεγονότα που πέσανε στην αντίληψή μας τότε και θα γνωστοποιήσουμε πρόσφατη απόφαση (1)της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα «για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε χώρο σχολικών συγκροτημάτων» (2).

Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στο χρόνο πίσω. Τον Οκτώβριο του 2001, μάθαμε κάποιοι και κάποιες, ότι στο νέο κτίριο του Γυμνασίου-Λυκείου Αίγινας στη θέση Αγία Βαρβάρα, που εγκαινιάστηκε με εκπρόσωπο του υπουργείου Παιδείας εγκαταστάθηκαν κάμερες παρακολούθησης. Σκεφτήκαμε πολύ απλά να αντιδράσουμε, κατ’ αρχήν κολλώντας μια αφίσα που έλεγε: THΕ BIG BROTHER WATCHING YOU – όσο θα υπάρχουν κάμερες ποτέ δεν θα είναι αρκετές… – ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1^Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ – ΝΑ ΦΥΤΕΨΟΥΜΕ ΔΕΝΤΡΑ – ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΗΠΟΥΣ – ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΣΤΕΓΑΣΤΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ – ΠΟΛΙΤΕΣ, ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (4). Επίσης στάλθηκε στις τοπικές φυλλάδες επιστολή που μόνο τα «Αιγινήτικα Νέα» δημοσίευσαν χωρίς σχόλιο, ενώ έγινε ρεπορτάζ από την Ιωάννα Σωτήρχου στην Ελευθεροτυπία που παρέθετε τις δυο απόψεις. Το πράγμα όμως έγινε ακόμα πιο έντονο όταν το τηλεσκουπίδι TEMPO έκανε ρεπορτάζ. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι σφόδρα ταράχτηκαν εκείνη την περίοδο οι ιθύνοντες στην Νήσο. Συντάχθηκαν και υπογράφτηκαν πρακτικά στα γρήγορα και στα δυο συστεγαζόμενα σχολεία από όλο το προσωπικό (μέλος του οποίου ήταν και ο Γ. Πούντος, σημερινός αντιδήμαρχος) με φωτεινές εξαιρέσεις 2 εργαζόμενους στο Γυμνάσιο και μια εργαζόμενη στο Λύκειο. Από τους φορείς της Αίγινας, μόνο το ΚΚΕ πήρε θέση ενάντια στην εγκατάσταση των καμερών με κείμενο που μοίρασαν μέλη του έξω από το νέο κτίριο το οποίο αναφερόταν σε καμεροχαφιέδες. Επίσης η ΕΛΜΕ Πειραιά πήρε ΟΜΟΦΩΝΑ θέση αρνητική για την εγκατάσταση των καμερών και μάλιστα πραγματοποίησε επίσκεψη στο σχολείο παρουσία και των καθηγητών του Αγκιστρίου, δύο από τους οποίους πήραν θέση ενάντια, ενώ ο Σύλλογος Δασκάλων Ν. Αργοσαρωνικού, αργότερα, αρνήθηκε να πάρει θέση (5). Στην επίσκεψη αυτή είχαν να αντιμετωπίσουν τον εσμό του τοπικού κορμού των καθηγητών που υπεραμύνθηκαν των επιλογών της Σχολικής Επιτροπής με αιτιολογίες του τύπου «μα πώς παρεμβαίνετε στο σχολείο μας εσείς»;. Τέλος εκδόθηκε κείμενο που υπογραφόταν από τους Κασελούρη (διευθυντή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αίγινας) και Βαλωμένο, εκ μέρους του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου, που υπεραμυνόταν της επιλογής προκειμένου να φύγουν «τα παράσιτα» που ενδημούν στο σχολείο (6). Γενικώς όσοι ήταν ενάντια (διάφοροι αριστεροί, δήθεν διανοούμενοι, προοδευτικοί …και καλά) και δεν μίλησαν, απλά το έκαναν γαργάρα, το κατάπιαν, το χώνεψαν και το ξέχασαν.

Από κει μετά ξεκίνησε μια ελεεινή και σιχαμερή αρθρογραφία στον τοπικό σκουπιδότοπο (7) με επιχειρήματα για την προστασία του κτιρίου, για την σωστή παρακολούθηση των παιδιών ακόμα και στο διάλλειμα, για να φύγουν οι έμποροι ναρκωτικών από το σχολείο, για την προστασία της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτά ήταν και η αφορμή για να διαρρεύσουν πληροφορίες για τον υπογράφοντα του τύπου «έχει κάνει 3 αποτοξινώσεις, έχει φέρει όλους τους ναρκομανείς στο σχολείο του(;), επιδιώκει να χτυπήσει τη δημόσια εκπαίδευση» και άλλα. Έτσι ο υπογράφων έστειλε το παρακάτω κείμενο σε όλες τις φυλλάδες και μ’ αυτόν τον τρόπο έκλεισε τότε διάφορα στόματα για τουλάχιστον αυτές τις συκοφαντίες. Το κείμενο έλεγε: «Επειδή διαδίδονται συκοφαντίες εις βάρος μου και εις βάρος των φίλων μου σε αγέλες παραγόντων, παραγοντίσκων και επίδοξων χαλίφηδων στη θέση του χαλίφη… Επειδή μια τρομαγμένη κοινωνία του τύπου ‘’άκου βλέπε σώπα’’ , χωρίς ανεπτυγμένο δημόσιο χώρο –όπου άνθρωποι οριζόντια και πρόσωπο με πρόσωπο κάνουν ελεύθερο διάλογο- μετατρέπεται σε κουρνιαχτό με μανδαρίνους και υποταγμένους… Επειδή η στάση μου, οι αντιεξουσιαστικές ιδέες μου, οι πρακτικές μου είναι τόσο κρυστάλλινες, πεντακάθαρες και δημόσιες όσο δεν πάει άλλο… Επειδή επιδιώκω να συμβάλλω σε μια κοινωνία ελευθέρων ανθρώπων που να μην φοβούνται τον ίσκιο τους στο δημόσιο χώρο… Απαιτώ απ’ αυτούς που απαρτίζουν όλον αυτόν τον πρόστυχο και παρασιτικό εσμό που μπροστά στις φιλοδοξίες τους δε λογαριάζουν κανέναν και τίποτα να το βουλώσουν ή αν έχουν τα κότσια να πουν κάτι, να το πουν δημόσια. Τους φτύνω στα μούτρα και δημόσια. Κυριακού Γιώργος». Δεν έμειναν όμως μετά τη δημοσίευση αυτής της δήλωσης, σε έντυπες απειλές του τύπου «θα φύγεις κολυμπώντας από την Αίγινα» (8) αλλά πήγαν και λίγο πιο μακριά: σε επισκέψεις «για να διώξουμε αυτόν το δάσκαλο που δημιουργεί προβλήματα». Ήταν ανεπιτυχής η προσπάθειά τους για πάρα πολλούς λόγους.

Από την άλλη το κείμενό μας (9) ήταν από παντού αποκλεισμένο. Δεν δημοσιεύτηκε πουθενά παρόλο που στάλθηκε σε όλες τις τοπικές φυλλάδες οι οποίες έβαζαν φαρδιά-πλατειά όλα τα κείμενα που υπερθεμάτιζαν της εγκατάστασης του ‘’κλειστού κυκλώματος’’ και της ‘’θυροτηλεόρασης’’. Εξαίρεση αποτελεί η εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» (ΚΚΕ) που πήρε θέση εναντίον της εγκατάστασης.

Έτσι, χωρίς πολλά-πολλά, έληξε το ζήτημα των καμερών που πλέον είναι ένα καθεστώς.

Η απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα «για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε χώρο σχολικών συγκροτημάτων», δεν μπορεί να εκφράσει ένα ιδεότοπο που παλεύει για την ελευθεριακή εκπαίδευση και για τον ελευθεριακό κοινοτισμό. Άλλωστε, αποφάσεις που αφορούν τη δέσμευση Αρχείων για προστασία (…και καλά) προσωπικών δεδομένων όπως π.χ. το Αρχείο του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων, προστατεύοντας τα εγγόνια και τα παιδιά των συνεργατών των ΝΑΖΙ, είναι εξόφθαλμα χυδαίες. Όμως αυτοί, οι νομιμόφρονες κύριοι και κυρίες των τοπικών θεσμών που πήραν θέση υπέρ της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης των μαθητών και έχουν αφήσει αυτήν την αισχρή παρακαταθήκη στο νησί, τι έχουν να πουν για την απόφαση (10) ενός νόμιμου θεσμού, που οι ίδιοι οφείλουν να αναγνωρίζουν και να υπακούν, η οποία θίγει την επιλογή τους; Τι έχουν να πουν οι κονδυλοφόροι τους υπερασπιστές της κοινωνίας του κοινωνικού ελέγχου; Τι έχουν να πουν οι αριστεράντζες, προοδευτικούληδες στην Αίγινα, που το έκαναν γαργάρα τότε;

Γ. Κυριακού

(1) 20/2008, Αθήνα 01-04-08, Αριθ. Πρωτ.:Γ/ΕΞ/1678

(2) http://www.dpa.gr/portal/page?_pageid=33%2C15453&_dad=portal&_schema=PORTAL&_piref33_15473_33_15453_15453.etos=-1&_piref33_15473_33_15453_15453.arithmosApofasis=&_piref33_15473_33_15453_15453.thematikiEnotita=-1&_piref33_15473_33_15453_15453.ananeosi=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%89%CF%83%CE%B7

(3) ‘’Φάγαμε’’ και το βοηθητικό ρήμα IS, από το σύνθημα που ήταν τότε πολύ επίκαιρο από το τηλεσκουπίδι «big brother», που εκείνο τον καιρό ήταν αυτό που επισημοποίησε και εγκαινίασε τα reality show στην Ελλάδα. Η φράση όμως αυτή ήταν παρμένη από το φημισμένο μυθιστόρημα του Τζορτζ  Όργουελ, «1984» που ως γνωστόν περιγράφει μια κοινωνία του απόλυτου κρατικού ελέγχου, της προσπάθειας που κάνουν άνθρωποι σκόρπιοι να απεγκλωβιστούν προσωπικά και πολιτικά. Στο μυθιστόρημα διάχυτα υπάρχουν οι αναφορές στις κάμερες παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής.

(4)Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 2, Ιούλιος 2003, σελ 23 http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf

(5)Από τους δασκάλους της Αίγινας, εκτός από τον υπογράφοντα, μόνο ο Αντώνης Ντελής πήρε μια σαφή θέση ενάντια στην παρακολούθηση των παιδιών όπως και οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού (ακριβώς!) εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας στο νησί.

(6) Ολόκληρο το κείμενο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου Αίγινας, σε όλες τις τοπικές φυλλάδες από το διάστημα Οκτωβρίου 2001 έως το Δεκέμβρη και παραθέματα του κειμένου αυτού, στη «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας» τεύχος 2, σελίδες 20-26, http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf

(7)Δεν την έχουμε κρατήσει αλλά ο καθείς μπορεί να ψάξει στο αρχείο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αίγινας, από τον Οκτώβριο του 2001 ως το Δεκέμβριο, ενώ ασχολήθηκε το  καλοκαίρι του ’02 στην φυλλάδα του «Εβδομαδιαία», ο εκδότης-ξενοδόχος της Αγίας Μαρίνας λέγοντας για τον υπογράφοντα ότι πρέπει να ασχοληθεί το Υπουργείο μαζί του.

(8)Δεν έχει παρά να ψάξει κανείς στο έμεσμα-σκουπιδαριό «ΑΙΑΚΟΣ», φύλλο 22, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2001

(9) «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΜΕΡΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛ. ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝ. ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΙΓΙΝΑΣ

·      Η κάμερα αποτελεί διαδικασία αστυνόμευσης που έρχεται σε αντίθεση με κάθε έννοια παιδαγωγικής. Αν εμείς οι ενήλικοι δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα παιδιά μας και χρειάζεται να καταφεύγουμε στην τρομοκράτησή τους, κανένα τεχνολογικό μέσο δεν θα είναι ικανό να μας δώσει την ασφάλεια που εμείς επιθυμούμε για αυτά.

·      Η κάμερα διαταράσσει τη σχέση εκπαιδευτικού-μαθητή, επιβάλλοντας στον εκπαιδευτικό το ρόλο του παιδονόμου ο οποίος ελέγχει το παιδί από την τηλεόραση.

·      Ο εκπαιδευτικός που βρίσκεται στο διάλειμμα μαζί με τα παιδιά, τα προσέχει, τα ενθαρρύνει και δημιουργεί σχέσεις μαζί τους. Αντίθετα η κάμερα τα κατασκοπεύει και τα υποχρεώνει να λειτουργούν κάτω από το φόβο της αόρατης παρακολούθησης.

·      Η εντατικοποίηση και η καταπίεση που βιώνουν οι μαθητές ενισχύεται από την ύπαρξη των καμερών και την ώρα του διαλείμματος που είναι ώρα ξεκούρασης για τα παιδιά.

·      Οι κάμερες δεν προλαβαίνουν το κακό απλά το καταγράφουν

·      Με το να αφήνουμε τις κάμερες να κατασκοπεύουν τα παιδιά δήθεν για την ασφάλειά τους πλάθουμε ανθρώπους συνηθισμένους στις κάμερες, εξοικειωμένους με την ιδέα της παρακολούθησης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο να στηθούν κάμερες σε κάθε πεδίο της καθημερινής μας ζωής

ΟΣΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ

1) Κάνοντας την αυτοκριτική μας: Σ’ ένα σημείο της θερμόαιμης επιστολής μας καταγγείλαμε για «κάμερες παρακολούθησης σ’ όλους τους εξωτερικούς χώρους». Πράγματι, δεν υπάρχουν σ’ όλους τους εξωτερικούς χώρους κάμερες. Εμείς όμως είμαστε ενάντια σε κάθε κάμερα την οποία και θεωρούμε μια πολύ κακή αρχή προκειμένου να τοποθετηθούν κι αλλού.

Στόχος μας είναι το ξεκίνημα ενός προβληματισμού σε τοπικό επίπεδο με επίκεντρο τους σκοπούς της εκπαίδευσης συνολικότερα, και ιδιαίτερα τώρα που η εντατικοποίηση αφαιρεί από τα παιδιά την εφηβική τους ηλικία μετατρέποντάς τα βίαια σε ενήλικους. Γι αυτό και προτεραιότητα μας είναι η κοινωνία της Αίγινας και όχι ο ημερήσιος τύπος στον οποίο και κατ’ αποκλειστικότητα απευθυνθήκαμε.   Επανορθώνουμε.

2) Το γεγονός ότι δεν έχουμε παιδιά στο σχολείο δεν μας αποτρέπει να έχουμε γνώμη και να ασκούμε δημόσια κριτική σε οποιαδήποτε απόφαση αφορά τα κοινά. Μας εμπνέει άλλωστε και η Πολιτεία των Αθηναίων όπου:

«…όσες φορές η πόλη πρόκειται να αποφασίσει κάτι για τα οικοδομικά, στέλνουν και φέρνουν τους οικοδόμους να τους συμβουλέψουν για τα οικοδομήματα κι όταν πρόκειται για τα ναυπηγικά, τους ναυπηγούς, το ίδιο γίνεται και για όλα τ’ άλλα, όσα πιστεύουν ότι μαθαίνονται και διδάσκονται,…Έτσι όμως φέρνονται όταν πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν τεχνικές γνώσεις, όταν όμως πρόκειται να σκεφτούν για όσα αναφέρονται στη διακυβέρνηση γενικά της πόλεως, όμοια τότε σηκώνεται και τους δίνει τη γνώμη του και ο οικοδόμος και ο χαλκιάς και ο σκυτοτόμος, ο έμπορος και ο ναυτικός, ο πλούσιος και ο φτωχός, ο ευγενής και ο άνθρωπος του λαού, και κανείς δεν τους μαλώνει για αυτό…ότι χωρίς πουθενά να σπουδάσει και ενώ δεν είχε δάσκαλο να τον διδάξει, σηκώνεται και θέλει να δίνει γνώμη, γιατί είναι φανερό πως αυτό δεν το θεωρούν διδακτό…»                                 ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ, 319b – 319e

  Δημοκρατική διαδικασία είναι η συνέλευση του λαού, η ολόπλευρη σίγουρα ενημέρωση και η συλλογική εξαγωγή συμπερασμάτων και αποφάσεων σε μια ικανοποιητική χρονική διάρκεια. Δεν είμαστε λοιπόν ηθικά ή τυπικά υποχρεωμένοι να απευθυνόμαστε στις ορισμένες από τα θεσμικά όργανα επιτροπές που μας υποδεικνύονται ως αρμόδιοι φορείς εξουσίας. Αλήθεια πόσα είναι στον αριθμό τα μέλη του Συλλόγου Γον. και Κηδ. Του Ενιαίου Λυκείου; Πόσοι πραγματικά ενημερώθηκαν; Πόσοι ψήφισαν υπέρ της τοποθέτησης των καμερών; Πόσοι κατά;

3) Δεν υφίσταται καμιά προσωπική κόντρα μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται καλά καλά. Αυτήν ας την αναζητήσουν στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς για τις τοπικές ή και άλλες εξουσίες.

4) Δεν διαφωνούμε με την τοποθέτηση που έχει η επιστολή για τα τηλεοπτικά κανάλια και μάλιστα για το «ΤΕΜΡΟ».  Μήπως η επίκληση της  αναγκαιότητας «για περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερο έλεγχο, περισσότερη ασφάλεια», δείγμα της οποίας αποτελεί και η τοποθέτηση των 3 καμερών στην αυλή του σχολείου είναι αποτέλεσμα όλης αυτής της υστερίας που καλλιέργησαν τα «κατάπτυστα» τηλεοπτικά κανάλια; Γιατί τόσο επιλεκτική η κριτική;

5) Η δημοσιογράφος της εφημερίδας στην οποία απευθυνθήκαμε δημοσιοποίησε το γεγονός της τοποθέτησης των καμερών στο σχολικό κτίριο του Ενιαίου Λυκείου, έκανε λόγο για τη διαμαρτυρία μας και δημοσίευσε και την απάντηση του υπεύθυνου στο Υπουργείο Παιδείας για το γεγονός ότι προβλέπεται θυροτηλεόραση για τα καινούρια σχολικά κτίρια. Έκανε ότι θα έπρεπε να κάνει κάθε ανεξάρτητος δημοσιογράφος.

6) Αν θέλουμε να μιλήσουμε και για τα ναρκωτικά που λέγεται… ότι διακινούνται, οι υπεύθυνοι γονείς και εκπαιδευτικοί του σχολείου, με τις κάμερες, πολύ απλά απομακρύνουν το πρόβλημα και το όποιο πρόβλημα από τον τυπικό χώρο ευθύνης τους. Δεν είναι όμως πρόληψη να βγάζουμε τα προβλήματα έξω από το σχολείο. Όπως δεν φεύγουν τα σκουπίδια, αν απλώς τα απομακρύνεις από την πόρτα σου όπως κάνει κάθε… «καλός νοικοκύρης»

7) Γράφει η επιστολή ότι οι κάμερες τοποθετήθηκαν για την ασφάλεια του κτιρίου επειδή βρίσκεται σε ερημική περιοχή. Όμως η παρουσία των παιδιών καθιστά την περιοχή κάθε άλλο παρά ερημική. Μήπως είναι γενικότερα προβληματικό να χτίζονται σχολεία σε ερημικές και απόκεντρες περιοχές;   Τα σχολεία για εμάς θα έπρεπε να είναι κέντρα κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής στα οποία θα έχουν εύκολη και άμεση πρόσβαση μαθητές γονείς και γενικά πολίτες.

Οι κάμερες καταγράφουν τους ανθρώπους που περιφέρονται στην αυλή εφόσον είναι τοποθετημένες σε μέρος αυτής. (Εκτός κι αν απαγορεύεται σε μαθητές να χρησιμοποιούν μέρος της αυλής τους.)

9) Δεν «μονοπωλούμε»  καμιά «κοινωνική ευαισθησία» όπως μας κατηγορούν ο γραμματέας και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου. Λοιπόν, κάποιοι από εμάς συνεργάστηκαν στο παρελθόν με κάποιους που στο συγκεκριμένο θέμα των καμερών διαφωνούν. Κάποιοι άλλοι από μας με κάποιους άλλους. Κάποιοι στο μέλλον, θα συνεργαστούν μ’ αυτούς που τώρα διαφωνούν κι εμείς που τώρα συμφωνούμε, στο μέλλον για κάτι άλλο θα διαφωνήσουμε… και πάει λέγοντας. Να λείπει η συνωμοσιολογία. 

10) Η επίσημη αυτή επιστολή γράφει για τα «παράσιτα» που «η λειτουργία των καμερών έχει απομακρύνει» και «τα οποία ενδημούσαν στο χώρο του προηγούμενου κτιρίου». Για ποια παράσιτα μιλάνε οι δυο αντιπρόσωποι του Συλλόγου στην επιστολή τους; Προφανώς για παιδιά της Αίγινας. Αλήθεια, πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που ερωτεύονται και δίνουν ραντεβουδάκια στο σχολείο; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που ξεφεύγουν από τον άθλιο καθωσπρεπισμό των καθωσπρέπει της πόλης μας; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που περιθωριοποιήθηκαν από το σχολικό σύστημα που γενικά τα χωρίζει σε «σκάρτους» και «άξιους»; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που μάθανε από τους μεγαλύτερούς τους πως με το τσιγάρο γίνεσαι «άντρας», πως με την εξάτμιση που βρυχάται μπορεί και να σε προσέξουνε, πως αν βρίσεις, αν φωνάξεις, αν μαλώσεις θα γίνεις «μεγάλος»; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που δοκιμάζουν την ψευδαίσθηση της ατομικής «απόδρασης» μέσω κάποιων ουσιών όταν τα πάντα γύρω μας συνηγορούν σε έναν ατομισμό, σε έναν ανταγωνισμό ή σε μια εύκολη φυγή απ’ όλα αυτά;

Αυτά τα παιδιά «ενδημούν»  στην πόλη μας, κι αύριο μπορεί να σκοτώνονται με το μηχανάκι στην άσφαλτο για να κουνούν κάποιοι το κεφάλι τους, αύριο θα δουλεύουν στην οικοδομή και θα χτίζουν το δεύτερο σπίτι κάποιων κυρίων επωνύμων, αύριο θα σας σερβίρουν καφέ στην παραλία, αύριο θα μεταναστεύουν στον Πειραιά, είναι παιδιά της Αίγινας.

Παρασιτικός είναι ο τρόπος ζωής-παρασιτικές είναι οι κοινωνικές αξίες που μας επιβάλλονται και οδηγούν σε αδιέξοδο την ίδια την κοινωνία. Παρασιτικό είναι το σχολικό σύστημα – εικόνα και ομοίωση της φυλακής, που απομυζεί τη ζωή των παιδιών μετατρέποντας τα «επιτυχημένα» παιδιά σε υπάκουους εκτελεστές εντολών και τα «αποτυχημένα» σε «κοινωνικό πρόβλημα».

ΓΟΝΕΙΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

…για ένα δημόσιο σχολείο που θα μεγαλώνει τα παιδιά με τις αξίες της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Για ένα δημόσιο σχολείο που θα ανήκει στο δήμο, δηλαδή στο λαό. Για ένα δημόσιο σχολείο που θα προάγει την κοινωνική και ατομική ελευθερία, τη δημοκρατική λήψη των αποφάσεων από μαθητές, γονείς, δασκάλους και γενικά πολίτες…»

http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf  

Α Π Ο Φ Α Σ Η    ΑΡ.   27 / 2008

Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα συνήλθε μετά από πρόσκληση του Προέδρου της σε τακτική συνεδρίαση την 26-07-07 στο κατάστημά της αποτελούμενη από τον Δ. Γουργουράκη, Πρόεδρο, και τους Ν. Φραγκάκη, Λ. Κοτσαλή, Στ. Σαρηβαλάση, Φ. Δωρή, και Α. Παπανεοφύτου,  τακτικά μέλη. Λόγω κωλύματος αν και κλήθηκε νομίμως – εγγράφως, δεν παρέστη ο Α. Πομπόρτσης καθώς και το αναπληρωματικό του μέλος Γ. Πάντζιου. Στη συνεδρίαση, χωρίς δικαίωμα ψήφου, κατά τη συζήτηση του θέματος παρέστη ο εισηγητής Γ. Ρουσόπουλος, υπάλληλος του τμήματος ελεγκτών, ο οποίος μετά τη συζήτηση της υπόθεσης και πριν από τη διάσκεψη και τη λήψη της απόφασης αποχώρησε καθώς και η Α. Κανακάκη ως γραμματέας, υπάλληλος του Διοικητικού–Οικονομικού Τμήματος, μετά από εντολή του Προέδρου. 

Η Αρχή έλαβε υπόψη τα ακόλουθα:

Κατόπιν δημοσιεύματος της Πέμπτης 7-6-07 στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ” και της με αρ. πρωτ. 4071/7-6-07 επιστολής της ΕΛΜΕ Καρδίτσας, η οποία κοινοποιήθηκε επίσης σε μια σειρά δημοσίων φορέων και προσώπων καθώς και στα κόμματα της Βουλής, η Αρχή έλαβε γνώση για την εγκατάσταση κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης σε σχολεία του Νομού Καρδίτσας και ειδικότερα στον αύλειο χώρο του ΕΠΑΛ Σοφάδων και τους διαδρόμους ισογείου και 1ου ορόφου του Μουσικού Σχολείου Καρδίτσας.

Η Αρχή απέστειλε τις με αρ. πρωτ. 4222/12-6-2007 και 4223/12-6-2007 επιστολές προς τα δύο Σχολεία ζητώντας να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για τη σύννομη λειτουργία του κλειστού κυκλώματος και να προβούν σε γνωστοποίηση του κλειστού κυκλώματος εντός 15 ημερών όπου να επισυνάψουν διάγραμμα στο οποίο να φαίνονται οι ακριβείς θέσεις τοποθέτησης και να σημειώνεται ο χώρος που ελέγχει κάθε κάμερα. Και τα δύο Σχολεία απέστειλαν γνωστοποιήσεις εντός της τεθείσας προθεσμίας, παραθέτοντας τη δική τους αιτιολόγηση για την αναγκαιότητα εγκατάστασης των κυκλωμάτων και προσκομίζοντας φωτογραφίες όπου απεικονίζεται ο χώρος που παρακολουθούν τα εν λόγω κυκλώματα.

Αναλυτικότερα το 1ο ΕΠΑΛ – ΤΕΕ Σοφάδων υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 678ΓΝ/27-6-07 γνωστοποίηση κλειστού κυκλώματος. Συνημμένα υπέβαλε κάτοψη του σχολείου και του αύλειου χώρου, σειρά 30 περίπου φωτογραφιών όπου απεικονίζεται το σχολείο και ο αύλειος χώρος του καθώς και η περιοχή  γύρω από το σχολείο και επισημαίνονται τα σημεία τοποθέτησης των καμερών, αντίγραφο πρακτικού του σχολικού συμβουλίου της 30-5-2007 όπου έχει συζητηθεί το θέμα της τοποθέτησης των καμερών, έγγραφο της 30-5-2007 του μαθητικού συμβουλίου και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων καθώς και έγγραφο του συλλόγου διδασκόντων του συστεγαζόμενου ΕΕΕΕΚ Σοφάδων.

Το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 686ΓΝ/29-6-07 γνωστοποίηση κλειστού κυκλώματος. Συνημμένα υπέβαλε σχεδιάγραμμα κάτοψης των ορόφων του σχολείου και σειρά 5 φωτογραφιών όπου απεικονίζονται τα σημεία τοποθέτησης των καμερών και ο χώρος που αυτές επιβλέπουν.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 2 περ. α΄ν.2472/1997 και την κοινοτική Οδηγία 94/46, τα δεδομένα ήχου και εικόνας, εφόσον αναφέρονται σε πρόσωπα, συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.

Σύμφωνα με την οδηγία 1122/2000 της Αρχής για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης “η αποθήκευση και διαβίβαση εικόνας προσώπου, η οποία συλλέγεται με λήψη από σταθερή βιντεοκάμερα, που λειτουργεί μόνιμα, συνεχώς ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα, σε κλειστό ή ανοικτό χώρο συγκέντρωσης ή διέλευσης κοινού, όπως για παράδειγμα οδοί, πλατείες, σταθμοί, λιμάνια, τράπεζες, καταστήματα, γήπεδα, θέατρα, κινηματογράφοι, ή σε μέσα μεταφοράς δημόσιας χρήσης, συνιστά επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, κατά την έννοια του άρθρου 2 περ. δ’ ν.2472/1997.”

Επίσης. κατά το άρθρο 1 της παραπάνω οδηγίας “η λήψη και επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα με κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης που λειτουργεί μονίμως, συνεχώς ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα δεν επιτρέπεται, διότι προσβάλλει την προσωπικότητα και την ιδιωτική ζωή του ατόμου. Κατ΄ εξαίρεση, τέτοιου είδους λήψη ( μόνιμη, συνεχής ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα ) και επεξεργασία είναι νόμιμη, χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου, υπό τις προϋποθέσεις του ν.2472/1997, εφ΄ όσον ο σκοπός της επεξεργασίας είναι η προστασία προσώπων ή αγαθών ή η ρύθμιση της κυκλοφορίας.”

Από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι:

Στο ΕΠΑΛ Σοφάδων, όπως προκύπτει από τη γνωστοποίηση και το συνημμένο  σχεδιάγραμμα και τις φωτογραφίες, έχουν εγκατασταθεί τέσσερις συνολικά κάμερες που επιβλέπουν τον αύλειο χώρο του σχολείου. Το κτίριο φαίνεται ότι είναι σημαντικά μεγάλο και έχει και ιδιαίτερα εκτεταμένο αύλειο χώρο. Το σχολείο υποστηρίζει ότι βρίσκεται σε περιοχή εκτός του πολεοδομικού ιστού της πόλης κάτι που απεικονίζεται και στις προσκομισθείσες φωτογραφίες και ανάμεσα σε οικισμούς αθίγγανων, οι οποίοι  υποδεικνύονται στις φωτογραφίες.

Από τις τέσσερις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί η μία βρίσκεται στη στέγη του κτιρίου, απέναντι από την κεντρική του είσοδο και στοχεύει την είσοδο αυτή. Στην εν λόγω είσοδο έχει τοποθετηθεί μπάρα που ελέγχεται απομακρυσμένα. Το σχολείο δηλώνει ότι με τη χρήση της κάμερας ελέγχουν τα οχήματα που μπαίνουν ή βγαίνουν και ανοιγοκλείνουν την πύλη καθώς δεν υπάρχει οπτική επαφή του γραφείου του Διευθυντή ή του Επιστάτη με την κύρια πύλη, λόγω μεγάλης απόστασης. Οι υπόλοιπες τρεις κάμερες είναι τοποθετημένες ακριβώς κάτω από την απόληξη των κεραμιδιών της στέγης του σχολείου, έτσι ώστε να ελέγχονται οι υπόλοιπες πλευρές του. Ως αιτιολογία για την τοποθέτηση των καμερών αυτών προβάλλεται η ασφάλεια της κτιριακής υποδομής τις νυχτερινές ώρες, καθώς το σχολείο στερείται φύλακα ή νυχτοφύλακα. Το σχολείο δηλώνει ότι οι κάμερες λειτουργούν εκτός ωραρίου του σχολείου και μετά από την αποχώρηση των μαθητών. Τα δεδομένα αποθηκεύονται σε κασέτα που ανακυκλώνεται κάθε ημέρα. Τέλος, έχουν τοποθετηθεί έξι συνολικά πινακίδες για την ενημέρωση λειτουργίας του κυκλώματος.

Από τα στοιχεία που απέστειλε το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας προκύπτει ότι έχουν εγκατασταθεί τέσσερις κάμερες οι οποίες βρίσκονται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κτιρίου του. Οι δύο κάμερες βρίσκονται εξωτερικά του κτιρίου ώστε να ελέγχουν τις εισόδους του και οι άλλες δύο εσωτερικά στις σκάλες του ισογείου και του Α’ ορόφου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο διευθυντής, το σχολείο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι ευάλωτο όλο το εικοσιτετράωρο από ανθρώπους του “περιθωρίου” καθώς βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από πάρκο της πόλης. Επισημαίνει ότι θέλει να προφυλάξει το σχολείο από είσοδο τοξικομανών ακόμα και την ώρα λειτουργίας του. Το σχολείο στεγάζεται σε παλιό και ενοικιαζόμενο κτίριο, με πολλές δυνατότητες εισόδου, ενώ δε διαθέτει ούτε φύλακα ούτε επιστάτη. Τα γραφεία των καθηγητών βρίσκονται στον 1ο όροφο και δεν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου των εισόδων κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου. Ο διευθυντής δηλώνει ως πρόσθετο λόγο, εκτός από την ασφάλεια των μαθητών, την προστασία από κλοπή της περιουσίας του σχολείου που περιλαμβάνει και μουσικά όργανα μεγάλης αξίας.

Στη γνωστοποίηση δηλώνεται ότι η λειτουργία των καμερών θα γίνεται μετά το τέλος των μαθημάτων μόνο με καταγραφή εικόνας για την ασφάλεια του κτιρίου και της περιουσίας του σχολείου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους λόγους που προβάλλονται και αφορούν λειτουργία του κυκλώματος όταν το σχολείο είναι ανοιχτό.

Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 2 ε του ν. 2472/1997 η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα χωρίς τη συγκατάθεση των υποκειμένων επιτρέπεται όταν “η επεξεργασία είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο τρίτος ή οι τρίτοι στους οποίους ανακοινώνονται τα δεδομένα και υπό τον όρο ότι τούτο υπερέχει προφανώς των δικαιωμάτων και συμφερόντων των προσώπων στα οποία αναφέρονται τα δεδομένα και δεν θίγονται οι θεμελιώδεις ελευθερίες αυτών.”

Θα πρέπει και για τα δύο σχολεία να εξετασθεί κατά πόσον ισχύει το παραπάνω βασικό κριτήριο για τη νομιμότητα της επεξεργασίας δηλαδή η αρχή της αναλογικότητας. Θα πρέπει επίσης να συνυπολογιστεί ότι η λειτουργία τέτοιων συστημάτων σε χώρο μάθησης ενδέχεται να προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα. Όπως υποστηρίζει στην καταγγελία της η ΕΛΜΕ Καρδίτσας λειτουργία κάμερας σε οποιονδήποτε χώρο σχολείου είναι μέτρο αντιπαιδαγωγικό, αντιδημοκρατικό και αυταρχικό, περιορίζει την ελευθερία έκφρασης του συνόλου των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας που αποτελεί την ουσία της εκπαίδευσης και της παιδαγωγικής ελευθερίας. Τονίζει μάλιστα ότι δεν πρέπει να αφήσουμε τους μαθητές να συνηθίσουν στην ιδέα της ηλεκτρονικής παρακολούθησης και του ελέγχου της φυσικής παρουσίας και δράσης τους, γεγονός που θεωρούν ότι βλάπτει την προσωπική τους αξιοπρέπεια.

Ο σκοπός της επεξεργασίας, θα μπορούσε να επιτευχθεί και με λιγότερο επαχθή για το άτομο μέσα και στις δύο περιπτώσεις. Ειδικότερα, στην περίπτωση του ΕΠΑΛ Σοφάδων, η κάμερα στην πόρτα της αυλής του σχολείου θα μπορούσε να ελέγχεται με άλλο αυτόματο σύστημα, όπως για παράδειγμα με θυροτηλέφωνο, χωρίς να είναι απαραίτητη η λήψη εικόνας από αυτή. Οι 3 υπόλοιπες κάμερες έχουν σαν σκοπό την ασφάλεια του κτιρίου, κατά τις ώρες που το σχολείο δε λειτουργεί. Αν και το σχολείο βρίσκεται πραγματικά σε περιοχή εκτός του πολεοδομικού ιστού, όπως προκύπτει από τις φωτογραφίες που έχουν προσκομισθεί θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ο χώρος του σχολείου προσφέρεται για αθλοπαιδιές ακόμα και εκτός σχολικού ωραρίου.

Στην περίπτωση του Μουσικού Σχολείου Καρδίτσας οι δύο κάμερες που βρίσκονται εντός του σχολικού συγκροτήματος λαμβάνουν εικόνα από τις εσωτερικές σκάλες και τους διαδρόμους του σχολείου. Ο στόχος τους είναι σε συνδυασμό με άλλες δύο κάμερες στις εισόδους να ελέγχεται η είσοδος και η έξοδος ατόμων τόσο κατά τις ώρες λειτουργίας όσο και εκτός ωραρίου. Σε κάθε περίπτωση η λειτουργία τους δεν μπορεί να επιτραπεί κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου, καθώς προσβάλλονται υπέρμετρα τα δικαιώματα και οι προσωπικές ελευθερίες μαθητών και καθηγητών. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί εύκολα κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου με την πρόσληψη επιστάτη, άλλωστε ο ρόλος των καθηγητών και του διευθυντή του σχολείου δεν μπορεί να είναι να ελέγχουν την είσοδο και την έξοδο από το σχολείο και ούτε είναι σε θέση να εκτελούν τέτοια καθήκοντα. Από τη γνωστοποίηση προκύπτει ότι στο σχολείο έχει εγκατασταθεί σύστημα συναγερμού το οποίο καλύπτει μόνο το χώρο του γραφείου του διευθυντή, όπως διευκρινίσθηκε τηλεφωνικά. Ειδικά για τις ώρες που το σχολείο δε λειτουργεί η επέκταση ενός τέτοιου μέσου ώστε να καλύπτει όλο το σχολείο κρίνεται περισσότερο πρόσφορο, πόσο μάλλον που η θέση του σχολείου καθιστά τον έλεγχο από την αστυνομία πιο εύκολο.

Ως προς το ΕΠΑΛ Σοφάδων, το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης έχει τοποθετηθεί με σκοπό την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και τον έλεγχο της εισόδου των αυτοκινήτων. Η  κάμερα στην είσοδο δεν είναι αναγκαία, καθώς αυτός ο σκοπός επεξεργασίας μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο επαχθή για το άτομο μέσα. Η επιτήρηση του αύλειου χώρου κατά τις ώρες μη λειτουργίας του σχολείου ενδέχεται να προσβάλλει τα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες των μαθητών καθώς ακόμα και τις ώρες μη λειτουργίας ο χώρος προσφέρεται για να παίζουν παιδιά.

Ως προς το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης έχει τοποθετηθεί με σκοπό την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και τον έλεγχο της εισόδου τρίτων ατόμων. Κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου συλλέγονται δεδομένα μαθητών του σχολείου που κινούνται στους χώρους του. Όσον αφορά τη λειτουργία καμερών εκτός ωραρίου ο σκοπός της ασφάλειας μπορεί να επιτευχθεί εξ ίσου αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών, λιγότερο επαχθών για το άτομο, συστημάτων, όπως συναγερμού.

Και στις δύο περιπτώσεις παρατηρείται ότι δεν υπάρχει το απαιτούμενο προσωπικό για τη φύλαξη των χώρων αυτών. Θα έπρεπε να αποτελεί μέριμνα των φορέων που έχουν την ευθύνη της λειτουργίας και τη φροντίδα της υποδομής των σχολείων να εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι για την λήψη των κατάλληλων οργανωτικών μέτρων για τη φύλαξη των σχολείων π.χ. με πρόσληψη φύλακα ή με τοποθέτηση συναγερμού, χωρίς να προχωρούν σε εγκατάσταση κλειστών κυκλωμάτων.

Για τους λOγους αυτΟΥς

Η Αρχή απευθυνθεί σύσταση στο ΕΠΑΛ Σοφάδων και το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας ώστε να αφαιρεθούν τα εγκατεστημένα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης.

        Ο Πρόεδρος                                                      Η Γραμματέας

     Δημήτριος Γουργουράκης                                       Αγγελική Κανακάκη            

Έβαλα το πηλήκιό μου στο κλουβί

και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι

Λοιπόν

δε χαιρετάνε πια;

ρώτησε ο διοικητής

Όχι δε χαιρετάνε πια

απάντησε το πουλί

Α, καλά

συγχωρήστε με νόμιζα πως χαιρετάνε

είπε ο διοικητής

Συγχωρεμένος

κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει λάθος

είπε το πουλί

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

Η αιφνίδια προσφυγή στις κάλπες, δείχνει τα όρια συνοχής του κυβερνητικού σχηματισμού αλλά και τις δυνατότητες του πολιτικού συστήματος να δημιουργεί τεχνητές κρίσεις που μπορεί να διαχειριστεί. Η ιδιαιτερότητα του δικομματισμού στην οποία εντάσσεται και η κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα, είναι αυτό που πιθανότατα να συνεχίσει να εφαρμόζεται στο βαθμό που τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν έχουν για λογαριασμό τους τη δέουσα ανταπόκριση ώστε να συμπεριληφθούν στην πιθανότητα συγκυβερνήσεων.  Αν και με περισσότερο προβάδισμα απ’ ότι στο παρελθόν, ο χώρος των μικρών κομμάτων, σχηματισμών και παρατάξεων, στην προσπάθειά του να άρει την απόλυτη δυνατότητα των δυο μεγάλων κομμάτων να εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, ουσιαστικά καταφέρνει να αποδεικνύεται βαλβίδα αποσυμπίεσης στις πραγματικές δυσκολίες που ενέχουν κινδύνους για το πολιτικό σύστημα. Μια σειρά από πρόσφατα γεγονότα, αρνητικά για το κυβερνητικό κόμμα, τροφοδότησαν το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης με ενισχυμένες δυνατότητες συμμετοχής, ενώ ζητήματα όπως αυτό της παραμονής προσφύγων και μεταναστών, ανέδειξαν το ΛΑΟΣ έμμεσα σε ρυθμιστικό παράγοντα της κεντρικής πολιτικής.

Βασικός παράγοντας πλέον η δυνατότητα αλλά και αποτελεσματικότητα των δημοσκοπήσεων η οποία κατευθύνει και τις πολιτικές επιλογές, αποτελούν έναν ενισχυμένο πολιτικό μηχανισμό έκφρασης της κοινωνίας που προειδοποιεί για τυχούσες κρίσεις το μηχανισμό λήψης αποφάσεων. Έτσι, ενώ δεν υπήρξε ούτε ένας τριγμός που να προκάλεσε η κοινωνία, αν εξαιρέσουμε τις σοβαρές ταραχές του Δεκέμβρη που προκάλεσε ένα τμήμα της, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ενταγμένο με τις ιδιαιτερότητές του στο διεθνοποιημένο μοντέλο διοίκησης, επιχειρεί μέσω των εκλογών την αναγκαία ανακατάταξη δυνάμεων και ενίσχυση της δυνατότητάς του να διαμεσολαβεί για τις ανάγκες της κοινωνίας. Αν και έχει διευρυνθεί ένα ρεύμα απαξίωσης του πολιτικού συστήματος (το οποίο στις ευρωεκλογές εκφράστηκε με αποχή που έφτασε το 50%) ωστόσο είναι ασήμαντο ως πολιτική δύναμη αφού δεν έχει καμιά οργανωμένη έκφραση και δυναμική. Με σοβαρές πιθανότητες για μειωμένη αποχή στις παρούσες εκλογές του Οκτώβρη, γεγονός που σημαίνει ότι η συναίνεση αποκτά άλλες διαστάσεις, μέσω των κάθε φορά προσδοκιών για τις νέες κυβερνήσεις, η «νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα». Η κυρίαρχη συλλογική θέληση απομακρύνει με κάθε εκλογική διαδικασία τις πιθανότητες αυτοκυβέρνησης ενώ στο σήμερα αυτή εκφράζεται (ως μειοψηφία) μέσα από τα λίγα και φτωχά δείγματα αυτοοργάνωσης στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Τα αργά και σχεδόν συγχυσμένα βήματα πολιτικής αυτοοργάνωσης στον ευρύτερο χώρο αμφισβήτησης και σύγκρουσης ετεροκαθορίζονται αντιθετικά από τις επιλογές του συστήματος, ενώ οι κινήσεις των σχηματισμών της εξωκοινοβουλευτικής (όχι αντικοινοβουλευτικής) αριστεράς ακολουθάνε το πάγιο διάγραμμα που έτσι κι αλλιώς υπαγορεύουν οι αρχές και οι θέσεις της για την κατάληψη των οργάνων λήψης αποφάσεων.

Ούτε από αυτές ούτε από άλλες εκλογές που αναδεικνύουν ηγεμονικές ομάδες που παίρνουν για λογαριασμό μας τις αποφάσεις, δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια βάση υπαρκτή για αλλαγές που θα τείνουν σε ισοκατανομή των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και μάλιστα στην παρούσα παγκόσμια συγκυρία που ανασυγκροτείται διεθνώς, ο νικηφόρος (ακόμα) καπιταλισμός. Αντίθετα , οξύνονται οι παντός είδους αντιθέσεις ενώ απόπειρες κοινωνικής αμφισβήτησης τείνουν  να αποκτούν πολιτικό ρόλο συμβιβασμένο με λίγο , πολύ ή και πράσινο καπιταλισμό. Σε μια συγκυρία επίσης που διεθνώς το καπιταλιστικό μοντέλο, όπου ανάπτυξη ίσον μεγέθυνση, το αίτημα για ανάπτυξη -σε ό,τι και για ό,τι βρίσκεται σχετικά μακριά από την αγορά- ισχυροποιείται, κι ας έχει πίσω του εκατόμβες νεκρών, πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά, μετανάστευση, καταστροφή της φύσης, ανεργία, αρρώστιες και λιμούς.

Η ιδιαιτερότητα του ελληνικού φαινομένου γίνεται λιγότερο υπαρκτή και λιγότερο εμφατική. Το ελληνικό κράτος εντάσσεται σε ένα διεθνές (στρατιωτικό και πολιτικό –σχετικά- ενιαίο μπλοκ) όπου ο κοινωνικός τομέας είναι δομικά ελλειμματικός ενώ αντίθετα ενισχύεται η αγορά, ο κοινωνικός έλεγχος, η περιστολή των δικαιωμάτων . Η «εναλλαγή της νύχτα με τη νύχτα» στην παρούσα φάση προειδοποιεί ότι αυτή η πορεία φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, ενίσχυσης της καταστολής θα συνεχιστεί και στην Ελλάδα. Σε μας τους καταπιεσμένους, τους εργαζόμενους, εδώ και παντού, ανήκει η βούληση όχι να ψηφίσουμε ή να καταψηφίσουμε την παράταση της πολιτικής μας ομηρίας, αλλά να δημιουργήσουμε αμεσοδημοκρατικά όργανα καθημερινής διεκδίκησης, αυτόνομες κοινότητες ταξικού αγώνα, πόλους ελευθεριακής κουλτούρας, δίκτυα και ομοσπονδίες, με στόχο την κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Η ‘’ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ’’ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΣ

KAI ΟΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Μια νέα σκευωρία κατασκευάστηκε σε γραφεία των διωκτικών μηχανισμών για προεκλογικούς λόγους. Τέσσερις νέοι διώκονται ως τρομοκράτες με ανύπαρκτες αποδείξεις, ενώ άλλοι έξι αναζητούνται, ως συνεργάτες, για υποθέσεις που σχετίζονται με δράσεις της ομάδας «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» η οποία έχει πραγματοποιήσει συμβολικές επιθέσεις, σε πρόσωπα της επίσημης πολιτικής σκηνής.

Στην περίπτωση αυτή, ενοχοποιούνται οι προσωπικές σχέσεις, όπως γίνεται κάθε φορά και αντιστρέφεται το τεκμήριο της αθωότητας. Επίσης, μια συνηθισμένη πρακτική σε φοιτητικούς κύκλους, όπως η φιλοξενία αλλά και η συνήθεια των νέων να εμπιστεύονται, να είναι ανοιχτοί σε σχέσεις, μετατρέπεται σε περιεχόμενο ενός κατηγορητηρίου για κακουργηματικές πράξεις.

Για να δέσει ο χυλός, τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης παίζουν με εμπειρία -έχουν κάνει σεμινάρια τόσα χρόνια στη στήριξη των αστυνομικών σεναρίων- το ρόλο του αναμεταδότη του Ψεύδους της Αστυνομίας. Κι αυτό δεν φτάνει: προφυλακίζουν τους δυο από τους τρεις νεαρούς, σε Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας, οι οποίες προορίζονται για καταδικασμένους άνω των 10 χρόνων.

Αυτό δεν πρέπει να τους περάσει. Δεν πρέπει να περάσουν τα σχέδια της εξουσίας για την επιβολή φοβικών κοινωνικών σχέσεων. Τα νέα αυτά παιδιά, τα οποία αρνούνται κάθε κατηγορία, πρέπει να απελευθερωθούν, άμεσα.

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

(Παρακάτω ολόκληρο το κείμενο της ομάδας «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» που αναλαμβάνει την ευθύνη των επιθέσεων σε πολιτικούς και ξεκαθαρίζει, ότι οι συλληφθέντες δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τη δράση της ομάδας).

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1086508

Έτσι ονομάζεται το περίσσεμα του δημόσιου χώρου στην Αίγινα. Το να φτάσεις περπατώντας μαζί με τα παιδιά σου, σ’ αυτές, είναι μια περιπέτεια, αφού οι καταπατητές πεζοδρομίων και αιγιαλού (ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές των ξενυχτάδικων ELPIANNA και IN ON THE BEACH αντίστοιχα) κάνουν σχεδόν δύσβατη την πρόσβαση. Όταν καταφέρεις να μπεις, αφού περάσεις διάφορους σκοπέλους (παρκαρισμένα οχήματα, πραμάτεια παντός είδους στα ‘’πεζοδρόμια’’), βρίσκεσαι μπροστά σε παιχνίδια, τουλάχιστον στην παιδική χαρά της Αύρας, επικίνδυνα. Εκεί, οι κακοτεχνίες βαμμένες με τοξικές μπογιές, σκουπίδια παντού, ένα κτίσμα με μυρωδιές περιττωμάτων και ούρων, μια πόρτα ανοιχτή για τα ελεύθερα ζώα. Η άλλη παιδική χαρά, δίπλα στο κατάστημα του καταπατητή (και του αιγιαλού) έχει μια πλαστική μοκέτα υπερυψωμένη (που σκοντάφτεις), και είναι στρωμένη με γαρμπίλι που τρυπάει τα γόνατα των μικρών παιδιών (υπάρχει κι άλλου είδους χαλίκι υλικό για αυτή τη δουλειά). Αυτό το αίσχος βέβαια δεν είναι μόνο για να διατυπώνονται ευθύνες προς αυτούς που είναι υπεύθυνοι (Δημοτική Αρχή; Λιμενικό Ταμείο;) αλλά για εμάς, εσάς, αυτούς-ές που θα έπρεπε να είμαστε-είσαστε-είναι υπεύθυνοι-ες για τις ζωές μας, κι όχι μόνο για το περίσσεμα του δημόσιου χώρου, εκεί που παίρνουν τον ‘’αέρα’’ τους τα οικόσιτα παιδιά.

Φέρετρα με δυο τροχούς

σούζα στο μυαλό

η ζωή των εφήβων στη ρώσικη ρουλέτα

Το πολιτισμικό τρίο στην Αίγινα, «Κλώνος – Σαρωνικός –Παραλία», δεν θα μπορούσε να μην έχει το όχημά του. Παπάκι με την άδεια του μπαμπά, με τα γνωστά και τον γνωστό στο μπατσάδικο. Είναι γνωστά αυτά – κοινοτοπίες.

Ο κίνδυνος παραμένει, και το φεστιβάλ της Ντόρας Μπακοπούλου δεν μας έμαθε ακόμα να σεβόμαστε στην Αίγινα την αξιοπρέπεια του εφήβου, δεν μας έμαθε πώς να του μάθουμε να σέβεται τη σωματική του ακεραιότητα και των άλλων. Δεκάδες εκθέσεις εικαστικών, ζωγραφικής, δεκάδες καλλιτεχνικά δρώμενα δεν μας έχουνε μάθει ακόμα ότι το όχημα είναι ένα απλό εργαλείο. Ο πολιτισμός στο δρόμο βρίσκεται ανάμεσα στις διαφημίσεις που ωθούν την αρρωστημένη φαντασία σε μεταμοντέρνες εκφράσεις απελευθέρωσης και την παράδοση των φυλών της ελληνικής κοινωνίας που διατηρούν ως ένα από τα στάδια ωρίμανσης (πριν την εφηβεία) την οδήγηση με το μηχανάκι.

Ο δρόμος σε απενοχοποιεί – ό,τι και να κάνεις στραβό. Έχεις ένα μέτρο σύγκρισης που σου επιτρέπει να θέσεις σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό σου αλλά και τους άλλους. Ο πολιτισμός στο δρόμο σημαίνει ταχύτητα, θόρυβος, εντύπωση. Αν έχεις και τα τρία τότε μπορείς να πεις ότι είσαι ώριμος για τη φυλή που θα σε περάσει τελετουργικά από τους τρεις ναούς του Κλώνου (να αντέχεις στο αλκοόλ και στο τσιγάρο και στο άθλιο beat), του Σαρωνικού (να μπορείς να ξελαρυγγιάζεσαι και να ξέρεις να χυδαιολογείς) και της Παραλίας (να μάθεις να μιμείσαι τον μάγκα που θα τον πάνε τέσσερις ή το τσόκαρο που θα παίρνει ψυχοφάρμακα στα 30 ‘’για να τη βγάλει καθαρή’’ στη δουλεία και στον ύπνο).

Μόνο τα μπλόκα μπορούν να κρατήσουν τα γκέμια υποδεικνύοντας το λουρί της καταστολής και του αυταρχισμού ως τη λύση για το πρόβλημα, ο θάνατος που θα συγκινήσει για μια μέρα και θα κουνήσουμε το κεφάλι μας, κι η θεά Τύχη μ’ ένα μικροατύχημα που ίσως σε κάνει να σκεφτείς δυο πράγματα αν έχεις το κουράγιο να ακούς να σε λεν «κότα» που αποφάσισες να πηγαίνεις αργά. Το χρήμα ακόμα ρέει, η οικοδομή δουλεύει κι όλοι κουτσοβολεύονται, οικόπεδα πωλούνται και το REAL ESTATE – προσδοκία για το χαμένο παράδεισο.

Αυτός είναι ο κυρίαρχος πολιτισμός στην Αίγινα, μέχρι να υπάρξει ως μόρφωμα ένας άλλος πόλος ανθρώπων με σάρκα και οστά που όχι μόνο θα δείχνουν αλλά θα είναι μια άλλη συνολική πρόταση για την εργασία, για την οικονομία, για την παιδεία, για τη γνώση, για την τέχνη, για τη φύση, για το δίκαιο. Μέχρι τότε θα σχολιάζουμε, θα παρακολουθούμε, θα σπρώχνουμε και θα συμμετέχουμε σε μια κοινωνία που πέφτει και «είναι όλα καλά μέχρι την πρόσκρουση».

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Στο προφητικό έργο «1984» του Τζορτζ Όργουελ, «το μίσος είναι αγάπη», «η άγνοια είναι δύναμη», η σκλαβιά είναι ελευθερία». Περιγράφεται μια κοινωνία στην οποία τα άτομα παρακολουθούνται από κάμερα ακόμα και στην προσωπική τους ζωή, ενώ στη θέση του κυβερνήτη, ο «Μεγάλος Αδελφός» (με το επιτελείο του το οποίο παρακολουθείται ανελλιπώς) αλλάζει διαρκώς τους ορισμούς στο λεξιλόγιο περιορίζοντάς το σε αυστηρά λειτουργικές διαδικασίες.  

Έτσι και το Υπουργείο που απεργάζεται την Καταστολή , τον με κάθε τρόπο περιορισμό των κατεκτημένων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ένα Υπουργείο που ευθύνεται για σκευωρίες, για βασανιστήρια, για παραβιάσεις δικαιωμάτων, για απαγωγές κλπ. μετονομάζεται σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Θα το υποστούμε και αυτό όπως υπεστήκαμε το Υπουργείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης ως εγκατάλειψη των ασθενών και παράδοσή τους στην Αγορά. Κι ο κατάλογος είναι μακρύς.

Από το Μακιαβέλι που προτείνει μέχρι τον Όργουελ που επικρίνει.

Σα να μην πέρασε μια μέρα.

 Ποιον πείθει η αριστερή επετηρίδα http://alfavita.gr/ που διαφημίζει, με τον πιο επιδεικτικό τρόπο, αυτούς που επικρίνουν οι –κυρίως- αρθρογράφοι της;

Φαίνεται οξύμωρο. Στην ιστοσελίδα http://alfavita.gr/ που λέγεται «Εκπαιδευτικό Δίκτυο Ενημέρωσης» και αρθρογραφεί ένα σύνολο ριζοσπαστών συγγραφέων –το οποίο δικαίως ασκεί κριτική στο σχολείο της Αγοράς-  χρηματοδοτείται μέσω ωμής διαφήμισης από τους, παλαιά, όψιμους και ώριμους πια, εργολάβους της εκπαιδευτικής διαδικασίας: εκδοτικοί οίκοι, όπως Λιβάνης, Μεταίχμιο, Γκούτεμπεργκ, Ελληνικά Γράμματα αλλά και Ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Πώς μπορούν να συμπράττουν όμως ταυτόχρονα αξίες ενάντια στην Αγορά και στον Καπιταλισμό, με έναν ηλεκτρονικό χώρο που υπάρχει χάρη σ’ αυτές; Δεν θα μπορούσε να υπάρχει εναλλακτική λύση επικοινωνίας τη στιγμή που και ο τελευταίος πικραμένος φτιάχνει το προσωπικό τους μπλογκ;

Όχι δεν θα μπορούσε διότι η διαφήμιση ως μια υποχρεωτική σύμβαση, είναι ταυτόχρονα και το διαβατήριο που παίρνουν αυτές οι ιδέες από το ίδιο το σύστημα. Από ένα κόσμο, εκπαιδευτικών, δηλαδή (που συντηρεί το σύστημα) ο οποίος χωρίς αυτές τις διαφημίσεις δεν θα μπορούσε να πλησιάσει την εγκυρότητα των ειδήσεων και της αρθρογραφίας που είναι ιδιαιτέρως πλούσια. Οι διαφημίσεις νομιμοποιούν και την κριτική της αρθρογραφίας προς το σύστημα. Αυτή φωνάζει από μακριά: «Μη μας φοβάστε. Δεν μπορούμε ούτε θέλουμε να το γκρεμίσουμε. Σεβόμαστε την ύπαρξή του, χάρη στο οποίο γίνονται πιο γνωστές οι απόψεις που είναι εναντίον του».

Μα δεν είναι όλοι αυτοί, οι εκδοτικοί οίκοι που πήραν την εργολαβία των βιβλίων, των εκδηλώσεων, που αγόρασαν τους ίδιους τους συγγραφείς και ήταν ο βασικός πόλος της μεταρρύθμισης  των προγραμμάτων κλπ;

Ναι αλλά χαρίζουν θέσεις επικριτή στην Κόλαση (Αν ακόμα ο Καπιταλισμός παραμένει Κόλαση κι όχι Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας).

Η τοπική ομάδα της Αίγινας μετά από τη μεγάλη υποστήριξη των οπαδών της, πολλά χρήματα και μετεγγραφές, χορηγίες εκμεταλλευτών-επιχειρηματιών, αρκετή φανφάρα σε κάποιες τοπικές σαβουροφυλλάδες, ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου. Απ’ ότι φαίνεται, όμως, μέχρι τώρα τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά όσον αφορά τις προσδοκίες των παικτών, των παραγόντων, των οπαδών κι ίσως και των επιχειρηματιών που αποβλέπουν έμμεσα κέρδη για τον δήθεν αγνό πατριωτισμό τους. Η ομάδα χάνει διαρκώς και προφανώς ‘’φταίει’’ ο πρώην «άριστος» προπονητής, ο καιρός, η «κακή» διαιτησία ή η «αδικαιολόγητη» επίδοση παικτών.

Το κλωτσοσκούφι που για την Αίγινα (όπως και για κάθε τοπική -ή μη- κοινωνία)αποτελεί μια από τις τρεις πολιτισμικές της αξίες (Κώνος – Σαρωνικός – Παραλία) είναι πολύ παραπάνω από μια απλή ευχάριστη θέαση ενός ματς που κρατάει μιάμιση ώρα κάθε Κυριακή:

Είναι η πραγματική ανάγκη των ανθρώπων να προσδιοριστούν ως μέλη μιας κοινότητας όσο κι αν αυτή είναι φαντασιακή,

είναι μια από τις εκφράσεις για τη σύσταση της τοπικής ομοιογένειας,

είναι η συνέχεια της διεξαγωγής και της υποστήριξης ενός πολέμου με άλλα μέσα,

είναι η προσδοκία της ανάπτυξης του πιο επιτυχημένου και δημοφιλούς αθλήματος με στόχο την τροφοδότηση της Αγοράς και της Οικονομίας της,

είναι η επιδίωξη του κοινωνικού ελέγχου και του προσανατολισμού της Κοινής Σκέψης σε γεγονότα απολύτως ΑΣΗΜΑΝΤΑ,

είναι η ανάγκες των επιχειρηματιών να επεκτείνουν τις αγορές τους με την επίφαση της προσφοράς κοινωνικού έργου,

είναι οι ανάγκες των παραγόντων -υπό του πλαισίου αυτής της μεγάλης υποστήριξης προς την τοπική ομάδα- να κερδίσουν πολιτική υπεραξία.

Δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι.

Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας

http://sxedia.espivblogs.net/

EKΔΗΛΩΣΗ

«Επιδημίες

και η άμυνα των τοπικών κοινωνιών

H »νέα γρίπη», οι σύγχρονες »πανδημίες»

και το καθεστώς διαρκούς απειλής»

ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΤΡΟ

ΟΛΓΑ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ

Κυριακή 18 του Οκτώβρη

11 το πρωί

Στο  Γραφείο του Συλλόγου Δασκάλων Ν. Αργοσαρωνικού

(Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αίγινας)

 Με υπονοούμενα από τσόντες ο σκουπιδότυπος «η άλλη όψη», προσπαθεί να εγχαράξει πολιτική, προσελκύοντας ψηφοφόρους για τον άντρα με τα μουστάκια, άτομα του ιδίου φυράματος και της ίδιας πολιτισμικής καταγωγής. Εμμέσως πλην σαφώς είναι «αδελφές» για τους συντάκτες του εν λόγω εντύπου, όλοι όσοι αντιπολιτεύεται. Μηνύσεις από την άλλη όψη της άλλης όψης και κείμενα αυτοθαυμασμού για την «αλήθεια που δεν φιμώνεται». Το έντυπο της τεστοστερόνης κι ο καθρέφτης του πολιτισμού του συγκρούονται στον αγώνα τους για τη ‘’δημοκρατία’’: χρήμα, πλάτες, θέσεις, εξουσία.

 Ο τύπος με το μουστάκι που βρίσκεται και πίσω από την εφημερίδα «η άλλη όψη» (του σκουπιδότυπου της Αίγινας), επιχειρηματίας που νοίκιαζε γουρούνες τις οποίες τις είχε παρκαρισμένες παντού, έγινε πρόεδρος της Επαγγελματικής Ένωσης Παραλίας Αίγινας. Φωνάζει από μακριά ότι αυτοί έχουν ξεχωριστά συμφέροντα. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταλάβει πεζοδρόμια, κάποιοι άλλοι έχουν καταλάβει την ίδια την παραλία(IN ON THE BEACH) και οι υπόλοιποι, απλώς, πουλάνε το μύθο της παραλίας ακριβά. Το χειρότερο βέβαια θα είναι να επιβεβαιωθεί αυτό που είπε ο νέος πρόεδρος: «Σήμερα και για τα επόμενα δύο χρόνια τον πρώτο λόγο θα έχουν οι επαγγελματίες της παραλίας». Ίσως στα επόμενα 2 χρόνια βρεθεί ασφαλής τρόπος να χτιστούν τα νέα μαγαζιά της παραλίας στην επιφάνεια της θάλασσας.

Είπαμε ποιο είναι το πολιτιστικό τρίπτυχο του νησιού; Κλώνος – Σαρωνικός – Παραλία.

Μια από τις επιστολές που δέχτηκε η «Σχεδία» αφορά την υπόθεση της ‘’ανάπλασης’’ του λιμανιού της Σουβάλας, ώστε να παίξει σε ρόλο περισσεύματος (;) ελλιμενισμού σκαφών αναψυχής στην Αίγινα. Απ’ ό,τι φαίνεται όπως διατείνεται και ο επιστολογράφος, ένα καλό ‘’πακέτο’’ (εργολαβία, τσιμέντο, προσδοκίες για ανάπτυξη του τουρισμού, υποσχέσεις για εργασία κλπ) έρχεται για να αλλάξει για πάντα τη μορφή της Σουβάλας και χωρίς να εξυπηρετήσει καν σε αυτό για το οποίο προσδοκούν…

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009

Καλημέρα,

εχθές βράδυ παρακολούθησα την παρουσίαση του υποτιθέμενου τουριστικού λιμανιού της Σουβάλας στο Βαθύ από τους δημοτικούς άρχοντες.

Θα φτιάξουν ένα λιμανάκι καταστρέφοντας το περιβάλλον της Σουβάλας για χάρη των επαγγελματιών της εδώ παραλίας. Υποτίθεται ότι θα έρχονται εδώ κότερα και θα γεμίσει κόσμο η Σουβάλα.

Από την εξέλιξη της συζήτησης προέκυψε πως ό,τι δεν τους αρέσει στην Αίγινα θα το στέλνουν στη Σουβάλα, δηλαδή θα γεμίσει με κοτεράκια τα οποία έρχονται στην Αίγινα επειδή είναι φτηνά τα λιμανιάτικα και τα αφήνουν όλο το χρόνο και δεν υπάρχει περαιτέρω εξέλιξη.

Τελικά εάν το καλοεξετάσεις δεν θα υπάρχει κίνηση κόσμου στη Σουβάλα άλλα το κομματικό και οικονομικό  συμφέρον πάλι των ανθρώπων της παραλίας δεν τους αφήνει να δουν παραπάνω.

Ο υπεύθυνος για το σχέδιο των περιβαλλοντικών επιπτώσεων είπε χαρακτηριστικά: «αφού η περιοχή δεν είναι χαρακτηρισμένη natoura δεν υπάρχει πρόβλημα να ρίξουμε λίγο τσιμέντο παραπάνω».

Τελικά χάσαμε και την Σουβάλα για χάρη των τύπων της παραλίας…

Στα Νότια της Χερσονήσου των Βαλκανίων, στο νησί Ξαίγινα, υπάλληλος του Υπουργείου Θρησκευμάτων, στο δημοτικό σχολείο του χωριού Σφηκοφωλιά, βάλθηκε να επαναφέρει το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της νοσταλγικής επταετίας 1967-1974. Καθιέρωσε ως επίσημο μάθημα τη διαρκή προσευχή και την πατριδογνωσία δημιουργώντας αποδιοπομπαίους τράγους: ένα παιδί με τους γονείς του οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν ζητώντας απλώς να κάνει τη δουλειά του καθώς και τα προβλεπόμενα από το νόμο μαθήματα. Έτσι και κατασκευάζοντας την υποψία της απειλής για εκδίωξή του, δημιούργησε τον απαραίτητο εχθρό και συσπείρωσε ότι πιο συντηρητικό στην τοπική κοινωνία: «Θέλετε να διώξετε το δάσκαλό μας; Να φύγετε εσείς» Υπογραφές, τηλέφωνα, επιστολές και στον ποιμενάρχη (πνευματικό πατέρα) της περιοχής. «Ο δάσκαλος έχει τις καλύτερες προδιαγραφές». Μέχρι και την προσευχή του Πάσχα για ορθογραφία! «Το παιδί σας κυρία μου έχει πρόβλημα. Ε;», προσωπικά δεδομένα στη φόρα και άλλα τέτοια.

Η σχολική κοινότητα έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο. Με κάποιες ακρότητες όμως στην τακτική του δημιούργησε και τον άλλο πόλο, στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια του παιδιού και στοιχειωδώς τα κοινωνικά δικαιώματα μέσα στο σχολείο. Αυτοί πέρασαν από γενεές δεκατέσσαρες: φτυσιές, «θέλετε να φέρετε το ρωμαϊκό δίκαιο», «εμείς τους διώξαμε τους Ιταλούς» (το παιδί είναι από την Ιταλία), «να φύγετε κι εσείς», «τι κάνετε τα λεφτά του Συλλόγου» κι άλλα τέτοια, από ένα συρφετό που ‘’έχει πάντα δουλειές’’ όταν πρόκειται για τις ανοιχτές συγκεντρώσεις γονέων στο Σχολείο.  

Εν πάση περιπτώσει, η νέα Αιγινήτικη ταυτότητα χτίζεται τα τελευταία τρία χρόνια με ένα μεγάλο και διακριτό τμήμα κατοίκων που είναι μέτοικοι και δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Το χτίσιμο της νέας τοπικής ταυτότητας εντάσσει το διαφορετικό -πόσο μάλλον όταν αυτό προέρχεται από την κοινή Ευρωπαϊκή μας πατρίδα- στο βαθμό που αυτό δεν θίγει τα προτάγματα της ανάπτυξης, του τουρισμού και του οικονομικού στάτους. Για αυτό και έχουν προκύψει αλλαγές που πλέον εκφράζονται και πολιτικά και κοινωνικά. Έτσι, τον υπάλληλο τον άδειασαν και οι προϊστάμενοί του αλλά και οι δυο εκπρόσωποι του πνευματικού του πατέρα στο χωριό. Το ζήτημα είναι το ποιος θα μπορέσει να κηδεμονεύσει πλέον αυτήν την φοβική κοινότητα που συγκροτήθηκε απέναντι στον ξένο εχθρό, με τις αξίες του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της Χούντας. Ένα πολιτικό κόμμα; Μια τοπική σκουπιδοφυλλάδα; Μια τοπική παράταξη;

Θα δείξει.

Χουντικέ, τραμπούκε, σπιούνε, υπάλληλε του κοινού μας εργοδότη, μαζί με τον εσμό που σταβλίζεσαι, είστε εχθροί μου.

Σας έχω συναντήσει ξανά όταν υπερασπίστηκα την αξιοπρέπεια ξένων μαθητών από τις κραυγές του μίσους σας, όταν εναντιώθηκα στις κάμερες παρακολούθησης κι εξαπολύατε κύματα συκοφαντίας, όταν σας έφτυνα δημόσια για ό,τι λέγατε πίσω από την πλάτη μου κι σεις με απειλούσατε ότι «θα φύγεις κολυμπώντας από την Αίγινα», όταν υπερασπίστηκα την αποασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών κι εσείς με προπηλακίσατε και με απειλούσατε για τη σωματική μου ακεραιότητα, όταν βγαίνω και μιλάω ανοιχτά κι εσείς με τοποθετείτε στον άξονα του κακού, όταν ζητάω να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κι εσείς κάνετε γονυκλισίες στα αφεντικά σας.

Όσα ξόρκια κι αν πείτε, όσες μετάνοιες κι αν κάνετε στο Θεό που δεν πιστεύετε, όσο κι αν δηλητηριάζετε τα παιδιά σας με μίσος και ψέματα, όσο κι αν κάνετε πρόσχημα την ίδια σας τη ζωή, δεν μπορείτε να καταφέρετε τίποτα. Ο κόσμος είναι μικρός και ως μέγεθος και ως χρόνος.

Είστε εχθροί της ελευθερίας, της αλήθειας και της ισότητας. Είστε εχθροί μου.

Γιώργος Κυριακού

Με λεκτικούς τραμπουκισμούς, με ψιλοαπειλές, κάποιοι παράγοντες μαζί με κάτι τελειωμένους, επιχείρησαν να εκφοβίσουν όσους εναντιώνονται ή είπαν ευθαρσώς τη γνώμη τους για την επέκταση του τσιμέντου στο λιμάνι της Σουβάλας. Τα επιχειρήματά τους για το περιβαλλοντικό ζήτημα, για το αναπτυξιακό της υπόθεσης, για το ζήτημα της αισθητικής, αντιμετωπίστηκαν με χυδαίο τρόπο, από αυτούς που επιθυμούν για τα συμφέροντά τους ή για τις προσδοκίες συμφερόντων τους, να γίνει το λιμάνι της Σουβάλας, Αίγινα ή Πασαλιμάνι. Ανεξάρτητα από την ουσία της υπόθεσης, το πρωταρχικό διακύβευμα αποτελεί η πρόσβαση και η ελεύθερη έκφραση στο δημόσιο χώρο καθώς και η υπεράσπιση της Γνώμης.

H έννοια «καταφύγιο» είναι από μόνη της θετική. Κάποιος «καταφεύγει» συνήθως διωκόμενος, βομβαρδιζόμενος κλπ. Ποιος ο λόγος όμως να ονομάζεται «καταφύγιο», το μέρος όπου θα ελλιμενίζονται θαλαμηγοί, κότερα, ιστιοπλοϊκά και άλλα τίμια πλην πτωχά σκάφη;

Ο λόγος είναι ότι η εργολαβία αυτή της επέκτασης του τσιμέντου, οφείλει να κερδίσει ακόμα και στο πεδίο των συμβολισμών και των εννοιών. Κανείς δεν σκέπτεται π.χ. τον Κούγια κυνηγημένο, βομβαρδιζόμενο ή διωκόμενο να έρχεται στο «καταφύγιο» για να σωθεί, αλλάζει όμως το λεξιλόγιο. Από το, απλώς, «Μαρίνα» που παραπέμπει σε γυναίκα, το «καταφύγιο» είναι ένα σημείο της νεογλώσσας για την κυριαρχία του τσιμέντου.

Mε Αριθμό Πρωτοκόλλου 14133/30-09-09, κατατέθηκε ερώτηση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αίγινας, σχετικά με το ειδικό καθεστώς υπό το οποίο τελεί το κατάστημα IN ON THE BEACH, στην παραλία της Αίγινας, κατάστημα το οποίο είναι χτισμένο επί της παραλίας και επί του πεζοδρομίου της.

Με αριθμό πρωτοκόλλου 14133/16 Οκτωβρίου 2009, ο δήμαρχος της Αίγινας Παναγιώτης Κουκούλης υπογράφει τα παρακάτω: «Σε απάντηση της από 30-9-2009 αίτησής σας, σας γνωρίζουμε ότι το κατάστημα λειτουργεί ως Αναψυκτήριο με την υπ’ αρ. 1020/10167/4-ιγ/30-8-1990 άδεια ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος που έχει εκδοθεί από το Α. Τ. Αίγινας».

Να λοιπόν που υπήρξε μια τυπική (και μάλιστα εντός 15ημέρου) απάντηση. Τα ερωτήματα συνεχίζονται:

-Γιατί δεν τοποθετείται η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος για το ζήτημα της καταπάτησης του πεζοδρομίου και της παραλίας;

-Για ποιο λόγο παραπέμπει στην αστυνομική αρχή; Ότι δηλαδή απλά έχουν άλλοι την ευθύνη; Ότι εκτός από μας έχετε να αντιμετωπίσετε και τους άλλους;

Δεν υφίσταται πια ερώτημα. Η ασφυξία την οποία ζούμε καθημερινά ακόμα και με την απαγόρευση της κυκλοφορίας στο πεζοδρόμιο και στην παραλία της πόλης μας, αποτελεί ένα κομμάτι του πολιτισμικού τρίπτυχου στην Αίγινα: Κλώνος-Σαρωνικός-Παραλία.

Δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστεί κανένα δικαίωμα, από κανένα διαμεσολαβητή με όσες κελεμπίες διαφάνειας και κουλτούρας κι αν διαθέτει. Τα δικαιώματα είναι κοινωνικές κατακτήσεις

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

(Αναδημοσιεύεται ένα από τα σχετικά κείμενα με ημερομηνία ανάρτησης 23-09-09)

IN ON THE BEACH, σημαίνει καταπάτηση του πεζοδρομίου και του αιγιαλού;

Ξαφνικά, εκεί που περπατάς με κατεύθυνση το Φάρο, μετά την παραλία της παναγίτσας, το πεζοδρόμιο και η παραλία απλώς σταματούν από ένα κτίριο που δεν θυμίζει θερινή καντίνα της παραλίας. Δεν υπάρχει καταπάτηση του πεζοδρομίου; Δεν συμβαίνει καταπάτηση αιγιαλού; Είναι καντίνα με άδεια από τη δημοτική Αρχή; Έχει άδεια από την Πολεοδομία Πειραιά;

Πριν λίγα χρόνια, το IN ON THE BEACH, όπως ακούγεται, πρόσφερε δωρεάν παγωτό σε όλες τις τάξεις του παρακείμενου σχολείου, εξασφαλίζοντας έναντι πενιχρού κόστους μια απαραίτητη συναίνεση. Τα παιδιά μεγαλώνουν και όπως είναι «φυσικό» το IN ON THE BEACH είναι στις προτιμήσεις της νεολαίας, που δεν την νοιάζουν όλα αυτά, αφού βρίσκεται μέσα στο κυρίαρχο μοντέλο της διασκέδασης: παραλία, εικόνα θάλασσας, ποτό, γκομενιλίκι επιτρεπόμενο ακόμα και παρουσία του μπαμπά (πηγαίνουν και οικογένειες), beat επαναλαμβανόμενο, αλλά κυρίως συναίνεση από το ίδιο το Σχολείο. Κανέναν «φυσικά» δεν νοιάζει και η παρουσία των μαυροπουκαμισάδων φουσκωτών (παλιοί μαθητές;) το καλοκαίρι που κάθονται στην πόρτα της «καντίνας» που εξαφάνισε πεζοδρόμιο και παραλία.

Άραγε τα νέα μέτρα για την πεζοδρόμηση της παραλίας από τα εκδοτήρια μέχρι το Φάρο(σχετικό άρθρο στη Σχεδία), προβλέπουν και την κατεδάφισή του;

-

Τα «χουντικά» και τα Σουβαλικά» της Αίγινας

Φαινομενικά είναι δυο διαφορετικά γεγονότα. Μόνο φαινομενικά όμως. Στην περίπτωση των «χουντικών» στην Κυψέλη, η αντιδράσεις εκ μέρους μερίδας γονέων για την υπεράσπιση του «πατρίς – θρησκεία- οικογένεια» δεν βρήκε το σύνολο του παραγοντισμού της Αίγινας στο πλευρό της. Αντίθετα και διοικητικά, και θρησκευτικά ο δάσκαλος που επιδίωξε να στοχοποιήσει το παιδί βρήκε αντίπαλους. Έχει μείνει μόνος του. Είπαμε: η Αίγινα έχει προχωρήσει σε αυτά τα ζητήματα αρκεί να μην θιγεί το ανάπτυξη, τουρισμός, οικονομικό στάτους.

Αντίθετα, στην περίπτωση του αντίστοιχα μικρού επεισοδίου με τους αντιτιθέμενους στην επένδυση του ‘’καταφυγίου’’ για τους κοτεράδες, το κλασικό σχήμα λειτούργησε. Σαν να μην πραγματοποιήθηκαν απειλές, σαν να μην εκφράστηκαν τραμπουκόλεκτα εκεί διότι θίγονται τα -πραγματικά- ιερά: Η ανάπτυξη, ο τουρισμός και το οικονομικό στάτους αυτών που θα κερδίσουν από αυτήν την επένδυση (αλλά και αυτών που φαντασιακά προσδοκούν κέρδος).

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Νέα Εποχή», Μ. Μουτσάτσος, που παριστάνει ότι δεν μπορεί να καταλάβει «το ποιος τράβηξε περισσότερο το σκοινί», στην περίπτωση του χουντικού δασκάλου στην Κυψέλη, και συμπεραίνει πως «για μια άλλη φορά ότι μας λείπει η τέχνη του διαλόγου και της σύνθεσης των αντιθέσεων», θα πρέπει να θυμηθεί το καλοκαίρι του 2004. Όταν αυτός και μια δράκα αντιδραστικών υπέρμαχων του αποκλεισμού των ψυχασθενών, του οικοτροφείου στο Λιβάδι, μαζί με το Δήμο της Αίγινας και σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο, είχαν αποκλείσει τους εργαζόμενους του οικοτροφείου με οχήματα του Δήμου Αίγινας, και προπηλάκιζαν όσους συμπαραστέκονταν στο δίκαιο αίτημα των τρελών, να ζήσουν σαν άνθρωποι σε ένα σπίτι. 14 άνθρωποι με βαριά νοητική υστέρηση καθυστερούσαν να ζήσουν σαν άνθρωποι εξ αιτίας του στίγματος που εξέθρεψε και ο Μουτσάτσος. Ας θυμηθεί τις ανακοινώσεις που συνυπέγραφε -αν δεν ήταν ο κύριος συντάκτης τους, που έδιναν επιχειρήματα σε όλη αυτή την εξαχρείωση και αθλιότητα, με τους παρατρεχάμενους στο Λιβάδι και στα Πλακάκια, που έτρωγαν και έψηναν έξω από το μαγαζί του Χαλδαίου, που προπηλάκιζαν και απειλούσαν, που συκοφαντούσαν εδώ κι εκεί όλους όσους αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ας μην κάνει μαθήματα ο -των ίσων αποστάσεων- ‘’δημοσιογράφος’’ Μουτσάτσος. Ο χυδαίος –και δήθεν ουδέτερος- τρόπος με τον οποίο παρουσίασε τα γεγονότα της Κυψέλης έχουν την εξήγησή τους. Το να σπάει κανείς τ’ αυγά του με την τοπική κοινωνία (ή καλύτερα μ’ αυτούς που με ζήλο προσπαθούν να την εκπροσωπούν) για την αλήθεια και για τα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο είναι δύσκολο αλλά είναι και αρετή. Αρετή δεν μπορούν να έχουν ούτε οι επίδοξοι παράγοντες ούτε οι επίδοξοι εκφραστές της.

ΥΓ 1: Το ζήτημα που αφορά τη σύγκρουση μεταξύ του εθνικόφρονος/ρατσιστικού/εθνικιστικού χώρου της παλιάς τάξης πραγμάτων μ’ αυτόν του διαπολιτισμικού/ευρωκεντρικού της νέας τάξης πραγμάτων, είναι πολύ μεγάλο. Πρόκειται για ένα δίπολο όπου κοινός παρανομαστής είναι η κυριαρχία του κεφαλαίου και της κρατικής γραφειοκρατίας. Η Σχεδία δεσμεύεται να ασχοληθεί με το ζήτημα, με μια λογική που δεν θα δίνει κανένα έδαφος ούτε στους ευρολάγνους της νέας τάξης, ούτε στους εθνομαστούρηδες της παλιάς τάξης πραγμάτων.

ΥΓ 2: Δεν χρειάζεται να πούμε ποιος κρύβεται πίσω από κάθε συνωμοσία ενάντια στο σχολείο και στη θρησκεία, στην Αίγινα. Δουλεύει στο 1^ο Δημοτικό και δυστυχώς «έχει ασυλία». Είναι ο άξονας του κακού, στην Αίγινα και για οτιδήποτε κακό συμβαίνει, φταίει αυτός. Όποιος βρει το ποιος είναι, κερδίζει το ομοίωμα του κρανίου του σε ντορβά που μετατρέπεται σε ποτήρι για ουίσκι. Θυμάστε τι έκαναν οι ιδεολογικοί μας πρόγονοι στον πόλεμο κατά των αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμοριτών;

Διαβάστε το άρθρο στο σκουπιδότυπο: http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1761:2009-11-05-08-06-00&catid=81:news&Itemid=198

Διαβάστε άρθρα για τον κοινωνικό αποκλεισμό των ψυχασθενών και στην Αίγινα, στο 3^ο, 4^ο, 5^ο και 6^ο τεύχος της Σχεδίας (σε PDF)

Το μοναδικό κείμενο για το βιβλίο στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Νέα Πειραιά & Σαρωνικού» στο τεύχος 116, είναι η παρουσίαση του ακροδεξιού συγγραφέα Κ. Μπαρμπή. Όπως γράφει στην βιβλιοπαρουσίαση ήταν φασίστες πολιτευτές από το ΛΑΟΣ, ο πρώην χρυσαυγίτης Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, ο χουντικός «θεατράνθρωπος» (μην ξεράσω!) Πρέκας και λοιπά αποβράσματα του ακροδεξιού χώρου που αγωνίζονται «να σπάσει η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα». Οι ιδεολογικοί επίγονοι των γερμανοτσολιάδων, των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των καταδοτών στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής , οι συνεργάτες της χούντας και οι κρυφοί θαυμαστές του μεγαλείου του Φύρερ αφού έχουν κάνει τις μετάνοιες τους στην οικονομία της αγοράς τώρα επιδιώκουν να αναπτύξουν τον ιδεολογικό κορμό της δεξιάς. Το ζήτημα είναι το ποιοι τους προωθούν και με ποιο κίνητρο.

Στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Η φωνή της Αίγινας» στο τεύχος Νοεμβρίου, πάλι ο ίδιος πολιτευτής του ΛΑΟΣ, Χαρίτος διαφημίζεται κι ο καημένος δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του, ευχαριστώντας την εφημερίδα για τις ψήφους που πήρε από την Αίγινα. Ο ίδιος συγγραφέας προωθείται συστηματικά από τη φασιστοφυλλάδα «Εν Πειραιεί». Απ’ ότι φαίνεται οι ακροδεξιοί δεν έχουν άλλα κανάλια επικοινωνίας και διαφήμισης αλλά μέσω αυτών των τσάμπα σκουπιδιών που με την επίφαση της ποικίλης ενημέρωσης ουσιαστικά η αρθρογραφία τους στρέφεται στη στήριξη ακροδεξιών θέσεων με την πρόφαση εκδόσεων ή βιβλιοπαρουσιάσεων ή γενικότερης αρθρογραφίας. Να περιμένουμε και κάτι αντίστοιχο στην Αίγινα;

Μορφή χωρίς περιεχόμενο

Δεν θα μπορούσε να ειπωθεί κάτι διαφορετικό σε μια εκδήλωση οργανωμένη από παράγοντες και καλλιτέχνες στην Αίγινα, όπως αυτή των δυο Μορφωτικών (μεγάλη αμετροέπεια το περί του «μορφωτικού») Συλλόγων με εισηγητή τον ευκατάστατο  ζωγράφο, και μέχρι πρότινος επιχειρηματία (bar ΜΑΣΚΑ), Ν. Κοντοβράκη. Η μορφή (το φαίνεσθαι) καταλαμβάνει απόλυτα τη θέση του περιεχομένου (το είναι). Η αισθητική ως άλλοθι γίνεται η επιφανειακή ανάλυση περί του «κάλλους» ή η παρωχημένη επιχειρηματολογία που θεωρεί ότι οι πόλεις είναι άψυχα κτίρια και δρόμοι που απλώς δίνουν ή όχι την αίσθηση του «ωραίου». Η αισθητική, κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με το ωραίο και με την εμπειρία που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων, χρησιμεύει για την επιβεβαίωση του χάσματος ανάμεσα στο ωραίο και στις καταβολές του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ο κόσμος για την αντίληψη αυτή δεν είναι παρά ωραίος, όταν γύρω μας είναι ωραία τα κτίρια, τα αντικείμενα, τα ρούχα, τα σώματα, και πάει λέγοντας, ότι αποκτά μορφή (εν μορφή, από κει και το «όμορφο») και μπορεί να περιγραφτεί. Μη μπορώντας και μη θέλοντας να αντιληφθεί τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες στον καπιταλισμό  ως βασικές αιτίες νέων παραστάσεων που αντλούν το περιεχόμενό τους από το «πρακτικό», αυτό δηλαδή που ανυψώνεται στον κόσμο του κέρδους και της ανάπτυξης για τους μεν και στον κόσμο της επιβίωσης για τους δε, η αισθητική φαντάζει σαν μια παρθενογέννηση αναζήτησης του ωραίου. Έτσι, όταν τα ποτάμια, το νερό, η φύση, τα πολύ παλιά κοινωνικά μορφώματα και συσσωματώσεις, οι τρόποι συνεννόησης και αλληλεγγύης, γίνονται παρανάλωμα πυρός στο καμίνι της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η αναζήτηση του ωραίου γίνεται μια νέα συνθήκη της society να ετεροπροσδιοριστεί στο υπάρχον και η τέχνη γίνεται ο διάκοσμος της κοινωνίας του χρήματος. Η μορφή, που είναι κατάκτηση του λαϊκού πολιτισμού (από το πώς έχτιζαν τα σπίτια τους μέχρι τα κεντήματα) αποκολλάται από το περιεχόμενο που τη γεννά. Γίνεται άθυρμα που μπορεί να το χειρίζεται επιδέξια όποιος δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η έκπτωση της αισθητικής δεν ήταν απλά η επιβολή ενός γούστου αλλά το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που πρώτα και κύρια δολοφόνησε, βασάνισε, έστειλε στον τάφο εκατομμύρια ανθρώπους σε εργοστάσια, σε εργοτάξια, σε πολέμους, στα γκέτο των μητροπόλεων.

Οι αναφορές τους βέβαια –το έχουμε ξαναπεί- είναι η αισθητική της Αίγινας των πτωχών πλην τίμιων ανθρώπων (ή αργότερα, των τιμίων πλην πτωχών). Αυτό που διαλύθηκε όταν το πρώτο χρήμα από τον τουρισμό άρχισε να εισρέει και έκανε τα ταμεία να ψέλνουν και να τραγουδούν.  Αισθητική τους είναι η Αίγινα των ρακένδυτων του 50, ο κοντινός παράδεισος των αστών-καλλιτεχνών και η εξιδανίκευση της φτώχειας για την οποία πολλοί έγραψαν πλην όμως κανείς τους δεν την έζησε. Όχι να αγιοποιήσουμε τον σύγχρονο άρπαγα που μετέτρεψε την παράγκα του ή το αμπέλι του παππού του σε αποικία-χρυσωρυχείο, όχι να δικαιολογήσουμε τον άρπαγα της παραλίας που έχει γίνει τύπος ανθρώπου, αλλά η αισθητική των αστών δεν μπορεί να μπει πιο βαθειά. Γι αυτό και ‘’ψάχνεται’’ και στις αστικές περιοχές της Ευρώπης (όπου η αστικοποίηση ήταν λιγότερο βίαιη απ’ ότι στην Ελλάδα) εκεί που  ο καπιταλισμός δεν είχε την ανάγκη να καταστρέψει τα πάντα. Από την άλλη, όλοι αυτοί δεν ξέρουν ή ξεχνούν ότι το εργατικό κι αργότερα το κοινωνικό κίνημα στην Ευρώπη πάλεψε ιδιαίτερα για τις συνθήκες ζωής του ενώ οι κυρίαρχες τάξεις φρόντιζαν και φροντίζουν για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Από κει και οι πόλεις με τα διατηρημένα κτίρια, τα τεράστια πάρκα, τις τεράστιες πλατείες, οι τεράστιοι δρόμοι, η τήρηση κάποιων μέτρων που αποδίδουν στις πόλεις έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, συνθήκη που η πολεοδομία τίθεται στην υπηρεσία του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της αποφυγής έκρυθμων καταστάσεων

Έτσι, μοιραία –αφού έχουν εξιδανικεύσει την αισθητική, την προσέγγιση απλά του ωραίου- το μοντέλο που τείνουν να προτείνουν δεν είναι άλλο από το μοντέλο της σύγχρονης φυλακής* που όμως έχει κτίρια όμορφα και δρόμους καθαρούς, χωρίς αφίσες, χωρίς τσαπατσουλιές. Η αισθητική όμως δεν είναι πολιτισμός, συμπεριφορά, σχέσεις αλληλεγγύης ή όχι, που όλα αυτά εκφράζονται και στο σχήμα των πόλεων που ζούμε. Η αισθητική σε μια κοινωνία άνισων ανθρώπων είναι η όμορφη πλερέζα που κρύβει όλη τη σκατίλα της ταξικής κοινωνίας, της φτώχειας, της περιφρόνησης, της καταστολής**. Όλα αυτά που δεν θέλει να βλέπει η αισθητική των χορτάτων και των χορτασμένων. Ειπώθηκε: δεν μπορεί να μπει πιο βαθειά να βρει τις αιτίες, γιατί εκεί θα βρει τον εαυτό της.

*Όσο κι αν φαίνεται τραβηγμένο το «σύγχρονη φυλακή» εκεί φαίνεται να πηγαίνει. Αν εξαιρέσουμε την ανάδειξη των Καποδιστριακών κτηρίων και την εθελοντική αντικατάσταση των πινακίδων των μαγαζιών, ο Κοντοβράκης μιλά για τη «δημιουργία υπηρεσίας περιβάλλοντος στο Δήμο μας»  (με χρέη αστυνομίας, όπως στις πόλεις-πρότυπά τους;) και για την  «εφαρμογή του τέλους αφισοκόλλησης» (εννοεί το τέλος της αφισοκόλλησης ή τέλος, δηλαδή χρήματα, για την αφισοκόλληση;)

**Το οξύμωρο είναι  ότι οι βασικές παραστάσεις που αντλούν είναι από το, ας πούμε, απώτερο παρελθόν. Όταν  οι κώδικες ήταν συλλογικοί και σε κοινωνίες λιγότερο ταξικές και περισσότερο αυτοαναφορικές. Έτσι, αν μπορούμε σήμερα να μιλήσουμε, όχι για μέτρα αλλά, για ένα νέο κίνημα αισθητικής και προσέγγισης του «ωραίου», αυτό  πρέπει να συμπεριλάβει ως βασική προϋπόθεση την εξάλειψη των ταξικών, πολιτικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Αρκετοί στην Αίγινα έχουν χάσει τον ύπνο τους από μερικές απρόσμενες, για αυτούς, εξελίξεις. Δυστυχώς, αυτοί δεν είναι παράγοντες, δεν είναι «μούρες», δεν είναι φραγκάτοι. (Και γιατί να τον χάσουν, οι τελευταίοι; Τι τους απειλεί στην Αίγινα; Οι δημοσιεύσεις της Σχεδίας; Χα! Χα!) Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι  και αισθάνονται απειλούμενοι, όχι από το κοινωνικό σύστημα που τους έχει στρατιωτάκια-«σήκω κάτσε» στη δουλειά ή πεταμένους παρίες των καφενείων ή μέσα σε σπίτια-«εφτά νομά σ’ ένα δωμά» ή στο τηλέφωνο στο «περίμενε», αλλά ‘’απειλούνται’’ από αυτούς που είναι πολύ διαφορετικοί και περπατάν δίπλα τους, χωρίς τίτλους, εξουσίες και φράγκα . Περνάνε πολύ δύσκολα παρ’ όλες τις κατουρημένες ποδιές που φίλησαν, παρ’ όλες τις μετάνοιες που κάνουν, παρ’ όλα τα χειροκροτήματα που χάρισαν-κι από πάνω χάνει ομάδα διαρκώς…  Είναι φτωχοί, απελπισμένοι, λεηλατημένοι, χωρίς πυξίδα…

-Τι έχει απομείνει;

-Οι ‘’αιώνιες’’ αξίες: η πατρίδα, η θρησκεία και η τηλεόραση.

-Ποιος κάνει επίθεση σ’ αυτές;

-Οι «άθεοι», οι «ξένοι», οι «αναρχικοί», οι «κουμουνιστές» κλπ. κλπ.

Μετά το ξεχνάνε όταν τα πράγματα κάπως χαλαρώσουν και τις ξαναθυμούνται όταν σφίξουν.

Φοβούνται να πουν «ένας Παπαδόπουλος τους χρειάζεται!» ή «ρετσινόλαδο!» (οι πολύ παλιοί που ξέρουν για το Μεταξά), ενώ κάποιοι δεν έχουν καν ιστορική μνήμη. Είναι ο εφεδρικός στρατός για πρόβες λιντσαρίσματος, για ρουφιανιές, για επεισόδια, για καταδόσεις, και γενικά για ό,τι ζητήσει από αυτούς, ως ενέχυρο πίστης, η εξουσία, αυτή που ίδιοι μισούν κρυφά κι ερωτεύονται ένα κομμάτι της. Θα τους συναντήσεις να ουρλιάζουν όταν βρουν ένα στόχο εύκολο και σχετικά ευάλωτο. Όταν τελειώσουν μ’ αυτόν θα στραφούν στο σινάφι τους, να βρουν τον επόμενο εχθρό.

Αυτά για το «κανονικό», κι είναι κρίμα. Γιατί είναι δικοί μας άνθρωποι.

Είναι πάγια η τακτική, εκπαιδευτικοί με ενδιαφέροντα, να ωθούν τους μαθητές μέσω επισκέψεων και δραστηριοτήτων να εντρυφούν σε γνωστικά αντικείμενα αλλά και σε τομείς που το σχολικό πρόγραμμα δεν προβλέπει ή δεν καλύπτει. Πολλές από αυτές τις δραστηριότητες και εργασίες βρίσκουν το φως της δημοσιότητας κι άλλες όχι. Αυτό εξαρτάται από την άποψη του εκπαιδευτικού για την παιδαγωγική διάσταση της εργασίας του, από την άποψή του για το θετικό ή αρνητικό ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ, τοπικά ή εθνικά, αλλά και πολλές φορές από μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας υπόρρητης αναγκαιότητας να επιδείξει κάποιο έργο. Τότε οι επιστολές προς το δήμαρχο, οι επιστολές προς το βουλευτή, προς τον υπουργό ή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ένα αναγκαίο βήμα και ειδικά όταν συμπίπτουν περιβαλλοντικά, εθνικά ή τοπικά ζητήματα ανοιχτά. Έτσι αποκτάει αίγλη και το παραμικρό που μπορεί να έχει γίνει από τον εκπαιδευτικό και τους μαθητές του, αφού χρησιμοποιούνται για λόγους ανάδειξης του εκπαιδευτικού και του έργου του (και στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανάδειξης και του προβλήματος). Σ’ αυτήν την περίπτωση, η καλύτερη πλατφόρμα είναι τα παιδιά, οι μαθητές, που χρησιμοποιούνται σ’ ένα πλαίσιο δημοσίων σχέσεων όπου οι εκπαιδευτικοί, τα τοπικά –συνήθως- ΜΜΕ και οι πολιτικοί ή οικονομικοί παράγοντες, δημιουργούν ένα έδαφος μέσα στο οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει ούτε το πρόβλημα ούτε οι μαθητές. Για την παιδαγωγική διάσταση του ζητήματος, να σημειωθεί ότι οι μαθητές από μικροί μαθαίνουν να απευθύνονται, με τη γλώσσα των μεγάλων, στη διαμεσολάβηση των θεσμών. Μαθαίνουν την ορθή γλώσσα, των ΜΜΕ και την εξουσίας, προκειμένου ο δήμαρχος «να προβεί στις ενέργειες που χρειάζονται, ώστε να αναπαλαιωθεί και να γίνει ένα πολύτιμο στολίδι για την περιοχή μας και τόπος τουριστικής έλξης» το σπίτι του Ροδάκη, στο Μεσαγρό. Όλος ο παραπάνω συρφετός (ΜΜΕ, παράγοντες) προσφέρεται για μια τέτοια κουλτούρα που το ζήτημα δεν θα γίνει προβληματισμός για όλους αλλά μια κοινωνική κλίμακα με σκαλιά. Σ’ αυτήν όταν θα ανεβαίνεις κοιτάς από πιο ψηλά τους άλλους…

Φίλιππος προς τη διαιτησία: «Δώστε κάτι και σε μας που είμαστε μια μικρή  ομάδα»

Μερικές φορές λείπει μια κάμερα και ο σκηνοθέτης που θα μπορεί να δώσει μια καλλιτεχνική διέξοδο σε μια μικρή τραγωδία. Τραγωδία που αντικατοπτρίζει τις προσδοκίες για τις αθλητικές νίκες στο νησί κι αυτές οι ριμάδες δεν έρχονται. Από ήττα σε ήττα. Έφταιγε ο προπονητής, φταίει η κακοτυχία, φταίει ο διαιτητής. Κάποιος πρέπει να πληρώσει για το κακό.  Ο διαιτητής είναι πάντα η ενδεικνυόμενη λύση, αφού συσφίγγει τις σχέσεις γύρω από έναν εξωγενή κοινό εχθρό και από την άλλη ερμηνεύεται το κακό.

Στη μια πτυχή από το πολιτισμικό τρίπτυχο της Αίγινας, «Κλώνος-Σαρωνικός-Παραλία», η κρίση βαράει κόκκινο. Η χειμερινή ταυτότητα της Αίγινας κλονίζεται και η σκηνοθεσία του ήρωα που παίρνει στα χέρια του την τύχη του τοπικού αθλητισμού, είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής αλλά και για την ανάδειξη των τοπικών παραγόντων που βρίσκονται πάντα στις επάλξεις. Αυτά βέβαια όταν ο εγκέφαλος, μάς χρησιμεύει για τους λογαριασμούς, για την ανάλυση των αθλητικών γεγονότων ή για τα απαραίτητα εγκεφαλογραφήματα στα διαγνωστικά κέντρα.

Όπως παντού, ξεπάτωμα, τρέξιμο σε επικίνδυνους δρόμους, σε επικίνδυνες ώρες για το βραδινό ψυχαγωγικό γεύμα της μπίρας-πίτσας-σουβλάκι-‘’αγώνας’’. Λίγα τα λεφτά, σε αρκετές περιπτώσεις χωρίς ένσημα και περιμένεις τα πουρμπουάρ να συμπληρώσεις το σχετικό εισόδημα, με κάποια βλέψη να ξεκινήσεις το δικό σου μαγαζί σε μερικά χρονάκια.

Όσο για τα πρωινά οι μεταφορείς αποτελούν το νευρικό σύστημα της τοπικής οικονομίας, συνήθως με το κατιτίς παραπάνω από το βασικό, για 12ωρα. Αν μιλάμε για το καλοκαίρι τότε οι ώρες εκτοξεύονται στις 15.

Μεταφορείς και κούριερ είναι από τους αφανείς της εκμετάλλευσης (ούτε να λουφάρεις δεν μπορείς σε μια κουτσουλιά-τόπο)από μικρά κυρίως αφεντικά τα οποία δυστυχώς αποτελούν και παραδείγματα προς μίμηση. Όσο δεν υπάρχει αγώνας, όσο δεν υπάρχει ταξικό ενδιαφέρον και συμπαράσταση πέρα από το φιλοδώρημα «για το παιδί», όσο δεν ακούγεται τίποτε ωσάν να είναι όλα αυτά αυτονόητα, τόσο θα διευρύνεται το κοινωνικό και οικονομικό χάσμα.

Έτσι, γενικότερα, η αδικία γίνεται κανόνας. Μετά έρχεται η ψήφιση των νόμων…

Πριν από 2-3 δεκαετίες, η κουλτούρα του αθλητισμού και της μικροαστικής νοικοκυροσύνης, εξαφάνισε τους κήπους και το πράσινο από τις σχολικές αυλές αντικαθιστώντας το με μπασκέτες και παρτέρια. Δεν είναι τυχαίο ότι όχι μόνο ως κουλτούρα αλλά και ως μάθημα εξαφανίστηκε ο κήπος. Το χώμα, η λάσπη και η άμμος επικηρύχθηκαν. Η ζωογόνος πηγή της δημιουργίας βρίσκεται κάτω από τρία δάχτυλα άσφαλτο, κι ότι απόμεινε φυλάσσεται από καταστροφή με απειλές, με παρτέρια, με κάγκελα. Η σκιά των δέντρων, είδος προς εξαφάνιση. Αυτά απόμειναν για να θυμίζουν ότι προκαλούν αλλεργία σε ομάδες ευπαθών ή ότι γεμίζουν πευκοβελόνες και φύλλα ή ελιές* το δάπεδο. Ευτυχώς που κάνας πιτσιρικάς ή καμιά πιτσιρίκα ανεβαίνουν επάνω αγνοώντας τους κανονισμούς και έρχεται κάπως η ελπίδα στα ίσα της.

*Πριν μερικά χρόνια, στο 2^ο Δημοτικό σχολείο κούρεψαν τόσο τις ελιές της αυλής που σχεδόν τις κατέστρεψαν. Οι ελιές στο δάπεδο, «γλιστράνε τα παιδιά», κλπ., κλπ. Δεν είναι η ελιά η «τιμημένη» όπως έλεγε ο συντηρητικός στιχουργός των παλιών σχολικών αναγνωστικών, δεν είναι η ελιά που μας θρέφει, δεν είναι η ελιά που μπορούν δυο τάξεις να τις μαζέψουν με τους δασκάλους τους και να τις πάνε στο λιοτρίβι και να χαρούν το ζεστό ψωμί-παπάρα στο φρέσκο λάδι… Είναι η ελιά που μας λερώνει το δάπεδο. Να είχαν άραγε την ίδια τύχη –σήμερα- αν ήταν φιστικιές;

Πίσω από τις βαρύγδουπες και βαρυ(α)σήμαντες διατυπώσεις περί εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Διοίκησης κρύβεται η βαθειά ανάγκη του κράτους για ολοένα και μεγαλύτερο κοινωνικό έλεγχο καθώς και την καλύτερη εφαρμογή όσων οικονομικών μεταρρυθμίσεων έχουν επιλεγεί εις βάρος της ζωής μας. Μαζί με την επιδίωξη για ολοένα και περισσότερο αποκοπή του καθημερινού ανθρώπου από μια δυνητική άσκηση ελέγχου στην εξουσία, μια πιο απρόσωπη μορφή και περιεχόμενο διοίκησης, δημιουργεί μεγαλύτερες δυνατότητες και προσδοκίες για μεγάλα έργα-φαγοπότι για όλο και πιο λίγους. Η καθημερινότητα, ήταν -που ήταν άθλια- με την υπερχρεωμένη τοπική αυτοδιοίκηση, τώρα γίνεται χειρότερη. Κάθε απομεινάρι κοινωνικής μέριμνας και φροντίδας πλέον είναι περιττό και δαπανηρό, εκτός κι αν μετατρέπεται σε επιχείρηση. Από την άλλη οι κομματικοί μηχανισμοί (και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) θα αποτελέσουν τον τρόπο σύνδεσης μιας επιτυχούς εκλογικής έκβασης-στήριξης του ασφαλούς (πλέον) δικομματικού συστήματος.

Δεν είναι βέβαια αυτοί οι λόγοι που έχει πάρει φωτιά ο κώλος πολλών από την Αίγινα (όπως και σε όλη της Ελλάδα). Αντιλαμβάνονται ότι από κει που ήταν πρώτοι στο χωριό τώρα θα είναι δεύτεροι (και το πιο χειρότερο) πάλι στο χωριό. Θέσεις εξουσίας που υποβαθμίζονται, εργολάβοι που γίνονται υπεργολάβοι, δήμαρχοι που γίνονται κλητήρες και κομματάρχες που θα μάθουν να ψήνουν καφέ σε ανώτερους τους.

Από κει και πέρα ο λόγος ανήκει σε μας, το πόπολο, που διαρκώς απονομιμοποιούμε το κοινωνικό σύστημα μη έχοντας, όμως, να προτείνουμε μια άλλη κοινωνία, ένα άλλο τρόπο δίκαιο για τη μοιρασιά των αγαθών, έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής. Σε μας ανήκει ο λόγος και η πράξη να συνδεθούμε οριζόντια στον τόπο μας, να συνδεθούμε οριζόντια με άλλους -σε κάθε τόπο- με τους οποίους  ζούμε τα ίδια προβλήματα και έχουμε τις ίδιες ανάγκες.

Ο έλεγχος και η καταστολή σε κάθε αμεσοδημοκρατικό εγχείρημα καθημερινά

εντείνεται και υποστηρίζεται νομικά (με διώξεις και νέα νομοθετήματα) τόσο

στο φυσικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο της πληροφορίας. Πρόσφατο

παράδειγμα είναι η δίωξη που έγινε στον πρύτανη του Ε.Μ.Π. για την

περίπτωση του Indymedia και οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που αυτή προκάλεσε.

Οι πρυτάνεις των άλλων ιδρυμάτων με εξαίρεση έναν (ίσως δύο…) πήραν

ξεκάθαρη στάση υπέρ της κατοχυρωμένης (και νομικά) ελευθερίας του λόγου

και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, πράγμα που υποτίθεται,

προασπίζεται τόσο η δημοκρατία, όσο και το πανεπιστημιακό άσυλο.

Στα πλαίσια αυτά, λειτουργούν διακομιστές (servers) μέσω των

πανεπιστημιακών δικτύων, που υποστηρίζονται από φοιτητικούς συλλόγους,

φοιτητικές παρατάξεις, και άλλες ομάδες. Συγκεκριμένοι, βέβαια,

διακομιστές στοχεύονται, παρακολουθούνται και, όπως στην περίπτωση του

indymedia, γίνονται απόπειρες να φιμωθούν. Αυτές οι απόπειρες είτε βγουν

δημόσια, είτε γίνονται υπόγεια, αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου

αποκλεισμού κάθε φωνής (ανώνυμης και μη) που με κριτική διάθεση δεν

συμφωνεί με τα καθημερινά τεκταινόμενα. Επιπλέον, όλη αυτή η κατάσταση

αναδεικνύει την αντίφαση μιας δημοκρατίας που θεωρεί καθετί διαφορετικό ως

εχθρικό προς αυτήν, μιας δημοκρατίας που ενώ έχει την υποχρέωση να

υπερασπιστεί τις μειοψηφίες και τις μειονότητες, καταφεύγει σε μια

«εκδικητική» κίνηση πανικού (από τις βιαιότητες των οργάνων καταστολής

μέχρι την αβέβαιη, ευθυνόφοβη στάση των υποτιθέμενων θεματοφυλάκων της

δημοκρατίας)…

Ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημίου (στο φυσικό πλαίσιο, αλλά και στο

πλαίσιο των ιδεών) μας ανήκει, όσο και να προσπαθούν κάποιοι (εντός και

εκτός του πανεπιστημίου)να μας φιμώσουν…

Η ελευθερία του λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη…

http://cybrigade.org –  Νοέμβριος 2009

_______________________________________________

Espiv mailing list

Espiv@lists.espiv.net

http://lists.espiv.net/cgi-bin/mailman/listinfo/espiv

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Είναι κοινός τόπος για επαγγελματίες αλλά και κάποιους χρήστες υπηρεσιών του Δήμου ή της Νομαρχίας,  που δεν έχουν ‘’άκρες’’ σε μηχανισμούς και πολιτικά πρόσωπα ότι πρέπει να ‘’λαδώσουν τη μηχανή’’ προκειμένου να γίνει σε αυτονόητο χρόνο η δουλειά τους. Για όσους δεν το κάνουν αυτό, σημαίνει απίστευτη καθυστέρηση έναρξης των εργασιών τους ή κατασκευή παραπτωμάτων προκειμένου να σταλεί μήνυμα για το σχετικό ‘’λάδωμα’’. Κάτι ανθρωπάκια με την εξουσία έγκρισης και αδειών κρατούν σε ομηρία ένα πληθυσμό προκειμένου να πλουτίσουν αναπαράγοντας ένα ισχυρό πλαίσιο εξάρτησης μέσα στην κοινωνία. Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι το γνωρίζουν και δεν μπορούν (σιγά να μην μπορούν-απλά πρέπει να σπάσουν τα αβγά τους και να ρισκάρουν την επανεκλογή τους) να κάνουν πολλά πράγματα για αυτό. Έτσι, τεχνικές υπηρεσίες, πολεοδομία, διευθύνσεις υγιεινής και άλλες υπηρεσίες κρατούν ένα κομμάτι του κοινωνικού πλούτου για λογαριασμό τους.

Το ουσιαστικό ζήτημα όμως παραμένει το ότι είμαστε, ως κοινωνία διαλυμένη και δεν μπορούμε να τους βάλουμε στη θέση τους ή να τους βγάλουμε από αυτήν.

Μια διευκρίνιση για το «Σφηκοφωλιά» και δυο συμπεράσματα για το φαινόμενο

Ειπώθηκε στη συνέλευση των δασκάλων αλλά και γράφτηκε για να δώσει (μόνο) ένα γεωγραφικό στίγμα, με έναν υπονοούμενο τρόπο, μέσω συνειρμού (Κυψέλη=Σφηκοφωλιά) για τις ανάγκες μιας παρέμβασης κι αργότερα κειμένου, που ενώ ήταν καλά τεκμηριωμένα εν τούτοις δεν μπορούσαν να βγουν πιο συγκεκριμένα, διότι θα εξέθεταν άλλους ανθρώπους που πιθανόν δεν θα το ήθελαν. Δεν υπονοούσε κάτι για το χωριό.

Τώρα που τα γεγονότα είναι γνωστά: όταν εννοούμε σφηκοφωλιά εννοούμε το σύνολο των εκπαιδευτικών που εξέθρεψε το φαινόμενο του χουντοδάσκαλου, όχι φέτος αλλά, χρόνια πριν. Με εκκλησιασμούς ακόμα και πέρα από αυτούς που προβλέπονται, με παρελάσεις πέρα από αυτές που προβλέπονται ή τις ηλικίες που αυτές προβλέπεται να συμμετέχουν, με παρεμβάσεις παραγόντων που αποκτούσαν σημασία μπροστά ακόμα και στο πιο τυπικό καθήκον του εκπαιδευτικού. Σε άλλες περιπτώσεις για «να έχουμε την ησυχία μας», σε άλλες για «να τα έχουμε καλά με όλους», σε άλλες γιατί «έτσι πρέπει», σε άλλες γιατί «λέει ψέματα ο μαθητής» (περίπτωση μαθητή στον οποίο η δασκάλα αρνήθηκε να του δώσει νερό διότι οι γονείς του είχαν αντίρρηση με την οικονομική συμμετοχή τους για το νερό από το ειδικό μηχάνημα στην τάξη), δημιουργείται πάντα ένα «τέρας», το οποίο εκφράζει την πιο σκληρή εκδοχή τους.

Α)Ας μην καμωθούν ότι βρήκαν έναν «κακό», τώρα, που έσπασε το απόστημα. Οι ίδιοι τον έθρεψαν για να τους μοιάζει. Δυστυχώς αυτός τους ξεπέρασε.

Β)Όσο για την προανάκριση που διεξήχθη στο 1^ο Δ. ΣΧ. και για τις πιθανές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν (ΕΔΕ, πόρισμα, κλπ):

-Αν τιμωρηθεί θα γίνει ήρωας…

-Αν δεν τιμωρηθεί θα δικαιωθεί…

Αυτά έχει η μοίρα όσων που πιστεύουν στους μηχανισμούς και στη γραφειοκρατία.

ΥΓ: Σε διαφορετικό μήκος κύματος ήταν οι ανακοινώσεις του παραιτηθέντος Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Δ. Σχ. Κυψέλης και η προσωπική επιστολή γονέα από το Δ. Σχ. Κυψέλης που υπερασπίζονται την ανεξιθρησκία και κάνουν σαφή αναφορά στην αρνητική πρακτική του χουντοδάσκαλου.  Επίσης και η ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων που χωρίς να καταγγέλλει το χουντοδάσκαλο, αναφέρεται γενικώς στην υποχρέωση του σχολείου να σέβεται τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις των μαθητών καθώς οφείλει να είναι δημιουργός «ανεξάρτητων και κριτικά σκεπτόμενων ανθρώπων που από μόνοι τους και ως ελεύθερες οντότητες θα επιλέξουν το πλαίσιο των αξιών και των απόψεων με τις οποίες θα λειτουργήσουν στη ζωή τους»

Από την αρχή της ποδοσφαιρικής σεζόν είχαμε γράψει ότι, αφού, η ομάδα δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των επαγγελματιών παραγόντων και κυρίως των οπαδών, η αναζήτηση εχθρού θα μπορούσε να ανανεώσει το συμβόλαιο ανάμεσα στο πλήθος και σε ένα σεβαστό κομμάτι της τοπικής τους εξουσίας. Από την αρχή, με την αποπομπή του προπονητή, με τη γρίνια για τον καιρό και για την ατυχία και τέλος, η διαιτησία. Η τελευταία θα μπορούσε να είναι και ένας εξωγενής στόχος- ένας εχθρός που έρχεται από αλλού και διαρκώς προσπαθεί να σαμποτάρει την ‘’καημένη την ομάδα μας’’. Το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον της ΠΑΕ Σαρωνικός.

Έτσι, τα επεισόδια σε ματς με ομάδα από την Κόρινθο, εναντίον του διαιτητή που έλαβαν χώρα από το γήπεδο μέχρι το λιμάνι, ήταν η κορυφή του παγόβουνου, μιας σειράς δημοσιευμάτων, μιας συνέχειας κουλτούρας από την παραλία μέχρι τον Κλώνο. Να μην ξεχνάμε το πολιτισμικό τρίπτυχο της Νήσου: Σαρωνικός-Παραλία-Κλώνος.

Από την άλλη, φαίνεται ότι αυτά τα επεισόδια ξεκινούν ή τουλάχιστον αβαντάρονται από τους ίδιους τους παράγοντες και τη διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομάδας, συνεπικουρούμενοι από τα άθλια τοπικά ΜΜΕ-σκουπίδια. Η ανακοίνωση μετά το ποδοσφαιρικό ματς που με δήθεν τρόπο ‘’καταδίκαζε τα επεισόδια’’ μιλούσε για τη διαιτησία και μάλιστα για ένα συγκεκριμένο διαιτητή τον οποίο ζητούν με ύφος 10 καρδιναλίων να εξαιρεθεί από τις συναντήσεις της ομάδας κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος. Αφού καταμαρτυρούν την ‘’αδικία’’ που υφίσταται η ομάδα της Αίγινας γενικά τους διαιτητές του Πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας (η καραμέλα που πλάσαραν για την ερμηνεία των συνεχών ηττών), αξιώνουν -σε ανακοίνωση για εσωτερική κατανάλωση και κατηγορώντας την ΚΕΔ (επίσημο όργανο των διαιτητών)- να στέλνει διαιτητές έμπειρους.

Μετά την κατάρρευση ενός μύθου μαζικής κατανάλωσης στην Αίγινα, ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του εχθρού. Και καλά, οι παράγοντες κάτι ξέρουν έχοντας ένα συμφέρον οι οπαδοί γιατί τσιμπάνε;

Αυτό ήταν και παραμένει το αιώνιο ερώτημα όσων πιστεύουν ότι τα φαινόμενα ερμηνεύονται μόνο με βάση τους νόμους της οικονομίας, παραβλέποντας ότι η πίστη ακόμα και σε μια ομάδα, ειδικά όταν αυτή συμβάλλει στην απόκτηση της τοπικής ταυτότητας κατά την αναζήτηση συλλογικού νοήματος, είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για όλα αυτά.

Πρόστιμο ύψους 8.000 ευρώ επιβλήθηκε στην εταιρεία Planaco ΑΒΕΕ (ναυπηγική δραστηριότητα) που βρίσκεται στη θέση Καβουρόπετρα Αίγινας, καθώς σε έλεγχο που πραγματοποιήθηκε από τους ελεγκτές της Νομαρχίας Πειραιά διαπιστώθηκε η εκτέλεση λιμενικών έργων χωρίς εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους

Σε δηλώσεις του ο Νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας επεσήμανε ότι «Η λειτουργία μιας δραστηριότητας χωρίς ή κατά παράβαση των περιβαλλοντικών της όρων ισοδυναμεί στις περισσότερες των περιπτώσεων με σημαντικές συνέπειες στο περιβάλλον, αλλά και στην ποιότητα της ζωής των πολιτών.»

Έτσι γράφουν τα «Αιγινήτικα Νέα» http://www.aiginitika.gr/index_Page473.htm και μας υπενθυμίζουν τις συνήθειες που έχουν οι εταιρίες όπως η PLANACO να έχουν τους νόμους για να τους παραβιάζουν. Όσο για το πρόστιμο, είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου, για την μεγάλη χορηγό του αθλητισμού στην Αίγινα. Έχει πάει ποτέ η επιθεώρηση εργασίας για να ελέγξει τις εργασιακές σχέσεις;

Από τη μια η Νομαρχία έκανε το ‘’καθήκον’’ της επιβάλλοντας ένα ισχνό πρόστιμο για την παραβίαση της νομοθεσίας κι από την άλλη οι τοπικοί παράγοντες έκαναν γαργάρα το γεγονός ότι η δημοτική αρχή το περασμένο καλοκαίρι είχε γνωμοδοτήσει θετικά για τις εργασίες επί του αιγιαλού. Ποιος θα το θέσει το ζήτημα; Ποιος θα έρθει σε σύγκρουση με τα αφεντικά του τόπου από αυτούς; Είναι καιρός να αναπτυχθεί μια συζήτηση που δεν θα στέκεται απλά στην περιβαλλοντική καταστροφή αλλά θα μιλήσει για όλη αυτή την αποικιοποίηση του νησιού, θέτοντας το κοινωνικό-ταξικό ζήτημα.

Αναδημοσίευση από τη Σχεδία, 24-08-09

Πολεοδομικές αυθαιρεσίες ή πραγματική λειτουργία του συστήματος;

Ο ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΙΝΑΣ-PLANACO (όπως λέμε SCODA-ΞΑΝΘΗ)

Είναι πλέον γνωστά τα γεγονότα του τελευταίου καιρού που αφορούν την πολεοδομική συμπεριφορά του Δήμου Αίγινας και της επιχείρησης PLANACO AE,  όσο και των αρχών που επιτηρούν τις αποφάσεις τους (λιμεναρχείο, Δημοτική αρχή, Πολεοδομία Πειραιά κλπ). Τόσο το μπάζωμα του Φάρου στη νοτιοδυτική παραλία της Αίγινας (1), όσο και η θετική γνώμη για τα υφιστάμενα(!) έργα εντός Αιγιαλού της γνωστής χορηγού (2) προς τον τοπικό αθλητισμό, PLANACO AE (3), είναι δείγματα όχι απλά μιας νοοτροπίας κάποιων υπευθύνων αλλά και της πραγματικής λειτουργίας του μηχανισμού της εξουσίας. Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η εκδοχή, όταν βλέπουμε ότι η εξουσία έχει θέσει μέσω των μηχανισμών της (Βουλή, Διευθύνσεις Νομαρχιών) όρια στις δραστηριότητες των επιχειρήσεων και των οργανισμών κι αυτά παραβιάζονται; Μήπως αφορά τη λεγόμενη «ελληνική παθογένεια» που συνοψίζεται με τη φράση: «στην Ελλάδα ζεις» και δικαιολογεί τη λατρεία της τελειότητας του Κράτους εκ μέρους της αριστερής και φιλελεύθερης εκδοχής της;

Αυτή η αντίληψη που καταλογίζει τα πάντα στην τήρηση των θεσμών, των νόμων και των διατάξεων, άρα και στα πρόσωπα που ηγούνται των μηχανισμών, δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό είναι βασικά αποτέλεσμα της εκχώρησης της εξουσίας δια της ψηφοφορίας, από την πλευρά της πλειοψηφίας του λαού. Έτσι ο έλεγχος νομιμοποιείται και μονιμοποιείται να βρίσκεται στα χέρια λίγων και ανθρώπων που επαναλαμβάνουν  το ρόλο τους και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Από την άλλη ο ιδιώτης-ψηφοφόρος είναι αυτός που νομιμοποιεί όλη αυτήν γενικώς την ‘’αυθαιρεσία’’ με στόχο το κοντόφθαλμο ιδιοτελές του συμφέρον (εργασία, πολεοδομικές τακτοποιήσεις, λειτουργικά καθημερινά ζητήματα, παραγραφή προστίμων κλπ.) ενώ για την ιδιαιτερότητα της Αίγινας αφορά την ανάπτυξη του κεντρικού κορμού της τοπικής οικονομίας. Εργολαβίες (δόμηση, έργα υποδομής) και τουρισμός (υπηρεσίες, δόμηση), είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την οικονομία του νησιού. Οι όποιες ‘’αυθαιρεσίες’’ συμβαίνουν, μπορούν μόνο να εξηγηθούν με τη συναίνεση κυρίως του ντόπιου πληθυσμού. Τα νταμάρια του Γενίτσαρη και του Τόγια (4), με τα οποία έχουν ασχοληθεί οι υπηρεσίες δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν το παραμικρό αν δεν υπήρχε μια ολιγομελής ομάδα πολιτών που ατόνησε αργότερα (σύλλογος Φερίας στη Σουβάλα) και σταμάτησε κάτω από τη γενική συναίνεση για την νέα δημοτική αρχή η οποιαδήποτε προσπάθεια πιέσεων προς τις αρμόδιες αρχές.  Δεν θα μπορούσε να υπάρχει μετά από αυτό, ούτε μια φωνή από τη δήθεν «κοινωνία των πολιτών» των συλλόγων και των συλλογικοτήτων που είχε μια δράση πίεσης και στήριξε το νέο δήμαρχο της Αίγινας, που θα μπορούσε να βάλει φρένο στην PLANACO ή στην κάθε επιχείρηση που παραβιάζει τους όρους της κείμενης νομοθεσίας (5).

Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά το σύστημα στο νησί. Ντόπιοι που απολαμβάνουν μικρό κομμάτι της πίτας από την ανάπτυξη και τον τουρισμό, παραθεριστές (το χειρότερο είδος: κουβαλάει τα κακά του ντόπιου και τα κακά του τουρίστα), τουρίστες, βρίσκονται όλοι στο ίδιο μετερίζι. Μοναδική εξαίρεση, μερίδες κατοίκων όπως οι μέτοικοι που όμως ενδιαφέρονται όταν το πρόβλημα φτάσει ακριβώς μπροστά στην πόρτα τους και οργανώνουν κάτι γι αυτό.  Άλλοι από μεγάλο και μικρό όφελος, άλλοι από αδυναμία, άλλοι από αδιαφορία συναινούν απόλυτα στις όποιες επιλογές της τοπικής εξουσίας η οποία συνήθως φαίνεται ότι με αυτόν τον τρόπο ‘’αντιστέκεται’’ κιόλας σε ‘’άδικους νόμους που περιορίζουν τις δυνατότητες της ανάπτυξης και του τουρισμού’’.  Αυτό που λέμε τα στραβά μάτια σημαίνει ότι στο νησί του φωτός της Αίγινας και των καλλιτεχνών που βρίσκεται και σε πολύ μικρή απόσταση από το κλεινόν άστυ δεν θα μπορούσε διαφορετικά να αναπτυχθεί από αυτό που έγινε και που αντιστοιχούσε και σε όλη την παράλια Ελλάδα. Δωμάτια, ξενοδοχεία, τουριστάδικα, καφετέριες, σκυλάδικα, μπαράκια, ντίσκο, ταβέρνες, γκουρμέ κι από την άλλη σπίτια, συγκροτήματα, καταστήματα κλπ. Πώς θα μπορούσαν να συμβούν όλα αυτά τηρώντας τις κείμενες διατάξεις; Κι ας αναπολούν οι καλλιτέχνες την Αίγινα του ‘60. Τότε, τα λαϊκά στρώματα από τον κλεινόν άστυ, έβλεπαν την Αίγινα με το μακαρόνι και οι Αιγινήτες, ειδικά στην περιφέρεια της Αίγινας ζούσαν στην ένδεια και στη στέρηση. Τι  άλλο θα μπορούσε να συμβεί εκτός από αυτό που έγινε; Αεριτζήδες που πήραν κοψοχρονιά ολόκληρα κομμάτια, τα τεμάχισαν και τα μεταπώλησαν σε μεσοαστικά, μικροαστικά και αργότερα και σε εργατικά στρώματα  που άρχισαν να έχουν κάποιες οικονομίες, να απολαμβάνουν περισσότερο αυτό που ονομάζουμε ελεύθερος χρόνος και θερινή άδεια αργότερα. Αυτό βέβαια είχε προκύψει πιο πριν με τη Σαλαμίνα, η οποία αποτελεί και το βασικό παράδειγμα ενοποίησης της περιφέρειας με το άστυ (αυτό που ονομάζουν υποτιμητικά «Σαλαμινοποίηση») ξεκινά να συμβαίνει και στην Αίγινα που ανθεί το REAL ESTATE, οι πολυτελείς κατοικίες, οι μεζονέτες, οι πισίνες κλπ.

 Έτσι, η δημοτική αρχή δεν θα μπορούσε να αποφανθεί αρνητικά για τους ιδιοκτήτες της PLANACO που εκτός από καλοί χορηγοί της «ομάδας», «δίνουν και ψωμί στον κόσμο από το 63» και επίσης φτιάχνουν και σκάφη κάνοντας την Αίγινα ένα κομμάτι αυτού του νεόπλουτου παζαριού.

ΤΙ ΕΣΤΙ PLANACO

(1)Ερώτηση Θ. Δρίτσα στη Βουλή (εφημ. Αιγινήτικα Νέα) http://www.aiginitika.gr/index.htm

(2) Στο πανηγυρικό σημείωμα για την είσοδο του Σαρωνικού στην Γ’  Εθνική κατηγορία, από το γνωστό ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο: «…Οι βραβεύσεις που ακολούθησαν αφορούσαν τις εταιρείες και τους οργανισμούς: Hellenic Seaways, Planaco, Marfin, ΑΝΕΔΗΚ, Δήμος Αίγινας, Δημοτικός Αθλητικός Οργανισμός…». http://www.aeginaportal.gr/content/view/2009/72/lang,el/

(3) Δημοτικό Συμβούλιο Αίγινας, 29 Ιουνίου 2009, θέμα 8^ο: «Διατύπωση γνώμης για τη νομιμοποίηση υφιστάμενων έργων εντός Αιγιαλού του ναυπηγείου της PLANACO ΑΕ στη θέση Καβουρόπετρα της νήσου Αίγινας» (εφημ. Αιγινήτικα Νέα) http://www.aiginitika.gr/index_Page468.htm

Επίσης χαρακτηριστικό διάλογος στο Δημοτικό Συμβούλιο με τον τίτλο «Σχόλια»: (εφημ. Αιγινήτικα Νέα) http://www.aiginitika.gr/index.htm

(4) «Περιβάλλον: ΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΡΓΟΤΑΞΙΑ (Γενίτσαρη, Τόγια) ΣΤΗΝ ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΜΕΣΑΓΡΟΥ»,

«ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΟΜΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ. Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ»

(Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 4, Απρίλης 2004)

Για το Σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων στη Σκοτεινή

(Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 3, Νοέμβρης 2003)

«Αίγινα: Χωροταξία και Ανάπτυξη»

(Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 2, Ιούλιος 2003)

http://blogs.espiv.net/sxedia/%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b8%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/  και τεύχη της Σχεδίας σε PDF

(5) «…Σε ό,τι αφορά τον αιγιαλό στην περιοχή Κυψέλη της Αίγινας, στη θέση «Καβουρόπετρα». Αυτοψία κλιμακίου της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος στο ναυπηγείο της PLANACO ABEE που δραστηριοποιείται στο χερσαίο τμήμα της εν λόγω περιοχής, διαπίστωσε τέλεση εργασιών στον αιγιαλό, χωρίς ωστόσο να έχει εκδοθεί η απαιτούμενη Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων. Πρόκειται μάλιστα για μια περιοχή, η οποία έχει χαρακτηριστεί από το Π.Δ. 1530/1993 ως κοινόχρηστος χώρος και χώρος για λουόμενους.
Ειδικότερα οι ελεγκτές της Νομαρχίας Πειραιά καταγράφουν στην έκθεση αυτοψίας τους ότι:
• Στο δυτικό μέρος του θαλάσσιου μετώπου και μπροστά από την ιδιοκτησία του ναυπηγείου έχουν κατασκευαστεί λιμενικά έργα ανέλκυσης – καθέλκυσης σκαφών και συγκεκριμένα 3 μόλοι μήκους περίπου 80 μ. ο καθένας ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη κατασκευή κυματοθραύστη μπροστά από τους μόλους.
• Μεταξύ των μόλων έχουν κατασκευαστεί ράμπες – γλύστρες για την ανέλκυση – καθέλκυση σκαφών
• Έχει γίνει διαμόρφωση χώρου μέχρι τους περιγραφόμενους μόλους και έχει επιστρωθεί με σκυρόδεμα
• Ανατολικά από τους υφιστάμενους μόλους υπάρχει σωρός από ογκόλιθους και χαλίκι ενώ σε άλλο σημείο γίνεται η κατασκευή των μπλοκίων από σκυρόδεμα τα οποία χρησιμοποιούνται για τα λιμενικά έργα που είναι σε εξέλιξη
• Έχουν επιστρωθεί με σκυρόδεμα οι ακάλυπτοι χώροι της ιδιοκτησίας που βρίσκεται το ναυπηγείο και γίνονταν εργασίες κατασκευής δικτύου διαχείρισης υγρών αποβλήτων με την τοποθέτηση ειδικών ελαιοδιαχωριστών
• Στη θέση των μόλων υπήρχε εγκατεστημένος γερανός ανύψωσης σκαφών
Αποτέλεσμα της πιο πάνω δραστηριότητας και της εκτέλεσης λιμενικών έργων χωρίς εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους είναι να ελλοχεύουν κίνδυνοι για τους περιοίκους, αλλοιώνοντας και υποβαθμίζοντας αισθητικά και ποιοτικά το περιβάλλον της περιοχής.
Για την προστασία του περιβάλλοντος και του δημοσίου συμφέροντος και προκειμένου να σταματήσουν άμεσα οι οικοδομικές δραστηριότητες η Νομαρχία Πειραιά, επειδή δεν έχει καμία αρμοδιότητα επί του αιγιαλού, ενημέρωσε ήδη με έγγραφά της την Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου, το ΥΠΕΧΩΔΕ, την Περιφέρεια Αττικής, το Λιμεναρχείο Αίγινας, το ΑΤ Αίγινας, τον Δήμο Αίγινας και τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών Πειραιά. Παράλληλα έχουν ξεκινήσει και οι διαδικασίες επιβολής προστίμου και για τον σκοπό αυτό έχει κληθεί η εταιρεία να καταθέσει τις απόψεις της εντός 5 ημερών…»

(Δημοσίευμα στις 31-10-08 με τίτλο: «Κατασκεύασαν ναυπηγείο στην Αίγινα χωρίς άδεια!…» http://mediashipping.gr/?q=node/1785 ηλεκτρονική Πύλη για τη ναυτιλία και τον Πειραιά)

(6)Σχετικά ελεύθερη απόδοση της αυτόματης μετάφρασης του προγράμματος GOOGLE

(7) http://www.planaco.gr/aboutus.htm

(8) http://www.planaco.gr/environement_friendly_marina.htm

(9) http://www.planaco.gr/yacht_new_premises.htm

Με ανακοίνωσή του ο δήμαρχος καταδικάζει το δημοσίευμα περί «αλητείας», δημοσιευμένο στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Νέα του Σαρωνικού» ενώ ταυτόχρονα το ΦΕΚ της Δημοτικής Αρχής, ο τσάμπα σκουπιδότυπος «Νέα Εποχή», μιλάει για την «τρελοκοτσιδού», ρυπαρογράφοντας για τον ρυπαρογράφο των «Νέων».

Στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, οι ένθεν κι ένθεν ρυπαρογράφοι, τέμνουν τη πολιτική και οικονομική πίτα προετοιμάζοντας ένα κλίμα σύγκρουσης, στην οποία το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι το μερίδιο και οι διαφορετικές ποδιές που θα φιλήσουν.

Αύριο μπορεί να είναι μαζί, μεθαύριο χώρια-δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχουν τα εμπόδια που έχουμε, οι υπόλοιποι, να πετάξουμε στα σκουπίδια τον πολιτισμό τους, οργανώνοντας τη ζωή μας, τις συλλογικότητές μας και τους αγώνες μας.

Είναι πουλιά

που δεν πετάνε

είναι πουλιά

θαμμένα

σε κουτιά

Είναι δωμάτια

και είναι λέξεις

που σκίζουνε το κεφάλι

σαν καρφιά

Είναι καρφιά

που δεν πονάνε

είναι καρφιά

π’ ανακουφίζουν

Όταν χτυπήσουν

πάλι οι καμπάνες

θα πεταχτούμε

σαν τα πουλιά

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

από τα «ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ» (1958)

ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ

14/11/2009

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ»  είναι θετικός στην βασική αρχή του εκσυγχρονισμού και των επενδύσεων τουριστικής ανάπτυξης στον όρμο της Σουβάλας. Εκφράζει όμως την έντονη δυσαρέσκεια του για τον τρόπο προπαρασκευής και παρουσίασης (δημόσιας διαβούλευσης) της προμελέτης για κατασκευή Μαρίνας υπό τύπου τετελεσμένων γεγονότων. Η παρουσίαση της 23/10/2009 ήταν κάκιστη,  ελλιπής και αντιφατική,  με συνέπεια την σύγχυση και δημιουργία παρεξηγήσεων μεταξύ μιας σημαντικής μερίδας των παρευρισκομένων. Επιπλέον, επισημαίνουμε ότι οι διοργανωτές της παρουσίασης δεν μερίμνησαν για την έγκαιρη ενημέρωση της ημερομηνίας της παρουσίασης με αποτέλεσμα μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των ιδιοκτητών κατοικίας στην περιοχή να δύναται να παραβρεθούν.

Πιστεύουμε ότι το  περιβάλλον ενός οικισμού, δεν αποφασίζεται από μια μικρή μειοψηφία επαγγελματιών της περιοχής (πιστεύουμε με καλή πρόθεση) με την αρωγή Δημόσιων Λειτουργών, οι οποίοι επί πολλά έτη έχουν την περιοχή στο περιθώριο και δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με τα προβλήματα και τις ανάγκες της.

Το περιβάλλον και η τουριστική ανάπτυξη ενός οικισμού αποφασίζεται από όλα τα μέλη του στα οποία περιλαμβάνονται όχι μόνο μερικοί επαγγελματίες, αλλά αντιπροσωπείες όλων των κατοίκων του οικισμού (των επαγγελματιών, μονίμων κατοίκων, και  εχόντων δευτερεύουσα – εξοχική κατοικία η άλλο περιουσιακό στοιχείο). Η ανάπτυξη του οικισμού πρέπει να είναι επωφελής για όλους και όχι μόνο για τους ολίγους.

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ» είναι κατηγορηματικά αντίθετος στη φιλοσοφία και την σχεδίαση της ΜΑΡΙΝΑΣ στην Σουβάλα, όπως αυτή παρουσιάστηκε στην δημόσια διαβούλευση της 23/10/2009. Πιστεύουμε όμως, σαν εναλλακτική και βέλτιστη λύση, την ύπαρξη ενός Αγκυροβολίου.

Η αντίθεση στην πρόταση της Μαρίνας στηρίζεται μεταξύ των άλλων :

• Στο πολύ μεγάλο μέγεθος της Μαρίνας, σε σχέση με τον φυσικό χώρο το οποίο μετατρέπει την Σουβάλα σε αστικό Λιμάνι όμοιο με τα παράλια της Αττικής. Περαιτέρω τίποτε δεν αποκλείει τον  σοβαρό κίνδυνο μεγάλης επέκτασης στο μέλλον  αυτής της Μαρίνας, με αποτέλεσμα  να καταστεί  ένα ακόμα μεγαλύτερο Parking σκαφών. (Αυτό δεν είναι τουριστική ανάπτυξη). Συνέπεια των ανωτέρω είναι η ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος, και η εν γένει υποβάθμιση της περιοχής με τραγικές συνέπειες στον  φυσικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό τομέα.

• Το τερατώδες μέγεθος του έργου  θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στις παρακείμενες  περιοχές, με αναπόφευκτη καταστροφή και της μοναδικής παραλίας των Λουτρών την οποία επισκέπτονται εκατοντάδες κάτοικοι και τουρίστες.

• Η Μαρίνα έχει βασικό σκοπό όπως φαίνεται και από τις εισαγωγικές σημειώσεις των μελετητών (και κατά δήλωση δημάρχου) την αποσυμφόρηση του Κεντρικού Λιμανιού της Αίγινας και την μεταφορά προβληματικών δραστηριοτήτων στον όρμο της Σουβάλας, όπως :
  • o Μεταφορά του ΝΟΑ
  • o Λιμενικό Σώμα 
  • o Απορρυπαντικές δραστηριότητες και περισυλλογές λυμάτων.  
  • o Και τι άλλο κρύβουν ;

Αποτέλεσμα των επιπτώσεων αυτών, (οι οποίες δεν γίνονται αποδεκτές από τον  «ΦΕΡΙΑ») θα είναι η μεταφορά όλων των ρυπογόνων  και προβληματικών δραστηριοτήτων στο Βορεινό Τμήμα του νησιού.

Ενώ ο φορέας του έργου είχε την δυνατότητα να επιλέξει την λύση ενός  Αγκυροβολίου (το οποίο έχει δυνατότητα επιδότησης όπως και η Μαρίνα),  επέλεξε την  Μαρίνα, γιατί προφανώς στο Αγκυροβόλιο δεν δύναται να μεταφερθούν οι προβληματικές δραστηριότητες.

• Παρακάμπτουμε την αιτιολογία για την κατασκευή Parking στην θάλασσα ως «Απαράδεκτη».                                                                                                           

• Το έργο είναι οικονομικά αδύνατον να εκτελεστεί, αφού  ακόμα και αν ο προϋπολογισμός του, των 12 εκ. είναι ορθός (χωρίς προσαυξήσεις στο μέλλον) και η επιδότηση των 4-5 εκ. τότε υπολείπονται 7-8 εκ. ποσό ιλιγγιώδες για τα δεδομένα του Λιμενικού Ταμείου.

Το Λιμενικό Ταμείο δεν παρουσίασε κανένα ολοκληρωμένο χρηματοοικονομικό  σχέδιο, με το οποίο θα χρηματοδοτήσει το έργο και θα εξασφαλίσει την βιωσιμότητα του. Συμπεραίνουμε ότι, αν το Λιμενικό Ταμείο αδυνατεί να χρηματοδοτήσει το έργο (το οποίο είναι πολύ πιθανόν) έστω και με την βοήθεια επιδότησης, το έργο θα μείνει ημιτελές ή θα εμφανιστεί ιδιώτης  επενδυτής   ( αν δεν υπάρχει ήδη) ο οποίος θα αναλάβει το έργο, δημιουργώντας μια περίκλειστη ζώνη με αδιαφανείς σκοπούς. Επισημαίνουμε όμως ότι ο φορέας κατά ρητή δεσμευτική του δήλωση, απέκλεισε συμμετοχή ιδιώτη  – με την οποία  συμφωνούμε απόλυτα.

Πικρά εμπειρία έχει η περιοχή από την διαχείριση της Χερσαίας Ζώνης του Λεοντίου από το Λιμενικό Ταμείο.

• Η κατασπατάληση «δυνάμεων» για την ένταξη αυτού του πολύ μεγάλου έργου, σε κάποια μορφή χρηματοδότησης θα αδυνατήσει την ικανότητα της Αίγινας να διεκδικήσει τα κονδύλια για την κατασκευή του Λιμένα του Λεοντίου. ( Εκτός και αν, αυτό είναι το ζητούμενο)

• Στην χερσαία ζώνη επιτρέπεται η κατασκευή καταστημάτων εμπορικών χρήσεων (ιδε ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ) με συνέπεια την απαξίωση των ήδη υπαρχόντων επιχειρήσεων.

• Σε καμία Μαρίνα δεν προβλέπονται θέσεις για τους Ψαράδες πχ OLYMPIC MARINE. Αυτοί θα μεταφερθούν σε άλλο μέρος, αλλοιώνοντας την εικόνα της Σουβάλας σαν Ψαροχώρι.

• Σας επισυνάπτουμε απόκομμα από συνέντευξη του κ. Κυριακούλη (3η εταιρεία  στην Μεσόγειο με σκάφη τουρισμού) όπου αποτυπώνεται σαφώς η αναγκαιότητα κατασκευής μικρών αγκυροβολίων  για την  Ελλάδα, και ειδικότερα για τα νησιά μας. 

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ» πιστεύει στην αναγκαιότητα ύπαρξης στην Σουβάλα ενός Αγκυροβολίου, το οποίο παρουσιάζει τα εξής πλεονεκτήματα :

• Είναι εναρμονισμένο και  φιλικό με το φυσικό περιβάλλον, μη αλλοιώνοντας την εικόνα της Σουβάλας και της ευρύτερης περιοχής.

• Προστατεύει τον όρμο από τους βόρειους και δυτικούς ανέμους, άρα  όλα τα σκάφη και οι επαγγελματίες ψαράδες είναι ασφαλείς.

• Επιτρέπει την πρόσδεση επιβατηγού πλοίου για τις ανάγκες μετακίνησης των κατοίκων και την πρόσδεση σκαφών αναψυχής (επισκέπτες) με συνέπεια την αναβάθμιση των επαγγελματικών υπαρχόντων επιχειρήσεων και της περιοχής.

• Το μέγεθος του είναι συμβατό με τον φυσικό χώρο έτσι ώστε να μην  επέρχεται αλλοίωση του περιβάλλοντος.

• Εχει κόστος ικανό να εκτελεστεί από το Λιμενικό Ταμείο και όχι από ιδιώτη.

• Η διάρκεια  εκτέλεσης  του έργου θα είναι σύντομη έτσι ώστε να διασφαλίζεται η  ολοκλήρωση του  χωρίς να διαταράξει την ζωή της περιοχής και των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

• Εάν το έργο  συνδυαστεί και με άλλες εργασίες  (όπως πχ. η πλακόστρωση και πεζοδρόμηση της πλατείας Γιαννούλη, και η  αγορά χώρου για Parking), θα επέλθει  ουσιαστική και ποιοτική αναβάθμιση  της περιοχής προς το καλύτερο και οφέλη για όλους.

Εμείς ως Σύλλογος δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε με κάθε τρόπο,

• για την μη καταστροφή του  περιβάλλοντος,
• την αποτροπή κάθε αλλοίωσης του φυσικού κάλλους της περιοχής,
• την μη είσοδο ιδιώτη στον όρμο της Σουβάλας,
• την μη μεταφορά από την πόλη (Λιμάνι) της Αίγινας προβληματικών δραστηριοτήτων (ΝΟΑ-Λιμενικό Σώμα-Απορρυπαντικές δραστηριότητες και περισυλλογές λυμάτων και ότι άλλο κρύβουν) και

ταυτόχρονα θα αγωνιστούμε για την ανάγκη κατασκευής του όρμου της Σουβάλας (Αγκυροβόλιο σκαφών αναψυχής) με την απαίτηση προγραμματισμού και υλοποίησης των όσων περιγράψαμε.

Οι Δημόσιοι Λειτουργοί πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους, και  έχουν σοβαρή ευθύνη για την εγκατάλειψη της περιοχής Η διαφορετική άποψη να μην χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία εγκατάλειψης του έργου.

Ζητούμε την αρωγή των Δημοσίων Λειτουργών στην πρόταση μας, να πραγματοποιηθεί απαραιτήτως το αγκυροβόλιο που αναβαθμίζει ποιοτικά την περιοχή και καλύπτει τις ανάγκες  που έχει αυτός ο τόπος, και το δικαιούται επιτέλους και το απαιτεί.

Ο  Πρόεδρος Δ.Σ.

Γρυπαίος Νίκος

Είναι γνώμη κάποιων στην Αίγινα ότι η αναγγελία για την κατασκευή Μαρίνας στη Σουβάλα δεν είναι παρά ένας τοπικός μύθος που προωθούν, οργανωμένα σχετικά, οι φορείς προκειμένου να πουλήσουν ελπίδες στην τιμή ψήφων που θα τους δώσει πολιτικό οξυγόνο με όλα τα οικονομικά και κοινωνικά συμπαρομαρτούντα. Δεν πρέπει να έχουν άδικο αφού οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες, γεγονός που θα τις κάνουν ακόμα περισσότερο οι επικείμενες προσφυγές από την πλευρά ανθρώπων που κατοικούν στη Σουβάλα, στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η εμφάνιση κάποιων αντιρρησιών στο μεγάλο αυτό έργο, με κύριο εκφραστή το Σύλλογο «Ο Φερίας», θα λειτουργήσει για το επιτελείο που διαχειρίζεται αυτή τη νέα ελπίδα, ως ο στόχος, ως ο «εχθρός του λαού». Το χρειάζεται ιδιαιτέρως, αυτός ο εσμός παραγόντων που κοροϊδεύουν πίσω από τις πλάτες τους, τους ντόπιους άνεργους κατοίκους, τους επαγγελματίες που εργάζονται σε μια σεζόν και τους ψαράδες της Σουβάλας. Πρόκειται για ένα έργο που είναι δύσκολο να γίνει πράξη για πάρα πολλούς λόγους που αναφέρει το κείμενο του Συλλόγου. Το ίδιο λειτουργεί ως αναγγελία για εσωτερική κατανάλωση και ένας «εχθρός» σ’ αυτή τη φάση βολεύει. Ίσως ακόμα περισσότερο, μελλοντικά.

ΥΓ: Ο «Φερίας» από την άλλη αποδεχόμενος όλη την παραμυθολογία της υπόσχεσης για ευημερία που δίνει η καπιταλιστική ανάπτυξη και η τουριστική εκμετάλλευση (σαφώς με όρια) δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεφύγει από το βασικό ιδεολογικό άξονα που όμως βασικά ευθύνεται για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Η υπόρρητη πρόταση για μια οικολογική ή πράσινη ανάπτυξη, και η προσδοκία μιας καλύτερη ζωής, με υγεία και εργασία δημιουργική μέσα στον καπιταλισμό, αποτελεί μια νέα αυταπάτη που βέβαια θέλει χρόνο για να δείξει, όπως κι άλλες παγίδες, τα όριά της. Σε μια συζήτηση, όμως που ξεκινάει από τα ‘’σφαχτά που χρειάζεται για να γίνει ο γάμος’’, ο «Φερίας» είναι αυτός που χαλάει τους γάμους ντόπιων παραγόντων με ντόπιους επιχειρηματίες στις πλάτες όσων αδύναμων ψωνίζουν ελπίδες.

(Στη φωτογραφία, φαίνονται τα τσιμεντόπνοα σχέδια του Λιμενικού Ταμείου για τη Σουβάλα)

Μια κοινωνική σφαίρα πληροφόρησης αναδύεται μέσα κι έξω από κάθε σχολική μονάδα. Από ανώδυνες και χωρίς νόημα πληροφορίες μέχρι εκείνες που προκαλούν κυρίως τη μήνιν των «έξω» αλλά και των «μέσα». Πληροφορίες στις οποίες δεν μπορούν, παρά να δίνουν μέλη του τοπικού κορμού της εκπαίδευσης που αισθάνονται αδύναμοι έως εκτιθέμενοι, δημιουργώντας συμμαχίες, κανάλια και παραποτάμους παραπληροφόρησης και αλληλοπληροφόρησης. Τις περισσότερες φορές όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, συνήθως πρόκειται για τη στοχοποίηση παιδιών (που είναι και το πιο εύκολο), γονέων και εκπαιδευτικών.

Ας σταθούμε στην πρώτη ομάδα: το «κακό» παιδί λειτουργεί ανακουφιστικά ως εχθρός, αφού συσπειρώνεται εναντίον του, μια φαντασιακή κοινότητα, ιδιαίτερα αν δεν ανήκει σε κάποια ομάδα ισχυρή, εκεί που ο κωλοπαιδισμός δικαιολογείται ως «μα παιδί είναι». Στο «κακό» παιδί συναντιέται η αδυναμία κατανόησης με την ανάγκη να υπάρχει ένας αποδιοπομπαίος τράγος ο οποίος θα μεταφέρει όλο το κακό. Είναι η αφορμή για τις αιτίες που ελλοχεύουν μέσα στο σπίτι, μέσα στη γειτονιά, μέσα στην κοινωνία, και οι οποίες απειλούν να ανατρέψουν τις ισορροπίες, το status. Μια μειοψηφία είναι πολύ χρήσιμη για τις οργανωμένες πλειοψηφίες, να γίνει η αιτία που θα μπορέσουν αυτές να διεκδικήσουν χώρο μέχρι την εσωτερική τους αλληλοεξόντωση.

Έτσι, τα προσωπικά δεδομένα, γίνονται αντικείμενο μαζικής κατανάλωσης και ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες όπως αυτή της Αίγινας. Αυτός ο χυλός, το καρκατσουλιό στην εκπαίδευση, έχει εκπαιδευτικούς και γονείς θιασώτες του. Το πιο χειρότερο είναι ότι μέσα σ’ αυτό εισχωρούν, σχεδόν με το ζόρι, και παιδιά. Παιδιά, που αργότερα ως οι αμέσως επόμενοι δακτυλοδεικτούμενοι στόχοι, θα βρεθούν στη θέση των «κακών» παιδιών.

Μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση που ο πολιτισμός του ανταγωνισμού τείνει να αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα του στις επόμενες γενιές, οφείλουμε να αναδείξουμε κοινότητες πραγματικές (μέσα κι έξω απ’ τα σχολεία) που θα διεκδικούν την ανθρωπιά, την κατανόηση, και θα κάνουν πράξη την αλληλεγγύη.

Η ανύπαρκτη εκπαιδευτική κοινότητα στην Αίγινα δημιουργεί το κενό που καταλαμβάνεται από τα αέρια. Δεν υπάρχουν ΕΛΜΕ, δεν υπάρχουν σύλλογοι εκπαιδευτικών σ’ αυτόν τον τόπο, δεν υπάρχουν τέλος πάντων συλλογικότητες που να διεκδικούν κι αλωνίζουν οι παράγοντες. Στο έλεος του γνωστού portal και του βουλευτή Καρύδη (ύστερα από μήνυμα μαθήτριας στο τοπικό ραδιόφωνο… πολύ συγκινητικό!) η υπόθεση της αναπλήρωσης κενής θέσης καθηγητή Φυσικής στο Γενικό Λύκειο Αίγινας. Δεν υπήρξαν βέβαια στο παρελθόν αγώνες (πέρα από αποσπασματικές δράσεις) για να δούμε το κατά ‘’πόσο πήγε πίσω το κίνημα’’. Έτσι ήταν πάντοτε στο νησί, αν εξαιρέσουμε την επίσημη χαρτούρα του συλλόγου δασκάλων και της ΕΛΜΕ, αν εξαιρέσουμε το είθισται των «πάγιων αιτημάτων του κλάδου». Πέρα από ελάχιστες περιπτώσεις (ευκαιριακές, σπασμωδικές κινήσεις χωρίς αρχές και στόχους) ποτέ οι εκπαιδευτικοί στην Αίγινα δεν έθεσαν αυτά τα ζητήματα στον κόσμο. Η βασική λογική πάντοτε που υπερίσχυε, ήταν τα «τηλέφωνα» του «γνωστού» σε «γνωστό», που θα έδιναν τη λύση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να συνεχίσει να γίνεται. Από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς αλλά και κόσμο με ενδιαφέρον για τα κοινά, πρέπει να επισημανθούν οι ελλείψεις στα σχολεία και να ξεκινήσει η πάλη για τη διεκδίκηση του αυτονόητου.

Μου λένε μερικές φορές

πως πουλάω μεταχειρισμένα οράματα

πως δεν έχω γνωρίσει

τον πυρετό των μικρών ζουζουνιών

που κουρνιάζουν ήσυχα στην κολοκύθα τους

και πεταρίζουν ολόγυρα

από τ’ ασήμαντα όνειρά τους

κι αγνοώ το ψωμί και το μηλόκρασο.

Τα οράματά μου,

που κρατώ παραμάσχαλα είναι ατίμητα.

Κι ας είναι σκέτα χαλίκια

που οι κότες σκαλίζουν

ψάχνοντας τα δικαιώματά τους

μέσα στο χώμα, στο μεγαλείο της άμμου.

Τα οράματά μου δεν είναι για πούλημα

Γουέντι Ρόουζ

Από τη συλλογή ποιημάτων «Αυτοί που φέρνουν τον τροχό των ονείρων»

13 ινδιάνοι ποιητές

 «…Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνείται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή  απαράδεκτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του «όχι»;

Σημαίνει λόγου χάρη, «η υπόθεση τραβάει μακριά», «μέχρι εκεί και μη παρ’ εκεί» κι ακόμα «υπάρχει ένα όριο που δε θα περάσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα, όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται σ’ αυτό…»

«…Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και συγκεχυμένα η συνειδητοποίηση: η αντίληψη που ξεπροβάλλει ξαφνικά πως μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί έστω και προσωρινά. Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε γίνει αντιληπτός.  Ο δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις πριν την εξέγερση. Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς να αντιδράσει διαταγές πιο καταπιεστικές από κείνη που προκάλεσε την άρνησή του. Έκανε υπομονή απωθώντας ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του παρά για τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του. Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία αρχίζει ένα κίνημα που μπορεί να επεκταθεί σε κάθε τι που αποδεχόταν μέχρι τότε. Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά. Ο σκλάβος τη στιγμή που απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την ίδια την ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμα και το όριο που έθετε στον αντίπαλό του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται σαν ίσο…»

«…Η ανάλυση της εξέγερσης οδηγεί τουλάχιστον στην υπόνοια ότι υπάρχει μια ανθρώπινη φύση όπως τη φαντάζονταν οι Έλληνες  και σ’ αντίθεση με τα αξιώματα της σύγχρονης σκέψης. Γιατί να επαναστατήσει κανείς αν δεν έχει μέσα του κάτι σταθερό  να προασπίσει; Ο σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σ’ αυτόν αλλά είναι κοινός τόπος όπου όλοι οι άνθρωποι ακόμα κι εκείνος που τον προσβάλλει και τον καταπιέζει μπορούν να βρουν μια κοινότητα…»

ΑΛΜΠΕΡ  ΚΑΜΙ  «Ο επαναστατημένος άνθρωπος»

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: «Η κοινότητα των θυμάτων είναι ίδια μ’ εκείνη που ενώνει το θύμα και το δήμιο. Αλλά ο δήμιος δεν το ξέρει»

Το περσινό ξέσπασμα του Δεκέμβρη μετά τη δολοφονία του παιδιού από τον ειδικό φρουρό στο κέντρο της Αθήνας είναι και παραμένει μια σταθερή αναφορά ξεσηκωμού για όσους αγωνίζονται, αναφορά φόβου για όσους κυβερνούν ή επιθυμούν να κυβερνούν.

Ήταν εξέγερση; Ήταν διαμαρτυρία; Ήταν ξεσηκωμός; Ήταν ξέσπασμα; Τι σημασία έχουν οι λέξεις;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Και τι να θυμηθεί κανείς από πρόσφατες αφορμές; Τους 80 νεκρούς πνιγμένους από το ΣΑΜΙΝΑ; Τις δεκάδες θυμάτων στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη; Τους δεκάδες νεκρούς σε οικοδομές, εργοτάξια και καράβια; Τους καταπλακωμένους της ΡΙΚΟΜΕΞ; Τους εκατοντάδες βασανισμένους και νεκρούς μετανάστες και πρόσφυγες;

Τι ήταν αυτό που έφερε το ξέσπασμα; Η δολοφονία ενός παιδιού από τα Βόρεια Προάστια, στο κέντρο της Αθήνας. Ενός παιδιού που έπαιζε με ένστολα ανθρωποειδή σε ένα πεζόδρομο του Αθηναϊκού κέντρου με μικρές, λεκτικές μάχες μέχρι και με μικρές καθημερινές συγκρούσεις.

Δεν είναι οι νέοι με τα πρησμένα πόδια του 40 που τους έλεγαν αλήτες, δεν είναι οι νέοι με τα στενά πουκάμισα και τα παντελόνια με τις καμπάνες του 70 που τους πρωτόπαν προβοκάτορες, είναι νέοι στο σήμερα. Μια ομάδα που αποκτά τα δικά της παροδικά χαρακτηριστικά, επικίνδυνα για όσα θέλει να στήσει σήμερα διεθνώς η ηγεμονία. Μια ομάδα που είναι επίφοβη να ενοποιεί το διαχωρισμένο και να συνολικοποιεί τον κατακερματισμό.

Εντατικοποίηση, ανταγωνισμός, επικύψεις, μετάνοιες στην αγορά. Υποκριτική αποδοχή της νεολαίας, δήθεν κοσμοπολιτισμός, ψεύτικη πολυπολιτισμικότητα. Ελεεινές σχέσεις μέσα στο σπίτι, αδιαφορία για τα προβλήματα, χαρτζιλίκι για το άλλοθι της κατανόησης, επιφανειακή κοινωνικότητα και λεξιλόγιο των σήριαλ. Ετοιματζίδικες και κατασκευασμένες λύσεις διασκέδασης, προετοιμασία για την αγορά, έτοιμοι ψυχαναλυτές για να δώσουν λύσεις για όλα, προϊόντα εναλλακτικά στην αγορά…

Ο Περσινός Δεκέμβρης δεν γνωρίζει τι θέλει. Σίγουρα όμως γνωρίζει τι αρνείται…

Με μια θεατρική επίδειξη δύναμης, η Αστυνομία εισέβαλλε στα γραφεία και χώρο των αναρχικών Κερατσινίου (http://www.anarxiko-resalto.blogspot.com ), μιας πολιτικής συλλογικότητας με πλούσια τοπική κοινωνική δράση τόσο στις Δυτικές Συνοικίες όσο και στο Κέντρο της Αθήνας. Το μήνυμα του υπουργού με την Οργουελιανή νεογλώσσα (Υπουργείο Προστασίας Πολίτη) ότι οι αντιεξουσιαστές είναι αυτοί που με τη δράση τους προκάλεσαν την περσινή δολοφονία, συμπληρώθηκε με τη στοχοποίηση του εχθρού. Με ελεεινά ψέματα η επίσημη αστυνομία (http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&lang=’..’&perform=view&id=2596&Itemid=488&lang=) διώκει  21 αγωνιστές. Η συνέχεια ήταν εξόχως αποκαλυπτική: Η, μετά από λίγο, κατάληψη του Δημαρχείου Κερατσινίου από συντοπίτες νεαρούς και αλληλέγγυους έφερε και την εκκένωση (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201552) από την ίδια υπηρεσία «Προστασίας Πολίτη». 41 νεαροί διώκονται με κατηγορίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Η νεογλώσσα του Υπουργού που έχει φίλους «αντιεξουσιαστές», που «τιμά» τη μνήμη του Αλέξη, που υπόσχεται κάθαρση στο σώμα από τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που «προστατεύει» τη διακίνηση των ιδεών, που προσάπτει τη δολοφονία του παιδιού σε εξεγερτικά στοιχεία, φαίνεται να αιτιολογεί το νέο τύπο ιδιωνύμου που επιβάλλεται με την συνδρομή του οργανωμένου ψέματος της τηλεόρασης.

Όμως εκτός από το Δεκέμβρη υπάρχουν κι άλλοι μήνες το χρόνο κι ενδεχομένως πιο απρόβλεπτοι…

Μάθαμε τι εθνικότητας ήταν η γυναίκα, ότι κρατούσε και μικρό μαχαίρι, πως σύμφωνα «με μαρτυρίες επαγγελματιών της Αίγινας, χθες το απόγευμα είχε πάει και είχε ψωνίσει από κατάστημα με ρούχα, ενώ την αναγνώρισε και μία περιπτεριούχος από την παραλία της Αίγινας». Ο λόγος να γίνεται και λόγος να υπάρχει. Το πλήθος περίμενε στην αγορά συναθροισμένο να δει τι θα συμβεί, όπως μας πληροφορεί ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος: «Καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού, πολλοί κάτοικοι και περαστικοί από κεντρικό σημείο της Αίγινας, στέκονταν για να παρακολουθήσουν τις πιθανές εξελίξεις που όμως δεν έρχονταν». Ευτυχώς ήταν και ο κύριος αντιδήμαρχος μαζί, που «παρακολουθούσε την εξέλιξη του περιστατικού». Τι κρίμα όμως! η γυναίκα αποφάσισε να ζήσει και αυτό, το μάθαμε από τον ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο που έχει όλες τις πληροφορίες: ο ψυχίατρος της γυναίκας «είχε εκτιμήσει ότι η γυναίκα δεν θα πηδούσε από τη στέγη». Τηλεφωνικά έκανε δηλαδή τη διάγνωση και την εκτίμηση, κατά πώς μας λένε. Μικρά γεγονότα, που σαν μικρά αποστήματα σπάνε και δείχνουν μέρος από την κρυμμένη και υπόκωφη βαρβαρότητα της καθημερινότητας που εξαντλείται σε μια επιφανειακή οικειότητα και τσάμπα (τρόπος του λέγειν), τουριστική θαλπωρή.

Χειμωνιάζει. Αυτό λένε οι γάτοι που κοιτιούνται επίμονα ουρλιάζοντας μέχρι να αρπαχτούν. Η γάτα περιμένει στη γωνιά. Συνήθως περιμένει. Δεν χαμπαριάζουν από τους περαστικούς, ούτε από τα αυτοκίνητα, ούτε από τους θορύβους.

Ο κοκκινομούρης γάτος γυρνάει με λιγότερο τρίχωμα στο αυτί, ο πιτσιλωτός με μια εκδορά στα πλευρά κι ο μαύρος με γρατζουνιές στη μούρη. Κι αυτή με τα μαύρα κι άσπρα μπαλώματα γυρνάει ευχαριστημένη, κουρασμένη, πεινασμένη και με θαυματουργές δαγκωματιές στον τράχηλο… Κι όλα αυτά διότι έρχεται χειμώνας.

Καβαλάει ‘’παπί’’, βέσπα, μοτοσυκλέτα, ποδήλατο με δυο, με τρεις ρόδες και καρότσα. Είναι σχεδόν 70 ή και πάνω από 70 χρονών. Χαμογελάει, σταματάει στη μέση του δρόμου για να πει δυο λόγια στη στιγμή και συνήθως κουβαλάει πάνω από 2 σακούλες του σούπερ μάρκετ στο τιμόνι κι ίσως μπροστά να έχει μπιτόνι με πετρέλαιο, για να μην υπολογίσουμε τι έχει στην μπροστινή ή πισινή σχάρα δεμένο με το ‘’χταπόδι’’. Είναι γιαγιά και ζει στην Αίγινα. Δεν είναι μια, δεν είναι δυο, είναι αρκετές.

Γιαγιά θα μου πεις ένα παραμύθι, on the road;

Το πώς, σε χρόνο μικρό (ντε τε το λέγαμε) διαδίδεται μια φήμη και πώς με το χαλασμένο τηλέφωνο μετατρέπεται σε τερατολογία, για ένα παιδί, για τους γονείς του για τους δασκάλους, είναι φαινόμενο που μόνο μια συστηματική επιστημονική έρευνα θα μπορούσε να προσεγγίσει με ακρίβεια. Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι συζητιούνται με τη μεγαλύτερη άνεση, με λεπτομέρειες, προσωπικά δεδομένα παιδιών, οικογενειών και εκπαιδευτικών. Εικασίες και υποθέσεις που γίνονται γεγονότα, αποκτούν με τις παραμικρές ενδείξεις, τεκμηρίωση.

Μπορεί να διαπομπεύει ανθρώπους χωρίς πλάτες, για κοινά και εντελώς ασήμαντα ζητήματα, όμως, το καρκατσουλιό στην εκπαίδευση φοβάται το δημόσιο χώρο. Εκείνη την κρυστάλλινη στιγμή, δηλαδή, που το ίδιο θα εκτεθεί και θα αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που αρνείται να δεχθεί πως βρίσκεται.

Το πιο τραγικό σ’ αυτήν την υπόθεση, είναι ο αλληλοσπαραγμός (σύμφωνα με μια άλλη φαντασίωση): των ανθρώπων που θα έπρεπε σαν ένα σώμα να διεκδικούν, να συνδιαμορφώνουν, να απαιτούν, να υπερασπίζονται την παιδική ηλικία, να αναζητούν σφαίρες ελευθερίας και δικαιωμάτων…

Πλησιάζουν, βέβαια, οι άγιες μέρες και το πνεύμα των Χριστουγέννων με κείνο το γιορτινό χαρτί τυλίγει σε συσκευασίες δώρου τη χολή, το δηλητήριο, τη συκοφαντία και όλες μας τις αδυναμίες. Το παχουλό θείο βρέφος, οι ανύποπτοι βοσκοί, η παρθένα Μαρία, ο Ιωσήφ κι ο Αϊ Βασίλης είτε πλαστικός, είτε κοκάλινος, είτε σοκολατένιος, είτε χάρτινος,  θα μας φέρουν λίγη γαλήνη ρεψίματος, ευφορίας και πολιτογράφησης στη δημοκρατία της χαλαρότητας.

Ανακωχή μέχρι το επόμενο σκατόφτυαρο…

Σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο, η συνεργασία των δυο αντρών [του καλλιτέχνη (Κοντοβράκη) και του πολιτικού (Τζίτζη), μη γελάτε…] με στόχο την αισθητική ανάδειξη του νησιού, είχε ως αποτέλεσμα το κατέβασμα της ταμπέλας των τοπικών γραφείων του δεξιού κόμματος στο νησί. Αυτό που λέγαμε σε παλιότερο δημοσίευμα (http://sxedia.espivblogs.net/2009/11/page/2 )για το περιεχόμενο και τη μορφή έχει επαληθευθεί. Η πολιτική της κάλυψης των φασιστών και των ρατσιστών εν Ελλάδι, η πολιτική της υπεράσπισης των εργοδοτών και των αφεντικών, η πολιτική της εμπορευματοποίησης των πάντων, η πολιτική της ανάπτυξης, της εργολαβίας, της ρεμούλας, η πολιτική του Βατοπεδίου, των ομολόγων, των κουμπάρων, των γαλάζιων κωλόπαιδων, καλύπτεται. Από τι; Από τη νέα μορφή που θα πάρουν τα γραφεία της τοπικής Ν.Δ. μέσω της ανάρτησης μιας καλαίσθητης ταμπέλας. Ιδού λοιπόν η προσφορά της τέχνης στο νησί μας. Από κανίς περιωπής στα σαλόνια των φραγκάτων, σχεδιαστής του προφίλ των πολιτικών στάβλων.

ΥΓ: «27 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. 28 ούτω και υμείς έξωθεν μέν φαίνεσθε τοίς ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δε μεστοί εστε υποκρίσεως και ανομίας». (Ματθ. κγ΄)

Όταν οι οδηγίες των υπουργείων, μιλούν για αποφυγή του συνωστισμού σε κλειστούς χώρους, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιούνται σχολικές γιορτές, επισκέψεις σε πολιτιστικούς χώρους, εκδηλώσεις στο ίδιο το σχολείο, τότε με ποια λογική (;)γίνονται οι εκκλησιασμοί; Τι προστατεύει τους μαθητές και τις μαθήτριες (όσους κι όσες πηγαίνουν) και τους/τις  εκπαιδευτικούς (όσους κι όσες πηγαίνουν)στο σχολικό εκκλησιασμό από τον ιό της γρίπης; Με την ιερά λαβίδα τι γίνεται και με την από κοινού (από στόματος) χρήση της; Υπάρχουν εξαιρέσεις για κλειστούς χώρους, στους οποίους ο ιός δεν μεταδίδεται; Αν όχι, τι είναι αυτό που κάνει κάποιους κλειστούς χώρους (όπως τους ναούς) ακίνδυνους, για τη διάδοση του ιού; Ποιος από τους δυο φορείς εξαπατά; Το Υπουργείο Παιδείας ή το Υπουργείο Θρησκευμάτων; Η γη συνεχίζει να κινείται;

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας προκηρύσσοντας απεργία, για σήμερα, 16 Δεκεμβρίου, προχώρησε σε έναν συντεχνιακό διαχωρισμό, ενταγμένο στη λογική της στήριξης της κυβέρνησης. Από την άλλη, όλες οι άλλες διαχωρισμένες αλλά επικαλούμενες την «ενότητα του κλάδου» κινήσεις, όπως αυτή του κομματικού ΠΑΜΕ και του (συμμαχίας παρατάξεων;) «οριζόντιου συντονισμού», δεν μπορούν να πείσουν ότι οι αρχές, οι θέσεις και οι στόχοι τους υπερβαίνουν τα εσκαμμένα του συνδικαλιστικού συστήματος. Ο επίσημος εταίρος του κοινωνικού / πολιτικού συστήματος, συνδικαλισμός, πορεύεται μαζί τους.

Σε μια εποχή που η κρίση ή η επίκλησή της θα φορτώσει με επιπλέον βάρη και ευθύνες τον απλό καθημερινό άνθρωπο, τον μεροκαματιάρη, τον μισθωτό, τον αυτοαπασχολούμενο, τον φοιτητή, τον άνεργο, τον μαθητή,

σε μια εποχή που η καταστολή και περιστολή δικαιωμάτων συμβαδίζει με την οικονομική αφαίμαξη, αυτών που πάντα τους στερούν τη ζωή στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στις επιχειρήσεις ή που τους κλέβουν οργανωμένα στην αγορά,

o συνδικαλισμός οφείλει να είναι δημοκρατικός, ριζοσπαστικός και να γίνεται όλο και πιο κοινωνικός.

Να μπορούν αφ’ ενός, οι ίσοι μεταξύ τους εργαζόμενοι να παίρνουν αποφάσεις κι όχι να περιμένουν το καπέλο των τριτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων και αφ’ ετέρου, να ανοίγουν όλο και περισσότερο σε άλλους κλάδους εργαζομένων τη δυνατότητα για τον, από τα κάτω, συντονισμό των αγώνων κι όχι μέσω των Διοικητικών Συμβουλίων.

Η αυτονόητη συμμετοχή σε μια τέτοια στημένη απεργία εκτός από το να διαφοροποιείται από μια στάση παθητική, απεργοσπαστική και γκρινιάρικη, οφείλει να καταγγέλλει κάθε φορά τις ηγεσίες, μικρές και μεγάλες και να υπενθυμίζει ότι η απελευθέρωση των εργαζομένων είναι ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων.

………………………………………………..

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Διαμαρτυρόμαστε για τα κοτέτσια που ονομάζουν «σχολικά κτίρια και αίθουσες»

Διαμαρτυρόμαστε για το άθλιο περιεχόμενο εκπαίδευσης που μετατρέπει το μαθητή σε βαθμοθήρα και σε μηχανή αποθήκευσης πληροφοριών

Διαμαρτυρόμαστε για τον αυταρχισμό κάθε διοίκησης που επιδιώκει «να κινεί» τον εκπαιδευτικό ως ένα πιόνι Διαμαρτυρόμαστε για το άθλιο ψέμα περί δημόσιας και δωρεάν παιδείας

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Αντιστεκόμαστε στη φτώχεια και στον κοινωνικό μαρασμό που οδηγεί χιλιάδες νέους και νέες στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της αγοράς και στην κοινωνική παρακμή

Αντιστεκόμαστε στους «πατέρες» του συνδικάτου «μας» και στις κομματικές και παραταξιακές τους καμαρίλες που επιδιώκουν να ελέγχουν τους αγώνες

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Διεκδικούμε βελτίωση των συνθηκών της ζωής για όλους και όλες που μοχθούν για να ζήσουν

Διεκδικούμε τη δημοκρατία και την ισότητα

Διεκδικούμε το αγαθό της γνώσης για τους καταπιεσμένους

Κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, η φιλανθρωπία δίνει και παίρνει. Και τα δυο να τα εκλάβετε στην κυριολεξία: δίνει και παίρνει. Δίνει το περίσσευμά της ή το αζήτητο, ή το απούλητο και παίρνει καταξίωση, πολιτική υπεραξία ή διαφήμιση. Δεν είναι, άμεσα, υλικά αγαθά τα παραπάνω αλλά μετατρέπονται σε υλικά αγαθά από τη διαδικασία νομιμοποίησης της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής ή κοινωνικής ανέλιξης.

Πώς γίνεται; Κοινωνικοί, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες επωφελούνται πολλαπλά από αυτά που δίνουν, αφού η κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαφήμιση κοστίζει όσο κοστίζουν τα περισσεύματα που δίνουν σε απόρους. Ο κύριος δήμαρχος, οι κύριοι τάδε επιχειρηματίες, η κυρία τάδε καλών προθέσεων κλπ… Ένας «Ανθρώπινος Κύκλος Προσφοράς» που διαχρονικά επιβεβαιώνει με τον πιο ελαφρύ τρόπο, το πιο σκληρό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Η φιλανθρωπία που είναι δομικό στοιχείο του συστήματος κυριαρχίας και εκμετάλλευσης υποκαθιστά στοιχεία αλληλεγγύης από παλιότερες κοινωνίες που είχαν λιγότερα να μοιράσουν. Το ερώτημα είναι, το γιατί δεν τους τα πετούν στα μούτρα αλλά λένε κι «ευχαριστώ». Αυτό είναι το δυσκολότερο να απαντηθεί.

Τρίβεις τα μάτια σου και αναρωτιέσαι: «Πώς είναι δυνατόν να τα λένε όλα αυτά; Πώς είναι δυνατόν να μεταφέρουν το σκουπιδιαριό των media σε ένα νησί»; Ο λόγος για τη συνέντευξη με τον ιδιοκτήτη του σκυλάδικου «ΚΛΩΝΟΣ» σε έναν από τους «παραγωγούς» (τι παράγει;) του διαδικτυακού ραδιο−φόνου. Ατμοσφαιρικό δήθεν περιβάλλον, γιορτινή παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία στη φωτογράφηση, με έναν από τους βασικούς πυλώνες του πολιτισμού στην Αίγινα (Κλώνος /Σαρωνικός /Παραλία), ύφος πολύ για το τίποτα.

Αλλά για να μη λέτε πολλά, η μεταμοντέρνα μας αντίληψη για τα πράγματα (το γνωστό τουρλουμπούκι − όλα μέσα) περιλαμβάνει και τη συνέντευξη με το Βαρώτσο «το γνωστό γλύπτη» με τις ανησυχίες του για την τέχνη, την κοινωνία κλπ. και που προτείνει την τέχνη όπως και το φιστίκι, να γίνει βασικό εξαγώγιμο είδος στην Αίγινα. Είπαμε, η τέχνη –τέχνη, αλλά δεν πρέπει να θιγεί το κυρίαρχο ιδεολογικό στάτους για το κέρδος και το οικονομικό σύστημα. Ειδικά όταν διαφαίνονται νέοι τομείς στην τοπική οικονομία…

Ενώ προτείνεται ο εμβολιασμός των υγειονομικών και των ευπαθών ομάδων για την νέα γρίπη των χοίρων, και ενώ επίκειται ο μαζικός εμβολιασμός μεγάλης μερίδας του πληθυσμού της χώρας, πολλοί αμφιβάλλουν  για το μέγεθος του προβλήματος αλλά και για την ανάγκη και την ασφάλεια αυτών των εμβολιασμών. 

Η αμφιβολία είναι δικαιολογημένη, αφού η αλήθεια για την νέα γρίπη των χοίρων Η1Ν1 και το εμβόλιό της έχει επιμελώς και διεθνώς αποσιωπηθεί από όλους τους εμπλεκόμενους οι οποίοι κερδίζουν από την συγκάλυψη, δηλαδή τις Φαρμακοβιομηχανίες (εμπόριο της αρρώστιας), τα ΜΜΕ (εμπόριο του φόβου), το Ιατρικό ιερατείο και τους παρατρεχάμενους (ευκαιρία για καριέρα και υλικά  οφέλη), και τις κυβερνήσεις, που πουλάνε προστασία.

Παράδοξο παραμένει ότι, ιδιαίτερα στη χώρα μας, η έμφαση δίνεται κυρίως στον «μαγικό» εμβολιασμό που θα αποτελέσει «ασπίδα προστασίας» για την δημόσια υγεία, ενώ αιδημόνως αποσιωπώνται τα τραγικά κενά του ΕΣΥ (ελλείψεις σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, κλίνες ΜΕΘ, υποδομές, ανύπαρκτο σύστημα Δημόσιας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας). Αλήθεια, επικειμένης μιας «σοβαρής πανδημίας» δεν θα έπρεπε αυτά ακριβώς τα ζητήματα να αποτελούν προτεραιότητα και να έχει δρομολογηθεί η επίλυσή τους από τις αρχές του καλοκαιριού; Μήπως υπάρχει εδώ ένα σοβαρό κενό λογικής όσον αφορά την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων; Τι ακριβώς συμβαίνει και πώς οδηγηθήκαμε στην πρωτοφανή απόφαση να συστηθεί γενικευμένος εμβολιασμός , με απρόβλεπτες συνέπειες, έναντι μιας ήπιας νόσου;

Με το κείμενο αυτό προσπαθούμε, παρακολουθώντας τα γεγονότα, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να ενημερώσουμε τους πολίτες.

Ποιος είναι  νέος ιός της γρίπης των χοίρων;

Τον Αύγουστο του 1998, σε μια βιομηχανική φάρμα εκτροφής γουρουνιών στην Βόρεια Καρολίνα ανακαλύφθηκε ένας νέος ιός γρίπης,  υβρίδιο ιού γρίπης των χοίρων με τρία γονίδια ιού ανθρώπινης γρίπης. Σύντομα απέκτησε και δύο τμήματα γονιδίων ιού γρίπης των πτηνών, και έτσι δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία ένας τριπλά επανασυνδυασμένος ιός,  υβρίδιο ιών γρίπης του ανθρώπου, των χοίρων και των πτηνών. Ο νέος ιός προκάλεσε επιδημίες σε φάρμες χοίρων σε πολλές Πολιτείες, και σε λίγους μήνες είχε εξαπλωθεί σε όλες τις φάρμες των ΗΠΑ(1) . 

Ο τωρινός ιός Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο εντοπίσθηκε αρχικά στο Μεξικό και έχει τουλάχιστον δύο προγόνους. Ο ένας πρόγονός του είναι ο ιός που αναπτύχθηκε στην Αμερική το 1998, και ο άλλος πρόγονός του, από τον οποίο πήρε άλλα δύο τμήματα γονιδίων, είναι ένα άλλο στέλεχος ιού επίσης της γρίπης των χοίρων που κυκλοφορεί σε Ευρώπη και Ασία.

Το 1998 ο πληθυσμός χοίρων στην Β. Καρολίνα, από 2 εκατομμύρια το 1992, έφθασε τα 10 εκατομμύρια, και οι φάρμες χοίρων από 15.000 το 1986 έγιναν 3.600 το 2000. Πώς μπορείς όμως να μεγαλώσεις πενταπλάσια ζώα σε πέντε φορές λιγότερες φάρμες; Στριμώχνοντας 25 φορές περισσότερα ζώα σε κάθε επιχείρηση.  Την δεκαετία του ’80,  το 85% από τις φάρμες χοίρων στην Β. Καρολίνα είχαν λιγότερα από 100 ζώα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, οι φάρμες με πάνω από 1000 ζώα περιλάμβαναν το 99% του συνολικού πληθυσμού χοίρων της Πολιτείας.

Ανάλογη ήταν και η βιομηχανοποίηση της εκτροφής πουλερικών. Συχνά στην ίδια περιοχή στις ΗΠΑ συνωστίζονται πολλές βιομηχανικές μονάδες χοίρων και πουλερικών μαζί, με εργάτες υποαμειβόμενους μετανάστες χωρίς χαρτιά, με ιδιαίτερα ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας.

Η μετάδοση της γρίπης στους χοίρους, όπως και στον άνθρωπο, γίνεται με μολυσμένες ρινικές εκκρίσεις, και οι ειδικοί κατηγορούν τον υπερ-συνωστισμό των χοίρων ως αιτία για την ανάδυση νέων μεταλλαγμένων στελεχών ιού της γρίπης, όπως ο τριπλά ανασυνδυασμένος τωρινός ιός της γρίπης των χοίρων. Διότι έχει αποδειχθεί ότι(2)  «όταν δύο ιοί γρίπης προσβάλουν μαζί το ίδιο κύτταρο, μπορεί να παραχθούν καινούργιοι ιοί που να περιέχουν τμήματα και από τους δύο γονικούς ιούς».

Για την ταχεία διασπορά του στις ΗΠΑ ενοχοποιείται η διακίνηση ζώντων ζώων(3)  σε μακρινές αποστάσεις σε άθλιες συνθήκες, από την ανατολική στην δυτική ακτή. Ανάλογη είναι και η εντατικοποίηση της βιομηχανικής εκτροφής χοίρων στην Ευρώπη, και περιγράφεται στο Science ως «συνταγή καταστροφής». Το εμπόριο ζώντων χοίρων, με άθλιες συνθήκες μεταφοράς μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, έκανε δυνατή την ανάμειξη στον τωρινό ιό επιπλέον γενετικού υλικού από ιό γρίπης των χοίρων που ενδημούσε σε ΕΕ και Ασία. Η επόμενη πανδημία μπορεί να προέλθει από το συνωστισμό στους στάβλους χοίρων στην Ευρώπη.

Η σημερινή γρίπη των χοίρων Η1Ν1 είναι το ήπιο προανάκρουσμα της απειλής που εκτρέφεται από το βιασμό της φύσης, είναι η καμπάνα που χτυπά, προς το παρόν προειδοποιητικά. Η μετατροπή της χοιροτροφίας σε απειλή για την ανθρωπότητα είναι συνέπεια της οικονομίας της αγοράς. Και τις δύο δεν τις πληρώνουν αυτοί που τις δημιουργούν, για τους οποίους οι ίδιες οι κρίσεις γίνονται νέες ευκαιρίες κερδοσκοπίας και πλουτισμού. Τις πληρώνουν οι μη έχοντες και κατέχοντες, οι πιο φτωχοί και οι πιο ευάλωτοι παντού στον κόσμο. Άλλοι παίρνουν τα κέρδη και άλλοι παίρνουν τα ρίσκα, και αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται. Ως πότε τα κέρδη θα παραμένουν ιδιωτικά, ενώ οι ζημιές θα γίνονται δημόσιες και θα πληρώνονται από τους εργαζόμενους ;

Γιατί σήμερα δεν αναφέρεται πλέον ως ιός, και αντίστοιχα  ως γρίπη των χοίρων ;

Αυτό είναι αποτέλεσμα των πιέσεων που ασκεί η βιομηχανοποιημένη χοιροτροφία στον WHO, για την απόκρυψη των ευθυνών της και για την διαφύλαξη της κερδοφορίας της. Εμείς θα συνεχίσουμε να μιλάμε για γρίπη των χοίρων και να την συνδέουμε με την βιομηχανική χοιροτροφία που ευθύνεται για την πρόκλησή της, και να απαιτούμε την άμεση διακοπή της.

 Έχουμε πράγματι πανδημία;;

Επί πολλά χρόνια και σε ετήσια βάση ο WHO – Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας – μιλούσε για επερχόμενη πανδημία γρίπης, αλλά, τελικά, πανδημία δεν συνέβαινε. Μετά την εμφάνιση τον Απρίλιο των πρώτων κρουσμάτων της νέας γρίπης στις αρχές Μαΐου 2009, ο WHO άλλαξε τον ορισμό της πανδημίας. Μέχρι τότε για να κηρυχθεί  πανδημία έπρεπε να έχουμε έναν νέο ιό, που να μεταδίδεται γρήγορα, για τον οποίο να μην υπάρχει ανοσία, και ο οποίος να έχει μεγάλη νοσηρότητα, και μεγάλη θνητότητα. Ο νέος ορισμός διαγράφει την μεγάλη νοσηρότητα και την μεγάλη θνητότητα, και αρκούν οι τρεις πρώτες προϋποθέσεις.

Μόνον έτσι μπόρεσαν να  αποκαλέσουν πανδημία την νέα γρίπη των χοίρων, και το έκαναν ένα μήνα μετά την αλλαγή του ορισμού, τον Ιούνιο του 2009, όταν ανακοίνωσαν ότι «έχουμε πανδημία». Ήταν έτοιμοι από καιρό και περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία, που ήλθε όταν παρουσιάστηκε ένα νέο στέλεχος ιού γρίπης πού, όπως είναι αναμενόμενο λόγω της ευκολίας φυσικής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας μεταξύ πόλεων και χωρών που δεν υπήρχε σε προηγούμενες εποχές, μεταδόθηκε σε αρκετές χώρες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πλέον θα ανακηρύσσουν (δήθεν) πανδημία πολύ συχνότερα από ότι στο παρελθόν.

Τι συνέπειες έχει η ανακήρυξη πανδημίας  από τον WHO ;

Η (πραγματική) πανδημία είναι μια εξαιρετική και επείγουσα κατάσταση κινδύνου της δημόσιας υγείας. Ακριβώς γι’ αυτό, σε πανδημία επιτρέπεται στην φαρμακοβιομηχανία να εφοδιάσει επειγόντως την αγορά με εμβόλια, και οι Κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν τα εμβόλια στον πληθυσμό, χωρίς να έχουν γίνει προηγουμένως οι απαραίτητοι σε κάθε άλλη περίπτωση έλεγχοι και επιστημονικές μελέτες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Αν υπάρξουν παρενέργειες του εμβολίου, η Φαρμακοβιομηχανία και οι Κυβερνήσεις θα ισχυρισθούν, και σωστά,  ότι δεν τις γνώριζαν, επομένως δεν είχαν πρόθεση βλάβης των εμβολιαζόμενων, άρα δεν θα έχουν καμία ευθύνη. Η Φαρμακοβιομηχανία και οι Κυβερνήσεις έχουν ήδη εκ των προτέρων απαλλαγεί από κάθε ευθύνη, και συγκεκριμένα από τυχόν αγωγές αποζημίωσης…

Μήπως αυτό εξηγεί την εσπευσμένη αλλαγή του ορισμού της πανδημίας, την βιαστική ανακήρυξη της δήθεν πανδημίας και τον βιαστικό και στα τυφλά εμβολιασμό των πληθυσμών, πριν υπάρξουν σαφείς αποδείξεις  (μη) αποτελεσματικότητας και (αν)ασφάλειας του εμβολίου ;

Με την κήρυξη πανδημίας από τον WHO και με τις οδηγίες του, οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών υγείας των περισσότερων κρατών και η συντριπτική πλειοψηφία των λοιμωξιολόγων παγκόσμια άρχισαν να μιλάνε για πιθανότητα εκατομμυρίων θανάτων, και, καλλιεργώντας τον φόβο και διογκώνοντας στο πολλαπλάσιο τον πραγματικό κίνδυνο, έφτιαξαν την φούσκα της γρίπης, ετοιμάζοντας το έδαφος για το εμβόλιο ως αντίδοτο του φόβου. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να περάσει ο μαζικός εμβολιασμός εκατομμυρίων υγιών ανθρώπων με ένα πειραματικό εμβόλιο, χωρίς δηλαδή αυτό να έχει περάσει τις κλινικές δοκιμές ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.

Τα συμφέροντα της φαρμακοβιομηχανίας πίσω από το εμβόλιο της γρίπης των χοίρων είναι τεράστια. Το Ιατρικό Ιερατείο, οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών δημόσιας υγείας και οι λοιμωξιολόγοι διεθνώς και στην χώρα μας  μπορεί να ‘‘νίπτουν τας χείρας τους’’, αλλά αυτοί έφτιαξαν τη φούσκα της γρίπης, και αυτοί συμβουλεύουν τις Κυβερνήσεις να κάνουν ένα πειραματικό εμβόλιο μαζικά σε εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους.

Είναι φανερό : Οι λόγοι του μαζικού βιαστικού εμβολιασμού δεν είναι ιατρικοί.

Κάποιοι θα αναρωτηθούν : Μήπως όλα αυτά είναι θεωρίες συνομωσίας ;

α. Υπάρχει προηγούμενο, το φιάσκο του 1976, όταν τα ιατροφαρμακευτικά συμφέροντα έπεισαν τον Πρόεδρο Φορντ (τότε μιλούσαν για πιθανότητες μέχρι 2 εκατομμύρια θανάτων από την γρίπη των χοίρων Η1Ν1, αλλά έπεσαν έξω 1.999.999 φορές!.), και κατάφεραν να εμβολιάσουν, πάλι για ιό Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων, 40 εκατομ Αμερικανούς, αλλά αναγκάσθηκαν να σταματήσουν, αφού από το εμβόλιο έμειναν παράλυτοι 500 άνθρωποι και 30 πέθαναν, – από την γρίπη πέθανε 1 μόνο άνθρωπος.. Τότε οι εταιρείες αρνήθηκαν να καταβάλλουν αποζημιώσεις, δεν είχαν δόλο αφού δεν γνώριζαν ότι το εμβόλιο μπορούσε να προκαλέσει παράλυση και θάνατο. Οι αγωγές όμως κατά του Αμερικανικού δημοσίου για 1,3 δις δολάρια κόστισαν τελικά στο Αμερικανικό κράτος πάνω από 500 εκατομ δολάρια του 1976 για αποζημιώσεις.

β. Η κήρυξη από τον Πρόεδρο Ομπάμα επείγουσας κατάστασης δημόσιας υγείας στα τέλη Οκτωβρίου, ακριβώς πριν αρχίσει τους μαζικούς εμβολιασμούς, ενεργοποίησε την Νομοθετική Πράξη PREP Act για να προσφέρει ασυλία στις φαρμακευτικές εταιρείες, το Αμερικανικό Δημόσιο αλλά και σε κάθε έναν που με οποιοδήποτε τρόπο εμπλέκεται στα μέτρα κατά της γρίπης, από αγωγές για αποζημίωση πολιτών που μπορεί να υποστούν βλάβη από τα εμβόλια και τα φάρμακα για την γρίπη. Η Νομοθετική Πράξη Δημόσιας Ετοιμότητας και Προετοιμασίας για Επείγουσα κατάσταση, The Public Readiness and Emergency Preparedness (PREP) Act, λέει :        

«Η νομοθετική πράξη PREP Act(4) εξουσιοδοτεί τον Υπουργό Υγείας να εκδώσει μια διακήρυξη, η οποία παρέχει ασυλία από ενοχή για αστικό αδίκημα το οποίο συνεπάγεται ενδεχόμενη διεκδίκηση αποζημίωσης (εκτός από σκόπιμη απιστία – παρεκτροπή) για  ισχυρισμούς απώλειας, που προκλήθηκαν από, ή σχετίζονται με, ή οφείλονταν στην χορήγηση ή χρήση αντιμέτρων για ασθένειες, απειλές και καταστάσεις, οι οποίες καθορίστηκε από τον υπουργό ότι αποτελούν παρούσα, ή εύλογο κίνδυνο για μελλοντική, επείγουσα κατάσταση δημόσιας υγείας,  σε οντότητες, και άτομα που εμπλέκονται στην ανάπτυξη, την κατασκευή, τον έλεγχο, την διανομή, την χορήγηση, και τη χρήση τέτοιων αντιμέτρων.»

Η PREP Act επιτρέπει αγωγή για αποζημίωση μόνο εάν ο ενάγων αποδείξει ότι ο εναγόμενος, δηλ η φαρμακοβιομηχανία ή το Αμερικανικό Δημόσιο, γνώριζε ότι το εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει την βλάβη που ο ίδιος υπέστη.

Έτσι οι εταιρείες και οι Κυβερνήσεις α) δεν έχουν κίνητρο (το φόβο των αποζημιώσεων) για να φτιάξουν ασφαλές εμβόλιο, και β) έχουν αρνητικό κίνητρο για να γίνουν μελέτες, έχουν δηλαδή κίνητρο να μην γίνουν μελέτες, γιατί οι μελέτες μπορεί να αποδείξουν ότι το εμβόλιο έχει κινδύνους, και τότε θα υποχρεωθούν να δώσουν αποζημιώσεις, γ) έχουν κίνητρο να κάνουν το εμβόλιο όσο γίνεται γρηγορότερα, πριν διαπιστωθεί επίσημα η τυχόν ανασφάλειά του.

Είναι λοιπόν φανερό ότι στις ΗΠΑ η προεδρία Ομπάμα, το Ιατρικό Ιερατείο και η Φαρμακοβιομηχανία προχωρούν στους εμβολιασμούς καλύπτοντας τα νώτα τους με την κήρυξη πανδημίας, και επιπλέον και με την PREP Act, παρέχοντας ασυλία στους εαυτούς τους, αλλά αφήνοντας ακάλυπτους τους πολίτες που θα τους πιστέψουν και θα δεχθούν να κάνουν το εμβόλιό τους.

Δεν θα έπαιρναν βέβαια όλα αυτά τα πρωτοφανή μέτρα, αν γνώριζαν ότι το εμβόλιό τους είναι ασφαλές και αποτελεσματικό, αλλά προφανώς φοβούνται βάσιμα για το αντίθετο.

Κυρίως όμως προσπαθούν να καλυφθούν από τις ευθύνες τους για την εφαρμογή ενός πειραματικού σκευάσματος σε εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους.

Και όλα αυτά δεν είναι θεωρίες  συνομωσίας, αλλά γεγονότα.

Τελικά πόσο μεγάλος είναι πραγματικά ο κίνδυνος από την γρίπη των χοίρων ; Μήπως δικαιολογεί ο κίνδυνος αυτός την ανακήρυξη πανδημίας και την εφαρμογή των εμβολίων χωρίς προηγούμενο έλεγχο ;

Από την άνοιξη, με τα πρώτα κρούσματα της γρίπης των χοίρων ακούμε ότι έχουμε μια επικίνδυνη πανδημία, η οποία μπορεί να σκοτώσει πολλά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, και πάντως πολύ περισσότερους από 250.000 -500.000 που σκοτώνει κάθε χρόνο παγκόσμια η συνηθισμένη εποχική γρίπη.

Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Η γρίπη των χοίρων έχει σκοτώσει 6.500 ανθρώπους, αντί για 250.000 -500.000 που υπολογίζουν ότι πέθαιναν κάθε χρόνο. Η Αυστραλία, χωρίς να κάνει εμβόλιο, αφού δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμη, πέρασε τον χειμώνα της με 162 θανάτους (211 με την Ωκεανία), αντί για μερικές χιλιάδες θανάτους που περίμενε. Στις ΗΠΑ υπολογίζουν σε πάνω από 30.000 τους θανάτους κάθε χρόνο, αλλά μέχρι τώρα μόλις ξεπέρασαν τους 1000.

Πράγματι και η γρίπη των χοίρων  σκοτώνει, ιδίως ανθρώπους με άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά σκοτώνει πολύ σπανιότερα, πολλές δεκάδες φορές λιγότερο από την πολύ σοβαρότερη εποχική γρίπη, για την οποία δεν είχαν κηρύξει πανδημία και δεν είχαν επιβάλει μαζικούς εμβολιασμούς εκατομμυρίων υγιών ανθρώπων τα προηγούμενα χρόνια.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η εξωφρενική διόγκωση του πραγματικού αλλά μικρού κινδύνου από την γρίπη των χοίρων, πολύ μικρότερου κινδύνου από την κοινή εποχική γρίπη, είχε σκοπό την κατατρομοκράτηση των ανθρώπων, ώστε να δεχθούν να υποβληθούν σε όποια μέτρα προστασίας τους προτείνουν, με τελικό στόχο να αποδεχτούν την λογική του μαζικού και κατ’ έτος εμβολιασμού τους. Οι άνθρωποι παραμένουν ανυπεράσπιστοι όχι μόνον απέναντι στις  πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες του εμβολίου, αλλά και απέναντι στην ίδια τη γρίπη, εποχική η «νέα», απέναντι σε οτιδήποτε απειλεί τη δημόσια υγεία, πολύ ή λίγο. Διότι τα μέτρα που όφειλαν να έχουν ληφθεί (οργάνωση και στελέχωση των υπηρεσιών υγείας) ουδέποτε προβλήθηκαν ως αναγκαία…

Ποιά η θέση του εμβολίου που προβάλλεται ως πανάκεια;

Δεν έχει αποδειχτεί ούτε η κλινική αποτελεσματικότητα (αποφυγή νόσησης ή επιπλοκών) ούτε η ασφάλεια του εμβολίου για τη γρίπη των χοίρων από καμία μελέτη. Οι μελέτες που έχουν σχεδιασθεί θα ολοκληρωθούν τον Δεκέμβριο του 2010. Τότε θα γνωρίζουμε εάν το εμβόλιο, που θα έχουμε ήδη κάνει, ήταν ασφαλές και αποτελεσματικό. Θυμίζουμε εδώ ότι η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου δεν εκτιμάται κυρίως από την δυνατότητά του να οδηγεί σε παραγωγή αντισωμάτων, αλλά από την δυνατότητά του να προλαμβάνει τη νόσο ή, έστω, την βαριά επιπλεγμένη νόσο.

Μας λένε όμως ότι αφού το νέο εμβόλιο φτιάχνεται με τον ίδιο, δοκιμασμένο τρόπο που φτιάχνεται και το εμβόλιο της κοινής εποχικής γρίπης, άρα θα είναι το ίδιο ασφαλές και αποτελεσματικό. Οι γιατροί κάθε χρόνο συνιστούν στους άνω των 65 και σε όσους πάσχουν από χρόνια νοσήματα να κάνουν το εμβόλιο της κοινής εποχικής γρίπης. Φέτος που επικρατεί η νέα γρίπη, πρέπει να κάνουν μαζί και το, παρόμοιο, νέο εμβόλιο.

Πρώτον, το να εφαρμόζεις σε μια νέα αρρώστια ό,τι κάνεις σε μιαν άλλη αρρώστια, και απλώς τηρουμένων των …. αναλογιών να πιστεύεις ότι αυτό θα έχει τα ίδια αποτελέσματα, χωρίς αποδείξεις από σοβαρές κλινικές μελέτες, αυτό δεν είναι ούτε στοιχειωδώς επιστημονική στάση, στερείται σοβαρότητας. Είναι επιστημονικά μη αποδεκτό.  Κανείς δεν έχει το ελαφρυντικό της …αφέλειας. Είναι επικίνδυνη ανευθυνότητα σε ατομικό επίπεδο, πολύ περισσότερο σε επίπεδο δημόσιας υγείας.

Δεύτερον, είναι άραγε το εμβόλιο της κοινής γρίπης ασφαλές και αποτελεσματικό, όπως ισχυρίζονται, τόσο ώστε να θεωρούν αναγκαιότητα την μελλοντική παραγωγή  5 δις εμβολίων ετησίως για όλο τον πλανήτη ;

Υπάρχει πληθώρα επιστημονικών μελετών και μετα-αναλύσεων πάνω στο θέμα, απ’όπου το καθαρό συμπέρασμα φαίνεται να είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμη…Πάντως, σύμφωνα με τις μετα-αναλύσεις που δημοσιεύονται στην έγκυρη και, κυρίως, μεγαλύτερη από τις άλλες, βάση δεδομένων Cochrane Library:

Το εμβόλιο για την κοινή εποχική γρίπη που έχουμε κάθε χρόνο.. δεν έχει αποδειχτεί ότι μειώνει τους θανάτους από γρίπη στους ηλικιωμένους άνω των 65 ετών(5) . Μάλιστα οι περισσότερες μελέτες σε ηλικιωμένους είναι εξαιρετικά πρόχειρες και, τελικά, δεν δικαιολογείται η παγιωμένη πεποίθηση ότι το εμβόλιο για την εποχική γρίπη είναι εκ των ων ουκ άνευ στους ηλικιωμένους. Σε παιδιά μέχρι 2 ετών έχει δράση placebo(6) . Σε μεγαλύτερα παιδιά τα αποτελέσματα στις λίγες αξιοπρεπείς μελέτες είναι αντιφατικά. Βοηθάει τους υγιείς ενηλίκους; Δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να στηρίξουν αποτέλεσμα όσον αφορά την πρόληψη  των επιπλοκών ή την μείωση εμφάνισης βαρυτέρων καταστάσεων που χρειάζονται νοσηλεία! Ο εμβολιασμός φαίνεται να έχει μέτριο αποτέλεσμα όσον αφορά την μείωση της απουσίας από την εργασία τους λόγω αναρρωτικών αδειών! (Demicheli V, Di Pietrantonj C, Jefferson T, Rivetti A, Rivetti D: Vaccines for preventing influenza in healthy adults. Cochrane Database Syst Rev. 2007 Apr 18;(2):CD001269. Μικρό αλλά μετρήσιμο όφελος φαίνεται να υπάρχει από τον εμβολιασμό άλλων ευπαθών ομάδων (όπως καρδιοπαθείς και πνευμονοπαθείς).

Άρα, είναι εντελώς αντιεπιστημονικό και παράλογο να χρησιμοποιείται η μη αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα του εμβολίου της κοινής γρίπης σαν … απόδειξη για την δήθεν αποτελεσματικότητα ενός νέου άγνωστου εμβολίου για μια νέα μορφή γρίπης. Το να βγάζεις θετικά συμπεράσματα από αρνητικά δεδομένα, το να αποδεικνύεις το άγνωστο δια του … αγνώστου, είναι μια καινοτόμος αποδεικτική μέθοδος, μπροστά στην οποία θα είχαν μείνει άφωνοι οι θεμελιωτές της επιστήμης της λογικής. Στις μεθόδους απόδειξης a priori και a posteriori προστίθεται τώρα και μια νέα μέθοδος : ab absurdum!

Μιας όμως και θίγεται θέμα προφύλαξης της δημόσιας υγείας, δηλαδή του συνόλου, έχει αναρωτηθεί κανείς τι αποτελέσματα θα έχει στην συλλογική ανοσία ενός πληθυσμού ο εμβολιασμός σε τόσο μεγάλη έκταση; Όταν μάλιστα υπάρχουν δεδομένα (L. Simonsen, T.A. Reichert, C. Vibont,W.C. Blackwelder, R.J. Taylor, M.A. Miller: Impact of Influenza Vaccination on Seasonal Mortality in the US Elderly Population. Arch. Intern. Med. 2005;165: 265-272) που δείχνουν ότι η έκθεση στο πανδημικό στέλεχος του 1968 και η συνακόλουθη απόκτηση φυσικής ανοσίας μείωσε κατά την επόμενη δεκαετία την θνησιμότητα των ηλικιωμένων που είχαν εκτεθεί από λοιμώξεις του αναπνευστικού, ενώ η παγίωση των εμβολιασμών τα επόμενα χρόνια δεν κατάφερε να έχει παρόμοια θετικά αποτελέσματα;

Αυτά είναι τα γεγονότα. Η εμμονή του Ιατρικού Ιερατείου ότι το εμβόλιο για την γρίπη των χοίρων, αυτό ειδικά…θα  αποδειχθεί  αποτελεσματικό, είναι μόνο η συνέχεια της παραπλάνησης γιατρών και πολιτών.

Άρα, ως προς την αποτελεσματικότητά του, δεν υπάρχει κανένας ιατρικός λόγος για να το κάνει κανείς.

Ως προς την ασφάλειά του ; Συνοπτικά πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα:

α. Ο περιεχόμενος ως συντηρητικό οργανικός υδράργυρος (Hg) είναι ένα βαρύ μέταλλο, που είναι νευροτοξικό, ιδιαίτερα επικίνδυνο για τα παιδιά, και έχει ενοχοποιηθεί για διάφορες παθήσεις του νευρικού συστήματος. Είναι τόσο ασφαλής ώστε στις ΗΠΑ δεν επιτρέπεται  η χρήση του στα εμβόλια!

β. Τα περιεχόμενα πρόσθετα, ανοσοενισχυτικά έχουν ενοχοποιηθεί για πρόκληση αυτοανοσίας, πχ υπάρχουν σοβαρά δεδομένα που δείχνουν ισχυρή συσχέτιση με το σύνδρομο του πολέμου του κόλπου από ανάλογα πρόσθετα που περιείχε το εμβόλιο που έκαναν για τον άνθρακα. Τα πρόσθετα επιτρέπουν να μοιραστεί το εμβόλιο σε περισσότερες δόσεις, αυξάνοντας τα κέρδη της εταιρείας που το κατασκευάζει.

 Είναι τόσο ασφαλή αυτά τα πρόσθετα, ώστε στις ΗΠΑ τα εμβόλια που περιέχουν πρόσθετα αποσύρθηκαν, βλ πρωτοσέλιδο New York Times, 3-11-09, και θα σταλούν στις υπανάπτυκτες χώρες. Η ΕΕ και εμείς θα κάνουμε εμβόλια που περιέχουν και οργανικό  Hg και πρόσθετα!!

Συμπερασματικά, εγείρονται σοβαρότατα ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητα και την αμφιλεγόμενη ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολίου ,πολύ δε περισσότερο που προορίζεται για μαζικό εμβολιασμό!

Υπάρχει όμως και ένας πολύ σοβαρότερος λόγος : όπως όλοι οι γιατροί γνωρίζουμε, πριν γίνουν κλινικές δοκιμές αποτελεσματικότητας και ασφάλειας, ένα φάρμακο είναι πειραματικό. Πειραματικό φάρμακο μπορεί να σκεφτεί κανείς να κάνει σε ένα ασθενή τελικού σταδίου, που είναι καταδικασμένος να πεθάνει, μετά την ενημερωμένη συγκατάθεσή του, και μόνο αφού έχουν εξαντληθεί όλα τα άλλα θεραπευτικά μέσα, αλλιώς είναι επιστημονικά ανήθικο. Το να κάνεις ένα πειραματικό φάρμακο ακόμη και σε ένα μόνο υγιές άτομο απαγορεύεται αυστηρά, επιστημονικά είναι εξαιρετικά ανήθικο, και όλοι γνωρίζουμε σε ποια καθεστώτα εφαρμοζόταν μυστικά – και διαψευδόταν επίσημα – η πρακτική αυτή.

Και όμως, φτάσαμε σήμερα να εξωθούμε σε εμβολιασμό και να εμβολιάζουμε επίσημα εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους με ένα πειραματικό εμβόλιο, αυτό είναι εκατομμύρια φορές πιο ανήθικο, απαγορεύεται εκατομμύρια φορές. Και όμως κανείς δεν διαμαρτύρεται. Πως φτάσαμε ως εδώ ;

Αν αντιμετωπίζαμε ένα σημαντικό κίνδυνο δημόσιας υγείας, δηλαδή αν είχαμε μία πραγματική – και όχι μαϊμού – πανδημία, με σημαντική θνητότητα, δηλαδή σαφώς μεγαλύτερη από της εποχικής γρίπης – δεν μιλάμε για την κατά δεκάδες φορές μικρότερη, ευτυχώς, θνητότητα της γρίπης των χοίρων -, τότε θα έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά τον δοκιμαστικό εμβολιασμό με ένα πειραματικό εμβόλιο, ακόμη και εάν υπήρχαν ενδείξεις κάποιων όχι επικίνδυνων παρενεργειών, αφού οι επιπτώσεις  μιας πραγματικής πανδημίας θα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Επιστημονικά είναι εξαιρετικά ανήθικο να εκθέτεις εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους σε ένα πειραματικό εμβόλιο, για να προστατευθεί δήθεν ο πληθυσμός από μία ήπια ίωση, από την οποία δεν απειλείται,  αναγορεύοντας μια ίωση τόσο ήπια σαν τη γρίπη των χοίρων σε δήθεν πανδημία.

Από αυτά είναι φανερό ότι : Οι λόγοι του βιαστικού μαζικού εμβολιασμού Δεν είναι ιατρικοί.

Τι θέση έχουν τα αντι –ιικά φάρμακα.

Δεν έχει αποδειχθεί με επιστημονική βεβαιότητα η δράση τους(7) , αλλά συνιστάται να δίνονται με την εισαγωγή στο Νοσ/μείο ασθενών με λοίμωξη από την γρίπη των χοίρων, αρχίζοντας από το πρώτο 48ωρο. Μπορεί να μειώσουν την διάρκεια νόσησης κατά 1  – 1,5 ημέρα.

Έχουν σοβαρές παρενέργειες, πχ ψυχωσικές εκδηλώσεις και τάσεις αυτοκτονίας, (αναφέρονται και περιπτώσεις)  και δεν πρέπει να δίνονται ως προφύλαξη, ιδιαίτερα στα παιδιά, παρά τα όσα συνιστά η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία στην αναθεώρηση των οδηγιών της στις 15 Σεπτεμβρίου 2009(8). (Φαίνεται ότι έχουν μείνει αξόδευτα μεγάλα αποθέματα παλιότερων παραγγελιών, που λήγουν σύντομα, και αν δεν χρησιμοποιηθούν εγκαίρως, θα πεταχτούν, πιθανόν με συνέπειες γι’ αυτούς που τα παρήγγειλαν!).

Έχουμε άλλα μέτρα προφύλαξης, εκτός από το εμβόλιο, τα οποία να είναι αποτελεσματικά, ασφαλή και φθηνά ; 

Και βέβαια έχουμε αποτελεσματικά μέτρα για να προστατευθούμε από όλες τις ΄(περίπου 200) ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού που απειλούν την υγεία μας κάθε χρόνο! Και αυτά είναι τα απλά μέτρα υγιεινής, και κυρίως το τακτικό πλύσιμο των χεριών, το οποίο έχει αποδειχτεί στον τρίτο κόσμο ότι σώζει ζωές παιδιών, και αυτό είναι τόσο εντυπωσιακό, που «κάποιος πρέπει να πάρει Nobel γι’ αυτό »(9). Πρέπει να μένουμε σπίτι εάν αρρωστήσουμε, και να ρωτήσουμε τον γιατρό μας αν δεν νοιώθουμε καλά, πχ αν έχουμε δύσπνοια. Να προσέχουμε να μην διασπείρουμε γύρω μας σταγονίδια με τον βήχα και το φτάρνισμα. Να τρώμε λιτά και υγιεινά, να περπατάμε, να κοιμόμαστε και να ξεκουραζόμαστε αρκετά, γενικά να ζούμε καλά και υγιεινά.

Αυτά τα μέτρα βέβαια λίγη αξία έχουν αφού δεν μπορούν να εφαρμοσθούν από αυτούς που ζουν στις φτωχές χώρες, ούτε από όσους στις αναπτυγμένες χώρες βρίσκονται χαμηλά στην κοινωνικο – οικονομική κλίμακα, αφού η φτώχεια και η ανισότητα έχει αποδειχτεί ότι είναι η κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θνητότητας από τις διάφορες ασθένειες (εδώ πιστεύω πρέπει να μπουν οι παραπομπές).

Όμως, αυτά τα μέτρα προστασίας είναι πολύ αποτελεσματικά, και μάλιστα είναι τα ΜΟΝΑ αποτελεσματικά.

Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί ο Παγκόσμιος Οργανισμός υγείας, αλλά και οι Καθηγητές της Ιατρικής και όλοι οι γνωστοί Επιστήμονες της χώρας μας, και το ίδιο και στις άλλες χώρες, λένε ότι κινδυνεύουμε, και ότι για να προφυλαχτούμε, πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο το ταχύτερο δυνατόν, μόλις θα είναι έτοιμο ; Όλοι αυτοί δεν ξέρουν;

Σε παρόμοια ερώτηση του Der Spiegel στον διευθυντή της Cochrane Database Collaboration Tom Jefferson, ο οποίος επί κεφαλής διεθνούς ομάδας ειδικών είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση των εμβολίων για την γρίπη, ο Tom Jefferson απάντησε(10):

‘Μερικές φορές έχεις την αίσθηση ότι μια ολόκληρη βιομηχανία αναμένει μια πανδημία. Και συμπληρώνει ότι ‘εννοεί τον  WHO και τους αξιωματούχους των Δημόσιων Υπηρεσιών Υγείας, τους Ιολόγους και τις Φαρμακευτικές Εταιρείες.  Έχουν φτιάξει μια μηχανή γύρω από την επερχόμενη πανδημία. Και εμπλέκονται ένα σωρό χρήματα, και επιρροή, και καριέρες, και ολόκληροι Οργανισμοί! Και χρειάστηκε μόνο να μεταλλαχτεί αυτός ο ιός της γρίπης για να ξεκινήσει να αλέθει η μηχανή!’ 

Οι Κυβερνήσεις γιατί υιοθετούν αυτές τις πρακτικές ;

Οι αστικές κυβερνήσεις έχουν τεράστια ευθύνη για την εξέλιξη της μεγαλύτερης σε 80 χρόνια οικονομικής κρίσης. Η κρίση που ξέσπασε άφησε στις ΗΠΑ εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς σπίτι, δουλειά, ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη, με την ανεργία στο 17,5% – (στοιχεία από New York Times). Το ίδιο και για πολλές δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους παντού στον κόσμο. Στην Ελλάδα η πραγματική ανεργία είναι στο 17 %, πρόσφατη ανακοίνωση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Στη συνέχεια, αντί να στηρίξουν το εισόδημα και την εργασία, για να κινηθεί η αγορά, μέσα σε μια νύχτα χρέωσαν με το κόστος της ανάκαμψης όχι αυτούς που φταίνε, αλλά αυτούς που αφού πλήρωσαν την κρίση, καλούνται τώρα να πληρώσουν και το κόστος της ανάκαμψης, το οποίο ανέρχεται σε δεκάδες τρις δολάρια, ξεπερνώντας το παγκόσμιο ΑΕΠ. Σε μια νύχτα η κυβέρνηση βρήκε 28 δις Ευρώ για να σώσει τα κέρδη των Τραπεζών, και σε 6 χρόνια αύξησε το χρέος όλων μας πάνω από 100 δις Ευρώ, αλλά δεν βρήκε χρήματα για να σώσει τα Ταμεία, αντίθετα έχει ευθύνη για την καταλήστευσή τους. Όπως έλεγε ο Νόαμ Τσόμσκι : ‘Παίρνουν από αυτούς που δεν έχουν, και τα δίνουν σε εκείνους που τους περισσεύουν!’

Μπροστά λοιπόν στην διογκούμενη, στην Ελλάδα και παγκόσμια, δυσαρέσκεια και απαξίωση των Πολιτικών, οι Κυβερνήσεις άρπαξαν την νέα γρίπη και τα εμβόλιά της σαν σανίδα σωτηρίας. Μετά την οικονομική φούσκα που οι ίδιοι δημιούργησαν, υιοθέτησαν γρήγορα και την νέα φούσκα της γρίπης, τρομοκρατούν και εκφοβίζουν τους πολίτες για να αποσπάσουν τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα και τις δικές τους ευθύνες για την πιο μεγάλη από το 1929 οικονομική κρίση. Κάτω από την στυγνή επικυριαρχία των μεγάλων επιχειρήσεων και σε εποχή οικονομικού κραχ, οι Κυβερνήσεις παρέχουν στην μαφία της φαρμακοβιομηχανίας κέρδη δις Ευρώ που τα χρεώνουν ξανά στους πολίτες. Αφού συνήργησαν στην καλλιέργεια του φόβου, πλασάρουν τώρα και το αντίδοτο του φόβου για να περάσουν σαν προστάτες του λαού.

Μπροστά στον κίνδυνο πολλών νέων Δεκέμβρηδων παντού στον κόσμο, επιχειρείται κατ’ αρχήν και μεθοδικά η τεχνητή διόγκωση ή ακόμη και η κατασκευή, και κατόπιν η επίκληση βιολογικών απειλών, πραγματικών ή επινοημένων, φυσικών ή κατασκευασμένων, και η χρήση της απειλής αυτής ως δικαιολογίας και μέσου για την εν συνεχεία μεθοδική και εκτεταμένη ιατροποίηση της ζωής των ανθρώπων – βιοεξουσία, με αποτέλεσμα :

α) αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα πραγματικά προβλήματα, την κρίση και τις συνέπειές τους, και τις ευθύνες των κυβερνώντων για την εξαθλίωση των ανθρώπων,

β) κέρδη χωρίς όρια για τη μαφία της Φαρμακοβιομηχανίας, και χωρίς κινδύνους οικονομικών κρίσεων, αντίθετα εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης από το 1929, αλλά κυρίως την

γ) αποτελεσματική χειραγώγηση, πειθάρχηση και έλεγχο των ατόμων και των λαών,

και τελικά αυτοπειθάρχηση και αυτοέλεγχο τόσο στην εξευτελισμένη απασχόληση/ανεργία όσο και στις ματαιωμένες ατομικές ελευθερίες, με επιδιωκόμενη κατάληξη την ατομική περιχαράκωση και την αποσυλλογικοποίηση, και τελικά ως μοναδική καταφυγή την ιδιώτευση στην εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου και της TV, εκεί όπου δεν ελλοχεύουν οι κίνδυνοι και οι απειλές της πραγματικής ζωής.

Πρόκειται για μία μεθοδευμένη πραγματική ‘Βιοτρομοκρατία της Αγοράς’(11), με σκοπό να παραμείνει υποταγμένος ο εχθρός – λαός.

Τελειώνοντας, τα ακόλουθα μέτρα είναι αναγκαία:

1.Επαναπροσδιορισμός από την κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας στόχων και αλλαγή πολιτικής. Στον βαθμό που αγωνιούν για την υγεία και την ευημερία του ελληνικού λαού, να αποφασίσουν την διοχέτευση κονδυλίων όχι σε αγορές ελάχιστα αποτελεσματικών αντι-ιϊκών φαρμάκων σε τερατώδεις ποσότητες, όχι σε αγορές αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και ασφαλείας εμβολίων, αλλά στην πραγματική οικοδόμηση ενός συστήματος υγείας με σύγχρονες υλικοτεχνικές υποδομές πλήρη στελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό. Ενός συστήματος φιλικού προς τον πολίτη, δημόσιου και δωρεάν την ώρα της ανάγκης του. Επείγουσα στελέχωση των ΜΕΘ με ιατρικό και, κυρίως, νοσηλευτικό προσωπικό. Πρόσφατα στον τύπο αναφέρθηκε ότι στα Νοσ/μεία των ΗΠΑ χάνονται κάθε χρόνο περίπου 20.000 ασθενείς από έλλειψη νοσηλευτικής φροντίδας. Στα Ελληνικά Νοσοκομεία που έχουν πολύ μεγαλύτερες ελλείψεις υπολογίζεται (κατ’ αναλογία) ότι χάνονται κάθε χρόνο από έλλειψη νοσηλευτικής φροντίδας πολλές εκατοντάδες ασθενείς, ενώ από εποχική γρίπη υπολογίζεται ότι μπορεί να χάνονται λίγες εκατοντάδες ασθενείς κάθε χρόνο στην χώρα μας, και η τωρινή γρίπη των χοίρων Η1Ν1 σκοτώνει (διεθνώς) πολύ λιγότερους από την εποχική γρίπη. Για την γρίπη των χοίρων τα εμβόλια δεν έχουν αποδειχθεί ούτε αποτελεσματικά ούτε ασφαλή, δεν έχει αποδειχθεί ότι θα σώσουν αρρώστους, και επομένως τα εμβόλια αυτά δεν χρειάζονται. Για την περίθαλψη όμως των ασθενών χρειάζεται επειγόντως νοσηλευτικό προσωπικό.

2. Δημιουργία Δημόσιου Συστήματος Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης που, μαζί με τα παραπάνω θα είναι η πραγματική ασπίδα προστασίας του πολίτη απέναντι σε κάθε επιδημία και σε κάθε κίνδυνο.

3. Να σταματήσει επειγόντως η παραπληροφόρηση για την βαρύτητα της νέας γρίπης που στέλνει καθημερινά εκατοντάδες πανικόβλητους πολίτες με συνάχι στα νοσοκομεία όλης της χώρας, καθώς επίσης η (κυβερνητική τουλάχιστον) προπαγάνδα υπέρ του εμβολίου. Αντίθετα, να οργανωθεί εκστρατεία ενημέρωσης για τα κρίσιμα συμπτώματα, όπως η δύσπνοια ή ο παρατεταμένος πυρετός που οι πολίτες δεν πρέπει να παραβλέπουν. Ας μην ξεχνάμε ότι, στην πλειοψηφία τους, τα άτομα που νοσηλεύθηκαν ή νοσηλεύονται με σοβαρές επιπλοκές γρίπης στη χώρα μας, είχαν συμπαρομαρτούντα νοσήματα αλλά και σημαντική καθυστέρηση στην προσέλευσή τους σε νοσοκομείο.

4. Να γίνει το ταχύτερο έλεγχος σε όλες τις (μεγάλες και μικρότερες) μονάδες εκτροφής χοίρων και πουλερικών της χώρας μας, και παράλληλα το ταχύτερο να νομοθετηθούν υποχρεωτικές και άμεσα εκτελεστές προδιαγραφές για όλες τις μονάδες (και για τις υπάρχουσες, και για όσες δημιουργηθούν στο μέλλον). Οι προδιαγραφές αυτές πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι χοιροτροφικές και πτηνοτροφικές μονάδες της χώρας δεν θα είναι εκτροφεία νέων μεταλλαγμένων ιών. Όσες μονάδες δεν συμμορφώνονται σε βραχύ και τακτό διάστημα, να διακόπτεται αμέσως η λειτουργία τους, όπως απαιτούν οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

 5. Παρέμβαση της Ελλάδας στην ΕΕ για άμεσους ανάλογους ελέγχους σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Έκδοση Κοινοτικής Οδηγίας, και Κοινοτική Νομοθεσία χωρίς ύποπτες καθυστερήσεις.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

 (1)Michael Greger, M.D. CDC Confirms Ties to Virus First Discovered in U.S. Pig Factories.  August 26, 2009.     http://www.hsus.org/farm/news/ournews/swine_flu_virus_origin_1998_042909.htmlΗ ανασκόπηση αυτή παραπέμπει σε όλη την σχετική βιβλιογραφία

Ο Dr. Michael Greger είναι ο διευθυντής δημόσιας υγείας και ζωοκομίας στην The Humane Society of the United States. Την ανασκόπηση συνοδεύει εκτεταμένη βιβλιογραφία.

(2)Trifonov V, et al. 2009. The origin of the recent swine influenza A(H1N1) virus infecting humans.  Eurosurveillance 14(17). http://www.eurosurveillance.org/ViewArticle.aspx?ArticleId=19193.

 Αναφέρεται σε ευρήματα μέχρι του Απριλίου 2009.  Τα νεώτερα στοιχεία αναφέρονται από τον Greger.6

(3)Michael Greger. The Long Haul: Risks Associated with Livestock Transport.

Biosecurity and Bioterrorism: Biodefense Strategy, Practice, and Science (2007) 5(4):301-311, 03/23/09.

(4)Public Readiness and Emergency Preparedness (PREP) Act.

The PREP Act authorizes the Secretary of the Department of Health and Human Services (“Secretary”) to issue a declaration (“PREP Act declaration”) that provides immunity from tort liability (except for willful misconduct) for claims of loss caused, arising out of, relating to, or resulting from administration or use of countermeasures to diseases, threats and conditions determined by the Secretary to constitute a present, or credible risk of a future public health emergency to entities and individuals involved in the development, manufacture, testing, distribution, administration, and use of such countermeasures. 

A PREP Act declaration is specifically for the purpose of providing immunity from tort liability, and is different from, and not dependent on, other emergency declarations.

http://www.hhs.gov/disasters/discussion/planners/prepact/index.html

(5)Rivetti D, Jefferson T, Thomas RE, Rudin M, Rivetti A, Di Pietrantonj C, Demicheli V. Vaccines for preventing influenza in the elderly. Cochrane Database of Systematic Reviews 2006, Issue 3.

(6)Cochrane Database Syst Rev. 2008 Apr 16;(2):CD004879.Vaccines for preventing influenza in healthy children. Jefferson T, Rivetti A, Harnden A, Di Pietrantonj C, Demicheli V. Vaccines Field, Cochrane Collaboration, Via Adige 28a, Anguillara Sabazia, Roma, Italy, 00061 Update of:  Cochrane Database Syst Rev. 2006;(1):CD004879.

(7)Seema Jain, M.D. et al. Hospitalized Patients with 2009 H1N1 Influenza in the United States, April–June 2009. N Engl J Med 2009;361. October 8, 2009.

“Despite the absence of definitive data regarding clinical effectiveness, treatment with antiviral drugs should be  initiated in hospitalized patients with suspected 2009 H1N1 infection.”

(8)American Academy of Pediatrics Updates Flu Recommendations.  09/15/2009.

(9)Der SPIEGEL, 07/21/2009. Interview with Epidemiologist Tom Jefferson.  ‘A Whole Industry Is Waiting For A Pandemic’ .

 http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,637119,00.html

 (10)Ως ανωτέρω, (2) 

(11)Ο  όρος ‘Βιοτρομοκρατία της αγοράς’ ή ‘market bioterrorism’ δεν υπήρχε μέχρι τώρα στην επίσημη ορολογία.  φτιάχνεται για να ορίσει το παραπάνω περιεχόμενο.

Υπήρχε ο όρος βιοτρομοκρατία ‘bioterrorism’ που σημαίνει την χρησιμοποίηση βιολογικών όπλων (συνήθως μαζικής καταστροφής, αλλά όχι μόνο) από τρομοκρατικές οργανώσεις ή από ‘κράτη – τρομοκράτες’, κατά τον ορισμό της Κυβέρνησης Bush Jr. 

 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΗΣ, ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ

ΟΛΓΑ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ- ΛΟΙΜΩΞΙΟΛΟΓΟΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΙΑΤΡΩΝ (ΑΡΣΙ)

Όταν στο κεντρικό λιμάνι της Αίγινας, με δυτικό ή νοτιοδυτικό άνεμο δημιουργείται μια τέτοια αναστάτωση σε όσους ταξιδεύουν, είτε διότι τα απόνερα σκεπάζουν μέχρι το γόνατο πολλές φορές τους ταξιδιώτες, είτε διότι το πλοίο δεν μπορεί να «δέσει»…

Όταν στο κεντρικό λιμάνι της Αίγινας δεν υπάρχει ένα στοιχειώδες στέγαστρο, όπως και oι στοιχειώδεις διαχωρισμοί επιβατών και οχημάτων…

Κάποιοι παράγοντες ζητούν την επέκταση τσιμέντου του λιμένα της Σουβάλας, με δήθεν ευεργετικά αποτελέσματα για τον ντόπιο πληθυσμό και τους αλιείες. Και φαίνεται να επιμένουν. Η απάντηση (http://www.aeginaportal.gr/content/view/2942/1/lang,el/ )του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου, στο Φερία (http://www.aeginaportal.gr/content/view/2840/2/lang,el/) , που ‘’χαλάει το γάμο που χωρίς σφαχτά δεν γίνεται’’, δείχνει μια επιμονή κατ’ αρχήν που στοχεύει σε πολιτικό επίπεδο να λιανίσει και να απειλήσει εμμέσως όσους διαφωνούν και σε οικονομικό/κοινωνικό επίπεδο, να δημιουργήσει τις απαραίτητες συμμαχίες. Θα τους αφήσουμε να τα καταφέρουν έχοντας, επιπλέον, ζητήματα σοβαρότερα και άλυτα;

Στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δ. Σχ. Μεσαγρού πωλούσε φιλανθρωπικά αστεράκια ευχών που ικανοποιούν όπως διατείνεται η υπεύθυνη ιστοσελίδα (http://www.makeawish.gr/) ευχές παιδιών με σοβαρές ασθένειες. Τράπεζες, εθνικά τηλεοπτικά κανάλια, εφοπληστές και άλλοι επιχειρηματίες-χορηγοί διαφημίζονται πάλι για το πόσο καλοί είναι χρησιμοποιώντας τα αποφάγια των τραπεζιών τους για τα πτωχά παιδάκια. Αυτών βέβαια, είναι γνωστός ο ρόλος τους. Με τις φιλανθρωπίες, καθαγιάζουν την εκμετάλλευση και των αφαίμαξη των εργαζομένων τους και του κοινού, που είναι ο αγοραστής των προϊόντων τους, απενοχοποιώντας και μια πολιτική που επιβεβαιώνεται με τις ανισότητες που αναπαράγει. Το χειρότερο, όμως είναι η μακρόθεν αλληλεγγύη· αυτή που σε κάνει να ρεύεσαι πιο απολαυστικά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι αποτινάσσοντας τις ενοχές που πρωταρχικά σου δημιούργησαν αυτοί που είναι πραγματικά ένοχοι. Κάνε μια ευχή Ελλάδος (…και πατριώτες οι χορηγοί!) λοιπόν.

Η υπόθεση της εγκατάστασης του έργου του γλύπτη Βαρώτσου εγγίζει τα όρια του γελοίου. Με ύφος πολλών εστέτ, ομιλούν ως αντιπολίτευση για την αδυναμία συνύπαρξης του παλιού με το νέο, ή του μοντέρνου με το «γραφικό»-παραδοσιακό». Πράγμα που καταρρίπτεται από την επιτυχή συμβίωση αυτών σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, όπου η διατήρηση-συντήρηση ενός μεγάλου τμήματος της παλιάς πόλης και των ιστορικών μνημείων συμβαδίζει με την εγκατάσταση μοντέρνων εικαστικών σε δημόσια θέαση αλλά και την οικοδόμηση μοντέρνων κτιρίων. Έτσι, όπως κανείς αρμόδιος και υπεύθυνος δεν ρωτάει ποτέ, ούτε και για ζητήματα της δημόσιας αισθητικής, κανείς δεν ρώτησε και αυτή τη φορά κανέναν. Έχουν περάσει προ πολλού οι κοινωνίες με τους συλλογικούς κώδικες που αποτυπώνονταν πότε στο τραγούδι, πότε στην αισθητική, πότε στη μορφή των δημοσίων έργων. Σήμερα αρκεί να μην θιγούν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις (στην περίπτωση της ‘’Πύλης’’, τείνουν να χρησιμοποιηθούν -με υπονοούμενο τρόπο- με την υπόμνηση του «παραδοσιακού» για το εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα) και το παπαδαριό να μη δώσει το σύνθημα για την ύπαρξη του «εχθρού».

Από την άλλη το δώρο έχει κι αυτό τον ορισμό του. Και μάλλον ο Βαρώτσος δεν έκανε δώρο το ίδιο το έργο αλλά την ιδέα του έργου. Το σίδερο και το γυαλί λοιπόν της «Πύλης της Αίγινας», όπως γράφουν (http://www.aiginitika.gr/index_Page468.htm ) δεν θα υπερβεί τις 10.000 ευρώ. Πέρα από τα διαπύλια που πληρώνουμε, νέες πολιτισμικές συνθήκες αναδύονται και αποκτούν την έκφρασή τους. Το χτίσιμο της νέας τοπικής ταυτότητας συνεχίζεται, με την ενεργή συμμετοχή του μέτοικου στοιχείου (και εν πολλοίς καλλιτεχνικού), που συνθηκολογεί με μια κοινά αποδεκτή, τοπική λογική: «μπορεί να πουλάει όπως και το φιστίκι»

Με τα 85 χρόνια του αφημένα στην κορμοστασιά του και λίγα από αυτά ακουμπισμένα στο μπαστούνι του. Στα μπαστούνια του, δηλαδή, κάτι μοναδικά ξύλινα κοσμήματα που φτιάχνει με τα χέρια του. Καλλιτέχνης που ποτέ του δεν φάνηκε. Περπατάει και μιλάει με τα κοζανίτικα χτυπώντας κατά κούτελο κάθε άποψη που αναζητάει άλλοθι. «Μόνοι μας φτιάχνουμε τη ζωή μας», τον ακούς; «Ο κόσμος δεν συμμετέχει, δεν αγωνίζεται» και γουρλώνει τα μάτια του κάθε φορά που το λέει. Ο Γ. Β. που έφαγε τη δουλειά με το κουτάλι, έχει πολλά να πει. Όχι σε μπλογκ. Στο δρόμο, στην παραλία, στο τοπικό λεωφορείο. Να τον ακούς.

Τη Πέμπτη 24/12 τα ξημερώματα, η αστυνομία έβαλε σε αεροπλάνο με προορισμό την Αθήνα, τον Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα Ridvan Celik/Rido,ο οποίος ζήτα από το 1991 πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα.

Ο Rido ο οποίος είναι ανυπότακτος από τον Τουρκικό στρατό (αρνήθηκε να καταταγεί για να μη πολεμήσει τους Κούρδους αντάρτες) διέφυγε το 1991 στην Ελλάδα και από τότε ενώ έχει κάνει αίτηση δυο φόρες για να του δοθεί πολιτικό άσυλο μέχρι στιγμής δε του έχει δοθεί.

Ο Rido συλληφθείς από στις 6/12/2009 όταν τα ΜΑΤ επιτεθήκαν σε ομάδα 20 συντρόφων που πήγαιναν στο σημείο συγκέντρωσης της πορείας για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε.

Κρατούνταν από τις 6/12 μέχρι σήμερα στην ΓΑΔ Ηρακλείου, ενώ όσες κινήσεις έγιναν για προσωρινή απελευθέρωση του και εξέταση του αιτήματος του για πολιτικό άσυλο δεν καρποφόρησαν με αποτέλεσμα ο Rido να κινδυνεύει με άμεση απέλαση στο φασιστικό Τουρκικό κράτος.

Προφανώς η εν κρύπτω μεταφορά του στην Αθήνα και η μέρα που διάλεξε το ελληνικό κράτος να τον μεταφέρει (24/12),δείχνει ότι θα τον απελάσουν.

Ο Ριντο βρίσκεται στο Αλλοδαπών στη Πέτρου Ράλλη.

Ακολουθεί κείμενο αλληλεγγύης που μοιράζεται στο Ηράκλειο:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

“Ονομάζομαι Ridvan Celik. Το Σεπτέμβριο του 1991 κλήθηκα από τις τουρκικές αρχές να παρουσιαστώ στο στρατό, προκειμένου να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στην περιοχή του Ντιαρμπακίρ( Νοτιοανατολική Τουρκία – Βόρειο Κουρδιστάν), στην οποία την εποχή εκείνη μαίνονταν οι μάχες μεταξύ των Κούρδων ανταρτών και των τουρκικών δυνάμεων. Δεδομένου ότι δεν επιθυμούσα να εμπλακώ ως στρατιώτης στις μάχες αυτές, οι οποίες είχαν πάρει διαστάσεις

εμφυλίου πολέμου, εγκατέλειψα τη χώρα μου τρεις μέρες αφότου έλαβα την πρόσκληση για την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας.”

Απόσπασμα από την αίτηση του Ridvan Celik προς το ελληνικό Υπουργείο

Δημόσιας Τάξης για χορήγηση πολιτικού ασύλου, Σεπτέμβριος 1991

Ο Ridvan Celik (Rido) ήρθε στην Ελλάδα ως πολίτικός πρόσφυγας το 1991,σε ηλικία 22 ετών.Επέλεξε να αυτοεξοριστεί όταν αναγκάστηκε από το φασιστικό τουρκικό καθεστώς να καταταγεί και να πολεμήσει ενάντια στα ταξικά του αδέρφια ,τους Κούρδους αντάρτες του PKK. Το 2002 το τουρκικό κράτος τον διέγραψε από πολίτη του, αφού για 11 χρόνια ήταν “ανυπότακτος”. Φθάνοντας στην Ελλάδα συνέχισε να αγωνίζεται και να συμμετέχει στα κινήματα. Η συνεχής άρνηση του ελληνικού κράτους, από το 1991, να του χορηγήσει πολιτικό άσυλο ανάγκασε τον Rido να ζει σε ημιπαράνομο καθεστώς, μετατρέποντάς τον παράλληλα σε πεδίο εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια για τους μετανάστες, στερεί από τον Rido όλα τα αυτονόητα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, καθιστώντας τον νομικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Αδυνατεί να φύγει νόμιμα από την χώρα, καθώς δε δικαιούται ούτε ταυτότητα ούτε διαβατήριο, με αποτέλεσμα να τον κρατάει όμηρο και να τον οδηγεί συνεχώς στην παρανομία. Η σύλληψη του μπορεί να επιφέρει την απέλασή του στην Τουρκία, όπου το ελάχιστο που θα του

επιβληθεί είναι η φυλάκιση και ο εξαναγκασμός του να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, συμμετέχοντας στον πόλεμο ενάντια στο δίκαιο κουρδικό αγώνα.

Καλούμε τους φορείς ,τους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαθητές, τις πολιτικές

οργανώσεις, τους μετανάστες και κάθε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, το οποίο

ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαθέσει κάθε δυνατό πολιτικό

μέσο για να χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στον Rido.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ RIDVAN CELIK (RIDO)

αλληλέγγυοι/ες

Καλή χρονιά για το αφεντικό / καλή χρονιά για τον υπάλληλο;

Καλή χρονιά για το διευθυντή / καλή χρονιά για τον υφιστάμενο;

Καλή χρονιά για το δήμαρχο / καλή χρονιά και για το σκουπιδιάρη;

Καλή χρονιά για τον εργολάβο / καλή χρονιά για τον οικοδόμο;

Καλή χρονιά για τον ‘’γλεντζέ’’ που λούζεται στο ουίσκι / καλή χρονιά για τον κατάκοιτο παππού στην τρώγλη;

Καλή χρονιά για τον ιδιοκτήτη κατοικιών / καλή χρονιά για τον νοικάρη;

Καλή χρονιά για την κυρία / καλή χρονιά για τη σιδερώτρια, την καθαρίστρια και την υπηρέτρια;

Καλή χρονιά για τον εφοπληστή / καλή χρονιά για το πλήρωμα που θαλασσοδέρνεται;

Καλή χρονιά για τον εργοδότη / καλή χρονιά για το μετανάστη σκλάβο του;

Καλή χρονιά για τον πλούσιο / καλή χρονιά για τη φτωχιά με τα δυο της παιδιά και τον άνεργο άντρα;

Καλή χρονιά στο στέλεχος της τράπεζας / καλή χρονιά σ’ αυτόν που χρωστά τα μαλλιοκέφαλά του;

Καλή χρονιά στο μαγαζάτορα / καλή χρονιά στο ζητιάνο και τον μικροπωλητή που χαλάει τη μόστρα του νησιού;

Καλή χρονιά στα σκυλιά, τους μπράβους, τους υμνητές του κοινωνικού συστήματος (δημοσιογράφους, αστυνόμους, παπάδες κλπ.) / καλή χρονιά και σε όσους υποφέρουν από αυτούς;

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας άνεργος οικοδόμος. Ζούσε σ’ ένα νησί που είχε χτιστεί απ’ άκρη σ’ άκρη και δεν είχε πλέον δουλειά για να ζήσει. Με τους άλλους οικοδόμους βολόδερνε και το κωλοβάραγε. Τις νύχτες βόλταρε με το παπί του έξω από τις βίλες των πλουσίων, των μορφωμένων, των καλλιτεχνών που κάποτε έχτιζε με τα χεράκια του, κι άκουγε τις μουσικές, μύριζε τις μυρωδιές κι αναστέναζε από πίκρα. Περνούσε και από τις γειτονιές των φτωχών κι εκεί του δίνανε καμιά φορά οι γνωστοί  κάνα τηγανιτό μεζέ κι έτσι κάπως συνέφερνε την πείνα του. Ήρθαν παραμονές Χριστούγεννα κι η μάνα του απηυδισμένη που ο κανακάρης της δεν είχε δουλειά, του είπε πρωί-πρωί: «Σήκω βρε αχαΐρευτε να πεις τα κάλαντα να φέρεις λεφτά στο σπίτι. Χρωστάμε παντού και η γνωστή αλυσίδα σούπερ-μάρκετ σταμάτησε να μας δίνει βερεσέ». Όμως ο καημένος ο οικοδόμος δεν ήξερε να τραγουδάει καλά και αποφάσισε να πουλήσει αναπτήρες. Όλη τη μέρα έτεινε με το χέρι του, τους αναπτήρες αλλά κανείς δεν έπαιρνε.  

-Αναπτήρες! φώναζε με όλη του την ψυχή. Αναπτήρες με ημίγυμνες καλλονές, αναπτήρες με σήματα ομάδων, αναπτήρες με σήματα κομμάτων, αναπτήρες με μοντέρνα σχέδια, αναπτήρες με μεταμοντέρνα σχέδια! Τίποτα! κανείς δεν έπαιρνε αναπτήρες. Ποιος να πάρει από ένα νταγλαρά μέχρι απάνω που πουλούσε αναπτήρες;

Μέχρι το βράδυ δεν πούλησε κανέναν αναπτήρα. Δεν τολμούσε να πάει σπίτι του, τι θα έλεγε στη μάνα του; Έτσι κάθισε έξω από το κλαμπ στην παραλία του νησιού, μήπως και τον λυπηθούν και του αγοράσουν αναπτήρες. Ούτε κι εκεί όμως αγόραζαν αναπτήρες. Κρύωνε. Ήθελε να κοιμηθεί. Άναψε τον πρώτο αναπτήρα και ζεστάθηκε λιγάκι. Τον πήρε ο ύπνος. Είδε όνειρο, ότι βρισκόταν, λέει, σ’ ένα οδόφραγμα μαζί με τους υπόλοιπους άνεργους και πετούσαν πέτρες σε μπάτσους. Τους είχαν πάρει φαλάγγι, γιατί τους είχαν τελειώσει οι σφαίρες και τα δακρυγόνα και προσπαθούσαν να φυλαχτούν. Πάνω στην τελευταία έφοδο που έκανε με τους συντρόφους του, τους πήραν στο κατόπι κι αυτοί να τρέχουν σαν φοβισμένα σκυλιά, κι εκεί που πρόβαλαν τα δημόσια κτίρια και οι επιχειρήσεις εγκαταλειμμένες, ξύπνησε απ’ το κρύο. Ο αναπτήρας που είχε βάλει στον αυτόματο έμεινε από καύσιμο…

-Γαμώτο μου, πάνω στο καλύτερο… Γρήγορα άναψε τον επόμενο μπας και δει τη συνέχεια απ’ το όνειρο. Πολύ άχτι το είχε να χέσει πάνω στο προεδρείο της Βουλής. Άρχισε να ζεσταίνεται και ήρθε το όνειρο. Ήταν μαζί με τη μάνα του, τους φίλους του, το συχωρεμένο τον πατέρα του κι ακόμα τη γιαγιά του που τον μεγάλωσε με οικολογικά παραμύθια και τρώγανε και πίνανε και καμιανού δε δίνανε. Έπαιζαν οι ορχήστρες τραγούδια λαϊκά και πότε-πότε χόρευαν. Μαζί τους σε λίγο ήρθε η συμμαθήτριά του από το φροντιστήριο Αγγλικών που αγαπούσε από μικρός και δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Τον πήρε αγκαλιά κι άρχισαν να χορεύουν. Ήταν τόσο όμορφα, μέχρι που ένα σύγκρυο τον ξύπνησε. Ο δεύτερος αναπτήρας είχε τελειώσει. Μέσα στην κούραση και την πείνα είδε κάποιες σκιές απ’ έξω από το μαγαζί να τον δείχνουν. Φορούσαν μαύρες καμπαρτίνες και ήταν πολύ εύσωμοι. Αναρωτήθηκε, αλλά κρύωνε κιόλας. Άναψε τον τρίτο αναπτήρα και ζεστάθηκε κάπως. Το τρίτο όνειρο τον βρήκε να βρίσκεται στη γη και να έρχονται αγγελούδια να τον παίρνουν ψηλά και να τον πηγαίνουν πού αλλού; Στον παράδεισο. «Υπέροχα, λέει. Κοντά στο Θεό θα είμαι βρέξει-χιονίσει, μακριά από τις γρίνιες της μάνας μου, μακριά από την ανεργία, δεν θα πεινάω , δεν θα κρυώνω. Θεός είναι, καλά θα περνάω». Ένιωσε να σηκώνουν το βαρύ του σώμα κι ύστερα έναν πόνο στα πλευρά.

-Τι στο διάολο… Ξύπνησε. Οι πορτιέρηδες με τις μαύρες καμπαρτίνες τον σήκωσαν και τον πέταξαν πιο δίπλα. Ένας απ’ αυτούς μιλούσε στο κινητό του: όλο «κύριε διοικητά» και «κύριε διοικητά» ήταν.

-Το μπούλο, είπε από μέσα του. Μην την πάθω –με τέτοια όνειρα- σαν το κοριτσάκι με την κατσαρόλα.

Γύρισε στη μάνα του. Μέχρι και τσουρέκι βρήκε στο τραπέζι, προσφορά της γνωστής αλυσίδας σούπερ-μάρκετ, για τους φτωχούς του νησιού.

……..Σενάριο για το θέατρο του δρόμου, τα Χριστούγεννα του 2076. Παίχτηκε στις γειτονιές της Σκοτεινής, στα καλντερίμια της Παχειοράχης και στην οδό Φιστ-Φεστ (πρώην Σπύρου Ρόδη)

Βρήκαμε και κατεβάσαμε από το διαδίκτυο, βιντεοσκοπημένη την εισήγηση της Όλγας Κοσμοπούλου στην εκδήλωση που οργανώσαμε τον Οκτώβρη, για τη γρίπη στην Αίγινα. Τη βιντεοσκόπηση και τον υποτιτλισμό πραγματοποίησε ο Γουέιν Χολ.

Σχεδία, Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας

http://www.youtube.com/watch?v=v8v4lrMwTpM&feature=related πρώτο μέρος

http://www.youtube.com/watch?v=v3ochIn9tSs&feature=related δεύτερο μέρος

http://www.youtube.com/watch?v=9HhB9-AXNWk&feature=related τρίτο μέρος

Εμβολιασμός για τη «νέα» γρίπη  και ανταγωνιστικό κίνημα

Α. Το παράδειγμα της «νέας» γρίπης σαν επέκταση του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» στο πεδίο της υγείας.

Στην αρχή εμφανίστηκε σαν γρίπη των χοίρων. «Απειλή μαζικής επιδημίας», «εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους» κλπ Μετά έπρεπε να μοιάζει κάτι πραγματικά καινούργιο για να είναι συμβατή με τις αναφορές από τα επιστημονικά εργαστήρια που τόνιζαν ότι ο συγκεκριμένος ιός είναι ένα περίεργο αμάγαλμα από διάφορους τύπους ιών (των χοίρων, των πτηνών και του ανθρώπου) και για να πείθει περισσότερο ότι αυτή η ίωση είναι φορέας μιας καινοτομίας. Μετονομάστηκε λοιπόν σε «νέα» γρίπη. Μια ίωση, που το τεχνοεπιστημονικό λόμπυ παραδέχεται ότι έχει ήπια συμπτώματα, ότι δεν είναι τόσο θανατηφόρος όσο η κοινή γρίπη, κι ότι ταυτόχρονα όμως είναι πιο επικίνδυνη επειδή μεταδίδεται ευκολότερα, άρα μπορεί να πλήξει όλο, ή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί (ΜΜΕ, κλπ) ανέλαβαν την επιχείρηση διακίνησης του τρόμου («κινδυνεύουμε όλοι»). Το ιατροφαρμακευτικό σύμπλεγμα ανέλαβε την πώληση της ασφάλειας με μορφή νέων πατεντών, νέων εμβολίων, φαρμάκων, κλπ. Οι θεσμοί του κράτους ανέλαβαν την ευθύνη να διασφαλίσουν την επιτυχία της επιχείρησης: υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, επιβολή νέων προτύπων σχετικά με την καθημερινή συμπεριφορά ώστε «να μην βλάπτεται η δημόσια υγεία», κλπ  Η ιστορία έχει προγραμματιστεί για να αναλάβει τα υπόλοιπα: την επιβολή της λήθης μετά από λίγους μήνες, όταν πια δεν θα μπορούν τα αφεντικά να αποκομίσουν κέρδη από τα εμβόλια και τα φάρμακα κι όταν οι εκμεταλλευόμενοι θα πρέπει να δοκιμάσουν καινούργιους φόβους, αφού θα χουν συνηθίσει τους παλιούς. Όπως τον φόβο από τον ιό SARS το 2003. Όπως το φόβο από την γρίπη των πτηνών το 2005.

Αυτό είναι -στις γενικές του γραμμές- το σενάριο που η εμπειρία λέει ότι έχει ξαναδουλέψει στο παρελθόν. Δηλαδή αυτό είναι το σενάριο που εμείς οι εκμεταλλευόμενοι πρέπει να αντιπαλέψουμε.

 Όπως και τα περισσότερα ζητήματα που απασχολούν τις ανθρώπινες κοινωνίες, έτσι κι η «νέα γρίπη» είναι πρωτίστως ζήτημα κοινωνικό/ πολιτικό και δευτερευόντως ζήτημα επιστημονικό/ ιατρικό.

Η «νέα» γρίπη, όπως και τόσες άλλες ασθένειες αποτελεί μια κοινωνική κατασκευή (είμαστε σε φάση διερεύνησης του σοβαρού ενδεχομένου να είναι και επιστημονική κατασκευή, να προέρχεται δηλαδή από τους δοκιμαστικούς σωλήνες των επιστημονικών εργαστηρίων).

Κοινωνική κατασκευή μιας νόσου δεν σημαίνει ότι η κοινωνία βγάζει μέσα από το καπέλο μια καινούργια ασθένεια, όπως ο ταχυδακτυλουργός βγάζει ένα κουνέλι. Κοινωνική κατασκευή μιας νόσου σημαίνει απόδοση σε μια νόσο μιας σειράς ιδεολογικών και υλικών χαρακτηριστικών που ορίζονται από τους ανταγωνισμούς μεταξύ συμφερόντων και αναγκών μέσα σε μια κοινωνία κάποια ιστορική στιγμή και που εκφράζουν τα συμφέροντα και τις ανάγκες της ομάδας που κυριαρχεί.

Ας δούμε συνοπτικά ποια είναι τα ιδεολογικά και υλικά χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνικά κατασκευασμένης νόσου. Καταρχήν πρόκειται για μια νόσο που εμφανίζεται ως νέα, άγνωστη και  «ασύμμετρη» απειλή, που δεν γνωρίζει κανείς από που προέρχεται, αλλά πιθανότατα έξω από τα σύνορα του αναπτυγμένου βορά (στην περίπτωση μας από το Μεξικό) και εμφανίζεται ως ικανή να πλήξει το σύνολο του πολιτισμένου κόσμου ταχύτατα. Δηλαδή ένας ιός «που προέρχεται από τον φτωχό, υπανάπτυκτο, καθυστερημένο πολιτισμικά νότο απειλεί να εισβάλλει στον πολιτισμένο παγκόσμιο βορά», όπως ακριβώς οι «ισλαμιστές τρομοκράτες» εισβάλλουν στις μητροπόλεις της δύσης τα τελευταία δέκα χρόνια. Αν σκεφτούμε ιστορικά θα διαπιστώσουμε ότι δύο ακόμα νόσοι έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά (η πνευμονία του SARS και η γρίπη των πτηνών). Οι τρεις αυτές νόσοι συγκροτούν κατά την γνώμη μας ένα καινούργιο παράδειγμα επιδημιών, μια ιδεολογική αλλά και υλική κατασκευή της τελευταίας δεκαετίας που διανύουμε και η οποία χαρακτηρίστηκε ιστορικά από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», που εγκαινίασε η «συμμαχία του καλού» υπό την κυριαρχία του αμερικάνικου κράτους μετά  την 11/ 9ου του 2001 και την επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη. Το νέο αυτό παράδειγμα των τριών νόσων αποτελεί την  επέκταση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο πεδίο της υγείας. Σαν κεντρικό στοιχείο αυτού του πολέμου αναδείχτηκε το ζήτημα της ασφάλειας, όπως είχε αναδειχτεί από τα δυτικά κράτη το ζήτημα της κομμουνιστικής απειλής σαν κεντρικό στοιχείο του «ψυχρού πολέμου».

Το εμπόρευμα-ασφάλεια, η απόσπαση δηλαδή κέρδους από την εκμετάλλευση των φόβων που κατασκευάζονται από τα αφεντικά γι’ αυτό το σκοπό, είναι ένα από τα κεντρικά διακυβεύματα αυτού του πολέμου. Ακριβώς αυτό είναι το διακύβευμα στην περίπτωση του νέου παραδείγματος της επιδημίας-απειλής, που μια περίπτωση της είναι η «νέα» γρίπη. Σ’ αυτή την περίπτωση λοιπόν, μια σχετικά ήπια ίωση, με ελάχιστη θνησιμότητα ακόμα και σε σχέση με την γνωστή σε όλους γρίπη, γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε μια φοβερή πανδημία που απειλεί συλλήβδην τον παγκόσμιο πληθυσμό. Αυτό θα πει κοινωνική κατασκευή: δεν θα πει ούτε συνωμοσιολογικές θεωρίες, ούτε άρνηση της πραγματικότητας της ύπαρξης της ίωσης. Μια νόσος που υπό άλλες συνθήκες το πολύ που θα απασχολούσε θα ήταν τα επιστημονικά περιοδικά της ιατρικής κοινότητας θα γίνει κάτι παραπάνω από μια απλή νόσο: θα γίνει απειλή, θα γίνει θανατηφόρος ιός, θα γίνει συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Θα γίνει μείζων πρόβλημα δημόσιας υγείας για τον παγκόσμιο πληθυσμό. Κι όλα αυτά γιατί; Για να στηθεί μια επιχείρηση απόσπασης κέρδους που χρησιμοποιεί ως καύσιμο το φόβο. Όχημα αυτής της επιχείρησης θα είναι το εμβόλιο.

Β. Το εμβόλιο ως η υλική πραγματικότητα του εμπορεύματος-ασφάλεια.

Το εμβόλιο ως εμπόρευμα είναι ένα ιδιότυπο εμπόρευμα. Η ιδιοτυπία του συνίσταται στα εξής δύο χαρακτηριστικά του:

∙ υποχρεωτική εφαρμογή για λόγους προσωπικής και κυρίως για λόγους δημόσιας υγείας επιβεβλημένη από τους κρατικούς θεσμούς. Υποστηρίζει για παράδειγμα το δίκαιο, ότι θα μπορούσε κάποιος να αρνηθεί τον εμβολιασμό στα πλαίσια των ατομικών πολιτικών του δικαιωμάτων (ελευθερία επιλογής), ωστόσο στο βαθμό που η άρνηση αυτή επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο (με την έννοια ότι δεν δημιουργείται ένας φραγμός στην διασπορά της ασθένειας), αυτό δεν μπορεί να γίνει. Άρα το εμβόλιο έχει μια επιβεβλημένη αξία χρήσης για το άτομο και για την κοινωνία.

 ∙ συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης και λήξης, άρα συγκεκριμένο και περιορισμένο χρόνο που μπορεί να λειτουργήσει ως ανταλλακτική αξία και άρα ως πηγή κέρδους για το φαρμακευτικό κεφάλαιο.

Από το πρώτο χαρακτηριστικό προκύπτει ότι το εμβόλιο είναι εμπόρευμα με μικρό ρίσκο για τα αφεντικά, δηλαδή με σίγουρο κέρδος . Το εμβόλιο δηλαδή δεν έχει το ρίσκο που μπορεί να έχει για παράδειγμα ένα καινούργιο μοντέλο κινητού που βγαίνει στην αγορά• αυτό το πράγμα στην συγκεκριμένη περίπτωση της «νέας» γρίπης, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα κράτη υπέγραψαν πρώτα συμφωνίες αγοράς και παράδοσης του εμβολίου με τις φαρμακευτικές εταιρίες, πριν καν το εμβόλιο για την «νέα» γρίπη εγκριθεί από τους υπεύθυνους γι’ αυτό το σκοπό, κρατικούς και διακρατικούς οργανισμούς.

Από το δεύτερο χαρακτηριστικό προκύπτει ότι το εμβόλιο μπορεί και πρέπει να ανανεώνεται οριακά ως εμπόρευμα, προκειμένου να επιφέρει πρόσθετο κέρδος. Πρέπει δηλαδή συνεχώς να ανανεώνονται οι προϋποθέσεις για την κυκλοφορία του, πάει να πει ότι πρέπει να παράγονται συνεχώς νέοι μικροοργανισμοί, ή να τροποποιείται η λειτουργία των ήδη υπαρχόντων, ώστε να μπορεί αυτό να ξαναμπεί στην κυκλοφορία. Με άλλα λόγια πρέπει συνεχώς να εφευρίσκονται νέες ασθένειες, ή να τροποποιείται η εκδήλωση των ήδη υπαρχόντων, για να μπορεί να ξαναμπεί στην κυκλοφορία ένα νέο εμβόλιο

Από αυτά τα χαρακτηριστικά προκύπτει ότι το εμβόλιο της «νέας» γρίπης έχει τις προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως  εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης. Ως εμπόρευμα αναγκαίο και υποχρεωτικό.  Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συστατικό στοιχείο του εμπορεύματος ασφάλεια, πράγμα συμβατό με το νέο παράδειγμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και των «ασύμμετρων» απειλών, προκειμένου να επιφέρει έκτακτα κέρδη για τα αφεντικά του ιατροφαρμακευτικού συμπλέγματος.

Η υλική έκφραση αυτών των δύο χαρακτηριστικών (επιβεβλημένη αξία χρήσης/ επείγουσες διαδικασίες παραγωγής και κυκλοφορίας), αντανακλάται  στην στρατηγική του κράτους και του κεφαλαίου σχετικά με την πολιτική της παραγωγής, της κυκλοφορίας και της χορήγησης στον πληθυσμό του εμβολίου κατά της νέας γρίπης.

Το αμερικάνικο κράτος ως καθοδηγήτρια δύναμη του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» κατέχει επίσης πρωτοπόρο ρόλο στο μετασχηματισμό του δικαιϊκού συστήματος, ώστε να αντανακλά τόσο τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου στην σημερινή εποχή, όσο και το συσχετισμό δύναμης μεταξύ αφεντικών και εκμεταλλευόμενων. Στην περίπτωση του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» ήταν ο νόμος Patriot Act στις ΗΠΑ που ήρθε να εγκληματοποιήσει τους μουσουλμάνους εκμεταλλευόμενους και να επιβάλλει την πειθαρχία και την στρατιωτικοποίηση της αμερικάνικης κοινωνίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ψηφίστηκε ήδη ένας νόμος στην ίδια χώρα και σχεδιάζεται παρόμοιος στην Αγγλία, στην Γαλλία και σε αρκετές άλλες χώρες της βορά, που η ισχύς του θα αρχίσει στις 30 Νοεμβρίου 2009 που επιβάλλει:

α. τον μαζικό εμβολιασμό

β. το κανονιστικό πλαίσιο σε περίπτωση άρνησης εφαρμογής του, που φτάνει μέχρι την απόλυση σε επαγγελματίες υγείες (νοσηλεύτριες, κλπ), που θα αρνηθούν τον εμβολιασμό

και

γ. την μη-ευθύνη των φαρμακευτικών εταιριών σε περίπτωση πρόκλησης βλάβης από τον εμβολιασμό.

Πρόκειται για μια νομοθεσία που στρατιωτικοποιεί την δημόσια υγεία μ’ένα τρόπο που δεν συναντάται συχνά ειδικά στην περίπτωση των ΗΠΑ, σε μια κοινωνία δηλαδή που κυριαρχεί διάχυτα το πιο ισχυρό φαντασιακό  για την ελευθερία επιλογής του ατόμου: νομοθεσία που φτάνει να απολύσει τον εργαζόμενο στην υγεία που αρνείται να εμβολιαστεί, μετά τις 30 Νοεμβρίου, ημέρα έναρξης της εφαρμογής του νόμου. Ήδη συνδικάτα νοσηλευτριών έχουν αρχίσει τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αφού νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, είναι ως ομάδες υψηλού κινδύνου, οι πρώτοι που θα υποστούν τον εμβολιασμό.

Παράλληλα ο νομοθέτης, φροντίζει να διασφαλίζει το φαρμακευτικό κεφάλαιο, απαλλάσσοντας το από οποιαδήποτε νομική κύρωση σε περίπτωση βλάβης που θα προκληθεί από το εμβόλιο. Δικαιϊκη σπουδή, που κάνει εκτυφλωτική  αφενός την σοβαρή πιθανότητα της ύπαρξης τέτοιων καταστάσεων, και αφετέρου την ταξική μνήμη του αμερικάνικου κράτους: μια παρόμοια κατάσταση επαπειλούμενης «πανδημίας» οδήγησε στην εφαρμογή μαζικού εμβολιασμού το 1976, γεγονός που  γύρισε μπούμπεραγκ(1) στις δημόσιες υπηρεσίες και στο ιατροφαρμακευτικό σύμπλεγμα με δεκάδες αγωγές εναντίον τους, λόγω των σοβαρών βλαβών που είχε προκαλέσει το τότε εμβόλιο.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμα νομοθετικό πλαίσιο που να ορίζει την υποχρέωση στον μαζικό εμβολιασμό, και τις ποινές σε περιπτώσεις μη-εφαρμογής του. Αυτό που υπάρχει είναι το εθνικό σχέδιο για την γρίπη, που ορίζει τις υποψήφιες ομάδες του πληθυσμού για καταρχήν εμβολιασμό. Πρόκειται για τους επαγγελματίες υγείας, για τους μαθητές και τις μαθήτριες, για ανθρώπους που ζουν σε χώρους μαζικού συγχρωτισμού,  για ανθρώπους με χρόνια προβλήματα υγείας, και για τις εγκύους. Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο: το ιδεολογικό κλίμα του πανικού που θα προετοιμάσει τις συνθήκες του μαζικού εμβολιασμού, όπως και η διερεύνηση της πρόθεσης των εκμεταλλευόμενων να κάνουν το εμβόλιο από τις δημοσκοπικές υπηρεσίες του υπουργείου υγείας. Εξάλλου η ρήτρα της έγγραφης συναίνεσης που μπήκε από την προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου υγείας σε όσους κάνουν τον εμβολιασμό, καταργήθηκε πρόσφατα από την νέα ηγεσία του υπουργείου, ως στην πράξη μη-χρήσιμη .

Ποιο είναι όμως τα επιχειρήματα που τονίζουν τόσο οι επαγγελματίες υγείας που εναντιώθηκαν εξαρχής στον εμβολιασμό, όσο και οι διάφορες οργανωμένες ομάδες, μκο, συνδικάτα, που έχουν ήδη αρχίσει τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε διάφορες πόλεις του κόσμου (ήδη έχουν γίνει τέτοιες διαδηλώσεις σε Λονδίνο και Παρίσι, Νέα Υόρκη, κ.α.);

Γ. Η επιστημονική αντιπαράθεση ενάντια στον εμβολιασμό

Γενικά μιλώντας τα εμβόλια είναι συνθετικά φαρμακευτικά προϊόντα που προέρχονται είτε από μερικώς αδρανοποιημένα τμήματα ζωντανών μικροοργανισμών (ιών, μικροβίων), ή από νεκρούς μικροοργανισμούς, είτε από συστατικά προϊόντα (πρωτεΐνες) που παράγουν οι μικροοργανισμοί. Σαν στόχο τους έχουν την διέγερση του ανθρώπινου οργανισμού (ή του οργανισμού του ζώου) για να παράγει επαρκή αριθμό αντισωμάτων, ώστε αν έρθει ποτέ ο άνθρωπος σε επαφή με τον μικροοργανισμό, το αμυντικό σύστημα του να τον «γνωρίζει ήδη», να τον θυμάται και να οργανώνει γρήγορα και αποτελεσματικά την άμυνα του, ώστε να τον εμποδίσει να πολλαπλασιαστεί. Ο στόχος του εμβολίου, είναι να μην εκδηλωθεί η νόσος που προκαλεί ο συγκεκριμένος μικροοργανισμός, ή κι αν εκδηλωθεί, η εκδήλωση της να είναι ήπια και χωρίς (σοβαρές) συνέπειες για τον εμβολιασθέντα, τις συνέπειες δηλαδή που θα προκαλούσε η ίδια η νόσος.

Γύρω από τα εμβόλια και τις πολιτικές εμβολιασμού, κυκλοφορούν αρκετοί αντικρουόμενοι μύθοι. Κάποιοι από αυτούς προέρχονται από την επιστημονική κοινότητα. Όπως ο μύθος που αφηγείται ότι  η εισαγωγή των εμβολίων έφερε επανάσταση στην δημόσια υγεία, και είναι ο κύριος παράγοντας που αύξησε το προσδόκιμο επιβίωσης του ανθρώπου. Κάποιοι άλλοι μύθοι προέρχονται από θρησκευτικές ή μεταφυσικές σέχτες. Όπως αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο εμβολιασμός χρησιμοποιείται ως μέθοδος ελέγχου (δημογραφικού/ διανοητικού, κλπ) των ανθρώπων και των πληθυσμών. Ορθολογικοί ή ανορθολογικοί αυτοί οι μύθοι, υπέρ ή κατά των εμβολιασμών, συντελούν θέλοντας και μη στην εδραίωση του προσανατολισμού (θεωρητικού και πρακτικού) της σύγχρονης βιοϊατρικής γνώσης. Επειδή συσκοτίζουν τα πραγματικά ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις υγεία/ ασθένεια και κατ’ επέκταση το ζήτημα της δημόσιας υγείας. Για παράδειγμα, όποιος ασχοληθεί στοιχειωδώς με την ιστορία της ιατρικής και της δημόσιας υγείας, πολύ γρήγορα θα βρεθεί ενώπιον ατράνταχτων αποδείξεων ότι η πτώση των ποσοστών της θνησιμότητας από μολυσματικές ασθένειες και η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης του ανθρώπου, έχει σαν αίτιο πολύ περισσότερο μερικά απλά μέτρα δημόσιας υγιεινής (όπως η κατασκευή του αποχετευτικού δικτύου στις μεγάλες πόλεις), παρά η εισαγωγή των μαζικών εμβολιασμών. 

 Όπως και να το κάνουμε κι ανεξάρτητα από την κριτική που μπορεί κάποιος να κάνει τόσο σε επιμέρους πτυχές της σύγχρονης ιατρικής, όσο και στον συνολικό προσανατολισμό της, η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές οι εμβολιασμοί είχαν θετική επίδραση στην δημόσια υγεία, έστω κι αν δεν είχαν αυτού του μεγέθους την επίδραση που η ιατρική ισχυρίζεται ότι είχαν. Κι αυτό το λέμε από την δική μας σκοπιά, από την σκοπιά του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Αρνητικά, μια πολύ πρόσφατη τεκμηρίωση γι’ αυτό, είναι η ιστορία που έχει ανακύψει στην Νιγηρία, με την εκ νέου ανάδυση επιδημιών ξεχασμένων εδώ και χρόνια όπως η πολιομυελίτιδα, ως αποτέλεσμα της άρνησης εμβολιασμών κατά του ιού της πολιομυελίτιδας, στην βάση ανορθολογικών πεποιθήσεων και αντιλήψεων των ντόπιων, ότι το εμβόλιο χρησιμοποιείται για την μετάδοση του ιού του AIDS, στους αφρικανικούς πληθυσμούς(2).

Είναι αλήθεια ότι από την στιγμή της εμφάνισης της «νέας» γρίπης, συγκροτήθηκε μια ισχυρή αντίδραση μέσα από τον επιστημονικό κόσμο, ενάντια στις υποθέσεις που αφορούσαν τόσο την νόσο, όσο και την επιχείρηση αντιμετώπισης της. Οι κυριότερες αιτίες αυτής της αντίδρασης είναι δύο.  Από την μια η καταφανώς αντιεπιστημονική –με τους όρους του επιστημονικού ορθολογισμού- φύση των παραδοχών που αφορούσαν την νόσο, δηλαδή το γεγονός ότι όλες οι επιστημονικές ενδείξεις συνηγορούσαν ενάντια στην αναγωγή της σε κάτι τόσο επικίνδυνο, όσο παρουσιάστηκε. Από την άλλη η εξαιρετικά μονόδρομη ροή του κέρδους προς μια περιοχή του τεχνοεπιστημονικού κατεστημένου. Δηλαδή το γεγονός ότι μια τεράστια σε μέγεθος πίτα κέρδους, από τα τεστ ανίχνευσης του ιού μέχρι (κυρίως) την κατασκευή εμβολίων, φαρμάκων, κλπ, βρέθηκε να μονοπωλείται από μια χούφτα φαρμακευτικές εταιρίες, από το κλινικό και ερευνητικό προσωπικό που έχει σαν αντικείμενο μελέτης του τα ζητήματα πρόληψης κι από το σύμπλεγμα των σχέσεων των οργανισμών υγείας (π.χ. τα κέντρα ελέγχου λοιμώξεων, κλπ) με αυτές τις εταιρίες. «Ρίχνοντας» απροκάλυπτα όλο το υπόλοιπο επιστημονικό/ ακαδημαϊκό λόμπυ. 

Η επιστημονική αντιπαράθεση στον εμβολιασμό τονίζει καταρχήν το γεγονός, ότι μιλώντας για την «νέα» γρίπη, μιλάμε για μια νόσο σχετικά ήπια, με ελάχιστη θνησιμότητα σε σχέση ακόμα και με την κοινή γρίπη (η κοινή γρίπη σκοτώνει 300000 άτομα το χρόνο, η γρίπη των χοίρων σε 8 μήνες έχει προκαλέσει 5700 θανάτους) και με όχι καλά γνωστή συμπεριφορά(3). Γιατί τόση πρεμούρα λοιπόν γι’ αυτή την νόσο, που πρόκειται για μια ήπια ίωση, ενώ αντίθετα νόσοι όπως η ελονοσία που σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους στον («τρίτο») κόσμο, υφίστανται την απόλυτη περιφρόνηση από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας και την επιστημονική κοινότητα; Πως επίσης παρασκευάζονται εμβόλια και φάρμακα για μια νόσο που εμφανίζει το παράδοξο σε σχέση με όλες τις άλλες γνωστές μικροβιακές νόσους να προσβάλλει κυρίως νεαρές ηλικίες και μάλιστα να προκαλεί σε αυτές βαρύτερη κλινική εικόνα ακόμα και σε σχέση με ευπαθείς ομάδες ηλικιωμένων (ηλικιωμένων δηλαδή με προβλήματα υγείας);

Η διαδικασία παραγωγής ενός εμβολίου υποτίθεται ότι έχει κάποια διακριτά και συγκεκριμένης χρονικής διάρκειας στάδια, που αφορούν την διάρκεια, το είδος, το μέγεθος και την ποιότητα των κλινικών δοκιμών κατά την διαδικασία παραγωγής και παρασκευής του εμβολίου και αργότερα έγκρισης του από τους σχετικούς οργανισμούς ελέγχου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δύο «παράδοξα» λένε πολλά για τα παιχνίδια που έχουν παιχτεί:

∙ το πρώτο αφορά το γεγονός ότι η εταιρία Baxter κατέχει ήδη από το 2007 την πατέντα παρασκευής εμβολίου για τη «νέα» γρίπη! Δηλαδή η εταιρία αυτή κατάφερε να ξεπεράσει ακόμα και την πιο ριζοσπαστική κριτική, που υποστήριζε εδώ και χρόνια ότι: 

«…Πως μπορούν τα εμβόλια  να έχουν οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά, εκτός από μια καλοήθη συμπεριφορά; Τα εμβόλια μπορεί να είναι καλοήθη  αλλά από τι μας προστατεύουν;… Μόλις αναπτυχθεί ένα εμβόλιο, ένα μικρόβιο μπορεί να τροποποιηθεί γενετικά ώστε να είναι ανθεκτικό στο εμβόλιο. Όπως και με τα συστήματα μεταφοράς, αυτή η φόρμουλα μπορεί να αναστραφεί. Πρώτα κατασκευάζονται τα μικρόβια και μετά κατασκευάζεται το εμβόλιο που τα εξουδετερώνει. Αυτός ο κύκλος μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρο…» (4)

Ε, λοιπόν εδώ μοιάζει να συμβαίνει το αδιανόητο: πρώτα κατασκευάζεται το εμβόλιο που καταπολεμά μια μικροβιακή νόσο, η οποία δεν υπάρχει ακόμα και μετά το μικρόβιο που την προκαλεί! Είναι σα να κατασκευάζεις πρώτα το κλειδί μιας πόρτας και μετά την κλειδαριά που θα ταιριάζει σ’ αυτό το κλειδί.

∙ το δεύτερο αφορά την ίδια την διαδικασία παραγωγής του εμβολίου: ενώ υπάρχει μια συγκεκριμένης διάρκειας και τεχνικών χαρακτηριστικών διαδικασία, η ίδια εταιρία(5) που – ειρήσθω εν παρόδω- έχει βάψει τα χεράκια με κάμποσο αίμα από τις παρενέργειες των αλχημειών που έχει διοχετεύσει σε διάφορες αγορές του κόσμου, ανακοίνωσε την αλλαγή τεχνογνωσίας μαζικής παρασκευής του εμβολίου. Αυτή η αλλαγή τεχνογνωσίας επιτρέπει την επίσπευση της διαδικασίας μαζικής παραγωγής κατά 6 τουλάχιστον μήνες πράγμα που στον ένα ή στον άλλο βαθμό θα της επιτρέψει να κυριαρχήσει έναντι των ανταγωνιστικών της εταιριών, στην ημερομηνία έναρξης κυκλοφορίας του εμβολίου. Μιλάμε δηλαδή για ένα σφαγείο μεταξύ των ανταγωνιστικών εταιριών του φαρμακευτικού κεφαλαίου, που φτάνουν να επιβάλλουν στον παγκόσμιο οργανισμό υγείας, την ανατροπή των τρεχουσών κανονισμών παραγωγής των εμβολίων.

Είναι γεγονός ότι τέτοια επίσπευση των διαδικασιών παραγωγής ενός βιο-χημικού μείγματος, ενέχει αναγκαστικά κινδύνους, όσο κι αν τηρηθούν όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην συμβεί αυτό (π.χ. βάζοντας μικρότερη δόση συστατικών και άρα μετατρέποντας πρακτικά το εμβόλιο σε placebo, σε εικονικό φάρμακο δηλαδή, που δεν θα προστατεύει πρακτικά από τον ιό λόγω της ελάχιστης ανοσογόνου «δόσης» του ιού που περιέχει, προκειμένου να μην προκαλεί παρενέργειες). Από την άλλη υπάρχουν ήδη αναφορές για το γεγονός ότι το εμβόλιο περιέχει επικίνδυνα συστατικά, όπως ο αιθυλικός υδράργυρος (συστατικό της ουσίας thimerosal, που ενοχοποιείται για πρόκληση άσθματος, απώλειας μνήμης, αυτισμού, κόπωσης, κλπ),  το σκουαλένιο (που ενοχοποιείται για το «σύνδρομο του κόλπου», που έπαθε ένας μεγάλος αριθμός αμερικάνων στρατιωτών που πολέμησε στον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ το 1990) και που περιέχεται ως ανοσοενισχυτικό στο εμβόλιο που θα προμηθεύσει η εταιρία Glaxo στην Ελλάδα,  κ..α. Οι παρενέργειες από το εμβόλιο μπορεί να σχετίζονται άμεσα με αυτά τα συστατικά, μπορεί όμως και όχι. Πρακτικά, η αντίδραση ενός κόσμου ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό βασίζεται ακριβώς στον κίνδυνο από την πιθανότητα ύπαρξης τέτοιων παρενεργειών.

Κίνδυνος που παρά το γεγονός ότι γενικά είναι μικρός σε ένα συνηθισμένο εμβολιασμό ενός τμήματος του πληθυσμού, γίνεται αρκετά μεγαλύτερος όταν μιλάμε για μαζικό εμβολιασμό ολόκληρου του πληθυσμού. Αυτό είναι πολύ απλό για να το καταλάβει καλά κάποιος. Ένα νευρολογικό σύνδρομο που έχει πιθανότητα να συμβεί στο ένα στα χίλια άτομα που εμβολιάζονται για μια νόσο, όταν εμβολιαστούν 20.000 άτομα θα συμβεί πιθανότατα στους 20 ανθρώπους. Αν εμβολιαστούν όμως ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα συμβεί σε χίλιους ανθρώπους. Μπορεί να φανταστεί κάποιος τι θα συμβεί όταν μιλάμε για εμβολιασμό του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της γης.

Εξάλλου ο εμβολιασμός υποτίθεται ότι αφορά ανθρώπους που δεν έχουν νοσήσει από την νόσο. Ωστόσο οι ειδικοί που ασχολούνται με αυτήν εκτιμούν ότι στην Ελλάδα έχουν ήδη νοσήσει 100000 άνθρωποι, όμως τα επιβεβαιωμένα κρούσματα από τα διαπιστευμένα εργαστήρια είναι μόνο 2800. Πως σκοπεύουν οι υπηρεσίες του κράτους να απαντήσουν σ’ αυτό το πραγματικό χάσμα; Δεν θα πουλήσουν «ασφάλεια» σε «μη- σαφώς επιβεβαιωμένα κρούσματα» για να ανεβάσουν ακόμα περισσότερο τα κέρδη του κεφαλαίου;

Είναι η επιστημονική αντιπαράθεση επαρκές κριτήριο άρνησης του εμβολιασμού, ή μήπως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από την επιστημονική κριτική; Κάνουμε αυτή την ερώτηση παίρνοντας ως δεδομένο το ότι για κάθε ένα από τα επιχειρήματα αυτής της κριτικής, το ιατροφαρμακευτικό σύμπλεγμα έχει και την εμπειρία και τα μέσα για να τα αντικρούσει στον ένα ή στον άλλο βαθμό.

 Δ. Γιατί είμαστε ενάντια στην απάτη του εμβολίου για τη «νέα» γρίπη. Γιατί δεν εμβολιάζομαστε

Τα κοινωνικά/ πολιτικά προβλήματα είναι προβλήματα συγκεκριμένα, υλικά, πρακτικά. Παίζοντας το γνωστό παιχνίδι του τρόμου, τα ΜΜΕ κάνανε  το ζήτημα της «νέας» γρίπης κεντρικό, και γι’ αυτό ο εμβολιασμός απασχολεί όλο και περισσότερο τους εκμεταλλευόμενους: όχι ως κάτι ιδεολογικό, μεταφυσικό, θεωρητικό. Αλλά ως κάτι που αφορά την υγεία των ίδιων, την υγεία των παιδιών τους, ως κάτι που αφορά την καθημερινότητα του καθενός από εμάς.

 Παρά όμως το παιχνίδι του τρόμου που προσπάθησαν να παίξουν όσο καλύτερα μπορούσαν οι θεσμοί του κράτους, ιδεολογικοί και τεχνοκρατικοί, εμείς διασταυρωνόμαστε συνεχώς με μια βαθιά υποψία από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων. Μια βαθιά υποψία για το παιχνίδι που πάει να παιχτεί στις πλάτες μας.

 Ως εργαζόμενοι στην βιομηχανία της υγείας, είμαστε στο μάτι του κυκλώνα της κρατικής στρατηγικής αφού θα κληθούμε σύντομα να γίνουμε τα πρώτα πειραματόζωα του φαρμακευτικού κεφαλαίου κάνοντας στους εαυτούς μας το εμβόλιο (στις ΗΠΑ αυτό συμβαίνει ήδη) και μετά να γίνουμε οι μεταπράτες και οι εκτελεστές της πολιτικής του, εφαρμόζοντας τον εμβολιασμό μαζικά στον πληθυσμό. Ως πολιτικά υποκείμενα (είτε εργαζόμαστε στην βιομηχανία της υγείας, είτε όχι) που μας απασχολούν τα ζητήματα της υγείας και της ασθένειας σε όλες τις διαστάσεις τους, σαν ζητήματα σημαντικά για την καθημερινότητα μας, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέση απέναντι στο ζήτημα του εμβολιασμού για την «νέα» γρίπη.

Ως μέλη αυτής της Συνέλευσης, γνωρίζουμε ότι αυτό το ζήτημα δεν αντιστοιχεί στις πρακτικές μας δυνατότητες άσκησης ανταγωνιστικής πολιτικής και δεν αιθεροβατούμε. Αυτό που αντιστοιχεί στην δυναμική μας δηλαδή, δεν είναι να μπλοκάρουμε τις φαρμακοεταιρίες που εμπορεύονται αυτό το εμβόλιο, ούτε να αποτρέψουμε το κράτος από το να επιβάλλει τις στρατηγικές του. Αυτά τα πράγματα είναι υπόθεση μεγάλου μέρους των εκμεταλλευόμενων, όχι ολιγομελών πολιτικών διαδικασιών. Αντίθετα αυτό που μας αντιστοιχεί είναι να κοινωνικοποιήσουμε στο μέτρο των δυνάμεων μας αυτή την γνώση που θα προσπαθεί να βάζει τις προϋποθέσεις για μια ριζική αντιπαράθεση με την πολιτική του κεφαλαίου, και μια ερμηνεία από την σκοπιά του ανταγωνισμού που θα είναι ανοιχτή σε όσους εκμεταλλευόμενους θελήσουν να ψάξουν τις παραμέτρους μιας έμπρακτης κριτικής στις επιδιώξεις του κράτους. Μ’ αυτούς τους εκμεταλλευόμενους, υγειονομικούς και μη, θέλουμε να συναντηθούμε για να θέσουμε κατ’ αρχήν τους όρους της πρακτικότητας αυτών των στόχων μας.

Δεν αντιμαχόμαστε τον εμβολιασμό στην βάση επιστημονικών επιχειρημάτων (αν μπορεί να πει κάποιος ότι υπάρχουν αποκλειστικά τέτοια επιχειρήματα), χωρίς φυσικά να τα περιφρονούμε. Ίσα- ίσα οι πρώτες αναφορές για 270 ήδη περιστατικά παρενεργειών στο σουηδικό πληθυσμό και για τους δύο πρώτους θανάτους που σχετίζονται σθεναρά με τον εμβολιασμό, είναι μια καλή ένδειξη του τι πρόκειται να γίνει από εδώ και πέρα. Πέρα από αυτό όμως, εμείς αντιμαχόμαστε τον εμβολιασμό, πρωτίστως με πολιτικά επιχειρήματα. Και μάλιστα με πολιτικά επιχειρήματα στην βάση της συλλογικής εναντίωσης απέναντι στον εμβολιασμό, όχι στην βάση του δικαιώματος της ατομικής επιλογής, Με αυτή την έννοια δεν είμαστε απλώς ενάντια στον μαζικό εμβολιασμό για την «νέα» γρίπη υπερασπιζόμενοι μια ανάπηρη κατ’ ουσίαν ελευθερία επιλογής • είμαστε συνολικά ενάντια στον εμβολιασμό στην βάση της συλλογικής άρνησης και της αντίστασης στα σχέδια του κράτους και του  κεφαλαίου.

Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή αρνούμαστε να γίνουμε οι πελάτες του εμπορεύματος ασφάλεια και να ορκιστούμε πίστη στο κράτος του τρόμου. Απέναντι σε μια νόσο κατασκευασμένη για να αποφέρει κέρδος για τα αφεντικά και να επιβάλλει την πειθάρχηση στις επιταγές του κράτους, η μόνη δυνατή απάντηση μας είναι η αποκάλυψη της αλήθειας μας και η ριζική αντιπαράθεση με την πολιτική τους. Αρνούμαστε να γίνουμε τα πειραματόζωα του φαρμακευτικού κεφαλαίου και της τεχνοεπιστημονικής κυριαρχίας .

Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή ακόμα και στην οριακή περίπτωση της μαζικής διάδοσης της «νέας» γρίπης, τα όπλα αντιμετώπισης της δεν μπορεί να είναι εμβόλια και φάρμακα, ούτε απλά πλύσιμο χεριών και μάσκες στο πρόσωπο. Τα πραγματικά όπλα αντιμετώπισης της είναι η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που στην βάση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας, δημιουργούν τις συνθήκες ευπάθειας σε νόσους, ή στην χειρότερη περίπτωση κατασκευάζουν νέες νόσους προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους είδους πάντα σκοπούς: το κέρδος για τους λίγους, την μιζέρια για τους πολλούς.                                                               

Συνέλευση Υψηλού Κινδύνου

1. Με το θέμα έχει ασχοληθεί ο Ιός της Ελευθεροτυπίας

2. Βλ. και Duclos Denis: Η νεύρωση της γρίπης καθρέπτης της νεύρωσης της κοινωνίας, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 27/10/2009.

3. Για παράδειγμα ενώ μέχρι πρόσφατα όλες οι οδηγίες των υπεύθυνων οργανισμών στην Ελλάδα σύστηναν επίσκεψη στο γιατρό σε περίπτωση που κάποιος ασθενής νοσήσει με πυρετό πάνω από 38, 5 για πάνω από 3 ημέρες, πρόσφατο άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό New Scientist, υποστηρίζει ότι το 30% των ασθενών με «νέα γρίπη» δεν εμφανίζουν πυρετό! Ότι να ναι….

4. Critical Art Ensemble: Marching Plague , σελ. 71, στην διεύθυνση: www.critical-art.net/books/mp/mp3.pdf , η μετάφραση δική μας. 

5. Αλλαγή τεχνογνωσίας ανακοίνωσε και η εταιρία Novartis. Όσον αφορά την Baxter, έχει ήδη καταδικαστεί πρόσφατα από δικαστήριο του Ιλινόις επειδή προκειμένου να μειώσει το κόστος παραγωγής εμβολίων για την κοινή γρίπη, «μόλυνε» σ’ ένα εργαστήριο της στην Πράγα, το περιβάλλον κατασκευής του συγκεκριμένου εμβολίου, με τον ιό της γρίπης των πτηνών, με αποτέλεσμα να στείλει παρτίδες των μολυσμένων εμβολίων σε 19 χώρες, προκαλώντας το θάνατο σε τουλάχιστον 100 ανθρώπους και παρενέργειες σε χιλιάδες άλλους. Η δικαστική έρευνα συνεχίζεται. Ελευθεροτυπία 4/10/2009

Α(Η1Ν1)ν positive

(38 κι οκτώ, 39 κι εννιά…)

Υπό την επήρεια υψηλών θερμοκρασιών, (και επωφελούμενος της επταήμερης αναρρωτικής που μου παρέχει η «Νέα Γρίπη») θα αποπειραθώ να απαντήσω στην επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται στο κείμενο με τίτλο: «Εμβολιασμός για τη «νέα» γρίπη και ανταγωνιστικό κίνημα» της «Συνέλευσης Υψηλού Κινδύνου».

Εκτός του ότι η ΣΥΚ αναζητά τον κριτικό σχολιασμό, το συγκεκριμένο κείμενο, καθώς συγκεντρώνει θα έλεγα όλη την επιχειρηματολογία ενός ρεύματος και μιας συζήτησης ενάντια στον εμβολιασμό για τη νέα γρίπη και μάλιστα με επιχειρήματα και από την οπτική του ανταγωνιστικού κινήματος, αποτελεί επιπλέον μια αφορμή για εμένα να πω τα δυο λόγια που θέλω και που από καιρό λέμε ότι θα συζητήσουμε και μέσα στους «Εργαζόμενους και Εργαζόμενες στη Βιομηχανία της Υγείας».

Θα ξεκινήσω με μια περίληψη της επιχειρηματολογίας και του σκεπτικού όπως το κατάλαβα, ώστε στη συνέχεια να γίνει κατανοητό και στο τι απαντάω (σε περίπτωση που κατάλαβα άλλο από αυτό που εννοεί η Συνέλευση). Μας λέει λοιπόν η Συνέλευση ότι ουσιαστικά:

«…Το νέο αυτό παράδειγμα των τριών νόσων (η γρίπη των «χοίρων», η πνευμονία του SARS και η γρίπη των πτηνών) αποτελεί την  επέκταση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο πεδίο της υγείας. Σαν κεντρικό στοιχείο αυτού του πολέμου αναδείχτηκε το ζήτημα της ασφάλειας, όπως είχε αναδειχτεί από τα δυτικά κράτη το ζήτημα της κομμουνιστικής απειλής σαν κεντρικό στοιχείο του «ψυχρού πολέμου».

Το εμπόρευμα-ασφάλεια, η απόσπαση δηλαδή κέρδους από την εκμετάλλευση των φόβων που κατασκευάζονται από τα αφεντικά γι’ αυτό το σκοπό, είναι ένα από τα κεντρικά διακυβεύματα αυτού του πολέμου.»

Αμέσως παρακάτω:

«…Μια νόσος που υπό άλλες συνθήκες το πολύ που θα απασχολούσε θα ήταν τα επιστημονικά περιοδικά της ιατρικής κοινότητας θα γίνει κάτι παραπάνω από μια απλή νόσο: θα γίνει απειλή, θα γίνει θανατηφόρος ιός, θα γίνει συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Θα γίνει μείζων πρόβλημα δημόσιας υγείας για τον παγκόσμιο πληθυσμό. Κι όλα αυτά γιατί; Για να στηθεί μια επιχείρηση απόσπασης κέρδους που χρησιμοποιεί ως καύσιμο το φόβο. Όχημα αυτής της επιχείρησης θα είναι το εμβόλιο.»

Και τέλος:

«…Πέρα από αυτό όμως, εμείς αντιμαχόμαστε τον εμβολιασμό, πρωτίστως με πολιτικά επιχειρήματα. Και μάλιστα με πολιτικά επιχειρήματα στην βάση της συλλογικής εναντίωσης απέναντι στον εμβολιασμό, όχι στην βάση του δικαιώματος της ατομικής επιλογής, Με αυτή την έννοια δεν είμαστε απλώς ενάντια στον μαζικό εμβολιασμό για την «νέα» γρίπη υπερασπιζόμενοι μια ανάπηρη κατ’ ουσίαν ελευθερία επιλογής · είμαστε συνολικά ενάντια στον εμβολιασμό στην βάση της συλλογικής άρνησης και της αντίστασης στα σχέδια του κράτους και του  κεφαλαίου.

Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή αρνούμαστε να γίνουμε οι πελάτες του εμπορεύματος ασφάλεια και να ορκιστούμε πίστη στο κράτος του τρόμου. Απέναντι σε μια νόσο κατασκευασμένη για να αποφέρει κέρδος για τα αφεντικά και να επιβάλλει την πειθάρχηση στις επιταγές του κράτους, η μόνη δυνατή απάντηση μας είναι η αποκάλυψη της αλήθειας μας και η ριζική αντιπαράθεση με την πολιτική τους. Αρνούμαστε να γίνουμε τα πειραματόζωα του φαρμακευτικού κεφαλαίου και της τεχνοεπιστημονικής κυριαρχίας .

Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή ακόμα και στην οριακή περίπτωση της μαζικής διάδοσης της «νέας» γρίπης, τα όπλα αντιμετώπισης της δεν μπορεί να είναι εμβόλια και φάρμακα, ούτε απλά πλύσιμο χεριών και μάσκες στο πρόσωπο. Τα πραγματικά όπλα αντιμετώπισης της είναι η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που στην βάση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας, δημιουργούν τις συνθήκες ευπάθειας σε νόσους, ή στην χειρότερη περίπτωση κατασκευάζουν νέες νόσους προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ίδιους πάντα σκοπούς: το κέρδος για τους λίγους, την μιζέρια για τους πολλούς.»

κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και αίτημα για ασφάλεια

Το πρώτο που με προβληματίζει είναι το γιατί θα πρέπει να προσδιορίσουμε την πολιτική της κυριαρχίας γύρω από το «αίτημα για ασφάλεια» ως «εμπόρευμα». Νομίζω ότι, όπως και ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο αντικομουνισμός η ισλαμοφοβία κα, δεν είναι εμπορεύματα, αλλά πτυχές/όψεις της κυριαρχίας. Δεν έχουν δηλαδή ως άμεσο και αποκλειστικό στόχο το υλικό κέρδος (χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείεται, κάθε άλλο μάλιστα), παρά την αναπαραγωγή της κυριαρχίας σε άλλοτε άλλο επίπεδο (επαναλαμβάνω: και σε υλικό επίπεδο). Επειδή όμως δεν ενδιαφέρομαι για μια τέτοιου είδους αντιπαράθεση, θα υιοθετήσω αυτήν την διαλεκτική και θα προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω μέσα σε αυτά τα πλαίσια.

Θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με την επιχειρηματολογία γύρω από «Το παράδειγμα της «νέας» γρίπης σαν επέκταση του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» στο πεδίο της υγείας,», οπότε επίσης δε θα σταθώ εκεί, αν και πιθανά να μην έχουμε την ίδια άποψη για τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία». Η ΝΓ έχει όλα τα χαρακτηριστικά για τη δημιουργία καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης. Είναι κάτι σαν τον «ισλαμιστή βομβιστή που αυτόεκρήγνυται»: κυκλοφορεί ανάμεσά μας, μεταδίδεται χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι (τουλάχιστον μία ημέρα πριν τον ανακαλύψουμε), χτυπάει παιδιά και άμαχους, εμφανίζεται εκεί που δεν τον περιμένεις, σκοτώνει (εντάξει όχι τόσους πολλούς όσους φημολογείται αλλά μήπως αυτοί που ανατινάσσονται σκοτώνουν πολλούς περισσότερους;), και επίσης εκκολάπτεται σε φτωχές χώρες ή/και φτωχογειτονιές, χρειάζεται συλλογική αντιμετώπιση καθώς δεν αφορά μόνο τον καθένα ατομικά…

Αυτό που με βρίσκει αντίθετο είναι η εκτίμηση της σοβαρότητας του ενδεχόμενου εμφάνισης πανδημίας. Τόσο όσον αφορά στην πιθανότητα εμφάνισης πανδημίας, όσο και την πιθανή βαρύτητά της. Το ότι υπάρχει μία προσπάθεια από την πλευρά των αφεντικών να δημιουργηθεί μια «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης», ώστε να οξυνθεί το «αίτημα για ασφάλεια» και να στραφούν οι κοινωνίες προς τα κράτη (και τους αντίστοιχους θεσμούς βέβαια) «σωτήρες» (όπως πολύ καλά είδαμε να γίνεται σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις που πολύ καλά περιγράφει η ΣΥΚ) δε θα πρέπει να μας κάνει να υποεκτιμήσουμε την πιθανότητα να εμφανιστεί μία πανδημία και μάλιστα σοβαρή. Τουλάχιστον δεν θα πρέπει να μας κάνει να το παρακάμψουμε στην απάντησή μας.

πανδημία ή παραμύθια;

Η πρόβλεψη για την επερχόμενη πανδημία αφορά σε δύο επίπεδα: 1) ότι πάμε για πανδημία (επιδημία με παγκόσμια εξάπλωση που προκαλείται από έναν καινούριο ιό που προσβάλλει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που δεν έχει ανοσία) και 2) ότι πάμε για πανδημία με πολλούς θανάτους και ακόμα πιο πολλούς βαριά αρρώστους.

Η ΣΥΚ (απ’ ό,τι καταλαβαίνω) δεν αμφισβητεί το ότι πάμε για πανδημία. Παρόλα αυτά θα σταθούμε μια στιγμή γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που, πολύ εύκολα και χωρίς στοιχεία, απλά και μόνο επικαλούμενοι τη «δολιότητα» των αφεντικών, λένε ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για παγκόσμια μετάδοση και ότι είναι όλα ψέματα και, όπως η γρίπη των πτηνών δεν εμφανίστηκε τελικά, έτσι και αυτή τώρα, δε θα εμφανιστεί ποτέ. Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου ξεκινάει από το ότι μέχρι σήμερα ο διάλογος γίνεται σε επίπεδο προβλέψεων και πραγματική δυνατότητα προβλέψεων στη βάση στοιχείων, και όχι θεωριών, έχει μόνο ο ένας: οι διάφοροι παγκόσμιοι οργανισμοί. Αυτοί λοιπόν, (που δυστυχώς μόνο αυτοί έχουν τέτοιας εμβέλειας στοιχεία που να τους επιτρέπουν να κάνουν σχετικά ασφαλείς προβλέψεις, και δυστυχώς κανένας αυτόνομος αντικυριαρχικός θεσμός) μιλάνε για μία ίωση σε εξέλιξη η οποία απειλεί όλο τον πλανήτη. Το ερώτημα προς όλους αυτούς που λένε ότι όλα είναι ψέματα είναι: πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ πανδημία, ή όταν υπάρξει εσείς θα την καταλάβετε και θα μας ενημερώσετε ώστε να περιμένουμε από μια έγκυρη πηγή ενημέρωση; Τα αφεντικά δεν έχουν λόγους να προβλέψουν μια ενδεχόμενη πανδημία; Αν ναι τότε πώς θα την χειριστούν; Διαφορετικά ή έτσι όπως τώρα;

Η γνώμη μου είναι ότι η απάντησή μας στο ζήτημα αν επίκειται πανδημία ή όχι δεν πρέπει να είναι ότι είναι μια απάτη. Δεν μπορούμε να λέμε συνεχώς ότι τα αφεντικά λένε ψέματα, γιατί αφενός δε λένε συνέχεια ψέματα (άσχετα αν παρουσιάζουν τα δεδομένα κατά το συμφέρον τους), και αφετέρου μια πανδημία κάποτε θα ενσκήψει. Τίποτα δεν μας εμποδίζει από το να μιλήσουμε συνολικά και, εκτός από τα παραπάνω, να πούμε και πόσο επικίνδυνη ή όχι μπορεί να είναι μια πανδημία, τι μέτρα χρειάζονται, τι μέτρα λαμβάνονται και σε τι αποβλέπουν και ποιους εξυπηρετούν, που βρίσκεται η υπερβολή, που η κυριαρχία και που η εκμετάλλευση.

σοβαρότητα (όχι μόνο της γρίπης)

Η ΣΥΚ όπως είπαμε φαίνεται όντως να αποδέχεται το ενδεχόμενο εμφάνισης πανδημίας και προσπαθεί να συνεχίσει τη συζήτηση και να μιλήσει για την πιθανή βαρύτητά της. Πέφτει όμως από την αρχή σε ένα λάθος. Αμφισβητεί τη σοβαρότητα της προβλεπόμενης πανδημίας, στηριζόμενη σε εμφανώς λάθος δεδομένα. Λέει δηλαδή ότι ΝΓ έχει ελάχιστη θνησιμότητα!!! Μα και οι επιστήμονες δεν ισχυρίστηκαν ότι η θνησιμότητα (πόσοι επί τοις εκατό από αυτούς που πεθαίνουν, πεθαίνουν από αυτήν την ασθένεια) είναι μέχρι τώρα υψηλή! Ισχυρίζονται ότι μπορεί να γίνει υψηλή, καθώς κινδυνεύει να αρρωστήσει το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτό που είναι όντως χαμηλό είναι η θνητότητα της ΝΓ (πόσοι επί τοις εκατό από αυτούς που θα αρρωστήσουν από την ασθένεια θα πεθάνουν), και πιθανώς λίγο χαμηλότερη από την εποχιακή γρίπη. Η διαφορά για όσους δεν καταλαβαίνουν είναι ότι αν αρρωστήσουν 1000 από τη ΝΓ θα πεθάνει περίπου μισός, ενώ από την εποχιακή γρίπη μπορεί και ένας ολόκληρος. Η σημαντικότερη διαφορά όμως είναι ότι από την εποχιακή γρίπη δεν κινδυνεύει να αρρωστήσει το 30% του πλανήτη, αλλά πολύ λιγότεροι, καθώς οι περισσότεροι έχουν ήδη νοσήσει. Αν επαληθευθούν όμως οι προβλέψεις των επιστημόνων τότε όντως αυτό το 0.05% του 30% θα σημαίνει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια βαριά αρρώστους. Δεν έχει νόημα να λέμε ότι το 2008 πέθαναν περίπου 300.000 από την εποχιακή γρίπη και φέτος από τη ΝΓ έχουν πεθάνει πολύ λιγότεροι. Τη θνησιμότητα της ΝΓ θα τη συγκρίνουμε με αυτήν της εποχιακής μετά τη διέλευση του κύματος. Ενδεικτικά να πω ότι μέχρι σήμερα που γράφεται αυτό το κείμενο στην Ελλάδα έχουν πεθάνει 12 από τη ΝΓ και κανένας από την εποχιακή. Το 2008 καταγράφηκε μόνο ένας θάνατος από εποχιακή γρίπη. Ξαναλέω, τα στοιχεία τα παραθέτω ενδεικτικά θέλοντας να δείξω ότι, όσον αφορά στη θνησιμότητα της νέας γρίπης μιλάμε σε επίπεδο προβλέψεων, και αυτές δε νομίζω ότι μπορεί κανείς ακόμα έγκυρα να τις ανατρέψει.

Καταλαβαίνετε βέβαια ότι αν αποδειχτεί ότι τα αφεντικά έχουν δίκιο τότε τα πράγματα θα είναι όντως δύσκολα. Κυρίως για αυτούς που θα αρρωστήσουν αλλά και για αυτούς που θα έχουν πει ότι: Σ’ αυτή την περίπτωση λοιπόν, μια σχετικά ήπια ίωση, με ελάχιστη θνησιμότητα ακόμα και σε σχέση με την γνωστή σε όλους γρίπη, γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε μια φοβερή πανδημία που απειλεί συλλήβδην τον παγκόσμιο πληθυσμό. Αυτό θα πει κοινωνική κατασκευή: δεν θα πει ούτε συνωμοσιολογικές θεωρίες, ούτε άρνηση της πραγματικότητας της ύπαρξης της ίωσης. Μια νόσος που υπό άλλες συνθήκες το πολύ που θα απασχολούσε θα ήταν τα επιστημονικά περιοδικά της ιατρικής κοινότητας θα γίνει κάτι παραπάνω από μια απλή νόσο: θα γίνει απειλή, θα γίνει θανατηφόρος ιός, θα γίνει συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Θα γίνει μείζων πρόβλημα δημόσιας υγείας για τον παγκόσμιο πληθυσμό.

Για αυτό νομίζω ότι, και σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να μιλήσουμε για την πιθανή σοβαρότητα και να μην το παρακάμψουμε λέγοντας ότι υπερβάλουν. Ότι δημιουργείται καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, αίσθημα ανασφάλειας και αίτημα για ασφάλεια μέσω της υπερβολής να τα πούμε. Όχι όμως ότι δεν τρέχει τίποτα! Ακόμα και γιατί κάποτε θα τρέχει και θα πρέπει να έχουμε απάντηση. Και δεν είναι λίγα αυτά που έχουμε να πούμε για το πώς και με τι στόχους αντιμετωπίζεται μια σοβαρή πανδημία.

εν καιρώ πανδημίας τι;

Και νομίζω ότι έχουμε να πούμε πολλά, σε σχέση με το πώς και με τι κίνητρα και στόχους αντιμετωπίζεται μια πανδημία. Η ΣΥΚ δυστυχώς (προφανώς εξ’ αιτίας της προηγούμενης λάθος παραδοχής που δεν της επιτρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο μιας βαριάς πανδημίας) και αυτό το περνάει στα ψιλά γράμματα και με μια φράση λέει: «Κι όλα αυτά γιατί; Για να στηθεί μια επιχείρηση απόσπασης κέρδους που χρησιμοποιεί ως καύσιμο το φόβο.»

Εδώ προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Τα αφεντικά είναι μόνο πλιατσικολόγοι; Δεν ενδιαφέρονται για την εύρυθμη λειτουργία των κοινωνιών; Δεν τους αφορά η ομαλή λειτουργία των αγορών; Μπορεί ή όχι μια πανδημία να επηρεάσει τη λειτουργία των αγορών;

Νομίζω ότι πραγματικά τα αφεντικά είναι και πλιατσικολόγοι, δεν είναι όμως μόνο τέτοιοι. Μην παρεξηγηθώ: δε λέω ότι νοιάζονται για την υγεία μας, (όσον αφορά στη δικιά τους υγεία νοιώθουν σίγουρα πιο ασφαλείς). Από ό,τι φαίνεται, το ενδεχόμενο πανδημίας από μία νόσο με έστω και τόσο μικρή θνητότητα, τους απασχολεί πραγματικά για άλλους λόγους: οι οικονομοτεχνικές μελέτες γύρω από τη ΝΓ και μια ενδεχόμενη πανδημία (μία τέτοια υπάρχει στο εθνικό σχέδιο δράσης για τη ΝΓ) μιλάνε για οικονομική κρίση λόγω της γρίπης. Μιλάνε για ώρες απουσίας από τη δουλειά, έξοδα νοσηλείας, επιχειρήσεις που κλείνουν, συστήματα υγείας που καταρρέουν, αλλά και ολόκληρες οικονομίες που καταρρέουν.

Νομίζω ότι είμαστε στον πυρήνα του ζητήματος. Τα αφεντικά, με βάση τις προβλέψεις τους, προετοιμάζονται εδώ και χρόνια για μια πανδημία γρίπης που θα απειλήσει την αγορά. Περιμένοντάς την, δημιουργούν συνθήκες εκτάκτου ανάγκης και αίτημα για ασφάλεια, ώστε όλοι οι κυριαρχούμενοι να στραφούν προς τα κράτη και τις αντίστοιχες δομές προκειμένου να πειθαρχήσουν. Σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί η πανδημία, δεν έχουν να χάσουν τίποτα (μπορούν άλλωστε να πουν ότι λόγω των μέτρων τους δεν εμφανίστηκε), σε περίπτωση που εμφανιστεί θα είναι όλοι έτοιμοι να πειθαρχήσουν στα αναγκαία μέτρα ώστε να υπάρχει η μικρότερη δυνατή οικονομική ζημιά για το κεφάλαιο.

Ενδεικτική είναι η εγκύκλιος της Γαλλικής Διεύθυνσης Εργασίας που τιτλοφορείται «σχετικά με τη νέα γρίπη» και, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρέχει την απόλυτη εξουσία στους εργοδότες να επιμηκύνουν τα εργασιακά ωράρια των υπαλλήλων τους, με σκοπό να «επιβιώσει» η λειτουργία της επιχείρησης τους αλλά και του γενικότερου οικονομικού συστήματος της Γαλλίας εν μέσω μιας πανδημίας της νέας γρίπης. Τα μέτρα που η εν λόγω εγκύκλιος επιτρέπει στους εργοδότες να λάβουν κυμαίνονται από επιμήκυνση του ημερησίου ωραρίου, έως και επιμήκυνση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας.

Η δημιουργία κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και το συνακόλουθα δημιουργούμενο αίτημα για ασφάλεια έχουν ως μόνο στόχο την πλήρη πειθάρχηση και υπακοή ώστε να υλοποιηθούν τα σχέδιά τους. Αυτή νομίζω ότι είναι η απάντηση στα πώς και τα γιατί. Το ότι κάποιοι θα τα οικονομήσουν είναι αυτονόητο καθώς όλα έτσι λειτουργούν στον καπιταλισμό.

εμβόλιο (σε ξένο κώλο 100 καμτσικιές δεν πονάνε καθόλου)

Εκεί εμφανίζεται και το εμβόλιο στα σχέδια των αφεντικών. Οι ίδιες οικονομοτεχνικές μελέτες, που μιλάνε για την επαπειλούμενη κρίση, μιλάνε και για το εμβόλιο και λένε ότι, το να εμβολιαστεί όλος ο πληθυσμός είναι πιο φτηνό από το να αρρωστήσει. Εν ολίγοις το εμβόλιο συμφέρει τα αφεντικά, τόσο για επικοινωνιακούς λόγους, μιας και εμφανίζονται σαν να έχουν μια λύση στην κρίση που δεν θα μπλοκάρει την αγορά, όσο και γιατί ελπίζουν να αμβλύνει ή και να ελέγξει την κρίση. Είναι φανερό νομίζω ότι το εμβόλιο προωθείται όχι για να μην αρρωστήσουμε (όχι επειδή μας λυπούνται δηλαδή), όχι για να μην αρρωστήσουν βαριά ή πεθάνουν οι ευπαθείς ομάδες, αλλά για να μην αρρωστήσει η αγορά. Για αυτό άλλωστε θέλουν να εμβολιάσουν και τους υγιείς πληθυσμούς. Για να πάνε στη δουλειά και να μην πάρουν αναρρωτική. Για αυτό σε πρώτη προτεραιότητα για τους εμβολιασμούς βρίσκονται οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία της Υγείας: για να μην καταρρεύσει αυτή που θα κληθεί να τραβήξει το κύριο βάρος αυτής της πανδημίας.

Υπάρχει βέβαια και ένας επιστημονικός λόγος για τον οποίο προτείνονται οι μαζικοί εμβολιασμοί, το ότι μόνο αυτοί μπορούν να δημιουργήσουν το απαραίτητο ανοσοποιητικό τείχος για την αναστολή της πανδημίας. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως δεν παύει το κίνητρο να είναι το ίδιο: η σωτηρία της αγοράς.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι, μέτρα ριζικά αντίθετα με την οικονομία της αγοράς, τα οποία θα ήταν εξίσου αποτελεσματικά απέναντι στην καθυστέρηση εξάπλωσης του επιδημικού κύματος, όπως η αποφυγή συγχρωτισμού στους στάβλους της κατανάλωσης, της μαζικής μεταφοράς και της παραγωγής, δε συζητιούνται καν.

Η ΣΥΚ δυστυχώς, έχοντας κάνει το αρχικό λάθος, δε φτάνει να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο. Δηλώνει την εναντίωσή της στον εμβολιασμό και παροτρύνει ουσιαστικά να μην εμβολιαστούμε ώστε να μην αναπαράγουμε το εμπόρευμα ασφάλεια. Το εμβόλιο είναι ένα «όχημα» του εμπορεύματος ασφάλεια και όποιος εμβολιαστεί εμπλέκεται με κάποιον τρόπο σε αυτήν την ιστορία: «Όχημα αυτής της επιχείρησης θα είναι το εμβόλιο.»., καθώς και στην εσωτερική επικεφαλίδα: «Β. Το εμβόλιο ως η υλική πραγματικότητα του εμπορεύματος-ασφάλεια» και στο τέλος: Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή αρνούμαστε να γίνουμε οι πελάτες του εμπορεύματος ασφάλεια και να ορκιστούμε πίστη στο κράτος του τρόμου». ή  «Αρνούμαστε να γίνουμε τα πειραματόζωα του φαρμακευτικού κεφαλαίου και της τεχνοεπιστημονικής κυριαρχίας.»  Εδώ νομίζω ότι λείπουν κάποιες εξηγήσεις.

εβαπορισμός

Θα συμφωνήσω ότι υπάρχουν κάποια «εμπορεύματα» τα οποία δεν δικαιολογούμαστε να αγοράζουμε, αν και ζούμε μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία όπου όλα γύρω μας είναι εμπορευματοποιημένα οπότε αναγκαστικά για να επιβιώσουμε θα συμμετέχουμε σε κάποιο βαθμό σε μια τέτοια διαδικασία θέλοντας και μη. Θυμίζω ότι μιλάω με τους όρους της ΣΥΚ όταν χρησιμοποιώ τον όρο εμπόρευμα, και συνεχίζω λέγοντας ότι πιστεύω πως δεν μπορούμε να αγοράζουμε, για παράδειγμα, ούτε και μικρές ποσότητες ρατσισμού και ξενοφοβίας, ενώ αντίστροφα δεν μπορούμε να προσάψουμε τίποτα σε αυτόν που αγοράζει την τροφή του ή ακόμα και το PC του, αντί να τα κατασκευάζει μόνος του. Εδώ θα έπρεπε λοιπόν η ΣΥΚ να μας δείξει την ιδιαίτερη ποιότητα του εμπορεύματος εμβόλιο που το κατατάσσει στην κατηγορία αυτών που δεν αγοράζονται και όχι σε αυτά που δεν θα προσάψουμε κάτι σε αυτόν που θα τα αγοράσει.

Για να είμαστε πιο ακριβείς και να παραμείνουμε φιλικοί προς την ΣΥΚ θα πούμε ότι η ΣΥΚ μας προτρέπει να μην αγοράσουμε το εμπόρευμα ασφάλεια, κάτι στο οποίο συμφωνούμε. Από εκεί όμως μέχρι το να ταυτίζεται ο εμβολιασμός με την κατανάλωση ασφάλειας υπάρχει μία απόσταση, για την οποία χρειάζονται απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα για να την καλύψουμε.

Ας τα δούμε ένα ένα: τι γίνεται με την υπόλοιπη περίθαλψη και τη νέα γρίπη; Δηλαδή εντάξει, το εμβόλιο είναι το όχημα, τα αντιικά δεν είναι; Αν δεν είναι γιατί δεν είναι; Θυμίζω ότι στην γρίπη των πτηνών όπου δεν είχε εμφανιστεί εμβόλιο, η ίδια συζήτηση γινόταν γύρω από τα αντιικά. Και άντε για τα αντιικά φαίνεται η απάντηση να είναι εύκολη, καθώς δείχνουν να έχουν μικρή αποτελεσματικότητα και περιορισμένο όφελος (κυρίως στην πρόληψη των ευπαθών ομάδων και των ταλαίπωρων εργαζόμενων). Τι γίνεται όμως με όλη την υπόλοιπη δομή της περίθαλψης; Γιατί δεν λέμε: Όχημα αυτής της επιχείρησης θα είναι οι δομές περίθαλψης, τα αντιβιοτικά για όσους εμφανίσουν μικροβιακή πνευμονία, οι ΜΕΘ για όσους βαρύνουν κοκ; Και μη νομίζετε ότι προβοκάρω! Ούτε οι ΜΕΘ υστερούν σε κέρδη για το ιατροφαρμακευτικό κεφάλαιο, ούτε η Πρωτοβάθμια (η οποία εξάλλου θα αναλάβει και το εμβόλιο). Το ζήτημα ειδικά με τις ΜΕΘ και το πόσο ασφαλείς νοιώθουμε με 100 κρεβάτια παραπάνω είναι αιχμιακό.

Τι λέμε λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση; Είμαστε ενάντια στην επίσκεψη στο γιατρό, στη χρήση αντιικών και αντιβιοτικών, στη νοσηλεία στις ΜΕΘ επειδή αρνούμαστε να γίνουμε οι πελάτες του εμπορεύματος ασφάλεια και να ορκιστούμε πίστη στο κράτος του τρόμου»; Συνεχίζουμε και εδώ να λέμε ότι «Αρνούμαστε να γίνουμε τα πειραματόζωα του φαρμακευτικού κεφαλαίου και της τεχνοεπιστημονικής κυριαρχίας.»;

Υπάρχουν κάποιες διαφορές του εμπορεύματος εμβόλιο από τα άλλα ιατροφαρμακευτικά εμπορεύματα που το κάνουν να ξεχωρίζει; Η ΣΥΚ κάνει κάποιες προσπάθειες να δώσει αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό που θα προσπαθήσω να δείξω είναι ότι η επιχειρηματολογία τους δείχνει ότι όντως το εμβόλιο είναι στην αιχμή του εμπορεύματος ασφάλεια, όχι όμως με έναν ειδικότερο τρόπο από ότι τα υπόλοιπα εμπορεύματα που προαναφέραμε. Να έχετε στο νου σας ότι όλα έχουν τα κοινά χαρακτηριστικά του εμπορεύματος (είναι ως επί το πλείστον, αν όχι εντελώς, άχρηστα).

Ως προς την υποχρεωτική εφαρμογή του εμβολιασμού τον οποίο επικαλείται η ΣΥΚ, υπάρχει φάουλ στην επιχειρηματολογία, καθώς στην αρχή χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για τις διαφορετικές ιδιότητες του εμπορεύματος εμβόλιο, στη συνέχεια όμως αυτοαναιρείται «ως στην πράξη μη χρήσιμη». Οπότε η υποχρεωτικότητα δεν είναι κάποια ιδιαίτερη ιδιότητα και μάλλον συμφωνώ ότι θα δυσχέραινε την διακίνησή του ως εμπόρευμα.

Η δεύτερη ιδιότητα «συγκεκριμένης ημερομηνίας έναρξης και λήξης», αν και ισχύει για το συγκεκριμένο εμβόλιο όπως και για όλα της γρίπης, δεν καταλαβαίνω τι το ιδιαίτερο προσφέρει. Η κερδοφορία του εμβολίου για την εποχιακή γρίπη νομίζω ότι είναι κανονική και χωρίς να υπάρχει οξυμένο αίτημα για ασφάλεια και πριν από την εμφάνισή του στην αιχμή.

Δηλαδή δεν καταλαβαίνω πώς από το υποχρεωτικό (το οποίο στη συνέχεια αναιρείται) και το συγκεκριμένης ημερομηνίας έναρξης και λήξης πάμε στο ότι έχει τις προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης. Ως εμπόρευμα αναγκαίο και υποχρεωτικό. Δηλαδή τα αντιικά δεν μπορούν να είναι εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης επειδή υποτίθεται ότι πιάνουν όλους τους ιούς της γρίπης; Μήπως δεν είδαμε καταστάσεις όπου εξαφανίζονταν από την αγορά μαζί με τα εβαπορέ; Οι ΜΕΘ; Αυτό που νομίζω ότι του δίνει την προϋπόθεση να λειτουργήσει ως εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης είναι το ότι εμφανίζεται ως απάντηση σε ένα ζήτημα «έκτακτης Ανάγκης» δηλαδή τη ΝΓ. Τα άλλα είναι περιττά και μπερδεύουν.

Το ότι τρέχουν όλοι να αγοράσουν εβαπορέ σε καιρό πολέμου για την τρομοκρατία, δεν σημαίνει ότι το εβαπορέ έχει κάποια ιδιαίτερη ιδιότητα! Ούτε θα γίνουμε πιο κατανοητοί αν στραφούμε κατά του εβαπορέ και όχι κατά της δημιουργίας συνθηκών εκτάκτου ανάγκης!

Όσον αφορά στο επιχείρημα ότι όλα γίνονται για να στηριχτούν οι φαρμακοβιομηχανίες και ειδικότερα ο τομέας των εμβολίων, θα πούμε ότι, ναι θα στηριχτούν αυτοί οι τομείς, όχι όμως και ότι όλα γίνονται για αυτό! Θα μπορούσαν να κάνουν φοροαπαλλαγή αν ήθελαν κάτι τέτοιο. Μην ξεχνάτε ότι η όλη ιστορία ενέχει κινδύνους και για αυτές τις εταιρείες καθώς δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι δε θα γίνουν μηνύσεις για αποζημιώσεις σε περιπτώσεις ανεπιθύμητων ενεργειών. Άλλωστε γιατί να στηριχτούν ειδικά οι φαρμακοβιομηχανίες; Μήπως ακούστηκε από πουθενά ότι ήταν σε κρίση; Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις δεν έχουν ανάγκη; Η επίσημη οδηγία είναι επτά ημέρες αναρρωτική, σε κάθε εργαζόμενο, μόνο με τα συμπτώματα! Οι επιχειρήσεις που μέχρι τώρα αδυνατούσαν να δώσουν έστω και μία ημέρα άδεια, τι θα γίνουν; Αυτές δεν τους νοιάζουν;

Εξάλλου, έχουμε δείξει αλλού ότι, η συγκεκριμένη κρίση δεν είναι κρίση που μπορεί να απαντηθεί με κεϋνσιανικού τύπου λύσεις, όπως αύξηση της κατανάλωσης εμπορευμάτων και υπηρεσιών περίθαλψης των μισθωτών. Αντίθετα είναι κρίση εκμεταλλευσιμότητας των εργαζομένων, όπου η άνοδος στην κατανάλωση των εργαζομένων είναι μεγαλύτερη από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, και για αυτό το λόγο η επαναφορά της κερδοφορίας προϋποθέτει και απαιτεί το χτύπημα της, άμεσης και έμμεσης, κατανάλωσης των εργαζόμενων.

Δεν απαντάνε στην κρίση μέσω της πανδημίας. Το βάθεμα της κρίσης φοβούνται και παίρνουν μέτρα, φροντίζοντας να είναι προσοδοφόρα, είτε η πανδημία εμφανιστεί είτε όχι. Αλλά ας μην επεκταθούμε άλλο εδώ.

λεμονάκι μυρωδάτο

Προφανώς γνωρίζω ότι υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι το εμβόλιο είναι από άχρηστο ως επικίνδυνο. Αυτοί βέβαια στέκονται στις ανεπιθύμητες ενέργειες και σε ό,τι αρνητικό έχει εκφραστεί για το εμβόλιο, και χωρίς κάποια συνολικά στοιχεία, ή μια σοβαρή ανάλυση που να μας λέει ότι η ζημιά (σε κάποιο σύνολο) είναι μεγαλύτερη από το κέρδος, μας λένε να μην κάνουμε το εμβόλιο. Είναι μερικοί από αυτούς που μας προτείνουν βιταμίνη D (αλήθεια γιατί όχι C;) για να μη μας πιάσει η γρίπη, χωρίς όμως να μπαίνουν στον κόπο να παρουσιάσουν ούτε ένα στοιχείο που να δείχνει κάτι τέτοιο. Αν δεν είναι χειρότεροι είναι τουλάχιστον ίδιοι με αυτούς που μας προτείνουν το εμβόλιο.

Η ΣΥΚ δεν ανήκει σε αυτούς. Όσον αφορά γενικά στα εμβόλια βάζει κάποια ζητήματα, λέει όμως ότι εν ολίγοις κάποια από αυτά θα μπορούσε να τα δεχτεί.

Μας παρουσιάζει επίσης την επιχειρηματολογία των επιστημόνων για το νέο εμβόλιο, συνοδευτικά στην δική της επιχειρηματολογία. Ας σταθούμε λίγο και εδώ.

Το ότι κάποιες εταιρείες είχαν πατέντα δεν θα πρέπει να μας ξενίζει καθώς με βάση την επιδημιολογική επιτήρηση και στατιστικές αναλύσεις, εδώ και μια δεκαετία περιμένουν την έλευση αυτής (ή κάποιας αντίστοιχης) πανδημίας. Έτσι φαντάζομαι ότι δεν θα ήταν δύσκολο για μια εταιρεία να πατεντάρει ένα εμβόλιο για μια επερχόμενη πανδημία με βάση έναν τρόπο παραγωγής και κάποιες προβλεπόμενες ιδιότητες ώστε να μην τρέχει τελευταία στιγμή. Το ότι κατέχει πατέντα παρασκευής δεν σημαίνει ότι κατέχει και το εμβόλιο.

Τα υπόλοιπα επιχειρήματα για τα έκδοχα, τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τον εμβολιασμό ακόμα και αυτών που έχουν νοσήσει, μου φαίνονται λογικά και δεν έχω κάτι σημαντικό να πω.

τελικά το εμβόλιο να το κάνουμε ή όχι;

Το ότι δημιουργείται καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, το ότι δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας και αίτημα ασφάλειας, ώστε να εμβολιαστούν κάποιοι που επ’ ουδενί δεν έχουν λόγο να εμβολιαστούν, δεν σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι δεν θα ωφεληθούν. Ούτε βέβαια σημαίνει ότι θα ωφεληθούν. Αυτό που είναι ολοφάνερο είναι ότι ο κυρίαρχος θεσμός περίθαλψης (στον οποίο οι περισσότεροι ούτως ή άλλως απευθύνονται) προτείνει μία λύση για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα η οποία, παρά το ότι είναι προβληματική σε πολλά σημεία της, εμφανίζεται και ως η μοναδική. Δε νομίζω επίσης ότι αμφισβητεί κανείς ότι κάποιοι (οι λεγόμενες ευπαθείς ομάδες) έχουν αυξημένο κίνδυνο για βαριά νόσηση ή και θάνατο από τη ΝΓ (όπως και από άλλες αντίστοιχες καταστάσεις) και ότι, αν τους παροτρύνουμε να μην εμβολιαστούν τους παροτρύνουμε να μην χρησιμοποιήσουν αυτό που υπάρχει για να προφυλαχθούν (κάτι που όμως κάνουν για όλες τις άλλες καταστάσεις που προαναφέραμε).

Είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό επειδή ακόμα και στην οριακή περίπτωση της μαζικής διάδοσης της «νέας» γρίπης, τα όπλα αντιμετώπισης της δεν μπορεί να είναι εμβόλια και φάρμακα, ούτε απλά πλύσιμο χεριών και μάσκες στο πρόσωπο. Τα πραγματικά όπλα αντιμετώπισης της είναι η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που στην βάση της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας, δημιουργούν τις συνθήκες ευπάθειας σε νόσους, ή στην χειρότερη περίπτωση κατασκευάζουν νέες νόσους προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ίδιους πάντα σκοπούς: το κέρδος για τους λίγους, την μιζέρια για τους πολλούς.»

Οκ. Θα συμφωνήσουμε στο ποια είναι τα πραγματικά όπλα! Γιατί όμως στις άλλες περιπτώσεις τα εμβόλια και τα φάρμακα, το πλύσιμο χεριών και οι μάσκες στο πρόσωπο, το προφυλακτικό κα μπορεί να είναι κάποια όπλα, που τουλάχιστον δεν τα καταγγέλλουμε, και σε αυτήν την περίπτωση όχι; Γιατί δεν λέμε τα ίδια για τις ΜΕΘ, τα τεστ, την πρωτοβάθμια κλπ;

Δεν θα γίνω εγώ ο απολογητής των εμβολίων και του ιατροφαρμακευτικού συμπλέγματος και, σε όποιον με ρωτήσει, θα του πω και τα υπέρ και τα κατά για να αποφασίσει μόνος του, όμως οι πιθανότητες και τα στατιστικά και οι προβλέψεις για τις ευπαθείς ομάδες, όπως παρουσιάζονται από όλες τις πλευρές, και των ανεπιθύμητων ενεργειών συμπεριλαμβανομένων, είναι υπέρ του εμβολίου. Πολύ λιγότεροι προβλέπεται ότι θα αρρωστήσουν βαριά και πολύ λιγότεροι θα πεθάνουν. Όπως επίσης δε θα διαφωνήσω ότι οι προβλέψεις για όσους δεν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας είναι ακριβώς αντίθετες. Ο κύριος λόγος που εμβολιάζονται είναι για να δημιουργηθεί πιο γρήγορα το τείχος ανοσίας, το οποίο, σύμφωνα με τις προβλέψεις, θα προστατεύσει από την ίωση τις ευπαθείς ομάδες και, κυρίως, τις «ευπαθείς αγορές».

Αυτά δεν μας αρκούν; Πρέπει να πούμε ότι είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό συνολικά; Για να χρησιμοποιήσω το σχήμα που χρησιμοποίησα και λίγο πιο πριν: έχω να κατηγορήσω αυτόν που διαφημίζει τον εμβολιασμό ως τη λύση, δεν έχω τίποτα όμως να προσάψω σε αυτόν που κάνει το εμβόλιο για να προστατέψει τον εαυτό του ή τους γύρω του (άσχετα με το κατά πόσο ισχύει αυτό).

Δεν αρκεί να πούμε: Δεν εμβολιαζόμαστε για την οικονομία της αγοράς, αφήνοντας ένα περιθώριο σε όποιον νομίζει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, ή που πιθανά κρίνει ότι το όφελος το προσωπικό ή των γύρω του θα είναι μεγαλύτερο, να εμβολιαστεί;

Καιρός να τελειώνω. Η αδυναμία του ανταγωνιστικού κινήματος είναι πασιφανής και σε αυτήν όπως και σε άλλες περιπτώσεις. Δεν υπάρχουν δικά μας στοιχεία, δικές μας πηγές που να μπορούμε να επικαλεστούμε για δεδομένα τέτοιας κλίμακας. Μόνον υποθέσεις και ερμηνείες των δεδομένων των αφεντικών με βάση ερμηνευτικά σχήματα που πηγάζουν από τις ευρύτερες πολιτικές αντιλήψεις του καθενός, ή από την ερμηνεία του για την περίοδο. Αυτοί που βλέπουν την οικονομική κρίση ως κυρίαρχο ζήτημα θα μας μιλήσουν για νέα γρίπη και κρίση (ελπίζω να μην καρφώθηκα τόσο πολύ) αυτοί που μιλάνε για τον πλούσιο Βορά και τον φτωχό Νότο αντίστοιχα, όσοι βλέπουν παγκοσμίους πολέμους μεταξύ μπλοκ θα μας πουν για μιαν ακόμα μάχη τους, όσοι βλέπουν την ανάγκη για κοινωνία των πολιτών κάτι θα βρουν να πουν για ΜΚΟ κλπ φαντάζομαι. Πιστεύω ότι η ΣΥΚ, αν και όντως προσεγγίζει από ανταγωνιστική ματιά το ζήτημα της ασφάλειας (κάτι έχει προφανώς και αυτή να πει για τη «συμμαχία του καλού» ενάντια στην τρομοκρατία), άλλοτε υπερβάλει και άλλοτε υποεκτιμά κάποιες καταστάσεις, σχετικά με τη ΝΓ και ειδικότερα τον εμβολιασμό, και κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να δώσει μια συνέχεια στο διάλογο, που η ίδια άνοιξε, και που επιθυμία αυτού του κειμένου είναι να διευρυνθεί.

Μάνος

Υγ1: Το ενδεχόμενο να ξέφυγε ο ιός από εργαστήριο δεν αλλάζει τίποτα στην συζήτηση που κάνουμε εδώ (το ότι ασχολούνται με επικίνδυνα πράγματα το ξέρουμε και όσον αφορά στα ατυχήματα έχουμε ακούσει και για πιο σοβαρά).

Υγ2: Ξέχασα στην αρχή, και τώρα είναι λίγο αργά να αλλάξω το κείμενο, να αναφερθώ στα περί κοινωνικής κατασκευής των ασθενειών και ειδικότερα τέτοιων όπως η ΝΓ. Το μόνο που έχω να προσθέσω σε αυτά που λέει η ΣΥΚ, τα οποία με βρίσκουν σύμφωνο, είναι ότι υπάρχει άμεση συνάφεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, μεταφοράς, κατανάλωσης με τη δημιουργία και εξάπλωση των ασθενειών, και ότι αυτό είναι ένα θέμα το οποίο θα πρέπει να αναφέρεται μαζί με την αναφορά στη ΝΓ.

Υγ3: Το ότι η συζήτηση για την πανδημία επικεντρώνεται στο εμβόλιο, το μόνο σημείο που οι ιδιοκτήτες των ζωών μας έχουν να επιδείξουν μια «τσάτρα πάτρα» θετική δράση, είναι νίκη των αφεντικών. Εμείς πρέπει να δείξουμε ότι δεν υπάρχει εμβόλιο για τις ελλείψεις σε υποδομές, δεν υπάρχει Tamiflu για τον καθημερινό σταβλισμό μας στα κάτεργα της παραγωγής, μεταφοράς και κατανάλωσης, δεν υπάρχει ΜΕΘ για τη μαζική παραγωγή τροφής, δεν υπάρχει θεραπεία για την αντιμετώπιση του θανατηφόρου ιού του κέρδους.

Θα πρέπει να δείξουμε ότι, η ύπαρξη των αφεντικών και των αξιωματούχων τους είναι υπεύθυνη για τη διάδοση αυτού του θανατηφόρου ιού του κέρδους και να δούμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε συγκεκριμένα να αναδείξουμε την ευθύνη, τόσο των διαχειριστών του συστήματος για τα μέτρα που δεν παίρνονται για να μην θίξουν την ιεραρχική εκμεταλλευτική κοινωνία, όσο και του ίδιου του συστήματος ως συστήματος της κυριαρχίας της οικονομίας της αγοράς.

Α. Περί πανδημίας, ή περί αποκαλύψεως του Ιωάννου

Ας μπούμε στην ουσία της απάντησης. Πρώτα σε σχέση με το σημείο Α. Καταρχήν νομίζω ότι υπάρχει μια σύγχυση στους όρους που χρησιμοποιεί ο Μάνος. Το λέω αυτό επειδή μιλάει για «πιθανότητα εμφάνισης πανδημίας», όταν πανδημία υπάρχει ήδη! Σύμφωνα με τον νέο ορισμό της πανδημίας που έχει ο Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), αυτή την στιγμή υπάρχει πανδημία «νέας γρίπης» στον κόσμο. Νέος ορισμός της πανδημίας; Ακριβώς. Θέλετε να μάθετε τι έλεγε ο παλιός ορισμός της πανδημίας, ο ορισμός δηλαδή που είχε ο ΠΟΥ μέχρι το Μάιο του 2009; Έλεγε λοιπόν ότι, «πανδημία γρίπης έχουμε όταν εμφανίζεται ένας νέος ιός γρίπης έναντι του οποίου ο ανθρώπινος πληθυσμός δεν διαθέτει καμία ανοσία, με αποτέλεσμα οι επιδημίες να προκαλούν ένα τεράστιο αριθμό θανάτων και ασθενών σε ολόκληρο τον κόσμο».  Θέλετε να μάθετε τι λέει ο νέος ορισμός της πανδημίας μετά το Μάιο του 2009; Λέει ότι «μια επιδημία της νόσου εμφανίζεται, όταν η νόσος προσβάλλει περισσότερο κόσμο από το κανονικό. Πανδημία έχουμε όταν μία νόσος αποκτήσει επιδημικά χαρακτηριστικά σε ολόκληρο τον κόσμο.» (1) (Το τι σημαίνει αυτό σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο, θα το πιάσω παρακάτω). Υποθέτω λοιπόν, αφού όπως είπαμε πανδημία υπάρχει ήδη, ότι ο Μάνος θέλει να πει: πιθανότητα μαζικής νόσησης από τη «νέα γρίπη» του μεγαλύτερου μέρους ,ή όλου, του πληθυσμού, με λίγα λόγια ότι υιοθετεί τον παλιό ορισμό της πανδημίας του ΠΟΥ.

Δεύτερον. Ο Μάνος ισχυρίζεται ότι «συμφωνεί σε γενικές γραμμές με την επιχειρηματολογία γύρω από «Το παράδειγμα της «νέας» γρίπης σαν επέκταση του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία στο πεδίο της υγείας», αλλά τον βρίσκει αντίθετο «η εκτίμηση της σοβαρότητας του ενδεχόμενου εμφάνισης πανδημίας». Μόνο που εδώ υπάρχει ένα πρώτο, θα έλεγα μεθοδολογικό πρόβλημα. Επειδή βασική παραδοχή αυτής της επιχειρηματολογίας είναι ότι αυτά που λένε τα αφεντικά «περί ιού-ασύμμετρης απειλής» δεν είναι απλώς ψέματα, είναι ένα οργανωμένο φαντασιακό σχήμα (αυτό που λέμε: «κοινωνική κατασκευή») με συγκεκριμένη αξία χρήσης και στην βάση ιδεολογικών και προϋποθέσεων και μισών αληθειών (δηλαδή ολόκληρων ψεμάτων). Δηλαδή όταν οι «κυρίαρχοι» (π.χ. οι  «ειδικοί» του Π.Ο.Υ.) λένε: «θα έρθει πανδημία, θα πεθάνουν πολλοί», καταρχάς παίζουν φανερά με ιδεολογικούς όρους και με μισές αλήθειες. Παίζουν ιδεολογικά για τον απλούστατο λόγο ότι πανδημία, δεν σημαίνει –στην επιδημιολογική αργκό- ότι θα νοσήσει όλος ο παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά όπως αναφέραμε και παραπάνω, σημαίνει ότι θα προσβληθεί από την νόσο μεγαλύτερος αριθμός ασθενών από το κανονικό. Αλήθεια ποιος είναι ο «κανονικός αριθμός προσβολής ανθρώπων από μια νέα νόσο»; Και γιατί ο ΠΟΥ άλλαξε τον ορισμό για την πανδημία το Μάιο του 2009;

Εδώ μια παρένθεση: Θυμάμαι όταν έκανα την παιδιατρική κλινική άσκηση στο πανεπιστήμιο, που υπήρχε πάλι ένα ερώτημα μαζικού εμβολιασμού ή όχι (εκείνη την εποχή το αντιμηνιγγικό εμβόλιο δεν ήταν στο εθνικό πρόγραμμα των εμβολιασμών), για την μηνιγγίτιδα στην Κρήτη, με αφορμή την εμφάνιση δύο παιδιών που είχαν προσβληθεί από το μηνιγγιτιδόκκοκο C. Τότε υποστήριζε ένας παιδίατρος- λοιμωξιολόγος ότι «έχουμε επιδημία μηνιγγίτιδας στην Κρήτη, σύμφωνα με τον ορισμό της επιδημίας». Ξέρετε τι έλεγε αυτός ο ορισμός; Ότι αν είχαμε 4 κρούσματα μηνιγγίτιδας στην Κρήτη, ε αυτό είναι επιδημία (άσχετο: γνωρίζουμε όλοι πόσο δύσκολα μεταδίδεται η μηνιγγίτιδα, ψέματα; Γνωρίζουμε επίσης πως όταν κλείνουν και απολυμαίνονται οι τάξεις μετά από ένα «κρούσμα» μηνιγγίτιδας, αυτή η πράξη συνιστά μια τεράστια παπαριά από πλευράς δημόσιας υγείας, αφού ο μηνιγγιτιδόκοκκος δεν ζει στο περιβάλλον ούτε δευτερόλεπτο!!! Άρα δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα μετάδοσης του μικροβίου στην τάξη, πέρα από τους ανθρώπους που ήρθε το «κρούσμα» σε άμεση και στενή επαφή, π.χ. το πολύ-πολύ τον διπλανό του. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, ο διπλανός συμμαθητής του «κρούσματος» μπορεί να λάβει προληπτικά ένα συγκεκριμένο αντιβιοτικό χάπι. Ούτε καν να φύγει από το σχολείο). Καλά διαβάσατε. Τέσσερα κρούσματα σε ένα πληθυσμό 500 με 600 χιλιάδων ανθρώπων συνιστούν ορισμό επιδημίας!

Το γράφω αυτό γιατί θέλω να πάω λίγο πιο βαθιά: πιθανότατα όλοι οι επιστήμονες δεν είναι πλιατσικολόγοι, ούτε ηλίθιοι. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως από αυτούς, κλεισμένοι μέσα στα εργαστήρια τους, είναι τόσο αποκομμένοι από την κοινωνική κίνηση, που καταντούν να πιστεύουν αυτά που λένε. Είναι με άλλα λόγια ιδεολόγοι (δηλαδή: ψεύδονται και στους ίδιους τους εαυτούς τους), κάτι πολύ χειρότερο –κατά την γνώμη μου- από απατεώνες.

Αλήθεια πόσοι, ακόμα και από μας, τους «ειδικούς» τα γνωρίζουν αυτά; Εγώ για παράδειγμα πριν αρχίσω να ψάχνω την ιστορία της «νέας γρίπης» δεν ήξερα τι πάει να πει «πανδημία». Για σκεφτείτε τώρα πόσοι από τους εκμεταλλευόμενους μπορούν να διαχειριστούν κριτικά μια τέτοια άποψη. Δεν είναι κομμάτι λοιπόν της ιδεολογικής διαχείρισης της νόσου, αυτοί οι επιδημιολογικοί όρου, που εκτός των άλλων δεν θα γίνουν ποτέ ζήτημα της δημόσιας σφαίρας;

Ωστόσο τα αφεντικά λένε ψέματα και με επιστημονικούς όρους. Και λένε ψέματα –για να μιλήσουμε και λίγο επιστημολογικά- επειδή λένε κάτι που δεν μπορεί να διαψευστεί («επιστημονικό είναι ότι μπορεί να διαψευστεί», έλεγε ένας Πόπερ). Άντε διάψευσε τώρα εσύ ότι «θα υπάρξει πανδημία το Δεκέμβρη». Ή άντε επιβεβαίωσε εσύ σήμερα  ότι «θα υπάρξει πανδημία το Δεκέμβρη».

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Επειδή ο Μάνος, παρόλο που γράφει ότι δέχεται την επιχειρηματολογία μας γύρω από «το παράδειγμα της νέας γρίπης, κλπ», στην πραγματικότητα αρνείται τις παραδοχές αυτής της επιχειρηματολογίας. Και τις αρνείται όχι γιατί δεν αποκλείει το ενδεχόμενο επικείμενης μαζικής νόσησης, ούτε γιατί πιστεύει ότι θα έρθει μαζική νόσηση, αλλά επειδή στηρίζει όλη την επιχειρηματολογία του σ’ αυτό που λένε τα φερέφωνα των αφεντικών: δηλαδή ότι «επίκειται νόσηση όλου του πληθυσμού». Με άλλα λόγια παίρνει τις μετρητοίς αυτά που λένε τα αφεντικά.

Εδώ είναι φανερό ότι υπάρχει δεύτερο πρόβλημα.

Και υπάρχει ένα πρόβλημα επειδή κατά την γνώμη μου υποτιμά κάτι που γράφει ο ίδιος λίγο παρακάτω, κάτι με το οποίο εγώ συμφωνώ απόλυτα: ότι δηλαδή «το πρόβλημα ξεκινάει από το ότι μέχρι σήμερα ο διάλογος γίνεται σε επίπεδο προβλέψεων».

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα/ τώρα πες μου τι κάνουμε, που λέει και η γνωστή αοιδός.

Το  «ότι μέχρι σήμερα ο διάλογος γίνεται σε επίπεδο προβλέψεων» είναι πράγματι ένα σοβαρό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που μας βάζει σοβαρά διλήμματα, όχι απλώς θεωρητικά, αλλά πολύ περισσότερο πρακτικά, πρακτικά στο καθημερινό ζωτικό επίπεδο της διαχείρισης όχι μόνο της δημόσιας υγείας, αλλά και της διαχείρισης της υγείας του κάθε ανθρώπου που ζητάει την γνώμη μας. Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα με τον Μάνο, όπως επίσης: συμφωνώ απόλυτα ότι αυτό το στοιχείο κάνει θεμελιωδώς υποθετικές τις όποιες εκτιμήσεις μας για το ενδεχόμενο ή όχι νόσησης όλου του πληθυσμού. Κι ακόμα περισσότερο: για το ενδεχόμενο σοβαρών επιπλοκών/ θανάτων κλπ από αυτή την νόσηση. Όμως φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο πρόβλημα. Αντίθετα είναι μάλλον το κύριο επιχείρημα της ιδεολογίας των αφεντικών και των θεσμών τους, κι ακόμα περισσότερο: είναι ο κεντρικός εκβιασμός που γίνεται στους εκμεταλλευόμενους, ένας εκβιασμός που σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί να αντικρουστεί με επιχειρήματα. Γιατί ποιος θα βάλει την υπογραφή του ότι ο τάδε παππούς με την τάδε καρδιοαγγειακή νόσο, δεν θα πάθει την ίωση, ή αν την πάθει δεν θα νοσήσει σοβαρά, ή ακόμα χειρότερα, αν την πάθει και νοσήσει, δεν θα πεθάνει; Μόνο που σε αυτό βασίζονται και τα αφεντικά: στην αβεβαιότητα, στην αδυναμία πρόβλεψης του τι θα γίνει και στην αδυναμία επιχειρηματολογίας επί του αντιθέτου από αυτού που λένε σε επίπεδο προβλέψεων, σε ένα στυλ: οκ, έχετε τις αντιρρήσεις σας, τα εναντίον επιχειρήματα για τον μαζικό εμβολιασμό, κλπ, αλλά αν συμβεί μαζική νόσηση του πληθυσμού και των ευπαθών ομάδων; Αν νοσήσει ο παππούς; (απάντηση: μαζικός εμβολιασμός των ευπαθών ομάδων). Αν έρθει σε επαφή το παιδί με τον άρρωστο συμμαθητή του; (απάντηση: μαζικά κλεισίματα σχολείων μόλις λείπει κάποιος). Αν σε μια διαδήλωση έχει ένας διαδηλωτής «νέα γρίπη»; (απάντηση: απαγόρευση των διαδηλώσεων και συναθροίσεων• έχει γίνει ήδη στο Μεξικό). Αν, αν, αν…. 

Και φοβάμαι επίσης ότι «οι διάφοροι παγκόσμιοι οργανισμοί… που δυστυχώς μόνο αυτοί έχουν τέτοιας εμβέλειας στοιχεία που να τους επιτρέπουν να κάνουν σχετικά ασφαλείς προβλέψεις», όπως γράφει ο Μάνος, μπορούν επίσης να κάνουν κάτι παραπάνω, αν δεν έχουν αυτά τα στοιχεία. Ας πούμε: μπορούν να τα κατασκευάσουν. Δεν λέω και τίποτα φοβερό, μην κάνετε πως εκπλήσσεστε. Ούτε φτιάχνω θεωρίες συνωμοσίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουν κάνει το ίδιο αυτοί οι οργανισμοί…Επίσης δεν είναι η πρώτη φορά, που τα ωραία τους στοιχεία «πέφτουν έξω», θα ‘λεγα το αντίθετο. Γιατί πράγματι, όπως αναφέραμε και στην ανάλυση για το «νέο παράδειγμα νόσων», τα ίδια λέγανε και με τον ιό της πνευμονίας. Τα ίδια και με την γρίπη των πτηνών. Ειδικά για την τελευταία όμως το σύστημα δούλεψε καλά. Ρωτήστε τους φαρμακευτικούς εκπροσώπους της Novartis. Κάτι θα σας πουν για την αγία οσελταμιβίρη (Tamiflu). Και πάει λέγοντας.

Θα ρωτήσει τώρα κάποιος: «μα τόσο δόλιοι και κακοί είναι αυτοί οι οργανισμοί που θα θελήσουν να κατασκευάσουν στοιχεία;»; Μην περιμένετε να απαντήσω τίποτα σχετικά με τους «κακούς αμερικάνους, που βρίσκονται πίσω από όλα». Συγχωρήστε με όμως: όταν ο κάθε μαλακοπίτουρας φαρμακοτρίφτης (και μ’ αυτό τον χαρακτηρισμό δεν αναφέρομαι συνολικά στους εργαζόμενους στην προώθηση φαρμάκων, μην παρεξηγηθώ), έρχεται στο ιατρείο μου (στο ιατρείο του τελευταίου παξιμαδιού που βιδώνεται στον τελευταίο τροχό της αμάξης) και μου προτείνει «προμήθεια 10% επί του τάδε σκευάσματος κάθε φορά που το γράφεις», λέτε τώρα εσείς, ότι εκεί στις μηχανές και στα τιμόνια (όχι απλά στους τροχούς της άμαξης) δεν θα παίζουν αντίστοιχα νταλαβέρια; Κι αυτό δεν είναι μια θεμελιωδώς υποθετική εκτίμηση, είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε επ’ ουδενί να την περιφρονήσουμε, ή να την θεωρήσουμε ως κάτι «παρεμπιπτόντως», ή με τα λόγια του Μάνου: «Το ότι κάποιοι θα τα οικονομήσουν είναι αυτονόητο καθώς όλα έτσι λειτουργούν στον καπιταλισμό».

 Γιατί όταν στα πιο έγκυρα (δηλαδή με υψηλότερο impact factor) περιοδικά της ιατρικής κοινότητας, βλέπεις συχνά-πυκνά διάφορα καθάρματα καθηγητές πανεπιστημίων-ερευνητές (όχι στα υψίπεδα των σχολών της βατοπεδινής ελλαδίτσας, αλλά) στα μεγα-ιδρύματα της «αδιάφθορης» (δηλαδή με ένα καπιταλισμό λειτουργούντα υποτίθεται εντός συγκεκριμένων νομικών πλαισίων για τα  ανταγωνιστικά κεφάλαια) Αμέρικας, να μαλλιοτραβιούνται σαν την απατημένη σύζυγο με την νέα ερωμένη σε εκπομπή της μεσημεριανής ζώνης, στην βάση επιχειρημάτων «εσύ που τα παίρνεις από την Νοβάρτις και κατασκεύασες στοιχεία για να βγάλεις στην αγορά το avandia,», ε, νομίζω ότι αυτό είναι μια σοβαρή ένδειξη για την ποιότητα των στοιχείων που διακινούν οι διάφοροι οργανισμοί, και ο Π.Ο.Υ. συγκεκριμένα, οι οποίοι δεν απαρτίζονται μόνο από πολιτικό προσωπικό, απαρτίζονται κι από ένα σωρό μεγα-επιστημονίσκους.

Για παράδειγμα πόσοι γνωρίζουν ότι υπεύθυνοι στον ΠΟΥ σε θέματα πανδημιών, είναι δύο μεγα-επιστήμονες ο  Kristner Otfried, ένας από τους εφευρέτης του εμβολίου της εταιρίας Baxter, και ο Norbet Hehme στελεχάρα της Glaxo; Οι δύο αυτοί κύριοι συμμετείχαν σε κάμποσες συναντήσεις του οργανισμού με θέμα την «αξιολόγηση και ανάπτυξη πανδημικών εμβολίων γρίπης» και για την σύνταξη μιας τεχνικής έκθεσης σε θέματα δημόσιας υγείας αναφορικά με τα εμβόλια γρίπης. (2) Πόσο ανεξάρτητος είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός και πόσο αξιόπιστα είναι τα στοιχεία του για τις επιδημίες, αν βασικά στελέχη του υπεύθυνου τμήματος, είναι στελέχη και του φαρμακευτικού κεφαλαίου;

Ο σύντροφος/ συνάδελφος όμως αυτό το παραβλέπει, ή τουλάχιστον δεν το αντιλαμβάνεται στην πλήρη σημασία και έκταση του. Όχι στην βάση της αφέλειας και της μη-καχυποψίας, αλλά στην βάση μιας θεμελιωδώς υποθετικής εκτίμησης, δηλαδή ότι «μια επιδημία κάποτε θα ενσκήψει» (πάλι υποθέτω ότι με την έννοια επιδημία/ πανδημία εννοούμε μαζική νόσηση ή/ και νόσηση όλου του πληθυσμού, και δεν χρησιμοποιούμε τις έννοιες όπως οι «ειδικοί»)

Μόνο που το ζήτημα αυτό έχει και άλλα ποδάρια: γιατί οι φαρμακοβιομηχανίες που  «θα τα οικονομήσουν αφού όλα έτσι λειτουργούν στον καπιταλισμό», δεν είναι και κανένας παρακατιανός κλάδος του κεφαλαίου: είναι από τους πιο κερδοφόρους τομείς της αγοράς, με κέρδη πάνω και από την βιομηχανία όπλων!!! Μπορεί ο καθένας να κατανοήσει βαθιά τι σημαίνει αυτό; Τι σχέσεις, τι θέσεις εξουσίας, τι ρόλους, τι φράγκα, τι ,τι, τι, δυο χιλιάδες εννιά (2009) τι.

Ωστόσο υπάρχει κι ένα άλλο ζήτημα. Αυτό που έπιασα λίγο και παραπάνω. Ότι δεν χρειάζεται κάποιος να τα παίρνει χοντρά για να λέει μαλακίες περί «νέας γρίπης». Επειδή οι επιστήμονες είναι και ιδεολόγοι. Δηλαδή είναι ικανοί να πιστέψουν τις απίστευτες μαλακίες, κυριολεκτικά, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιοι, επιμένω. Ωστόσο πέστε μου εσείς πως μπορεί να πιστέψει ένας λογικός άνθρωπος ότι το σύμπαν προήλθε από ένα μόνο σβώλο απειροελάχιστων διαστάσεων και άπειρης πυκνότητας, που διαστελλόταν με γεωμετρική πρόοδο και σύμφωνα με συγκεκριμένους μαθηματικούς τύπους που επιβεβαιώνουν αυτή την υπόθεση, μέχρι την χρονική στιγμή (dt) 10 στην μείον σαραντατρία (δηλαδή  βάση 10 στην αρνητική τεσσαροκοστή τριακοστή τρίτη δύναμη). Όμως αυτή είναι χοντρικά η θεωρία της μεγάλης έκρηξης (big-bang) και αυτή η θεωρία είναι κυρίαρχη σήμερα στην θεωρητική φυσική για την προέλευση του σύμπαντος (ξέρω μερικές δεκάδες αντίστοιχες θεωρίες στην ιατρική, π.χ. «η γενετική βάση της παχυσαρκίας», κλπ, κλπ)

Το λέω αυτό γιατί θέλω να πάω στο εξής ζήτημα. Ας μου εξηγήσει κάποιος που βασίζει την υπόθεση ότι μια επιδημία/ πανδημία/ μαζική νόσηση του πληθυσμού θα ενσκήψει μέσα στα επόμενα χρόνια. Στις μαζικές μεταναστεύσεις των πληθυσμών, στην παγκοσμιοποίηση που μας κάνει όλους κατοίκους ενός μικρού πλανητικού χωριού, στην εκτίμηση ότι οι συνθήκες μαζικής βιομηχανίας ζώων είναι ιδανικές για δημιουργία νέων ασθενειών, σε τι; Πως μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι μια επιδημία, και συγκεκριμένα μια επιδημία από την «γρίπη των χοίρων» μπορεί να ενσκήψει στα επόμενα χρόνια, ώστε να παίρνει την πατέντα για το εμβόλιο; Και γιατί να μην ενσκήψει μια επιδημία γρίπης των αγελάδων, των γατιών ή των σκύλων τα επόμενα χρόνια; Ή αλλιώς: μήπως αν –λέω: αν- πάει καλά η επιχείρηση «νέα γρίπη», είναι πιο πιθανό τα επόμενα χρόνια να ενσκήψει μια επιδημία γρίπης των αγελάδων, των γατιών, ή των σκύλων;

Πάμε τώρα στο ζήτημα της θνησιμότητας/ θνητότητας. Συμφωνώ με το Μάνο, στο κείμενο υπάρχει μια σύγχυση στους επιδημιολογικούς όρους: πράγματι η σύγκριση που κάνουμε των δύο τύπων γρίπης είναι στην βάση της θνητότητας (case fatality, δηλαδή στο κλάσμα: θάνατοι ανθρώπων από την νόσο προς όλους αυτούς που αρρώστησαν από την νόσο. Πιο απλά: πόσο θανατηφόρος είναι η νόσος για τον κάθε άνθρωπο), όχι της θνησιμότητας κι αυτή η λέξη πρέπει να αλλάξει στο κείμενο. Η επιχειρηματολογία όμως παραμένει ανέπαφη. Επειδή και πάλι εδώ ενσκήπτει το ίδιο πρόβλημα: «αν επαληθευτούν οι προβλέψεις των επιστημόνων». Αλήθεια ποιες προβλέψεις; Οι προβλέψεις της νόσησης όλου του πληθυσμού; Οι προβλέψεις της θνητότητας της νόσου; Αφού ο Μάνος μένει στο ελληνικό επίπεδο, θα μείνω και ‘γώ για λίγο εδώ (αν και ομολογώ ότι δεν θέλω να μπω σε μια «επιστημονική» συζήτηση, αλλά φαίνεται ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί). Λοιπόν. Καταρχήν το γεγονός ότι στην Ελλάδα καταγράφτηκε πέρυσι ένας θάνατος από την εποχική γρίπη, νομίζω δεν στέκει σαν επιχείρημα. Επειδή το ξέρουμε όλοι καλά όλοι οι διαδικασίες επιτήρησης νόσων στην Ελλάδα υπάγονται στην γνωστή λειτουργία του μπουρδέλου, όπως όλες οι στατιστικές κλπ μέθοδοι των δημόσιων υπηρεσιών (εδώ η υποτιθέμενη πρόβλεψη δημοσιονομικού ελλείμματος 6%  για το 2009, έγινε εν μια νυκτί 12%, και όχι μόνο για λόγους μικροπολιτικούς, δεν ξέρω αν λέω και σωστά τα νούμερα. Επειδή μάλιστα τα πράγματα έχουν παραμαλακιστεί, πράγμα που το χουν καταλάβει και τα αφεντικά, γι’ αυτό θέλουν να κάνουν την εθνική στατιστική υπηρεσία ανεξάρτητη αρχή. Για να μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους με πιο «αξιόπιστο τρόπο»). Επίσης είναι στην βάση του εθελοντισμού. Να δώσω ένα παράδειγμα. Πριν από ένα τρίμηνο, κατά την έναρξη της δουλειάς μου στο κέντρο υγείας που δουλεύω, ήρθε μια παιδίατρος και μου είπε: θέλεις να συμμετέχεις στο τάδε project του ΚΕΕΛΠΝΟ, για να δίνεις κάθε μήνα κάποια στοιχεία για τις μολυσματικές νόσους; Ακόμα δεν της έχω απαντήσει, δεν με ξαναενόχλησε κι αυτή (Και το ΚΕΕΛΠΝΟ περιμένει…).

Δεύτερο. Ας παίξουμε στο παιχνίδι των επιδημιολόγων, των επιστημόνων που «μπορεί να επαληθευτούν οι προβλέψεις τους». Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις τους λοιπόν, έχουν νοσήσει από τη «νέα γρίπη» 800 000 άτομα στην Ελλάδα μέχρι σήμερα κι έχουν πεθάνει 19 (εγώ θα πω :20) (3). Καταρχήν υπάρχει ένα ζήτημα με αυτούς που έχουν πεθάνει: δεν υπάρχει κανένας που να ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου (πλην δύο με παχυσαρκία, μπορώ να υποθέσω νοσηρή παχυσαρκία, άρα με τουλάχιστον μερικούς ακόμα παράγοντες υψηλού κινδύνου, π.χ δυσλιπιδαιμία, κλπ). Δεύτερο, οι περισσότεροι είναι ανοσοκατασταλμένοι κι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Τρίτο: όταν κάποιος έχει καρκίνο στον πνεύμονα και είναι υπό χημειοθεραπεία, μπορεί κάποιος σοβαρά να πει, ότι αυτός ο άνθρωπος πέθανε από «νέα γρίπη», επειδή βρέθηκε θετικός στο τεστ του ιού, ακόμα κι επειδή αρρώστησε από την νόσο; Μα ο άνθρωπος αυτός και με ένα από τους ιούς του κοινού κρυολογήματος να αρρώσταινε, πιθανότατα θα έμπαινε στο νοσοκομείο και θα πέθαινε. Αλλά ας τα αφήσουμε όλα αυτά.

20 θάνατοι στους 800 000 τι σημαίνει; Σημαίνει θνητότητα περίπου 2,5 θάνατοι στους 100 000 νοσήσαντες, δηλαδή 0.0025 %. Φυσικά αν κάποιος θέλει να κάνει «δημιουργική επιδημιολογία» (κατά το «δημιουργική λογιστική» του Σημίτη), μπορεί να πει ότι λέω μαλακίες, επειδή οι υπολογισμοί πρέπει να γίνουν με βάση τα «επιβεβαιωμένα κρούσματα» και όχι τις προβλέψεις. Όμως αν κάποιος θέλει να παίξει σ’αυτό το επίπεδο, θα του υπενθυμίσω ότι ας μην μιλάει τότε για «μαζική νόσηση του πληθυσμού». Ή την πίτα ολόκληρη, ή το σκύλο χορτάτο (και η επιστημονική αγυρτεία πρέπει να έχει όρια, έτσι;). Τώρα μην αρχίσω τα ίδια επιχειρήματα: πόσοι πεθαίνουν από την κοινή γρίπη, για να μην πω από τα τροχαία, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ.

Να πω όμως κάτι άλλο: ότι, αν όπως λένε οι επιδημιολόγοι έχουν νοσήσει στην Ελλάδα 800 000 από τη «νέα γρίπη», πόσες εκατοντάδες χιλιάδες είναι αυτοί που έχουν αντισώματα έναντι του ιού χωρίς να έχουν νοσήσει; Έχουν γίνει σχετικές έρευνες;; (Σιγά μην γίνουν, εδώ συστήνουν το εμβόλιο ακόμα και σ’ αυτούς που έχουν νοσήσει, «δεν βαριέσαι λένε, δεν θα πάθουν και τίποτα». Αρκεί να γίνεται η δουλειά) Γιατί με τα λίγα που ξέρω από ιολογία, λέω ας πούμε, ότι για να νοσήσει κάποιος πρέπει να εκτεθεί σε ένα ορισμένο αριθμό ιών χ. Ωστόσο, πρώτον δεν  έχουν όλοι οι οργανισμοί την ίδια άμυνα έναντι των παθογόνων μικροβίων και ιών, πάει να πει ότι μπορεί να χρειάζεται έκθεση σε αριθμό μεγαλύτερο από χ για να νοσήσει κάποιος (π.χ. να βήξει κάποιος στα μούτρα του, κάμποσες φορές και όχι μόνο μία). Όπως επίσης, αυτός που θα εκτεθεί σε ένα αριθμό μικρότερο από χ, δεν θα νοσήσει μεν, αλλά ο οργανισμός του θα μπει στην διαδικασία ανοσοαπάντησης, άρα θα αποκτήσει ανοσία απέναντι στην νέα γρίπη. Λέω τώρα εγώ, ότι αυτό συμβαίνει ήδη μαζικότατα. Και λέω και κάτι άλλο: μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά, ότι αυτό που λένε οι επιδημιολόγοι, ότι χρειάζεται το 30% του πληθυσμού να εμβολιαστεί για να δημιουργηθεί «ανοσολογικό φράγμα», δεν συμβαίνει ήδη;

Ωστόσο πραγματικά δεν είναι αυτό το θέμα. Εξάλλου πιθανολογώ ότι και ο Μάνος αποδέχεται ένα κομμάτι αυτής της επιχειρηματολογίας, αφού πράγματι δεν τον θεωρώ απολογητή των εμβολίων και των φαρμάκων.

Θέλω τώρα να πάω παρακάτω σε πράγματα πιο ουσιαστικά. Δεν ξέρω αν θα υπάρξουν συνθήκες ακόμα πιο μαζικής νόσησης του πληθυσμού από τη «νέα γρίππη». Είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν. Αυτό που μπορώ να υποστηρίξω με σχετική βεβαιότητα είναι ότι αυτή η νόσος θα συνεχίσει να έχει ήπιο χαρακτήρα, και ακόμα περισσότερο αυτό που ενδιαφέρει εμάς: η διαχείριση αυτής της νόσου αποτελεί ένα πείραμα από την πλευρά του κεφαλαίου (σ’ αυτό αναφέρομαι όπου γράφω «αφεντικά» μέσα στο κείμενο) και του κράτους, ένα πείραμα με πολλά ποδάρια. Η κριτική μας σ’ αυτή την νόσο, ως ΣΥΚ, δεν είναι μόνο στο ιδεολογικό επίπεδο (ενάντια στην συνθήκη του φόβου), είναι και στο πρακτικό (ενάντια στην διαχείριση του σώματος μας ως εκμεταλλευόμενοι). Και εδώ έρχεται η θέση του Μάνου, «σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι τα αφεντικά έχουν δίκιο, αφού τότε τα πράγματα θα είναι όντως δύσκολα. Κυρίως για αυτούς που θα αρρωστήσουν αλλά και για αυτούς που θα έχουν πει ότι: Σ’ αυτή την περίπτωση λοιπόν, μια σχετικά ήπια ίωση, με ελάχιστη θνησιμότητα ακόμα και σε σχέση με την γνωστή σε όλους γρίπη, γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε μια φοβερή πανδημία που απειλεί συλλήβδην τον παγκόσμιο πληθυσμό… θα γίνει απειλή, θα γίνει θανατηφόρος ιός, θα γίνει συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Θα γίνει μείζων πρόβλημα δημόσιας υγείας για τον παγκόσμιο πληθυσμό». Θα πάμε πρώτα στο δεύτερο σημείο της κριτικής που μας απευθύνει ο Μάνος, πριν απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημα. Αυτό που αφορά την θέση μας σε σχέση όσον αφορά τον μαζικό εμβολιασμό του πληθυσμού και στην εναντίωση μας σ’ αυτόν.

Β. Περί μαζικού εμβολιασμού, ή περί της σωτηρίας της ψυχής (που είναι πολύ μεγάλο πράγμα).

Καταρχήν, υπάρχει κατά την γνώμη μου ένα λάθος στην κατανόηση του τι εννοούμε με το εμβόλιο ως «εμπόρευμα-έκτακτης ανάγκης» και το εμπόρευμα-ασφάλεια(4), και κυρίως του γιατί εναντιωνόμαστε στον εμβολιασμό. Το λάθος αυτό συνίσταται στην προβολή από το Μάνο σε εμάς (ως ΣΥΚ), μιας «ηθικής εναντίωσης στον εμβολιασμό», όπως αναλύεται στην παράγραφο «περί εβαπορισμού». Γράφει για παράδειγμα: «Θα συμφωνήσω ότι υπάρχουν κάποια «εμπορεύματα» τα οποία δεν δικαιολογούμαστε να αγοράζουμε…» και παρακάτω «εδώ θα έπρεπε λοιπόν η ΣΥΚ να μας δείξει την ιδιαίτερη ποιότητα του εμπορεύματος εμβόλιο που το κατατάσσει στην κατηγορία αυτών που δεν αγοράζονται και όχι σε αυτά που δεν θα προσάψουμε κάτι σε αυτόν που θα τα αγοράσει» και λίγο πιο κάτω, ακόμα πιο ρητά: «έχω να κατηγορήσω αυτόν που διαφημίζει τον εμβολιασμό ως τη λύση, δεν έχω τίποτα όμως να προσάψω σε αυτόν που κάνει το εμβόλιο για να προστατέψει τον εαυτό του ή τους γύρω του (άσχετα με το κατά πόσο ισχύει αυτό)»

Πρώτα απ΄ όλα εγώ προσωπικά διαφωνώ ότι υπάρχουν κάποια εμπορεύματα τα οποία δεν δικαιολογούμαστε να αγοράζουμε (ποια είναι αυτά τα εμπορεύματα; H Mercedes; το μαύρο χαβιάρι; η αστακομακαρονάδα; το ταξίδι στο Μανχάταν ή στο Ντουμπάι πριν καταρρεύσει η οικονομία του; Κάποιο άλλο;), αλλά δεν θα επεκταθώ επ’ αυτού (Να πω μόνο ότι γενικά διαφωνώ με μια «ηθική» θεμελίωση της υποκειμενικής πολιτικής επιλογής).

Δεύτερο. Η προσπάθεια που κάνουμε ως ΣΥΚ, στην σχετική παράγραφο  («Το εμβόλιο ως η υλική πραγματικότητα του εμπορεύματος-ασφάλεια»), είναι να αποδείξουμε ότι το εμβόλιο (θα έλεγα εγώ: κι όχι μόνο αυτό…), μπορεί να λειτουργήσει ως εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης, στην βάση ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών (υποχρεωτική αξία χρήσης, συγκεκριμένη διάρκεια ζωής). Είναι μια προσπάθεια που αποπειράται να δείξει την συνοχή της θεώρησης μας, ότι η ιστορία της «νέας γρίπης» δεν είναι απλά μια κατασκευή που έχει μόνο ιδεολογικούς στόχους (όπως λένε κάποιοι όταν υποστηρίζουν ότι με την «νέα γρίπη» το κράτος θέλει να φοβίσει τον πληθυσμό για να τον διαχειριστεί σε διάφορα επίπεδα καλύτερα), αλλά και άμεσα υλικούς (κι αυτός είναι το κέρδος από εμβόλια, φάρμακα, κλπ).

Η υποχρεωτικότητα, ως ιδιότητα του εμβολίου της «νέας γρίπης» δεν αυτοαναιρείται, όπως ισχυρίζεται ο Μάνος («Ως προς την υποχρεωτική εφαρμογή του εμβολιασμού τον οποίο επικαλείται η ΣΥΚ, υπάρχει φάουλ στην επιχειρηματολογία, καθώς στην αρχή χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για τις διαφορετικές ιδιότητες του εμπορεύματος εμβόλιο, στη συνέχεια όμως αυτοαναιρείται «ως στην πράξη μη χρήσιμη»), κι αυτό αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά τι γίνεται στις η.π.α. (κήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης από τον Ομπάμα, πράγμα πολύ μεταγενέστερο από την εποχή που γράφτηκε το κείμενο). Επίσης κατά την γνώμη μου είναι προφανές γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν όλα τα εμπορεύματα (μεθ, αντιβιοτικά για πνευμονία, κλπ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα), ως εμπορεύματα έκτακτης ανάγκης.

Το αναγκαίο και το υποχρεωτικό, θα έλεγα ακόμα περισσότερο το υποχρεωτικά αναγκαίο («θα κάνεις το εμβόλιο γιατί αλλιώς θα πάθεις γρίπη») και το αναγκαστικά υποχρεωτικό («θα το κάνεις θέλεις δεν θέλεις γιατί αν δεν το κάνεις θα κολλήσεις κι όλους τους άλλους»), νομίζω ότι εξηγούν γιατί το εμβόλιο «έχει τις προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως εμπόρευμα έκτακτης ανάγκης». Πράγμα που δεν έχει ένα αυτοκίνητο (γίνεται κι αλλιώς η μεταφορά), μια ραπτομηχανή (ράβονται κι αλλιώς τα ρούχα), μία τηλεόραση (υπάρχει και το ραδιόφωνο), ή ακόμα η ζάχαρη και ο καφές (θυμίζω και συμφωνώ εν μέρει με αυτά που λέει ο Μάνος, ότι όταν το Σισμίκ «απειλούσε» τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ο κόσμος έτρεχε στα σούπερ μάρκετ κι αγόραζε αλεύρι (ή σιτάρι στα χωριά) και γάλα, δεν αγόραζε κορν-φλέικς, ούτε εσπρέσο).

Ωστόσο δεν θα επιμείνω επ’ αυτού.

Αντίθετα θα επιμείνω σε κάτι που ο Μάνος αναφέρει παρακάτω, όμως δυστυχώς: απλώς το αναφέρει, χωρίς να επιμείνει. Κάτι που τελικά είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα αυτής της συζήτησης. Γιατί στην τελική, αυτή η συζήτηση έχει ένα νόημα, αν μπορεί να δώσει μια απάντηση στο τι μπορούμε να κάνουμε, αφού στον ένα ή στον άλλο βαθμό σε δύο-τρία βασικά πράγματα συμφωνούμε σε σχέση με το ζήτημα της «νέας γρίπης». Κι αν θέλετε, όπως είχα γράψει και στο αρχικό μέιλ που απεύθυνα στους health workers, μέιλ που συνοδευόταν από το κείμενο «Εμβολιασμός για την «νέα γρίπη» και ανταγωνιστικό κίνημα», αυτό που μας ενδιαφέρει (ως ΣΥΚ) σε σχέση με την «νέα γρίπη» δεν είναι μόνο το εμβόλιο, είναι πολύ περισσότερα πράγματα. Κι αν επιλέγουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο εμβόλιο, αυτό το κάνουμε επειδή ψάχνουμε να βρούμε πρακτικά σημεία επαφής με τους εκμεταλλευόμενους ασθενείς, που θα υποστούν, όπως και μείς, τον εκβιασμό του «εμβολιάσου ή πεθαίνεις», που αντιλαμβάνονται αυτό το ζήτημα σαν άμεσο και επείγον πρόβλημα τους. Και με αφορμή την εναντίωση στον εμβολιασμό, θέλαμε να συναντηθούμε με κάποιο κόσμο και να ανοίξουμε το ζήτημα σε όλες του τις διαστάσεις. Γι’ αυτό άλλωστε η όλη εναντίωση μας στον εμβολιασμό δεν γίνεται στην βάση ατομικών συμπεριφορών, ούτε ηθικών επιλογών. Ούτε καν στην βάση μόνο (ή κυρίως) επιστημονικών επιχειρημάτων. Γίνεται στην βάση συλλογικών ανταγωνιστικών προταγμάτων και πρακτικών. Πρακτικών όχι ακτιβιστικών, αφού όπως λέμε σαν ΣΥΚ: η υπόθεση της νέας γρίπης δεν είναι υπόθεση μόνο ολιγομελών πολιτικών διαδικασιών, είναι υπόθεση των εκμεταλλευόμενων. Τελικά δηλαδή δεν έχει κανένα νόημα που εγώ δεν κάνω το εμβόλιο, ή που θα το κάνει κάποιος συνάδελφος, αν αυτή η πρακτική όχι μόνο δεν αποκτήσει συλλογικά χαρακτηριστικά, αλλά (κι αν δεν) γίνει μια βάση για να μιλήσουμε συλλογικά για την επιχείρηση του κράτους να διαχειριστεί την υγεία και την ασθένεια μας και για την επιδίωξη του φαρμακευτικού κεφαλαίου να αποσπάσει κέρδος και για όλα αυτά τα πράγματα που συζητάμε στο κείμενο  και σ’ αυτό το διάλογο.

Πάμε λοιπόν, σ’ αυτό το σημαντικό,  που λέει ο Μάνος σε μια αποστροφή του:

«Ούτε θα γίνουμε πιο κατανοητοί αν στραφούμε κατά του εβαπορέ και όχι κατά της δημιουργίας συνθηκών εκτάκτου ανάγκης!»

Αυτή η σκέψη εμένα μου βάζει διάφορα ζητήματα. Το πρώτο ζήτημα, και είναι το σημείο στο οποίο διαφωνώ όπως το βάζει ο Μάνος, είναι ότι εμείς, ως ΣΥΚ, εναντιωνόμενοι στον εμβολιασμό, δεν χτυπάμε μόνο την επιδίωξη του κράτους («όχι στην δημιουργία συνθηκών εκτάκτου ανάγκης»), αλλά και την επιδίωξη του κεφαλαίου («όχι στα κερδοφορία σου πάνω στα κορμιά μας, και μάλιστα με αυτούς τους όρους). Αντίθετα αν καταλαβαίνω καλά, ο Μάνος το βλέπει κυρίως ως «ιδεολογικό ζήτημα»: «Η δημιουργία κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και το συνακόλουθα δημιουργούμενο αίτημα για ασφάλεια έχουν ως μόνο στόχο την πλήρη πειθάρχηση και υπακοή ώστε να υλοποιηθούν τα σχέδιά τους» (το bold δικό μου) και παρακάτω: «Εν ολίγοις το εμβόλιο συμφέρει τα αφεντικά, τόσο για επικοινωνιακούς λόγους, μιας και εμφανίζονται σαν να έχουν μια λύση στην κρίση που δεν θα μπλοκάρει την αγορά, όσο και γιατί ελπίζουν να αμβλύνει ή και να ελέγξει την κρίση».

Προσωπικά, βλέπω κάθε κοινωνική σχέση μέσα στον καπιταλισμό να έχει διπλό χαρακτήρα. Την βλέπω δηλαδή, ως σχέση και  εκμετάλλευσης και κυριαρχίας (και όχι μόνο ως σχέση κυριαρχίας) και αυτός είναι ένας καλός λόγος (θεωρητικός και πρακτικός) που μου κάνει η ερμηνεία της ΣΥΚ, η οποία –κατά την γνώμη μου- επιβεβαιώνεται και πρακτικά.

Το δεύτερο ζήτημα το οποίο όντως με προβλημάτισε, ζήτημα που μπορώ να πω ότι μου το έβαλε κι ένας σύντροφος από αυτούς που πρωτοδιάβασαν το κείμενο, ήταν το εξής: καλά όλα αυτά, αλλά μήπως καταντήσετε σαν αυτούς, που εναντιωμένοι στην βιοτεχνολογία, καταντάνε να έχουν σαν απάντηση: «όχι στα μεταλλαγμένα».

Νομίζω ότι εδώ αξίζει να πούμε δύο λόγια. Καταρχήν εμείς ως ΣΥΚ, δεν μιλάμε μόνο για το εμβόλιο. Επίσης, όπως γράφω και παραπάνω, την ιστορία της αντίστασης στον εμβολιασμό, δεν την βλέπουμε ακτιβιστικά, την βλέπουμε σαν συλλογική ανταγωνιστική πρακτική, που αφορά συνολικά τους εκμεταλλευόμενους που θέλουν να αντισταθούν σ’ αυτό που πάει να τους επιβληθεί. Κι αυτό στην πράξη, όχι αφηρημένα (όπως λίγο πολλοί κάνουν αυτοί που ασχολούνται με τα μεταλλαγμένα, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς). Π.χ. θέλαμε να καλέσουμε μια συνέλευση σε ένα νοσοκομείο για να συζητήσουμε με το προσωπικό την γνώμη του για όλα αυτά και να παλέψουμε συλλογικά, πράγμα που στον ένα ή στον άλλο βαθμό γίνεται στο κέντρο υγείας που δουλεύω εγώ. Δεύτερο κι εξίσου σημαντικό. Νομίζω ότι όταν ένα συλλογικό πολιτικό υποκείμενο προσπαθεί να σχεδιάσει μια ανταγωνιστική στρατηγική, πρέπει να έχει στο μυαλό του, την άμεση υλική πραγματικότητα, στην οποία θέλει να αντιπαρατεθεί και το κομβικό σημείο που εκδηλώνεται αυτή έμπρακτα. Να το κάνω πιο λιανά: για να μιλήσω με τους συναδέλφους μου στην δουλειά, θα τους ρωτήσω πρώτα απ’ όλα για τα προβλήματα της καθημερινότητας τους (σχέσεις με συναδέλφους, με διεύθυνση, με άλλο προσωπικό, με ασθενείς, με ωράρια, με συνθήκες εργασίας, με τεχνικά μέσα)  και όχι την άποψη τους για την μισθωτή εργασία γενικότερα, ή για την σχέση γιατρού-ασθενούς σε μια μελλοντική κοινωνία. Με τον ίδιο τρόπο για να μιλήσω για την «νέα γρίπη», δεν θα μιλήσω καταρχήν για πράγματα που για πολλούς μπορεί να μοιάζουν αφηρημένα («καθεστώς έκτακτης ανάγκης», «στρατιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας»), αλλά γι’ αυτό που τους καίει άμεσα, γι’ αυτό το πρακτικό σημείο που εισβάλλει στην καθημερινή τους εμπειρία. Είπα: καταρχήν. Δεν εννοώ ότι δεν θα μιλήσω και γι’ αυτά. Ή μάλλον με αφορμή τον εμβολιασμό θα μιλήσω και για τις συνθήκες έκτακτης ανάγκης.

Κι εδώ πάμε στα πιο βαθιά νερά που (πρέπει) κατά την γνώμη μου να κολυμπήσουμε. Για να κολυμπήσουμε όμως θα πρέπει να διαφωνήσουμε (κι εγώ και ο Μάνος και όσοι ακόμα θέλουν να παλέψουν το ζήτημα) με αυτό που γράφει ο Μάνος:

«Αυτό που είναι ολοφάνερο είναι ότι ο κυρίαρχος θεσμός περίθαλψης (στον οποίο οι περισσότεροι ούτως ή άλλως απευθύνονται) προτείνει μία λύση για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα η οποία, παρά το ότι είναι προβληματική σε πολλά σημεία της, εμφανίζεται και ως η μοναδική» (η υπογράμμιση δική μου).

Καταρχήν πως εμφανίζεται ως μοναδική λύση, η λύση του εμβολιασμού, όταν παραπάνω έχει γραφτεί ότι: «Το ότι δημιουργείται καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, το ότι δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας και αίτημα ασφάλειας, ώστε να εμβολιαστούν κάποιοι που επ’ ουδενί δεν έχουν λόγο να εμβολιαστούν, δεν σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι δεν θα ωφεληθούν. Ούτε βέβαια σημαίνει ότι θα ωφεληθούν». Δηλαδή «η λύση του εμβολιασμού εμφανίζεται ως μοναδική», παρόλο που δεν γνωρίζουμε αν θα ωφεληθούν ή όχι αυτοί που θα το κάνουν! Τότε συγνώμη γιατί να κάνουν το εμβόλιο, όλοι αυτοί που θα το κάνουν, αφού δεν ξέρουμε αν θα ωφεληθούν ή όχι;

Και εν πάση περιπτώσει, όλη η επιχειρηματολογία κατά της θέσης μας, ως ΣΥΚ, ενάντια στον εμβολιασμό, την οποία παραθέτει ο Μάνος, κατά την γνώμη μου, δεν έχει κανένα νόημα, όταν φτάνοντας στο πρακτικό συμπέρασμα του «τι κάνουμε», η απάντηση είναι « σε όποιον με ρωτήσει, θα του πω και τα υπέρ και τα κατά για να αποφασίσει μόνος του» (με την εξαίρεση των ευπαθών ομάδων, που διαφαίνεται μια επικράτηση του υπέρ).

Συγγνώμη, εμείς οι υγειονομικοί της ΣΥΚ, και τα άλλα μέλη της Συνέλευσης που θα βρεθούν στην ίδια θέση, τι περιμένετε δηλαδή να πουν σε κάποιο που ζητάει την γνώμη τους: «Μην κάνετε το εμβόλιο και αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη της υγείας σας;» Όχι βέβαια. Διαφαίνεται κάτι τέτοιο στο κείμενο «Εμβολιασμός κλπ», ή στην προκήρυξη που στείλαμε; Αυτό που εμείς λέμε είναι «είμαστε ενάντια στον εμβολιασμό, δεν εμβολιαζόμαστε», με λίγα λόγια λέμε τι κάνουμε εμείς ως μέλη της Συνέλευσης στην βάση (κυρίως) πολιτικών επιχειρημάτων. Από κει και πέρα, προφανώς παροτρύνουμε τους υποψήφιους για εμβολιασμό να μην εμβολιαστούν στην βάση των ίδιων επιχειρημάτων και όχι εξατομικευμένα. Στον εξατομικευμένο υποψήφιο για εμβολιασμό, στον ασθενή που ζητάει την γνώμη μου, εγώ προσωπικά παραθέτω τα ίδια επιχειρήματα, του λέω ότι εγώ δεν εμβολιάζομαι και δεν ότι συνιστώ τον εμβολιασμό. Και καταλήγω: η απόφαση δική σου. Είτε ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου, είτε όχι (αν και ομολογώ ότι είμαι κάπως πιο διστακτικός με την τελευταία περίπτωση). Αντιφάσκει αυτό με το ότι γράφουμε στο κείμενα μας; 

Ωστόσο επιμένω ότι και πάλι, παρά το κόστος που μπορεί να έχει μια τέτοια επιλογή, κόστος που δεν αναλογεί πράγματι στον μεμονωμένο υγειονομικό, δεν είναι αυτό το πιο σημαντικό.

Πιο σημαντικό θα ήταν κατά την γνώμη μου, να μπορέσουμε να καταδείξουμε σαν ανταγωνιστικά υποκείμενα που δουλεύουμε στο χώρο υγείας, ότι όχι μόνο δεν είναι μοναδική η λύση του εμβολιασμού, ακόμα κι αν ο κυρίαρχος θεσμός της περίθαλψης την εμφανίζει ως τέτοια, αλλά κι ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες λύσεις γι’ αυτό το ζήτημα. Δηλαδή να συγκεκριμενοποιήσουμε σε ρητές και ξεκάθαρες πρακτικές, αυτό το,  «τα όπλα αντιμετώπισης της «δεν είναι μπορεί να είναι οι μάσκες στο πρόσωπο και το πλύσιμο των χεριών…, αλλά  η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που δημιουργούν τις συνθήκες ευπάθειας στις νόσους…». Κι αυτό στο σήμερα, όχι στο μακρινό μέλλον.

Από την άλλη, με αφορμή τον εμβολιασμό για τη «νέα γρίπη» θεωρώ πολύ σημαντικό στο σήμερα, να θέσουμε όρους και περιορισμούς στην κυριαρχία του φαρμακευτικού κεφαλαίου, επειδή ούτως ή άλλως τα γαμω-προϊόντα του, τα χρησιμοποιούμε καθημερινά, εμείς ειδικά οι κωπηλάτες στην γαλέρα της περίθαλψης. Δηλαδή π.χ. θα μπορούσαμε να πιέζαμε την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, χωρίς καμία ψευδαίσθηση για το ρόλο της, να πάρει θέση πάνω στα ζητήματα ελέγχου, δημοσιοποίησης των διαδικασιών κλπ εγκρίσεων νέων φαρμάκων, καταρτισμού της λίστας φαρμάκων, κλπ, όπως την πιέζαμε πριν μερικά χρόνια να πάρει θέση απέναντι στον αγώνα στο Ζαγκλιβέρι, ή απέναντι στο ζήτημα του ρεπό μετά εφημερία των αγροτικών, πράγματα για τα οποία οι συνάδελφοι/ σύντροφοι health workers, έχουν να μας πουν περισσότερα απ’ ότι εγώ. Να ανοίξει με αφορμή το ζήτημα του εμβολιασμού, επιτέλους τόσο μια συζήτηση για το ρόλο του φαρμακευτικού κεφαλαίου, όσο και άλλο ένα μέτωπο στον εμφύλιο πόλεμο μέσα στον κλάδο των υγειονομικών, σε σχέση με τα πολλά πλοκάμια του ιατροφαρμακευτικού συμπλέγματος σε όλη την κλίμακα της πυραμίδας. Να μιλήσει επιτέλους κάποιος για το ρόλο των γιατρών, όλων των βαθμίδων με τρόπο ταξικό και άγριο: όσοι έχουν σχέση με φαρμακευτικές εταιρίες είναι ταξικοί μας εχθροί. Ορθά-κοφτά. Για να πάψει να είναι κι αυτό το ζήτημα λίγο πολύ ηθικό και να γίνει πολιτικό, στο βαθμό βέβαια που δεν κρύβεται κάτω από το χαλί (δηλαδή σε πολύ μικρό βαθμό: κάτω από το χαλί κρύβεται στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων).

Κι αυτή είναι μόνο μια πρακτική πρόταση στο ζήτημα που συζητάμε, υπάρχουν σίγουρα πολλές περισσότερες.

Αυτός ο διάλογος θα αποκτήσει πολύ πιο βαθύ νόημα κατά την γνώμη μου, αν μας δώσει την ευκαιρία να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε συλλογικά πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

                                                                                                                                                                                            Hobo

1.         Στην ιστοσελίδα: medconsumers.files.wordpress.com/2009/09/who_pandemic_sept_2_2009.pdf

2.         Οι σχετικές πληροφορίες από άρθρο της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας της 28/11/2009, με τίτλο: «Εμβόλιο: Παιχνίδια συμφερόντων πίσω από τις πλάτες μας», όπου υπάρχουν παραπομπές στις επίσημες ιστοσελίδες του ΠΟΥ για όλα τα παραπάνω στοιχεία.

3.         Ξανακοιτάζοντας το γραπτό αυτό, σήμερα 14/12 οι θάνατοι που αποδίδονται στην «νέα γρίπη» είναι 36. Με βάση τον πληθυσμό της Ελλάδας, την θνητότητα της νόσου και το γεγονός ότι στην Αυστραλία (με πληθυσμό 22 εκατομμύρια κατοίκους) το «πανδημικό κύμα» είχε σαν αποτέλεσμα 136 θανάτους, μπορώ να υποθέσω ότι οι θάνατοι που θα αποδοθούν στη νόσο, δεν θα ξεπεράσουν στην Ελλάδα τους 100. Φυσικά αυτή η εκτίμηση μπορεί να είναι αυθαίρετη, δεν διεκδικώ δάφνες επιστημονικότητας γι’ αυτήν. 

4.         Θα μπορούσα να γράψω άπειρα πράγματα πάνω σε επιμέρους διαφωνίες ισχυρισμών του Μάνου, δεν θέλω όμως να επεκταθώ, όπως είπα και στην αρχή. Δεν γίνεται όμως να μην πω δύο πραγματάκια για το εμπόρευμα-ασφάλεια. Tο εμπόρευμα-ασφάλεια δεν είναι μια πολιτική της κυριαρχίας. Το εμπόρευμα-ασφάλεια είναι –κατά την γνώμη μου- ένα από τα κεντρικά διακυβεύματα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» (αυτός συνιστά την πολιτική της κυριαρχίας), που σαν τέτοιος έχει πολλά άλλα διακυβεύματα, ίσως εξίσου  ή ακόμα και πιο σοβαρά: π.χ. την κατασκευή κρατών-τρομοκρατών (με στόχο την επέκταση μιας συγκεκριμένης κεφαλαιακής σχέσης στην μέση ανατολή που θα βάζει στο επίκεντρο της τόσο την αρπαγή του ενεργειακού πλούτου της, όσο και τον αναπροσανατολισμό των ντόπιων αγορών προς τα «ιμπεριαλιστικά» κεφάλαια), την αναγωγή πολιτισμών σε «υποδεέστερους» (με στόχο την ιδεολογική απαξίωση του μουσουλμανικού κόσμου, δηλαδή την ιδεολογική βάση της νέας «αποικιοκρατίας», αλλά και τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών εργασίας), την διάχυση του φόβου μέσα στις δυτικές μητροπόλεις με στόχο την ενίσχυση του κράτους της ασφάλειας δηλαδή της πειθάρχησης των εκμεταλλευόμενων στις νέες ρυθμίσεις που προωθούνται στην εργασία, στην ασφάλιση, στην υγεία, κλπ, κλπ

Η παράταξη «Πρώτο Νησί» οργανώνει ημερίδα-εκδήλωση Διαδημοτικής Συνεργασίας, «με την συμμετοχή των εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε επίπεδο Αργοσαρωνικού. Τα  θέματα που θα απασχολήσουν τους εκπροσώπους  της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι ζητήματα ΚΟΙΝΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ. Με  τον τρόπο αυτόν» λέει η ανακοίνωση, ότι στοχεύει η παράταξη «στην ανάδειξη και μελέτη των  προβλημάτων μας  και γιατί όχι στην ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ».

Γιατί τόση πρεμούρα ο Sakis; Ανακάλυψε ότι υπάρχουν προβλήματα πέρα από την Αίγινα; Ανακάλυψε ότι τα προβλήματα είναι κοινά και ιδιαίτερα με τις γειτονικές μας περιοχές; Ανακάλυψε ότι με την κοινή δράση μπορούν να επιλύονται τα προβλήματα; Υπάρχουν κι άλλα μέρη εκτός από το ‘’πρώτο νησί’’; Ανακάλυψε τον Αργοσαρωνικό εν τέλει;

Η απάντηση είναι: Καποδίστριας 2, αναγκαστικές συνενώσεις δήμων του Αργοσαρωνικού και ο Sakis προσπαθεί να προλάβει το καράβι. Κάτι περισσότερο ξέρει από μας, ίσως από το μηχανισμό που μαγειρεύει τις συνενώσεις, και προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις. Τρέχουν και θα τρέχουν (για να το θέσουμε και γενικότερα) να διαπραγματευτούν για την πιθανότητα, που είναι σχετικά βάσιμη, δημιουργίας ενιαίων παρατάξεων στον μελλοντικό(;) Δήμο Αργοσαρωνικού. Απ’ ότι φαίνεται η πιθανότητα να γίνουν κάτι σαν τοπικοί γραμματείς από τις αναγκαστικές συνενώσεις-υποβαθμίσεις των σημερινών δημοτικών αρχών, φαίνεται όλο και πιο δεδομένη.

Η πραγματικότητα αυτής της μεταρρύθμισης στους Δήμους, βέβαια, δεν είναι παρά, ο με καλύτερους τρόπους κοινωνικός έλεγχος και επέκταση της γραφειοκρατίας, η καλύτερη σύνδεση της τοπικής αυτοδιοίκησης με την οικονομία της αγοράς μέσω της εφαρμογής οδηγιών τόσο για τα εργασιακά ζητήματα όσο και για τον κοινωνικό τομέα που πιθανολογούν ότι θα περάσει στα χέρια των ιδιωτών. Η επιδείνωση των προβλημάτων και της καθημερινότητας που θα συμβεί με τον Καποδίστρια 2 δεν αφορά τους ίδιους τους επίδοξους τοπικούς χαλίφηδες, αλλά εμάς που θα υποστούμε τη βαρβαρότητα του ολοένα και περισσότερο ανεξέλεγκτου διοικητισμού και την ακόμα πιο στυγνή εκμετάλλευση των επιχειρήσεων.

Αυτό που αφορά γενικώς τους παράγοντες των παρατάξεων, είναι το πώς θα κάνουν καριέρα στα συντρίμμια των όποιων μέχρι τώρα δικαιωμάτων μας.

Η πραγματικότητα είναι ότι το σύνολο των κατοίκων της Αίγινας, δεν είναι εχθρικοί, αλλά δεν πετάνε και τη σκούφια τους. Ως εικόνα δεν τους αντιπροσωπεύει αλλά ούτε τους λέει κάτι. Δεν είναι όμως και εχθρικοί. Το έργο είναι απλά ένα σύνολο από κομμάτια τζαμιού τοποθετημένα οριζόντια σε μια κάσα μεταλλική. Είναι μπροστά στο λιμάνι: ούτε το αγαπάς αλλά ούτε και σε προσβάλλει. Μην τρελαθούμε! Ο Sakis πολύ θα ήθελε να είναι στη θέση αυτού που έκανε τα εγκαίνια μαζί με τον διεθνούς φήμης ζωγράφο. Ξαφνικά, η Αίγινα σύμφωνα με το κυρίαρχο φαντασιακό (της όσμωσης του ντόπιου και του ξένου στοιχείου) γίνεται μια ευρωπαϊκή πόλη με μοντέρνα έργα που απεικονίζουν και τις πολιτισμικές αλλαγές που έχουν συμβεί στο νησί- αλλά δεν το χουμε συνηθίσει κιόλας. Αυτό θα εκφράσει και ο Νεκτάριος Κουκούλης στην επιστολή του στο σκουπιδότυπο « Η Νέα Όψη της Αίγινας». Ο ίδιος είναι μαζί με τον συνδυασμό που καταγγέλλει το έργο αλλά και μαζί με το έργο που τέλος πάντων έχει μια αποδοχή για την οποία, εν τέλει η δημοτική αρχή δεν ενημέρωσε κλπ. κλπ. Κανείς από αυτούς δεν σε αφήνει να καταλάβεις αν το θέλουν ή όχι. Έτσι και ο παραπάνω σκουπιδότυπος έχοντας τον καλλιτέχνη που χάρισε το αντίγραφο της ιδέας του έργου του (με χρήματα του κόσμου πληρώθηκαν τα υλικά του έργου) σε συνέντευξη, παρουσιάζει, πρωτοσέλιδα, να λέει ότι: «η μοντέρνα τέχνη ζητά συγνώμη» παραποιώντας ότι στη συνέντευξή του, λέει, αρνητικά για τις αντιδράσεις που συνάντησε σε πολλές των περιπτώσεων ότι: «η σύγχρονη τέχνη μοιάζει λες και ζητά συγγνώμη» πλαισιώνοντας το σκεπτικό του ότι «είναι τόσο βίαιος ο δημόσιος χώρος , τόσο φορτισμένος ιστορικά, με κίνηση, με δύναμη, που η σύγχρονη τέχνη λες και ζητά συγγνώμη».

Κι εκεί που νομίζεις ότι μιλάς για κάτι το μοναδικό, η πραγματικότητα σε διαψεύδει: το έργο («η Πύλη») είναι απλώς μεγέθυνση ενός άλλου έργου που εκτίθεται μπροστά στο Πλανητάριο.

Χαιρετισμούς, λοιπόν, στα αντίγραφα της τέχνης από αντίγραφα της πολιτικής.

Συλλογή υπογραφών αλληλεγγύης για τους, εγκλωβισμένους στον Πειραιά, Φιλιππινέζους ναυτικούς http://www.ipetitions.com/petition/aeteasierra/

Οι υπογράφοντες, άτομα, κοινωνικές οργανώσεις, η Φιλιππινέζικη Κοινότητα και μεταναστευτικές οργανώσεις, εκφράζουμε την πλήρη υποστήριξή μας στα αιτήματα των 12 Φιλιππινέζων ναυτικών και των υπόλοιπων μελών του πληρώματος του φορτηγού πλοίου ΑΕΤΕΑ SIERRA, σχετικά με την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων από τον Ιούλιο του 2009 έως και σήμερα, και τον επαναπατρισμό τους στις χώρες τους. Το πλοίο, που ανήκει στις εταιρίες ελληνικών συμφερόντωνAETEA SIERRA MARITIME COMPANY LTD, THESARCO SHIPPING CO S.A. και  AGROSY SHIPMANAGEMENT INC, βρίσκεται από τον Αύγουστο του 2009 αγκυροβολημένο 6 ναυτικά μίλια από το λιμάνι του Πειραιά. Οι εγκλωβισμένοι ναυτικοί περιγράφουν το πλοίο ως «πλωτή φυλακή» από την οποία δεν μπορούν αποβιβαστούν καθώς απαιτείται άδεια από τις λιμενικές αρχές, ενώ τα έγγραφά τους κρατούνται από τους πλοιοκτήτες. Οι ναυτικοί έχουν εκπληρώσει τις δεκάμηνες συμβάσεις εργασίας τους και ορισμένοι έχουν εργαστεί 14 μήνες  χωρίς δυνατότητα αποβίβασης. Οι ναυτικοί επανειλημμένα έχουν απαιτήσει από τους εργοδότες τους την πληρωμή των μισθών τους καθώς από τον Ιούλιο του 2009 οι οικογένειές έχουν απομείνει χωρίς καμία οικονομική στήριξη και αδυνατούν να εκπληρώσουν βασικές τους υποχρεώσεις, όπως τα δίδακτρα των σχολείων, ενώ ορισμένοι έχουν αναγκαστεί να προσφύγουν σε δανεισμό από τοκογλύφους. Οι συνθήκες διαβίωσης στο πλοίο είναι απάνθρωπες. Ορισμένες φορές λόγω έλλειψης καυσίμων το πλοίο παραμένει επί μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Το φαγητό δεν επαρκεί, ενώ το νερό που καταναλώνουν περιέχει σκουριά. Οι ναυτικοί δηλώνουν ότι μπορούν να υπομείνουν την έλλειψη νερού και φαγητού, αλλά όχι την μοναξιά και την σκέψη ότι οι συγγενείς τους υποφέρουν από την έλλειψη χρημάτων και ότι τα παιδιά τους αναγκάζονται να διακόψουν τη φοίτησή τους στο σχολείο. Στηρίζουμε τα αιτήματα των ναυτικών και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους, επειδή πρόκειται για έναν δίκαιο αγώνα ανθρώπων που μάχονται για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους ως εργαζόμενοι.

 Ανοιχτή λίστα υπογραφών

Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζομένων Kasapi-Hellas

DIWATA, Δίκτυο Φιλιππινέζων Γυναικών στην Ελλάδα

IMFO InterMarina Filipino Workers Organization in Greece

KOS Strikers Workers Organization

Munting Nayon Cultural School

AKBAYAN Citizens Action Party , Greece Chapter

CMA (Center for Migrants Advocacy), Manila

In English

We the undersigned, individuals, civil society organizations, the Filipino community, migrants and antiracist organizations, hereby express our full support of the demands of the 12 Filipino seafarers and other members of the crew of MV AETEA SIERRA for the immediate payment of their unpaid wages from July 2009 until the present and their repatriation to the Philippines so that they can be reunited to their families. They have suffered too long on board the ship MV AETEA SIERRA which is owned by AETEA Sierra Maritime Company, Thesarco Shipping Co S.A.  and Argosy Shipmanagement. The cargo ship is anchored 6 nautical miles away from the port of Piraeus , which the sailors say is a “floating prison” from which they could not just get off because their documents are withheld by the shipping company and they need to get a shore pass from the Port Authorities. They have fully served the 10-month work contracts, some of them have even served 14 months without the chance of going ashore. They have been begging their employer to give their salaries because since July 2009, their families have been left without any financial support. Without money to pay for the school fees, their children have since stopped going to school. In order to survive, their families are forced to borrow money from loan sharks at very high interest. The seafarers have described their situation more graphically: sometimes for days, they have no electricity because the ship-owner does not provide diesel fuel. Water and food always run out, and for days the water they drink is rusty. The seafarers said that they could still stand the lack of food and drinking water. What they cannot stand is the loneliness and thought of their loved ones who have no money to buy food and their children who have stopped going to school to help find means to survive. We believe that the sailors’ demands strike at the core of our being as theirs is a case of human beings fighting for their rights as workers being denied justice. We are therefore appealing to your sensitivity and sense of solidarity and call all of you to support our demands for the immediate solution to the seafarer’s problems.

ΑΚΒΑΥΑΝ Citizens Action Party Greece Chapter, Athens

CMA (Center for Migrants Advocacy), Philippines

DIWATA Philippine Women’s Network in Greece

IMFO InterMarina Filipino Workers Organization in Greece

KASAPI HELLAS

KOS Strikers Workers Organization, Athens , Greece

Munting Nayon Cultural School, Athens , Greece

Network for social support to immigrants and refugees

Network for political and social rights

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

http://www.ipetitions.com/petition/aeteasierra/

Προφορική καταγγελία για αρπαγή σκύλου, από ανθρώπους της γνωστής ΦΑΖΑ της Αίγινας ήταν πολύ οργισμένη αφού ούτε καν υπήρξε η εκ των υστέρων ενημέρωση προς τον κάτοχο του ζώου. Το ερώτημα, πριν υπάρξει το επόμενο, για τον αν όντως στην Αίγινα λειτουργεί Γκουαντανάμο πρώην «αδέσποτων», είναι σαφές: Η Αίγινα έχει μπόγια;

Από το ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας ή αλλιώς «Νέα Εποχή», μάθαμε ότι «ανυπόγραφη επιστολή» από το ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας δήλωσε ότι σταματά να στηρίζει τη Δημοτική Παράταξη του Π. Κουκούλη. Η καλή εφημερίδα με τις ευαισθησίες για την αριστερά υποφέρει από το γεγονός ότι αγνοήθηκαν οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας και έχει προφανώς ενστάσεις και για τη διαδικασία που πάρθηκε μια τέτοια απόφαση. Η ταμπακέρα όμως λέει άλλα: τα κουκιά του ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας ήταν αυτά που καθόρισαν, την για λίγους ψήφους διαφορά, εκλογή του Π. Κουκούλη στο δημαρχιακό αξίωμα.

Δεν είναι σημαντικό γεγονός η στήριξη ή η άρση της στήριξης σε έναν οποιονδήποτε παραταξιακό μηχανισμό που ούτως ή άλλως είναι ένα τοπικό κόμμα με ημερομηνία λήξης. Το γεγονός είναι, απλώς, ένας δείκτης της ανακατάταξης των δυνάμεων που αναλαμβάνουν πριν από μας για εμάς. Πιο σημαντικό γεγονός και μέσα σ’ αυτόν τον οχετό της ανάθεσης και της επαγγελματοποίησης της τοπικής πολιτικής, είναι η ανάδειξη ενός μονόδρομου: αυτού που περνάει μέσα από την εκχώρηση κάθε δυνατότητας διαχείρισης των κοινών υποθέσεων. Κι αυτός γίνεται ακόμα πιο διακριτός, με την προαναγγελλόμενη  μεταρρύθμιση «Καποδίστριας 2».

Το κεντρικό λιμάνι στο Λεόντι, που αποτελεί ίσως και τη μοναδική λύση στην Αίγινα από όλες τις απόψεις (αποκέντρωση της δραστηριότητας, διατήρηση του υπάρχοντος και προστασία του αρχαίου λιμένα, μικρότερη απόσταση από τον Πειραιά, αποσυμφόρηση του κυκλοφοριακού προβλήματος στην πόλη κλπ.) απομακρύνεται εντέχνως με το πυροτέχνημα της δημιουργίας Παιδικής Χαράς, και του πολυπόθητου ελικοδρομίου. Αγνοούν, ηθελημένα, ότι μια Παιδική Χαρά οφείλει να βρίσκεται μέσα στον ιστό του οικισμού προκειμένου να υπάρχει η ευκολία πρόσβασης σε αυτήν. Επίσης, αγνοούν ότι τα δεδομένα από μετρήσεις για τοξικά και καρκινογόνα υπολείμματα που υπάρχουν από την παράνομη καύση σκουπιδιών δεν μπορούν να επιτρέψουν τη δημιουργία Παιδικής Χαράς.

Έτσι ο σκουπιδότυπος της Αίγινας και ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας, αναφωνεί με ύφος τραγικό: «κάντε κάτι βουλιάζουμε»! Και με ύφος εκατό δεσποτάδων: «το κρίμα στο λαιμό των αρχαιολόγων» (όχι της αρχαιολογικής υπηρεσίας αλλά των αρχαιολόγων, γενικώς…)

Γιατί τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα μόνοι τους;

Τα πράγματα είναι διαφορετικά, σύμφωνα με μια άλλη προφορική ενημέρωση: η καταγγελία που δημοσιεύτηκε χθες, αδικεί κατάφορα την πραγματικότητα στη ΦΑΖΑ. Οι άνθρωποί της, πράγματι, πήραν το σκυλί το οποίο βρήκαν εκτός σπιτιού, το φρόντισαν, ενώ οι ίδιοι δεν γνώριζαν τίνος ήταν. Η πραγματικότητα της ΦΑΖΑ μιλάει για τον έλεγχο του πληθυσμού των «αδέσποτων» (δηλαδή των ελεύθερων) σκυλιών στο νησί μέσω της στείρωσης, ενώ παράλληλα παρέχει πάσης φύσεως φροντίδα στα ζώα που ζουν στις εγκαταστάσεις της.

Ξαφνικά, μάθαμε ότι:

α) υπάρχει μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Αίγινα

β) έχει και διακρίσεις

γ) βρίσκεται σε αδιέξοδο λόγω έλλειψης κατάλληλου χώρου (πίστα «έστω και μόνο για προπόνηση»)

δ) για το χώρο της προπόνησης πληρώνουν οι ίδιοι οι αθλητές

ε) «η δημιουργία μιας αγωνιστικής πίστας στην Αίγινα, θα λειτουργούσε ως οικονομικός μοχλός σε πολλά επίπεδα και αυτό είναι γνωστό, καθώς και η θέση του νησιού προσφέρεται και οι τοποθεσίες υπάρχουν»

ζ) «οι αθλητές του motocross» είναι «σοβαροί επαγγελματίες και οικογενειάρχες»

στ) τα λένε όλα τα παραπάνω στα σοβαρά

Το μοναδικό αστείο της υπόθεσης είναι ότι τα λένε όλα τα παραπάνω σοβαρά.  Έτσι, ο αντίστοιχος κανίβαλος του jet ski, διεκδικεί χώρο στα μικρά δασάκια της Αίγινας και στους λόφους της.

Κατασκευάζεται πεζοδρόμιο στην παραλιακή Αίγινας-Φάρου με όλο το λιβανιστήρι: «…με σκοπό να διευκολύνει τους πεζούς που απολαμβάνουν την απογευματινή συνήθως βόλτα τους, κατά μήκος της διαδρομής μέχρι την περιοχή του Φάρου. Τα απογεύματα, ειδικά με καλό καιρό, πολλοί χρησιμοποιούν αυτή τη διαδρομή όχι μόνο για βόλτα αλλά και για γρήγορο βάδην. Η περιοχή είναι πανέμορφη, κοντά στην πόλη και προσφέρεται για όλους…».

Η πραγματικότητα αυτή, είναι για αυτούς με την περίσσεια χρήματος και χρόνου ή τους τουρίστες που θα καταλήξουν σ’ ένα μαγαζί της παραλίας κι όχι βέβαια για τους κατοίκους που περπατάνε με τις σακούλες, με τα καρότσια, με τα ποδήλατα, στη Φανερωμένης ή στην Αφαίας, με το φόβο να πάνε άκλαυτοι, αυτοί και τα παιδιά τους. (Για να μην αναφερθούμε  στο πόσους κινδύνους αντιμετωπίζει ο πεζός στο Μεσαγρό ή στο Βαθύ).

Και βέβαια όταν λέμε παραλία, δεν εννοούμε ότι θα θιγούν τα συμφέροντα μαγαζατόρων και εργολάβων της διασκέδασης όπως αυτών του IN ON THE BEACH η της ντίσκο ELPIANNA, που εδώ και χρόνια καταπατούν πεζοδρόμια και παραλία.

Και καλά, αυτοί είναι ξεδιάντροποι, αλλά εμείς πώς τους αφήνουμε να παίζουν με την καθημερινότητά μας;

Εξωφρενικά νοίκια για σπίτια που ‘’μπάζουν’’ από το ταβάνι, που ‘’μπάζουν’’ από τα υδραυλικά, που ‘’μπάζουν’’ από την αποχέτευση η οποία πλημμυρίζει, από την έλλειψη ζωτικού χώρου. Σπίτια φτιαγμένα ‘’στο πόδι’’, μόνο σαν επένδυση χρημάτων ή σπίτια που κάποτε κατοικήθηκαν αλλά ο ιδιοκτήτης αναβάθμισε τη ζωή του αλλά όχι αυτού του ανθρώπου που νοικιάζει την πρώην κατοικία του. Σπίτια χωρίς θέρμανση που ανεβαίνει το κόστος ακόμα περισσότερο από την παντελή έλλειψη μόνωσης, από το πετρέλαιο που καίει όλη μέρα-το καλοκαίρι, βασανιστήριο η ζέστη. Στέγες με ελενίτ ή λαμαρίνες, τρώγλες για τους μετανάστες, ρουμς για τους εκπαιδευτικούς, παλιά θέρετρα που κατοικούνται απ’ όσους δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να τα νοικιάσουν, έχοντας μια σχέση παροδική (ή και πιο μόνιμη)με το νησί. Όλη αυτή η αθλιότητα νοικιάζεται και πληρώνεται αδρά για να μπορούν κάποιοι ιδιοκτήτες της αθλιότητας, με τις πλάτες των υπηρεσιών που ευθύνονται για τη δόμηση (αστυνομία, πολεοδομία κλπ) να μπορούν να γεμίσουν με καταθέσεις, τους λογαριασμούς τους, στις τράπεζες.

Η ιδιώτευση, όμως, στο νησί των τεσσάρων εποχών τουριστικής ανάπτυξης φαίνεται ότι είναι ακόμα πιο ισχυρή από όλες αυτές τις κακές σκέψεις που θα άλλαζαν το χάρτη αν γινόντουσαν κοινός τόπος.

Τα πράγματα έχουν σφίξει αρκετά. Δουλειές υπάρχουν όσο ακόμα η εργολαβία μετατρέπει σε οικόπεδο και αποικία την Αίγινα. Τα 2 ένσημα για 6 εργάσιμες ημέρες έχει ανατραπεί εδώ και καιρό και κολλιούνται μόνο αυτά που προβλέπονται να πληρώσει ο ιδιοκτήτης. Σε πάρα πολλές φάσεις, ένσημα, πωλούνται σε οικοδόμους και μικροεργολάβους της οικοδόμησης. Ο μετανάστης (ο Αλβανός) φαίνεται αυτός που αποτελεί το κέντρο του προβλήματος κι όχι εργολάβος ή ο κατασκευαστής. Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν ποτέ και πουθενά, το μεταναστευτικό στοιχείο δεν θέλησε να συγχρωτιστεί με το ντόπιο και να διεκδικήσουν από κοινού δικαιώματα και βελτίωση θέσης, αλλά και σχεδόν ποτέ και πουθενά το ντόπιο στοιχείο δεν θέλησε να εντάξει στους κόλπους του, τους ξένους εργάτες. Φαεινές περιπτώσεις κοινών αγώνων, που οφείλουμε να αναδεικνύουμε, φαντάζουν εξωπραγματικές.

Tο ΣΕΠΕ (επιθεώρηση εργασίας) αποδομημένο ως υπηρεσία από προσωπικό και θεσμική βούληση αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο μιας δήθεν ευνομούμενη πολιτείας που διατείνεται ότι επιθυμεί να σταματήσει την εκροή χρημάτων από τα Ταμεία αλλά και το Σωματείο των Οικοδόμων, τουλάχιστον στο νησί (με εργολάβους και εργάτες μαζί) είναι ανύπαρκτο, ενώ δεν έχει κάνει ούτε μια προσπάθεια να εντάξει στους κόλπους του, τους μετανάστες εργάτες, εκ των οποίων αρκετοί από αυτούς μετατρέπονται σε εργολάβους.

Ταυτόχρονα δεν υπάρχει ούτε μια συζήτηση για το τι θα συμβεί με εκατοντάδες κατοίκους ντόπιους και ξένους όταν τεθούν τα όρια της δόμησης, αυτά για τα οποία μιλούν τόσο αυτοί που έχοντας εξασφαλίσει το ησυχαστήριό τους δεν επιθυμούν άλλους, όσο και τους μεγαλοεπαγγελματίες της οικοδόμησης που εποφθαλμιούν να κερδίσουν όσα προλάβουν μέχρι να τεθούν τα όρια.

Όλα αυτά, επειδή το ζήτημα της οικοδομής δεν είναι απλά η αιχμή του περιβαλλοντικού ζητήματος αλλά ένα ζήτημα ακόμα πιο σύνθετο.

προφορικη καταγγελια..για τους ανευθυνους ‘υπευθυνους’ ζωων…
γιατι αραγε το συγκεκριμενο ζωο κυκλοφορουσε ‘ελευθερο’, χωρις ταυτοτητα και
αστειρωτο?
γιατι ειναι η ευκολη λυση φυσικα..να εχεις το ζωο σου να βολταρει μονο του
χωρις εσυ να κουραζεσαι… γιατι θεωρεις οτι θα επρεπε να το ξερουν ολοι οτι
ειναι δικο σου..τελος παντων ποιος εισαι τοσο απαρατηρητος περνας? και
βεβαια … μη στειρωμενο…γιατι μωρε ..ενταξει καπου θα βρεις να τα
δωσεις..χεστηκες τι θα απογινουν μετα..αρκει να φυγουν απο σενα.. κ στη
τελικη ..οκ υπαρχει κ το φαζα… για αυτο δεν υπαρχει αυτη η οργανωση? για
τους ανεγκεφαλους ανευθυνους …οι οποιοι στηριζουν οτι αυτο ειναι φυση να
γενοβολανε τα θυληκα (μιας κ το εν λογω σκυλι ειναι αρσενικο) κ αν μας
ερθουν κ στη πορτα μας τα μωρα κ η μαμα .. στειρωνουμε τη θυληκια……. οχι
το δικο μας ζωο… το ΑΡΣΕΝΙΚΟ!

να ξεκαθαρισουμε λοιπον οτι ο ανθρωπος που εχει το συγκεκριμενο σκυλι κ
κατειγγειλε το φαζα θα επρεπε πρωτα να καταγγειλει τον εαυτο του …
κ ολοι μας πριν φτασουμε να κατηγορουμε καποιον αλλον  που μαλιστα  στο
τελος της ιστοριας παντα επωμιζεται τα βαρη κ τις ευθυνες που εμεις
δημιουργησαμε , να σκεφτουμε τι καναμε εμεις.. κ κατα ποσο κοιταμε το συνολο
κ το τι συμβαινει γυρω μας κ κατα ποσο επιβαρυνουμε μια κατασταση η οποια
ειναι ηδη τοσο βαρια που δεν σηκωνει αλλο.. αν μοναχα σκεφτουμε οτι αυτος ο
σκυλακος οπως και πολλοι αλλοι κυκλοφορουν αστειρωτοι κ ‘ελευθεροι’ να
αναπαραγουν κουταβια τα οποια πεταγονται στα σκουπιδια, κακοποιουνται ή
καταληγουν δεμενα σε μια αλυσιδα για μια ζωη…
και ναι ειναι αφυσικο να στειρωνεις ενα ζωο αλλα ποιος μπορει να μιλησει για
φυσικη ζωη των κατοικιδιων οταν τα εξουσιαζει απο το πρωι ως το βραδυ ..τι
θα φανε τι θα πιουνε που θα κοιμηθουνε που θα ζησουν κ με ποιον… τι σχεση
εχει ολο αυτο με το φυσικο τροπο ζωης.. εκτος αν θεωρησουμε οτι εμεις
ειμαστε οι θεοι τους …
τα κατοικιδια ειναι καταδικασμενα απο εμας να ζουνε αφυσικα.. κ οχι μονο
αυτο αλλα αν εχουμε να επιλεξουμε αναμεσα στο να στειρωσουμε ενα ζωο ή να το
αφησουμε να αναπαραγεται κ τα μωρα του να καταληγουν το 90% σε σκουπιδια
αλυσιδες ταρατσες ή πατημενα στο δρομο..νομιζω ειναι πασιφανες τι οφειλουμε
να κανουμε…
κ αν καποιος θα ηθελε να μιλησει για τη φυσικη ζωη των ζωων αυτων θα επρεπε
να μιλησουμε απο τη βαση …γιατι βρισκονται αναμεσα μας κ υπο την εξουσια
μας..?

…. ας βοηθησουμε να γινει καλυτερη η ζωη ΟΛΩΝ αυτων των ζωων.. οχι μονο
του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

–
μαριω

Όσο πλησιάζουν οι τοπικές εκλογές στην Αίγινα, το πολιτικό σύστημα αποχέτευσης με τα κοινά που δεν ειπώθηκαν δημόσια από το ίδιο κοινό, βρωμάει όλο και πιο πολύ. Η ανακύκλωση του λόγου των τοπικών πολιτικών παραγόντων με αλλαγές στα πρόσωπα και στις συμμαχίες τους γίνεται καθεστώς. Καμιά πολιτική αναφορά για τα γενικότερα ζητήματα που καθημερινά απαιτούν την κοινωνική παρέμβαση, ενώ δεν διαφαίνεται ακόμα στον ορίζοντα κανένας σχηματισμός πολιτών που με θέληση θα μπορέσει να διεκδικήσει, όχι τη διαχείριση -ερήμην- του περισσεύματος ευθυνών που το κράτος ορίζει για την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά θα διεκδικήσει χώρο και χρόνο για την επιστροφή των κοινών στο κοινό. Υπονοούμενα, διθύραμβοι, υποσχέσεις, συκοφαντίες, κατηγορίες, αποτελούν όπλα για τους επίδοξους διαχειριστές σε ένα κοινό που δεν έχει μάθει, ούτε ενδιαφέρεται να απαιτεί την κοινωνική δικαιοσύνη και να εφαρμόζει τη δημοκρατία, την ισότητα των αποφάσεων. Κάθε ξεκούδουνο ανθρωπάκι, από αυτά που καμώνονται τους ικανούς διαχειριστές των ζητημάτων μας, μπορεί να κάτσει στο σβέρκο μας, πουλώντας πατριωτισμό, γοητεία, θράσος, πατρική στοργή, δυναμισμό, έχοντας από πίσω του οικονομικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που μας ξεπερνούν. Έχοντας ήδη πειστεί για το γεγονός ότι είμαστε ως κοινωνία ανίκανη να διαχειριστεί δίκαια τους φυσικούς πόρους, ανίκανη να παίρνει αποφάσεις πρόσωπο με πρόσωπο, ανίκανη να διαχειριστεί το προϊόν από τον κόπο και την εργασία που καταβάλλει για την παραγωγή των αγαθών και τη διεκπεραίωση των υπηρεσιών, παρακολουθούμε στην παλαίστρα, χωρίς αρετές πια, αυτόν που θα νικήσει. Ο τοπικός σκουπιδότυπος, αρωγός σ’ αυτήν την προσπάθεια ανάδειξης, δίπλα στα σαλόνια, δίπλα στις «επαγγελματικές» δραστηριότητες, δίπλα στην αξιοποίηση των γνωριμιών και την εκποίηση της φιλίας, κατέχει την πρώτη θέση στην καταρράκωση του πολιτισμού της κοινωνικής χειραφέτησης. Αποτελεί τον επίσημο ιστό της διαλυμένης από την αγορά κοινωνίας και έχοντας ως άλλοθι την προβολή κάθε ανώδυνης πολιτιστικής δραστηριότητας, προωθεί κοινωνικά το μοντέλο εξαρτημένων σχέσεων και πολιτικά κάθε αθέμιτο διαμεσολαβητή. Η μετατροπή του πολίτη σε ψηφοφόρο, μια αργή και σκόπιμη διαδικασία κορυφώνεται πάντα προεκλογικά αφού το θέατρο της δημοκρατίας τον θέλει πρωταγωνιστή, όχι στη σκηνή, όχι στα καμαρίνια αλλά στο χειροκρότημα. Η αλχημεία αυτή, δυστυχώς, είναι βασικά δική μας ευθύνη. Ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, αυτόνομα σωματεία αγώνα, λέσχες αυτομόρφωσης, ομάδες αλληλεγγύης, στέκια κοινωνικού προβληματισμού, είναι τα λιγότερα από αυτά που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Η λέξη «σκουπιδότυπος» στην περίπτωση της φυλλάδας, «η άλλη όψη της Αίγινας» μάλλον είναι ευφημισμός. Κανένα έντυπο από τον τζάμπα τοπικό σκουπιδότυπο που κυκλοφορεί, δεν μπορεί να τη φτάσει. Η αθλιότητα, η παραποίηση, η στοχοποίηση, περισσεύουν σ’ αυτή τη φυλλάδα. Ο κατήφορός της δεν έχει τελειωμό. Παρομοιάζοντας τα κυκλοφοριακά μέτρα, τα οποία πράγματι είναι μόνο εισπρακτικά, με τη ναζιστική κατοχή στην Αίγινα, δεν αποκτούν αρνητικό πρόσημο τα συγκεκριμένα μέτρα, αποκτά θετικό πρόσημο η ναζιστική κατοχή. Οι ­ηθελημένα- ανιστόρητοι ξεχνούν ότι μόνο από το λιμό του ‘42­’/43, πολλές δεκάδες άνθρωποι στην Αίγινα έχασαν τη ζωή τους. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας από το απόγευμα και μετά, ο ήχος της στρατιωτικής μπότας της Βέρμαχτ, οι λιμοκτονούντες που έσερναν τα βήματά τους στους λόφους για να βρουν κανένα πορίχι, οι ανθρωποφάγοι μαυραγορίτες που έγιναν πλούσιοι από την εγκληματική τους δράση, είναι εικόνες και γεγονότα που δεν πρόκειται να ξεχασθούν. Ας διαβάσουν τα βιβλία με τις ληξιαρχικές πράξεις θανάτου που γράφει και τη διάγνωση σε κάθε περίπτωση. Ας ρωτήσουν κάποιον που έζησε στην κατοχή κι όχι τους ιδεολογικούς τους προγόνους που θεωρούν ότι η ναζιστική κατοχή έμοιαζε περίπου με τα κυκλοφοριακά μέτρα του Π. Κουκούλη και τη μπάρα στη Σπύρου Ρόδη…

Ο λειτουργικός πατριωτισμός περισσεύει κι αυτός, για λόγους παραταξιακούς, για αυτό και προωθεί παράγοντες που διαδραματίζουν ρόλους εθνοφύλακα. Έτσι, ένα ταξίδι αναψυχής στην Κύπρο, του ανθρώπου που έκλεινε μόνιμα τα πεζοδρόμια της παραλίας με τις μηχανοκίνητες γουρούνες, που προβάρει ως ο άρχοντας της παραλίας, που ετοιμάζεται για πολιτικό ρόλο, παρουσιάζεται ως «προσκύνημα» στον τάφο του στρατιώτη από το Μεσαγρό που χάθηκε το 1974. «Ξεχνούν», βέβαια να πουν ότι η εγκληματική εισβολή του τουρκικού στρατού πραγματοποιήθηκε μετά το πραξικόπημα του ακροδεξιού Σαμψών και της ελληνικής χούντας στην Κύπρο και χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα. «Ξεχνούν» να μιλήσουν για τις δολοφονίες ελληνοκυπρίων αριστερών που αντιτάχθηκαν στο πραξικόπημα. «Ξεχνούν» να μιλήσουν για τις δολοφονίες αριστερών ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αριστερών και συνδικαλιστών το προηγούμενο χρονικό διάστημα από τους μασκοφόρους του Χίτη, Γρίβα. Μ’ ένα δήθεν αντιιμπεριαλιστικό λεξιλόγιο που συνηθίζει η σύγχρονη ακροδεξιά προσπερνούν εύκολα το ρόλο των ιδεολογικών τους προγόνων επιδιώκοντας να κερδίσουν το κατιτίς τους σε κουκιά τοποθετώντας το αλεξίπτωτο στον υποψήφιό τους που ετοιμάζεται να προσγειωθεί. Ετοιμάζονται για «χειρουργικές» επεμβάσεις στο μετεκλογικό τοπίο της Αίγινας;

Αντιγραφή του κεντρικού πολιτικού σκηνικού, η πολιτική Αίγινα βρίσκεται μεταξύ της κριτικής για το απόλυτο σκοτάδι και της βεβαιότητας για την κατάκτηση του αιώνιου φωτός. Φυσικά η αλήθεια δεν βρίσκεται πουθενά και το ξέρουν και οι ίδιοι που έχουν μάθει να κάνουν πολιτική στο κεφάλι του Αιγινήτη ψηφοφόρου, απόγονου του ψηφοφόρου της «μπαμπακόπιτας».

Ό,τι βέβαια λειτουργεί σ’ ένα βαθμό, θετικά, δεν είναι οι μηχανισμοί και οι υπηρεσίες που λειτουργούν «τέλεια» ή είναι «σε εγκατάλειψη» αλλά η κοινή λογική που εκφράζεται στην καθημερινότητα, η προσπάθεια υπαλλήλων και μικροεπαγγελματιών που επιθυμούν να εξυπηρετούν τους συμπολίτες τους και ένα σχετικό πλαίσιο εμπιστοσύνης που εκφράζεται στον κόσμο της μικρής αγοράς των αυτοαπασχολούμενων και των κοινωνικών υπηρεσιών. Ακόμα, η οικογενειακή αλληλεγγύη βαστάει τα μέλη της και σ’ ένα βαθμό ισορροπεί την οικονομική και κοινωνική δυσπραγία. Δεν είναι καθόλου ιδανικά τα πράγματα αλλά αυτά είναι σε γενικές γραμμές η πραγματικότητα που πολιτικά χειραγωγείται, εύκολα, από τους δημαγωγούς τοπικούς υποψήφιους.

Σ’ αυτό δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την πολιτική ενεργοποίηση αυτών που δεν έχουν φωνή, αυτών που καταπιέζονται οικονομικά και κοινωνικά. Η συγκρότηση ομάδων για τα κοινά, χωρίς καθοδηγητές κι αφεντικά, χωρίς επαγγελματικούς ρόλους, χωρίς κατεστημένες κοινωνικές εξουσίες, είναι μονόδρομος για να μπορέσουμε να δίνουμε μορφή και νόημα στην ελπίδα μας.

Τους τελευταίους δυο μήνες, ο «εχθρός» της Αίγινας, μετά τους διαιτητές, τους προπονητές κλπ. είναι «οι αρχαιολόγοι». Ηλεκτρονικός και έντυπος σκουπιδότυπος προετοιμάζουν το έδαφος: α) της απομάκρυνσης της λύσης για την εγκατάσταση του κεντρικού λιμένα στο Λεόντι β) της δημιουργίας ενός εχθρού για το σοβαρό πρόβλημα του λιμανιού της Αίγινας γ)της χρονοτριβής για ένα ζήτημα επί του οποίου έχουν ήδη εκφραστεί συμφέροντα της παραλίας, τα οποία το επιθυμούν δίπλα τους.

Επιστέγασμα αυτής της προσπάθειας αυτής αποτελεί, η πρόσκληση από τη Δημοτική Αρχή και το Λιμενικό Ταμείο, προς τον κόσμο της Αίγινας για τη φωτογραφική συζήτηση με θέμα: «Η ιστορία μπορεί να συνυπάρξει με τις σύγχρονες ανάγκες».

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο «Ιστορία»: όταν το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσιζε να κατακρεουργηθεί η Νεώτερη Ιστορία δίνοντας οδηγία να καταστραφούν ολόκληρες πτέρυγες από τις Φυλακές της Αίγινας, που θύμιζαν τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις και την πολιτική κράτηση των κομμουνιστών, δίνοντας την κατεύθυνση για το «Διαχρονικό Μουσείο», κανείς σχεδόν από την Αίγινα δεν μίλησε. Μόνο εν ζωή, πρώην πολιτικοί κρατούμενοι των Φυλακών της Αίγινας μίλησαν -επώνυμοι­ κι ανώνυμοι, καταγγέλλοντας τον τότε υπουργό Βενιζέλο και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Είναι γνωστό ότι αυτά τα όργανα του ΥΠΠΟ δεν παίζουν παρά ρόλο πολιτικό, ενώ πάντα υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες. Σε άλλες περιπτώσεις με πρόσχημα ‘’τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς’’ κωλυσιεργούν έργα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις με στόχο την εξυπηρέτηση κεντρικών πολιτικών επιλογών, κάνουν γαργάρα σημαντικές αρχαιότητες, τις θάβουν, τις αναδεικνύουν σε μια μικρή βιτρίνα και το έργο προχωράει. Κανένα άλλοθι στα πολιτικά όργανα του κράτους, αν και πρέπει να ξεχωρίσουμε τους «αρχαιολόγους» δηλαδή τους εργαζόμενους που είναι μόνιμοι, συμβασιούχοι, έκτακτοι κλπ. από την υπηρεσία στην οποία ανήκουν και η οποία είναι υπεύθυνη για τις όποιες αποφάσεις.

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο, «Σύγχρονες Ανάγκες»: όταν οι περισσότεροι επαγγελματίες, και κυρίως της παραλίας, διατείνονται ότι το λιμάνι πρέπει να μείνει στην πόλη της Αίγινας αυτό σημαίνει ότι, «σύγχρονες ανάγκες» θεωρούνται οι ανάγκες αυτού του οικονομικοκοινωνικού μπλοκ που έχει έκφραση και φωνή. Το κυκλοφοριακό, το ζήτημα της ασφάλεια του λιμανιού, το ζήτημα της αποκέντρωσης, το ζήτημα της απόστασης από τον Πειραιά κλπ. πάνε περίπατο. Το κυρίαρχο για τις «σύγχρονες ανάγκες» είναι να μην υποστεί πληγές ο πολιτισμός της παραλίας. Αυτοί άλλωστε αποτελούν τη βιτρίνα της Αίγινας, αυτοί είναι το κυρίαρχο πρόσωπο για τον τουρίστα, αυτοί δίνουν το στίγμα του πώς είναι το νησί. Με βάση την παραλία έχει υπάρξει το κυρίαρχο τουριστικό σκηνικό σ’ όλη την Ελλάδα, με βάση την παραλία ξεστήνεται και δημιουργείται ένα άλλο. Άρα λοιπόν, κι αφού δεν υπάρχει άλλη φωνή σημαντική, το κεντρικό λιμάνι σε κάθε τόπο δεν μπορεί παρά να βρίσκεται και να ενισχύει τη βασική εικόνα που πουλιέται κι αγοράζεται. Κι αυτό, κυρίως, είναι η παραλία. Αυτά περίπου εννοούν όταν λένε «σύγχρονες ανάγκες».

Τα «Νέα του Σαρωνικού», σ’ όλη κι όλη τη φυλλάδα τους, στο τελευταίο τεύχος έχουν δυο πολιτικές αναφορές. Η μια είναι του φασίστα Χαρίτου, πολιτευτή του ΛΑΟΣ που αναφέρει την αντίθεσή του στο να αποκτήσουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δικαιώματα, απειλώντας και με τη διάταξη του Συντάγματος, αυτήν που «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων». Η άλλη είναι η συνέντευξη με το φασίστα Μπαρμπή, πρόεδρο σωματείου φιλάθλων του Ολυμπιακού, τον «απόλυτο Πειραιώτη» όπως τον παρουσιάζουν, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στον Ολυμπιακό και στον αντικομουνισμό. Χαρακτηριστικά λέει, για το πόσο πολυτέλεια ήταν να ασχολείται κανείς «με τη Μακρόνησο τη στιγμή που τα παιδιά μας» πέθαιναν στο συμμοριτοπόλεμο. Για να μην τους αδικούμε όμως τελείως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε και την αλλαγή πλεύσης του δημοσιογραφίσκου που ασχολείται με τα της Αίγινας. Ο πρώην βασικός επικριτής της δημοτικής αρχής φαίνεται ότι αρχίζει και ευλογεί αυτά που συμβαίνουν στην Αίγινα από τη δημοτική αρχή. Τι να συμβαίνει άραγε; Νέες εργολαβίες; Νέες φιλίες;

διάλογος για τη γρίπη σε μορφή pdf. Τα υπόλοιπα κείμενα του διαλόγου, βρίσκονται στο http://sxedia.espivblogs.net/category/%ce%b3%cf%81%ce%af%cf%80%ce%b7/

Η λογοκρισία της Τέχνης και η λογοκρισία για την Τέχνη είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε λογοκρισία δηλαδή, περιορισμό της ελευθερίας του Λόγου.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε λογοκρισία όταν ένα έργο τέχνης δεν του επιτρέπουν να εκτεθεί. Στην Αίγινα είχε συμβεί με τα έργα ενός νέου καλλιτέχνη στον εκθετήριο χώρο του λαογραφικού Μουσείου, έργα τα οποία κάλυψαν με πανί μετά από καταγγελία κυριών και κατόπιν εφόδου από την αστυνομία το Σεπτέμβρη του 2003(1).

Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε λογοκρισία για την Τέχνη, όταν ο καθείς που επιθυμεί να τοποθετηθεί για την εγκατάσταση του αντίγραφου(2) της Πύλης της Αίγινας, του γλύπτη Βαρώτσου οφείλει πρώτα να πει ότι «κανείς δεν μπορεί να κρίνει το έργο του διεθνούς φήμης γλύπτη». Με βάση ποιους συλλογικά διαμορφωμένους κώδικες απαγορεύεται να μιλήσει κανείς για το έργο, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει; Ποιος υπαγορεύει ότι οφείλουμε να έχουμε τελειώσει τη Σχολή Καλών Τεχνών για να μπορούμε να κρίνουμε αν μας αρέσει ένα έργο εκτεθειμένο μόνιμα στο δημόσιο χώρο; Η εξήγηση είναι απλή, για την άλλη όψη της λογοκρισίας. Ο γλύπτης αυτός, είναι αναγνωρισμένος από τις κατεστημένες πολιτικές εξουσίες, αφού έργα του διεθνώς τα τελευταία 3 χρόνια εκτίθενται στο δημόσιο χώρο και η εγκατάσταση αυτών είναι ζήτημα πολιτικής και όχι καλλιτεχνικής βούλησης ή κάποιου άλλου συλλογικού οργάνου που εκπροσωπεί την κοινωνία. Αυτός είναι και ο λόγος που οι φυλλάδες πάντα ξεκινούν από το λιβάνισμα ακόμα κι αν στη συνέχεια πλησιάζουν στο σύστημα πολιτικής αποχέτευσης…

(1)  «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας», τεύχος 4, Απρίλης 2004, σελίδα 73, «Το outlook στην Αίγινα με τον Αλκέτα Δρόσο… ή όταν οι χριστιανορθόδοξοι Ταλιμπάν, δείχνουν τα δοντάκια τους» http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-4-ceb1.pdf

(2)  Αντίγραφο; Μπορείτε να συγκρίνετε το αυθεντικό έργο που εκτίθεται μπροστά στο Πλανητάριο με το αντίγραφό του, που εκτίθεται στο λιμάνι της Αίγινας.

Ένα γεγονός που αφορά οικείους χώρους και που θα μπορούσε να είναι αφορμή για μια εσωτερική αναψηλάφηση των σχέσεων, για αναθέρμανση στόχων, για μια διαφορετική έκφραση των προσδοκιών για το νέον έτος, για χαβαλέ -βρε αδερφέ- της ομάδας που κάνει κάτι, τέλος πάντων, κλπ. θα μπορούσε να είναι η κοπή της βασιλόπιτας με όλους στους συμβολισμούς που συμπαρομαρτούν. Ποιος είναι άραγε ο λόγος που γίνεται γεγονός δημόσιο, κοσμικό με λεπτομερείς αναφορές, με φωτογραφήσεις στον τύπο κλπ.; Τι άλλου είδους γεγονός θα περάσει μέσα στον κύκλο δημιουργίας δημοσίων σχέσεων; Γιατί η κοπή της βασιλόπιτας μιας παρέας, μπορεί να είναι κοινωνικό ζήτημα σε μια σταλιά τόπο; Αναπάντητο αυτή τη φορά το ερώτημα.

Όταν η Εκκλησία συνεργάζεται με το αλάνθαστο Ίδρυμα του τζόγου, θέλεις να φωνάξεις: «Θαύμα! Θαύμα»! Έγινε θαύμα λοιπόν και ο ΟΠΑΠ χαρίζει στο νοσοκομείο «Άγιος Διονύσιος» αξονικό τομογράφο.

Με τη βοήθεια του Θεού, το νοσοκομείο θα κόψει μονέδα, μπόλικη, χάρη στις αξονικές που θα χρειάζονται (;) καθημερινά οι κάτοικοι της Αίγινας, τα ταμεία θα πληρώνουν πακτωλό χρημάτων για να ξεχρεώνουν τις αξονικές των ασθενών και όλοι θα ζήσουν καλά! Όσοι ζούσαν καλά έως τώρα!

Και μη μας πείτε ότι το νησί χρειάζεται αξονικό τομογράφο, διότι θα μας πάρουν τα δάκρυα.

Το νησί χρειάζεται Δημόσιο Σύστημα Υγείας στελεχωμένο και προσιτό σε όλους κι όχι φιλανθρωπικά μπαλώματα, απόλυτα κερδοφόρα, στην πλάτη των ασφαλιστικών ταμείων που καταρρέουν. Τι είπατε;

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες, στο Κέντρο Υγείας Αίγινας, εργάζεται γιατρός, ακτινολόγος. Λίγοι συμπολίτες έχουν καταλάβει τη διαφορά. Άλλωστε η θέση του ακτινολόγου προκηρύχθηκε το 1999 και καλύφθηκε το 2009 χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό από άποψη κοινωνικής παρέμβασης στο οριακό ζήτημα της υγείας. Παρά την απόλυτη ανάγκη του νησιού για ακτινολογικό δημόσιο ιατρείο, καμιά κοινωνική απαίτηση δεν υπήρξε προς αυτήν την κατεύθυνση – κι αυτό προδιαγράφει την εξέλιξη.

Ο κόσμος της Αίγινας, έχει μάθει να κουτσοβολεύει την ανάγκη του για σωστή περίθαλψη, λίγο από τους ιδιώτες ή στο νοσοκομείο της Εκκλησίας ­με το αζημίωτο βεβαίως και τα ταμεία να πληρώνουν αδρά! ­ ή να ναυλώνει στην ανάγκη το θαλάσσιο ταξί των 380 ευρώ το οποίο θα τον πάει στον Πειραιά για κάποιο κεντρικό νοσοκομείο.  Όλα αυτά είναι γνωστά, ‘’αποδεκτά’’ –άλλωστε ‘’τι να κάνει ο κοσμάκης’’;

Ο ‘’κοσμάκης’’ όμως δεν ζήτησε δωρεάν ακτινολόγο ­ο ακτινολόγος ήρθε! Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν ξέρει πως ο ακτινολόγος είναι ειδικευμένος στους υπερήχους (μ’ ότι κι αν σημαίνει, θετικό, για την τσέπη του και την υγεία του!) Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν γνωρίζει πως έχει γίνει παραγγελία ενός μηχανήματος υπερήχων το οποίο θα λύσει τα χέρια των παθολόγων στο Κέντρο Υγείας και θα σώσει ζωές. Η διαδικασία της παραγγελίας ­ωστόσο­ φαίνεται να καθυστερεί τόσο όσο χρειάζεται για να ‘’χαθεί’’ το μηχάνημα στο ‘’δρόμο’’. Ίσως είναι «ακριβό» και «ασύμφορο» για το δημόσιο, ίσως άλλα συμφέροντα δεν θέλουν το Κέντρο Υγείας να εξυπηρετεί και αυτή την ανάγκη των κατοίκων ­άλλωστε τι θα κάνουν οι ιδιώτες αν το Δημόσιο λειτουργεί σωστά, θα πεθάνουν;

Όπως και να ‘χει, αν το Τζάνειο δεν στείλει το μηχάνημα, τότε το Κέντρο Υγείας θα έχει έναν κατά το ήμισυ ακτινολόγο, αφού ο ίδιος δεν θα ασκεί το έργο για το οποίο εκπαιδεύτηκε και πιθανόν να θελήσει να πάει προς κάποιο μεγάλο Νοσοκομείο.

Άραγε ποιος θα τον ψάξει; Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν ψάχνει κανέναν και δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά! Όταν εξυπηρετείται από το Κέντρο Υγείας Αίγινας, ευχαριστεί και φεύγει, για να ξεχάσει στη γωνία, ότι η Δωρεάν Δημόσια Υγεία δεν είναι δώρο αλλά δικαίωμα, το οποίο αν δεν περιφρουρείται θα πάει καλλιά του, όπως τόσα άλλα δικαιώματα. Ο ‘’κοσμάκης’’ τώρα, ξέρει, τι θα κάνει ακριβώς;

Όσο μπόι του λείπει, τόσα και τα βάσανά του. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Μαζί με όλα τα πλαστικά τέρατα αυτού του σύμπαντος αμύνεται σ’ ότι τον καταπιέζει. Μαζί με δυο άλλους παρίες, σαν εξαπτέρυγα στο κακό του όνομα, περπατά, αναζητώντας ζωτικό χώρο. Δεν θέλει πολλά λόγια, ούτε αντικείμενα, αγάπη θέλει.

Ιδού λοιπόν ο πολιτισμός της μικροϊδιοκτησίας. Μόλις μπορέσει και ξεφύγει λίγο από την επιβίωση, ο μικροϊδιοκτήτης, σενιάρει το σπίτι του, το κάνει δίπατο, το ενοικιάζει και επιδιώκει να φύγει από κει. Προς τα έξω, στην ησυχία. Εκεί αρχινάνε όμως τα προβλήματα. Η ιδιοκτησία είναι εκτεθειμένη στους φτωχοδιάβολους διαρρήκτες ή στους επαγγελματίες μπουκαδόρους, επαγγελματίες που το αντικείμενό τους αναπτύχθηκε, παράλληλα, με την ανάπτυξη της ιδιοκτησίας και τους επαγγελματίες της φύλαξης. Δεν είναι όμως, το παρόν για απεραντολογίες.

Ένα μέρος του νησιού μας μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σε προθάλαμο μοντέρνας φυλακής κι αυτό οικοδομούν εύποροι Αιγινήτες, παραθεριστές και μέτοικοι. Αυτή είναι η κουλτούρα που διαδίδεται, στο όνομα της ασφάλειας. Ευτυχώς, ένα άλλο μέρος της Αίγινας, ζει ακόμα από τη λογική και την εμπιστοσύνη που ακόμα υπάρχει  (δεν είναι όλα μαύρα, διάολε!) αλλά και την  αλληλεγγύη των γειτόνων που αν πιάσει φωτιά τρέχουν χωρίς να περιμένουν την πυροσβεστική.

Για τους τρεις μεγίστους φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος

Αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου, «Βασανιστήρια και Εξουσία», εκδόσεις Στάχυ, 2003

Σελίδα 212-214:

Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί την εξουσία δοσμένη από Θεού. Αντίσταση κατά της εξουσίας σημαίνει αντίσταση στις θεϊκές εντολές ­ «ο γαρ αντιτασσόμενος τη εξουσία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε» (11). Ρώτησαν τον ιεράρχη για την εμπρέπουσα στάση της εκκλησίας απέναντι στους δούλους που καταφεύγουν σ’ αυτή για να σωθούν από τις αγριότητες των κυρίων τους. Η απάντησή του: θα τους παραδίνουμε στα αφεντικά αφού πρώτα τους νουθετήσουμε να είναι υπάκουοι. Γιατί όποιος υπομένει με καλή καρδιά τον ζυγό της δουλείας είναι άξιος της βασιλείας των ουρανών –«όσοι δε υπό ζυγόν όντες δούλοι, ταις αδελφότησι προσφεύγουσι, νουθετηθέντας από αυτούς, και βελτιωθέντας, αποπέμπεσθαι χρη τοις δεσπόταις… ο ζυγός της δουλείας, ευαρέστως τω Κυρίω, κατορθούμενος, βασιλείας ουρανών άξιον συνίστησι» (12).

Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί κοινωνική αναγκαιότητα της δουλεία. Άλλη σωτηρία για τους σκλάβους που καταπιέζονται δια βίου, βασανίζονται και θανατώνονται με μαρτύρια δεν υπάρχει εκτός από την τυφλή υποταγή, την επιμονή και την προσδοκία για τη μέλλουσα ζωή. Και περιορίζεται στην παραίνεση προς τους δουλοκτήτες για μετριοπάθεια και δικαιοσύνη – «το δίκαιον γαρ και την ισότητα κελευόμεθα φυλάττειν και προς τους δούλους» (13).

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος περιορίζεται στο κατηγορητήριο κατά των πλουσίων που συντηρούν κοπάδια δούλων από ματαιοδοξία και υπενθυμίζει στη δέσποινα που βασανίζει μέρα νύχτα τη σκλάβα της, πως και κείνη είναι χριστιανή και για αυτό αδερφή της. Και συμβουλεύει τους δούλους να υποτάσσονται στη μοίρα τους(14). Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός καλεί τους δούλους να δείχνουν υπακοή στους κυρίους τους(15). Κατά τον ιεράρχη σκλαβιά και ελευθερία είναι απλά ονομασίες, επινοήματα της ανθρώπινης κακίας. Ο κακός είναι σκλάβος, ο καλός ελεύθερος ­ «δούλος εμοί πας σκαιός, ελεύθερος όστις άχρηστος» (16). Με αυτή την ποιητική διατύπωση ο Γρηγόριος απομακρύνεται με σύνεση από το κοινωνικό πρόβλημα, αποφεύγει αναφορά στην τραγωδία μιας τάξης που βασανίζεται και θανατώνεται με αγριότητα, καταγγέλλει το δουλοκτητικό σύστημα και κατευθύνει τους διαλογισμούς του σε υπερβατικούς χώρους, υπενθυμίζοντας ότι ο θεός βρέχει επί δικαίους και αδίκους.

(11)Βασίλειος ο Μέγας (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων, τ. 53, σελ. 134)

(12)Ο.π. τ. 5, σελ. 207-208.

(13) Ο.π. σελ. 171

(14)Patrologia Graeca τ. 62, σελ. 109 και τ. 54, σελ. 600

(15) Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων, τ. 37, σελ. 938.

(16)Ο.π. σελ. 853. Ο Γρηγόριος ενστερνίζεται τις αντιλήψεις που αποδίδονται στον Αλέξανδρο. Ζητούσε, γράφει ο Πλούταρχος, να θεωρούν τους καλούς ως συγγενείς και τους κακούς ως ξένους ­ «πρόστρεξεν ηγείσθαι πάντας… συγγενείς δε τους αγαθούς, αλλοφύλους δε τους πονηρούς… το μεν Ελληνικόν τη αρετή το δε βαρβαρικόν κακία τεκμαίρεσθαι» (Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής, Ι, 6c)

Σε έξαρση, οι κλοπές νάνων (κήπων), στο Λιβάδι και στα Πλακάκια της Αίγινας. Η ανυπαρξία αστυνόμευσης, οι ελλιπείς συνθήκες φύλαξης έχουν οδηγήσει τους ιδιοκτήτες νάνων (κήπων) να πάρουν τα μέτρα τους (βλέπε φωτογραφία). Οι ίδιοι όπως δηλώνουν, μέσω του εκπροσώπου τους (ο οποίος θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του λόγω της οικονομικής εμπλοκής του με την προώθηση συστημάτων φύλαξης και ειδών υγιεινής): «Έχουν εξαφανιστεί δεκάδες νάνοι μέχρι σήμερα που μιλάμε και προβλέπεται να χαθούν ακόμα κι άλλοι. Τις αλυσίδες στα πόδια τους δεν πρέπει να τις εκλάβετε ως βασανιστήριο. Απ’ αλλού το περιμέναμε κι απ’ αλλού μας ήρθε. Απ’ τους τρελούς που περιμέναμε (στου Πέππα) δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Όλα αυτά τα προκαλούν μικρές ομάδες από το κέντρο της Αίγινας. Δεν έχουμε αστυνόμευση. Θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας».

Αυτά λένε οι κάτοικοι της περιοχής που εδώ και 6 χρόνια αγωνίζονται για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Τελευταία, το παγκάρι της εκκλησιάς των 17 Αγίων της Αίγινας, έχει μετατραπεί σε οικονομικό κάλεσμα για την επανατοποθέτηση νάνων (κήπων) σε κήπους.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ

Λόντου 6 (βʼ όροφος) Εξάρχεια, ΤΗΛΕΦ.: 210-3820537, e-mail: sylyp_vivliou@yahoo.gr

Καταγγέλλουμε την απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η απόλυσή του είναι άδικη και προκλητική. Έχει εκδικητικό χαρακτήρα και αποτελεί επίθεση στο δικαίωμα του συνδικαλισμού και στο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Ο συνάδελφος είχε προσληφθεί το Μάη του 2004 ως υπάλληλος γραφείο (και για εξωτερικές εργασίες). Όμως με τη μεταφορά των εκδόσεων ΑΓΡΑ στο κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής (Ιούλης 2007) και την έναρξη λειτουργίας του βιβλιοπωλείου (Οκτώβρης 2007), ο συνάδελφος τοποθετείται στο βιβλιοπωλείο και τα καθήκοντά του αλλάζουν. Μαζί με τα καθήκοντα στο βιβλιοπωλείο, ο εργαζόμενος εκτελούσε και άλλα καθήκοντα σχετικά με τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου, τα οποία εκπλήρωνε με συνέπεια, παρʼ ότι του είχε ανατεθεί μεγάλος φόρτος εργασίας.

Για την εργασιακή του συνθήκη, το φόρτο εργασίας και την παράλογη απαίτηση να κάνει ενίοτε εξωτερικές εργασίες (μάλιστα με το δικό του μηχανάκι) ζήτησε, από τον Ιούλη του 2008, συνάντηση με τον εργοδότη. Όμως, αυτός αδιαφόρησε και ουσιαστικά απαξίωσε το συνάδελφο και το αίτημά του. Ο συνάδελφος για νε περιφρουρήσει την εργασιακή του συνθήκη ζήτησε να αλλαχτεί η ειδικότητά του σε πωλητή. Με δύο επιστολές του (Ιούλης 2009 και Νοέμβρης 2009) έθεσε και πάλι τα ζητήματα που τον απασχολούσαν καθώς και το ζήτημα για αλλαγή ειδικότητας. Εισέπραξε και πάλι αδιαφορία. 

Στις 2/12/2009 ο εργαζόμενος στέλνει εξώδικο στην εταιρεία και λέει πως αν μέχρι τις 8/12/2009 δεν αντιμετωπιστούν  τα ζητήματα που τον απασχολούν, θα προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η εταιρεία «απαντά» με εξώδικο γεμάτο ανακρίβειες και ψεύδη. Την Παρασκευή 8/1/2010 γίνεται η 3μερής συνάντηση στην Επιθεώρηση. Η Επιθεωρήτρια Εργασίας γνωμοδοτεί ότι, «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».

Στις 13/1 η εταιρεία προχωρά σε απόλυση του συναδέλφου για «αντισυμβατική συμπεριφορά» (!!!). Ο εργοδότης, κύριος Πετσόπουλος εκτός του ότι θεωρεί πως στην εταιρεία όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα, θεωρεί επίσης και πως το να ζητάς τα δικαιώματά σου είναι αντισυμβατική συμπεριφορά.

Οι συνάδελφοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή. Έθεσαν στον εργοδότη το ζήτημα της ανάκλησης της απόλυσης. Αυτός άφησε αρχικά να εννοηθεί πως μπορεί να επανεξετάσει την απόφασή του. Επί δεκαπέντε μέρες «το σκεφτόταν».  Όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν απλά στάχτη στα μάτια, ήταν μια ταχτική αποπροσανατολισμού και κωλυσιεργίας. Στις 28/1 καλεί τον απολυμένο και αφού του λέει πως, και μόνο η παρουσία του στο χώρο τού είναι δυσάρεστη, του προτείνει να αποδεχτεί την απόλυση και να επαναπροσληφθεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Ουσιαστικά δηλαδή, να αποδεχτεί ο συνάδελφος το πέταγμά του από τη δουλειά, όταν λήξει η σύμβαση ορισμένου χρόνου. Τότε δε θα μιλάμε για απόλυση, αλλά για λήξη της σύμβασης. Ο απολυμένος τότε δε θα μπορεί να απαιτήσει ανάκληση της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης με συνδικαλιστικά και νομικά μέσα. .

Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Μας εξοργίζει η απόλυση, μας εξοργίζει και η κοροϊδία. 

Να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση. Να γίνονται σεβαστά τα εργατικά δικαιώματα.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ.

Βομβαρδίστε με μηνύματα διαμαρτυρίας: το μέιλ (info@agra.gr) και το ΦΑΞ (210-7018649)

των εκδόσεων ΑΓΡΑ

Να στηρίξουμε τις ΑΠΕΡΓΙΕΣ στις οποίες προχωρούν οι εργαζόμενοι στην «ΑΓΡΑ»: Τετάρτη 3/2 και Παρασκευή 5/2. Συγκέντρωση έξω από την «ΑΓΡΑ» (Ζωοδ. Πηγής 99 Εξάρχεια) στις 9.00 π.μ.

Ο Σύλλογός μας συγκροτεί ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ για τη στήριξη των ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ: Αριθμός Λογ/σμού Εθνικής Τράπεζας 137/769971-92

www.bookworker.gr

Ο φασίστας Χαρίτος, πολιτευτής του ΛΑΟΣ, έχει γίνει πλέον ο πολιτικός αβανταδόρος του μισού τοπικού τύπου στην Αίγινα. Οι τελευταίες του κοτσάνες, στο σκουπιδότυπο «Φωνή της Αίγινας» είναι ότι ο καλύτερος δήμαρχος του Πειραιά ήταν ο χουντοδήμαρχος Σκυλίτσης. Ο Σκυλίτσης, που διορίστηκε από τη χούντα και έμεινε γνωστός στην ιστορία της αυτοδιοίκησης για μια φάτνη που χρωστούσε για πολλά χρόνια ο Δήμος Πειραιά και για τις ζαρτινιέρες, καθώς και για την ανύπαρκτη υποδομή συλλογής όμβριων υδάτων με αποτέλεσμα να πνιγούν δεκάδες Πειραιώτες, στην πλημμύρα του 1977. Ούστ χουντόσκυλα!

Ο φασίστας του ΛΑΟΣ, ο Χαρίτος από τις σελίδες του ίδιου σκουπιδότυπου, επιτίθεται στους λιμενεργάτες  που απείργησαν κατά της εφαρμογής της παράνομης συμφωνίας Κυβέρνησης και κινεζικής COSCO. To ίδιο ακριβώς είχε κάνει και ο Φύρερ του ΛΑΟΣ, Καρατζαφέρης, την περίοδο της μεγάλης απεργίας. Το εθνικό/­εθνικό, όπως διατείνονται οι κινεζοτσολιάδες του ΛΑΟΣ, αλλά και το ξεπούλημα­/ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά.

Εντάξει, πρώτοι είπαμε για το αντίγραφο της ιδέας που χάρισε, πρώτοι δώσαμε το πολιτικό πλαίσιο αυτής της κίνησης, αλλά πολύ μας ζαλίσατε με την αντίληψή σας για την παράδοση.

Πίσω από τις έντυπες αποδοκιμασίες για το έργο «που προσβάλει», στο λιμάνι της Αίγινας, «το παραδοσιακό εκκλησάκι του Αι  Νικόλα», κρύβεται εκτός από μια ανταγωνιστική αντιπολιτευτική διάθεση, και η κρυφή πλευρά της Βαθειάς Αίγινας: να την ‘’πει’’, έμμεσα, στον Βαρώτσο, που πήρε σχεδόν δημόσια θέση για τα «χουντικά» της Κυψέλης. Μια γενναία θέση, με βάση το γεγονός ότι ήταν στη μειοψηφία, που υπεράσπιζε το παιδί το οποίο αναγκάστηκε να φύγει από το σχολείο, εξ’ αιτίας της συμπεριφοράς του δάσκαλου. Η αισθητική της Βαθειάς Αίγινας, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ξεμακρύνει από το πατροπαράδοτο, το παραδοσιακό, το παλιό, ειδικά αν αυτό ήταν ταυτισμένο με την υποταγή, με το ραγιαδισμό, με τη διασπορά του φόβου. Εκτός κι αν ψέλνουν οι ταμειακές μηχανές.

Αν προσέξει κανείς τη σύγκρουση για το Λεόντι, θα αντιληφθεί τον ανταγωνισμό ενός επίδοξου τοπάρχη κι ενός Αιγινητάρχη (ας πούμε). Και οι δυο παράγοντες συγκρούονται για την επιρροή τους στο ζωτικό χώρο της περιοχής. Τα προσχήματα αφθονούν: αποκατάσταση του τοπίου, παιδική χαρά, ελικοδρόμιο, πρώην σκουπιδότοπος, μπάζα κλπ. Εκείνο που δεν υπάρχει όμως είναι η ίδια η παρέμβαση των πολιτών που δεν τεκμηριώνουν, αφενός τη λύση του κεντρικού λιμανιού για την Αίγινα και αφετέρου την πραγματική αποκατάσταση ενός τοπίου που ταλαντεύεται μεταξύ νταμαριού και βιομηχανικής ζώνης. Πού είναι οι κάτοικοι του Λεοντίου και τι άλλο μπορεί να συμβαίνει σ’ εκείνη τη γειτονιά;

Σε άλλες περιπτώσεις θα χαρακτηρίζονταν «παρακμιακοί», όμως επειδή συναινούν και προωθούν το έργο της τσιμεντοποίησης του λιμανιού της Σουβάλας, είναι «μαχητικοί» όπως μας πληροφορεί το ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας(1) που επιλεκτικά στέκεται δίπλα στη βαθειά Σουβάλα. Ποια μάχη δίνουν; Λοιδορούν τους «οικολόγους» στοχοποιώντας το «Φερία» με έναν παρακμιακό, φασίζων  λόγο, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια. Πρόκειται για ένα έργο που έχει αναγγελθεί μάλλον για να μην πραγματοποιηθεί, όπως αλλού έχουμε αναφερθεί αλλά το σημαντικό είναι ότι δημιουργούν τον εχθρό. Μια οικουμενική συμπαιγνία τοπαρχών βαθειάς Σουβάλας, Λιμενικού ταμείου και Δήμου Αίγινας δείχνει τα δοντάκια της με τον Α ή τον Β τρόπο, ακονίζοντάς τα για να μασήσει: χρήμα ή ανθρώπους;

 (1) (http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1954:-lr-&catid=81:news&Itemid=198 ).

Ποια είναι άραγε η Κίρκη στο νησί, που μετατρέπει το σκυλάδικο σε ναό ψυχαγωγίας; Ποια Κίρκη άραγε, μετατρέπει τους ανθρώπους σε γουρούνια και την κοπριά σε χρήμα; Ποια Κίρκη άραγε φροντίζει τόσο λίγο τους απογόνους των συντρόφων του Οδυσσέα και τους αφήνει να εκμαυλίζονται ως πορτιέρηδες, ως καταναλωτές, ως dj, ως διαφημιστές του σκυλάδικου; Είναι απορίας άξιο το ποιοι/ες μπορούν να πάνε στο σκυλάδικο του Κλώνου ντυμένοι αρχαίοι έλληνες/ίδες. Το πόσα θα χαλάσουν, το πόσα κάνει η στολή τους, η προετοιμασία τους. Το γράφει πιο κάτω η ολοσέλιδη αφίσα, dress code: αρχαίος chic.

Η ρωμαϊκού τύπου διασκέδαση στο σκυλάδικο του Κλώνου, που εξηγείται λίγο από την επικαιρότητα, λίγο από τη μίμηση προτύπων σκυλάδικων της απέναντι Παραλίας, το μόνο που μπορεί να προσθέσει στο πολιτισμικό τρίπτυχο, Παραλία/Σαρωνικός/Κλώνος είναι άλλη μια σταγόνα στο βόθρο που ξεχειλίζει…

Προσέξτε το ύφος στη φωτογραφία που προωθεί τη νέα διαλεκτική: «Συναίνεση, σύνθεση, συνείδηση». Φοβερή σύλληψη. Τι ακριβώς λέει ο νέος Μαρξ; 1^ο Συναίνεση, δηλαδή μια οικουμενική προώθηση των ζητημάτων που έχει η τοπική εξουσία χωρίς εσωτερικούς κλυδωνισμούς, 2^ο Σύνθεση, δηλαδή αφού υπάρχει ένα συμπαγές μπλοκ, τότε ζητάμε και τη γνώμη του κατοίκου και 3^ο Συνείδηση, δηλαδή μια αδιατάρακτη ατμόσφαιρα από ανθρώπους που ήδη έχουν συναινέσει στη σύνθεση ή έχουν συνθέσει τη συναίνεση (είναι λίγο μπέρδεμα για μας τους κοινούς θνητούς).

Η παλιά διαλεκτική που ξεκινούσε από το «γάμος χωρίς σφαχτά δεν γίνεται» είναι πλέον παρελθόν;

http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1968:2010-02-05-07-42-19&catid=117:opinions&Itemid=354

Το κουτσουρεμένο από άποψη παροχών αστικών δικαιωμάτων, σχέδιο νόμου για την  περιορισμένη ιθαγένεια των μεταναστών, στρογγυλεύτηκε κι άλλο προκειμένου να ικανοποιηθεί εκείνη η μερίδα της κυρίαρχης πολιτικής που θεώρησε ότι η χώρα ‘’αφελληνίζεται’’ και ‘’αλλοιώνεται’’ η φυσιογνωμία του λαού. Ιδεολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών, των ναζί, των μαυραγοριτών, των χουντικών (από ένα τμήμα της Ν.Δ. μέχρι τους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής και τα νόθα δισέγγονα του Αδόλφου) τάχθηκαν ενάντια στο Ν/Σ, με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή τους συσπείρωση. Από την άλλη, ένας αταξικός κοσμοπολιτισμός των ΜΚΟ, των φιλάνθρωπων της ‘’Προόδου’’, περιγράφει τη μετανάστευση ως ευλογία και το μετανάστη ως το χρήσιμο αριθμό του ΑΕΠ. Είναι φανερό ότι υπάρχει από τη μια, ένας αγοραίος κοσμοπολιτισμός που δεν θίγει στο ελάχιστο την κερδοσκοπία του κεφαλαίου κι από την άλλη, ένας φασισμός που σηκώνει σε περιόδους κρίσης, κεφάλι, και συνθλίβει το μετανάστη και τη μετανάστρια και μαζί μ’ αυτούς τους ντόπιους καταπιεσμένους.

Άνθρωποι που για λόγους επιβίωσης, θύματα κατακτητικών πολέμων και άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, συρρέουν στη Δύση ζητώντας ένα κομμάτι από την κλεμμένη τους αξιοπρέπεια. Στις πιο χειρότερες εργασίες, ανασφάλιστοι και ανασφάλιστες, με υποτυπώδεις μισθούς, προσπαθούν να επιβιώσουν, έχοντας διαρκώς σαν εφιάλτη ‘’τα χαρτιά’’ που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν.

Εν όψει της κρίσης και της κατάρρευσης του συστήματος, το ελληνικό κράτος επιτρέπει την δημιουργία ενός πόλου δεξιού για την μελλοντική χρήση του, ως φάλαγγας υποστήριξής του απέναντι σε κάθε δίκαιη διεκδίκηση από την πλευρά του κοινωνικού κινήματος. Έτσι, τα δυο «άκρα» (κοινωνικό κίνημα και φασίστες) είναι αυτά που θα παίξουν το ρόλο των ‘’κακών’’, προκειμένου να επιτυγχάνουν τη συναίνεση στα νέα μέτρα φτώχειας, καταστολής και μεγαλύτερης οχύρωσης των συνόρων της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Ο μετανάστης, ο πρόσφυγας  δίπλα στην τρομοκρατία των αριθμών, θα είναι κάθε φορά το ‘’χαρτί’’ που θα δείχνουν όχι μόνο ως αιτία του κακού αλλά και ως μέτρο σύγκρισης.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, το μόνο που απομένει είναι η κοινή οργάνωση ξένων και ελλήνων εργατών για τη διεκδίκηση ενός κοινού δίκαιου κόσμου. Τα έθνη και οι λαοί μπορούν να συνυπάρξουν μόνο αν αγωνιστούμε για την ισότητα, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Τούτες οι μέρες το ’χουνε, τούτες οι εβδομάδες

για να χορεύουν τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες

Δώστε του χορού να πάει, τούτη η γης θα μας εφάει

Τούτη η γης που την πατούμε, όλοι μέσα θε να μπούμε

Χορέψετε, χορέψετε, τα νιάτα να χαρείτε

γιατί σε τούτο το ντουνιά δε θα τα ξαναβρείτε

Τούτη η γης με τα χορτάρια τρώει νιες και παλικάρια

Τούτη η γης με τα λουλούδια τρώει νιους και κοπελούδια

Χαρείτε νιοι, χαρείτε νιες, χαρείτε παλικάρια

κι εγώ του Χάρου του ’βαλα σίδερα στα ποδάρια

Χορέψετε, χορέψετε, παπούτσια μη λυπάστε

εκείνα ξεκουράζονται τη νύχτα που κοιμάστε

http://www.youtube.com/watch?v=3nGOhUY6YG4&feature=related

και κείμενο της πρωτοβουλίας για την αυτοοργάνωση στην εκπαίδευση:

Η σημερινή απεργία ούτε καν ακούστηκε στο νησί, αν εξαιρέσουμε κάποιες αφίσες του ΠΑΜΕ. Οι λίγοι εκπαιδευτικοί και λοιποί υπάλληλοι που απείργησαν, κατά πάσα πιθανότητα, δεν το έκαναν και τόσο γνωστό. Έτσι είναι τα πράγματα στην Αίγινα. Η απεργία είναι για ξεκούραση, για διεκπεραίωση υποθέσεων για ψώνια, για χαλάρωση, για καφέ. Δεν πρέπει να χαλάσουμε το ήσυχο προφίλ του τουριστικού μας νησιού, όπου όλα οφείλουν να είναι απόλαυση. Στον δε χώρο της εκπαίδευσης τα πράγματα είναι σε σχετική αφασία. Κανένας κοινός προβληματισμός που να μπορεί να βγει προς τα έξω: Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τα προγράμματα, τα βιβλία, η μεταρρύθμιση, οι εργασιακές σχέσεις, τα κενά, οι ελλείψεις σε υποδομές, οι σχέσεις εξουσίας, ο αυταρχισμός, κλπ. Όλα αυτά είναι πολύ «βαριά» ζητήματα, «ανέξοδα» και «αδιέξοδα», όπως συχνά τα χαρακτηρίζει ο τοπικός κορμός ή οι πιο καλοπροαίρετοι, που στοχεύουν στο να ικανοποιούν τις εσώτερες ανησυχίες τους.

Ο καθείς και η καθεμιά κάνουν τις δικές τους «φάσεις» με τα δικά τους κονέ: Η τέχνη; Οι παρεούλες; Η τάδε καφετέρια; Το τάδε μπαράκι; Το τάδε χόμπι; Η τάδε εφημεριδούλα; Η τάδε πρόσβαση; Η τοπική πολιτική σκηνή; Το σπίτι που χτίζω; Το σπίτι που θα χτίσω; Το δεύτερο αυτοκίνητο; Οι σπουδές των παιδιών; Τα ιδιαίτερα;

Τίποτε που να μπορεί να μπει σε κοινή στόχευση και δράση δεν μπορεί να δημιουργήσει έστω και μια ρωγμή σ’ αυτή την αφασία;

Είναι τόσο εξωπραγματικό το να υπάρξει έστω κι ένας μικρός χώρος προβληματισμού για την εκπαίδευση στην Αίγινα; Είναι τόσο μακρινό, εργαζόμενοι από διάφορους κλάδους να μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο προβληματισμού και δράσης, τόσο για το γενικότερο όσο και για το τοπικό ζήτημα, με επίκεντρο την εργασία που κάνουμε για να επιβιώσουμε;  

«Παραλύει η επιβατική και η εμπορευματική κίνηση στο λιμάνι», και οι απεργοί «ενδέχεται να επηρεάσουν την καθημερινότητα του νησιού». Αυτό είναι η απεργία για τον ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο. Οι περικοπές μισθών, το γεγονός ότι θα πεθαίνεις και θα σε θάβουν ιδίοις εξόδοις, ότι θα εργάζεσαι μέχρι να σου φύγουν και τα τελευταία δόντια, η τρομοκρατία των σιχαμένων κρατικών λογιστών και των παπαγάλων τους στα ΜΜΕ για το δημοσιονομικό, οι ασκήσεις επί χάρτου «για να σωθεί η πατρίδα», είναι προφανώς ψιλά γράμματα. Η παραλία που δεν δουλέψει τους γιαπωνέζους (ή με τους γιαπωνέζους), τα τσολιαδάκια που δεν θα πουληθούν, οι καφέδες που δεν θα καταναλωθούν, οι ταβέρνες που θα βαράνε μύγες. Αυτό είναι η απεργία για τον τοπικό μας ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο.

Αυτοί μια χαρά τα λεν. Εμείς, τι λέμε;

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι χώροι (αίθουσες σχολείων, συλλόγων κλπ.), όλοι οι φορείς που μεριμνούν για την εκπαίδευση των παιδιών, πραγματοποιούν τις εκδηλώσεις τους, στους χώρους της νυχτερινής κραιπάλης. Εξοικειώνονται από μικρά, τα παιδιά, με τις μπάρες, με τις πίστες και με την αντίστοιχη φωτογράφηση. Το πάρτι γίνεται κοσμικό γεγονός. Και δεν μπορεί ένα τέτοιο γεγονός ‘’αναθέρμανσης των σχέσεων’’ όπως ένα γλέντι, ένα πάρτι, να παραμείνει στα όρια μιας μεγάλης παρέας. Οφείλει να γίνει ποστ, φωτο και γεγονός για τις τοπικές σαβούρες που ευφημίζονται ως «τύπος». Κι αυτό δεν το πραγματοποιούν από μόνοι τους, οι οργανωτές που επιθυμούν και τη σχετική τους διαφήμιση. Το επιθυμούν κι οι συμμετέχοντες, γονείς κατά κύριο λόγο. Έτσι, βαθμιαία, η «τρυφερή παιδική ηλικία», μπαίνει στο κουρμπέτι της νυχτερινής διασκέδασης και στη λογική της δημόσιας προβολής.

Δε φαίνεσαι στην πιάτσα πια

κι οι φίλοι σου απ’ το Λιμάνι

λένε για κείνη τη νυχτιά,

που ‘φυγες μάνι – μάνι,

με μια στραβοτιμονιά,

στο τελευταίο σου σεργιάνι.

Σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό

με Garcia Lorca και το Νιόνιο,

τ’ όνειρο ήτανε στενό:

από τη Δραπετσώνα ως το Ικόνιο,

ζωές στοιβάζονται σωρό

με ένα σχέδιο υποχθόνιο.

Στο τζάμι στα Λιπάσματα,

το μεροκάματο του τρόμου.

Έκρυψες στα χαλάσματα,

το νταηλίκι αυτού του δρόμου,

στου Πειραιά τα χάσματα

του εργάτη και του νόμου.

Δεκατεσσάρω ήτανε

κι είχε στα μάτια της το φως.

Τριάντα χρόνια γίνανε

ζευγάρι γη και ουρανός.

Για τη ζωή που πίκρανε

είπαν πως έφταιξ’ ο Θεός.

Στο «περιβόλι του τρελού»

εκεί δεν πιάνει η σκουριά.

Δεν θα χρωστάς στη Μιχαλού…

«Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά».

Τ’ ακούς; να στρίβεις απ’ αλλού

για όλα τα μακρινά χωριά.

Βίρα ρε Πέτρο την ψυχή,

βίρα μας μιλήσεις,

βίρα να πιεις ένα κρασί,

βίρα να τραγουδήσεις,

βίρα την πλάκα από τη γη,

βίρα να σεργιανίσεις.

για τις 14 του Φλεβάρη 2008

Έχουμε ασχοληθεί πολύ με «τα Νέα Σκουπίδια του Σαρωνικού», την τσάμπα φυλλάδα που βγαίνει από τον Δρακάκη. Στο τελευταίο τεύχος ευθαρσώς, ο εκδότης ξεκινώντας με ένα από τα πολλά παραληρήματα του Κ. Καραμανλή για τους κινδύνους που απειλούν την πατρίδα, υπονοεί τον Σιωνισμό (ο κεκαλυμμένος τρόπος των καλών φασιστών για να μην τους αποκαλούν φασίστες) ως έναν από αυτούς. Στη συνέχεια και επίσημα πλέον χρίζει το φασίστα Χαρίτο ως πολιτικό του μέντορα «για τον ωμό πατριωτισμό» του, δίνοντάς του πλέον και επίσημα σελίδα με σκοπό τη διάσωση της «πατρίδος». Παίρνοντας τη σκυτάλη ο δεύτερος, και έχοντας κάνει ανάλυση αίματος και εξέταση εθνοDNA μιλάει για το «ομόαιμον», αναφέροντας στο ρυπαρογράφημά του και τον γνωστό αντισημίτη μητροπολίτη Πειραιά που λέει ότι «η έννοια του Γένους είναι σύμφυτη με το δίκαιον του αίματος κι όχι με το δίκαιο του τόπου γεννήσεως». Απ’ ότι φαίνεται, η συνταγή  για την παρουσία των φασιστών στα ΜΜΕ, με κύριες αναφορές, όχι εκείνες τις κρυφές πλευρές τους που φανερώνουν την αγάπη τους για το φασισμό, για τα τάγματα ασφαλείας, για τη χούντα, αλλά εκείνες που μιλάνε με ένα ύπουλο και δήθεν πατριωτικό λόγο για τους μετανάστες, για τη θρησκεία κλπ. πετυχαίνει.

Το αλατοπίπερο της πατριωτικής φυλλάδας λέγεται Άβετ Σφακιανάκη, δηλαδή, το τίποτα που βοά στην Αίγινα. Μια τύπισσα που περιγράφει τη ζωή του μέσου Αιγινήτη ούτε λίγο ούτε πολύ ως ενός ανθρώπου κάνει μόνιμα διακοπές. Πώς όμως συνδυάζεται το λάιφ σταίλ με το φασισμό;  Πολύ απλό και δοκιμασμένο. Όλος αυτός ο σκουπιδότοπος των καναλιών ήταν αυτός που ανέδειξε προσωπικά τον Καρατζαφύρερ και το συρφετό του μέσα σε εκπομπές που απλά σου λένε ότι η σκέψη είναι πολύ κακό πράγμα.  Το λαίφ στάιλ μαζί με τις φασιστικές τσιρίδες είναι ο ιδανικός συνδυασμός για την προώθηση όχι μόνο στενών οικονομικών συμφερόντων αλλά και του κοινωνικού/πολιτικού συντηρητισμού

«Το πρώτο χιόνι έπεσε.

Δες πόσο εύκολα φαίνονται τα σημάδια.

Πέστε στους κυνηγούς

τώρα είναι η στιγμή να στήσουνε παγίδες».

Rudolf Marku

Οι σκευωρίες, οι πλεκτάνες, το «τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί», οι κατασκευασμένες δίκες, οι διαπομπεύσεις, θα ήταν απλώς ένα παιχνίδι στις μεγάλης κλίμακας κοινωνίες, αν δεν υπήρχαν τα μικρά συστήματα για επιβεβαιώνουν τέτοια γεγονότα. Μικρότερου μεγέθους αλλά ίδιας ηθικής και πολιτικής σημασίας, τέτοιας μάλιστα που μπορούν να σε συνθλίψουν χωρίς να προλάβεις να πεις κιχ! Για αυτό οφείλεις να φυλάγεσαι, αφού γνωρίζεις ότι ανήκεις αλλού. Οφείλετε να οχυρώνεστε αφού καταλαμβάνετε λίγο από το «ζωτικό» χώρο «τους». Οφείλουμε να κάνουμε συλλογικές τις στάσεις ζωής που επιλέγουμε, συλλογικές και τις αντιστάσεις μας.

Οι άνθρωποι πάντοτε αγαπούν με ιδιαίτερο τρόπο ένα τόπο. Άλλος για τις φυσικές του ομορφιές, άλλος διότι γεννήθηκε εκεί, άλλος διότι βρήκε μια εσωτερική γαλήνη, άλλος διότι γνώρισε ανθρώπους εκεί. Ο καθένας αγαπά και μ’ ένα δικό του τρόπο έναν τόπο κι ο καθένας ονομάζει τόπο αυτό που συνήθως αγαπάει. Και προσφέρει συνήθως με τον τρόπο που πιστεύει ότι κάνει καλό σε αυτόν. Ευπατρίδες λοιπόν και στην Ακαδημία γεύσεων της Αίγινας, για την προώθηση του φιστικιού, για να φτιάχνουμε φιστικομακαρονάδες, φιστικοσάλτσες, φιστικοντολμάδες, φιστικοϊμάμ, φιστικοκιμά, φιστικοσαλάτες, φιστικόπιτες, φιστικοτραχανά, φιστικοχυλοπίτες, φιστικοκουσκούς, φιστικογεμιστά, φιστικολαδερά, φιστικοτουρλού, φιστικομπάμιες, φιστικοφασολάδα, φιστικομπιφτέκια, φιστικοκεφτέδες, φιστικοκεμπάμπ, φιστικοσουβλάκια, φιστικοτηγανιές, φιστικολουκάνικα, φιστικοσαλάμι, φιστικοκρέμες, φιστικομπουρέκια, φιστικοντολμάδες, φιστικοφακές, φιστικορεβύθια, φιστικομελέτες κτλ, κτλ. Όχι δεν έχουμε φτάσει στα όρια του γελοίου.

Η μαγιά που καθιέρωσε την αλλαγή δεδομένων στην Αίγινα και υπερέβη τα εσκαμμένα εκφράζοντας τις αλλαγές στο νησί, προχωράει με το τρίπτυχο «πολιτισμός/ τρώμε/ πουλάμε». Είναι ο πολιτισμός της ευδαιμονίας όταν αυτή διασταυρώνεται με την αναζήτηση της νέας τοπικής ταυτότητας και η οποία περνάει μέσα από το προϊόν, φιστίκι. Το προϊόν, φιστίκι και η παντοιοτρόπως προώθησή του, δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Είναι το σύμβολο της νέας τοπικής ταυτότητας.

Επιστολή αναγνώστη της Σχεδίας που γράφει μεταξύ άλλων, για την κατάσταση στη Σουβάλα

2ο Φεβρουαρίου

ΓΕΙΑ ΣΟΥ

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑ ΤΟ ΕΞΗΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟ: ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΣΟΥΒΑΛΑΣ (ΚΑΛΑΜΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ) ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΑΝ, ΕΚΤΕΛΟΥΣΑΝ ΧΡΕΗ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΑΝ ΟΧΗΜΑΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΟΥΒΑΛΑΣ ΠΡΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ.

ΒΕΒΑΙΑ ΩΣ ΛΟΓΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ ΣΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΩΜΑ. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΤΟ ΣΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 20 ΕΤΗ ΕΚΕΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΞΕΡΩ. ΤΗΝ ΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΡΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ ΠΡΟΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ (ΤΟ ΦΕΚ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ) ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΟΤΙ ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ ΤΟ ΕΛΥΣΑΝ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΣΟΥΒΑΛΑΣ. ΔΙΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΤΥΠΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΥΣ-ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ-ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΣΤΗ ΣΟΥΒΑΛΑ  ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ.

ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΟΜΩΣ ΠΟΙΟΣ ΑΝΕΛΑΒΕ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ Ή Ο ΚΑΛΑΜΑΚΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ;

ΜΕ  ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΗΜΕΡΩΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΘΕΣΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΚΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ…

.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΠΟΓΚΡΟΜ

Την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010, κατά τις 9 το βράδυ στη Σπάρτη –κοντά στο Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ.)– μια δεκάδα ανεγκέφαλων και θρασύδειλων εφήβων, από 14 μέχρι 18 χρονών (μαθητές οι περισσότεροι) εφοδιασμένοι με στουπιά και κηροζίνη, αποπειράθηκε να κάψει μια περίπου ισάριθμη ομάδα μεταναστών από το Μπαγκλαντές, που μένουν σε ένα παλιό σπίτι στις παρυφές της πόλης. Και ευτυχώς για όλους μας, δεν κατάφεραν οι νεαροί παλικαράδες του Ευρώτα να ψήσουν ζωντανά τα μελαψά τέκνα του Γάγγη (πρόλαβαν και ταμπουρώθηκαν στον πάνω όροφο), πλην όμως το ισόγειο του σπιτιού έγινε παρανάλωμα του πυρός. Τρόφιμα και κουζινικά, ρούχα και είδη καθαριότητας, μαζί με τα κουφώματα του κάτω ορόφου, φουντώσανε, φωτίζοντας από τη μια μεριά την παροξυσμική ενέργεια (διάβαζε κτηνωδία) των νεαρών δραστών, και απ’ την άλλη την κατατονική αντίδραση (διάβαζε απανθρωποποίηση) των περιοίκων – και για να μην ξεχνιόμαστε όλοι οι Λάκωνες είμαστε περίοικοι της Σπάρτης.

Το περιστατικό καταχωρήθηκε στο βιβλίο συμβάντων της τοπικής αστυνομίας σαν «επεισόδιο που προέκυψε από προσωπικές διαφορές» – ανάμεσα σε μαθητές και μετανάστες ως συνέχεια κάποιων αντεγκλήσεων προηγούμενων ημερών. Τα καμένα πορτοπαράθυρα τα αντικατέστησαν με λαμαρίνες και τέθηκε το σπίτι –και οι εντός του Μπαγκλαντέζοι– υπό προσωρινή, διακριτική αστυνομική επιτήρηση. Και επειδή η επιτήρηση –διακριτική ή όχι– είναι της μόδας τώρα τελευταία, διευκρινίζουμε ότι ΚΑΙ στο συμβάν που αναφέραμε –όπως και στην (λεγόμενη) εθνική οικονομία– η επιτήρηση γίνεται ΟΧΙ στους δράστες αλλά στα θύματα της όποιας (κρατικής, διακρατικής ή παρακρατικής) τρομοκρατίας.

Κάτω τα χέρια από τους Μετανάστες Συγκέντρωση – Διαδήλωση Σάββατο 27 Φλεβάρη – 11:30 π.μ. Κεντρική Πλατεία Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Μετανάστες

p_a_spartis@yahoo.gr

Ανακοίνωση εξέδωσε αργά τ’ απόγευμα χθες, η τοπική γραμματεία του ΛΑΟΣ Αίγινας. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι: «σύμφωνα με βάσιμες πληροφορίες, η σκόνη από τη Σαχάρα ήταν έργο ανθελληνικών μηχανισμών της κοινότητας των Βεδουίνων με σκοπό να πλήξουν τον τουρισμό στην Ελλάδα και κατ’ επέκτασιν στην Αίγινα. Αυτήν την εποχή που προσπαθούν να ελληνοποιήσουν τους σιχαμένους ξένους που τους χρειαζόμαστε μόνο για τις βρομοδουλειές στα κότερά μας, στις βίλες μας, στις κουζίνες μας, στις εργολαβίες μας και τους θέλουμε μόνο για να τους ξεζουμίζουμε, αυτήν την εποχή δεχόμαστε ένα τέτοιο πλήγμα από δυνάμεις του σκότους. Μοναδική πολιτική δύναμη το ΛΑΟΣ Αίγινας, που έστειλε σκάφος αναχαίτισης της σκόνης (βλέπε φωτογραφία) από τη Σαχάρα».

Πράγματι, το σκάφος ανοιχτά της Αίγινας, με τη συνοδεία ιερέως, μπόρεσε με τα κατάλληλα τροπάρια να διώξει τη σκόνη πίσω.

 από το http://ekpaideysi.espivblogs.net/

κείμενο που μοιράστηκε στην Αίγινα, το Νοέμβρη του 2005

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Απεργιακή Επιτροπή Αίγινας

 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 10 ΚΑΙ 11 ΝΟΕΜΒΡΗ

«Πάλι απεργία»;

(10 απαντήσεις γι’ αυτήν)

1) «Πάλι απεργία; Πού θα πάει το κράτος κι η οικονομία μ’ αυτές τις απεργίες»;

Έχετε δίκιο (αν είστε πρωθυπουργός ή υπουργός παντός καιρού, αν είστε εφοπλιστής, βιομήχανος, καναλάρχης, μεγαλοδημοσιογράφος ή κάνετε κάποιο άλλο παρόμοιο επάγγελμα).  Οι απεργίες βλάπτουν σοβαρά την εξουσία σας ή τον πλούτο που θέλετε συνεχώς να μαζεύετε.

2) «Πάλι απεργία; Εμείς δηλαδή γιατί δεν κάνουμε απεργίες»;

Και στα δικά σας (αν είστε εργάτης, μετανάστης, υπάλληλος, μικροεπαγγελματίας κλπ.)! Όχι μόνο δεν θα χάσετε από την απεργία που πρέπει να κάνετε αλλά θα κερδίσετε κάτι από αυτό που σας κλέβουν καθημερινά και θα κερδίσετε τη χαμένη σας αξιοπρέπεια. Αυτά δηλαδή που θα κερδίσουμε κι εμείς. Ελπίζουμε να σας συναντήσουμε σε άλλες απεργίες.

3) «Πάλι απεργία; Πού θα φτάσουμε σαν κοινωνία»;

Ίσως σε μια καλύτερη κατάσταση από αυτήν που είμαστε. Έχετε σκεφτεί ότι αν δε γίνονταν αγώνες στο παρελθόν σε ποια γαλέρα θα ήσασταν και θα ήμασταν κωπηλάτες, σε ποιο τσιφλίκι θα ήμασταν και θα ήσασταν δουλοπάροικοι; Χωρίς αγώνες δεν αλλάζει τίποτε. Αντίθετα επιδεινώνονται οι συνθήκες της ζωής μας.

4) «Πάλι απεργία; Και τι θα γίνουν τα παιδάκια μας»;

Κάποιοι-κάποιες από μας, έχουμε κι εμείς «παιδάκια». Ανεξάρτητα όμως από αυτό, αγωνιζόμαστε και για τα παιδάκια όλων. Να έχουν τους δάσκαλους στην ώρα τους στα σχολεία, να εφοδιαστούν τα σχολεία μας με υλικό που θα μπορούν τα παιδιά να μαθαίνουν με καλύτερο τρόπο, να μην βάζετε και να μην βάζουμε το χέρι στην τσέπη κάθε τόσο για προβλήματα των σχολείων και να υπάρχει ζητιανιά και ρεφενές.

5) «Πάλι απεργία; Μόνο ο μισθός σας ενδιαφέρει»;

Φυσικά και ο μισθός μας ενδιαφέρει. Αυτόν έχουμε για να πληρώνουμε  το νοίκι μας, να αγοράζουμε τα μακαρόνια μας, το γάλα μας, το πετρέλαιο, τα πορτοκάλια, το φως – νερό – τηλέφωνο. (Εσείς με ποιο τρόπο τα εξασφαλίζετε όλα αυτά;) Όμως είναι μεγάλο ψέμα αυτό που πλασάρουν οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις και οι επαγγελματίες του ψέματος στα Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης». Δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για την αύξηση του μισθού μας. Απαιτούμε καλύτερη μόρφωση για τα παιδιά μας, ελευθερία στη μάθηση, αγωνιζόμαστε να μην ελαστικοποιούνται γενικά οι εργασιακές σχέσεις και να έχουν όλοι εργασιακή αξιοπρέπεια. Δηλαδή αν η κόρη ή ο γιος σας δούλευε ως αναπληρωτής ή ωρομίσθιος υπάλληλος για λίγες ώρες ανασφάλιστος και με 7 ευρώ την ώρα, στην ‘άλλη άκρη της γης’ εσείς τι θα του λέγατε; «Υπομονή παιδί μου»;

6) «Πάλι απεργία; Και τι βγαίνει από τις στημένες απεργίες της ηγεσίας σας»;

Αυτό αφήστε το σε μας, που ξέρουμε να «περιλάβουμε» τους εξωνημένους επαγγελματίες συνδικαλιστές του κλάδου μας κάθε φορά που αγωνιζόμαστε στους δρόμους και κλείνουμε τα σχολεία. Το ξέρουμε πως πολλοί από αυτούς θα χρησιμοποιήσουν τη συνδικαλιστική τους θέση για να γίνουν υπουργοί, βουλευτές, σύμβουλοι και άλλα συναφή κυβερνητικά επαγγέλματα. Είμαστε σε μια διαρκή κόντρα μ’ αυτούς. Θα ήταν καλύτερα «να καθόμαστε στ’ αυγά μας»;

7) «Πάλι απεργία; Για να κάθεστε την κάνετε; Για να πιείτε καφέ»;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές «καθόμαστε» όχι όμως γιατί το θέλουμε αλλά γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα σε κάθε απεργία να τα πούμε όλα αυτά που διαβάζεις τώρα. Άλλες φορές μάλιστα οι περισσότεροι από εμάς δεν κάνουν απεργία σ’ ένα τόπο, όπως η Αίγινα, και δίνεται αυτή η εντύπωση. Γιατί όμως δεν ρωτάτε αυτούς που είναι απεργοσπάστες, κάθε φορά που γίνεται μια απεργία: «Εσύ γιατί δεν κάνεις, δάσκαλε, απεργία»;

«Πάλι απεργία; Θέλετε να γλιτώσετε την αξιολόγηση που θα σας κάνει να κάνετε καλύτερα τη δουλειά σας»;

Φυσικά και είμαστε ενάντια στα νέα μέτρα για την αξιολόγηση. Όμως πρέπει να ξέρετε ότι αυτά δεν εφαρμόζονται για να γλιτώσετε εσείς από τον «κακό» δάσκαλο. Η αξιολόγηση γίνεται για να χωριστούν τα σχολεία σε κατηγορίες, να χωριστούν σε «καλά» και «κακά». Κι αυτό είναι μόνο η αρχή. Στόχος και των δυο κυβερνήσεων είναι να απεμπλακούν από την έτσι κι αλλιώς άθλια και ελλιπή χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και να ανατεθεί το βάρος στους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων, στην υπερχρεωμένη Τοπική Αυτοδιοίκηση, και …στους τοπικούς ή άλλους επιχειρηματίες. Θέλουν ένα σχολείο επιχείρηση που θα τους αποδίδει κέρδος, που θα τους αποδίδει στην κοινωνία υπαλλήλους όλο και πιο πολύ υποταγμένους, έτοιμους να κάνουν ότι τους προστάξει το αφεντικό τους. Θέλουν τα «παιδάκια σας» και τα «παιδάκια μας» όχι μορφωμένους πολίτες αλλά πειθήνιους και χωρίς δικαιώματα εργαζόμενους. Συμφωνείτε μ’ αυτό;

9) «Πάλι απεργία; Τι θα γίνει με τόσες χιλιάδες χαμένες ώρες μαθημάτων»;

Πάλι λάθος ανθρώπους βρήκατε για να ρωτάτε κάτι τέτοιο. Αγωνιζόμαστε για να μην υπάρχουν. Να έρθουν δάσκαλοι που θα έχουν μια μόνιμη σχέση με τους μαθητές και τις σχολικές μονάδες. Ρωτήστε αυτούς που συνήθως ψηφίζετε ή τους τηλεφωνάτε (κάποιοι από εσάς) για να τους παρακαλέσετε κάθε φορά που στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά σας λείπουν εκπαιδευτικοί: «Γιατί δεν υπάρχουν μόνο μόνιμοι εκπαιδευτικοί κάθε αρχές του Σεπτέμβρη στα σχολεία κύριε βουλευτά; Γιατί τα παιδιά μας στοιβάζονται σαν τα ζώα μέσα στις τάξεις κύριε βουλευτά; Γιατί δεν έχουμε σχολεία και αίθουσες προορισμένες για ανθρώπους κύριε βουλευτά; Γιατί τα παιδιά μας όλα δεν έχουν όσα έχουν τα σχολεία που πηγαίνουν τα παιδιά σας κύριε βουλευτά»;

10) «Πάλι απεργία»;

Ναι! Πάλι και πάλι! Ελπίζουμε την άλλη φορά μαζί!

κείμενο που μοιράστηκε κατά τη διάρκεια της απεργίας το Νοέμβρη 2005, σε σχολεία της Αίγινας, σε «συναδέλφους» απεργοσπάστες. Σε αντίθεση με το σήμερα που ακόμα και σε μια εποχή επιδείνωσης των εργασιακών οικονομικών συνθηκών η απεργοσπασία αυτών, θεωρείται νομιμοποιημένη…

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Απεργιακή Επιτροπή Αίγινας

 Ανοιχτή επιστολή προς τους απεργοσπάστες συναδέλφους εκπαιδευτικούς στο νησί

 Λες: «Γιατί να κάνω απεργία και να χάσω το μεροκάματο»;

Πολλοί το λένε αυτό. Ίσως να το ‘χουμε σκεφτεί κάποιοι-κάποιες από μας κάποια φορά. Πρέπει να θυμάσαι όμως ότι το «μεροκάματό» σου ανεβαίνει κάθε φορά επειδή κάποιοι «άλλοι» κάνουν απεργίες και αγώνες τους οποίους εσύ υποτιμάς. Το ίδιο συμβαίνει σ’ όλους τους εργασιακούς κλάδους. Κερδίζουν όλοι από τον αγώνα αυτών που απεργούν (και δεν τους περισσεύουν, ξέρεις…)

 Λες: «Και τι θα βγει από την απεργία»;

Πολλά συνάδελφε. Όλα αυτά που έχεις τώρα στο σχολείο και που δεν θα τα είχες αν δεν έκανες στο παρελθόν απεργία ή αν κάποιοι «άλλοι» δεν έκαναν κινητοποιήσεις και για λογαριασμό σου. Θυμάσαι ή δεν ξέρεις για τους αγώνες που έγιναν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Μέχρι και απεργίες πείνας είχαν γίνει από συναδέλφους όπως ο πανεπιστημιακός Βαγενάς, απεργίες διαρκείας όπως το 1997, αγώνες μαζί με άλλους επαγγελματικούς κλάδους για να αποκτήσουμε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια που έχουμε τώρα με τα όσα προβλήματα.

 Λες: «Εμένα δεν θα με πειράξουνε οι μεταρρυθμίσεις. Δεν έχω λόγους να κατέβω».

Κάνεις λάθος συνάδελφε. Όσα χρόνια και να έχεις, κάτι οι ρυθμίσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, κάτι οι ρυθμίσεις με τα χρόνια υπηρεσίας, κάτι οι ρυθμίσεις που ούτε καν ακούγονται θα θίξουν όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους.  Υπάρχει όμως κι ένα ζήτημα ηθικής τάξης: Αλήθεια, τι λες στους μαθητές σου για το Πολυτεχνείο, για την Αντίσταση, για την Πρωτομαγιά, για τους αγώνες που έκανε ο λαός που εσύ ανήκεις, για μια καλύτερη ζωή για όλους μας;

 Λες: «Εγώ δεν κατεβαίνω σε απεργία με τις πουλημένες ηγεσίες»

Έχεις τέτοια σοβαρή άποψη για τις ηγεσίες και την κρατάς για πάρτη σου; Έχεις τέτοια σοβαρή γνώμη για τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και δεν διαμαρτύρεσαι στην απεργία και δεν το λες σε μια απεργία που έχεις κάθε δικαίωμα να το καταγγείλεις;

 Λες: «Με τα χρήματα των απεργιών ‘θα μπαλώσει τις τρύπες του’ ο κρατικός μηχανισμός της οικονομίας. Γιατί να τους κάνω τη χάρη»;

Σ’ αυτό δεν έχεις εντελώς άδικο. Αν είναι μια απεργία που θα γίνει για να κάνεις τις δουλειές σου στην Αθήνα, να πας στο γιατρό για την πίεση, να πιεις καφέ ή να βγάλεις τα χειμωνιάτικα από τη ναφθαλίνη και να καθαρίσεις το σπίτι σου. Το αποτέλεσμα της απεργίας μας όμως αλλά και η ποιότητά της δεν εξαρτάται από αυτούς αλλά από μας και κυρίως από σένα που μάλλον τους κάνεις τη χάρη να μιλούν για σένα που «ήσουν στο πόστο σου», υπάκουος και πειθήνιος σε αντίθεση με τους «άλλους» που κλείνουμε τα σχολεία και «χάνονται» οι ώρες των μαθημάτων, που δημιουργούμε κυκλοφοριακό χάος, δημιουργούμε κοινωνική αναστάτωση κλπ, κλπ.

 Λες: «Απεργίες είναι αυτές»;

Θες να πεις ότι δεν συμφωνείς με τον τρόπο που κάνουμε απεργία; Και εμείς που κάνουμε απεργία βλέπουμε ότι υπάρχουν κάποια αδιέξοδα. Γιατί όμως συνάδελφε δεν έρχεσαι στις συνελεύσεις να τα πεις αυτά που σκέφτεσαι, παρά ασχολείσαι μόνο με «τα του οίκου»; Εμείς δεν έχουμε «τα εν οίκω» νομίζεις;

 Λες: «Εγώ θέλω απεργίες διαρκείας κι όχι απεργίες ‘της πλάκας’»

Συμφωνούμε αρκετοί και για αυτό αγωνιζόμαστε στον κλάδο μας. Αυτό όμως πότε και πού το λες; Την ώρα που θα χτυπάς το κουδούνι για να μπουν τα παιδιά για μάθημα ενώ οι «άλλοι» συνάδελφοί σου απεργούν; Το λες στους συναδέλφους που είναι κι αυτοί απεργοσπάστες; Πώς νομίζεις ότι αυτό θα γίνει χωρίς τη συμμετοχή σου-αν πραγματικά έχεις τέτοια σοβαρή ένσταση;

«Είμαι επιχειρηματίας και πιστεύω στο κέρδος» Νίκος Πτερούδης,

12 Οκτωβρίου 2003, στο Δημοτικό θέατρο Αίγινας.

Εκδήλωση της Σχεδίας, στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας για την υπόθεση της ψυχικής Υγείας μ’ αφορμή την υπόθεση της εγκατάστασης ψυχασθενών σε οικοτροφείο της ΜΚΟ Κλίμακας στο Λιβάδι της Αίγινας και τις σοβαρές αντιδράσεις που έχουν προκύψει. Έχει γίνει η εισήγηση, έχουν κάποιοι μιλήσει (με προτεραιότητα στους «αντίθετούς μας» είχαμε πει, μεταξύ μας ως οργανωτές). Το λόγο τον παίρνει ο Νίκος Πτερούδης, που μέχρι τότε στην Αίγινα είχε κάνει την εμφάνισή του ως υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος. «Είμαι επιχειρηματίας και πιστεύω στο κέρδος», δήλωσε κυνικά πριν πει οτιδήποτε άλλο που θα αφορούσε στις θέσεις του ενάντια στην εγκατάσταση των ψυχασθενών κοντά στις πολυτελείς κατοικίες τους. Αργότερα, το καλοκαίρι του 2004, ήταν μαζί, στην ίδια Επιτροπή, με τους τραμπούκους, εν λόγω (π.χ. Μουτσάτσος) και έργω, που επιδίδονταν σε καφρίλες εναντίον των εργαζομένων στο οικοτροφείο, σε συκοφαντίες, σε λοιδορίες, σε τραμπουκισμούς και σε απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας υπερασπιστών των ψυχασθενών (κι όχι της εταιρίας ΚΛΙΜΑΚΑ).

Σήμερα διαμαρτύρεται που ένας συνάδελφός του, επιχειρηματίας, τον απείλησε στο δημαρχείο όπου εργάζεται, ως αντιδήμαρχος. Ο ίδιος, ο Πτερούδης, είχε προειδοποιήσει τον επιχειρηματία ότι θα διακοπεί η παροχή ύδρευσης που έχει αν δεν πληρώσει τους λογαριασμούς του (http://www.aeginaportal.gr/content/view/3200/2/lang,el/).

Αυτά όμως συμβαίνουν, και στην Αίγινα, με τους επιχειρηματίες που «πιστεύουν στο κέρδος».

Κυριακού Γ.

ΥΓ: Τους χαιρετισμούς μου, στα λοιπά μέλη της Επιτροπής κατά της εγκατάστασης των επικίνδυνων τρελών στο Λιβάδι. Από τότε κυκλοφορείτε γεμάτοι εκδορές, ε;

Για όσους δεν το κατάλαβαν, υπήρξε κρούσμα ντοπαρίσματος στην Αίγινα. Όχι σε αθλητή που συμμετέχει στην Ολυμπιάδα, όχι για το πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας. Το κρούσμα επιβεβαιώθηκε σε ποδοσφαιριστή της Γ΄ Εθνικής. Δηλαδή σε έναν ημιεπαγγελματικό χώρο, στον οποίο ανήκει η ΠΑΕ ΣΑΡΩΝΙΚΟΣ. Ένα νέος άνθρωπος στην Αίγινα, ρισκάρει όχι μόνο την υγεία του αλλά και την αξιοπρέπειά του και εν τέλει την ίδια την επισφαλή του θέση στην ομάδα, προκειμένου να αποδώσει, ως άλογο κούρσας, σε ένα ματς ποδοσφαίρου, προκειμένου: α)να κρατήσει τη θέση του στην ομάδα; β)να τον δουν οι υπεύθυνοι της άλλης ομάδας;

Στόχος, είναι, η επιβίωση με κάθε κόστος σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο ύπαρξης, όχι μόνο μεταξύ των ομάδων αλλά και μεταξύ των παιχτών στην ίδια ομάδα. Αυτό που ονομάζουν δηλαδή αθλητισμό, αυτό το σπουδαίο ανθρώπινο επίτευγμα «που σε διώχνει από τα ναρκωτικά». Δεν μας είπαν όμως, το ποια ναρκωτικά εννοούν.

Μια ημερίδα συνωμοσιολογίας, μια ημερίδα για τους αεροψεκασμούς. Αυτή η πολύπαθη Αίγινα είναι στο επίκεντρο των αεροψεκασμών. Χημικές ουρές από τα αεροπλάνα με οξείδια αλουμινίου κλπ. κλπ. Εκπομπές με τον ακροδεξιό Λιακόπουλο, εκπομπές με τον πρώην αριστερό Χαρδαβέλλα. Ένα περίγυρος που στρέφεται γύρω από ακροδεξιές θεωρίες συνωμοσίας, για την Ελλάδα που έβαλαν στο μάτι. Και σ’ αυτό άνθρωποι προοδευτικοί. Η κριτική για τον καπιταλισμό και τη γραφειοκρατία πάει καλιά της. Στη θέση αυτών βρίσκονται άνθρωποι υποχθόνιοι, παρμένοι από τα παλιά κόμικς, που έχουν στόχο την εξόντωση του πλανήτη. Είναι ένα βολικό και θολό πλαίσιο που εκφράζει την καλλιεργημένη μας παθολογία (οι ξένοι που θέλουν πάντα το κακό μας) και αξιοποιείται δεόντως από την άκρα δεξιά. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο βρίσκονται όλοι μαζί: αντισημίτες και ακροδεξιοί όπως ο Δρακάκης, επιστήμονες που έχουν τους έχει ξεράσει το σύστημα όπως ο Κατσαρός (παλιός πρόεδρος του ΕΦΕΤ, βλέπε υποθέσεις διατροφικών σκανδάλων του 2005) και προπάντων άνθρωποι που προβάλλουν γεγονότα που δεν επιβεβαιώνονται.

ΥΓ: Για γίνει και η αυτοκριτική. Συναινέσαμε, ως Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας και κάναμε την πρώτη εκδήλωση στον κόσμο (σωστά διαβάζετε!) για τους αεροψεκασμούς, στην Αίγινα το καλοκαίρι του 2002. Συγκεκριμένα ανοίξαμε το δημόσιο χώρο στο ζήτημα, όπως αυτό προέκυψε από δημοσίευμα στο «Έθνος» και απλά οργανώσαμε μια εκδήλωση στο 1^ο Δ. Σχ. Αίγινας με τον Γ. Χολ και τον Ν. Κατσαρό από το Δημόκριτο. Ο Ν. Κατσαρός ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που μίλησαν για το απεμπλουτισμένο ουράνιο και ο Γ. Χολ ήταν από τους γνωστούς του μετριοπαθούς περιβαλλοντικού/ οικολογικού κινήματος με συνεπή δράση και στάση. Τα τελευταία ήταν και τα εχέγγυα για να γίνει η εκδήλωση. Όλα εδώ πληρώνονται! ΓΚ

Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

 Σάββατο 27/2, 6 μ.μ.

Πάντειο πανεπιστήμιο (νέο κτίριο, αίθουσα Σ.Καράγιωργα)

 Στην Ιταλία, από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70, η εκρηκτική ανάδυση της επαναστατικής αριστεράς και οι εναπομείνουσες δυνάμεις του πάλαι ποτέ ισχυρού αναρχικού κινήματος έδωσαν  μία τεράστια ώθηση στη συνδικαλιστική δράση. H δράση αυτή βασίστηκε από τη μία πλευρά στην εμφάνιση μαζικών πολιτικών οργανώσεων και από την άλλη πλευρά στην οργάνωση μαζικών συνδικάτων και δυναμικών εργατικών αγώνων. Μέσα σε αυτήν τη έντονη δεκαετία, γιγαντώθηκε η έννοια του συνδικαλισμού βάσης ως ανταπάντηση στην έννοια του γραφειοκρατικοποιημένου και καθεστωτικού συνδικαλισμού.

 Αυτή η εμπειρία αποτελεί μία χρήσιμη αναφορά για εμάς, προκειμένου να ανακαλύψουμε ιδέες και να μην επαναλάβουμε πράγματα που τα θεωρούμε λάθη. Άλλωστε σήμερα η διεθνιστική ταξική-κοινωνική δράση, ειδικά στα πλαίσια υπερκρατικών οργανισμών, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί παρά να είναι ζητούμενο για την αντιμετώπιση των αφεντικών.

Σε αυτή τη διερεύνηση, θα συμβάλει ο σύντροφος Massimo Varengo. O M.Varengo αποτελεί ενεργό μέλος του αναρχικού αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού κινήματος από τη δεκαετία του ΄60. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 συμμετείχε στην προσπάθεια ανάδειξης του συνδικαλισμού βάσης, μέσα κυρίως από τον χώρο των εκπαιδευτικών. Σήμερα, δραστηριοποιείται στη FAI(Federazione Anarchica Italiana-Milano) και αποτελεί βασικό μέλος των εκδόσεων zero in condottο.

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

Κυριακή 28/2, 5 μ.μ.

Πάντειο πανεπιστήμιο (νέο κτίριο, αίθουσα Σ.Καράγιωργα)

Μπορεί άραγε η ταξική-εργατική δράση να αποτελέσει ικανό ανάχωμα, ικανή γραμμή άμυνας σε αυτόν τον ραγδαίο (αντι-)κοινωνικό μετασχηματισμό που προωθείται στις σύγχρονες κοινωνίες; Αξίζει να επαναφέρουμε την έννοια της συνδικαλιστικής οργάνωσης μόνο στα πλαίσια του διλήμματος της δεκαετίας του ΄70 ανάμεσα στον κλαδικό και τον εργοστασιακό συνδικαλισμό (σήμερα θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για εταιρικό-επιχειρησιακό συνδικαλισμό); Είναι ζητούμενο για μία ουσιαστικά αυτόνομη εργατική δράση η προσπάθεια συγκρότησης ενός αντιεξουσιαστικού ή ελευθεριακού χαρακτήρα ενιαίου συνδικαλιστικού σχήματος ή η αυτονομία της επιλογής του καθενός να παρέμβει με τον τρόπο και τη μορφή οργάνωσης που αυτός νομίζει στο εργασιακό του πεδίο; Πώς μπορεί να συνδεθεί με αποτελεσματικό τρόπο η αυξημένη κινητικότητα από δουλειά σε δουλειά με την έννοια του συνδικαλισμού της άμεσης δράσης; Ποια μπορεί να είναι η σχέση των ακηδεμόνευτων εργατικών οργανώσεων ή συλλογικοτήτων με έναν ευρύτερο κοινωνικό, θα λέγαμε, συνδικαλισμό, που αναπτύσσεται σε ένα τοπικό-περιφερειακό επίπεδο και μιλάει κυρίως για τον «μετά ή έξω από την εργασία» χρόνο;  Μήπως η παράδοση των κατά τόπους εργατικών λεσχών και πολύ περισσότερο των γηγενών εργατικών κέντρων πόλης έχουν να προσδώσουν μία νέα επιπρόσθετη κατεύθυνση στην ιδέα του αυτοδιαχειζόμενου χώρου και στην έννοια του κοινωνικού κέντρου, η οποία να ξεφεύγει από ζητήματα που άπτονται του ελεύθερου χρόνου και να εστιάζει στο ταξικά και εξουσιαστικά οργανωμένης καθημερινής ζωής;

Για τη διερεύνηση των δυνατοτήτων που έχει ο συνδικαλισμός βάσης αλλά και εκείνος που θα μπορούσε να ενταχθεί στην οπτική του συνδικαλισμού της άμεσης δράσης, προσκλήθηκαν να παρέμβουν παλιοί αγωνιστές, μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων, ομάδες εργασιακής ή κοινωνικής δράσης, καθώς και αναρχοσυνδικαλιστικές πρωτοβουλίες. Σκοπός της συζήτησης είναι να ακουστούν εμπειρίες και πολύ περισσότερο σκέψεις, προβληματισμοί και ιδέες για το πώς και πόσο μπορούμε να αντιστρέψουμε τους συσχετισμούς δυνάμεων στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού.  

Η οικονομική κρίση που διέπει το ελληνικό κράτος για άλλη μια φορά γίνεται προσπάθεια να μετακυλιστεί στην πλάτη των εργαζομένων. Αυτοί που δεκαετίες τώρα είναι οι βασικοί υπεύθυνοι μιας κρατικής διαχείρισης που το μόνο που αντιπροσώπευε ήταν η στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου, η ανάπτυξη και παγίωση των αστικών κομματικών μηχανισμών και ο πλουτισμός των κομματικά εκλεκτών σε κρατικές διευθυντικές θέσεις, έρχονται τώρα να παραδώσουν μέσα από τα μ.μ.ε. «μαθήματα τάξης και ηθικής». Η επίθεση στους μισθούς και τα εργασιακά δικαιώματα κάθε μέρα γίνεται και πιο εμφανής, κάθε μέρα γίνεται και πιο έντονη. Απέναντι σε αυτήν την όλο και πιο δύσκολη συνθήκη που μας περιβάλλει, ο καθεστωτικός συνδικαλισμός δείχνει αδύναμος να διατελέσει οποιονδήποτε αξιόλογο ρόλο σε μία εποχή «ισχνών αγελάδων.  Οφείλουμε λοιπόν, για ακόμα περισσότερους λόγους, να διερευνήσουμε τη σημασία και τις δυνατότητες κοινωνικής διεύρυνσης που μπορεί να έχει σήμερα η αυτόνομη ταξική-εργατική δράση.

 Ο συνδικαλισμός βάσης ταυτίζεται κυρίως με τη συγκρότηση πρωτοβάθμιων σωματείων, σωματειακών επιτροπών ή επιτροπών αγώνα σε ορισμένο εργασιακό κλάδο ή εργασιακό χώρο. Εκκινεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους και θεωρεί αναπόσπαστο στοιχείο του την άμεση συμμετοχή των εργαζομένων στη συνδικαλιστική δράση, ακυρώνοντας έτσι την έννοια του γραφειοκρατικοποιημένου συνδικαλισμού.

 Ο συνδικαλισμός της άμεσης δράσης αποτελεί μία έννοια γενικότερης αυτόνομης εργατικής δράσης, η οποία υπερβαίνει την κλαδική προσέγγιση, λειτουργεί ως μία μορφή ενιαίας εργατικής οντότητας και συνήθως έχει πιο συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά στον λόγο του.

περιοδικό Ευτοπία

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

Μόλις μυρίστηκαν ανθρώπινο κορμί, πόνο και τραγωδία, ξαμολήθηκαν τα κοράκια να φάνε. Πήραν παντού τηλέφωνα, βρήκαν τηλέφωνα υπηρεσιών, ανθρώπων που έζησαν δίπλα στο συμβάν, κινητά τηλέφωνα ανθρώπων που ήταν άσχετοι, αλλά επώνυμοι. Για μια δήλωση για το γεγονός που έζησαν από κοντά, για τον πόνο των συγγενών, για μια ελεεινολογία για το Κέντρο Υγείας Αίγινας, οτιδήποτε. Αρκεί να μπορέσουν κάτι να φάνε από το ιερό σαρκίο ενός νέου παιδιού που τόσο άδικα έφυγε από τους κοντινούς του. Μαζί τους και οι καλοθελητές ντόπιοι ρουφιάνοι που φρόντισαν αμέσως να διαδώσουν λεπτομέρειες από πραγματικά ή γεγονότα της νοσηρής τους φαντασίας.

Τι άλλο θέλει ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος; Τι άλλο ζητάει πέρα από το να μιμηθεί τα επίσημα ΜΜΕ που όλο υπονοούμενα αφήνουν μέσα από τα ‘’αντικειμενικά’’ τους ρεπορτάζ, έχοντας πολιτικούς και οικονομικούς στόχους; Οι λεπτομέρειες από τα βιβλία συμβάντων σε τι αποσκοπούν; Σε τι αποσκοπεί το υπονοούμενο για την καθυστέρηση; Πότε αγωνίστηκαν για το Κέντρο υγείας και τις ελλείψεις του; Πότε αγωνίστηκαν για το ΕΚΑΒ και για την αναπλήρωση θέσεων; Πότε μίλησαν για τα προβλήματα της υγείας της περιοχής;

Αναφέρονται λεπτομερώς στην πορεία που έκανε το ασθενοφόρο του Κέντρου Υγείας αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάτι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί. Εκείνο που δεν αναφέρουν καθόλου στο ‘’ρεπορτάζ’’ είναι ότι ο ιδιώτης καρδιολόγος που έφτασε ελάχιστα λεπτά μετά το συμβάν δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Αυτό θα χάλαγε τη σούπα που έφτιαξαν. Τι κάνει ο σκουπιδότυπος; Μιμείται, ικανοποιώντας τις τυφλές ορέξεις ενός ντόπιου κοινού που του αρέσει να μεμψιμοιρεί, να γκρινιάζει, να ψάχνει για ενόχους. Κοινό που του αρέσει να τα ακουμπάει στους ιδιώτες και το ‘’νοσοκομείο’’ της Μητρόπολης και να μην αγωνίζεται για τις υποδομές υγείας της περιοχής του. Κοινό που όταν βρίσκεται στη θέση του αρρώστου, κάθε φορά που έχει ανάγκη τις υποδομές του Κέντρου Υγείας και αντιλαμβάνεται τις ελλείψεις, μετά τις κάνει γαργάρα. Αυτό το κοινό κολακεύει ο σκουπιδότυπος.

Η κατάρρευση των επίσημων συνδικάτων από το ρητά διαπιστευμένο τους ρόλο, αυτόν δηλαδή της προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων και η άμεση υπαγωγή τους στο κράτος και τους θεσμούς ως ένας θεσμός βαλβίδας αποσυμπίεσης των κοινωνικών εντάσεων και συναίνεσης στην απάνθρωπη καπιταλιστική μηχανή είναι ένα γεγονός που για όποιον δεν μπορεί να το δει δεν θα χάσει παρά μόνο κάποιο από τα επεισόδια που θα επακολουθήσουν. Η απάντηση στην κρίση που επιδιώκεται να δοθεί από τον επίσημο συνδικαλισμό, ως ενός από τους εταίρους του συστήματος, δεν είναι άλλη από αυτήν που μέσες/άκρες περιγράφει ο Μπρεχτ σε ένα από τα θεατρικά του έργα. «Ο ψαράς είπε στο σκουλήκι: πάμε να ψαρέψουμε».

Αυτό που συμβαίνει παντού, συμβαίνει κι εδώ. Με μικρές αποκλίσεις, τα επίσημα συνδικάτα, με ισχυρές δόσεις επικράτησης των κομματικών μηχανισμών, έχουν καταφέρει να διαλύσουν κάθε έννοια ιστού που ενώνει τους εργαζόμενους συμβάλλοντας στην επιθυμητή από το σύστημα διάλυσής του. Με συντεχνιακές λογικές και πρακτικές κατάφεραν να ισχυροποιήσουν το διαχωρισμένο συμφέρον στους εργαζόμενους επιφέροντας έτσι ένα σοβαρό πλήγμα στα συμφέροντα της κοινωνίας και δίνοντας με αυτόν το έμμεσο και πλάγιο τρόπο το χέρι βοηθείας στους εργοδότες, στα αφεντικά και πιο συγκεκριμένα στις σαφείς οδηγίες των διευθυντηρίων για την κατακρεούργηση των κοινωνικών, εργασιακών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων, εργαζόμενοι νομάδες, εργαζόμενοι χωρίς ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα, εργαζόμενοι αόρατοι, εργαζόμενοι σκλάβοι, εργαζόμενοι ενοικιαζόμενοι, εργαζόμενοι εποχιακοί. Άλωση του ιδιωτικού και κρατικού τομέα από λογικές και πρακτικές σκλαβιάς. Και τι υπάρχει απέναντι; Μια ισχυρή συνδικαλιστική γραφειοκρατία που σαν την πόρνη πολυτελείας στρογγυλοκάθεται σε τραπέζια διαπραγμάτευσης της δουλείας χιλιάδων ανθρώπων και μια καθημερινή λογική του διαλυμένου κοινωνικού ιστού: «εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Τι άλλο μπορεί να απομένει από το να συμβάλουμε να ενωθεί, να δικτυωθεί, να έρθει  κοντά αυτό που είναι διαλυμένο, αυτό που είναι κατακερματισμένο και ιδιαίτερα στις πιο άκαρπες συνθήκες της Αίγινας που η τουριστική συνείδηση είναι κυρίαρχη, η σαχλαμάρα επικρατεί της κριτικής σκέψης, η γκλαμουριά καλύπτει την όποια σοβαρή συζήτηση, ο φόβος της απόλυσης ή του «να μη βρω δουλειά» υπερκερνά τις όποιες ενστάσεις για αδικίες και παραβιάσεις ισχυόντων εργασιακών δικαιωμάτων, η εγωπαθής και εσωστρεφής άρνηση συμμετοχής σε οποιοδήποτε αγώνα είναι ανάχωμα για την διεύρυνση των δικαιωμάτων. Ο καθένας κουβαλάει μόνος του το σταυρό του κι όχι για να τον πετάξει από πάνω του αλλά για να πάει με τις καλύτερες συνθήκες στο Γολγοθά του.

Το ερώτημα είναι πολύ απλό: θα ξεκινήσουμε μια τέτοια προσπάθεια να απαιτήσουμε το αυτονόητο σε μια εποχή που κυριαρχεί το αδιανόητο με βήματα απλά και σταθερά, ισχυροποιώντας και οπλίζοντας με επιχειρήματα την ίδια τη συλλογικότητα αγώνα, εκδηλώνοντας το περιεχόμενό της προς τα έξω και επιδιώκοντας τη διεύρυνσή της και δικτύωσή της με άλλες;

Σε μας ανήκει και σε κανέναν άλλο η απάντηση διότι αν κοιτάξεις αλλού θα βρεις μόνο ανθρώπους που κοιτάνε αλλού. ΓΚ

Μια δισέλιδη διαφήμιση εταιρίας καυσίμων στην Αίγινα, είναι η αφορμή. Η εταιρία ως οικογένεια σε φωτογραφία. Όλοι χαμογελαστοί. Οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας. Το παιδί που θα μας βάλει βενζίνη στο μηχανάκι μας, το παλικάρι που θα μας φέρει πετρέλαιο θέρμανσης στο σπίτι, το χαμογελαστό αφεντικό που θα το ξαναδούμε σε κάποια κοινωνική εκδήλωση, το παιδί του που από τώρα πρέπει να αναλάβει το ρόλο του μελλοντικού αφεντικού. Από τη φωτογραφία έλειπε ο Αλβανός του κι ο Πακιστανός του. Ακόμα δεν φτάσαμε στο επίπεδο να παρουσιάζουμε προς τα έξω το σχετικό ποσοστό, σε μετανάστη, σε μαύρο δέρμα.

Η διπλανή σελίδα έχει τις αγαθοεργίες της εταιρίας. Κληρώσεις, χορηγίες στην ομάδα της Αίγινας, για αθλητικές δραστηριότητες, χορηγία ταξιδιών αναψυχής, χορηγίες σε εκδηλώσεις, οργάνωση εκδηλώσεων. Να μην εκπλήσσει το μέγεθος. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα με μέλλον. Μόνο που δεν μπορούν να το απολαύσουν όλοι. Για αυτό και η φιλανθρωπία της Εταιρίας δίνει μια υπόσχεση.

Μέχρι πότε όμως θα είναι τόσο ακριβό το κουτόχορτο;

Η μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με το Νόμο «Καλλικράτης», στοχεύει σε έναν ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο της κοινωνικής ζωής, στην εφαρμογή πρωτόκολλων και οδηγιών για αλλαγή των εργασιακών σχέσεων προς όφελος των αφεντικών και σαφώς της ιδιωτικοποίησης-εμπορευματοποίησης του δημόσιου κοινωφελούς τομέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τύχη της εκπαίδευσης, αφού τα συμβούλια εκπαίδευσης μελλοντικά θα διορίζουν το προσωπικό στα σχολεία ενώ ένα μέρος των προγραμμάτων θα εκπονεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση, με περιεχόμενο τη μύηση των παιδιών, στην επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστικότητα. Από την άλλη η ανάπτυξη των δημοτικών επιχειρήσεων με σκοπό το κέρδος με την παράλληλη φορολόγηση, ο συνεταιρισμός τους με την τοπική αγορά οδηγούν σε ένα νέο συγκεντρωτισμό των μικρών τοπικών κυβερνήσεων, αυτόν που με ελλειμματικό τρόπο προχώρησε ο «Καποδίστριας». Ένας συνδυασμός μπάτσου, φοροεισπράκτορα, επιχειρηματία-δουλεμπόρου ή δουλοαποδόχου, πωλητή υπηρεσιών και μάνατζερ, είναι αυτό που ταιριάζει στη νέα τοπική αυτοδιοίκηση.

Το ερώτημα όμως δεν αφορά τις προθέσεις των μεταρρυθμιστών ή τα ψέματα τα οποία χρησιμοποιούν περί εκσυγχρονισμού προκειμένου να ψηφιστεί ο νόμος χωρίς πολλές ωδίνες.  Το ερώτημα αφορά τις δεκάδες μικρο-μεγαλο-μεσαιο παραγόντων που με τρόπο χυδαίο, στην Αίγινα και αλλού, χωρίς να ενδιαφέρονται καν για το μέλλον που οι συμπολίτες τους θα βιώσουν, κάνουν τις κινήσεις τους προκειμένου να μεγαλουργήσουν ως οι επόμενοι τοπικοί κυβερνήτες. Με αξιοποίηση των δυνατοτήτων πρόσβασης στα κόμματα και στους οικονομικούς αβανταδόρους τους, ένας­ένας τους, τείνει να φτιάξει το προφίλ του μέσα από το σκουπιδότυπο που ελέγχει. Στην πιο καλύτερη περίπτωση, άρθρα του τύπου «να παραμεριστούν οι μικροφιλοδοξίες» δεν εξυπηρετούν τίποτε άλλο από έναν μηδενιστικό τοπικισμό που όχι μόνο ανάχωμα δεν μπορεί να είναι στην καταιγίδα που περιγράφηκε παραπάνω, αλλά θα αποτελέσει μέρος της. Το «τι θα κάνουμε στην Αίγινα», το «τι θα κάνουμε στην Κρύα Βρύση Βέροιας», το «τι θα κάνουμε στο Ασπροχώρι Ρεθύμνου», είναι μια συζήτηση που καθοδηγείται από αυτούς που ενώ γνωρίζουν, εν τούτοις εκμεταλλεύονται την αδυναμία αντίληψης των πολλών για το πόσο συνολική είναι αυτή η επίθεση. Αυτή είναι όμως η δουλειά τους. Η δικιά μας;

Κυκλοφόρησε εδώ και ένα ορισμένο χρονικό διάστημα ένα κείμενο 18 διανοουμένων σχετικά με την κρίση στις εκδόσεις ΑΓΡΑ, κρίση που έχει ξεσπάσει ύστερα από την εκδικητική απόλυση συνδικαλιστή εργαζομένου από την πλευρά της εργοδοσίας. Το κείμενο είναι το δεύτερο που δημοσιοποιείται,  στηρίζοντας την εργοδοσία. Ύστερα από την ανοικτή και προκλητική στήριξη από εκσυγχρονιστές διανοούμενους , έρχεται τώρα η στήριξη από την αριστερή και ακροαριστερή διανόηση. Το κείμενο υπογράφεται από εκπροσώπους του ακαδημαϊκού μαρξισμού και από πολιτικά στελέχη – διανοούμενους της εξωκοινοβουλευτικής και ευρύτερης αριστεράς. Μερικοί από τους υπογράφοντες  έχουν συνεργαστεί εκδοτικά με τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο και απ’ την πλευρά αυτή η παρέμβαση τους δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε αθώα ούτε αμερόληπτη. Είναι παρέμβαση από τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων που επιβάλλει η συνεργασία με τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο. Παρόλα αυτά το πρόβλημα δεν εξαντλείται στο σημείο αυτό. Η στάση των συγκεκριμένων διανοουμένων είναι ενδεικτική του διαστάσεων του κομφορμισμού που χαρακτηρίζει τη διανόηση  σχεδόν σε όλες τις ιδεολογικοπολιτικές εκδοχές της , που είναι έτοιμη να υπηρετήσει την οποιαδήποτε εξουσία , αρκεί αυτό να εξυπηρετεί και τα δικά της τα συμφέροντα. Είναι επίσης και ενδεικτικό της απόσπασης που έχει από τις ζωντανές κοινωνικές διεργασίες.

    Η απόλυση του συνδικαλιστή – εργαζόμενου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ είναι ένας ακόμη κρίκος της εργοδοτικής αυθαιρεσίας  και των μεσαιωνικών εργασιακών σχέσεων που επικρατεί στο συγκεκριμένο εργασιακό χώρο και όχι μόνο. Απολύθηκε ύστερα την καταφυγή του στην Επιθεώρηση Εργασίας με την οποία ζητούσε έναν σαφή καθορισμό των καθηκόντων του.

    Μεγάλης πολιτικής σημασίας είναι το περιεχόμενο της παρέμβασης που γίνεται με τη συγκεκριμένη δήλωση. Καταρχήν δηλώνουν ότι «είναι εναντίον των απολύσεων και είναι θέμα αρχής γι΄ αυτούς η υπεράσπιση των μισθωτών»(ωραίο ως θεωρητική διακήρυξη!) για να περάσουν στη συνέχεια στον βασικό στόχο της δήλωσης τους : «…η Άγρα δεν είναι μια οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση διακρίνεται για την ποιότητα των εκδόσεων της και στα τριάντα χρόνια της ύπαρξης της δεν έχει προβεί σε απολύσεις.» Εδώ, λοιπόν , από τους αριστερούς και μαρξιστές διανοουμένους μας μαθαίνουμε ότι οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις διαιρούνται σε καλές και κακές και ότι η διάκριση αυτή γίνεται με βάση την ποιότητα των προϊόντων τους και από το ότι δεν έχει μέχρι τώρα απολύσεις. Να όμως που έκανε. Ερμηνεύοντας παραπέρα το πνεύμα των αριστερών διανοουμένων μας θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι  στις καλές θα πρέπει να επιφυλλάσουμε άλλη μεταχείριση, όταν προκύπτει διάσταση απόψεων ανάμεσα στον εργοδότη και τον εργαζόμενο ή όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν δικαιώματα. Προφανώς «η ποιότητα των εκδόσεων» είναι το καθοριστικό κριτήριο για ν΄ αντιμετωπίζουμε  μια καπιταλιστική επιχείρηση και για το οποίο δεν πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους οι εργαζόμενοι με επιμονή και αποφασιστικότητα. Κι εμείς οι κοινοί θνητοί  ως τώρα νομίζαμε ότι οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις στηρίζονται σε κοινωνικές σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης.

    Αφού λοιπόν  οι αριστεροί  διανοούμενοι μας ξεκαθάρισαν το θέμα με τις καλές καπιταλιστικές επιχειρήσεις μας ξεκαθαρίζουν και το θέμα με τους εργαζόμενους. Εκφράζουν τη λύπη τους «γιατί μια σχέση εργοδότη – εργαζόμενου με διάφορες εντάσεις κατέληξε σε απόλυση» Απλά έχουμε την έκφραση λύπης (τι χριστιανικό και φιλάνθρωπο πνεύμα ..) και όχι δημόσια πολιτική καταγγελία της εργοδοσίας για την επιλογή της. Για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε σε καλή καπιταλιστική επιχείρηση και άρα δεν έχουν νόημα οι απεργίες και οι δυναμικοί κοινωνικοί αγώνες. Έτσι εκφράζουν την ελπίδα  ότι «το πρόβλημα θα λυθεί με απευθείας συνεννόηση και όχι από τα δικαστήρια με επαναπρόσληψη του εργαζομένου και με διάλογο με τους εργαζομένους στην Άγρα». Να λοιπόν και η πρόταση των αριστερών διανοουμένων μας. Από την ταξική πάλη στο διάλογο και την ταξική συνεργασία. Εκείνο που κάνει το κείμενο των αριστερών διανοουμένων μας είναι ότι απαξιώνει  τον μέχρι τώρα αγώνα των εργαζομένων  ,  τον απαξιώνει πλήρως και με τον χειρότερο τρόπο. Ένας αγώνας ακηδεμόνευτος και ταυτόχρονα αγώνας αξιοπρέπειας εμφανίζεται ως « θορυβώδης και άδικη προσπάθεια απαξίωσης της Άγρα» Αυτό λοιπόν που στη δική τους σκέψη εμφανίζεται ως θορυβώδης και άδικη προσπάθεια απαξίωσης  δεν είναι παρά αντίσταση στην εργοδοτική αυθαιρεσία , αγώνας διεκδίκησης δικαιωμάτων ενάντια στη βαρβαρότητα. Σίγουρα η διαφορά αντίληψης της πραγματικότητας έχει να κάνει με τη θέση που ο καθένα βρίσκεται μέσα σ΄ αυτή. Λογικές σαν αυτές της δήλωσης των «18» δεν έχουν τίποτα το θετικό να προσφέρουν στους εργαζόμενους. Αντίθετα προσφέρουν δύναμη στην εργοδοσία να συνεχίσει την αυθαιρεσία της.

 ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ

Ο αγώνας του Ντίνου Παλαιστίδη, ενώ ήταν για τη διεκδίκηση του αυτονόητου, έσπασε τα αποστήματα της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αυτό ζήσαμε με την υπόθεση του Παλαιστίδη: Κουφάρια που επιδεικνύουν σε κάθε περίπτωση τις σάπιες τους φλούδες για θεωρία,  που μοστράρουν τα αδειανά τους πουκάμισα για πράξη, που επισείουν τα σκιάχτρα της λογικής κάθε φορά που αισθάνονται ότι βρίσκονται έξω από τα νερά που οι ίδιοι νομίζουν ότι άφησαν να τρέχουν. Ίσως να μην μοιάζει ποτέ το τοπίο που ήταν μόλις χθες γεμάτο με αυτό που νομίσατε, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό που σας άφησαν να καταλάβετε.

Γενικώς δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Διότι, το ξέρουμε: «η ανατροπή του καπιταλισμού είναι μια ωραία υπόθεση εργασίας. Αρκεί να μην συμβεί στις μέρες μας».

περισσότερα στο http://apolysiagra.wordpress.com/

Όχι δεν είναι οι κοινές μαφιόζικες ομάδες που συγκρούονται για τον εμπορικό και πολιτικό έλεγχο μιας περιοχής. Οι λόγοι αυτοί είναι, αλλά είναι ανταγωνισμός με τακτ: Η δημοτική αρχή που έχει εστιάσει στο ότι πόλη, είναι η Παραλία (τουρισμός, χρήμα, πολιτικές συναινέσεις) οπότε οφείλει να αλλάξει την πρόσοψή της, όπως κάνουν σε όλες τις παραλιακές/νησιωτικές πόλεις προκειμένου να ικανοποιήσει το βασικό κορμό των επισκεπτών κι από την άλλη οι μάγκες της Παραλίας, με επικεφαλής τον πρίγκιπα με τη γουρούνα, που κάνει ότι μπορεί με προσχήματα για δήθεν παραλείψεις, να αναστείλει και να δημιουργήσει προβλήματα στο έργο.

Κι εμείς, στο ίδιο έργο θεατές, απολαμβάνουμε τη σύγκρουση, ενώ το θαλασσινό νερό, ακάθεκτο, διαδηλώνει στο δρόμο της παραλίας διαψεύδοντας τους πάντες.

Εμείς στ’ αλήθεια, τι κάνουμε;

Αν το σκεφτεί κανείς προσεχτικά, η ημερίδα για τον Αργοσαρωνικό έχει όλους τους απαραίτητους συμβολισμούς. Μια ορθολογική μοιρασιά της πίτας βρε αδερφέ! Δεν μπορεί όλα τα χρήματα για έργα να πηγαίνουν «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς στόχους», «χωρίς μια δίκαιη κατανομή». Η επιχειρηματικότητα; Δεν πρέπει «ορθολογικά» να αναπτυχθεί κι αλλού, «στην περιφέρεια»; Εκεί δεν «έχουμε εργολάβους»; Εκεί δεν έχουμε «ανάγκες»; Εκεί δεν «έχουμε επιχειρηματίες»;

Τι περιμένατε δηλαδή να μιλήσουν για τα εργασιακά δικαιώματα; Για την προστασία του περιβάλλοντος από τους εργολάβους του τσιμέντου; Για τα δικαιώματα των ντόπιων στην εκπαίδευση; Για τις ελλείψεις στην υγεία; Για τον Καλλικράτη που μετατρέπει τους δήμους σε τοπικές κυβερνήσεις;

Ο Αργοσαρωνικός ως πίτα, για τους αντίστοιχους άρχοντες.

Είπε ο ψαράς στο σκουλήκι: «πάμε να ψαρέψουμε»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

συνταξιούχοι, αόρατοι εργαζόμενοι, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές, συμβασιούχοι, εποχιακοί εργαζόμενοι, υπάλληλοι, εργάτες και εργάτριες, αυτοαπασχολούμενοι, μικροεπαγγελματίες, κι όλοι αυτοί που εργαζόμαστε και παράγουμε τον πλούτο

ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Σύλλογος Δασκάλων Αργοσαρωνικού

Μερικές, κυρίως, παραθερίστριες ή μέτοικοι, δεν αρκούνται στο να απολαμβάνουν τη σχόλη τους αλλά φροντίζουν να το επενδύουν και σε κοινωνικό επίπεδο. Αρθρογραφούν στις τοπικές φυλλάδες επιδεικνύοντας τα ταξίδια τους, το βιοτικό τους επίπεδο, σε ξεναγούν στο σαλόνι τους, στους κήπους τους, στις ιδιαίτερές τους ασχολίες, γεμίζοντας έντυπες και ηλεκτρονικές σελίδες. Είναι αλήθεια ότι από μόνη της η ευζωία δεν θα μπορούσε να υπάρχει και, εφόσον δεν προκαλεί (δυστυχώς), δεν έχει παρά να διεκδικήσει το χώρο της και στο κοινωνικό επίπεδο, δημιουργώντας τη σχολή της αεί σχόλης. Η περίφημη νέα τοπική ταυτότητα της Αίγινας συμπεριλαμβάνει ολοένα και περισσότερο από δαύτους-δαύτες, εφόσον δεν μπουκάρουν στα τοπικά ζητήματα και μπορούν να αφουγκράζονται τους πόθους και τους καημούς των μεγάλων συγγραφέων και καλλιτεχνών στην Αίγινα, οι οποίοι δεν πραγματοποίησαν την παραμικρή σύγκρουση για τις αδικίες που έβλεπαν στο νησί. Αγίασαν τη φτώχεια του νησιού, εμπνεύστηκαν από αυτήν. Η Αίγινα δεν ήταν παρά το ησυχαστήριό τους ακόμα και σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους, όπως η κατοχή 42-44 (Ν. Καζαντζάκης, Ι. Περσάκη κλπ.).

Έτσι, βλέπεις τους και τις, κατά φαντασία, απογόνους όλων αυτών, με ύφος πολλών καρδιναλίων να εξηγούν το πόσο κακό κάνει στην Αίγινα η δόμηση(οι ίδιοι έχουν χτίσει το δικό τους σπίτι), το πόσο κακό κάνει στη Αίγινα ο τουρισμός (οι γράφοντες εξαιρούνται) και τέλος πάντων «πλάκωσε πολύς κόσμος»! (ποτέ δεν εννοούμε εαυτούς). Από την άλλη κάθε ταξίδι τους θεωρείται γεγονός. Αντίγραφα της Μάγιας Τσόκλη που καθιέρωσε το «τρώμε, πολιτισμός, αγοράζουμε», παριστάνουν τους περιηγητές γράφοντας πράγματα που μπορεί να τα βρει κανείς με μια απλή διαδικτυακή αναζήτηση.

Ποιος άραγε είναι ο αδήλωτος στόχος; Είναι η συμβολή σε έναν ιδεολογικό πόλεμο με όπλα την αποθέωση του τίποτα και την επιμελή απόκρυψη των πραγματικών προβλημάτων που είναι οι τεράστιες ταξικές και κοινωνικές ανισότητες.

Αυτά, για να μην νομίζει η Άβετ ότι ο αγώνας της για την κυριαρχία του Τίποτα στη ζωή μας, έχει πάει χαμένος.

Η ημέρα της γυναίκας εορτάζεται πολλαπλώς στην Αίγινα. Με λίγο κουλτούρα Χόλυγουντ για χαλάρωση από το Σύλλογο Γυναικών, με φαγητό (τι άλλο;) σε ταβέρνα  και τέλος με θέαμα μόνο για γυναίκες από σκυλάδικο της περιοχής (ο άνδρας ως αντικείμενο είναι η άλλη απάντηση στην ανισότητα). Δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι άλλο. Αν εξαιρέσει κανείς τις αφίσες του ΚΚΕ στους δρόμους της πόλης μας, τίποτα δεν θυμίζει ότι η ημέρα της γυναίκας είναι ημέρα αγώνων. Αγώνων μέσα στο  κίνημα κι έξω στην κοινωνία για την ανατροπή της πατριαρχίας, αγώνες για το σταμάτημα των βασανιστηρίων στις γυναίκες, αγώνας για το σταμάτημα της ιδιοκτησίας σε γυναίκες, αγώνες για την κοινωνική και πολιτική εξίσωση, αγώνες για το δικαίωμα στην αντισύλληψη…

Τίποτε δεν θυμίζει ότι η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας εγκρίθηκε το 1910 κατά τη Β’ Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη ως ημέρα πάλης των σοσιαλιστριών για τα γυναικεία αιτήματα, ενώ αργότερα υπήρξαν στο σοσιαλιστικό κίνημα διαφωνίες. Η ημερομηνία επανεμφανίστηκε στη δεκαετία του ’20. Γιορτάζεται συστηματικά από τα κόμματα της Γ’ Διεθνούς ως ημέρα κοινού αγώνα ανδρών και γυναικών για τα γυναικεία ζητήματα, αφιερωμένη στην πάλη κατά του «αστικού φεμινισμού». Στην Ελλάδα, από το Μεσοπόλεμο, το ΚΚΕ, υπενθύμιζε την ήμερα ως ημέρα πάλης για την χειραφέτηση της γυναίκας. Η 8^η Μαρτίου πρωτοεμφανίστηκε το 1924: στον κομματικό Τύπο δημοσιεύτηκαν ανακοινώσεις των γυναικείων κομματικών οργάνων, προκηρύξεις μοιράστηκαν στις γειτονιές με αποτέλεσμα δύο συλλήψεις και στην αίθουσα των Εμποροϋπαλλήλων διοργανώθηκε μια κυριακάτικη συγκέντρωση προς τιμήν των εργατριών. Εκεί ψάλθηκε η Διεθνής και οι ομιλητές υπογράμμισαν την αναγκαιότητα της κοινής πάλης του γυναικείου με το ανδρικό προλεταριάτο και στιγμάτισαν τον «πλάνο φεμινισμό». Ακόμα και μέσα στην κατοχή, στον εμφύλιο και στη διάρκεια της μετεμφυλιακής Δεξιάς Τρομοκρατίας το ΚΚΕ με αφορμή την ίδια ημέρα πραγματοποιεί αναφορές και δράσεις για το Γυναικείο Ζήτημα συνδεδεμένες πάντα με την εκάστοτε συγκυρία. Το πανηγύρι ξεκίνησε από το 1977 όταν ΟΗΕ, κηρύσσει την 8^η Μάρτη ως ημέρα των γυναικών ζητώντας από τις χώρες-μέλη να την εφαρμόσουν συνδέοντάς την με τις ιδιαίτερές τους, εθνικές παραδόσεις. Ήταν η πιο φαιδρή οικειοποίηση της ημέρας από τον Διεθνή μηχανισμό της Καπιταλιστικής Τάξης Πραγμάτων. Από τότε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι με τις φεμινιστικές οργανώσεις να ασκούν κριτική στον επετειακό, ρηχό και επιφανειακό λόγο, των πανηγυριών που ακολούθησαν.

Έτσι, σε μια γωνιά του πλανήτη που είναι γνωστή για το κελυφωτό της φιστίκι, το πανηγύρι της ημέρας της γυναίκας μπορεί να σημαίνει μια ανάλαφρη ταινία, ένα καλό φαγοπότι και λίγο σεξ θέαμα για τις καημενούλες.

Είναι καθήκον της Αριστεράς, μικρής ή μεγάλης, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, να συμμετέχει τόσο στις εκλογές για το Κοινοβούλιο όσο και στις τοπικές εκλογές. Δεν είναι ώρα για μακρόσυρτες αναλύσεις. Από τη μια θέτουν το πόσο σημαντικό είναι η καταμέτρηση, δηλαδή τα κουκιά της πολιτικής διαπραγμάτευσης και από την άλλη το ότι η διαρκής παρακολούθηση των τεκταινόμενων στους θεσμούς και η παρέμβαση στο Συμβούλιο θα αλλάξει τα δεδομένα. Έτσι, η Αριστερά ενσωματώνεται στους θεσμούς, ως ένας επίδοξος διαχειριστής. Κι όλα αυτά «χωρίς αυταπάτες», όπως διατείνεται. Να λοιπόν που η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει αυτό το μύθο. Ρύθμιση του Παυλόπουλου απαγορεύει σε συμβούλους της μειοψηφίας να ασκούν έλεγχο μέσω της προσφυγής τους στην Περιφέρεια. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για το ζήτημα. Η πραγματικότητα των πλειοψηφιών να μπορεί να λύνει και να δένει στην κυριολεξία κατασπαταλώντας χρήματα για το Τίποτα, ταΐζοντας παράσιτα που τους δίνει μια θέση κι ένα κουστούμ’ και ταυτόχρονα εξασφαλίζει τις πολιτικές της συναινέσεις. Σημαντικό δημοσίευμα στον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας (http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100307.htm) αφού με στοιχεία δίνει την εικόνα του Δήμου Αθηναίων (πρότυπης δημοτικής αρχής για κάθε επίδοξο τοπικό φεουδάρχη)  με τις αλχημείες του Κακλαμάνη, γνωστού και ως Ομέρ Πριόνη, από την καταστροφή του πάρκου Κύπρου και Πατησίων, διατυπώνει ξεκάθαρα το παραπάνω: «Ο Π. Παυλόπουλος υιοθέτησε με απόφασή του τις νεοφανείς και μη δεσμευτικές γνωμοδοτήσεις ενός νομικού συμβούλου της ΚΕΔΚΕ, στην οποία ως γνωστόν προεδρεύει ο κ. Κακλαμάνης, καθώς και ενός τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, γνωστού και από τις υποθέσεις Βατοπεδίου, που ισχυρίζονται, παρά πάσα λογική και νομιμότητα, ότι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι δεν έχουν έννομο συμφέρον να υποβάλλουν προσφυγή στον Περιφερειάρχη για παράνομες αποφάσεις της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως προβλέπει ο Δημοτικός Κώδικας. Σήμερα παρά τις εντεινόμενες διαμαρτυρίες των στελεχών της Αυτοδιοίκησης, η κυβέρνηση και προσωπικά ο Γιάννης Ραγκούσης που προέρχεται από τον ίδιο χώρο, σφυρίζουν αδιάφορα εφαρμόζοντας δια των Περιφερειαρχών τους την απόφαση της ντροπής, κρατώντας σε θεσμική ομηρία και φίμωση τις έντιμες φωνές των αιρετών σ’ ολόκληρη την Ελλάδα»

Το στοίχημα πλέον βρίσκεται στους πολίτες που θα συγκροτούν διαρκώς συλλογικότητες αγώνα και θα δοκιμάζονται σε δομές στις οποίες θα απαιτούν τα αυτονόητα, σε επιτροπές και σε πρωτοβουλίες, μέχρι που θα μπορέσουν να τεθούν επικεφαλής στην ευθύνη για την ισοκατανομή του πλούτου και της πολιτικής ισχύος. Να δούμε αν με τις εξελίξεις που σχετίζονται με τη μεταρρύθμιση «Καλλικράτης», θα πετάξουμε και τις τελευταίες αυταπάτες για τη συμμετοχή στις εκλογές.

Αφιερωμένο ειδικά σε αυτούς οι οποίοι στην Αίγινα στήριξαν «καλούς ανθρώπους» κι είναι, ίσως, για άλλη μια φορά διατεθειμένοι να στηρίξουν ως βέλτιστον, το μη χείρον (ή χοίρον;)

ΥΓ: Το δημοσίευμα του «Ιού», http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100307.htm, όπως κάθε αριστερή έκφραση αυτής της κοπής, τελειώνει με την προσδοκία ότι ο «Καλλικράτης» θα μπορέσει να εξαφανίσει αυτά τα φαινόμενα. Είναι όπως λέμε για το λύκο που θα φυλάξει με στοργή τα πρόβατα. Βοήθειά μας!

Στιγμιαία μόνο χάθηκε ο κόσμος.

Για το πούπουλο που πέφτει από το γλάρο,

για το βαμβάκι που στύβει το σύννεφο,

για τον άνεμο που τρέχει ακόμα στα γδαρμένα χαμομήλια,

για τον γρατσουνισμένο αγκώνα,

για το γεμάτο καπέλο που δεν πρόλαβε ακόμα να κρυφτεί στου πεύκου τα γόνατα,

για το φεγγάρι που θα βγει μισό γιατί έβρισα τη μάνα μου,

για τη μύγα που μ’ έδειρε,

για τους αριθμούς που καμιά φορά με σκουντάνε στον ύπνο μου.

Κρίση νεογνών που αλητεύουν στο βυζί που δεν σταλάζει,

με πίτουρα από λόγια γενναία,

σε αυτόχειρα δρομάκια.

Όσο κοιτάς τα παιδιά τόσο σε τυφλώνουν.

Σπύρος Βαρδακωστής, από τη συλλογή «Νεφελώματα»

Εκεί που μας χρωστάγανε μας παίρνουν και το βόδι

…εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, υπάλληλοι, εποχιακοί, «αόρατοι», συμβασιούχοι, εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, μικροεπαγγελματίες,…         ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !!!

                                                                                                                                                 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ   

                                                                                                                                                                 (1^Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ) Τρίτη 9 του Μάρτη, 7:30 μ.μ.

Σύλλογος Δασκάλων Αργοσαρωνικού

Ο Παλαιστίδης επαναπροσλήφθηκε από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ. Ήταν ο ανυποχώρητος αγώνας του, ήταν ο ανυποχώρητος αγώνας σωματείων, συλλογικοτήτων, οργανώσεων. Ήταν το σωματείο του μαζί με τα άλλα πρωτοβάθμια σωματεία που κινητοποιήθηκαν γι αρκετές βδομάδες. Δεν τα κατάφεραν οι εκδιδόμενοι των εκδόσεων ΑΓΡΑ να επιβάλουν τη ησυχία του νεκροταφείου, προκειμένου να εκδίδονται τα βιβλία τους από τον μερακλή, φίλο τους εκδότη. Δεν τα κατάφερε η εργοδοσία με τα εξώφυλλα των καλαίσθητων εκδόσεών της να καλύψει το ετσιθέλω της. Δεν χρωστάμε τίποτε στην καλή πρόθεση της ΑΓΡΑ. Από αύριο τα πράγματα σφίγγουν περισσότερο, για τους προοδευτικούς εκδότες και για τους προοδευτικούς εκδιδόμενούς τους. Όλη η ντροπή τους ανήκει: σε εκείνους και σε εκείνους.

Η αντίληψη που μας υπαγορεύει

συλλογική μέριμνα

πιθανόν να προϋποθέτει

κοινές παρακαταθήκες γεγονότων από προγόνους·

αναμνήσεις ικανές να πυροδοτήσουν·

βιώματα που από λανθασμένες επιλογές

και κατάφορες αδικίες, οδηγούν,

στην αδιαπραγμάτευτη ανικανότητα όλων μας,

ως προς το αληθινό ενδιαφέρον για τη ΖΩΗ!!!!

Όταν εξακολουθητική παγιωμένη επιθυμία

παραμένει η ονομασία της ιδέας και όχι η ΙΔΕΑ,

όταν το πρόσταγμα που παρακινεί δεν αγκαλιάζει την συν-πρόταση αλλά επιχειρεί να την αποφύγει για να επιβάλλει αξίωμα,

όταν ο παγκόσμιος κοινός άνθρωπος εγκλωβίζεται σε επικεφαλίδα προνομίων·

αναλογίσου την ανώφελη αποτελεσματικότητα

των παρελθόντων επαναστάσεων στα μήκη και στα πλάτη!

«Έχε όλες σου τις αισθήσεις σε ετοιμότητα!

Μην κοιμάσαι!

Όταν κλείνεις τα μάτια σου να σκέφτεσαι,

όταν τα ανοίγεις να συν-πράττεις!!!!

Πίστεψε στο όπλο σου

στρέψτο στους θρόνους τους»!

Άγγελος

Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους

Δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους

Εργαζόμενοι της Αίγινας,

σας καλούμε σε απεργιακή συγκέντρωση,

την Πέμπτη 11 του Μάρτη

στις  11:00 το πρωί,

στην Παλαιά Προβλήτα της Αίγινας,

για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας

στα νέα μέτρα λεηλασίας της ζωής μας.

Προσυγκέντρωση, στις 10:00, στην Παναγίτσα,

για εξόρμηση ενημέρωσης στην πόλη.

Εκπαιδευτικοί της Αίγινας

(Ο Σύλλογός Δασκάλων και Νηπιαγωγών Αργοσαρωνικού, σε επίπεδο τοπικό, συμμετέχει μαζί με εκπαιδευτικούς από τα σχολεία της δευτεροβάθμιας, στην παραπάνω προσπάθεια)

Βάλλουν ο άρχοντας της παραλίας με τις γουρούνες κατά του εκλεγμένου της περιοχής που κοσμεί το είθισται. Το «παραλία­περπατήστε­αγοράστε»
 των νησιών αναπλάθεται και γίνεται ακόμα πιο προσιτό για τον τουρίστα. Η κατασκευή της εικόνας ενός τόπου σημαίνει κατασκευή εντυπώσεων που διαχέονται με το βάρος του πραγματικού. Από την άλλη η επένδυση αυτή κλείνει τα μάτια της στην άλλη πραγματικότητα: οι δρόμοι για τον ντόπιο κάτοικο μέσα στην Αίγινα είναι αδιάβατοι και επικίνδυνοι. Επίσης η άλλη αλήθεια είναι ότι το δημοτικό κτίριο­καταπάτηση στην παραλία που διατυμπανίζεται ως “IN ON THE BEACH” δεν θα πειραχτεί. Άλλωστε εκεί κατατρέχουν για διασκεδάσουν πολλοί νέοι τουρίστες στο νησί. Ο άρχοντας της παραλίας με τις γουρούνες βέβαια δεν έχει τέτοιες ενστάσεις. Πολύ θα ήθελε να ήταν αυτός επικεφαλής των έργων για την ανάπλαση της παραλίας.

Από κει και πέρα σε μας αναλογεί το έργο μιας παρέμβασης για την ικανοποίηση πραγματικών αναγκών για να μπορούμε στις γειτονιές μας να περπατάμε με ασφάλεια. Μήπως ήρθε καιρός να πετάξουμε από τον τράχηλό μας κάθε ζυγό;

Πανελλαδική πρωτοτυπία η σημερινή απεργιακή συγκέντρωση στην Αίγινα. Το ΠΑΜΕ στην Αίγινα με την προμετωπίδα μιας επιτροπής επαγγελματιών, στο ίδιο χώρο συνευρέθηκε, με την προσπάθεια «Εκπαιδευτικοί στην Αίγινα», στην οποία συμμετέχουν τόσο ο Σύλλογος δασκάλων Ν. Αργοσαρωνικού, σε τοπικό επίπεδο, όσο και εκπαιδευτικοί από τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο νησί. Με διαφορετικά καλέσματα και με ευδιάκριτα ξεχωριστή παρουσία (διαφορετικά πανό, προκηρύξεις, αφίσες, ομιλίες), το ΠΑΜΕ και η πρωτοβουλία «Εκπαιδευτικοί στην Αίγινα» εκδήλωσαν την αντίθεσή τους στα γνωστά μέτρα φτώχειας που ψηφίστηκαν πρόσφατα από το Κοινοβούλιο. Το ξεχωριστό της όλης υπόθεσης είναι ότι το ΠΑΜΕ, παντού, δεν επιτρέπει οτιδήποτε άλλο πέραν της δικής του παρουσίας σε χώρο που καλεί, ενώ οποιαδήποτε δράση σε πανελλαδικό επίπεδο, αποφεύγει συστηματικά να συνευρεθεί στο δημόσιο χώρο με το ΠΑΜΕ. Σοσιαλιστικός σουρεαλισμός στην Αίγινα…

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΣΕΕ  -  ΑΔΕΔΥ , ΠΕΜΠΤΗ 11 ΜΑΡΤΗ

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

 ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

«Αν δεν επιδιώξουμε αυτό που φαντάζει αδύνατο

θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο»

Σύνθημα από το Γαλλικό Μάη του 1968

   Τα κυβερνητικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν στις 3/3/2010 από την κυβέρνηση του  Γ. Παπανδρέου είναι γνωστά και δεν χρειάζεται ν΄ αναλυθούν. Η προπαγάνδα κυβέρνησης και Μ.Μ.Ε τα εμφανίζει ως δήθεν αναγκαία. Στην πραγματικότητα είναι μόνον αναγκαία για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και την ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων. Αυτό τον στόχο εξυπηρετεί σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για το ρόλο της.      

  Οι κυβερνητικές εξαγγελίες αφήνουν στο απυρόβλητο τα τεράστια κέρδη των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Την ώρα που υποκριτικά οι κυβερνητικοί παράγοντες μιλούν για αναγκαία μέτρα η φορολογία των επιχειρήσεων παραμένει μειωμένη στο 25% (από 45% μειώθηκε σταδιακά σε 35% και μετά 25%) τα κέρδη των τραπεζών κινούνται σε υπέρογκα ύψη και η φορολογία τους παραμένει επίσης μειωμένη. Τα 28 δις εκατ. ευρώ που πήραν από τον κρατικό προϋπολογισμό άφησαν ελλείμματα που καλούμαστε σήμερα εμείς να πληρώσουμε,  την ώρα που οι τράπεζες συνεχίζουν να κερδοφορούν πάνω στις δικές μας ζωές.    

    Είναι απόλυτη ανάγκη να επιδιώξουμε την ανατροπή αυτής της πολιτικής γιατί δεν έχουμε κανένα περιθώριο να επιβιώσουμε μ’ αυτή. Τα μέτρα δεν είναι προσωρινά ούτε ο κατήφορος θα σταματήσει μ’ αυτά. Ακολουθεί το κόψιμο των δώρων στον ιδιωτικό τομέα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και η απελευθέρωση των απολύσεων.

  Καλούμε τους εργαζόμενους της Αίγινας να πλαισιώσουν μια συνολικότερη προσπάθεια ανάδειξης των γενικότερων και τοπικών προβλημάτων τους , μέσα από  κοινό προβληματισμό και δράση σ’ ένα κοινό χώρο – κέντρο αγώνα εργαζομένων.                 

                   ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

                ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ

                             ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΙΓΙΝΑΣ

Όπως ακούστηκε με πολλή σιγουριά, στη σημερινή απεργιακή συγκέντρωση, δόθηκε εντολή από τον αντιδήμαρχο επί της καθαριότητας N. Πτερούδη, γνωστό από τη συμμετοχή του στην ομάδα τραμπούκων στο Λιβάδι κατά της εγκατάστασης του οικοτροφείου για αποασυλοποίηση, να κατεβούν οι αφίσες που καλούσαν στη σημερινή συγκέντρωση. Έχει άραγε καρποφορήσει ο λόγος «περί αισθητικής» του καλλιτέχνη Κοντοβράκη και ενοχλήθηκαν από την αντιαισθητική απεργιακή αφίσα; Ερωτήματα ρητορικά. Σαφώς και ενοχλήθηκαν από το περιεχόμενο της αφίσας, σαφώς και μια ενοχλητική μειοψηφία έκανε την εμφάνισή της στην Αίγινα και σβήνουν τα ίχνη της, σαφώς και δεν ενοχλούνται από την αισθητική των άλλων αφισών που δεν καταγγέλλουν αλλά διαφημίζουν από μαγαζιά μέχρι σόου, από την αισθητική των τραπεζοκαθισμάτων, από την αισθητική των επικίνδυνων δρόμων, από τον αισθητική των εγκαταλειμμένων αδόμητων χώρων, από την αισθητική των εργασιακών φεουδαρχικών σχέσεων, από την αισθητικών των σχολείων που έχουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας, από την αισθητική των ελλείψεων των δομών υγείας, από την αισθητική της αγοράς των μπουκαλιών νερού, από την αισθητική της φοροείσπραξης, της είσπραξης λογαριασμών για νερό που είναι δεν πίνεται, της είσπραξης προστίμων, από την αισθητική των μαγαζιών που έχουν καταπατήσει τα πεζοδρόμια και την παραλία, από την αισθητική των μεγαλοεργολάβων και του REAL ESTATE, από την αισθητική των παράνομων και των εργοταξίων ετοίμου σκυροδέματος…

Δες: http://sxedia.espivblogs.net/2010/02/25/%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b2%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%8e%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%af%ce%b3%ce%b9/

Δες: http://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-42.pdf

Δες: http://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-5.pdf

Πριν από μερικά χρόνια στην Ελλάδα, άρχισε η έννοια του «τεχνοκράτη» να αποκτά ένα θετικό πρόσημο. «Τεχνοκράτης» άρχιζε να σημαίνει, ο αναγκαία, ψυχρός επαγγελματίας που δεν κοιτά το δικό του συμφέρον, δηλαδή διορισμούς, χατίρια, εκδουλεύσεις, ρουσφέτια κλπ. εργάζεται χωρίς συναισθηματικά κολλήματα και διοικεί «αξιοκρατικά». Η «αξιοκρατία» βέβαια ήταν η προηγούμενη ορολογία η οποία παγίδευσε τον πληθυσμό της χώρας και συνέδεσε τη δικαιοσύνη και την ηθική με τον τομέα της διοίκησης. Ο «τεχνοκράτης» στην εποχή Σημίτη εγκαινίαζε αυτό το νέο πολιτικό ‘’πολιτισμό’’. Αυτό βέβαια δεν ήταν αποκομμένο από τις αλλαγές που γίνονταν στον κρατικό μηχανισμό με στόχο βέβαια την ένταξη της ελληνικής οικονομίας και γραφειοκρατίας στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο του καπιταλισμού, χρησιμοποιώντας ως ιδεολογικό άξονα την αποκόλληση από το αμαρτωλό παρελθόν της τουρκοκρατίας. Ο «εκσυγχρονισμός» λοιπόν της χώρας, μια άλλη ορολογία πιο συνολική, ήταν αυτή που ξεκίνησε όλες τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που ολοκληρώνονται αυτήν την περίοδο: τοπική αυτοδιοίκηση, οικονομία, ασφάλιση, ιδιωτικοποιήσεις, εμπορευματοποίηση εκπαίδευσης και περίθαλψης και συνολικά αλλαγές σε όλο τον κοινωνικό τομέα.

Από περιοχή σε περιοχή, ο μύθος του τεχνοκράτη, έφτασε με αποκλίσεις στο χρόνο. Ο «τεχνοκράτης», στην Αίγινα, ήταν ο Π. Κουκούλης που ήρθε με το πολιτικό του αλεξίπτωτο το καλοκαίρι του 2006 προκειμένου να αναλάβει ,σαν έτοιμος από καιρό, τη διοίκηση του Δήμου. Ως «τεχνοκράτη», αποστασιοποιημένο, αντικειμενικό, τον διαφήμισαν οι πάντες. Ακόμα και αριστεροί του ΣΥΝ στο νησί, έδωσαν την πολιτική τους στήριξη με βασικό στόχο να ξεκαθαρίσει το νησί από την παλιά σκαρταδούρα που λυμαίνονταν το δημόσιο βίο. Με αυτήν την προοπτική, λοιπόν και πατώντας την μπανανόφλουδα του εκσυγχρονιστή, του τζιμανιού που ξέρει τα κατατόπια της αγοράς και των θεσμών για τα κονδύλια, έδωσε κι ένας κόσμος την ψήφο του.

Να λοιπόν που το κοινωφελές της «επιχείρησης», συνδέεται με το έμπειρο της διοίκησης, χωρίς να λέει απολύτως τίποτα ούτε για το τι είναι κοινωφελές, ούτε καν για το τι έργο θα επιτελέσει. Το πρότυπο είναι ένα: το κοινωνικό έργο χρειάζεται διοικητή, που θα έχει επιτελέσει ξανά διευθυντής, που θα μπορεί να αναλαμβάνει να φέρνει στο Δήμο κοινοτικά κονδύλια για κάτι που πιθανόν να μην χρειάζεται και να μην το έχει ανάγκη η περιοχή ή να μην έχει καμιά συνέχεια το ένα πρόγραμμα με το άλλο, αρκεί να φέρνει χρήματα, να έχει μάθει να συμμορφώνεται, να ξέρει να διατάζει, να ξέρει να το κάνει καλά, να ξέρει να διαχειρίζεται. Να λοιπόν τι σημαίνει κοινωφελές για όσους αδαείς δεν γνωρίζουν για το κοινό καλό!

11.03.10

ΚΕΔΑ – Ανακοίνωση

Ζητείται έμπειρο στέλεχος με ικανότητα διοίκησης για να αναλάβει την Διεύθυνση της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Αίγινας[ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΟΙΝΟΦΕΛΕΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΙΑΤΑΖΕΙΣ]. Ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει πτυχίο ΑΕΙ οποιασδήποτε ειδικότητας [ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΤΟΥ] να έχει 5ετή εμπειρία σε αντίστοιχη θέση, γνώση των διαδικασιών των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ & ΕΣΠΑ), εμπειρία στην κατάρτιση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, γνώση εφαρμογών Η/Υ (WORD, EXCELL, ACCESS, POWER POINT κ.λπ.), καθώς και άριστη γνώση της Αγγλικής γλώσσας. Θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα επιπλέον προσόντα όπως: η επικοινωνιακή ικανότητα, [ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΕΣ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ, ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΙ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ] η ενεργητικότητα [ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ], η γνώση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης[ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΙ ΟΧΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ], η εξοικείωση με θέματα Νέων Τεχνολογιών και Πληροφορικής, καθώς και η εντοπιότητα και γνώση μιας δεύτερης κοινοτικής γλώσσας εκτός των ελληνικών. Τα καθήκοντα της θέσεις προβλέπουν την διεύθυνση των εργασιών της επιχείρησης, την κατάρτιση προτάσεων και προγραμμάτων χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων της επιχείρησης, και την υλοποίηση του Διετούς Σχεδίου Δράσης της Επιχείρησης[ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ]. Αναλυτική προκήρυξη της θέσης μαζί με το καταστατικό της Επιχείρησης όπου περιγράφονται οι σκοποί της, μπορούν να ζητήσουν οι υποψήφιοι από το γραφείο πρωτοκόλλου του Δήμου Αίγινας Χρ. Λαδά 1 (Δημαρχείο Αίγινας) τηλ.: 22973-20021 Οι αιτήσεις μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό θα πρέπει να υποβληθούν στην ίδια διεύθυνση, (υπόψη Προέδρου της ΚΕΔΑ) από12-3 μέχρι την 1-4-2010 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΕΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΗΣ

Ως γνωστό, το σπίτι του Ροδάκη, στο Μεσαγρό της Αίγινας,  για πάρα πολλούς λόγους είναι -τουλάχιστον- ένα μνημείο αρχιτεκτονικής. Όπως έχει συμβεί με τα περισσότερα μνημεία σ’ όλο τον ‘’καθυστερημένο’’ κόσμο, όπου γερμανοί και εγγλέζοι ειδήμονες συνήθως, αποκάλυπταν την αισθητική και ιστορική τους αξία, όταν δεν λειτουργούσαν για λογαριασμό της αποικιοκρατίας και έθεταν εαυτόν στην επιστήμη, τότε το μνημείο άρχιζε να γίνεται γνωστό και στους παροικούντες. Δεν είναι τυχαίο ότι κάπως έτσι άρχισαν να ενδιαφέρονται και στην Αίγινα για το σπίτι του Ροδάκη, αφού κύκλοι διανοουμένων (Πικιώνης) άρχισαν να συζητούν και να δημοσιεύουν για αυτό, σε μια Ελλάδα που μετρούσε για δεκαετίες τα κομμάτια της από τη φτώχεια και τους πολέμους. Κι όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση, κάποιοι παράγοντες, κάποιοι πατριώτες με την τοπική σημασία της λέξης, κάποιοι πνευματικοί άνθρωποι που συνέλλεγαν κομμάτι-κομμάτι την ιστορικότητα των ελληνικών τοπίων προκειμένου να καταλήξουν σε συμπεράσματα ή να κατασκευάσουν αυτό που ονομάζουμε τοπική αλλά και εθνική συνείδηση, ξεκίνησαν να μιλούν για το σπίτι του Ροδάκη με στόχο την αναγνώρισή του και ανάδειξή του ως μνημείο. Δεν θα ήταν άδικο να αναγνωριστεί. Διότι όταν ένας απλός άνθρωπος μπορεί να φέρει κοντά την αισθητική, το σεβασμό στο τοπίο, τη χρήση των τοπικών υλικών, τη λειτουργικότητα του χώρου, τη σχέση με την τοπική οικονομία, τότε μιλάμε για ένα κόσμημα που αξίζει τον κόπο να σκεφτεί κανείς τόσο τον τόπο με τα «κυβικά σπιτάκια» στον οποίο αυτός μεγαλούργησε με την απλότητά του, όσο τον συνολικό τρόπο σκέψης του. Τα σπίτια είναι οι άνθρωποι, θα μπορούσε να πει ένας αρχιτέκτονας κι ο ίδιος ο Ροδάκης ακόμα πιο συγκεκριμένα με ένα ρουμπαγιάτ σκαλισμένο, -πού αλλού; – στον τοίχο του πατητηριού: «Καλήτερα ο Άνθροπος Ναήτον κρία πέτρα Παρά πού έχη στόχαξη Κε φρόνησης κε Μέτρα. Έμαθα να ζω (;)»

Το πράγμα όμως ξέφυγε πολύ. Η βιασύνη της ανάδειξης του νησιού (κυρίαρχο στην ιδεολογία της Πολιτικής και συγκυριακά του τουρισμού), του μικρομεγαλισμού, η ανάγκη να έχουμε ένα ζήτημα χωρίς αρχές και στόχους γενικότερα για την ιστορία, απέσυρε το ζήτημα από την κοινωνία και το μετέφερε στους μηχανισμούς. Η αναζήτηση της κοινωνίας που θα μπορούσε να συμβεί μέσα από τα σχολεία, από τις συχνές συζητήσεις με τους κατοίκους για μια εύρεση συνθήκης γνωριμίας με το παλιό σε μια συνάρτηση με όλα τα μνημεία της Αίγινας, δεν προέκυψε. Η υπόθεση πέρασε εκεί όπου ξεκίνησε: στους ειδήμονες και στους επαΐοντες.  Ο καθένας, ας πούμε, πήρε κι από ένα σημαιάκι με ζωγραφισμένο πάνω του κι από ένα μνημείο: άλλος για το σπίτι του Ροδάκη, άλλος για τα κτίρια της μετεπαναστατικής Ελλάδας (για ποιο λόγο τα λέμε Καποδιστριακά;), άλλος για την Παλιά Χώρα, άλλος για τις αρχαιότητες κλπ. Έτσι, το ζήτημα του σπιτιού του Ροδάκη όπως και των άλλων τα οποία εγκαταλείπονται (συντηρώντας μόνο τη διελκυστίνδα των τοπικών παραγόντων) περνάει από την τοπική αυτοδιοίκηση, στον τυχόν βουλευτή κι από κει στον τυχόν υπουργό που το ξαναστέλνει με λιγότερες ή περισσότερες προσδοκίες στους προηγούμενους.

Στη σημερινή συγκυρία, ο βουλευτής Καρύδης που μαζεύει τα ασυμμάζευτα σιγουρεύοντας και τη θέση του στη δύσκολη περιφέρεια της Α΄ Πειραιά και Νήσων, έχει επιδοθεί σε μια σειρά ερωτήσεων τοπικού χαρακτήρα, ισχυροποιώντας το προφίλ του, ως βουλευτή που «ενδιαφέρεται» για τον τόπο του. Το ρητορικό του ερώτημα για τη διάσωση του σπιτιού του Ροδάκη είχε την αυτονόητη, θρασύτατη απάντηση του Γερουλάνου, γνωστού και ως υπουργού ρουμς και μπαγκαλόους (κατ’ επέκταση και Πολιτισμού) ο οποίος μασώντας την καραμέλα της κρίσης αποστομώνει όλους όσους τον ακούν: «Δεν έχει εκδοθεί το τάδε προεδρικό διάταγμα, δεν έχουμε λεφτά και με την πρώτη δυνατή ευκαιρία με το Δήμο Αίγινας μπλα, μπλα… κλπ». Ο Δήμος της Αίγινας θα πει δεν έχουμε λεφτά, τι κάνει το κράτος; Και θα αρχίσει μια συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα περίφημα κονδύλια, τα ΚΠΣ, τα ΕΣΠΑ κι άλλες συντμήσεις.

Στο μεταξύ δεν θα γνωρίζουμε τι συνδέει όλους εμάς με τον οικισμό της Κολόνας, το ναό της Αφαίας, τη Φανερωμένη, την Παλιά χώρα, το σπίτι του Ροδάκη, τη νεοκλασική παραλία μας, τα κτίρια της μετεπαναστατικής Ελλάδας κι όλα αυτά μεταξύ τους. Χωρίς αναζήτηση για την ιστορία, τα μνημεία κι οι ζωές μας γίνονται αθύρματα της αδηφάγου πολιτικής και των μεγιστάνων που προβλέπεται (;) να γίνουν χορηγοί με το αίμα που μας πίνουν: στα καράβια τους, στα εργοστάσιά τους και στις επιχειρήσεις τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ

Εργαζόμενοι και εργαζόμενες της Αίγινας

Σας καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση για τα γενικά και τοπικά εργασιακά προβλήματα.

Οι καιροί απαιτούν συμμετοχή και δράση

Τρίτη 16 Μαρτίου 7:00 μ.μ.

Στο Γραφείο του Συλλόγου Δασκάλων/Νηπιαγωγών Νησιών Αργοσαρωνικού

1^ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

 Απόσπασμα παρέμβασης από την περσινή εκδήλωση του Μάρτη για τα 6Ο χρόνια του ΝΑΤΟ που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Εργαζομένων στην Αίγινα, στο 1ο Δ. Σ. Αίγινας, απέναντι στο παπατζιλίκι της «ώρας της γης»

«Το WWF, γνωστή διεθνής ΜΚΟ για το περιβάλλον, από αυτές που συνηθίζουν να ρίχνουν την ενοχή  για την καταστροφή του περιβάλλοντος στους ίδιους τους απλούς-καθημερινούς ανθρώπους κι όχι στις επιχειρήσεις ή στην κρατική κυριαρχία και την αγορά, έχει θεσμοθετήσει την 28^η Μαρτίου ως ημέρα τη γης.  Με υπόδειξη του, και με την αβάντα  πολιτικών παραγόντων όπως οι ΟΤΑ και επιχειρηματικοί όμιλοι, οι απλοί πολίτες κλείνουν το ηλεκτρικό φως, δείγμα δήθεν μιας δύναμης πολιτών-στην ουσία καταδεικνύεται ο απλός άνθρωπος ως ο υπαίτιος αυτής της οικολογικής κρίσης που ζούμε. Το WWF, μια διεθνής ΜΚΟ, κινείται στο πλαίσιο, του, να πείσει ότι με το ισχύον σύστημα εξουσίας και διανομής του πλούτου μπορεί να υπάρχει και περιβαλλοντική προστασία. Ο «πράσινος καπιταλισμός», ή το πρασίνισμα του ήδη υπάρχοντος καπιταλισμού είναι μέσα στους βασικούς στόχους του.

Χορηγοί: ο τηλεοπτικός σταθμός SKAI γνωστός για το εμπόριο πατρίδας και περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος καθώς με τις προπαγανδιστικές εκπομπές του στέλνει βασικά το μήνυμα ότι ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν είναι ενάντια στην οικολογία αλλά μπορεί και να κερδίσει από αυτήν και ότι εμείς οι κοινοί θνητοί μπορούμε να επωφεληθούμε με λίγο παραπάνω οξυγόνο ή λίγο πιο καθαρό νερό. Επίσης η εφημερίδα «Καθημερινή», από τον ίδιο όμιλο, γνωστή για την υστερία της όταν θα γίνει έστω και μια στάση εργασίας, είναι η φωνή του καθεστώτος, η φωνή αυτών που θέλουν να δουλεύουμε αγόγγυστα και να αγοράζουμε τις πράσινες ιδέες και τα υποπροϊόντα των επιχειρήσεών τους. Με τις ίδιες ευαισθησίες για την οικολογία και για την προστασία του κοινωνικού-οικονομικού συστήματος από τις απεργίες και από τις διαδηλώσεις, η πλέον συντηρητική εφημερίδα, συμμετέχει κι αυτή σ’ αυτό το αλισβερίσι μεταξύ εταιριών, πολιτικών και θεσμικών παραγόντων για τη διάδοση της ιδέας ότι για την καταστροφή του πλανήτη ευθύνομαι εγώ που ανάβω το φως, εσύ που ξεχνάς το νερό την ώρα που ξυρίζεσαι, ενώ αντίθετα: να! που οι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες του συστήματος σκύβουν πάνω από το πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος και παίρνουν αυτήν τη συμβολική πρωτοβουλία μαζί με τους ευαισθητοποιημένους ανά την Ελλάδα Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τους κατά τόπους χορηγούς, τοπικούς επιχειρηματίες που πληρώνουν ελάχιστα για μια διαφήμιση που δεν θα μοιάζει με διαφήμιση.

Αυτός είναι ο ιδανικός συνδυασμός: εθελοντές με ή χωρίς εισαγωγικά, οικονομικοί επιχειρηματίες, πολιτικοί και τύπος. Είναι ένας τρόπος αυτός προκειμένου να μπορούν να έχουν ένα ευπρόσωπο προφίλ στην κοινωνία, να ενισχύσουν τη δυνατότητά τους όλοι αυτοί να συνεργαστούν επιχειρηματικά προκειμένου να κερδίσουν από τη νέα ζήτηση προϊόντων, να απορροφήσουν κάθε ένταση κοινωνική, να διαφημιστούν, να συντηρήσουν και να αναπαράγουν τον καπιταλισμό και την κυριαρχία. Πάνω απ’ όλα όμως για να πείσουν ότι αιτία για τα δεινά που υποφέρει ο καθημερινός άνθρωπος στον πλανήτη δεν είναι άλλο παρά ο εαυτός μας. Ειρήνη με τον εαυτό μας, ειρήνη με το διπλανό μας και κυρίως να αποφεύγουμε τις εντάσεις και τη βία, ξεχνώντας να μας πουν ότι Βία ασκεί μόνο το σύστημα με τους πάνοπλους μπάτσους, το στρατό, τις επεμβάσεις, το φασισμό, τα βασανιστήρια, τους πολέμους κυριαρχίας, το εμπόριο όπλων, το κανονιστικό πλαίσιο της αγοράς.

Έτσι και στην Αίγινα, ο αντίστοιχος συνδυασμός εθελοντών από ΜΚΟ που κυρίως προέρχονται από το χώρο των εισοδηματιών-μετοίκων της Αίγινας οι οποίοι φρίττουν ακούγοντας για τις ταξικές συγκρούσεις, που μιλούν για αγάπη και συνεργασία των φτωχών με τους πλούσιους, του κουνουπιού με το λιοντάρι και του καρχαρία με το σπάρο, οι επιχειρηματίες χορηγοί μαζί με μεγάλους επιχειρηματίες που απομυζούν από τον ιδρώτα μας, μαζί με το Δήμο της Αίγινας. Σίγουρα ήταν μια ξεχωριστή μέρα αυτό το παπατζιλίκι. Πήραν όλοι αυτοί μια βαθειά ανάσα και μαζί μ’ αυτούς το τοπικό σύστημα, τμήμα του ευρύτερου συστήματος. Φωτογραφίες, κεράκια, μουσικούλες, εφέ, ειρηνιστικές παρλαπίπες, παράτες, φιέστες, παιδάκια πάντα ως άλλοθι αγνότητας και καθαρότητας, μόνο και μόνο για να μας πείσουν ότι δεν έχουν την ευθύνη  οι μηχανισμοί της αγοράς και της εξουσίας που καταστρέφεται η γη ή που γίνονται οι πόλεμοι με τις χιλιάδες θυμάτων αλλά προσωπικά ο καθείς μας. Μοιάζουν να λειτουργούν και ως πλανητάρχες αφού ευχαριστούν όσους συμμετέχουν για την προστασία της γης από τους πολέμους και την καταστροφή».

Για όσους δεν το κατάλαβαν, η Αίγινα θα σωθεί από την κρίση, για να μην πούμε η Ελλάδα ολόκληρη. Ο γλύπτης Ν. Φλώρος, που συμμετείχε με τη φιστικιά του στο φιστ φεστ, βρέθηκε στο Λευκό Οίκο των Ηνωμένων Πολιτειών ως καλεσμένος του Ομπάμα, γνωστού και ως Ομπάμια και κύκλοι επιχειρηματικοί τον διαβεβαίωσαν για τις προσπάθειές τους για την άμβλυνση της κρίσης. Η ανταπόκριση στη Νέα Εποχή της Αίγινας είναι και κάτι διαφορετικό εκτός από κωμική.

Η κίνηση αλληλεγγύης του Ομπάμα προς τον σύντροφο Παπανδρέου, για έναν πρώιμο εορτασμό της 25^ης Μαρτίου, δείγμα κι αυτό της περιφρόνησης του πλανητάρχη, δεν ήταν παρά μια από τις πολλές προσπάθειες και πρωτοβουλίες που πραγματοποιούν ανά τον κόσμο προκειμένου να δείξουν το πόσο στηρίζουν ηθικά το κεφάλαιο σε κάθε εκδοχή της κρίσης του. Αν σε άλλες περιοχές στέλνουν στρατό και σφάζει κόσμο, η ελληνική εκδοχή είναι υπό στενή παρακολούθηση από τους δεσπότες του πλανήτη και οι συμβολικές αυτές κινήσεις δεν σημαίνουν παρά απειλή για όσους αγωνίζονται. Η θετική παρουσίαση οφείλεται βασικά στην αντίληψη ότι οφείλουμε να παρακαλάμε ως κοινωνία ώστε να είναι όσο το δυνατόν μικρότερος ο λογαριασμός που πρέπει να πληρώσουμε για ότι σπατάλησαν αυτοί που κρατούν τον Πλούτο της Γης. Διαφορετικά θα μιλήσει ο λιμός και τα όπλα. Στην ελληνική περίπτωση, για όσα ξεκοκάλισαν οι βιομήχανοι, οι εφοπληστές, οι επιχειρηματίες, οι γραφειοκράτες και τα κάθε λογής αφεντικά, έχουν ένα λογαριασμό που οφείλουμε να τον πληρώσουμε, με όσο γίνεται πιο μαλακό τρόπο. Σε αυτό τον αγώνα έχουν επιδοθεί τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, διαρκώς υπενθυμίζοντας και απειλώντας με την κατάρρευση του κράτους.

Στην αιγινήτικη εκδοχή, δίπλα στις προσφορές του μεγαλομπακάλικου, δίπλα στις εκπτώσεις, δίπλα στην αμηχανία για το άμεσο μέλλον, ο σκουπιδότυπος, έχει το Φλώρο του Ομπάμια και τις φωτογραφίες του δημοσιευμένες στο γκαλά του Λευκοί Οίκου. Ξερογλείφεται και χαριεντίζεται ο καλλιτέχνης της φιστικιάς, σαν σκυλάκι κανίς των σαλονιών με διάφορες προσωπικότητες που θα βάλει στο προσωπικό του άλμπουμ και μιλά για, μέσω της φιλανθρωπίας των ομογενών καρχαριών, άμβλυνση της κρίσης. Δεν είναι βέβαια κεντρικός στόχος της φυλλάδας να τρομοκρατήσει όπως τα κεντρικά ΜΜΕ, ούτε εντάσσεται σε κάποιο σχέδιο αντίστοιχο αλλά φιγουράρει ως η τοπική εκδοχή τους. Από την άλλη μισοκλείνει το μάτι στον αναγνώστη της: «είδες που φτάσαμε; Μέχρι και στο Λευκό Οίκο»

Τα φασιστόμουτρα του ΛΑΟΣ ξεκίνησαν τα καθέκαστα με τις συλλογές υπογραφών ενάντια στους μετανάστες. Παράσιτα καλοθρεμμένα της χούντας, απόγονοι των ταγμάτων ασφαλείας, δοσίλογοι, γερμανοπροσκυνημένοι, αμερικανοτσολιάδες και άλλα σκουπίδια σηκώσανε το κεφάλι τους. Να τους το κόψουμε!

ΥΓ: Ο επίσημος ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος κόπτεται για τους μετανάστες κι όχι για τους «λαθρομετανάστες». Μια συζήτηση που είναι παγίδα βέβαια περί της νομιμότητας των ανθρώπων που χτίζουν σπίτια, ξεσκατίζουν γριές και γέρους, πουλάνε αυτά που ντόπιοι θέλουν να αγοράσουν και άλλα πολλά. Μια συζήτηση που το μόνο που καταφέρνει είναι να πριμοδοτεί τους φασίστες που έτσι κι αλλιώς μιλάνε για τη λαθραία μετανάστευση, ως πρόσχημα.

ΚΑΜΜΙΑ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΑ, ΠΑΛΙΟΦΑΣΙΣΤΕΣ!

Εβεργκιεμιώτες, εβεργκεμιώτισσες,

είμαι ένας πολίτης του κόσμου. Είμαι ένας Εβεργκεμιώτης. Ο Ιούλιος Καίσαρας όταν επισκέφτηκε το αρχαίο Κερατσίνι είπε: «είμαι Κερατσινιώτης». Όταν  τραγούδησε ο Γιάννης Σαλαμπάσης, σε λαϊκή πανήγυρη, στην Κρύα Βρύση Ευβοίας, είπε: «είμαι Κρυοβρυσιώτης». Όταν η Αντζελίνα Τζολί παρευρέθηκε στους διεθνείς φθινοπωρινούς αγώνες για το καλύτερο κεμπάπ,  στο Σφαξ της Τυνησίας, δήλωσε συγκινημένη: «Είμαι στο κέντρο του κόσμου. Είμαι στο Σφαξ. Το κεμπάπ είναι η νέα ελπίδα για τη σωτηρία από την οικοπεριβαλλοντική καταστροφή, τους πολέμους και τις επιδημίες. Είμαι μια Σφαξιώτισσα».

Έτσι κι εγώ, ο [ΟΝΟΜΑ ΕΠΩΝΥΜΟ] πρώην δήμαρχος της Αίγινας, που για πρώτη φορά αποκάλυψε το τι συμβαίνει στους ουρανούς με τις χημικές ουρές, για πρώτη φορά δόθηκε στη δημοσιότητα συνταγή για φιστικόπιτα, σεβόμενος τη συνθήκη του Κιάτο [κι όχι του Κιότο] συμμετέχω στις δημοτικές εκλογές στο Έβεργκεμ του Βελγίου, προκειμένου να αποκαλυφθεί πλέον η συνωμοσία της γεωμηχανικής και οι αρνητικές της επιδράσεις. Δηλώνω ότι δεν θα επιτρέψω άλλο τη ρύπανση των αέρα, τη ρύπανση της γης, τη ρύπανση της θάλασσας.

Εβεργκεμιώτες, εβεργκεμιώτισσες, είμαι ένας από εσάς. Φέρω κλαδί φιστικιάς, σύμβολο γεύσης και οικολογίας. Ο Άγιος Νεκτάριος μαζί μας!

Πρώην δήμαρχος της Αίγινας

[ΟΝΟΜΑ ΕΠΩΝΥΜΟ]

Δελτίο Τύπου από τους γονείς και φίλους του συλληφθέντα Μάριου Ζ. κατά τη διάρκεια της τελευταίας πορείας.

«Στη φυλακή αποφάσισαν ανακριτής και εισαγγελέας ότι πρέπει να οδηγηθεί ο Μάριος Ζ. , γιατί τόλμησε να συμμετέχει στην μεγάλη πορεία της Πέμπτης (11-03-2010) , και είχε την ατυχία να βρεθεί στο πεδίο δράσης ενός ασύδοτου πωρωμένου και ψεύτη αστυνομικού.

Ο Μάριος συνελήφθη στην οδό Πανεπιστήμιου, μπροστά στην Αγροτική Τράπεζα, και κοντά στα πανω του ΕΕΚ και των σωματείων που ακολουθούσαν, από πάνοπλο άνδρα των ΜΑΤ ο οποίος του επιτέθηκε ξαφνικά από πίσω, ερεθισμένος όπως φαίνεται από τα φουντωτά ράστα μαλλιά του και την ανέμελη εμφάνιση του, μπροστά σε δεκάδες άλλους πολίτες που συμμετείχαν στην πορεία και που διαμαρτύρονταν γι αυτό. Με την συνηθισμένη επαγγελματική πώρωση ο αστυνομικός που τον συνέλαβε αφού τον οδήγησε στην ΓΑΔΑ κατέθεσε σε βάρος του ότι είχε κρυμμένα τα χαρακτηριστικά του, ότι του είχε εκσφενδονίσει μολοτωφ και ότι κινδύνεψε από φωτιά. Ο Μάριος είχε την τύχη να καταγραφεί η σκηνή της συλλήψεις του από πολλές φωτογραφικές μηχανές και video τα οποία προσκομίστηκαν και στην ανάκριση. Οι φωτογραφίες που αποδεικνύουν αδιάψευστα ότι το πρόσωπο του ήταν εντελώς γυμνό, ότι καμία μολοτωφ και καμία φωτιά δεν υπήρχε στο σημείο που πιάστηκε και στον γύρω χώρο, ότι στο σημείο εκείνο δεν υπήρχε καμία ένταση, που να μπορεί να ταιριάξει με την κατάθεση του αστυνομικού. Εξάλλου, επικαλέσθηκε κατά την ανάκριση δεκάδες μάρτυρες πολίτες, που βρισκόντουσαν παρόντες στο γεγονός και που προσφέρθηκαν αυθόρμητα να καταθέσουν την αλήθεια.

Όμως, ανακριτής και εισαγγελέας, αφού άκουσαν εκτός διαδικασίας τους μάρτυρες αστυνομικούς και από την άλλη αγνόησαν τους δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης και τις φωτογραφίες, προχώρησαν στην πρωτοφανή απόφαση για προφυλάκιση. Προφυλάκιση που γίνεται με τις διατάξεις ενός νόμου, απονομιμοποιημένου ήδη στη συνείδηση της κοινωνίας, αφού η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει εδώ και έξι μήνες την κατάργηση του, κατά παράβαση των διατάξεων περί προφυλάκισης, και μάλιστα περιφρονώντας, αγνοώντας και παραβιάζοντας επιδεικτικά τις αλλαγές που πρόσφατα έγιναν στο σχετικό άρθρο του νόμου, σύμφωνα με τις οποίες για να επιβληθεί προφυλάκιση απαιτείται να είναι κάποιος ύποπτος φυγής είτε να έχει αμετάκλητες καταδίκες στο ιστορικό του, προϋποθέσεις που καμιά δεν ισχύει για τον Μάριο.

Ο Μάριος, που διδάσκει κολύμβηση σε νήπια στο ΟΑΚΑ, δουλεύοντας 7 μέρες την εβδομάδα, οδηγείται στις φύλακες και τα παιδιά του, που στα χέρια του μαθαίνουν να αγαπάνε το νερό, θα χάσουν το δάσκαλο τους. Κι εμείς θα χάσουμε την πίστη μας στο προφανές και στο αυτονόητο. Δεν θα χάσουμε όμως την πίστη μας στο Μάριο και θα παλέψουμε για την απόδειξη της αλήθειας , την αποφυλάκιση και την απαλλαγή του.»

Πριν δέκα μέρες η συμμορία της αστυνομίας δολοφόνησε έναν αναρχικό αγωνιστή, το Λάμπρο Φούντα. Μόνοι τους ήταν, ό,τι ήθελαν είπαν. Φωτογραφημένος ήταν από ασφαλίτικα δημοσιεύματα και στοχοποιημένος. Δεν χρειάζονταν τίποτε άλλο. Δολοφόνησαν ένα νέο παιδί, σε ενέδρα που έστησαν οι διωκτικοί μηχανισμοί. Αυτοί που έχουν τα όπλα, αυτοί που έχουν τη δύναμη, αυτοί που λένε πως διαφυλάττουν την κοινωνία…

«Γεια σου θλίψη

Καλημέρα θλίψη

έντομο που φωλιάζεις μέσα μου

κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει·

κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού –

άξαφνα πατείς και μπαίνεις

στη συνείδηση,

…

Τρως τρως Μινώταυρε·

είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας

έτσι που πας δεν θ’ απομείνει τίποτε.

Γεια σου θλίψη

Καλημέρα θλίψη

έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας

είσαι η χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλλους

οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο»

απόσπασμα από το «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ»

της συλλογής «ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ»

του Οδυσσέα Ελύτη

Έφυγε ένα νέο παιδί προχτές

Δεν το άφησαν να ζήσει…

«Το έθνος μας επήρε τα όπλα κατά των τυράννων του. Τετρακόσιους χρόνους είμεθα σκλάβοι των Οθωμανών και τώρα εγίναμε ελεύθεροι, δώσαντες το αίμα μας δια την ελευθερίαν της πατρίδος. Εις όλα τα μέρη οι Γραικοί πολεμούν δια την ελευθερία των και μόνο εις τα νησιά οι κοτζαμπάσηδες, δεν είδαν με καλό μάτι την ανάστασιν του Γένους. Αυτοί είχαν πάντα το ένα τους και νιτερέσα με τους Οθωμανούς. Μαζί με τους μπέηδες και πασάδες μάς καταπίεζαν, μας έπαιρναν το βιός μας, μας καταφρονούσαν, μας έγδυναν, μας ρουφούσαν το αίμα μας, τσερεμέτιζαν και πλούτιζαν από τον ιδρώτα μας. Αυτοί οι σκλιάδες θέλουν να μας σκλαβώσουν πάλιν, καταλύοντες την ελληνικήν διοίκησιν και καλούντες τον Καπουδάν Πασά να καταλάβει την νήσον μας. Το τι μας περιμένει αν έλθουν οι Τούρκοι το καταλαβαίνετε. Όχι μόνον θα χάσωμεν την ελευθερίαν μας και θα ατιμασθώμεν εις τα όμματα όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων, αλλά θα γίνωμεν τρεις φορές σκλάβοι από την πριν κατάστασίν μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει. Έχωμεν την δύναμιν να εμποδίσωμεν το κακόν, αλλά πρώτα πρέπει να βάλωμεν νέαν τάξιν και να ιδρύσωμεν νέον σύστημα εις τον τόπον μας.

Η νήσος Άνδρος είναι κι αυτή δημιούργημα της φύσεως, καθώς και όλος ο κόσμος. Αλλά όταν εδημιουργήθη κόσμος, δεν υπήρχαν πλούσιοι και πτωχοί, μεγαλοκτήμονες και κολλίγοι. Η ανισότης, η ανέχεια, η δυστυχία, είναι δημιουργήματα όχι του υπερτάτου όντος αλλά των κρατούντων. Εις την αρχαία Ελλάδα και εις τον άλλον κόσμον και προ ολίγων χρόνων εις την Γαλλίαν, εχύθη πολύ αίμα δια να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας. Διότι και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον  τον ζυγόν των Τούρκων αλλά και των αρχόντων; Ομιλούν διαρκώς οι τουρκοκοτζαμπάσηδες ότι έχουν δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας μας και των εαυτών μας, τα οποία τάχα βγαίνουν από έγγραφα απαρασάλευτα. Αυτό δεν είναι σωστόν. Οι προπάτορες των αρχόντων μας ήλθον εις το νησί μας από άλλα μέρη ως κατακτηταί και με την βίαν εξουσίασαν το καλύτερο μέρος της γης, χωρίς να έχουν προς τούτο κανένα δικαίωμα περισσότερον από τους άλλους, εκτός από το δικαίωμα του ισχυροτέρου. Και άλλους μεν από τους εντόπιους ιδιοκτήτας και καλλιεργητάς εξόντωσαν και άλλους έκαμαν σκλάβους τους. Οι σημερινοί λοιπόν άρχοντες, απόγονοι των κατακτητών και σφετεριστών της γης των πατέρων μας, κανέν’ δικαίωμα δεν έχουν να κρατούν αυτήν δια την ιδικήν των ωφέλειαν και κατατυράννευσιν και λήστευσιν ημών.

Ο καιρός της ελευθερίας μας ήλθεν, ας αποτινάξωμεν λοιπόν τον ζυγόν κι ας καταργήσωμενν τα προνόμια των αρχόντων μας. Όλοι οι Γραικοί θα επικροτήσουν την πράξιν μας και θα συντρέξουν εις την απόφασίν μας αυτήν. Ήλθεν η ώρα να καταργήσωμεν την αθλιότητα, να απαλλάξωμεν την κατάντια μας και να δώσωμεν το παράδειγμα και εις τους λοιπούς νησιώτας και τους άλλους Γραικούς οπού στενάζουν από την αγροτικήν σκλαβιάν.

Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτάς της και όχι εις τους ολίγους τουρκάρχοντας που την νέμονται με το δικαίωμα του ισχυροτέρου το οποίον απέκτησαν από τους Φράγκους και τους Οθωμανούς κατακτητάς. Ο εθνικός αγών μας δια να πάρει ουσιαστικήν σημασίαν πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργησιν κάθε προνομίου και κάθε δικαιώματος τα οποία υποβιβάζουν την πλειονότητα των γεωργών εις την κατάστασιν του δούλου. Η ένωσις φέρει την δύναμιν και θα μας δώσει την εξουσίαν να εκτελέσωμεν την απόφασίν μας. Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά έργον δικαιοσύνης.

Πρέπει να παύσωμεν να είμεθα κολλιγάδες, όπως επαύσαμεν να είμεθα ραγιάδες. Και αυτό είναι στο χέρι μας αρκεί να μην δειλιάσωμεν. Θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαβαίνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δικαία μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον τους και τη δούλευσίν τους. Δι’ όλα αυτά θα γίνει σύναξις εις την Μεσαριάν, δια να λάβωμεν από κοινού αποφάσεις. Το φέρσιμό μας αυτό θα μας κάνει πρωτολάτας εις τον δίκαιον αγών όλων των κολλίγων και θα γίνει άκουσμα εις όλα τα μέρη της πατρίδος και εις όλον τον κόσμον και παντού θα μας επαινέσουν και θα μας δώσουν δίκαιον»

«ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΔΕΣ»

ΔΗΜ. ΠΑΣΧΑΛΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΑΫΡΟΝ

1973

Το κείμενο δόθηκε από τον Δημ. Πασχάλη στο Γ. Κορδάτο και το παρέθεσε ολόκληρο στο έργο του «Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως» Εκδόσεις Διεθνούς Επικαιρότητος, Αθήνα 1972

Δεν υπάρχουν πια κοτζαμπάσηδες ούτε πασάδες στον τόπο μας. Ο μεγαλομπακάλης με την αλυσίδα σούπερ μάρκετ, οι δυο μεγαλοεργολάβοι με τους σπαστήρες και το έτοιμο σκυρόδεμα που έχουν κατακρεουργήσει το τοπίο της βόρειας Αίγινας, οι εφοπληστάδες με τα επιβατηγά οχηματαγωγά δεν είναι πασάδες. Επιχειρηματίες είναι. Οι εκατοντάδες που τους δουλεύουν πότε με απλήρωτες υπερωρίες, πότε ανασφάλιστοι, πότε στο όριο της σύμβαση και κάτω από αυτό  δεν είναι σκλάβοι, εργαζόμενοι είναι. Οι δεκάδες γραφειοκράτες, οι υποψήφιοι δήμαρχοι, οι τοπάρχες που κάθε τόσο ευλογούν τους επιχειρηματίες και δουλεύουν για αυτούς δεν είναι δημογέροντες, ούτε κοτζαμπάσηδες. Πολιτικοί είναι και θεσμικοί παράγοντες. Η τοπική εκκλησία με τις χιλιάδες στρέμματα, με τα ακίνητα που ενοικιάζει, με τα ακίνητα που έχει, με τη θρησκευτική τουριστική βιομηχανία που εκμεταλλεύεται δεν είναι συνεργάτης των αγάδων και των πασάδων. Με τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς συνεργάζεται. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά…

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ                                                                                    

    1 Για τις κοινωνικές συνθήκες του ελληνικού 18^ου αιώνα και των αρχών του 19^ου   Β. Κρεμμυδάς : Εισαγωγή στην ιστορία της νεοελληνικής κοινωνίας , εκδ. ΕΞΑΝΤΑΣ Αθήνα 1988  σελ. 175 – 224 , Β. Κρεμμυδάς : Από το Σπυρίδωνα Τρικούπη στο σήμερα Το εικοσιένα στις νέες ιστοριογραφικές προσεγγίσεις Εισαγωγικός Τόμος στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Σπυρίδωνος Τρικούπη , ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , Αθήνα 2005 σελ. 27- 36 και ειδικά σελ. 29, Γ. Μηλιός : Ο Ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός  Από τον επεκτατισμό στην καπιταλιστική ανάπτυξη  ΕΞΑΝΤΑΣ  , Αθήνα  1988,  σελ. 172 – 191  , επίσης  Ν. Σβορώνος: Ανάλεκτα Νεοελληνικής Ιστορίας και Ιστοριογραφίας , εκδ. ΘΕΜΕΛΙΟ , Αθήνα , Δ. Δαμασκηνός : Το γλωσσικό ζήτημα κατά την περίοδο της πνευματικής αναγέννησης του ελληνισμού  1771 – 1821 , εκδ. επίκεντρο , Θεσσαλονίκη 2008 ,

1. 2.       Τ. Βουρνάς : Η ιδεολογική προετοιμασία της επαναστάσεως  στο Γ. Φίλνεϋ  Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως , μετ. Αλ. Κοτζιά , πρόλογος Γ. Κορδάτου  εκδ. ΑΤΛΑΣ Ο. Ε σελ. 94 -95
2. 3.      Για τις πηγές της  Ελληνικής Νομαρχίας , Π. Κιτρομηλίδης :  Νεοελληνικός Διαφωτισμός , εκδ. ΜΙΕΤ , Αθήνα σελ.  345 και Π. Νούτσος :  Ελληνική Νομαρχία Συμβολή στην έρευνα των πηγών της , εκδ. ΔΩΔΩΝΗ , Γιάννενα 1982. σελ. 31
3. 4.      Γ. Βαλέτα : Ανωνύμου του Έλληνος  ,  Ελληνική Νομαρχία , εκδ. αποσπερίτης , Αθήνα 1982, σελ. 230

  5. Α. Αγγέλου : Η Καθίδρυση του Ελεύθερου Τεκτονισμού στον Νέον  Ελληνισμό,  στο Α. Αγγέλου: Των Φώτων  Όψεις του Νεοελληνικού Διαφωτισμού ,  Α΄ , εκδ. ΕΡΜΗΣ , Αθήνα 1988 σελ. 39 – 110

6. Για τον  Ανωνυμο του 1789  Κ.Θ. Δημαράς : Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός  εκδ. ΕΡΜΗΣ Αθήνα 1980 σελ. 42- 43 και για τον Ανώνυμο του 1796  Σπ. Ασδραχάς : Πραγματικότητες από τον ελληνικό ΙΗ ΄ αιώνα , στο ΣΠ. ΑΣΔΡΑΧΑΣ:  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  ιη και ιθ αιώνες, ΕΡΜΗΣ , Αθήνα 1982, σελ. 155- 198

 7. Π. Μ. Κιτρομηλίδη : Η Γαλλική Επανάσταση και η Νοτιοανατολική Ευρώπη , εκδ. Διάττων ,   Αθήνα 1990 σελ. 127

9. Γ. Βαλέτας : Ανωνύμου του Έλληνος , Η Ελληνική Νομαρχία εκδ. αποσπερίτης,  κ.λ.π,  σελ. 235

9. Ως Συντακτικό του Γαζή εννοεί εδώ ο Ανώνυμος  τη Γραμματική του Θ. Γαζή (Θεσσαλονίκη 1398; – Καλαβρία 1478;) η οποία πρωτοεκδόθηκε στο Παρίσι το 1516. Μέχρι τον 19^ο αιώνα ήταν το κυρίαρχο εγχειρίδιο της γλωσσικής διδασκαλίας σε όλα τα ελληνικά σχολεία , ειδικά στη σχολή της Πάτμου , της οποίας οι μαθητές ονομαζόντουσαν Γαζίτες , σε αντίθεση με τους μαθητές των Ιωαννίνων που ονομαζόντουσαν Λασκαρίτες. Το έργο γνώρισε πολλές σχολιασμένες εκδόσεις , ειδικά ο Δ΄ τόμος, βλ. Γ Βαλέτας: Η Ελληνική Νομαρχία ήτοι Λόγος περί Ελευθερίας , εκδ. αποσπερίτης ,  τέταρτη έκδοση , Αθήνα 1982,  σελ. 321 Ο Θ. Γαζής μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από του Τούρκους (1430) κατέφυγε στην Ιταλία , όπου σταδιοδρόμησε ως καθηγητής της ελληνικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο της Φεράρα και ως μεταφραστής ελληνικών κειμένων στη λατινική. Ασχολήθηκε με το φιλοσοφικό έργο του Πλήθωνα του Γεμιστού και την πλατωνική φιλοσοφία. Στη σύνοδο της Φεράρα – Φλωρεντίας είχε ταχθεί με τις δογματικές απόψεις των δυτικών. ( Εγκυκλοπαίδεια Δομή , τομ 6 , σελ. 53)      

10. Σπ. Ασδραχάς : Για την Ελληνική Νομαρχία , περιοδ. ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ , 2006 ,  σελ. 7

11. Σπ. Ασδραχάς : Για την Ελληνική Νομαρχία κλπ , σελ σελ. 6-7

12 Σπ. Ασδραχάς : οπ. παρ. 2006 , σελ 7

13. Γ. Βαλέτας : Ανωνύμου του Έλληνος ,  Ελληνική Νομαρχία  , εκδ. Αποσπερίτης , Αθήνα 1982 , σελ. 270

14. Σπ. Αραβαντινό : Ιστορία του Αλή Πασά του Τεπενενλή ( Συγγραφείσα επί τη βάσει ανέκδοτου έργου του Παναγίωτου Αραβαντινού , εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Σπυρίδωνος Κουσουλίνου , εν Αθήναις 1895 , Φωτοτυπική ανατύπωση , εκδ. ΠΥΡΡΟΣ , Αθήνα 1979 , τομ. ΙΙ,  σελ. 471.  Από το βιβλίο   Ελένη Κουρμαντζή – Παναγιωτάκου : Η Νεοελληνική Αναγέννηση στα Γιάννενα  Από τον πάροικο έμπορο στον Αθανάσιο Ψαλλίδα και τον Ιωάννη Βηλαρά ( 17^ος – αρχές 19^ου αιώνα) εκδ. Gutenberg , Αθήνα 2007, σελ. 38  

15. Ο ακριβής τίτλος του έργου είναι « Ιδέα γενική περί των ιδιοτήτων των σωμάτων και περί της Φύσεως και των ιδιοτήτων του θερμαντικού: Εράνισμα κατά το 1806. Εν τη Λιβορνω . Εν τη τυπογραφία του Θωμά Μάζι και Συν.» Το έργο καταγράφεται στη βιβλιογραφία Δ.Σ Γκίνη – Βαλ. Μέξας : Ελληνική Βιβλιογραφία 1800- 1863 . Τομ. Α΄  , Αθήνα 1939 , σελ 69, αρ. 416   

16.Ελένη Κουρμαντζή – Παναγιωτάκου  Η Νεοελληνική Αναγέννηση στα Γιάννενα Από τον Πάροικο έμπορο στον Αθανάσιο Ψαλίδα και τον Ιωάννη Βηλαρά ( 17^ος – αρχές 19^ου αιώνα),  εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2007 , σελ. 37

17. Γ. Βαλέτας : Ανωνύμου του Ελληνος,  Ελληνική Νομαρχία , εκδ. αποσπερίτης , Αθήνα 1982 , σελ. ν.ε 

18. Γ. Βαλέτας : οπ. παρ. Αθήνα 1982, σελ. λα

19. Γ. Βαλέτας : οπ. παρ. Αθήνα 1982 , σελ. κστ ΄ – κζ  Για την επίδραση της Νομαρχίας στην πολιτική γραμμή της Φιλικής Εταιρείας  επίσης Βαλέτας : οπ. παρ σελ. 351- 352 και για την επίδραση στο Σολωμό και τον Κάλβο,  στο ίδιο σελ.,  357 – 358

20. Γ. Βαλέτας: οπ. παρ. σελ. μ.θ 

21. οπ. παρ. σελ. μζ.

22. Ν. Βέης : Έρευνες και Στοχασμοί γύρω στην Ελληνική Νομαρχία και τον συγγραφέα της , στο Γ. Βαλέτας : Ελληνική Νομαρχία , εκδ. αποσπερίτης , Αθήνα 1982 , σελ. 38 – 39

23. για τις συνθήκες έκδοσης του έργου από τον Ν.Β. Τωμαδάκη και τις απόψεις του γι΄ αυτό βλ. Γ. Βαλέτας : Ελληνική κ.λ.π , σελ. 253- 257

24.  Χρ. Φράγκος: «Η συμβολή του Α. Ψαλίδα στη δημιουργία επαναστατικού πνεύματος στην Ήπειρο. Ο Α. Ψαλίδας και η ‘’Ελληνική Νομαρχία’’ » , ΔΩΔΩΝΗ ,Επιστημονική Επετηρίδα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων τομ. 1^ος  Ιωάννινα 1972

25. Κ. Παπαχρίστος : Ποιος έγραψε την ελληνική Νομαρχία , εκδ. Εστία , Αθήνα 1987 και για τις θέσεις της Μ. Μαντούβαλου , Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών , 53, 1978 σελ. 248 – 253

26. Ανωνύμου του Έλληνος : Ελληνική Νομαρχία ήτοι λόγος περί ελευθερίας , εκδ. ΚΑΛΒΟΣ , Αθήνα 1980, σελ. 186

27. Ανωνύμου του Έλληνος : οπ. παρ.,  σελ. 187 -188

28. Τ. Βουρνάς (επιμ) : Η Γαλλική Επανάσταση και η Ελλάδα , εκδ. ΤΟΛΙΔΗ , Αθήνα , σελ. 189

28. Πρόκειται για την εμβληματική φράση του διαφωτισμού , όπως ο ίδιος ο Kant την ονομάζει, στο γνωστό του δοκίμιο : Immanuel Kant  Απάντηση στο ερώτημα : Τι είναι ο διαφωτισμός  , στο συλλογικό έργο Τι είναι ο διαφωτισμός , εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ , Αθήνα 1989 

29. Ανωνύμου του Έλληνος : οπ. παρ ,  εκδ. ΚΑΛΒΟΣ ,  Αθήνα 1980, σελ. 13                                                                                   

30.Ανωνύμου του Έλληνος : οπ. παρ. ,  σελ. 12

31. Ανωνύμου κλπ. οπ. παρ. σελ. 14

32.Βαλέτας : οπ. παρ. σελ. 54

33. Ανωνύμου του Έλληνος , οπ. παρ. , εκδ. ΚΑΛΒΟΣ,  σελ 17

34. οπ. παρ. ,σελ 20

35. οπ. παρ., σελ. 18

36. οπ. παρ., σελ. 67

37. οπ. παρ. , σελ. 68

38. οπ. παρ.,  110

 39.οπ. παρ. σελ. 68 -69

40. οπ. παρ. σελ. 69

41. οπ. παρ. σελ. 69

42. οπ. παρ. σελ. 69 -70

43. «Τους  νέο- ρωμαίους  πολιτικούς στοχαστές απασχολεί όχι η ελευθερία της πολιτείας αλλά η ελευθερία των μεμονωμένων πολιτών της . Θεωρούν ότι οι τελευταίοι μπορούν να πραγματώσουν την πολιτική τους ελευθερία μόνο αν ζουν σε μια ελεύθερη πολιτεία , και ελεύθερη είναι η πολιτεία που οργανώνεται με βάση ένα σύστημα αυτοκυβέρνησης…. Κατ’ επέκταση , αν η ελευθερία είναι ταυτισμένη με την αυτοκυβέρνηση , τούτο σημαίνει ότι ο θεμέλιος λίθος της πολιτείας είναι ο ίδιος ο πολίτης που ασχολείται με τις κοινές υποθέσεις , για την ακρίβεια , ο ενάρετος πολίτης , ο πολίτης που επιδιώκει την ίδια την αρετή.» (Δ. Σωτηρόπουλος , Ελληνική Νομαρχία : Ήτοι λόγος περί του Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού Η Γέννηση της Νεοελληνικής Πολιτικής Σκέψης στις Απαρχές του 19^ου Αιώνα , στο Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 , ένα ευρωπαϊκό γεγονός,  Επιμέλεια – Εισαγωγή Π. Πιζάνιας , εκδ. ΚΕΔΡΟΣ , Αθήνα 2009 , σελ. 105  Οι πηγές αυτού του είδους της πολιτικής σκέψης ανάγονται στους ρωμαίους ιστορικούς και συγγραφείς  , όπως ο Τίτος Λίβιος , ο Σενέκας , ο Σαλλούστιος και ο Τάκιτος.         

44.  Βαλέτας : οπ. παρ.,  σελ. , 66- 67

45. Βαλέτας :οπ. παρ. σελ. 68

46. οπ. παρ.  σελ. 69

47. Βαλέτας : οπ. παρ.,  σελ 81

48. Βαλέτας : οπ. παρ., σελ. 80 -81

49. Βαλέτας : οπ. παρ., σελ 86- 87

50  ^{Δ. Αρβανιτάκης : Γλώσσα και εθνική ταυτότητα στο Ιόνιο κατά τον 19ο αιώνα , ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ , ΤΟΜ 21ος , τευχ. 46 , 2007 , σελ. 16} 

51  . Βαλέτας : οπ. παρ. σελ 87

52. οπ. παρ. , σελ 94

53. οπ. παρ., σελ. 95-96

54.οπ. παρ., 97

55. Ανωνύμου του Έλληνος : Ελληνική Νομαρχία κλπ , εκδ. ΚΑΛΒΟΣ,  Αθήνα 1980,  σελ. 108

56. Ο Αθ. Πάριος (1721; – 1813)  μαζί με τον Γρηγόριο Ε΄ στάθηκε η σημαντικότερη προσωπικότητα του κινήματος του Αντιδιαφωτισμού. Υπήρξε μαθητής του Ιερόθεου Δενδρινού, μιας βαθιά συντηρητικής προσωπικότητας που είχε αντιταχθεί από νωρίς στην ευρωπαϊκή παιδεία την οποία θεωρούσε ότι ισοδυναμεί με την πορεία προς την αθεΐα. (Κιτρομηλίδης : 1996 , 439)  Ο Πάριος σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης , στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγ. Όρους με δάσκαλο τον Ε. Βούλγαρη και στην Κέρκυρα με δάσκαλο τον Νικήφόρο Θεοτόκη , σημαντική μορφή του πρώιμου νεοελληνικού διαφωτισμού. Επομένως είχε γνωρίσει από κοντά τις νέες ιδέες και τις απέρριψε συνειδητά. Ανέπτυξε δράση ως ιεροκήρυκας και δάσκαλος στο Μεσολόγγι , στο Άγιο Όρος και στη Θεσσαλονίκη. Το 1786 του ανατέθηκε η διεύθυνση της σχολής της Χίου από τους προύχοντες του νησιού. Στα βασικά του έργα συμπεριλαμβάνονται η Απολογία Χριστιανική (1798)  και η ‘’Αντιφώνησις εις τον παράλογον ζήλον των απ’ Ευρώπης ερχομένων φιλοσόφων…, Τεργέστη (1802) Το έργο αυτό συντάχθηκε κατ’ εντολή του Πατριαρχείου (Χατζόπουλος: 1991 , 414). Τα έργα του συμπυκνώνουν με τον πλέον ενδεικτικό τρόπο την αντίδραση  της ορθόδοξης εκκλησίας στις νέες ιδέες του ορθού λόγου και την αμφισβήτηση του οθωμανικού καθεστώτος που επιχειρείται μέσα απ΄ αυτές. Κηρύττει την προσήλωση στις αξίες της συντηρητικής παιδείας και ηθικής , επιτίθεται με δριμύτητα τόσο στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία , όσο και στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία της εποχής του  , στη Γαλλική Επανάσταση και την ίδια την ανθρώπινη λογική. Θεωρούσε την κοσμική γνώση επιζήμια , ενώ η επαναστατημένη Γαλλία καταγγέλλεται ως πηγή ανηθικότητας και αθεΐας. Στον Πάριο αποδίδεται η συγγραφή της Διδασκαλίας  Πατρικής , του πλέον σκοταδιστικού κειμένου της εποχής.  Για τον Αθ. Πάριο βλ. Π.Κιτρομηλίδη : Νεοελληνικός Διαφωτισμός , εκδ. ΜΙΕΤ , Αθήνα 1996  σελ. 439 -443 και Κ.Χατζόπουλος: Τα Ελληνικά Σχολεία στην περίοδο της Οθωμανικής Κυριαρχίας (1453 -1821), εκδ. ΒΑΝΙΑΣ , Θεσσαλονίκη 1991 σελ. 413 -423   

57. Βαλέτας : οπ. παρ., σελ. 116

58.  Βαλέτας : οπ. παρ., σελ. 153

 59. οπ. παρ. σελ. 168

60. οπ. παρ. σελ. 205 -206

61. οπ. παρ. , σελ 207

62. οπ. παρ. σελ. 207

63. οπ. παρ. 208

64. οπ. παρ. σελ. 208

65. οπ. παρ. σελ. 74

 Σε μια τέτοια κατάσταση χάνεται η αγάπη που δένει όλα τα μέλη της πολιτείας σ΄ένα ενιαίο σύνολο και αντικαθίσταται από τον φθόνο και την καχυποψία. Στο πλαίσιο αυτό γεννάται στις ψυχές όλων των πολιτών η επιθυμία για εξουσία. Οι πολίτες παύουν να σκέφτονται και να στοχεύουν στο γενικό καλό , αλλά «ο καθείς φοβούμενος να μην είναι δυναστευόμενος , θέλει να δυναστεύση και τότε οι αρχηγοί αρπάζοντες τους νόμους εις τας  χείρας των, ίσως χωρίς να το καταλάβουν , παραχρήμα ο λαός γίνεται δούλος και αυτοί τύραννοι»30α Έτσι η Νομαρχία μετατρέπεται σε ολιγαρχία. Το επόμενος στάδιο είναι η μετατροπή της ολιγαρχίας σε μοναρχία , καθώς ανάμεσα στους άρχοντες του ολιγαρχικού πολιτεύματος

 « ένας ο πονηρότερος , ο οποίος δυναστεύοντας τους λοιπούς υψώνεται εις τον θρόνον και γίνεται μονάρχης , ήτοι τύραννος … Η τυραννία ταυτίζεται με τη μοναρχία – « εις ουδέν διαφέρει κατά την έκφραση του συγγραφέα – αφού άλλο δεν είναι παρά μια ανεξάρτητος και απολελυμένη αρχή ενός προς τους άλλους» 31

  ο πλαίσιο αυτής της διαπίστωσης προχωρά σε μια σύντομη κριτική των βασιλικών πολιτευμάτων και της σχέσης των βασιλέων με τον λαό

« την σήμερον , όπου τα εννέα δέκατα της οικουμένης είναι δούλοι και υπό της τυραννίας βασανίζονται».32

   Προφανώς το απόσπασμα αφορά τις ευρωπαϊκές μοναρχίες ,  μ΄ αυτές που ο ανερχόμενος αστικός κόσμος βρέθηκε σε αντίθεση μαζί τους με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση του Λουδοβίκου ΙΣΤ ΄ της Γαλλίας την εποχή της επανάστασης. Τα πολιτεύματα αυτά θεωρείται ότι δεν διαφέρουν σε τίποτα από την τυραννική εξουσία των Οθωμανών  παρά μόνον στο ότι προσποιούνται. Οι βασιλείς « αδικούσι , κλέπτουσι , αρπάζουσι»33 Οι πράξεις τους στηρίζονται σε νόμους τους οποίους οι ίδιοι έχουν φτιάξει , προφανώς στα μέτρα τους. Το ‘’αυτοί μονοί που χρησιμοποιεί ο Ανώνυμος στο κείμενο δηλώνει τον τρόπο δημιουργίας του νόμου στο ολιγαρχικό και μοναρχικό πολίτευμα σε αντιδιαστολή μ΄ αυτό της Νομαρχίας.  Αυτός δεν εκβράζει παρά μόνον τη βούληση του ηγεμόνα και όχι τη γενική θέληση , δημιουργείται από τον ίδιο και όχι για την επίτευξη της γενικής πολιτικής ισότητας  , όπως αποσκοπεί η θεσμοθέτηση νόμων στο πολίτευμα της Νομαρχίας. Οι βασιλείς αποφασίζουν εύκολα και για ασήμαντες αιτίες  τον θάνατο των ανθρώπων , θεωρούν ότι είναι υποχρέωση των υπηκόων τους να τους υπακούουν , δεν μπορούν ν΄ αποδεχτούν αντίρρηση για τις αποφάσεις τους και τις επιλογές τους και γι ΄ αυτό δεν μπορούν ν΄ αποκτήσουν αποδοχή στις πράξεις τους. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι

«όποιος δεν ακούει ποτέ το όχι σπανίως του τυχαίνει το ναι »  Ιδιαίτερης σημασίας είναι η παρατήρηση του συγγραφέα του έργου ότι « αυτοί (δηλ. οι βασιλείς), ω Έλληνες δια μέσου της θρησκείας και των νόμων , εκτελούσι τα όσα η κακία τους διδάσκει»34

καθώς βλέπει τη σχέση θρησκείας και πολιτικής εξουσίας, ότι η δηλ. η θρησκεία γίνεται όργανο άσκησης μιας άδικης και καταπιεστικής εξουσίας.

    Σημαντική αποδεικνύεται η επιρροή του Μακιαβέλλι και της λεγόμενης νεορωμαϊκής πολιτικής σκέψης 34^α και στη σύλληψη της έννοιας της ελευθερίας από τον ΄΄Ανώνυμο’’. Ο μετασχηματισμός που εισάγει ο Μακιαβέλλι στους νεότερους χρόνους στην έννοια της πολιτικής ελευθερίας είναι ουσιαστικός: η πολιτική ελευθερία δεν είναι απλώς η ελευθερία της πολιτείας έναντι άλλων πολιτειών αλλά η ελευθερία των μελών της έναντι της ίδιας της εξουσίας της. Η ελευθερία επίσης στο κείμενο της Νομαρχίας δεν κατανοείται απλά ως μια ιδανική κατάσταση του κράτους αλλά ως ένα θεμελιώδες ανθρώπινο χαρακτηριστικό και επομένως γίνεται αντιληπτή ως κατάσταση και των μελών της πολιτείας. Επιπλέον η ύπαρξη ελεύθερης πολιτείας είναι προϋπόθεση για την ύπαρξη ενάρετων πολιτών.                 

    Για την κατάσταση της δουλείας πιστεύει ότι ευθύνονται οι περιστάσεις και η κακή διοίκηση κι αυτό προσπαθεί να το κάνει κατανοητό στους συμπατριώτες του , με απλά και κατανοητά παραδείγματα. Λέει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα της φύσης και δεν διαφέρουν σε τίποτα  στον τρόπο με τον οποίο η φύση τους αντιμετωπίζει. Καταλαβαίνει τις δυσκολίες του εγχειρήματος να κάνει τους υπόδουλους να σκεφτούν μ΄ έναν διαφορετικό τρόπο , έτσι ώστε να κατανοήσουν τα πραγματικά αίτια της δουλείας τους και προπαντός να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να ξεφύγουν από την κατάσταση της δουλείας.

« Ο δούλος , διαπιστώνει ο Ανώνυμος , πιστευσατέ μοι  αδελφοί ποτέ δεν στοχάζεται ότι είναι όμοιος με τον κύριό του , αλλά είναι σχεδόν βέβαιος ότι αυτός πρέπει να είναι δούλος , και εκείνος κύριος. Βαβαί» Θεωρεί την κατάσταση της ανελευθερίας στην οποία εγεννήθη φυσική και πιστεύει ότι «εγεννήθη σκλάβος και ούτε τόλμη καν να κατυχήση την γένναν του.»35

 Ο ‘’Ανώνυμος’’ προσπαθεί να δείξει ότι ο υπόδουλος βιώνει την πραγματική κατάσταση αντίστροφα από αυτή που πραγματικά είναι. Το συμπέρασμά του είναι ότι :

« μόνον η ελευθερία αποκαταστεί τους ανθρώπους ενάρετους και εμφυτεύει εις τας καρδίας όλων των πολιτών την άμιλλαν προς το ευ πράττειν…»36 

Η κατάσταση της ελευθερίας , η ύπαρξη δηλ. μιας ελεύθερης πολιτείας είναι αυτή που μπορεί ν΄ αναδείξει άξια υποκείμενα. Αυτή παρουσιάζεται

 « ως καλλιεργημένον περιβόλλεον προς τα άνθη του» και γι ΄αυτό 

«η ελευθερία είναι αναγκαιοτέρα και από την ίδια την ύπαρξιν των ανθρώπων.» 37  

  Το έργο χαρακτηρίζουν οι πολλές αναφορές του στην περιοχή της Ηπείρου , πράγμα που φανερώνει την ιδιαίτερη σχέση του συγγραφέα του έργου με τη συγκεκριμένη περιοχή , στην οποία προφανώς έχει ζήσει αρκετά και γνωρίζει πρόσωπα , πράγματα και καταστάσεις αρκετά καλά. Συζητάει για την κατάσταση της τυραννίας που υπάρχει στην περιοχή , που είναι ιδιαίτερα σκληρή από τη στιγμή που ανέρχεται στο θρόνο της εξουσίας ο Αλής ο Τεπενενλής. Στο έργο ο Αλής ζωγραφίζεται με τα μελανότερα χρώματα , ενώ τον συγγραφέα προβληματίζει η αποδοχή της τυραννίας του από πολλά μέρη της Ηπείρου. Ως αιτία γι΄ αυτό ο Ανώνυμος θεωρεί και την πριν απ’ αυτόν ύπαρξη δουλείας. Η τυραννία υπήρχε και πριν τον Αλή και απλώς οι υπόδουλοι άλλαξαν τύραννο. Διαχωρίζει από τους υπόλοιπους Ηπειρώτες τους Σουλιώτες τους οποίους χαρακτηρίζει ανθρώπους συνηθισμένους

«εις τον θεληματικόν κόπον μιας ησύχου ζωής , ανυπόδουλοι εξ αρχής της κατοικήσεως των εις εκείνα τα υψηλά βουνά , έζουν ευτυχείς μακράν από τη πολιτέλειαν και την κακοήθειαν των διεφθαρμένων πολιτειών…»38

οι οποίοι «… παρακινούμενοι από τον θείον έρωτα της ελευθερίας και της πατρίδος των , εταπείνωσαν  την αυθάδειαν του τυράννου … σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Ηπειρώτες οι οποίοι επειδή δεν απεφάσισαν εν καιρώ να συντρίψουν τοσούτον ζυγόν ¨ όθεν και ήυξησεν βαθμηδόν και εστερεώθη τόσον, ώστε οπού και ο ίδιος ο τύραννος θαυμάζει δια την αναισθησίαν των δούλων του.»39  

   Από το πάνθεο των προτύπων για την εθνική ελευθερία δεν θα μπορούσε να λείπει ο Ρήγας , για τον οποίο ο συγγραφέας γράφει με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι το έργο του του ήταν οικείο, ίσως και το ίδιο το πρόσωπό του. Εξάλλου το έργο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. Αναφέρεται στο εθνεγερτικό έργο του Ρήγα , όσο στο γεγονός της προδοσίας του από τον Οικονόμου , τον οποίο ο Ρήγας δεν εμπιστεύονταν και δεν αποκάλυπτε τα επαναστατικά μυστικά του , αλλά η κακή  τύχη οδήγησε το γράμμα στα χέρια του και στην αποκάλυψη του περιεχόμενό του.

     Στο κείμενο γίνεται επίσης αναφορά στην αξία της στρατηγικής ως στρατιωτικής τέχνης που μπορεί να εξασφαλίσει την νίκη ολιγάριθμων στρατευμάτων πάνω σε πολυάριθμα και πάνοπλα. Αναφέρονται στην περίπτωση αυτή παραδείγματα από την ιστορία. Η αναγκαιότητα αναφοράς από τον Ανώνυμο στη στρατηγική τέχνη είναι εμφανής. Καθώς έχουν ωριμάσει στο πολιτικό επίπεδο οι συνθήκες για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού είναι αναγκαία η γνώση της τέχνης εκείνης που μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη και την απόκτηση της ελευθερίας. Είναι γι΄ αυτό το λόγο απαραίτητη η γνώση της στρατηγικής και τακτικής. Η τακτική ακόμα κατά τον Ανώνυμο αποβλέπει στη γνώση και την απόκτηση ικανότητας διεξαγωγής όλων των μορφών πολέμου. Όχι μόνο τον πόλεμο στην ανοιχτή πεδιάδα αλλά και την πολιορκία των κάστρων και σε δύσκολα και ορεινά εδάφη. Η αναφορά του Ανώνυμου στη στρατηγική τέχνη δεν έχει το χαρακτήρα μιας ολοκληρωμένης πρότασης στρατηγικής για τη διεξαγωγή του αγώνα της ελευθερίας , όσο κυρίως στο να δείξει στους υπόδουλους Έλληνες με απλά και συγκεκριμένα επιχειρήματα την αξία της συγκεκριμένης τέχνης.

     Στο κείμενο υπάρχει η αναφορά στην έννοια της πατρίδας , σύμφωνα με την οποία

« πατρίς  είναι  μια λέξις δια της οποίας όλοι κοινώς εννοούσιν την γην , εις την οποίαν εγεννήθησαν οι μόνον ελεύθεροι , ‘όμως δύναται να καταλάβωσιν την μεγάλην σημασίαν και δια τούτο οι δούλοι αδιαφόρως προφέρουσιν τοιούτον όνομα » 40

  Διαπιστώνει στο σημείο αυτό τη διαφορά των σημερινών Ελλήνων , των Ελλήνων της εποχής του  με τους αρχαίους Έλληνες στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η έννοια της πατρίδας. Η  διαφορά αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι μεν πρώτοι γνώρισαν την κατάσταση της δουλείας οι δε δεύτεροι της ελευθερίας. Σημειώνει μάλιστα εύστοχα σ΄ αυτό το σημείο ότι τα «ονόματα , αγαπητοί μου , λαμβάνουν τη σημασία από την ιδιότητα των πραγμάτων εις τα οποία αναφέρονται. Όθεν αν τινάς δεν γνωρίζει το πράγμα εις ουδέν του χρησιμεύει η σημασία του».40^α. Η έννοια της πατρίδας σημαίνει πολύ λίγα πράγματα για τους υπόδουλους. Στην αντιπαραβολή της έννοιας της πατρίδας ανάμεσα στους Έλληνες της εποχής και τους Αρχαίους Έλληνες βλέπουμε τη σύλληψη της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους , τουλάχιστον σε μια πρώτη μορφή , αφού συγκρίνονται αρχαίοι και σύγχρονοι Έλληνες ως μέλη της ίδιας ιστορικής κοινότητας.  Έτσι η έννοια του έθνους εκτείνεται ως την αρχαιότητα και παρουσιάζεται ως υπεριστορική κατηγορία. Βέβαια σ΄  αυτή την επέκταση δεν εντάσσεται το Βυζάντιο, για το οποίο ο Ανώνυμος ακολουθεί την κριτική του ευρωπαϊκού διαφωτισμού.

     Ως εθνικό έργο η ‘’Ελληνική Νομαρχία’’ εκφράζει τον ιδιαίτερο  τρόπο κατανόησης του έθνους, όπως αυτός αναπτύχθηκε στην Κεντρική Ελλάδα. Αυτός έχει ουσιώδεις διαφορές με τον τρόπο κατανόησης του έθνους που διαμορφώθηκε σε άλλες περιοχές , όπως π.χ τα Ιόνια νησιά στα οποία επικρατεί διαφορετική πολιτική και πολιτιστική κατάσταση. Αυτό έχει ως συνέπεια εκεί να μην επιδιώκεται η πλήρης αποκοπή από τον πολιτισμό του παρελθόντος κατά τη διαδικασία της εθνικής συγκρότησης. Έχει υποστηριχτεί ότι « η λογιοσύνη της Κεντρικής Ελλάδας , κυρίως από τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα άρχισε να προβάλλει την έννοια της απελευθέρωσης από τον Οθωμανό κυρίαρχο , πυκνώνοντας σταδιακά τον λόγο περί συγκρότησης εθνικού κράτους. Η τάση αυτή στηρίζονταν στην ολοκληρωτική απόρριψη ενός πολιτιστικά κατώτερου δυνάστη , ο οποίος μέσω απαράβατων αποκλεισμών (π.χ το όριο της θρησκείας) όριζε για τους υπόδουλους σκληρές συνθήκες διαβίωσης, το δε σύστημα διακυβέρνησης καταδικάζονταν ως ληστρικό και καταστροφικό» 40^α.  Αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μπορούμε να τα εντοπίσουμε και στο κείμενο της Νομαρχίας :

 α. η ολοκληρωτική απόρριψη του πολιτιστικά κατώτερου δυνάστη : η οθωμανική διοίκηση χαρακτηρίζεται τυραννική , με νόμους ατελείς , σκληρούς και λίγους , το σύστημα διοίκησης θεωρείται πρωτόγονο , αφού στηρίζεται στους λόγους των τυράννων , οποίοι θεωρούνται απαράβατοι. «Ο τύραννος είναι πάντη ελεύθερος από κάθε στοχασμόν περί της διοικήσεως …όθεν , δεν ευρίσκεται ούτε ένας , όπου να ζη βέβαιος υπό της δυναστείας του , δεν λέγω δια μίαν ημέραν, αλλ΄ούτε  δια μίαν ώραν.» Η δικαιοσύνη του οθωμανικού κράτους επίσης θεωρείται πρωτόγονη και καταπιεστική. « Η αμάθειά του (του τυράννου, εν. ΧΡ.) τον βιάζει να εκλέξη , έναν κριτήν , του οποίου δίδει τον τίτλον του Σοφώτατου , ο οποίος άλλο δεν ηξεύρει ειμή να γράφη και να αναγιγνώσκη την γλώσσαν του , μαζί με μερικά κεφαλαιώδη προστάγματα του Μωάμεθ… Η απόφασις του κριτού είναι αναντίρρητος. Ο κώδιξ των τιμωριών του είναι βραχύτατος και δεν περιέχει ειμή μόνον τιμωρίας – την φυλακήν λέγω , το ράβδισμα , και τον θάνατον , αι οποίαι είναι παντοτε ενωμέναι με την χρηματικήν παιδείαν. Ο τρόπος , με τον οποίον κρίνει και αποφασίζει αυτός ο μωροκριτής , είναι τόσον παιδαριώδης και ανόητος , οπού δύο ψευδομάρτυρες και ένας κακούργος , είναι ικανοί να αφανίσουν τον πλέον ενάρετον πολίτην»  Η πολιτιστική τους κατωτερότητα δεν εκφράζεται μόνο μέσα από το σύστημα διοίκησης και δικαιοσύνης, αλλά και μέσα από τη θρησκεία τους που τους κάνει  « πλήρεις δεισιδαιμονιών και πιστεύουσι πολλά γελοιώδη πράγματα. Τα ήθη των είναι βάρβαρα… Η αμάθειά των άκρα και γενική. Όσον δε δια τας επιστήμας ή ξένας γλώσσας του είναι εμποδισμένη η σπουδή των από τους νόμους των… »

β. το όριο της θρησκείας και η ληστρικότητα του συστήματος διακυβέρνησης : Η θρησκευτική υπόσταση των πληθυσμών του οθωμανικού κράτους είναι πηγή κοινωνικής και πολιτικής διάκρισης. Σημειώνει χαρακτηριστικά ο Ανώνυμος « οι ταλαίπωροι χριστιανοί , αν αγαπώσι  την ζωή των , πρέπει να ετοιμάσωσι και πρωτύτερα και περισσοτέραν την ζητηθήσαν ποσότητα , αν δε κανένας αποκοτήση να ειπή το όχι , ευθύς θανατούται. Έπειτα προστάζει αυτούς τους ιδίους , να του ετοιμάζωσι , καθ’ εκάστην τόσην ποσότητα από κάθε είδος ζωοτροφίας, δι’ όσους έχει μαζί του και δια φορέματα των ομοίως, εκτός από τα όσα οι υπ΄ αυτού οι μικροί τύραννοι αρπάζουσι και κλέπτουσι από τους υπηκόους και ούτως εις , ολίγον καιρόν , πλουτιζει με χωρίς δυσκολίαν και ούτε κίνδυνον.»  

γ. η αποκοπή από το πολιτιστικό και πολιτικό παρελθόν της οθωμανικής κυριαρχίας εκφράζεται ίσως με τον καλύτερο τρόπο με την πρόταση του συγγραφέα για το πολίτευμα της Νομαρχίας , όπου η κυριαρχία του νόμου που εκφράζει τη βούληση των πολλών αντιστρατεύεται την αυθαίρετη θέληση του τυράννου , που είναι ο πρώτος και απαράβατος νόμος του οθωμανικού καθεστώτος.

      Το πρώτο κεφάλαιο του έργου κλείνει με μια εκτενή αναφορά στον ελεύθερο και τον δούλο , τη σχέση που οι δύο αυτοί έχουν με την πατρίδα και τον αγώνα για την κατάκτηση της ελευθερίας. Προβληματίζεται ο συγγραφέας του έργου για τη συμμετοχή των δούλων και των ελεύθερων στον πόλεμο και διαπιστώνει ότι τα κίνητρα συμμετοχής του καθενός είναι διαφορετικά. Κάνει τη σημαντική παρατήρηση ότι οι στρατοί των τυράννων στελεχώνονται από δούλους που σκοτώνονται χωρίς να ξέρουν το γιατί.  Εννοεί :

« εκείνους του ταλαίπωρους στρατιώτας , οι οποίοι με βίαν και δυναστείαν αρπάζονται δια προσταγής των σκληρών τυράννων από τας πτωχικάς των οικείας και ακουσίως βαδίζουν εις άφευκτον εσφαγιασμόν… » 41

Αντίθετα οι ελεύθεροι συμμετέχουν στον πόλεμο συνειδητά συναισθανόμενοι το χρέος τους προς την πατρίδα , ένα χρέος που απορρέει από τα αγαθά που τους πρόσφερε η ελεύθερη πολιτεία αλλά και μη αποδεχόμενοι να ζήσουν κάτω από καθεστώς ζυγού και ταπείνωσης. Αυτοί που είχαν ζήσει τ΄ αγαθά της ελευθερίας δεν παραιτούνται  απ’ αυτά και δεν διστάζουν να δώσουν τη ζωή τους για έναν ακόμη λόγο , την τιμή του γένους τους.

  Απεδείχθη ανωτέρω , ότι ο ελεύθερος ανθρωπος φονεύεται εις τον πόλεμον εκουσίως δια δύο αφορμάς , δια ευγνωμοσύνην δηλαδή προς την πατρίδα του και δια τιμήν και δόξαν του γένους του , ήτοι του εαυτού του. Αλλά εις τους δούλους αμφότερα δεν έχουν τον τόπο , επειεδή ούτε πατρίδα , ούτε τιμή έχουσιν οι ταλαίπωροι.» 42

 Θυσιάζονται λοιπόν οι δούλοι από φόβο , αφού δεν έχουν πραγματικά ιδανικά. Για να φτάσει στο συμπέρασμα ότι η

« καθώς ουν η ελευθερία αποκαταστεί τον άνθρωπον γενναίον , ενάρετον και φιλοπάτριδα ούτως και η τυραννία τον καταστεί ουταδινατώερον των ίδιων άλογων ζώων…» 43                           

 Μ’ ένα λόγο αποφασιστικό και ειλικρινή δεν θα διστάσει να καταγγείλει ως συνεργό του Οθωμανού τυράννου το μεγαλύτερο μέρος του ανώτερου κλήρου. Θα κατακρίνει δριμύτατα ακόμα μέρος των Ελλήνων της διασποράς που έχει υποδουλωθεί στον πλούτο και  στις υλικές  απολαύσεις και δεν ενδιαφέρεται για την πατρίδα του. Για τα αίτια διαιώνισης της τυραννίας ο »Ανώνυμος» μας λέει ότι αυτά είναι δύο : » το αμαθές ιερατείον  και η απουσία αρίστων συμπολιτών ’44 Ο ανώτερος κλήρος και ειδικά η σύνοδος του Πατριαρχείου κατηγορείται για απομάκρυνση από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και για προσήλωση στα αξιώματα και το χρήμα.

Σ΄ όλο το έργο υπάρχει αναλυτική αναφορά στο ρόλο της εκκλησία και του ιερατείου σε σχέση με την οθωμανική τυραννία αλλά και με την ιστορία του ίδιου του ελληνισμού. Και για τις δύο περιπτώσεις η εκκλησία και το ιερατείο καταγγέλλονται σκληρά , με μεγάλη Η αυστηρότητα , ο συγγραφέας δεν συγκρατεί τα λόγια του και τους χαρακτηρισμούς του. Η κριτική αυτή που ασκείται προς το ιερατείο και την εκκλησία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι στο ίδιο τολμηρό πνεύμα με την κριτική που άσκησε  στην ορθόδοξη εκκλησία ο εξ Ακαρνανίας διαφωτιστής Χριστόδουλος Παμπλέκης. Δεν είναι όμως ο στο ίδιο πνεύμα. Ο Ανώνυμος δεν είναι άθεος η κριτική του εξαντλείται στο στον κοινωνικοπολιτικό ρόλο του ιερατείου. Δεν επεκτείνεται στο δογματικό μέρος ούτε στις φιλοσοφικές βάσεις της θρησκείας.

   Ο Ανώνυμος γράφει σε μια εποχή που έχει κορυφωθεί η σύγκρουση του Πατριαρχείου με τις νέες ιδέες του κινήματος του διαφωτισμού. Η πατριαρχική καταδίκη του Ρήγα , οι επιστολές του Γρηγορίου του Ε΄ προς τους χριστιανούς εναντίον της γαλλικής επανάστασης κατά την πρώτη του πατριαρχεία, η έκδοση του κειμένου της Πατρικής Διδασκαλίας , που ασφαλώς απηχεί τις θέσεις του πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης  και τα έργα του Αθ. Πάριου ‘’Απολογία Χριστιανική’’(1798) και ‘’Αντιφώνησις’’ (1802)  είναι η πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις της εναντίωσης της ορθόδοξης εκκλησίας στο νέο ρεύμα ιδεών και στις κοινωνικές προοπτικές που αυτό κομίζει. Η εναντίωση αυτή έχει υλικές – κοινωνικές ρίζες αλλά και ιδεολογικές. Έχει να κάνει με τη θέση της ορθόδοξης εκκλησίας στο πολιτικό σύστημα της οθωμανικής αυτοκρατορίας αλλά και με την κοινωνική της θέση. Η σύγκρουση αυτή θα κορυφωθεί στην πορεία προς την επανάσταση και ασφαλώς η Νομαρχία αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές αυτής της αντιπαράθεσης.45

     Ο συγγραφέας στην κριτική του προς το ορθόδοξο ιερατείο δεν μένει σε πρόσωπα και σε γεγονότα, αλλά προχωρά σε γενικεύσεις και αναλύσεις για τον πολιτικό ρόλο της θρησκείας και τη σχέση της με την εξουσία. Παρουσιάζοντας τη θρησκεία ως μέσο άσκησης μιας αυταρχικής και καταπιεστικής εξουσίας , ενώ στην ανάλυση που κάνει σε άλλο σημείο του έργου για τα τυραννικά πολιτεύματα ,  θεωρεί ως μία από τις μορφές τους τη θεοκρατία. Παραπέρα υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη και ενδεικτική αναφορά του συγγραφέα στο ρόλο του ιερατείου :

 « Οι ιερείς αγαπητοί μου φυλάττοντες έναν σκοπόν καθόλου διάφορον , από τους λοιπούς συμπολίτας , πάντοτε επροσπάθησαν με το μέσον της θεότητος να καταδυναστεύσουν τους συμπολίτας των , καθώς μέχρι την σήμερον , με την αμάθειαν και την κακομάθησιν επέτυχον του σκοπού των. Αυτοί καλύπτοντες με τίτλον αγιότητος τα πλέον φανερά ψεύματα , εγέμισαν τους αδυνάτους νόας του λαού από μίαν τοσάυτην δεισιδαιμονίαν , ώστε οπού , αντί να ονομάσουν ψεύμα το αδύνατον , το ονομάζουν άγιον , και ούτως αδιστάκτως πιστευουσιν εις τον κάθε τους λόγον, ούτε τολμούσιν να εξετάσωσι το παραμικρόν , μάλιστα δε τους είναι εμποδισμένον.» 46

  Το ιερατείο παρουσιάζεται εδώ ως ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα που οι στοχεύει στην καταδυνάστευση  λαού μέσω της δεισιδαιμονίας και την κατάλυση κάθε κριτικού πνεύματος . Η διαμάχη αυτή που γίνεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία στο έργο είναι διαμάχη πολιτική.

     Η εκκλησιαστική διοίκηση παρουσιάζεται ως εξαρτημένη πλήρως από την οθωμανική εξουσία και διεφθαρμένη. Η ανάδειξη στα εκκλησιαστικά αξιώματα είναι προϊόν αγοραπωλησίας τόσο μεταξύ των κλιμακίων της εκκλησιαστικής ιεραρχίας όσο και μεταξύ της ιεράς Συνόδου και του Οθωμανού αντιβασιλέα. Η Σύνοδος του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης χαρακτηρίζεται μιαρά , άπληστη για το χρήμα που καθημερινά κλέβει από τους ταλαίπωρους χριστιανούς. Στους αρχιερείς δεν υπάρχει κανένα πνεύμα εγκράτειας και χαλιναγώγησης των ανθρώπινων παθών σε αντίθεση με τους πρώτους Αποστόλους. Οι τελετουργίες  εκτελούνται υποκριτικά και γελοία. Δεν καταδέχονται ν΄ αντικρίσουν ούτε του φτωχούς και είναι άπληστοι για τα χρήματα. Μεταξύ των αρχιερέων δεν υπάρχει κανένα πνεύμα αδελφότητας αλλά ανταγωνισμού και αλληλοεξόντωσης. Για όλους αυτούς τους λόγους απευθυνόμενος προς τη Σύνοδο λέει :

« μία μάνδρα λύκων που δεν υπακούεις τον ποιμένα σου και κατατρώγεις τα αθώα και πολλά ήμερα πρόβατα της ορθοδόξου εκκλησίας.» 47

   Τα ανυπόφορο , όπως χαρακτηρίζεται , αυτό κράτος της Συνόδου διατηρήθηκε χάρι στην αμάθεια και την απειρία των Ελλήνων. Ο ελληνικός κλήρος έχει ως βάση της συμπεριφοράς του και του συστήματος λειτουργίας του , μας λέει ο Ανώνυμος , μόνο το χρήμα. Κρίνει μάταιο να πείσει ο συγγραφέας τους λάτρεις αυτούς του χρήματος ότι κάνουν λάθος μ΄ αυτή τη συμπεριφορά που έχουν. Κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με το να πεισθεί ένας τρελός ότι είναι τρελός ενώ διαρκεί η παραφροσύνη του. Στη συνέχεια γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στο σύστημα της εκκλησιαστικής διοίκησης. Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης  κρίνεται για τον τίτλο οικουμενικός που χρησιμοποιεί. Ο τίτλος αυτός χαρακτηρίζεται γελοίος και το μόνο που αποδεικνύει  είναι ότι οι άλλοι πατριάρχες (Αλεξανδρείας , Αντιόχειας ) υπόκεινται σ΄ αυτόν. Στις αρμοδιότητές του είναι το μοίρασμα των τίτλων στις διάφορες επαρχίες του οθωμανικού κράτους στις οποίες στέλνει σωρό αρχιεπισκόπων ακόμα ακόμα και σε επαρχίες που δεν υπάρχουν χριστιανοί. Ο Πατριαρχικός θρόνος αγοράζεται από τη Σύνοδο από τον Οθωμανό Αντιβασιλέα. Η αγορά του γίνεται με μια μεγάλη ποσότητα χρημάτων και στη συνέχεια πωλείται  σε όποιον δώσει τα περισσότερα χρήματα. Ο αγοραστής ονομάζεται Πατριάρχης. Στη συνέχεια αυτός για να εξασφαλίσει και πάλι τα χρήματα που έδωσε πουλάει επαρχίες σε αρχιεπισκόπους. Ανάλογα λειτουργούν και οι επόμενοι , φορτώνοντας τελικά το βάρος της όποιας εκλογής τους στους χριστιανούς δηλ. στον απλό κόσμο. Ο Πατριάρχης έχει μια εξουσία πάνω στη Σύνοδο σκιώδη και ψεύτικη και κανένα μέλος της δεν  χάνει το αξίωμά του. Το μεγαλύτερο μέρος του εκκλησιαστικού  σώματος είναι αμαθές. Στην είσπραξη των εσόδων το εκκλησιαστικό ιερατείο μιμείται του Οθωμανούς διοικητές. Με απειλές αφορισμού αρπάζουν από πλούσιους και φτωχούς. Τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από κληρονομιές και χαρίσματα. Αυτά παίρνονται κάτω από την απειλή  αφορισμών και τη τέλεση βαπτίσεων γάμων και κηδειών. Πωλούνται ακόμα και οι ενορίες μιας πόλης στους ιερείς. Στην συνέχεια για να ξαναπωληθεί η ενορία ο επίσκοπος κάνει τον ιερέα αργό ή τον εξορίζει.  Ό,τι κάνει  το ιερατείο το κάνει για χρήματα. Μπορεί να δοθεί συγχώρεση για οποιοδήποτε αμάρτημα αρκεί να δοθεί και το ανάλογο ποσό χρημάτων. Περιγράφοντας με τα πλέον σκληρά λόγια τη ζωή των αρχιεπισκόπων –

‘’τρώγοσι και πίνοσι ως χοίροι … κατεργάζονται τα πλέον αναίσχυντα και ουτιδανά έργα …θησαυρίζουσι χρήματα … – θα καταγγείλει συγκεκριμένα πρόσωπα , του Άρτης , του Γρεβενών και του Ιωαννίνων , ως οι πρώτοι προδόται του τυράννου , καθώς όλοι γνωρίζουσι» 48

      Ο Ανώνυμος συνεχίζοντας τη σκληρή καταγγελία επισημαίνει ότι το ιερατείο θεωρεί την ελευθερία αμάρτημα και αυτό είναι η πρώτη αιτία που αργοπορεί η απελευθέρωση της Ελλάδας. Το κήρυγμά του είναι κήρυγμα σκότους και δικαιολόγησης της τυραννίας. Οι ιεροκήρυκες χαρακτηρίζονται κήρυκες του ψεύδους που το κήρυγμά τους αρχίζει με την ελεημοσύνη και τελειώνει με τη νηστεία. Δικαιολογούν την τυραννία και η διαπίστωση αυτή του Ανώνυμου θυμίζει το γνωστό έργο του Αθ. Πάριου  ‘’Πατρική Διδασκαλία’’ , που αποτελεί την πιο χαρακτηριστική έκφραση του ελληνικού αντιδιαφωτισμού. Ερμηνεύουν με λανθασμένο τρόπο το ρητό « ον αγαπά ο Κύριος παιδεύει » και θεωρούν ότι αυτό δικαιολογεί την οθωμανική τυραννία. Η αμάθεια του ιερατικού σώματος  είναι αυτή που το κάνει να μην μπορεί ν΄ αντιληφθεί τη διπλή σημασία του ‘’παιδεύω’’ που άλλοτε έχει τη σημασία του διδάσκω και άλλοτε του τιμωρώ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να έχει άλλη σημασία απ ΄ αυτή του διδάσκω. Κάθε άλλη ερμηνεία είναι άτοπη , καθώς η τυραννία δεν μπορεί να θεωρηθεί παιδεία προς το καλό. Τα κηρύγματα εθελοδουλίας από το ιερατείο παρατηρεί ο Ανώνυμος εξωραΐζουν την πραγματικότητα και αποτρέπουν το λαό  από το να προσπαθήσει για την ελευθερία του. Είναι πολύ σαφής στο σημείο αυτό ο Ανώνυμος «με αυτήν την κακήν σας και ατομικήν παρηγορίαν , υποχρεώνετε τους Έλληνας αντί να μισήσουν την τυραννίαν και να προσπαθήσουν να ελευθερωθούν , εξ εναντίας να την αγαπώσιν και μάλιστα να νομίζονται ευτυχείς , πιστεύοντες από απλότητα των ότι παιδεύονται εις την παρούσαν ζωήν δια ν’ αποκτήσουν τον παράδεισον»       

     Ανάμεσα στις δύο μακροσκελείς παραγράφους που αναφέρονται στο ρόλο του ιερατείου ο ‘’Ανώνυμος’’ παρατάσσει ένα επίσης εκτενές κομμάτι που αναφέρεται στο ρόλο του χρήματος. Το χρήμα παρουσιάζεται ως αριθμητικό σύμβολο , μέτρο που δηλώνει την αξία των πραγμάτων. Γίνονται κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις στη συνέχεια που δείχνουν ότι ο συγγραφέας του έργου διαθέτει κάποιες γνώσεις πολιτικής οικονομίας. Καταφέρνει ν΄ αντιλαμβάνεται σύνθετα οικονομικά φαινόμενα όπως ο πληθωρισμός. Είναι δυνατόν ν΄ αυξάνονται οι χρυσές μονάδες ( οι ποσότητες του χρήματος ) χωρίς ν΄ αυξάνεται ανάλογα και η ποσότητα των αναγκαίων πραγμάτων στα οποία αντιστοιχούν. Στην περίπτωση αυτή εφευρίσκονται τα μη αναγκαία πράγματα. Κατ΄ αυτό τον τρόπο δημιουργείται στους ανθρώπους η πολυτέλεια , οποία αντιστοιχεί σε μια φανταστική δύναμη που έχει να κάνει με τη μεταχείριση του χρυσού. Έτσι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων ασχολούνται συνεχώς με το να δίνουν ιδεατές  τιμές στα διάφορα πράγματα , διαφορετικές κάθε μέρα. Η συνεχής αυτή αλλαγή των τιμών κατά τον συγγραφέα ονομάζεται εμπόριο. Καταλήγει δε στο συμπέρασμα ότι η εφεύρεση του χρήματος είναι άχρηστη και μάλλον βλαβερή. Παρουσιάζει μάλιστα έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα σε δύο πρόσωπα όπου το ένα αποδέχεται την εφεύρεση του χρήματος και τον άλλο να είναι ενάντιο. Ο πρώτος υποστηρίζει ότι εφεύρεση του χρήματος αύξησε το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων και ανέπτυξε το ανθρώπινο πνεύμα , καθώς το ανάγκασε να επινοήσει καινούργιες ιδέες για καινούργια πράγματα. Ο αντίπαλος της αναγκαιότητας του χρήματος επισημαίνει ότι αρχικά το χρήμα χρησίμευε ως μέτρο της αξίας αναγκαίων για τη ζωή πραγμάτων , η συνέχεια  μετατράπηκε σε μέτρο της αξίας μη αναγκαίων και στο τέλος μέτρο της συμπεριφοράς και της αρετής. Σε μια ορισμένη πορεία το χρήμα μετατράπηκε σε αυτοσκοπό και άρχισε να κυβερνά τη ζωή , να γίνεται μέσο καθορισμού των ηθικών εννοιών. Ο Ανώνυμος δείχνει να κατανοεί καλά το ρόλο του χρήματος ως πηγή κοινωνικής ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων , όταν θεωρεί ότι απ’ αυτό έχει προέλθει η διάκριση ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Κατανοεί ότι μέσω του μηχανισμού του χρήματος  έχει διαμορφωθεί ένα καθεστώς εκμετάλλευσης ανθρώπων

 « Ποίος έχοντας κρίσιν στοχασμού δεν φρίττει θεωρώντας τους ενενήντα εννέα να μην ζώσιν , να μην δουλεύωσιν και να μην κοπιάζωσιν ή δια τον ένα.» 49

   Παρά την αποκάλυψη και δριμεία καταγγελία του ρόλου του ιερατείου η στάση του απέναντί του παραμένει αντιφατική. Από τη μια θα συμπεράνει ότι :

« όπου αρκετώς απεδείχθη , πόσον το σημερινόν ελληνικόν ιερατείον εμποδίζει και κρύπτει την οδόν της απελευθερώσεως των Ελλήνων , και αύτη  εστίν η πρώτη και μεγαλειτέρα αιτία , όπου μέχρι της σήμερον ευρισκόμεθα υπό της οθωμανικής τυραννίας» 49^α( σελ. 183  ,

 ενώ από την άλλη θα ζητήσει απ΄ αυτό το ιερατείο να αναλάβει το έργο της απελευθέρωσης της Ελλάδας.

« Ναι σεβάσμιοι πατέρες , μην απελπισθήτε δια την σωτηρίαν της Ελλάδος. Μη σας τρομάξη το μέσον. Ο καιρός ήγγιγκεν, και η Ελλάς ζητεί από το ιερατείον την αρχή της ελευθερώσεως της. »           

     Ο ‘’Ανώνυμος’’ θεωρεί την ελληνική επανάσταση αναγκαία και εφικτή. Έχει αντιληφθεί σε βάθος τις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες της εποχής του. Θεωρεί ότι έχει επέλθει το γήρας της οθωμανικής αυτοκρατορίας , ότι το »οθωμανικό κράτος ευρίσκεται εις τα ολοίσθια του θανάτου». (Βαλέτας: 1982, σελ.205)  Το συμπέρασμα αυτό το βγάζει από την αδυναμία της οθωμανικής διοίκησης να επιβάλει την εξουσία της ακόμα και στα δικά της κλιμάκια.

  » Τα εντάλματα του τύραννου τέσσερις ώρες έξω από τη βασιλεύουσα δεν αξίζουν τίποτε.»  49^α.

Στους παράγοντες που κάνουν εύκολη την αναγέννηση του έθνους περιλαμβάνει πρώτο την παιδεία.

« Πρώτη είναι η προσχώρησις του γένους μας εις τα μαθήματα. Δεν ευρίσκεται πόλις την σήμερον που να μην έχει δύο και τρία σχολεία» 49β

διαπιστώνοντας τη μεγάλη διαφορά στην κατάσταση της ελληνικής παιδείας που υπήρχε δέκα χρόνια πριν. Η παιδεία έχει απλωθεί μέσα στο λαό , ο οποίος τώρα έρχεται σε επαφή με την αρχαιοελληνική κληρονομιά και συνειδητοποιεί την καταπίεση της τυραννίας και τη δυστυχία της σύγχρονης Ελλάδας. Την πρόοδο αυτή δεν την αποδίδει βέβαια στη σχολαστική παιδεία των γραμματικών που ευδοκίμησε στους πρώτους αιώνες της τουρκοκρατίας αλλά το νέο είδος παιδείας που γνωρίζει η ελληνική κοινωνία από το δεύτερο μισό του 18^ου αιώνα και στηρίζεται στον επιστημονικό ορθολογισμό.

 » Η Λογική και η Φυσική άνοιξαν τους οφθαλμούς των περισσοτέρων » 50  και

 «έτσι εξαλείφθη εις τα περισσότερα μέρη  η δεισιδαιμονία των γραμματικών και οι νέοι ήρχισαν να μεταχειρίζονται τον αξιοτιμώτερον καιρόν της ζωής των εις γνώσεις ωφελίμους και όχι να τον εξοδεύουν εις το να εκσηθίζωσι λέξεις» 51  

Στηλιτεύεται ο αρχάϊσμός και η αρνητική επίδραση σε όλα τα επίπεδα της Παιδείας. Η νέα μορφή παιδείας τονώνει την εθνική αυτοπεποίθηση  αφού οι παιδευόμενοι

« δεν προφέρουσι πλέον το όνομα της ελευθερίας με φόβον μήπως και τους ακούσωσιν οι προεστοί ή οι αρχιερείς και τους κηρύξουν αθέους , πρότερον έκαμνον , αλλά το προφέρουσιν μ’ εκείνο το θάρρος , οπού οι δούλοι δεν ημπορούν να έχωσι». 52

 Αναφορά μάλιστα κάνει και στο θέμα της γλώσσας , τονίζοντας την αξία της λαϊκής γλώσσας για την κατανόηση των γνώσεων από τους μαθητές.

 » Ω , πόσον ταχυτέρα και ευκολωτέρα ήθελε φωτισθώσιν οι παίδες των Ελλήνων , αν οι παραδόσεις των επιστημών εγίνοντο εις την απλήν μας διάλεκτον.» 53

   Δεύτερη αιτία είναι τα ήθη των Ελλήνων , δηλ. οι συνήθειές τους. Η κλίση προς τα όπλα και την πολεμική τέχνη , που είναι ιδιαίτερα γνωστή στους αγροτικούς πληθυσμούς. Έχει αντιληφθεί τη μεγάλη σημασία του κινήματος της κλεφτουριάς σ΄ ένα μελλοντικό απελευθερωτικό αγώνα. Την ανάπτυξη του κινήματος της κλεφτουριάς τη θεωρεί δείγμα κρίσης του οθωμανικού καθεστώτος, ενώ υπολογίζει τον αριθμό των αριθμό των κλεπτών που βρίσκονται στα βουνά σε 10.000 , έναν ικανό αριθμό που μπορεί ν΄ αποτελέσει  τον μελλοντικό στρατό της επανάστασης.         

   Το κείμενο παραμένει ακόμα και σήμερα ένα αληθινό ευαγγέλιο της πολιτικής ελευθερίας.  Άλλωστε η φράση του ότι  »η ζωή του αληθούς πολίτου πρέπει τελειώνη ή δια την ελευθερίαν του ή με την ελευθερίαν του » νομίζουμε ότι το αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο.’’54          

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ  

     Η επανάσταση του 1821 ως κορυφαίο ιστορικό γεγονός , με το οποίο θεμελιώνεται η ελληνική ανεξαρτησία και δημιουργείται το νεοελληνικό κράτος έχει πίσω της μια μακρά περίοδο ιδεολογικής προετοιμασίας. Η ιδεολογική αυτή προετοιμασία αρχίζει από τα μέσα του 18^ου αιώνα και συνδέεται με την αναγέννηση της νεοελληνικής παιδείας. Είναι η εποχή που αλλάζουν ουσιαστικά οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στον ελληνικό χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , ειδικά με τη συνθήκη του Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1774) με την οποία δίνεται μεγάλη ώθηση  στην ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας. Από την ανάπτυξη αυτών των οικονομικών δραστηριοτήτων αναδύεται μια νέα κοινωνική τάξη , η αστική που θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις και δημιουργείται ένα κοινωνικό περιβάλλον το οποίο είναι ιδιαίτερα δεκτικό στα νέα ιδεολογικά ρεύματα που την εποχή αυτή υπάρχουν στον ευρωπαϊκό χώρο.[i] Μέσω των ελληνικών παροικιών της Ευρώπης αλλά και των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών θα φτάσουν στον ελληνικό χώρο και ειδικά εκεί που υπάρχουν εμπορικά κέντρα , οι ιδέες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Δεν πρόκειται για μια απλή μηχανιστική μεταφορά αλλά για μια δημιουργική σύζευξη με το κορυφαίο ζήτημα της εποχής , την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού και τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Με τις ιδέες του νεοελληνικού διαφωτισμού το αίτημα της ανεξαρτησίας αποκτά συγκεκριμένη υπόσταση, δεν είναι απλώς μια συλλογική επιθυμία αλλά γίνεται πολιτικό αίτημα και παίρνει σιγά – σιγά τη μορφή πολιτικού σχεδίου.   

     Εκτός από το κορυφαίο έργο του Α. Κοραή και του Ρ. Βελεστινλή  η πιο ρωμαλέα και ριζοσπαστική φωνή είναι ασφαλώς το κείμενο της »Ελληνικής Νομαρχίας», κείμενο του οποίου μέχρι σήμερα ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος, παρά τις συστηματικές προσπάθειες της ιστορικής και φιλολογικής έρευνας. Ο τίτλος είναι »Ελληνική Νομαρχία  Ήτοι Λόγος Περί Ελευθερίας»  Εν Ιταλία 1806. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το κείμενο έμεινε για δεκαετίες ολόκληρες από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους ανέκδοτο. Παρέμεινε στην αφάνεια και τη σιωπή γιατί το ριζοσπαστικό του περιεχόμενο είναι ασύμβατο με την ιστορική θεώρηση που έπλασε η εθνική ιστοριογραφία για την εποχή του και την ελληνική επανάσταση. Η σκληρή επίκριση του ανώτερου κλήρου και των προεστών δεν άφηνε περιθώρια για ένταξη του έργου στη ρομαντική μυθολογία του έθνους, το οποίο υποτίθεται ότι σύσσωμο επαναστάτησε ενάντια Οθωμανό τύραννο. Η Νομαρχία συνιστά μια μεγάλη παραφωνία σ΄ αυτή την κεντρική θέση της εθνικής ιστοριογραφίας , καθώς δείχνει και καταγγέλλει τα κοινωνικά και πολιτικά στηρίγματα της οθωμανικής κυριαρχίας μέσα στις ιθύνουσες τάξεις και θεσμούς της τότε ελληνικής κοινωνίας.  

     Στους πρώτους νεοελληνιστές του 19^ου αιώνα το έργο είναι γνωστό αλλά η έρευνα γύρω απ’ αυτό παραμένει σε στενά γραμματολογικά πλαίσια και περιορίζεται σε προβληματισμούς γύρω από το όνομα του συγγραφέα του. Ο Α. Παπαδόπουλος – Βρεττός , ο Κ. Σάθας και ο Σπ. Λάμπρου αναφέρουν στα έργα τους τη Νομαρχία. Ο Ν. Βέης θα την γνωρίσει από το πρωτότυπο του 1806 στις αρχές του 20ου αιώνα και θα τον απασχολήσει κυρίως το πρόβλημα του προσώπου του συγγραφέα της. Ο Γ. Κορδάτος στην έκδοση της  ‘’Νεοελληνικής Πολιτικής Ιστορίας’’ το 1925 θα κάνει ευρεία χρήση του έργου ως ιστορικής πηγής. Αυτό δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για να γίνει το κείμενο ευρύτερα γνωστό. Η έκδοση θα γίνει για πρώτη φορά το 1948 από τον Ν. Β. Τωμαδάκη, οποίος προσπαθεί να προλάβει την έκδοσή του με πιο »αιρετικές» ερμηνείες, όπως αυτή του Γ. Βαλέτα που θα γίνει ένα χρόνο αργότερα. (1949). 2

    Βάση της σκέψης του »Ανώνυμου» είναι η κοινωνική και πολιτική θεωρία του ευρωπαϊκού διαφωτισμού[ii] αλλά και η αρχαία ελληνική σκέψη (Αριστοτέλης , Πλούταρχος  , Ξενοφώντας , Πολύβιος), ο Μακιαβέλλι και μερικά στοιχεία πρώιμου σοσιαλισμού. 3

     Ο συγγραφέας  του παρουσιάζεται με τον τίτλο ‘’Ανώνυμος ο  Έλληνας’’. Ο ίδιος στο διάλογο των τριών φίλων που παραθέτει στο τέλος του έργου , όταν ρωτήθηκε  απ΄ αυτούς  για τους λόγους που τον παρακίνησαν να γράψει το έργο αυτό,  αναφέρει ότι δεν  θεωρεί αναγκαίο να γνωστοποιήσει τ΄όνομά του .  

«Ο ΣΥΓ… Μάλιστα βλέπεις ότι δεν έβαλα ούτε τ’ όνομά μου εις τον τίτλον. Ο Κ. Μερικοί δεν βάζουν ούτε τ’ όνομά τους , δια ν΄αποφύγουν τας κατακρίσεις , οπού τους τυχαίνουν. Ο Σ. Ουχί ω Κ. Ο φίλος μας δεν το έβαλεν , δια τας αιτίας όπου ηξεύρομεν. Ο ΣΥΓ. Σας βεβαιώ ως αδελφός , ότι και αι αιτίαι οπού λέγεις , αν δεν ήθελε ήτον , μ΄όλον τούτο δεν ήθελα το βάλει , ως μη αναγκαίον…»4

  Έχουμε εδώ, από την πλευρά του συγγραφέα, την έλλειψη  οποιασδήποτε διάθεσης αυτοπροβολής.  Το έργο του είναι μια προσπάθεια να παρακινήσει τους σκλαβωμένους Έλληνες σε αγώνα για την ελευθερία και μπροστά σ΄ αυτό τον ιερό σκοπό προφανώς δεν έχει καμιά σημασία το πρόσωπο που γράφει, αλλά το περιεχόμενο του έργου. Βέβαια δεν αποκλείονται καθόλου στο διάλογο οι λόγοι της συνωμοτικότητας. Η διαπίστωση του ενός από τους δύο φίλους και συνομιλητές ότι δεν έβαλε τ΄ όνομά του για τους λόγους που ξέρουμε  αλλά και το συνωμοτικό πνεύμα με το οποίο διεξάγεται η συγκεκριμένη συζήτηση δείχνουν ότι η ανάγκη της μυστικότητας ήταν σημαντική για την επιβίωση του συγγραφέα του έργου. Ο συγγραφέας μας το δίνει επίσης να το καταλάβουμε αυτό με τον τρόπο που τελειώνει ο διάλογος των τριών φίλων  στο τέλος του έργου. Αναγκάζονται να τον διακόψουν, επειδή τους πλησιάζει ανεπιθύμητο πρόσωπο , το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει  να καταλάβει το περιεχόμενο της συζήτησής τους.     

     Οι συνθήκες της εποχής , τόσο στον ελληνικό χώρο όσο και στη διαποτισμένη από το πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης Ευρώπη,  απαιτούν  προσοχή. Οι ριζοσπαστικές ιδέες του δοκιμίου και ο έντονα καταγγελτικός του χαρακτήρας επιβάλλουν την ανωνυμία. Η αντίδραση στο φιλελεύθερο πνεύμα της επανάστασης είναι απανταχού παρούσα , όπως δείχνει η τύχη της επαναστατικής κίνησης του Ρήγα. Άλλωστε είναι η εποχή των  συνωμοτικών ομαδοποιήσεων , όπως φαίνεται από τις περιπτώσεις των Καρμπονάρων και των ελεύθερων τεκτόνων. Οι τελευταίοι όπως έχει αποδειχθεί από την ιστορική έρευνα έχουν επιρροή και στον ελλαδικό χώρο.(Επτάνησα , Θεσσαλονίκη , Σμύρνη) 5. Μέσα στο πολιτικό κλίμα της ανάπτυξης από τη μια φιλελευθέρων επαναστατικών ιδεών και από την άλλη της αμείλικτης καταδίωξης τους από την ευρωπαϊκή αντίδραση η έκδοση ανώνυμων κειμένων αποτελεί μια πρακτική που δεν χαρακτηρίζει μόνο τον ελληνικό χώρο αλλά ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Δεν είναι μόνο ο Ανώνυμος του 1806 που εκφράζει τις ιδέες του μη αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του , αλλά και μια σειρά άλλα κείμενα της εποχής ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Έτσι έχουμε τον  ΄΄Ανώνυμο του 1789 ΄΄ , τον ΄΄Ανώνυμο του 1796΄΄ τον ανώνυμο συγγραφέα του  ΄΄Ρωσσοαγγλόγαλλου ΄΄ (1805) και τον ΄΄ Λίβελλο των Αρχιερέων ΄΄ (1810)5^α  Σε βαλκανικό επίπεδο έχουμε ανάλογα κείμενα την εποχή αυτή που προβάλλουν τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης γραμμένα στη ρουμάνικη γλώσσα τα οποία κυκλοφορούν χειρόγραφα στη Μολδαβία και την Τρανσυλβανία , το 1791 , το 1796 , το 1799 και το 1804 ΄΄6

           ΤΟ ΕΡΓΟ : ΤΑ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ

    Η Νομαρχία θεωρείται ότι κυκλοφόρησε ευρύτατα στο οθωμανοκρατούμενο ελληνικό χώρο. Τυπώθηκε σε σχήμα μικρό , 16^ο , διαστάσεων 0,13.7 × 0,99 , όσο μια ξύλινη ταμπακέρα της εποχής με λευκό επικάλυμμα στην πρώτη και την τελευταία σελίδα. Μαζί με τον διάλογο του συγγραφέα με τους τρεις φίλους του το έργο περιλαμβάνεται σε 266 σελίδες. Τόσο των μικρών διαστάσεων σχήμα του έργου όσο και το λευκό επικάλυμμα της πρώτης και τελευταίας σελίδας γίνονται για συνωμοτικούς λόγους, εξυπηρετούσαν δηλ. την ανάγκη να μην γίνεται εύκολα αντιληπτό  με την πρώτη ματιά.7  

     Οι ανορθογραφίες του κειμένου είναι πολλές και σοβαρές και ο συγγραφέας του έργου προειδοποιεί τους αναγνώστες του ότι σε τίποτα δεν τον βλάπτουν όσοι θα τον επικρίνουν ότι δεν ακολούθησε πιστά το συντακτικό του Γαζή.8 Ως θέμα παραμένει ακόμα και σήμερα ανοιχτό στην έρευνα του έργου , αποτελεί αντικείμενο αντικρουόμενων ερμηνειών ανάμεσα στους μελετητές και έχει συνδεθεί με την ταυτότητα του συγγραφέα. Ποιος είναι δηλ. Ανώνυμος και γιατί διαλέγει να γράψει έτσι. Από τις ερμηνείες που έχουν προταθεί μπορούμε να επισημάνουμε αυτή που θεωρεί ότι ο συγγραφέας έχει ανεπαρκή ελληνομάθεια. Πιο συγκεκριμένα ο Σπ. Ασδραχάς θεωρεί ότι: « ο Ανώνυμος έχει εκφραστική δυνατότητα και δυνατότητα να μεταφέρει στα ελληνικά λέξεις που εκφράζουν έννοιες : έχει με δύο λόγια ελληνομάθεια που δεν συμπίπτει με τους ισχύοντες τρόπους ελληνικής σπουδής , μια σπουδή που βασίζεται στο αρχαιοελληνικό κείμενο και στην ελληνικά διατυπωμένη Γραμματική»8α και θεωρεί την ανορθογραφίες του κειμένου « συστηματικές , δηλαδή δεν μπορούν να εξηγηθούν με την παρέμβαση του τυπογράφου, με την εύκολη δηλ. εξήγηση που αγνοεί την ίδια την τεχνική της τυπογραφίας : γιατί η ανορθογραφία δεν έχει να κάνει με τα συμπλέγματα των φωνηέντων , αλλά με τη δυνατότητα διάκρισης ανάμεσα στο η και το ι. Με δύο λόγια οι ανορθογραφίες δεν οφείλονται στον τυπογράφο αλλά στον ίδιο τον συγγραφέα.»9 Θεωρεί ακόμα ο ίδιος μελετητής ότι τους αρχαίους συγγραφείς που αναφέρει στο έργο του (Πλούταρχο και Ξενοφώντα) γνωρίζει από μεταφράσεις. Από αυτό ο μελετητής συμπεραίνει ότι «η διαμόρφωση ιδεολογίας και η ιστορική δηλαδή εθνική θεμελίωσή της περνά από άλλους δρόμους , εκείνους που στην περίπτωσή μας είχαν ως οχήματα τα κείμενα του Διαφωτισμού , του σύγχρονου πολιτικού προβληματισμού της σύγχρονης λογοτεχνικής αισθαντικότητας , κείμενα γραμμένα  στα γαλλικά και ιταλικά» 10   

     Από την άλλη ο Γ. Βαλέτας θα προσεγγίσει με διαφορετικό τρόπο τις ανορθογραφίες του κειμένου θεωρώντας ότι αυτές εκφράζουν το συνωμοτικό πνεύμα με το οποίο γράφτηκε το έργο, σκοπεύουν ν’ αποκρύψουν το πραγματικό πρόσωπο του συγγραφέα. Φτάνει σ’ αυτό το συμπέρασμα, επειδή στο κείμενο υπάρχουν αρκετές διπλογραφίες , δηλ. μια λέξη που δίνεται ανορθόγραφα σ΄ ένα σημείο σε άλλο παρουσιάζεται με την κανονική της ορθογραφία. Αυτό, σύμφωνα πάντα με τον πρώτο συστηματικό εκδότη του έργου, σημαίνει ότι οι πολλές ανορθογραφίες του κειμένου « αφέθηκαν θεληματικά αδιόρθωτες και από σκοπού» για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ανώνυμος δεν κατάφερε να κρατήσει έναν ανορθογραφικό κανόνα στο κείμενό του. Από την άλλη δεν μπορεί ορισμένες ανορθογραφίες  να μην προβληματίσουν για την ύπαρξή τους στο κείμενο. Το όνομα του Ρήγα , του οποίου το έργο ο Ανώνυμος θαυμάζει και επαινεί σ’ ολόκληρο  το έργο του , τον οποίο πιθανόν να γνώριζε προσωπικά , αναφέρεται ως ‘’ΡΙΓΑΣ’’. Είναι μάλλον απίθανο να μην γνώριζε την πραγματική ορθογραφία του ονόματός του. Ο ίδιος προβληματισμός μπορεί να διατυπωθεί για το όνομα της Ηπείρου , περιοχή στην οποία κατεξοχήν αναφέρεται η Ελληνική Νομαρχία και με την οποία ο Ανώνυμος, έχει προφανώς στενή επαφή η οποία αναφέρεται ως «Ειπήρου» και οι κάτοικοί της ως  «Ειπηρώται».11         

    Οι συνθήκες μεταφοράς και διάδοσης του στον ελληνικό χώρο είναι σκοτεινές και υπάρχουν μόνο ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες γι’ αυτό. Σύμφωνα έτσι με τον Σπ. Αραβαντινό  τη Νομαρχία έφερε στα Γιάννενα ο Ι.Κωλέττης.

 « εις αυτόν αναφέρεται το εξής συμβάν: Κατά την εξ΄ Ευρώπης επάνοδόν του έφερε μεθ’ εαυτού και κιβώτιον πλήρες γεώμηλων , εν τω πυθμένι του οποίου είχεν ασφαλώς κεκαλυμμένα πλείστα αντίτυπα του ανωνύμως εκδοθέντος εν Ιταλία έργου αυτού «Ελληνική νομαρχία» ,ήτις αφιερούται «εις τον τύμβον του μεγάλου και αειμνήστου έλληνος Ρήγα»,…Το περιστατικόν τούτο … διηγείτο κατόπιν πολλάκις ο Κωλλέτης εις τους περί αυτόν.» 12

    Η εκτύπωση της Ελληνικής Νομαρχίας έχει εκτιμηθεί από την ιστορική έρευνα ότι έγινε σε τυπογραφείο της ελληνικής κοινότητας του Λιβόρνο. Αυτό για την ομοιότητα των τυπογραφικών χαρακτηριστικών της με άλλο βιβλίο το οποίο τυπώθηκε στο Λιβόρνο. Πρόκειται για  την Ιδέα γενική περί τινών ιδιοτήτων των σωμάτων … Για το έργο αυτό  θεωρήθηκαν πιθανοί συγγραφείς ο Ι. Κωλλέτης και ο Γεωρ. Καλλαράς  και για το λόγο αυτό θεωρήθηκαν ως πιθανοί συγγραφείς και της Νομαρχίας.13    

    Η εμπορική κοινότητα είναι πολύ νεότερη από άλλες ελληνικές κοινότητες της Ιταλίας. Ιδρύεται στα μέσα του 18^ου αιώνα και παρουσιάζει ιδιαίτερη ανάπτυξη όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και πνευματικό επίπεδο. Το Λιβόρνο είναι επίσης κέντρο συνωμοτικών κινήσεων Ελλήνων ριζοσπαστών. Οι Έλληνες έμποροι του Λιβόρνο εκτός από τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες ασχολούνται με την εκτύπωση,  τη διάδοση βιβλίων και τη χρηματοδότηση εκδόσεων. Προωθούν βιβλία προς τον Ηπειρωτικό χώρο  , καθώς οι περισσότεροι κατάγονται από την περιοχή αυτή και ιδίως από τα Γιάννενα, και προς την Ευρώπη , μέσω της Βιέννης. Από εκεί προμηθεύεται τις εκδόσεις και ο Αδ. Κοραής. Στην περίοδο 1802 – 1803 βρίσκεται στο Λιβόρνο και ο Χριστόφορος Περραιβός , ο οποίος διατηρούσε συνωμοτική αλληλογραφία με τον Αθ. Ψαλλίδα και τον κερκυραίο ιερέα Αντ. Ιδρωμένο τον οποίο ο Ανώνυμος αναφέρει με θαυμασμό για το έργο του , ενώ ο ίδιος έχει εμπλακεί στους αγώνες του Σουλίου.  Άλλα πρόσωπα που επίσης η παλιότερη φιλολογική έρευνα έχει αποδόσει τη συγγραφή της Νομαρχίας βρίσκονται την εποχή της έκδοσης του έργου στο Λιβόρνο. Ο Ι. Κωλλέτης που  σπούδαζε Ιατρική στην Πίζα , ο Σπ. Σπάχος και ο Αν. Σπάχος ( αδελφός της τρίτης γυναίκας του Ψαλλίδα).14  

      Ο Γ. Βαλέτας (1949) , ο πρώτος ουσιαστικά , μετά την πρόχειρη έκδοση του Τωμαδάκη, και σημαντικότερος εκδότης του κειμένου , αναφέρεται στο πρόσωπο του συγγραφέα θεωρώντας ότι αυτός είναι άνδρας ώριμος στην ηλικία των 42 ετών, που έχει ζήσει στην Ήπειρο , είναι έμπορος στο επάγγελμα και γνωρίζει καλά την τέχνη του εμπορίου. Ο άνδρας αυτός έχει ζήσει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Ιταλία , είναι πολύγλωσσος και έχει πεθάνει πριν την επανάσταση. Αυτά τα χαρακτηριστικά αποδίδει στο πρόσωπο του συγγραφέα και θεωρεί ότι αυτός δεν μπορεί να είναι ούτε ο Περραιβός , ούτε ο Σπάχος ούτε ο Κωλέττης ούτε ο  Καλλαράς. Είναι γνωστό ότι τα παραπάνω ονόματα έχουν κατά καιρούς ως συγγραφείς του έργου , αλλά για τον Βαλέτα δεν είναι όλοι αυτοί γιατί στην περίοδο της έκδοσης του έργου  , ήταν νέοι και ανώριμοι πνευματικά για τη συγγραφή ενός τέτοιου έργου. Με βάση αυτές τις σκέψεις ο Βαλέτας θεωρεί ως συγγραφέα του έργου τον ηπειρώτη έμπορο και λόγιο Ιωάννη Δονά , ο οποίος είχε σπουδάσει Ιατρική και είχε διατελέσει γιατρός των πασάδων στην Ήπειρο. Ο Βαλέτας ακόμα απορρίπτει την άποψη ότι η Νομαρχία τυπώθηκε στο Λιβόρνο , αν και θεωρεί ότι την περίοδο της εκτύπωσης της ο συγγραφέας της ήταν πιθανό να βρίσκονταν στο Λιβόρνο. Πιθανότερους τόπους εκτύπωσής της θεωρεί την Μπολόνια ή την Παβία της Ιταλίας , όπου το κείμενο παραδόθηκε σε τυπογράφο άγνωστο για συνωμοτικούς λόγους, ο οποίος μπορεί να μην είχε καταλάβει το περιεχόμενό της. Εκεί αποδίδει ο κριτικός τα πολλά λάθη που υπάρχουν στο κείμενο και τα οποία είναι ηθελημένα , επίσης για συνωμοτικούς λόγους. Θεωρεί ακόμα λανθασμένη την άποψη του Βρεττού – Παπαδόπουλου και την αρχική του Κ.Σάθα  ότι η Νομαρχία τυπώθηκε στο Άμστερνταμ. 15

     Τη χαρακτηρίζει ως έργο εταιριστικό , που η έκδοσή του συνδέεται με την ύπαρξη μυστικής εταιρείας που έδρασε μετά το θάνατο του Ρήγα τόσο στο εξωτερικό όσο και ελληνικό χώρο της εποχής , με σκοπό τη συνέχιση του έργου του. Πρωτεργάτης αυτής της εταιρείας είναι ο Χριστόφορος Περραιβός και κέντρο της δράσης της η αξιόλογη ελληνική κοινότητα του Λιβόρνο της Ιταλίας. Εκεί αναπτύσσει την επαναστατική του δράση, καλυπτόμενος πίσω από την ιδιότητα του καντηλανάφτη της εκκλησίας του Λιβόρνο. Η δράση αυτής της εταιρείας , κατά τον Βαλέτα , ξετυλίγεται ανάμεσα στο Λιβόρνο , το Παρίσι , τα Ιόνια νησιά και συγκεκριμένα την Κέρκυρα και την Πάργα. Η εταιρεία αυτή εμπνέονταν από τον καρμποναρισμό  τα μέλη της δρούσαν συνωμοτικά και είχαν ψευδώνυμα και κρυπτογραφικό αλφάβητο.16  

    Αναφερόμενος στην ιστορική αξία του έργου αναφέρει ότι Νομαρχία είναι ο ιστορικός κρίκος που συνδέει το έργο του  Ρήγα με τη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση. Το έργο αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη έκφραση της επαναστατικής θεωρίας  που οδήγησε στην επανάσταση. Το καταστατικό της  Φιλικής Εταιρείας θεωρείται ότι συντάχθηκε με βάση τις απόψεις της Ελληνικής Νομαρχίας. Διατυπώνει ακόμα την άποψη ότι ο Σολωμός κατά τη σύνθεση του Ύμνου στην Ελευθερία , είχε υπ΄ όψη του τη Νομαρχία. Το ίδιο και ο Κάλβος αλλά και οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας , παραθέτοντας σχετικό χωρίο από τα απομνημονεύματα του Εμμ. Ξάνθου. 17

    Η έκδοση της Ελληνικής Νομαρχίας , επισημαίνει ο Βαλέτας , συνιστά μια αποφασιστική στροφή προς την Ελλάδα. Είναι μια απόρριψη του μύθου ότι η εθνική απελευθέρωση θα μπορούσε να γίνει από κάποια ξένη δύναμη , άποψη που τη βρίσκουμε ακόμα και στον Ρήγα Βελεστινλή. Μια τέτοιου είδους απελευθέρωση ο Ανώνυμος τη θεωρεί καινούργια σκλαβιά. Ως φορέα της απελευθέρωσης θεωρεί τους Έλληνες της ξενιτιάς. Μ΄ αυτή την έννοια το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως εθνικό προσκλητήριο για επιστροφή των ξενιτεμένων και σημαντικών Ελλήνων , των Ελλήνων αστών και διανοουμένων των παροικιών που έχουν αναδειχθεί απ’ αυτές. Χαρακτηρίζει το κείμενο ως ένα προσεκτικό , οξυδερκές προσκλητήριο σε μια νέα κοινωνική τάξη που έχει διαμορφωθεί στο εξωτερικό , στις παροικίες και την οποία αναγνωρίζει ως βασικό κοινωνικό υποκείμενο μιας μελλοντικής εθνικής ανεξαρτησίας και αναγέννησης. Η απεύθυνσή του προς συγκεκριμένα κοινωνικά υποκείμενα είναι και προσεκτική και πατάει στο έδαφος της κοινωνικής πραγματικότητας. Η Ελληνική Νομαρχία είναι η ιδεολογική έκφραση μιας ιδιαίτερης κοινωνικής πραγματικότητας , της μεγάλης οικονομικής ακμής που γνωρίζει ο ελληνισμός με τους ναπολεόντειους πολέμους. Από τον ηπειρωτικό αποκλεισμό της Αγγλίας εξαιτίας αυτών των πολέμων , όλο το εμπόριο της Μεσογείου έρχεται στα χέρια των Ελλήνων. Έτσι ένα τμήμα της αστικής τάξης των παροικιών έχει θεμελιώσει οικονομικά συμφέροντα στην Ελλάδα και την Ανατολή , επιδιώκει να διατηρήσει την κυριαρχία του στο χώρο αυτό και αν είναι δυνατόν να την  μονιμοποιήσει , εκμεταλλευόμενο την ευκαιρία που του παρέχουν οι ναπολεόντιοι πόλεμοι με τον ηπειρωτικό αποκλεισμό των ξένων κεφαλαίων. Εμπόδιο προς σ΄ αυτή την επιδιωκόμενη κυριαρχία είναι και η οθωμανική κυριαρχία με τα εμπόδια που έβαζε στην οικονομική ανάπτυξη. (φόροι , καταπίεση , έλλειψη εγχώριας αγοράς). Παράλληλα η οικονομική αυτή κυριαρχία προκαλεί ένα ρεύμα μισελληνισμού που κάνει τους Έλληνες ν΄ «ανακαλύπτουν τον εαυτό τους , αναμετρούν τις δυνάμεις τους και αντικρύζουν το απελευθερωτικό τους πρόβλημα σε μια νέα ρεαλιστική ανεξάρτητη εθνική προοπτική». Σύμφωνα πάντα  με τον Βαλέτα « από εδώ βγαίνει η Νομαρχία» 18

   Το έργο κομίζει μια διαφορετική αντίληψη για τη σχέση ανάμεσα στην ανεξαρτησία και την αναγέννηση του έθνους. Είναι στον αντίποδα των ιδεών του Κοραή όταν διακηρύττει :

« μην στοχάζεσθε , ω Έλληνες , ότι χρειάζονται αιώνες για να καλλωπισθή το γένος μας , καθώς πρέπει. Ουχί ω Έλληνες. Το να ελευθερωθή και να καλωπισθή είναι ένα και το αυτό και θέλη ακολουθήσει εις τον ίδιον καιρόν» 19

 Είναι μια παρέμβαση στις συζητήσεις της εποχής για το αν και κατά πόσο είναι εφικτή η ανεξαρτησία των Ελλήνων. Προτείνοντας τα παραδείγματα των Σέρβων , των Σουλιωτών και της κλεφτουριάς προασπαθεί να πείσει τους συμπατριώτες του ότι ο δρόμος της ανεξαρτησίας είναι δυνατός και αποτελεσματικός.              

    Ο Ν. Βέης (1948) θεωρεί ως πιθανότερο συγγραφέα της Ελληνικής Νομαρχίας  τον Χριστόφορο Περραιβό, αλλά πιστεύει ότι δεν έχει γραφεί όλο το έργο απ΄ αυτόν. Αλλά κι αν δεν είναι συγγραφέας ο Περραιβός σίγουρα είναι αυτός που έδωσε το υλικό για τη συγγραφή της Νομαρχίας. Είναι σίγουρα οι συγκρούσεις του Περραιβού με τους δεσποτάδες της Ηπείρου που κάνουν τον Βέη να τον θεωρήσεις ως πιθανό συγγραφέα του έργου. Ο συγκεκριμένος μελετητής, θεωρεί ως πιθανότερο τόπο έκδοσης του έργου το Λιβόρνο ή την Πίζα. Για την πατρότητα του συγγραφέα , θεωρεί ότι αυτός μπορεί να μην είναι Ηπειρώτης αλλά και Θεσσαλός ή Μοραΐτης. Στο τέλος της σχετικής εργασίας του θέτει δύο ερωτήματα με τα οποία τελειώνει την ερεύνα του : α. Αν η Ελληνική Νομαρχία είναι γραμμένη από ένα πρόσωπο ή από μια ομάδα Ελλήνων , μια συντροφία που εμπνέεται από τα κηρύγματα του Ρήγα και συνεχίζει το έργο του. β. με το να θεωρείται επαναστατικό και συνωμοτικό έργο η Νομαρχία θα πρέπει να αναζητηθούν σ΄ αυτό πλαστά στοιχεία , όπως υπάρχουν τέτοια στοιχεία στα έργα αυτής της κατηγορίας. 20      

    Ο Ν.Β.Τωμαδάκης (1948) θεωρεί συγγραφέα της ελληνικής Νομαρχίας τον Σπ. Σπάχο , ακολουθώντας  στο σημείο αυτό τον Α. Παπαδόπουλο – Βρεττό τη γνώμη του οποίου θεωρεί έγκυρη, λόγω του ότι ο Βρεττός έζησε (- 1829) στην Κέρκυρα ως βιβλιοθηκάριος του Γκίλφορντ και της Ιονίου Ακαδημίας , γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα και είναι βέβαιος ότι πήρε την πληροφορία από τον Α. Ιδρωμένο. Η θέση αυτή του Τωμαδάκη αντικρούστηκε από τον Βαλέτα με το επιχείρημα ότι αν ο Βρεττός γνώριζε την ύπαρξη της Νομαρχίας θα την είχε καταγράψει στην Βιβλιογραφία του (1845) , πράγμα που δεν έγινε , ενώ στην αναφορά του σ΄ αυτήν δίνεται λάθος το σχήμα του έργου ( 8^ο αντί για 16^Ο που είναι το σωστό) και χωρίς αριθμό σελίδων , πράγμα που σημαίνει ό τι δεν είχε δει το βιβλίο ούτε γνώριζε κάτι πριν γι΄ αυτό πριν το 1845. 21

     Η θέση ότι συγγραφέας του έργου είναι ο  ηπειρώτης λόγιος και διαφωτιστής   Αθ . Ψαλλίδας έχει υποστηριχθεί μέχρι σήμερα με σοβαρά και αξιοπρόσεκτα επιχειρήματα στη βιβλιογραφία του έργου. Η άποψη αυτή έχει υποστηριχτεί αρχικά από τον καθηγητή  Χρ. Φράγκο με μια σχετική μελέτη του το 1972. Στην έρευνα αυτή ο ερευνητής διαπιστώνει ότι ο συγγραφέας δεν είναι κάποιος Έλληνας που ζει στο εξωτερικό αλλά στα Γιάννενα , έβλεπε τι γίνονταν γύρω του και είχε ενημέρωση για τα νέα ρεύματα των ιδεών στις άλλες χώρες. Κάθε φορά που αναφέρεται σε  παθήματα των Ελλήνων αναφέρει περιστατικά από την περιοχή των Ιωαννίνων. Αυτό είναι απόδειξη της γνώσης των πραγμάτων της πόλης. Επίσης μιλάει για τους Σουλιώτες σα να έχει χρησιμοποιήσει πληροφορίες που έχουν φτάσει στα Γιάννενα από την περιοχή Σουλίου. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο συγγραφέας δεν πρέπει ν΄ αναζητηθεί ανάμεσα στους εμπόρους της εποχής , οι οποίοι έχουν γράψει λίγα πράγματα , αλλά ανάμεσα στους λόγιους της εποχής. Πιστεύει ότι έχουν γίνει ακόμα πολλές παραποιήσεις στο κείμενο για να μην φανερωθεί το πραγματικό πρόσωπο του συγγραφέα. Στο κείμενο υπάρχουν εκφραστικές ιδιορρυθμίες ανάλογες μ΄ αυτές που συναντάμε σε έργα του Ψαλλίδα. ( κρότος , αγκαλά , ουτιδανώτατε) αλλά και ομοιότητα σε βασικές απόψεις του Ανώνυμου και του Ψαλλίδα. Ο Ανώνυμος καλεί τους Έλληνες του εξωτερικού να έλθουν στην πατρίδα τους και να βοηθήσουν στην απελευθέρωσή της. Αυτό είναι κάτι που το βρίσκουμε και στο έργο του Ψαλλίδα ‘’Καλλοκινήματα’’. Ομοιότητα απόψεων ανάμεσα στο κείμενο της ελληνικής Νομαρχίας και έργων του Ψαλλίδα υπάρχει και για άλλα θέματα. Οι θέσεις του Ανώνυμου στο θέμα της ευδαιμονίας ταιριάζουν μ΄ αυτές που ο Ψαλίδας αναπτύσσει στο έργο του  ‘’ Αληθής Ευδαιμονία’’. Πανομοιότυπες είναι και οι θέσεις του Ανώνυμου για το θέμα της διδασκαλίας της Φυσικής και τον ρόλο της Παιδείας μ΄ αυτές του Ψαλίδα. Τέλος ένας ανέκδοτος λόγος του Ψαλλίδα από τα ακατατάχτα και αχρονολόγητα έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους που παραθέτει στο παράρτημα της εργασίας του ο Φράγκος , δείχνει μια επίσης ομοιότητα των θέσεων του Ψαλλίδα για την επικαιρότητα της απελευθέρωσης μ΄ αυτές του Ανώνυμου. 22               

   Στα πρόσωπα που ακόμα έχουν προταθεί ως συγγραφείς της Ελληνικής Νομαρχίας περιλαμβάνονται αυτό του Κορίνθιου γιατρού Γ.Καλλαρά (Κ. Παπαχρίστος)  αλλά και του Α. Κοραή. (Μ. Μαντούβαλου) 22α  Ο Κοραής βέβαια συμπληρώνει μηδαμινές πιθανότητες να είναι συγγραφέας ενός τέτοιου έργου , καθώς ο βασικός πυρήνας των ιδεών της Ελληνικής Νομαρχίας γύρω από την επικαιρότητα της επανάστασης και της παρακίνησης των Ελλήνων σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι στον αντίποδα των απόψεων του για την απελευθέρωση των Ελλήνων.

  Το έργο δεν γράφτηκε σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο , αλλά σιγά – σιγά σε διάφορα χρονικά διαστήματα στα οποία ο συγγραφέας αναλογίζονταν τα δεινά  της πατρίδας του και θλίβονταν.

      « Και ανάμεσα εις τον λαβύρινθον τοσούτων θλιβερών στοχασμών , όλως ενθουσιασμένος ελάμβανα το κονδύλι και ολίγον χαρτάκι και έγραφα ό,τι ο ενθουσιασμός μου και η αλήθεια του πράγματος μοι επαγόρευεν σ΄εκείνη τη στγμήν. Αφού δε το ετελείωνα , έρριπτον εις εν κιβώτιον το γεγραμμένον χαρτίον και ούτως ανεπαύετο οπωσούν η ψυχή μου. Τοιουτοτρόπως , ω αγαπητοί , ηκολούθησα δια πολύν καιρόν , όταν τέλος πάντων,  η ποσότης των αυτών χαρτίων με κατέστησε περίεργον να τα αναγνώσω.» Στην αρχική του μορφή το έργο και σκόρπιους στοχασμούς τα οποία είχαν γραφεί σε τρεις γλώσσες : άλλα στα ιταλικά , άλλα στα γαλλικά και άλλα στα ελληνικά. Στο διάλογο που παρουσιάζεται στο τέλος αναφέρεται στην έλλειψη συστηματικότητας που χαρακτηρίζει το έργο λόγω της συντομίας του. «Η αυτή συντομία με υποχρέωσε να βάλω εις υποσημειώσεις πολλά πράγματα , όπου  έπρεπε να μιλήση κανείς τινάς εις διάφορα ξεχωριστά κεφάλαια δι ΄αυτά.»23

  Σ’ ό, τι αφορά τους λόγους έκδοσης αυτού του κειμένου ο Ανώνυμος αναφέρει ότι είναι βασικά δύο , ενώ μέσα από τη συζήτηση με τους δύο φίλους του αναφέρει και έναν τρίτο. Ο πρώτος λόγος  είναι να ωφεληθούν όσοι θέλουν να το διαβάσουν με την ίδια αγάπη με την οποία ο συγγραφέας το έγραψε και δεύτερο για να παρακινήσει τους λόγιους της εποχής του ( τους προκομμένους του γένους ) να γράψουν για το θέμα πληρέστερα έργα. Και ο τρίτος λόγος είναι η έκφραση ευγνωμοσύνης προς την πατρίδα του , αν μελλοντικά ο θάνατος του στερήσει τη δυνατότητα να της προσφέρει κάτι πιο ουσιαστικό. Στο ερώτημα των φίλων του γιατί έβαλε στο έργο τον τίτλο ‘’Ελληνική Νομαρχία’’ , αφού αυτός δεν ανταποκρίνεται πλήρως στο περιεχόμενο του έργου , ο Ανώνυμος συμφωνεί ότι έτσι είναι τα πράγματα , αλλά δεν δίνει καμιά απάντηση καθώς η συζήτηση διακόπτεται εξαιτίας ενός προσώπου που πλησιάζει την παρέα των τριών φίλων και δεν πρέπει να αντιληφθεί αυτά που συζητούνται. 23α  

    Το έργο αφιερώνεται στη μνήμη του Ρ. Βελεστινλή ως έκφραση ευγνωμοσύνης για τη θανάτωσή του υπέρ της σωτηρίας της Ελλάδας. Η περιγραφή μάλιστα του προσώπου του Ρήγα δείχνει σύμφωνα με μελετητές του έργου ότι υπήρχε προσωπική γνωριμία ανάμεσα στον συγγραφέα και στον μεγάλο Θεσσαλό επαναστάτη. Έτσι ο Τ. Βουρνάς κάνει λόγο για «την εκτέλεση μιας ιδεολογικής διαθήκης οργανωμένης ομάδας από την οποία έλειπε ο αρχηγός της»24  

           Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

       Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ‘’ΑΝΩΝΥΜΟΥ’’

     Το »στοχάσου και αρκεί » είναι το βασικό απόφθεγμα το οποίο βρίσκεται στην αρχή του κειμένου και δηλώνει την προσπάθεια του συγγραφέα να κάνει τους υπόδουλους Έλληνες να σκεφτούν πάνω στα πραγματικά αίτια της κατάστασης τους. Δηλώνει ακόμα ο »Ανώνυμος» με το απόφθεγμα αυτό την πίστη του στη δυνατότητα της ανθρώπινης σκέψης και κατ΄ επέκταση της λογικής να χαράξει δρόμους για την έξοδο από τη δυστυχία και την κατάπτωση. Από την άποψη αυτή θα πρέπει να παραλληλιστεί με την εμβληματική φράση του διαφωτισμού , όπως την είχε διατυπώσει ο Kant , sapere aude. (να έχεις το θάρρος να μεταχειρίζεσαι τον δικό σου νου). 24α

      Ο άνθρωπος θεωρείται λογικό ον το οποίο έχει μια κλίση προς το καλύτερο και στην αναζήτηση καλύτερων καταστάσεων, στις οποίες θέλει να ζήσει.        

    Με μια μικρή επιστολή που υπάρχει στην αρχή του έργου ο » Ανώνυμος » ξεκαθαρίζει τι είναι και από ποιους πρέπει να διαβαστεί το έργο του. Λέει ότι γράφει μια διεξοδική επιστολή προς τους Έλληνας» την οποία δεν θα πρέπει να μπουν στον κόπο να διαβάσουν όσοι προφέρουν το όνομα της Ελλάδας χωρίς ν΄ αναστενάζουν.  Στη συνέχεια του έργου καταγγέλλεται η οθωμανική τυραννία και οι συνεργοί της και παράλληλα ο άγνωστος συγγραφέας της καταθέτει τη δική του πρόταση για το πολίτευμα του ελευθέρου ελληνικού κράτους. Η ευτυχία του ανθρώπου συνδέεται με το είδος του πολιτεύματος με το οποίο διοικείται το κράτος. Ο »Ανώνυμος » είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός και ξεκάθαρος σ΄ αυτό το σημείο:

‘ η ευτυχία κρέμεται από την διοίκησιν , η οποία ημπορεί να μας καταστήσει ευτυχείς μόνον τότε, όταν αρέσκη των περισσοτέρων.» 25

   Ο Ανώνυμος ξεκινάει το κείμενό του , απευθυνόμενος στους ελεύθερους προγόνους του  και τους καλεί να ενδυναμώσουν το ζήλο του με τα ηρωικά τους κατορθώματα για να μπορέσει να δείξει τα ωφελήματα της ελευθερίας. Αναφέρει  ότι το κείμενό του δεν πρόκειται να το καλλωπίσουν ρητορικά σχήματα αλλά η διήγηση τέτοιων πράξεων. Μ΄ αυτή του την αναφορά ο συγγραφέας του έργου φαίνεται να έχει υιοθετήσει το σχήμα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού από την αρχαιότητα.

    Συνεχίζοντας τη διαπραγμάτευση του θέματός του , τονίζει την ανάγκη έρευνας και αμφιβολίας για την αναζήτηση της αλήθειας , καθώς και της διασταύρωσης των στοιχείων που κατατίθενται από διάφορα πρόσωπα από τα οποία αναζητούνται στοιχεία , καθώς και της κατανόησης των κινήτρων τους να μιλήσουν. Τα όποια στοιχεία συλλέγονται δεν είναι εξαρχής δεκτά , αλλά πρέπει να ελέγχονται , μας λέει ο Ανώνυμος, καταθέτοντας έτσι τη μεθοδολογία του για τη δική του μελέτη.26

    Διαπιστώνοντας στη συνέχεια τον σχετικό και όχι απόλυτο χαρακτήρα της ανθρώπινης ευτυχίας, ότι δηλ. ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευτυχής σε όλα αλλά  όσο το δυνατόν ευτυχής, περνάει στην έκθεση της κοινωνικοπολιτικής του θεωρίας. Η προσπάθεια του ανθρώπου για την κατάκτηση της ευτυχίας ταυτίζεται με τον αγώνα να εξαλείψει τη δυστυχήματα που τον βασανίζουν , υπακούοντας στη θέλησή του. Ο Άνθρωπος στη σκέψη του ‘’Ανώνυμου’’ είναι ον λογικό προικισμένο από τη φύση με αυτή την ικανότητα καθώς και με την ικανότητα να της σύγκρισης των πραγμάτων. Επίσης τον διακρίνει η τάση να τείνει προς το καλύτερο.27 Πρόκειται για μια αισιόδοξη θεώρηση της ανθρώπινης φύσης , μια θεώρηση που επιτρέπει τη διατύπωση κοινωνικών και πολιτικών αιτημάτων που επιτρέπουν τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Στην περίπτωση του Ανώνυμου αυτή η θεώρηση του ανθρώπου του επιτρέπει τη διατύπωση του αιτήματος της εθνικής απελευθέρωσης από τον οθωμανικό ζυγό. Η ομοιότητα  με τις αναλύσεις των διαφωτιστών της Ευρώπης είναι φανερή τόσο στο σημείο που αναφέρεται στην έλλογη φύση του ανθρώπου , όσο και στην αναφορά του για το πέρασμα του ανθρώπου από το στάδιο της φυσικής στο στάδιο της κοινωνικής ζωής. Η σχετική αναφορά θυμίζει τον Ζ.Ζ.Ρουσσώ στο ‘’Κοινωνικό Συμβόλαιο’’. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έφυγε από τη φύση και οργάνωσε τη ζωή του στο πλαίσιο της κοινωνίας , έχασε την αληθινή του ευτυχία , έγινε δούλος όχι μόνο του εαυτού του αλλά και των ίδιων των  άψυχων πραγμάτων. Πρώτα στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής επικράτησε η αναρχία , όπου ο ισχυρότερος επιβάλλονταν πάνω στους αδύναμους. Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης , που διαμορφώθηκε στο πρώτο στάδιο της κοινωνικής ζωής αλλά και από αδυναμία να επανέλθει στην πρότερη φυσική ζωή , εμφανίσθηκε μια νέα μορφή διοίκησης , η μοναρχία , όπου , όπως αναφέρει ο  ΄΄ Ανώνυμος’:

 « η σκιά του θρόνου (κατέληξε , ενν. ΧΡ) ν’  απομωραίνη τας ψυχάς των ανθρώπων.»   Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να μετατραπεί γρήγορα η Μοναρχία σε τυραννία. Στο πολίτευμα αυτό: « τα ελαττώματα ( είναι) όχι πλέον μισητά , αλλά επαινετά και επιθυμητά … Ιδού η αδικία με το ξίφος εις την δεξιάν να καταπατή την αρετήν και να διώκη την δικαιοσύνην. Ιδού…»28

Η πολιτική αυτή κατάσταση έδειξε στους ανθρώπους να αναζητήσουν ένα άλλο  είδος διοίκησης στο οποίο θα κυριαρχεί η αρετή και η ευτυχία.           

      Το πολίτευμα που μπορεί να πραγματώσει αυτή την ευτυχία δεν είναι άλλο απ’ αυτό της Νομαρχίας, δηλ. της κυριαρχίας του νόμου και της εξασφάλισης της ελευθερίας για όλα τα μέλη της πολιτείας  μέσω της υπακοής σ΄ αυτόν. Το είδος αυτό διοίκησης μπορεί να είναι συμβατό τόσο με τη δημοκρατία όσο και με τη μοναρχία. Προφανώς ο ‘’Ανώνυμος’’ εδώ εννοεί τη συνταγματική μοναρχία , αφού η δέσμευση του μονάρχη από τον συνταγματικό κανόνα αποτελεί μια έκφραση των θεμελιακών αρχών της νομαρχιακής διοίκησης. Μ΄ αυτή την έννοια δεν φαίνεται ν΄ αποκλείει τη συνταγματική νομαρχία ως πολίτευμα του ελευθέρου ελληνικού κράτους. Η ελευθερία κατά τον Ανώνυμο υπάρχει σε όλα τα πολιτεύματα αλλά με διαφορετικό νόημα στο καθένα. Στην αναρχία είναι ελεύθεροι μόνο οι ισχυρότεροι , στη μοναρχία μόνο ο ένας , στην τυραννία κανένας. Η Νομαρχία περιγράφεται σε αντιδιαστολή με την αναρχία και την απόλυτη μοναρχία, ως το πολίτευμα που εξασφαλίζει την ελευθερία σε όλους.

»Υπό της Νομαρχίας , τέλος πάντων , η ελευθερία ευρίσκεται εις όλους , ωσάν οπού όλοι κοινώς την αφιέρωσαν εις τους νόμους , τους οποίους διέταξαν αυτοί οι ίδιοι , και υπακούοντας τους καθείς υπακούει εις την θέλησιν του , και είναι ελεύθερος.»29

 Μέσω των νόμων » όλοι οι άνθρωποι αποκτούν μιαν απόλυτον ομοιότητα» δηλ. ισότητα’29^α.Στον αντίποδα των τυραννικών πολιτευμάτων που κυριαρχεί η θέληση του ηγεμόνα  ο »Ανώνυμος» ακολουθώντας τον Μοντεσκιέ θα προτείνει την κυριαρχία του νόμου και την δέσμευση της πολιτικής εξουσίας και των ενεργειών της απ΄ αυτόν. Το πολίτευμα της Νομαρχίας είναι αυτό που προσφέρει  στους ανθρώπους τα μέσα και τις ευκαιρίες προκειμένου αυτοί ν ΄ αναπτύξουν τις ικανότητές τους.   

    Διακρίνει τρεις αιτίες της ανισότητας (ανομοιότητας) των ανθρώπων : α. τη φύση  β. την ανατροφή γ. την τύχη.29β Η Νομαρχία δεν επιδιώκει να εξισώσει όλους τους ανθρώπους ως προς την κοινωνική τους κατάσταση αλλά να μετριάσει με τους νόμους τη φυσική ανομοιότητα. Μέσω των νόμων όλοι οι άνθρωποι χαίρονται την απόλυτη πολιτική ομοιότητα.(ισότητα) Είναι μια από τις πρώτες αναφορές στην έννοια του κράτους δικαίου στη νεοελληνική σκέψη , εξαιρετικά πρωτοποριακή για τις συνθήκες της εποχής του.

    H   Νομαρχία δεν περιγράφεται από τον Ανώνυμο ως ιδανικό και αιώνιο πολίτευμα. Αντίθετα ο συγγραφέας του έργου φαίνεται ότι έχει επίγνωση και της φθοράς της μέσα στο χρόνο αλλά και του κινδύνου να ξεφύγει από τις αρχές της και να μετατραπεί σε διαφορετικό πολίτευμα , συγκεκριμένα σε ολιγαρχία. Ως έργο ανθρώπινο δεν μπορεί παρά να είναι ατελές που υπόκειται στο νόμο της φθοράς.

 « … και ούτως αφού διέλθη την νηπιότητα , τη νεότητα , την ανδρότητα , τέλος πάντων γηράζει και αποθαίνει»29γ.

Η θεωρία της φθοράς των πολιτευμάτων είναι γνωστή στους νεότερους χρόνους με τον Μακιαβέλλι. Στις απόψεις του Μακιαβέλλι στηρίζεται και ο συγγραφέας της Νομαρχίας , όπως αυτός πραγματεύτηκε το θέμα της κοινωνικής διαφθοράς στις ΄΄Φλωρεντινές Ιστορίες’’.  Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για κάτι τέτοιο είναι η διαφθορά των ηθών όπου:

 « ο καιρός και η πολυτέλεια αδυνατίζουν την ενέργειαν των νόμων και αρχίζει το μέγα κτίριον να τρέμη και η πολιτεία βαδίζει προς τον θάνατον»30

Αναφέρουν τα «Αιγινήτικα Νέα» ότι θα μειωθεί η τιμή του εισιτηρίου στα 4 ευρώ, αφού όπως λένε τη μείωση θα την χρεωθεί το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, το γνωστό στις μέρες μας, ΕΣΠΑ. Δηλαδή χρήματα από τις τσέπες μας, από την εργασία μας θα είναι αυτά που θα χρηματοδοτήσουν τη μείωση του ναύλου. Αυτή είναι η λογική του καπιταλισμού: Να χρηματοδοτείς τη βελτίωση της ζωής σου με όρους που καθορίζουν τα διευθυντήρια. Αφού πληρώσαμε τα καράβια τους ως εργαζόμενοι και ως επιβάτες με τον πιο ακριβό ναύλο στην Ελλάδα, τώρα πληρώνουμε και την έκπτωση για την οποία κράτος και εφοπληστές θα μας κάνουν τη χάρη…

ΥΓ: Κι εμείς τι κάνουμε;

Ονόμασαν «ώρα της γης», το παπατζιλίκι της δήθεν προστασίας της. Ποιοι; Οι εταιρίες και οι μεγιστάνες που κρύβονται πίσω από τη γνωστή διεθνή ΜΚΟ «Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση». Σύσσωμος ο καπιταλισμός που ευθύνεται για τη λεηλασία του πλανήτη, καλύπτει το έγκλημα με λίγα από τα κλεμμένα για φιέστες. Αυτό πλασάρουν και στην Ελλάδα τα παπαγαλάκια του όπως ο τηλεοπτικός σκουπιδότοπος του ΣΚΑΪ που αυτές της ημέρες προσπαθεί να μας πείσει ότι λίγο ως πολύ ευθυνόμαστε για την κρίση και πρέπει να την πληρώσουμε, εμείς οι εργαζόμενοι που παράγουμε τον πλούτο της οικουμένης. Κι ακόμα για το περιβάλλον ευθυνόμαστε το ίδιο: ο βιομήχανος κι εργάτης του, ο πολιτικός και ο ψηφοφόρος του, ο εκμεταλλευτής κι ο εκμεταλλευόμενος, ο μεγιστάνας κι ο ζητιάνος, ο κωλαράς μεσοαστός του Βορρά κι ο πεινασμένος παρίας του Νότου.

Κι εδώ στην Αίγινα, αντίστοιχα, αναπτύσσεται το πρότυπο του ‘’ενεργού πολίτη’’: Με την άνεση του ταχύτερου, με την άνεση του ενεργοβόρου αλλά με γνώση και ευαισθησίες για τους χαμένους πολιτισμούς, με την άνεση του σύγχρονου μεσοαστού ή μεσοαστής που όλα θέλει να τα συνδυάζει: το ουίσκι στην ώρα του, την τέχνη στα γκαλά των φίλων, το σαλόνι από παιδικά χεράκια που δουλεύουν στα κάτεργα της Ασίας, τη διακόσμηση από τους «μαυρούληδες» (sic)στην Ερμού, τα βιβλία με το Μπουσκάλια και τ’ άλλα με τα ινδιάνικα ξόρκια, το τελευταίο μοντέλο της τηλεόρασης μαζί με τα cd της Χαρούλας και το dvd της Βαρντάλος, τα δημητριακά ολικής άλεσης, τη λεκιθίνη, το γυμναστήριο, τη γιόγκα, το τάι τσι και τα ροζ χαπάκια για να κοιμάται. Όλα αυτά σε μια κοινωνικόσουπα (βλέπε το πρόγραμμα)που έχει λίγο απ’ όλα και μαζί με την οικολογική ευαισθησία που κι αυτή συνδυάζεται μαζί με την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη των επιχειρήσεων. Όχι βέβαια αυτών της παραλίας που δίνουν καμιά εικοσαριά ευρώ και καθαρίζουν σαν χορηγοί του τοπικού φαίνεσθαι, αλλά των μεγάλων επιχειρηματιών που ευθύνονται για την καταστροφή του πλανήτη από τους πολέμους, από την ανάπτυξη για το κέρδος τους, από την επιστήμη στις υπηρεσίες τους.

Σβήνουν τα φώτα λοιπόν. Μικρό το κακό. Και που τα είχαν ανοιχτά πάλι δεν έβλεπαν…

Άλλος ένας επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης αλυσίδας cafe-ταχυφαγίων στο κέντρο της Αθήνας, στράφηκε σε μαφιόζικες-δολοφονικές πρακτικές με σκοπό τον εκφοβισμό εργαζόμενης που διεκδίκησε τα δεδουλευμένα της.
η συναδέλφισα ζήτησε να πληρωθεί για όσο είχε δουλέψει στο συγκεκριμένο μαγαζί μετά την απόλυση της.
800 ευρώ μάλλον φάνηκαν πολλά στο αφεντικό-που έχει 4 μεγάλα μαγαζιά με την ίδια επωνυμία και ούτε και ξέρουμε πόσα ακόμα-
 και γιαυτό την τελευταία φορά που η συναδέλφισα πήγε στο λογιστήριο της επιχείρησης μαζί με άλλα μέλη του σωματείου για να υπογράψει τα έγγραφα που χρειάζονται, ο τύπος εμφανίστηκε με όπλο στη ζώνη του παντελονιού του το οποίο και επέδειξε απειλητικά
το γεγονός δεν έδειξε να κάμπτει ούτε την αγωνιστικότητα της εργαζόμενης ούτε και του σωματείου ως συλλογικότητα και έτσι ο εργοδότης έστειλε 2 μπράβους το επόμενο βράδυ να την περιμένουν έξω από το σπίτι της όπου και την ξυλοκόπησαν άγρια.
 Η αιμορραγία και κάποιου τύπου αναισθητικό που χρησιμοποίησαν οι τραμπούκοι έκαναν την Κ. να μείνει για περίπου 10 ώρες παρατημένη μπροστά στην πόρτα της όπου και την βρήκε τα ξημερώματα ένας μετανάστης,της έριξε νερό στο πρόσωπο και τη βοήθησε να καλέσει βοήθεια.

η υπόθεση της Κ.Κούνεβα πριν 1,5 χρόνο ανέδειξε με τον πιο ωμό τρόπο πως η τρομοκράτηση είναι το μόνο όπλο που έχουν οι εργοδότες απέναντι στους μη πειθήνιους εργαζόμενους και εργαζόμενες και δυστυχώς ο Οικονομάκης δεν ήταν εξαίρεση.
 Όσο η κρίση βαθαίνει τα αφεντικά εξαχρειώνονται και αυτό ξέρουμε τι σημαίνει ειδικά στον κλάδο μας όπου οι εργοδότες μας είναι έτσι και αλλιώς δικτυωμένοι με τη μαφία

αυτό που χρειάζεται από τη μεριά του κινήματος είναι η αλληλεγγύη και η συλλογική απάντηση σε κάθε απόπειρα τρομοκράτησης κάποιας/ου συναδελφισας/συναδέλφου 
είναι η μαζική μας παρουσία στο δρόμο που μπορεί να βάλει φρένο στον εργοδοτικό κανιβαλισμό

όλοι και όλες την παρασκευή το πρωί, στις 9.30 έξω από τα γραφεία του σωματείου σερβιτόρων -μαγείρων, λόντου 6 εξάρχεια ένας από το σωματείο

Ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων / Μαγείρων

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗ ΒΙΑ VAI…

Πρόσφατα, συναδέλφισσα, μέλος του σωματείου που επέστρεψε από νόμιμη ιατρική άδεια, απολύθηκε από το αφεντικό-ιδιοκτήτη της αλυσίδας καφετεριών VΙΑ VAI. Στις συναντήσεις που έγιναν με τους λογιστές της επιχείρησης, ώστε να τις αποδοθούν δεδουλευμένα, ένσημα και αποζημίωση, ο εργοδότης Στέλιος Καρέζος εμφανίστηκε προκλητικός απέναντι στην εργαζόμενη αλλά και στους εκπροσώπους του σωματείου, με αποκορύφωμα τη συνάντηση της 23ης Μάρτη, ημέρας που θα γινόταν ο τελικός διακανονισμός. Ο Καρέζος, αφού αντιλήφθηκε -δυσφορώντας- τη μαζική παρουσία μελών του σωματείου, άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με ψηφιακή κάμερα. Μετά από απαίτηση να σβήσει τις φωτογραφίες, σήκωσε την μπλούζα του κι επέδειξε το ΟΠΛΟ που έφερε στη ζώνη του. Η συνέχεια δόθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου οι αστυνόμοι αφού κατέγραψαν το γεγονός «συνέστησαν» στην εργαζόμενη και τα μέλη του σωματείου να μην προβούν σε μηνύσεις, ώστε να μη δεχθούν αντιμήνυση από τον Καρέζο (ο οποίος περίμενε απ’ έξω) κι οδηγηθούν όλοι στο αυτόφωρο. Ο Καρέζος καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού επαναλάμβανε τη φράση «Τώρα μπλέξατε»…

Στις 24 Μάρτη αργά το απόγευμα, η συναδέλφισσα Κάρμεν Μ. δέχθηκε επίθεση από αγνώστους την ώρα που κατευθυνόταν στο σπίτι της. Τη χτύπησαν βάναυσα στο κεφάλι και την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη και λιπόθυμη στην είσοδο του σπιτιού της. Το κίνητρο της επίθεσης δεν ήταν η ληστεία, καθώς όταν η Κάρμεν συνήλθε είχε πάνω της και τα χρήματα και το τηλέφωνό της.

Την κυβερνητική τρομοκρατία των οικονομικών μέτρων και της αστυνομικής καταστολής ακολουθεί χαμογελαστά η εργοδοτική τρομοκρατία της μείωσης μισθών, της ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της τραμπούκικης συμπεριφοράς απέναντι σε όποιον/α επιλέγει να παλέψει συλλογικά για τα αυτονόητα (πλήρη ασφάλιση, ένσημα, αποζημιώσεις, αξιοπρέπεια). Το παραπάνω γεγονός έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας απέναντι σε συνδικαλιστές βάσης το τελευταίο διάστημα και στους αναρίθμητους εργαζομένους που βιώνουν τέτοιες συνθήκες καθημερινά, τη στιγμή που οι ξεπουλημένοι συνδικαλιστές με τους παχυλούς μισθούς διοργανώνουν συνέδρια-φιέστες, προβάροντας το υπουργικό τους κοστούμι.

Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΠΡΑΒΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Συνέλευση Κυριακή 28 Μάρτη, 18:00, Πολυτεχνείο.

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων

και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού.

Μια πρώτη απάντηση στα εργοδοτικά καθάρματα: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1148084

…στης Βάρδιας τις ανηφοριές

σε φίλησα και δεν το λες,

στης Βάρδιας τον ανήφορο,

κανέλλα και γαρύφαλλο…

Υπάρχουν

φασίστες

που

παριστάνουν

τους ανθρωπιστές

όπως

οι κανίβαλοι

που πάνω σ’ ένα καπρίτσιο

υγείας

τρώνε μονάχα

χορτοφάγους

Roger Macgough

από τη συλλογή «ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΡΠΟΥΛ»

Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις, 1984

Όλοι ήταν εκεί στο πιο οργανωμένο μέχρι στιγμής προσκλητήριο, σε επίπεδο τοπικό, διαφύλαξης του πολιτικού συστήματος, επέκτασης της ανάπτυξης και προσδοκίας καλύτερων ημερών για τους εργολάβους. H ημερίδα για τον Αργοσαρωνικό, που οργάνωσε ο υποψήφιος δήμαρχος Σ. Σακκιώτης, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία συναναστροφής σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Κορυφώνει, αν θέλετε, αυτά που προηγούνται σε συναντήσεις, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, γάμους, κηδείες, μνημόσυνα, κλπ.

Ο δήμαρχος Σαλαμίνας, Σοφράς,  μίλησε για την «προσβασιμότητα» με στόχο την αυξημένη τουριστική κίνηση όπως και «για τις μαρίνες που θα φιλοξενήσουν τον λεγόμενο καλό τουρισμό». Όλα αυτά στη Σαλαμίνα που αποτελεί το πρότυπο ενοποίησης των ξεχωριστών οικισμών μέσω της δόμησης αποτελώντας πλέον επέκταση του Περάματος Πειραιά. Προφανώς, παραλίες και λιμανάκια της Σαλαμίνας που δεν έχουν ακόμα «αξιοποιηθεί» αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να γίνουν βάσεις για την επέκταση του τσιμέντου και των εργολάβων με τη γνωστή στα καθ’ ημάς προσδοκία: έρχονται κότερα και τουρίστες!

Ο Δήμαρχος Πάλλης, των Μεθάνων, αφού παπαγάλισε για τα «όρια του μαζικού μοντέλου τουρισμού» μας υπέδειξε τον «εναλλακτικό τουρισμό» με την πολυμασημένη καραμέλα της πράσινης ανάπτυξης για τον ημιορεινό όγκο των Μεθάνων. Πρόκειται για ένα μοντέλο στο πλαίσιο της «αειφορίας», που με τους όρους του συστήματος, έχει εκμαυλίσει τις ορεινές τοπικές κοινωνίες δημιουργώντας νέες διαιρέσεις στο εσωτερικό τους δίπλα στην συστηματική και με »καλές προθέσεις» καταστροφή του περιβάλλοντος.

Ο δήμαρχος της Ύδρας, Αναστόπουλος, αφού ευλόγησε τις δημόσιες σχέσεις που αναπτύσσονται σε τέτοιες συνάξεις, υπενθύμισε τη βαριά ιστορική κληρονομιά της Αίγινας και είπε χαρακτηριστικά «να δώσουμε ανάσα στην ελεύθερη οικονομία», υπερθεμάτισε για τον υποθαλάσσιο αγωγό που θα αποικιοποιήσει την περιφέρεια του Πειραιά επαναφέροντας την υπόθεση του χτισίματος πλοίου που να ανήκει στους δήμους. Επιχειρησιακά σχέδια δηλαδή…

Ο δικός μας «τεχνοκράτης», με πλήθος αριθμών και διάφορους δείκτες αναφέρθηκε στην αύξηση κατά 1Ο% των συνδέσεων ύδρευσης αντίστοιχο και της αύξησης της οικιστικής ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια και ευλόγησε τα γένια των υπηρεσιών που ανέβασαν την ποιότητα του νερού «για να μη χαλάνε οι οικοσκευές». Σχέδια επί χάρτου για τη νέα δεξαμενή που θα συνδεθεί με τον υποθαλάσσιο αγωγό και τις 4πλάσιες οι ανάγκες σε νερό αφού η φιστικιά που αποτελεί «καθοριστικό συστατικό της φυσιογνωμίας της Αίγινας» θέλει πολύ νερό. Προβλέψεις και για τον πληθυσμό: ο συνολικός αριθμός των υδροληπτών από  7Ο.ΟΟΟ, στα επόμενα 3Ο χρόνια, θα γίνουν 1Ο3.ΟΟΟ. Ουδέν σχόλιον!

Αυτοί μια χαρά τα λένε. Εμείς;

Με την έναρξη του πολέμου, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο συνέχισε κανονικά τις εργασίες του με διευθυντή τον Βάλτερ Μπρέντε, φανατικό εθνικοσοσιαλιστή. Το καλοκαίρι του 1941, ο ίδιος, πραγματοποίησε ανασκαφές στο ναό της Αφροδίτης απαγορεύοντας την παρουσία ελλήνων. «Ο αρχαιολόγος Welter αρπάζει το 1941 από το μουσείο της Αίγινας πέντε κιβώτια με αρχαιότητες»[1]. Η Υπηρεσία Προστασία της Τέχνης που δημιούργησαν οι ναζί, απάντησε κυνικά για τις αρπαγές, καταστροφές και λεηλασίες αρχαιοτήτων απ’ όλη την Ελλάδα [2], στην Αρχαιολογική Υπηρεσία: «Δεν πρέπει να θεωρηθεί κλοπή. Πρόκειται για μορφωμένα άτομα που ενδιαφέρονται για τις ελληνικές αρχαιότητες. Προφανώς ήθελαν να αποκτήσουν ένα ενθύμιο»[3]…

[1]Κυριάκος Σιμόπουλος, «Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ», Αθήνα 1993, σελ. 62

[2] «Αμέσως μετά την απελευθέρωση, η Επιτροπή των ΕΑΜιτών Αρχαιολόγων κατέβαλε σημαντική προσπάθεια καταγραφής των κατεστραμμένων αρχαιοτήτων. Συγκροτήθηκε επιτροπή που κατέγραψε λεπτομερέστερα τις κλοπές, παράνομες ανασκαφές και καταστροφές των αρχαιοτήτων από τους στρατούς κατοχής. Στην Επιτροπή μεγάλη ήταν η συμβολή των αείμνηστων αρχαιολόγων Χρήστου Καρούζου και Μαρίνου Καλλιγά. Η έκθεση της επιτροπής εκδόθηκε (1946) στο Εθνικό Τυπογραφείο, από το τότε υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, στο οποίο υπαγόταν η Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων, με τίτλο «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής». Η έκθεση (166 σελίδες) διαιρείται στα εξής κεφάλαια: α) Κλοπές β) Αυθαίρετες ανασκαφές γ) Καταστροφές, ήτοι καταστροφές σε αρχαιολογικούς τόπους και ιστορικά μνημεία, ανεξάρτητα προς τις κλοπές και ανασκαφές δ) Ζημιές από πολεμικές ενέργειες ε) Υλικές Ζημιές. (Στο κεφάλαιο αυτό περιλαμβάνονται καταστροφές και αρπαγές διαφόρων αντικειμένων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που δεν είχαν αρχαιολογική αξία). στ) Αυθαιρεσίες και βαναυσότητες κατά νόμων, προσώπων και πραγμάτων. Κάθε κεφάλαιο υποδιαιρείται σε τρία μέρη, όπου εκτίθενται οι σχετικές ενέργειες: α) Γερμανών β) Ιταλών, γ) Βουλγάρων. Η ταξινόμηση των γεγονότων και των τοποθεσιών έγινε γεωγραφικά, αρχής γενομένης από την Αθήνα. Στο τέλος δημοσιεύονται ενδεικτικά έγγραφα (ολόκληρα ή αποσπάσματά τους), που είχαν διακινηθεί μεταξύ των αρχών κατοχής και της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τα οποία αποκαλύπτουν τις διαθέσεις των δυνάμεων κατοχής.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι Γερμανοί διέπραξαν κλοπές και αφαίρεσαν αρχαιότητες μεγάλης επιστημονικής και καλλιτεχνικής αξίας από τα εξής μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους: Κεραμεικού, Πειραιά, Σκαραμαγκά, Βούλας, Βάρης, Κορωπίου, Κερατέας, Σουνίου, Ελευσίνας, Αίγινας, Μεγάρων, Θήβας, Λιβαδειάς, Ευπαλίου, Γαλαξιδίου, Τανάγρας, Χαιρώνειας, Κωπαΐδας, Δελφών, Χαλκίδας, Ερέτριας, Κορίνθου, Αργους, Λακωνίας, Κυθήρων, Βασιλικού Μεσσηνίας, Πεταλιδίου Μεσσηνίας, Θερμού, Μονής Βελάς, Ν. Αγχιάλου, Λάρισας, Καλαμπάκας, Χασίων(Μονή Αναλήψεως), Μονής Γκούρας, Θεσσαλονίκης, Ποτιδαίας, Κομοτηνής, Μυτιλήνης, Σάμου, Τηγανίου, Μήλου, και Καστελίου Κισσάμου, Κνωσού, Αγίας Τριάδας, Γόρτυνας, Φαιστού (Κρήτη).

Αμέτρητα τα κλεμμένα αντικείμενα

Είναι αδύνατο να αναφερθούν όλος οι κλεμμένες αρχαιότητες που περιλαμβάνει η έκθεση. Ενδεικτικά, όμως, αναφέρουμε μερικές, προκειμένου να φανούν οι διαστάσεις του προβλήματος:

1)Γερμανοί αξιωματικοί είχαν προμηθευτεί άριστη αρχαία κεφαλή γυναικός του 4ου π.Χ. αιώνος, την οποία εχάρισαν στο στρατάρχη List. Οι αξιωματικοί κακώς την απέκτησαν και ο στρατάρχης List κακώς την εξήγαγε από την Ελλάδα. 2) Στις 9 Νοεμβρίου 1941 εκλάπη, παρόντος του Γερμανού αρχαιολόγου Γκεμπάουερ, πίναξ γραπτός, μελανόμορφος, εξαιρετικής τέχνης, μετά παραστάσεως προθέσεως νεκρού. Αυξ. Αριθμός Ευρετηρίου Μουσείου Κεραμεικού 677. 3) Γερμανοί στρατιώτες διέπραξαν στις 13 Μαΐου 1941 κλοπή δια ρήξεως του λουκέτου της θύρας του Μουσείου Χαιρώνειας. Εκλεψαν α) ένα χρυσούν ενώτιον, β) ένα φύλλο χρυσούν, γ) πέντε πήλινα αγγεία, από τα οποία 3 ήσαν ανθεμοκύλικες και το τέταρτο μικρός αρύβαλλος. 4) Ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Λάρισας Κόλερ εζήτησε και έλαβε από τον τότε νομάρχη άγαλμα Αθηνάς του 3ου π.Χ. αιώνα, ύψους 0,70μ. περίπου. 5) Στη Θεσσαλονίκη οπλισμένοι Γερμανοί στρατιώτες, στις 31 Μαΐου 1944, από το Μουσείο Αγιος Γεώργιος αφήρεσαν α) άγαλμα μαρμάρινο γυναικός, το οποίο είχε ανευρεθεί στην πλατεία Δικαστηρίων, β) γεωμετρικό αγγείο, το οποίο έφερε τους εξής αριθμούς: 831 και No 472, ύψους 0,40μ., γ) γυναικείο άγαλμα, ωραίο πορτρέτο από τους χρόνους της υστερινής αρχαιότητας. 6) Από το Μουσείο Γόρτυνος εκλάπη άγαλμα νύμφης ή Αφροδίτης ρωμαϊκής εποχής, ένα άγαλμα καθήμενης γυναικός και επιτύμβιο ελληνιστικών χρόνων. Πιθανός υπεύθυνος ο στρατηγός Ρίνγκελ. 7) Η αρχαιολογική συλλογή Ποτιδαίας συγκεντρωμένη στο σχολείο διερπάγη από τους Γερμανούς, οι οποίοι κατέλυσαν στο οίκημα τον Απρίλη 1941. Μεταξύ των διαρπαγέντων αρχαιοτήτων περιλαμβάνονται οι εξής: α) μαρμάρινη πλάκα με την τετράστιχη αγωνιστική επιγραφή διαστάσεων 0,42 χ 0,23 χ 0,9. β) μαρμάρινο αγαλμάτιο ανδρός, γ) αγαλμάτιο μαρμάρινο ανδρός, δ) μαρμάρινη κεφαλή ανδρός».

Ριζοσπάστης 29/Ο1/2ΟΟ6

[3] Κυριάκος Σιμόπουλος, «Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ», Αθήνα 1993, Έγγραφο της 2 Φεβρουαρίου 1942, σελ. 62

 Όταν το Πάσχα του 2005 κάποιοι λίγοι μαζευόμαστε σε αποθήκη της Κυψέλης για να συζητήσουμε για το μέλλον της Αίγινας, κανείς μας δεν πίστευε την κατάσταση που θα βρισκόμαστε το Πάσχα του 2010.

 Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου συναντήσαμε ( εγώ και ο  Γιώργος Κάππος) ένα παλιό μας φίλο που μένει μόνιμα στην Μήλο.

Οι ερωτήσεις μας περιστράφηκαν γύρω από την μέθοδο που είχαν ακολουθήσει το 2002 στις δημοτικές εκλογές και είχαν κατακτήσει την δημαρχία.

Η απάντησή του  ήταν εκνευριστικά μονότονη «Αφήστε τα  δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, τελικά θα σας κόψουν και την καλημέρα».

Φτάνοντας στο 2010 σε ένα νησί που δεν έχει βιολογικούς καθαρισμούς , οδικό δίκτυο, όλους τους δασικούς γεμάτους μπάζα, όλες τις παραλίες βρώμικες, βιοτεχνίες χωρίς άδειες λειτουργίας, σκουπίδια παντού, κανένα ασφαλές λιμάνι, ελλειματικό   προυπολογισμό , περιοχές που καταρρέουν οικονομικά Αγ. Μαρίνα,Σουβάλα, Βαγία.

Ένα νησί που δηλώνει ότι ζεί από τον τουρισμό και όλα τα Σαββατοκύριακα όλοι περιμένουν τους Αθηναίους »παρασκευάδες» τους οποίους και λοιδωρούν από Δευτέρα.

Σε αυτό το νησί προγραμματίζουν να κατασκευάσουν «Μαρίνα» αρχικού κόστους 12 εκ ευρώ.

Ψωμί τυρί δεν έχουμε Ραπανάκια για την όρεξη.

Εν μέσω της ολοκληρωτικής κατάρρευσης της οικονομίας της χώρας, κάποιοι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτά που ήξεραν τελείωσαν.

Ότι οι προτεραιότητες ,οι μέθοδοι ακόμα και το πλαίσιο λειτουργίας των πραγμάτων ανατράπηκαν.

Ότι η Πράσινη Ανάπτυξη ουδεμία σχέση δεν έχει με τα «πράσινα άλογα» που συνεχίζουν να τάζουν στους «παραζαλισμένους» από τα προβλήματα υπηκόους τους.

Εκτός και αν αυτή η «περιβόητη» και «αναγκαία» Μαρίνα έχει παραγγελθεί από κάποιους.

Τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Διότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν και κάποιοι άλλοι  σαν και εμένα που έχουν «παραγγείλει» το μέλλον τους σε ένα νησί και όχι σε μια παραλία της Αττικής.

Και αυτή η παραγγελία έχει γίνει πολλά χρόνια πρίν……..

Αν θυμάμαι καλά από τις πρώτες βουτιές μου στα Λουτρά.

Γρυπαίος Νίκος

Με την πασχαλινή επιστολή του Νίκου Γρυπαίου, κλείνει ο μήνας και για τη Σχεδία η οποία μπαίνει σε εβδομάδα εαρινής νάρκης.

Θα τα πούμε σε λίγες μέρες.

[τραγούδι αφιερωμένο για τα καλύτερα που έρχονται]

Τι είπε ο άνθρωπος; Ο Σταμπουλής, εννούμε, ο δημοτικός σύμβουλος που έθεσε ζητήματα για την εκκλησιαστική περιουσία στην Αίγινα λέγοντας, πολύ απλά, ότι έχουν πολλά χρήματα τα οποία τα διαθέτουν για επίδειξη πλουτισμού, μακράν από το πνεύμα του Αγίου Νεκταρίου. Ξαφνικά ετέθη ζήτημα κομμουνιστικού δακτύλου ακόμα και για την επίκληση φιλάνθρωπου πνεύματος με σκοπό την επίλυση προβλημάτων φτώχειας. Ο σκουπιδότυπος «Η Άλλη Όψη της Αίγινας’’ ανακάλυψε κομμουνιστικό δάκτυλο. Η βαθειά Αίγινα, ορντίναντσα των Αγίων της σκουπίζει ότι πετά από τα τραπέζια του το παπαδαριό, χωρίς αγκομαχητό. Φαίνεται αυτό να της αναλογεί αν και το δίκαιο φωνάζει: ότι χαίρεται το παπαδαριό είναι κλεμμένο και ανήκει στο λαό. ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!

Δυο σκουπιδότυποι, γλείφουν ασυστόλως την PLANACO, εταιρία που ακόμα και η Νομαρχία Πειραιά έχει τιμωρήσει για παραβάσεις. Ρεπορτάζ  -δήθεν- των «Νέων του Σαρωνικού» και της «Νέας Εποχής» σε ρόλο διαφημιστή και χωρίς κούραση: έχουν πάρει ακριβώς τα κείμενα που περιγράφουν την εταιρία στην ίδια της την ιστοσελίδα, ο εκδότης του ενός και μια συντάκτρια του ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας, σε ρόλους ξεπλύματος της μπόχας, στην κολυμπήθρα των δημοσίων σχέσεων. Για τη χωματερή που δημιούργησε η εταιρία ούτε κουβέντα από τους τσάτσους του τοπικού συστήματος. Για τα εργασιακά ούτε κουβέντα. Αυτό είναι, όσοι προσπαθούν να εκπροσωπήσουν εμάς χωρίς εμάς: άδειοι τενεκέδες, που όσο πιο άδειοι είναι τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν.

Από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: «Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ», Αθήνα 1993, σελίδες: 3Ο6-3Ο8

…Η λεηλασία των μνημείων γενικεύεται στις αρχές του ΙΘ΄ αιώνα. Ανασκαφές διενεργούνται σε ολόκληρη την Αττική και κυρίως στα περίχωρα των Αθηνών. Τα πλούσια ευρήματα ερέθισαν τη βουλιμία των αρχαιοσυλλεκτών, των περιηγητών και των κερδοσκόπων[113]. H ‘’αρχαιολογική’’ έρευνα έγινε ληστρική επιχείρηση με ολέθριες συνέπειες για τα μνημεία και τα έργα τέχνης. Το 18Ο7 συγκροτείται μια πολυεθνική εταιρία αρχαιοκαπήλων για ανασκαφές σε ελληνικούς αρχαιολογικούς χώρους και πώληση ευρημάτων στην ευρωπαϊκή αγορά. Μέλη της, αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες, κλασσικοί φιλόλογοι, τοπογράφοι, καλλιτέχνες κ.α. Οι Άγγλοι C. R. Cockerell[114] και John Foster, ο Βαυβαρός von Haken, ο Εσθονός βαρώνος von Stackelberg, ο Βυρτεμβέργιος ζωγράφος Linkh, ο γερμανός αρχιτέκτονας Haller von Hallerstein[115] και οι δανοί αρχαιολόγοι P. Bronsted[116] και Koes. Συνεργάτες ο Γάλλος αρχαιολόγος Fauvel, πρόξενος της Γαλλίας στην Αθήνα και ο επίσης αρχαιοκάπηλος Gropius, ο κατοπινός πρόξενος της Αυστρίας. Αποφασίζουν τη διενέργεια ανασκαφών στην Αίγινα, τη Φιγαλεία και την Ολυμπία.

Το 1811 αρχίζουν έρευνες στο ναό της Αφαίας, στην Αίγινα. Ανακαλύπτουν τα γκρεμισμένα αετώματα, 16 αγάλματα και πολλά άλλα καλλιτεχνήματα. Η είδηση προκαλεί αναστάτωση στο νησί. Οι κάτοικοι αξιώνουν να σταματήσουν αμέσως οι ανασκαφές. Η σπείρα μεταφέρει εσπευσμένως και με μυστικότητα τα ευρήματα στην Αθήνα και τα σφαλίζει σε κρυφή αποθήκη. Πολλά γλυπτά θα συντριβούν ή θα υποστούν φθορές κατά τη μεταφορά. Και επειδή ξέσπασαν έριδες ανάμεσα στα μέλη της συμμορίας για τη διανομή της λείας αποφασίζεται να κρατηθεί ενιαία η συλλογή και να αναζητηθεί αγοραστής στην Ευρώπη. Αντιμετωπίζουν όμως τον κίνδυνο να προδοθεί το κρησφύγετό τους στις Τουρκικές αρχές και να χάσουν το θησαυρό. Συμφωνούν γι’ αυτό να μετακομίσουν τα γλυπτά στο εξωτερικό για εκπλειστηριασμό. Την επιχείρηση την ανέλαβε ο Αυστριακός Gropius. Τα μάρμαρα μεταφέρονται με μουλάρια στον Κορινθιακό, από κει στη Ζάκυνθο και ύστερα στη Μάλτα. Στη δημοπρασία που έγινε το Νοέμβριο του 1812 πλειοδότησε ο εκπρόσωπος του Λουδοβίκου της Βαυαρίας προσφέροντας 1Ο.ΟΟΟ τσεκίνια.

Αποκαλύφθηκαν και δυσώδη παρασκήνια κατά τον πλειστηριασμό. Ο Gropius δωροδοκήθηκε από τον απεσταλμένο του Λουδοβίκου και κράτησε μυστικές τις προσφορές των Γάλλων και των Άγγλων[117]. Ο Cockerell μάλιστα που επιθυμούσε να αποκτήσουν οι συμπατριώτες του τα λάφυρα αξίωσε να ακυρωθεί η δημοπρασία. Τελικά οι Βαυαροί παρέλαβαν το θησαυρό –σε 63 κιβώτια– και τον μετάφεραν στο Μόναχο. Σήμερα οι αρχαιότητες που έκλεψε η πολυεθνική συμμορία από το ναό της Αφαίας αποτελούν τον πυρήνα του ελληνικού θησαυρού της Γλυπτοθήκης[118]…

[113] Charke

[114] Στους αρχαιοκαπηλικούς του άθλους περιλαμβάνεται και η εξαγωγή από την Ακρόπολη διαμέσου του δισδάρη ενός τμήματος από τη ζωφόρο του Παρθενών. Οι τούρκοι έριξαν το μάρμαρο μια νύχτα από το κάστρο στα ριζά. Ο Cockerell περίμενε στο συμφωνημένο μέρος με ένα κάρο, το παρέλαβε και το έστειλε στην Αγγλία. Το υπόλοιπο τμήμα βρισκόταν ήδη στο Λονδίνο ανάμεσα στα λάφυρα του Έλγιν.

[115] Πράκτορας του διαδόχου της Βαυαρίας Λουδοβίκου με αποστολή τη συγκέντρωση αρχαιοτήτων. Είχε εντολή να αγοράσει όλες τις κεφαλές των αλόγων που είχαν απομείνει στο ανατολικό αέτωμα του Παρθενών και μια Καρυάτιδα. Θα ενεργήσει ανασκαφές στα Μέγαρα και την Ιθάκη και θα αγοράσει το αρχαίο θέατρο της Μήλου για λογαριασμό του Λουδοβίκου.

[116] Αχρείος αρχαιοκάπηλος αυτό ο Δανός. Αναζητώντας αρχαιότητες θα μεταβεί το 1811 στην Κέα, θα μισθώσει εργάτες και θ’ αρχίσει ανασκαφές στις Πόλες, την αρχαία Ιουλίδα. Μαθαίνοντας οι κάτοικοι πως γίνεται ανασκαφική έρευνα ενθουσιάζονται και ανυποψίαστοι προσφέρουν εθελοντικά την εργασία τους. ήρθε στο φως πλήθος αρχαιοτήτων, ανάμεσά τους και πολλά ακέραια αγάλματα. Και τι έγινε αυτός ο θησαυρός; Τον φόρτωσε ο δανός ‘’αρχαιολάτρης’’ στο αγγλικό πλοίο ¨Η ωραία Νίνα» και μοσχοπούλησε τα γλυπτά στη δυτική Ευρώπη (Voyage dans la Grece 1826, σελ. 24)

[117] Ο Byron που βρισκόταν στην Αθήνα το 1811 και γνώριζε καλά τη δράση και τις αθλιότητες των ξένων αρχαιολωποδητών γράφει για τον Gropius ότι το όνομά του ταιριάζει με τα ατιμωτικά του έργα –παρετυμολογεί το Gropius από το grope «σουφρώνω». Ο Gropius, πρόξενος της Αγγλίας στο Τρίκερι ως το 1816 και ύστερα της Αυστρίας στην Αθήνα, θησαύρισε από τις αρχαιοκαπηλικές και άλλες παράνομες δραστηριότητες. Σκηνοθετούσε ύστερα από συνεννόηση με τους πλοιάρχους, αβαρίες και ναυάγια και μοιράζονταν τις αποζημιώσεις για το ασφαλισμένο φορτίο (Κυρ. Σιμόπουλος, Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, τ. Γ2, σ. 135, σημ. 5)

[118] Τα γλυπτά τοποθετήθηκαν στην «Αιγινήτια αίθουσα» του Μουσείου, ύστερα από βάναυσες συμπληρώσεις που έγιναν στη Ρώμη από τον B. Thorwalsen. Αυτές οι προσθήκες θα αφαιρεθούν ύστερα από ένα περίπου αιώνα. 

Χρήσιμες διευθύνσεις για τα πρόσωπα που κατάκλεψαν τις αρχαιότητες από την Αίγινα, κι από αλλού:

1.http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Robert_Cockerell

2.http://argolikivivliothiki.gr/2009/04/28/otto-magnus-von-stackelberg-%CF%8C%CF%84%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%86%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BA/

3.http://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Haller_von_Hallerstein

4.http://books.google.gr/books?id=NWj1yz4rC5EC&pg=PA80-IA3&lpg=PA80-IA3&dq=Haller+von+Hallerstein&source=bl&ots=1IerZoXdor&sig=ZwGCBSd7XGnKruKSWQBq5wHrxnk&hl=el&ei=bwSzS-bNBoO84gaPuLmiAg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=10&ved=0CDYQ6AEwCQ#v=onepage&q=Haller%20von%20Hallerstein&f=false

5.http://openlibrary.org/b/OL21983769M/Georg_Christian_Gropius_als_Agent_Konsul_und_Archäologe_in_Griechenland_1803-1850

6. http://books.google.gr/books?id=DSf3_deQfJkC&pg=PA20&lpg=PA20&dq=gropius+griechenland&source=bl&ots=a3ccVN5DWV&sig=MUMh-WDMrxCtNBczjD6SLLmwrqw&hl=el&ei=_gWzS42GDIr44AaJvbnAAg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CBgQ6AEwAw#v=onepage&q=gropius%20griechenland&f=false

Φωτογραφίες κλεμμένων αρχαιοτήτων και από το ναό της Αφαίας: http://users.thess.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/Afaia/an.ae/Afaia.Anatoliko%20aetwma8.htm

Ό,τι έχει απομείνει στην Αφαία: http://www.youtube.com/watch?v=LW8typTViPI

H «Νέα Εποχή» διαφημίζει τον αρχιτέκτονα Πανταβό και το «έξυπνο σπίτι» που προωθεί ως πατέντα. Η συνέντευξη κορυφώνεται με την εξής ερώτηση: Σε ποιους απευθύνεται το a kaza; Ο αρχιτέκτονας απαντά για λογαριασμό αυτών που ενδιαφέρονται για το «έξυπνο σπίτι» ότι είναι  μια ομάδα ανθρώπων που καταλαβαίνουν από «ευαισθησία, προγραμματισμό, μεράκι και υπευθυνότητα». Για την ταμπακιέρα (δηλαδή για το πορτοφόλι)καμιά κουβέντα.

Ξανακάνουμε την  ερώτηση: Σε ποιους απευθύνεται το a kaza;

ΥΓ: Εδώ που τα λέμε πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας: πρώτοι στην Αίγινα μιλήσαμε για τα βιοκλιματικά σπίτια, που μόνο άνθρωποι με καλό εισόδημα μπορούν να χτίσουν. Αν και  με πολλή κριτική τότε [Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 4, σελίδες: 21-24, άρθρο με τίτλο: «Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική υπό διωγμόν στην Αίγινα», http://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-42.pdf ] κάναμε αθέλητα ένα είδος διαφήμισης, στο πλαίσιο μιας ενημέρωσης για το παράνομο φρένο που είχε βάλει η πολεοδομία Πειραιά στον αρχιτέκτονα βιοκλιματικής κατοικίας, Κ. Τσίπηρα. Αργότερα άνοιξαν οι αγορές του «εναλλακτικού σπιτιού» για όσους «τα ‘χουν» και ενισχύθηκαν πολιτικά και κοινωνικά οι αντιλήψεις για τον πράσινο καπιταλισμό [Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 6, σελίδες: 147-149, άρθρο με τίτλο «Εκδηλώσεις για την ‘’ανακύκλωση’’ ως η ανακύκλωση των δημοσίων σχέσεων», http://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-6.pdf ]

[Από το «ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΟΠΛΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ‘’ΗΛΙΟΥ’’», τόμος Ε΄]

ΓΚΙΩΝΗΣ. Ούτω καλείται εις την κοινήν νεοελληνικήν ο άλλως καλούμενος σκωψ ή αιγωλιός. Η ονομασία επλάσθη πιθανώς εκ της φωνής του πτηνού.

Λαογραφία. Κατά τινα νεοελληνικήν παράδοσιν, ο γκιώνης ήτο άνθρωπος και δούλος του ανθρώπου, επίσης κούκου. Επειδή όμως «ο κούκος ήτο πολύ κακός και ο γκιώνης δεν μπορούσε να υποφέρη τους θυμούς του, απεφάσισε να φύγη και ζήτησε να του πληρώση τους κόπους του. Ο κούκος όμως που ήθελε να του φάη τα λεφτά, γιατί ήταν πλεονέκτης, του είπε πως δεν του χρωστούσε τίποτε. Ο γκιώνης τότε συχάθηκε τους ανθρώπους και παρακάλεσε τον θεόν να τον κάνη πουλί. Ο θεός τον άκουσε και τον έκαμε πουλί».

[Όλα αυτά βέβαια που αναφέρει η παλιά εγκυκλοπαίδεια του «Ήλιου’», συνέβαιναν στο παρελθόν, όταν τα αφεντικά ήταν κακά…]

Έχει εξαφανιστεί το αφισάκι που καλούσε τους άνεργους του νησιού να κάνουν καριέρα στο σούπερ μάρκετ της ΑΝΕΔΗΚ, αλλά το Πάσχα, εμφανίστηκαν όπως και το καλοκαίρι, παιδιά χωρίς ποδιά, που είτε κουβαλούσαν εμπορεύματα, είτε ήταν δίπλα στο ταμείο. Δεν θα αναρωτηθούμε για το νόμιμο της υπόθεσης αυτής για μια επιχείρηση που είναι γνωστή για το «σταυρό στο χέρι» που κρατά και τη βοήθεια του «Αγίου». Το γνωρίζουμε ήδη ότι ο Θεός βοηθά…

Αυτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι είναι, το πόσο ακόμα…

Με το στρατιωτικό όρο «απόβαση», ο Δήμος της Αίγινας, μαζί με χορηγούς όπως τους σκουπιδότοπους Aegina Portal και Νέα Εποχή καθώς και άλλους επιχειρηματίες στο νησί,  υποστηρίζει αγώνα μοτοσυκλετών ο οποίος θα διεξαχθεί σε ένα χώρο που ακόμα ονομάζεται δάσος στην Αίγινα. Από τη μια ο Δήμος της Αίγινας ετοιμάζει περιηγήσεις των σχολείων στο δάσος κι από την άλλη υποστηρίζει την «απόβαση» εκατό περίπου μηχανών τα οποία θα διασχίσουν μέχρι και δύσβατα μονοπάτια μέσα σ’ αυτό. Δίπλα στις εγκαταστάσεις του ΕΚΠΑΖ, ετοιμάζουν πίστα για μοτοσυκλέτες. Αυτή η περιφρόνηση, βέβαια, στις «λειτουργίες της Φύσης» δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να εκπλήσσει τους συντάκτες του ανωνύμου κείμενου που κυκλοφόρησε για συλλογή υπογραφών εναντίον αυτής της διοργάνωσης. Η «περιφρόνηση προς τις λειτουργίες της Φύσης» συμβαίνει και όταν οι μεγαλοεργολάβοι του νησιού δουλεύουν παράνομα τα φανερά τους εργοτάξια, όταν οι πλούσιοι έχουν χτίσει σε κορυφογραμμές της Αίγινας, όταν έχουν γίνει βόθροι τα πηγάδια, όταν η τουριστική ανάπτυξη είναι πάνω από όλα, όταν το jet (ξε)ski αναδεικνύεται σε επίσημο σπορ του καλοκαιριού…

Για αυτό και το αδύναμο κείμενό τους ποντάρει στο να πείσει ότι ο τουρισμός από τους ελάχιστους επισκέπτες της χλωρίδας της Αίγινας είναι πιο μεγάλος από αυτόν που θα δημιουργηθεί από τους τουρίστες με τα endurο. Για αυτό και το αναιμικό κείμενο διαμαρτυρίας, δεν λέει αν πρέπει να καταργηθούν γενικά αυτού του τύπου διοργανώσεις αλλά περιορίζεται στο «έξω από το νησί». Για ποιο τουρισμό μιλά το κείμενο αυτό; σα να μην γνωρίζουν το τι ακριβώς συμβαίνει στο νησί ή κατοικούν σε μέρος που είναι μακριά από το θόρυβο και απλά απειλούνται από αυτή διοργάνωση. Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι ο τουρισμός στην Αίγινα είναι ένα αδιάφορο βουητό που αγοράζει, καταναλώνει εικόνες, σπαταλά το νερό και κάνει τις ταμειακές να τραγουδούν; Ποιοι έρχονται στην Αίγινα για να θαυμάσουν τη χλωρίδα και την άγρια πανίδα της; Πόσοι κάθε χρόνο περπατούν στα βουνά ακολουθώντας τα μονοπάτια που ανέδειξε ο Τόμσον ή άλλοι περιστασιακοί φυσιολάτρες;

Οφείλουμε να αντιταχθούμε σε αυτή τη διοργάνωση αρκεί να θέσουμε και γενικότερα τους όρους μιας τέτοιας δράσης που να περιλαμβάνει γενικούς στόχους και αρχές σε σχέση με τις λειτουργίες της Φύσης, σε σχέση με τον τουρισμό και την οικονομία κι όχι μια διαμαρτυρία για να μη χάσουν απλώς την ησυχία τους κάποιοι που έχτισαν σπίτι στις ήσυχες γωνιές αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα.

Από το βιβλίο του Κυριακού Σιμόπουλου: «Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ», Αθήνα 1993, σελίδα 31Ο

…Την αρπαγή των γλυπτών της Αφαίας επιχειρεί με περισσό θράσος να δικαιολογήσει ο Βαυαρός «βασιλικός αρχιτέκτων» Leo von Klenze. Αν εξαιρέσουμε, γράφει τις περιπτώσεις κλοπής για κερδοσκοπικούς σκοπούς ή ματαιοδοξία, «η μεταφορά και διαφύλαξη των ελληνικών καλλιτεχνημάτων στα ευρωπαϊκά μουσεία αποτελεί σωτήριο έργο που θυμίζει τον Περσέα και το Βελλερεφόντη». Ο πρώτος σκότωσε τη Γοργόνα Μέδουσα και τον Δράκοντα που φρουρούσε την Ανδρομέδα και ο δεύτερος το Τέρας Χίμαιρα. Χάρη στις αρπαγές, συνεχίζει ο ανενδοίαστος Klenze, «αναπτύχθηκαν η αρχαιολογία και η αρχαιογνωσία και άνοιξε μια περίοδος στην ιστορία της Τέχνης»! και για τη λεηλασία των ελληνικών αρχαιοτήτων από τους ξένους: «Όλοι σχεδόν οι περιηγητές κουβαλούν στις αποσκευές τους, εκτός από μολύβι και κουμπάσο, κασμά και φτυάρι. Έτσι, κρατώντας με το ένα χέρι το σκαπτικό εργαλείο και με το άλλο τον Παυσανία, ανασκαλεύουν τα ιερά χώματα. Η ελληνική γη αποδείχθηκε για όλους γόνιμη. Σχεδόν όλες οι αγγλικές επαύλεις διακοσμήθηκαν με τα προϊόντα αυτών των εξερευνήσεων [124]. Για τις επαύλεις και τα παλάτια των γερμανών μεγιστάνων, την ασύστολη λεηλασία και τις βαρβαρότητες των συμπατριωτών του ούτε λέξη!…

[124] Uber die Hinwegfuhrung plastischer Kunstwerke aus dem jetzigen Griechenland und die neusten Unternehmungen dieser Art, Munchen 1821

Το ανυπόγραφο κείμενο που κυκλοφόρησε με στόχο τη συλλογή υπογραφών ενάντια στη διοργάνωση αγώνα endurο σε δασώδεις περιοχές της Αίγινας, περίπου το ίδιο, υπογράφεται από φορείς[1]. Ο Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Αίγινας, οι «Φίλοι της Αίγινας», ο Σύλλογος Παχιοράχης «Το Ελλάνιον Όρος», η ΜΚΟ «το Εργαστήρι της Αίγινας» και το ΕΚΠΑΖ (Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων). Όπως γράφαμε κι εχθές για το ίδιο κείμενο[2], υπάρχουν κάποια άλυτα ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον, στην Αίγινα για τα οποία το κείμενο δεν κάνει λόγο· άρα οι συντάκτες, είναι άνθρωποι που λίγο ως πολύ προστατεύουν απλά την ησυχία τους. Έχουν δηλαδή μια πολύ ιδιωτική οικολογία για να μπορέσουμε να σταθούμε μαζί. Κι όχι μόνο δεν διαψευστήκαμε αλλά επαληθευτήκαμε και με το παραπάνω. Απλά κοιτώντας τις υπογραφές των φορέων καταλαβαίνει κανείς, και πού μένουν και τι υπερασπίζονται εν τέλει. Όχι όμως ότι θα μπορούσαν να συνυπογράψουν και με τη ΜΚΟ «το εργαστήρι της Αίγινας» που οργάνωσε 2 παραστάσεις ­ αγώνες με jet (ξε)ski στην Αγία Μαρίνα.

Καταλήγοντας, για να μη μακρηγορούμε, επιμένουμε στο χθεσινό δημοσίευμα: «Οφείλουμε να αντιταχθούμε σε αυτή τη διοργάνωση αρκεί να θέσουμε και γενικότερα τους όρους μιας τέτοιας δράσης που να περιλαμβάνει γενικούς στόχους και αρχές σε σχέση με τις λειτουργίες της Φύσης, σε σχέση με τον τουρισμό και την οικονομία κι όχι μια διαμαρτυρία για να μη χάσουν απλώς την ησυχία τους κάποιοι που έχτισαν σπίτι στις ήσυχες γωνιές αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα».

[1] http://www.aeginaportal.gr/content/view/3427/1/lang,el/

[2] http://sxedia.espivblogs.net/2010/04/09/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%af%ce%b3%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%b2%ce%bf%ce%bb/

Έσκαψαν το βουνό. Έβγαλαν πέτρα.

Το ‘χτισαν πάλι με την ίδια του την πέτρα.

Στερέωσαν τα χώματα. Πιάσαν νερά.

Σημάδεψαν τα βήματα του Θεού στους λόφους

κι έφεραν λάδι από μακριά για το καντήλι τους.

Μιχάλης Γκανάς, «Ομαδικό Πορτρέτο»

Μέχρι να φτάσει το μαντάτο

κρύωνε το φαγητό στο πιάτο.

Απ’ το παλιό του το σακάκι

ένα κουμπάκι τώρα λείπει

και το δεξί του το μανίκι.

Μιχάλης Γκανάς, «Εργατικό Ατύχημα»

Τριμμένο σακάκι τριμμένο χέρι

μασχάλες ξηλωμένες.

Που θα φανούν στη σταύρωση.

Μιχάλης Γκανάς, άτιτλο

Με μια μακροσκελή επιστολή [http://www.aeginaportal.gr/content/view/3439/1/lang,el/], ο εργολάβος του attica enduro και της εισβολής 1ΟΟ δικύκλων στην Αίγινα, απαντά στις 5 υπογραφές φορέων που ανακάλυψαν ότι η Αίγινα αντιμετωπίζει περιβαλλοντικό ζήτημα. Με μια μεγαλοπρέπεια του τύπου: «προς τους Αιγινήτες» ο Σταθούλιας, πρόεδρος της εταιρίας αυτής, αναλαμβάνει να υπερασπίσει αυτήν την μικροαστική αμερικανιά [http://www.youtube.com/watch?v=uqdWUmIFpXI&feature=related]των εισβολέων που προαναγγέλλουν «απόβαση». Τα επιχειρήματά του αναλύονται σε 3 σκέλη. Το 1^ο σκέλος ούτε λίγο, ούτε πολύ λέει: «είμαστε ένα καλό πρότυπο οδικής κυκλοφορίας αφού λέμε ότι πρέπει να σεβόμαστε τον ΚΟΚ, δίνουμε διαλέξεις στα σχολεία κλπ». Δεν αναφέρουν ότι στο δάσος μάλλον δεν λειτουργεί ο ΚΟΚ και οι ίδιοι κάθε φορά που το κατακτούν αποτελούν και το νόμο του… Το 2^ο σκέλος αφορά την προστασία και τη γνωριμία με το δάσος, δηλαδή ότι άνθρωποι εξοικειώνονται με το δάσος σκάβοντας τα μονοπάτια του με τις τρακτερωτές ρόδες τους, πάνω στο δίκυκλο και με τον πανάκριβο εξοπλισμό τους. Το 3^ο σκέλος αφορά τα χρήματα, το μπικικίνι δηλαδή που έρχεται μέσω αυτών των διοργανώσεων ενώ με διάφορες αλχημείες που μόνο οι ίδιοι καταλαβαίνουν, δίνει και αριθμούς που αφορούν εκατομμύρια ευρώ. Το τελευταίο είναι κάτι σαν το «σκάσε και χειροκρότησε», αφού «είμαστε» και κάτι σαν «ευεργέτες του νησιού σας, αφού λεφτά θα σας φέρουμε με το δικό μας χόμπι».

Δεν χρειάζεται να αντικρούσουμε τα ‘’επιχειρήματα’’ του αρχηγού της απόβασης. Το χρήμα και το παραγοντιλίκι μυρίζει από μακριά μαζί με την κακοσμία μιας χυδαίας αμερικανικού τύπου φιέστας που λίγο ως πολύ υποβαθμίζει τη φύση σαν ένα πεδίο μιας άξεστης συμπεριφοράς στη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου. Θα έπρεπε ήδη να είχαμε συγκροτήσει μια αυτόνομη κίνηση μακριά από τους τύπους «η ησυχία μου στην οικία μου», να μπούμε με λόγο μπροστά στην «απόβαση» και να συγκρουστούμε τόσο με αυτούς όσο και με τους άστολους και ένστολους του τοπικού μας συστήματος.

Εκεί που πρέπει να σταθούμε, ίσως, είναι τόσο στην επιλογή της Δημοτική Αρχής να αναλάβει υπό την αιγίδα της αυτήν την «απόβαση» όσο και στους λόγους που κοινωνικοπολιτικά βαστάζοι της, οι φορείς αυτοί, αντιδρούν στην απόφασή της.  Η αλήθεια είναι ότι η Δημοτική Αρχή μετρά απολογιστικά το «τι κερδίζω και τι χάνω». Αν κερδίζει περισσότερα από τους μικροαστούς μηχανόβιους της Κυριακής [άντε και Σαββατοκύριακο, για τον τουρισμό four season] και λιγότερα από τους άνευρους φυσιολάτρες, τότε για ποιο λόγο να μην θέσει υπό την αιγίδα της τη διοργάνωση αυτή, αφού «κέρδος θα έχει το νησί»; Αν οι επευφημίες στο έμπα και στο έβγα των εισβολέων είναι πιο σημαντικές από 5 υπογραφές φορέων φιλήσυχων εραστών της ευζωίας που κατά καιρούς φέρνουν 5 φίλους από το εξωτερικό και κάνουν τις διαδρομές του Gerald Thomson μαζί με άλλους 5 φίλους από τις «οικίες» κι αν μάλιστα η μια υπογραφή, αυτή της ΜΚΟ «Εργαστήρι της Αίγινας» έχει διοργανώσει κάτι αντίστοιχο στη θάλασσα με τα jet ξεski στην Αγιά Μαρίνα, τότε γιατί η δημοτική αρχή να μην ενισχύσει μια δραστηριότητα που θα την φέρει πιο κοντά στην αρπαγή της πολιτικής υπεραξίας; Αν μάλιστα για την Αίγινα και τον κόσμο της, το δάσος είναι η μυρωδιά του πεύκου , που έρχεται από το ανοιχτό τζάμι του αυτοκινήτου ενώ οδηγούμε για την παραλία «που πάμε να φάμε», αποθεώνοντας τη μηχανή, τότε για ποιο λόγο ένας τοπικός καίσαρας να μη θέλει την ανάπτυξη του τόπου αφού και αυτή με τη σειρά της θα φέρει ψήφους, πολιτική συναίνεση, περισσότερους ανθρώπους στο νησί και περισσότερο χρήμα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Αυτό το επιχείρημα δεν έχουν και οι 5 φορείς που δηλώνουν ότι θα επιδείξουν «μηδενική ανοχή» [θα βάλουν τα κορμιά τους μπροστά]; Αυτοί δεν εκτιμούν ότι οι εραστές της πανίδας της Αίγινας είναι περισσότεροι από αυτούς τους 1ΟΟ εισβολείς και η Αίγινα θα χάσει τους πρώτους;

Αυτά λοιπόν για όσους με κοντά ποδάρια προσπαθούν να σώσουν απλώς τα κεκτημένα ΤΟΥΣ [http://sxedia.espivblogs.net/2010/04/10/%ce%b7-%c2%ab%ce%b7%cf%83%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85%c2%bb-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%af%ce%b3%ce%b9/ ].

Αυτά για όσους θα πατήσουν στα κεφάλια μας για να υφαρπάξουν με τις ευλογίες μας την πολιτική μας δύναμη.

Αυτά για τον πολιτισμό της κυριαρχίας της μηχανής που θα κάνει ένα βήμα μπροστά, εκεί που εμείς κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Τρομοκρατία = Τρόμος και Kράτος

Κράτος
Να μας στα πέριορα τ’ αλαργινά του κόσμου
στους έρημους κι απάτητους Σκυθικούς δρόμους.
Τώρα δουλειά σου, ω Ήφαιστε, όσα ο πατέρας
πρόσταξε, να γνοιαστείς, και τον άνομο τούτο

στα βράχια στους ψηλούς γκρεμούς να πεδικλώσεις
μ’ αλύσων ασύντριφτα δεσμά ατσαλένια,
γιατί έκλεψε της πάντεχνης φωτιάς τη φλόγα,
-τ’ άνθος σου εσένα- και το χάρισε τ’ ανθρώπου.
Τέτοιο κρίμα χρωστάει λοιπόν να μας πλερώσει,

για να μάθει του Δία την εξουσία να στρέγει
και τους φιλάνθρωπους τους τρόπους του ν’ αφήσει.

Ήφαιστος
Κράτος και Βία, για σας η προσταγή του Δία
τέλειωσε και πια τίποτα δε στέκει ‘μπόδιο·
μα εμέ, δε μου βαστά η ψυχή θεό συγγενή μου

στ’ άγριο τούτο ποροφάραγγο να δέσω.
Όμως να σφίξω την καρδιά μου ανάγκη πάσα,
γιατί βαρύ ‘ναι ν’ αψηφώ του Δία το λόγο…

[Από την τραγωδία « Προμηθέας Δεσμώτης», του Αισχύλου, μετάφραση Γ. Γρυπάρη, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ]

Από την εποχή του Αισχύλου, η Βία και το Κράτος καταγράφονται ως τα όργανα της εξουσίας που αποφασίζουν τη φυλάκιση, την απομόνωση, τη λοιδορία, τα βασανιστήρια, το χαμό όσων αγωνίζονται να δώσουν τη «φωτιά» στους ανθρώπους. Η φωτιά που διαχρονικά είναι το σύμβολο της ισότητας και δικαιοσύνης απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία που με τη Βία και το Κράτος συντηρείται και αναπαράγεται κάθε αδικία.

Βασανιστήρια, εξαφανίσεις, οργανωμένη συκοφαντία, εξορία, αποδιοπόμπευση, δολοφονίες, απαγωγές, φυλακίσεις, εκκαθαρίσεις, γενοκτονίες, πολέμους, ιδιώνυμα, μυστικούς μηχανισμούς καθώς και άλλα έχει στη φαρέτρα της, η κάθε εξουσία, απέναντι σε κάθε αγώνα που διεκδικεί δικαιώματα προς την ελευθερία και τη μοιρασιά του κοινωνικού πλούτου.

Γιατί να είναι έντιμη σήμερα που συκοφαντεί, συλλαμβάνει, λοιδορεί με τη βοήθεια των ΜΜΕ, φυλακίζει, στοχοποιεί αγωνιστές, χωρίς στοιχεία μόνο με τις κατασκευασμένες ενδείξεις και την αναρχική αντίληψη για τον αγώνα;

Κι αφού δολοφόνησαν ένα νέο άνθρωπο, τον αναρχικό Λ. Φούντα πισώπλατα, κι αφού κανένας δημόσιος κατήγορος δεν άσκησε δίωξη, ούτε καν κανείς απ’ το περιβάλλον του δεν έκανε αγωγή για εκ προμελέτης φόνο, σήμερα συλλαμβάνουν 6 αναρχικούς ως τρομοκράτες, με στοιχεία που θα μπορούσαν να υπάρχουν σε οποιοδήποτε σπίτι, ενώ ετοιμάζονται να συλλάβουν κι άλλους. Με συνεργό τα ΜΜΕ, οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους εφάρμοσαν στο έπακρο τη ναζιστική αρχή της προπαγάνδας που υποτιμά απόλυτα τον απλό άνθρωπο κατά τη διάδοση του οργανωμένου ψέματος. Όπως γράφτηκε από τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ: «…Η μάζα δε θα θυμηθεί παρά τότε μόνο όταν της επαναλάβουν χίλιες φορές ορισμένες απλές έννοιες …  Εάν ψεύδεστε, πρέπει τα ψεύδη σας να είναι πελώρια … Κι απʼ το πιο μεγάλο απʼ τα ψέματα, πάντοτε γίνεται πιστευτό ένα μέρος του.»

Οι δασκαλεμένοι από την αστυνομία δημοσιογράφοι, από την εποχή των μεγάλων εξαρθρώσεων του 2ΟΟ2, όμως, βρήκαν το μάστορά τους: Ένα άνευ προηγουμένου από τη μεταπολίτευση και μετά, θαρραλέο κίνημα διαμαρτυρίας, κίνημα αντιεξουσιαστικό που είναι διαρκώς παρόν δείχνοντας και αποκαλύπτοντας όλα τα στοιχεία της νέας μεγάλης σκευωρίας. Όσο μικρό κι αν είναι απέναντι στα όρνια και στα σκυλιά του πολιτικού συστήματος, αυτό το κίνημα είναι η πραγματική και η μοναδική αντιπολίτευση στην ελληνική κοινωνία.

Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης επιβάλλει τη δημιουργία εχθρού: αυτού που θα εγκαινιάσει τη συνέχεια, όταν εχθρός θα είναι το σύνολο της κοινωνίας που θα απαιτήσει το ‘’νόμιμο αυτονόητο’’ μέχρι και το ‘’παράνομο αδύνατο’’, στην κατάσταση που όσο πάει γίνεται και πιο αδιανόητη. Οι δέσμες μέτρων που θα επακολουθήσουν με τις συνταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ για να μπαλώσουν τα ρήγματα του ‘’πλοίου’’ που βυθίζεται, ο «Καλλικράτης», ως το Μακρύ χέρι του Κράτους που θα οργανώσει την κοινωνία του ελέγχου, της οικονομικής αφαίμαξης και της καταστολής, είναι οι βασικές αιτίες για την προληπτική καταστολή που εφαρμόζεται.

Δεν είναι η πρώτη μεταπολιτευτική σκευωρία που θα καταρρεύσει ακόμα και στο επίπεδο των επίσημων θεσμών. Σε κάθε κοινωνικοπολιτική συγκυρία το κράτος με την ταξική επιλογή της οικονομικής αφαίμαξης και της περιστολής των δικαιωμάτων, αγωνιστές, με κάθε αφορμή ήταν αυτοί που πλήρωναν με τη ζωή τους, την υγεία τους ή την ελευθερία τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αντιεξουσιαστικός χώρος δέχεται τέτοια επίθεση και δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα συμβεί.

Η νέα αυτή μεγάλη σκευωρία αποτελεί ένα σημείο μόνο του ατέρμονου πολέμου ‘’κατά της τρομοκρατίας’’ των διαπλανητικών αφεντικών στο πλαίσιο μιας διαρκούς και διεθνούς αναδιάρθρωσης της οικονομίας της αγοράς και σε μια εποχή που οι ταξικοί αγώνες ολοένα και περισσότερο οξύνονται.

Οφείλουμε ακόμα και ως άνθρωποι να αντισταθούμε σ’ αυτούς που όχι μόνο παίζουν τις ζωές μας κορώνα/γράμματα στα χρηματιστήριά τους αλλά επιδιώκουν να αφαιρέσουν από την κοινωνία τις θεμελιακές αξίες, αυτές που την κάνουν να λέγεται κοινωνία: την αλληλεγγύη και την αντίσταση. Να αγωνιστούμε για να καταρριφθεί αυτή και οι επόμενες σκευωρίες που θα επακολουθήσουν.

Προμηθέας

«…Νέοι, με χθεσινή εξουσία και θαρρείτε 
πως πύργους έχετ’ άπαρτους· μα εγώ δεν είδα 
δυο βασιλιάδες απ’ αυτούς να γκρεμνιστούνε;
και τρίτο αυτόν θα δω, που βασιλεύει τώρα,
πολύ γρήγορα και άτιμα…»

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, Απρίλης 2Ο1Ο

Είναι το βασικό ερώτημα στο οποίο δεν απαντά το «εργαστήρι της Αίγινας» το οποίο κατά τ’ άλλα έστειλε μια πολύ καλή επιστολή [http://www.aeginaportal.gr/content/view/3453/1/lang,el] η οποία αποκαλύπτει το μπάχαλο που υπάρχει στους ίδιους τους θεσμούς και το πώς διοργανώνονται παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες στο πόδι, όπως αυτοί οι αγώνες στα μικρά δάση της Αίγινας. Το ερώτημα όμως που σχετίζεται με το σεβασμό στη Φύση [τα θαλάσσια οικοσυστήματα ανήκουν στη Φύση;] και στις λειτουργίες της, δεν απαντιέται. Κοντολογίς: τι διαφορά έχουν οι αγώνες jet ski, στη θάλασσα, από τους αγώνες endurο, στο βουνό;

Χρήσιμες παραπομπές: http://www.aeginaportal.gr/content/view/2397/49/lang,el ,

http://www.aeginaportal.gr/content/view/2448/52/lang,el

Από τη μια υποστήριξη στην εναλλακτική δραστηριότητα της ανταλλαγής σπόρων και φυτών και τους υπέροχους περίπατους στο δάσος του Μεσαγρού στη θέση Άγιος Παντελεήμονας, κι από την άλλη υποστήριξη στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Αυτό βέβαια είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου ή αλλιώς η έκπληξη για όσους συμμάχησαν με όλο αυτό το νέο πνεύμα της δημοτικής αρχής. Συνδυασμός κουλτούρας και εργολαβιών. Τουρισμού all season και η «ησυχία μου στην οικία μου». Αυτό όμως δεν είναι η εξουσία; Να ακούει, να ενσωματώνει, να συμμαχεί, προκειμένου να νομιμοποιήσει την απαλλοτρίωση της πολιτικής δύναμης των πολλών στους οποίους χαρίζει προσδοκίες για οφέλη.

Το ζήτημα είναι εμείς οι από κάτω τι κάνουμε. Και για πόσο ακόμα, θα δίνονται άλλοθι «υπό την αιγίδα»;

Απ’ ότι φαίνεται οι διαδικασίες του καφενείου, του τηλεφώνου και της κλειστής ανατροφοδοτούμενης παρέας, είναι πιο ισχυρές από κάθε ανοιχτή διαδικασία πολιτών/εργαζομένων που ρητά επιδιώκει ένα συνδικαλισμό στη βάση της ανοιχτής συνέλευσης και των διαδικασιών που αποκαθιστά την πολιτική ισότητα. Έτσι, η απόπειρα, το εγχείρημα αν θέλετε, η προσπάθεια για μια συλλογικότητα εργαζομένων, στην Αίγινα, που θα διεκδικεί σε επίπεδο τοπικό και γενικότερα θα αποτελεί έναν κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας διεκδίκησης για την επαναφορά του απαλλοτριωμένου πλούτου και της ελευθερίας συνθλίβεται από κρυψίνοες συμπεριφορές, από καθημερινές κακίες… Ένα νεφέλωμα υποψιών πίσω από τις πλάτες της οριζόντιας συνεύρεσης, ετεροκαθορισμός από αυτά που δημόσια ακούγονται, με ανάπηρη την ευθύνη του Λόγου και της Πράξης, πίσω πάντα από ένα ανεπτυγμένο υπερεγώ και την ανάγκη μιας καλής εξουσίας που θα λύνει και θα δένει και βέβαια οι συνήθεις ρετσινιές για οτιδήποτε δεν πάει καλά. Αυτός φαίνεται να είναι ο κυρίαρχος πολιτισμός των ‘’μορφωμένων’’ μελών του νησιού μας, των ανθρώπων του «πνεύματος»…

«Γεια σου,

…Ο εργάτης είναι μύκητας που ζει με τους χυμούς του πεύκου. Η συνεχής χρήση εργάτη αποδυναμώνει το δένδρο μέχρι να ξεραθεί. Η μέλισσα τρώγοντας τις ακαθαρσίες του εργάτη, οι οποίες είναι γλυκές παράγει μέλι πολύ εύκολα…

…Το δασάκι του Βαθυπόταμου είναι στα σύνορα Αγίων κα Σουβάλας και φτάνει μέχρι την Βαγία. Εκεί έχουν αρχίσει τα δένδρα να ξεραίνονται.

Το δασάκι αυτό, στην ουσία, ένα από τα δάση της Αίγινας, δεν το περιποιείται κανένας και το καλοκαίρι κάνουμε βάρδιες εθελοντικά για να μην μας το κάψουν. Διότι η απάντηση του δασαρχείου είναι ότι είναι ιδιωτικό δάσος επειδή εκεί υπήρχαν παλιά χωράφια… Τώρα έχει γεμίσει σκουπίδια και οι ζώνες πυρασφάλειας είναι απροσπέλαστες. Έχουν ορισμένα κομμάτια καταπατηθεί και ορισμένα εν όψει κτηματολογίου έχουν περιφραχθεί και κανένας δεν κάνει τίποτα…»

[Σημείωση της σύνταξης: κάθε αναφορά για γνωστές εναλλακτικές μελισσοκομικές δραστηριότητες δέον να θεωρηθεί τυχαία...]

ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

- Τι διάβασα προχθές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση:

Έχουν ανοίξει, λέει, λάκκους και μας περιμένουνε.

-Τι λένε, ρε, οι μ…ς, ρε, τι λένε. Αρκετά με την κονόμα και τις μ…ς τους, αρκετά!

(Από λογοκριμένο διάλογο σε απεργιακή πορεία)

Μήνες τώρα το κεφάλαιο και το κράτος του προσπαθούν βίαια, με όπλα τη δημοσιονομική τρομοκρατία και τον τρόμο των ελλειμμάτων, να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των θυσιών που συνεπάγεται το Σύμφωνο Σταθερότητας: ο ήδη φτωχός μισθός μας πρέπει να μειωθεί ακόμα πιο δραστικά, η ήδη εντατικοποιημένη εργασιακά ζωή μας να γίνει πιο «παραγωγική» υπό τον πέλεκυ ακόμα και ενδεχόμενης απόλυσης, οι ίδιες μας οι προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή να ενταφιαστούν μπροστά στην άβυσσο της χρεοκοπίας. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται τώρα στην Ελλάδα µετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρµογής µιας νέας πολιτικής σοκ προκαλεί μια τόσο γενικευμένη αβεβαιότητα στην εργατική τάξη, σε όλους εμάς, που κρίθηκε αναγκαίο για την κυβέρνηση να προσθέσει ένα ακόμα τρομο-επεισόδιο στο γενικό σίριαλ της δημοσιονομικής τρομοκρατίας, αυτό της «εξάρθρωσης της νέας γενιάς τρομοκρατών». Η επιχείρηση αυτή δε στοχεύει μόνο στην ποινικοποίηση, την κοινωνική περιθωριοποίηση και απομόνωση με το στίγμα του «εγκληματία» ενός ολόκληρου κοινωνικο-πολιτικού χώρου που, μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού ιδιαίτερα το κρίσιμο τελευταίο διάστημα των απεργιών. Κυρίως χρησιμεύει στον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση: αυτή της εκ νέου νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του που, αφού με την πολιτική τους προκαλούν μια τόσο έντονη ανασφάλεια στους από κάτω για τη ζωή τους συνολικά, τουλάχιστον (έχουν την ελπίδα ότι θα) τους προσφέρουν την «ασφάλεια» και την «προστασία» της Αντιτρομοκρατικής ενάντια στους «επικίνδυνους νεο-τρομοκράτες».

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΓΕΝΙΚΑ;

Υπάρχουν ακόμα αφελείς που δε βλέπουν και βιώνουν στο πετσί τους πώς η κρίση του «δημόσιου χρέους» έχει γίνει για το κεφάλαιο εργαλείο συσσώρευσης και αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων; Υπάρχει ακόμα κανείς (εκτός κι αν ανήκει στην κυβέρνηση, τα σώματα ασφαλείας και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) που δε θέλει να παραδεχτεί ότι η πραγματική τρομοκρατία, η τρομοκρατία του κράτους, είναι:

• Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα μέσω της περικοπής των επιδομάτων, των υπερωριών, του ψαλιδίσματος του 14ου και 13ου μισθού και της επαπειλούμενης κατάργησής τους
• Η αύξηση των έμμεσων φόρων και αναδιάρθρωση της άμεσης φορολογίας επιβαρύνοντας περισσότερο την εργατική τάξη
• Η υπαγωγή της χώρας στην ευεργετική δανειοδοτική μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της Διεθνούς του Κεφαλαίου, που όπου «βοήθησε», επέβαλλε δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις και ουσιαστικά κατάργηση της μονιμότητας, αύξηση της ανεργίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των δημόσιων δαπανών (που οδήγησαν ακόμα και σε κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων). Η προσφυγή στο ΔΝΤ μάλιστα έχει και το αβαντάζ για την κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως –δήθεν– άμοιρη των ευθυνών για τα σκληρά μέτρα πειθάρχησης και έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αφού αυτά θα προέρχονται από έναν «εξωτερικό» φορέα και πιθανή απόρριψή του θα σημαίνει, σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης, «διεθνή απομόνωση της χώρας»
• Η αντίστοιχη και πιθανόν ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, χάριν της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας» και «μείωσης του κόστους εργασίας»
• Η εισαγωγή νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που μπροστά του, κατά γενική ομολογία, θα ωχριά το, κακήν-κακώς εκδιωχθέν μετά από μαζικές κινητοποιήσεις το 2001, νομοσχέδιο Γιαννίτση. Με άλλα λόγια επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στο κομμάτι του έμμεσου, κοινωνικού μισθού που δε μας δίνεται στο χέρι, στο μερίδιο μισθού που δεν κυκλοφορεί σαν ατομικό και που μας δίνεται έμμεσα, επιπλέον του άμεσου μισθού. Δε φτάνει που τα τελευταία 20 χρόνια το κράτος, με τη συμμετοχή των εργοδοτών και των συνδικαλιστών, διαχειριζόταν με τέτοιο τρόπο το ασφαλιστικό σύστημα ώστε αυτομείωνε τις εισφορές του, ψήφιζε νόμους για μείωση των εργοδοτικών εισφορών, έκανε ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα τεράστια χρέη των επιχειρήσεων στα ταμεία, επέκτεινε την επισφαλή εργασία μειώνοντας έτσι όχι μόνο τις ασφαλιστικές απολαβές των εργαζομένων αλλά και τα έσοδα των ταμείων (στην εκπαίδευση, οι αναπληρωτές και ιδιαίτερα οι ωρομίσθιοι είναι αυτοί οι συνάδελφοι των οποίων η αθλιότητα των εργασιακών τους σχέσεων και η μερικότητα της απασχόλησής τους έχει άμεση αντανάκλαση στην ασφαλιστική τους υποβάθμιση -όπως και των μόνιμων. Αφού το κράτος φρόντισε να αυξάνει κάθε χρόνο την επισφαλή εργασία με χιλιάδες ωρομίσθιους και αναπληρωτές, αφού φρόντισε δηλαδή να τους μετατρέψει σε μισο-εργαζόμενους, έρχεται με περίσσιο θράσος και μας λέει ότι η αναλογία συνταξιούχων-εργαζόμενων είναι προβληματική, τα «ελλείμματα» κλπ.), τώρα προβλέπονται τα εξής:
  • περικοπή από φέτος κατά 10% των συντάξεων άνω των 1400 ευρώ
  • περικοπή από φέτος των κατώτατων αναπηρικών συντάξεων (που δίνονται μετά από 15 χρόνια εργασίας) κατά 50%
  • μείωση μέχρι και 35% των συντάξεων που θα δίνονται με το νέο σύστημα και μείωση κατά 15% των συντάξεων που θα δοθούν την τρέχουσα δεκαετία
  • ανατροπή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η πλήρης σύνταξη θα δίνεται με τη συμπλήρωση 40 ετών συνεχούς εργασίας και έτσι το πραγματικό όριο εξόδου από τη μισθωτή εργασία ξεπερνά τα 65 ή και τα 67 χρόνια, αγγίζοντας ακόμα και τα 70 (!)  χρόνια

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΔΙΚΑ;

Πολύ πρόσφατα η υπουργός Παιδείας κατέθεσε και τη δική της συμβολή στην τρομοκρατική διαχείριση της εργατικής τάξης από την κυβέρνηση, με τη μορφή «πολυνομοσχεδίου» που φέρει το βαρύγδουπο και ψευδεπίγραφο τίτλο της νεο-οργουελιανής γλώσσας της εξουσίας «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού και καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην επαίδευση». Αν και αρκετές από τις διατάξεις του δεν αποτελούν κάτι το καινούργιο καθώς είχαν θεσμοθετηθεί σε παλαιότερους νόμους αλλά δεν είχαν ποτέ ισχύσει λόγω ανοιχτών ή και υπόγειων αντιδράσεων εναντίον τους, η επαναφορά τους τώρα μαζί με την εισαγωγή νέων προφανώς δείχνει ότι, μεσούσης της κρίσης του «δημόσιου χρέους», η εξουσία θεωρεί πως ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων είναι ευνοϊκός για αυτήν.

Σε γενικές γραμμές το πολυνομοσχέδιο προσπαθεί κι αυτό με τη σειρά του όπως τόσα προηγούμενα να επιτείνει τον ανταγωνιστικό-επιλεκτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, βάζοντας στο στόχαστρο, σε πρώτη φάση, τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Η βασική συνταγή που ακολουθείται κι εδώ είναι αυτή της υποχρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης για ένα τόσο φτηνό και πειθαρχημένο σχολείο που οι προκάτοχοι της νυν υπουργού μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν. Οι βασικές ρυθμίσεις για την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών είναι οι ακόλουθες:

• Για να συμμετέχει υποψήφιος εκπαιδευτικός σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την είσοδό του στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαθέτει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας από πρόγραμμα ΑΕΙ ή μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης στην παιδαγωγική, τις επιστήμες της Αγωγής ή τις επιστήμες της εκπαίδευσης». Ήδη θεσμοθετημένο από το γνωστό ως νόμο Αρσένη (ν. 2525/1997) αλλά ουδέποτε σε ισχύ, το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας σε συνθήκες κρίσης δε μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο από επιπλέον εξετάσεις, δηλαδή αξιολόγηση, δηλαδή ανταγωνισμό και εν τέλει εμπόδιο και φραγμό στις προσλήψεις, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα το στόχο της μείωσης των διορισμών και της εμπέδωσης της λογικής της συνεχούς απόδειξης της «επάρκειας». Επιπρόσθετα, τίποτα δεν αποκλείει ότι το Πιστοποιητικό αυτό δε θα πληρώνεται από τους ίδιους τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς ενταγμένο στη λογική της αυτοεπένδυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου. Κυκλοφόρησε ήδη, ως είδηση, ότι η Ενωση Ελλήνων Φυσικών ετοιμάζει τμήματα παρακολούθησης ( κάποιοι έμαθαν τηλεφωνικά ότι κοστίζει …300 ευρώ αν και επισήμως είναι δωρεάν)
• Οι πίνακες προϋπηρεσίας παύουν να τροφοδοτούνται στις 30/6/2010 και οι υποψήφιοι (όλων των εργασιακών κατηγοριών, ακόμα και αναπληρωτές και ωρομίσθιοι) που συγκεντρώνουν τη βάση στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ θα εντάσσονται σε ενιαίο πίνακα υποψηφίων για διορισμό ή πρόσληψη. Με άλλα λόγια, η αναλογία 40%-60% που προέκυψε μετά από αγώνες και σήμαινε το ροκάνισμα της επιλεκτικότητας του ΑΣΕΠ παύει και μαζί της η προϋπηρεσία όσων ακόμα και σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης ως ωρομίσθιοι πόνταραν σ’ αυτήν. Επιπλέον, ο «ανοιχτός» χαρακτήρας των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ (χωρίς προκήρυξη συγκεκριμένου αριθμού θέσεων), απαλάσσει το κράτος από μια επιπλέον υποχρέωση απέναντι στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς.
• Σε συνδυασμό με την παραπάνω διάταξη, τα πολυπληθή τμήματα μαθητών και η υπερωριακή (μέχρι 5 ώρες) απασχόληση των μόνιμων, δηλαδή το στράγγισμά τους, οδηγούν στην ελαχιστοποίηση των διορισμών. Επί πλέον στην επαρχία ο συνωστισμός των μαθητών σε τριαντάρια τμήματα  θα προκαλέσει  κατάργηση σχολικών μονάδων.
• Κι ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που έχει αριστεύσει στη χρήση της οργουελιανής νεο-γλώσσας διατυμπανίζει την κατάργηση της ωρομισθίας, επαναφέρει τον ουδέποτε εφαρμοσθέντα θεσμό του «αναπληρωτή με μειωμένο ωράριο» για τις ώρες που θα έχουν απομείνει από την «αξιοποίηση» των μόνιμων, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης.
• Για τους επιτέλους νεοδιοριζόμενους μετά από αλλεπάλληλες εξετάσεις και συνεχή ανταγωνισμό, προβλέπεται το καλύτερο: παραμένουν επί δύο χρόνια δόκιμοι υπό την εποπτεία του Μέντορα (!) και μετά από αξιολόγηση είτε μονιμοποιούνται ή παίρνουν το δρόμο της μετάταξης. Πραγματικά, τι αποτελεσματικότερο θα μπορούσαν να συλλάβουν οι «σοσιαλιστικοί» εγκέφαλοι του Υπουργείου ώστε οι «μαθητευόμενοι» εκπαιδευτικοί να υποκλίνονται έγκαιρα στην ιεραρχία, την πειθάρχηση και τη συμμόρφωση με τα αφεντικά τους!
• Το καλύτερο, αν και δυσκολευτήκαμε πολύ στην επιλογή, το αφήσαμε για το τέλος: Αυτοαξιολόγηση της Σχολικής Μονάδας. Για τους «αφελείς» συναδέλφους που «δε βλέπουν κάτι το μεμπτόν» στην αυτοξιολόγηση ή ακόμα περισσότερο για άλλους εργαζόμενους που ο χρόνιος εθισμός στις πολιτικές των διαχωρισμών και των διαιρέσεων έχει καλλιεργήσει υψηλά ποσοστά μνησικακίας και καννιβαλισμού, έχουμε να πούμε τα εξής βασικά: η κρατική εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό τομέα αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, στο βαθμό που αυτή κυρίως διαμορφώνει, κατηγοριοποιεί και κατανέμει το εμπόρευμα εργατική δύναμη, δηλαδή τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Σε περιόδους κρίσης, σαν αυτή που τόσο βίαια βιώνουμε σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν με διάφορους τρόπους να επιτείνουν την επιλεκτική λειτουργία της ψαλιδίζοντας τις προσδοκίες κοινωνικής ανόδου και τις απαιτήσεις των εκπαιδευόμενων, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης για άμβλυνση των διαχωρισμών και της επιλογής. Με άλλα λόγια, τίποτα στην εκπαίδευση (όπως και παντού άλλωστε) δεν είναι ουδέτερο: το τι μαθαίνεται, για ποιο σκοπό και πώς αποτελεί σημείο τριβής και διεκδίκησης, η ίδια η εκπαίδευση είναι ένα πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Για να βγάλει όμως η εκπαίδευση σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πειθαρχημένους, αποδοτικούς και υπάκουους σε Προγράμματα Σταθερότητας εργαζόμενους, θα πρέπει η αξιολόγησή τους να ανατεθεί σε ήδη αξιολογημένους εκπαιδευτές. Η πρωτοτυπία και πονηριά όμως του νέου πολυνομοσχεδίου δεν έγκειται μόνο στο ότι θεσπίζει πρώτα την αξιολόγηση των εκπαιδευτών, αλλά στο ότι λανσάρει αρχικά την «πρώτη φάση» της, όπως λέει, αυτή της Αυτοαξιολόγησης της Σχολικής Μονάδας. Όσο κι αν αυτή προβάλλεται ως ελεύθερη αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, δεν τσιμπάμε. Πρώτα απ’ όλα, γιατί παντού όπου εφαρμόζεται ακολουθείται από την εξωτερική αξιολόγηση με τις επιβραβεύσεις (ποιες άραγε σε εποχή γενικευμένης λιτότητας;) και τις ποινές της. Έπειτα, τα «ενδεικτικά σχέδια δράσης» της επιστημονικής επιτροπής και οι φόρμες αυτοαξιολόγησης που αφορούν τους πόρους της σχολικής μονάδας, τη διοίκησή της, την αξιολόγηση των μαθητών, τη φοίτηση και τη διαρροή τους, τις σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων (πράγματα ήδη γνωστά στο υπουργείο), παραπέμπουν σε μια τεχνοκρατική αντίληψη λειτουργίας μιας ανταγωνιστικής επιχείρησης, παρά σε ένα «ποιοτικό σχολείο» που έχει μότο «πρώτα ο μαθητής». Η αναφορά στην οικονομική στήριξη του σχολείου από το Δήμο, την Κοινότητα και το Σύλλογο Γονέων δείχνει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η σχολική μονάδα για την εξασφάλιση των πόρων της απαλλάσσοντας το κράτος από τις υποχρεώσεις του προς αυτήν. Στην ουσία η αυτοαξιολόγηση εμπλέκει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς (καθώς και τους μαθητές και τους γονείς) σε μια διαδικασία ενοχοποίησής τους για το «παραγόμενο έργο», γινόμενοι κριτές του εαυτού τους τη στιγμή που τα κριτήρια είναι προεπιλεγμένα από το κράτος. Είναι σαφές ότι οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελέσουν το βασικό κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και αυτοί θα χρεωθούν την αποτυχία ή επιτυχία τους στις εξετάσεις. Γενικότερα, στο κέντρο της αυτοαξιολόγησης, βρίσκεται η μετάθεση ευθυνών για την κατάσταση των σχολείων και η μετακύλιση των δαπανών τους σε όλους τους «εμπλεκόμενους» προς άγραν χορηγών εκτός από το κράτος που όχι μόνο επιβάλλει την εκπαιδευτική πολιτική αλλά και θα έρθει να επιβάλλει τις αναμενόμενες ποινές. Τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της αυτοαξιολόγησης δε θα αργήσει να την ακολουθήσει η κατηγοριοποίηση των σχολείων και η ανάλογη χρηματοδότησή τους, όπως μας δείχνουν τα άφθονα παραδείγματα από το εξωτερικό. 

  Κανένας  δεν πρέπει  πιά να  αμφιβάλει  για τις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει να εκτονώσει την οργή με ολιγοήμερες κλαδικές και σίγουρα αποτυχημένες απεργίες, αλλά ούτε και να  τρέφει καμιά ψευδαίσθηση για τα όρια του εναλλακτικού συνδικαλισμού των επαγγελματιών της ανάθεσης. Κι αν το ζήτημα της αυτοαξιολόγησης μπορεί να αντιμετωπιστεί με την άρνηση κάθε συλλόγου διδασκόντων να την εφαρμόσει σε συνεργασία με τους γονείς (και με τους μαθητές ακόμα, στη δευτεροβάθμια), τη γενικότερη επίθεση στο μισθό, τις εργασιακές σχέσεις και την ασφάλιση μόνο μια διευρυμένη ταξική συμμαχία με άλλους προλετάριους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να αναχαιτίσει.

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ ΔΡΑΣΗ!

ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΞΗΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΝ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΜΕ!

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ!

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

ΟΧΙ ΣΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΝΤΟΥΦΕΚΙΕΣ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Πρωτοβουλία  για  την Αυτοοργάνωση  στην εκπαίδευση

http://ekpaideysi.espivblogs.net/

Έξω από κυβερνητικά κτίρια της Νέας Υόρκης, διαδήλωσαν ηλιοκαμένες καλλονές αιγινήτικης καταγωγής επιδιώκοντας την αποκατάστασης της Ιστορίας. Η Μις Αλαμπάμα, Mardy Tzitzis, μαζί με συνυποψήφιές της και μέλη της καμπάνιας «Solarium for Aegina» επέδωσαν ψήφισμα ενάντια στην απόφαση του Κογκρέσο, να συμπεριλάβει τον Πόρο (προσωρινή έδρα της ελληνικής Κυβέρνησης διάρκειας λίγων ημερών πριν την εγκατάστασή της στην Αίγινα) στο δίκτυο «Πρώτες Πρωτεύουσες του Κόσμου». Η διαδήλωση της οποίας ηγείται το κλιμάκιο της εν λόγω καμπάνιας πραγματοποιήθηκε ενάντια στο νέο νόμο για την τοπική Αυτοδιοίκηση, «Καλλικράτης». Μεταξύ αυτών ήταν και ομογενείς που διαμαρτύρονται για  τις υποχρεωτικές συνενώσεις των Δήμων καταγωγής τους όπως και για την αύξηση του κόστους φύλαξης των σκαφών αναψυχής από τα αντίστοιχα Δημοτικά Λιμενικά Ταμεία.

Η απάντηση στον κομμουνιστικό δάχτυλο  του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν μια Μερίδα με θέμα «Η φιλανθρωπία ως ξεχείλισμα αγάπης και ελευθερίας του εν Χριστώ αναγεννημένου προσώπου», στο ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΧΩΡΟ της γνωστής θρησκευτικής βιομηχανίας . Εκεί ο εκπρόσωπος της Μητρόπολης μίλησε για το φιλανθρωπικό έργο της απαντώντας, έτσι, έμμεσα στην παρέμβαση του δημοτικού συμβούλου Σταμπουλή, ο οποίος έκανε λόγο για χλιδή σε μια εποχή κρίσης υπενθυμίζοντας τη λιτή ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Στο τέλος της Μερίδας «παρετέθη  γεύμα προσφορά της Ι. Μ. Αγίου Νεκτάριου».

Σε μια εποχή που οξύνεται η φτώχεια κι ο καπιταλισμός αναζητά διεξόδους συμπιέζοντας ακόμα πιο πολύ την ελευθερία και την εργασία, έχουμε αρθρογραφία προκλητική για το «όνειρο που έσβησε». Κι αυτό δεν είναι κάτι γήινο, κάτι υλικό, ή μια ιδέα βρε αδερφέ! για τη δικαιοσύνη, δεν είναι ούτε καν η σχετική μας καταναλωτική δυνατότητα να χαιρόμαστε κάποια αγαθά, μέσα σ’ αυτό το ξεσκισμένο σύστημα. Όχι, είναι «το όνειρο» της παραμονής του Σαρωνικού στην Γ’  κατηγορία «που έσβησε» παρουσία «5/6 ηρωικών φιλάθλων». Όνειρο το κλοτσοσκούφι, ήρωας το κορόιδο. Πώς τα λένε και τα γράφουν όλα αυτά χωρίς να ντρέπονται;

Όχι, ούτε τα γράφουν ούτε τα λένε, χωρίς έρεισμα. Ο κυρίαρχος πολιτισμός στην Αίγινα, εκφράζεται στο τρίπτυχο «Κλώνος/Σαρωνικός/Παραλία» γι’ αυτό και το όνειρο έσβησε…

Καλά μην κάνετε έτσι μας έμειναν τα υπόλοιπα 2/3, προς το παρόν. Κάτι είναι κι αυτό.

Υπό την αιγίδα του Δήμου Αίγινας οργανώθηκαν αγώνες δικύκλων που δεν επιτρέπονται και δεν προβλέπονται «σύμφωνα με την ισχύουσα δασική νομοθεσία». Το έγγραφο του δασαρχείου, δημοσιευμένο με αριθμό πρωτοκόλλου 4868/ Ο8.Ο4.2Ο1Ο, με την ένδειξη του κατεπείγοντος προς τους οργανωτές των αγώνων και με κοινοποίηση σε 5 υπηρεσίες  (διεύθυνση δασών, δασονομείο, πυροσβεστική, μπάτσους, δημοτική αρχή) εξηγεί γραπτά τα παραπάνω. Οι αγώνες όμως έγιναν. Δεν θα μπορούσαν να μη γίνουν. Ήταν η παραλία γεμάτη προκειμένου να χειροκροτήσει όλη αυτή την αποκρουστική αμερικάνικη σκατίλα που πλημμύρισε τα μικρά βουνά της Αίγινας και να κλείσει τ’ αυτιά της ή τα μάτια της μπροστά στο πρωτόγνωρο για το νησί θέαμα. Για τις υπηρεσίες δεν το συζητάμε. Ούτε καν να υπερασπιστούν το νόμο και «την ισχύουσα δασική νομοθεσία». Αυτά όμως γίνονται κι όταν συμβαίνει παραβίαση το ισχύοντος δικαίου για την οποία το πλήθος δυσφορεί. Πόσο μάλλον όταν συναινεί σ’ αυτήν. Κι είναι μάλλον πολύ αδύναμο το να βρεθεί υπάλληλος, μεμονωμένος, που θα υπερασπιστεί το αυτονόητο ή απλά την «αξιοπρέπεια» του περιεχομένου της εργασίας του…

Όλα δείχνουν ότι το σχέδιο «Καλλικράτης» θα μετατρέψει τις τοπικές αυτοδιοικήσεις σε τοπικές κυβερνήσεις. Δηλαδή οι «άνθρωποι της διπλανής πόρτας», θα αναλάβουν αρμοδιότητες κοινωνικών υπηρεσιών (σχολεία, νηπιαγωγεία, δημόσια υγεία, πολιτισμός κλπ.) από τις Νομαρχίες και τα Υπουργεία. Οι «άνθρωποι της διπλανής πόρτας», που θα αναλάβουν θέσεις εξουσίας με την ήδη ελλιπή χρηματοδότηση θα κληθούν να καλύψουν τα κενά ή αλλιώς να «εξορθολογίσουν τις κοινωνικές δαπάνες και παροχές» με την αύξηση των δημοτικών τελών, μέσω της σύμπραξης με τη τοπική και όχι μόνο αγορά και με την εφαρμογή της ανταποδοτικότητας στις όποιες παροχές. Αργότερα θα μπορούμε να μιλήσουμε για το ξεπούλημα σε ιδιώτες της περιουσίας του δήμου. Οι απολύσεις συμβασιούχων καθώς και η ευθεία επέμβαση των «ανθρώπων της διπλανής πόρτας» σε τομείς όπως δημόσια Υγεία και Εκπαίδευση που εξασφαλίζει το σχέδιο «Καλλικράτης» μετατρέπει τους «ανθρώπους της διπλανής πόρτας» σε πορτιέρηδες-λακέδες του κοινωνικού συστήματος. Οι επόμενες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από το δημαρχείο δεν θα τύχουν της όποιας συμπάθειας, εφόσον αυτοδικαίως ο Δήμος δεν  θα είναι το μακρύ χέρι του κράτους, θα είναι το ίδιο το κράτος.

Η αρλουμπολογία βέβαια στο νησί, προσανατολίζει τη συζήτηση στις συνενώσεις που δεν θα αγγίξουν την Αίγινα. Γνωρίζοντας πολύ καλά το τι θα συμβεί, οι επίδοξοι διαχειριστές επιδιώκουν ισχυρές συναινέσεις (π.χ. επικείμενη συνεργασία Sakis-Takis) ακριβώς για να μην υπάρξουν οι κραδασμοί, αυτοί που φοβούνται. Από τη μια το κοινωνικό ζήτημα και εμείς. Από την άλλη οι διαχειριστές της αθλιότητας μπροστά μας. Θα τα ξαναπούμε.

Διαβάστε ένα ενδιαφέρον κείμενο

ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ

…Τώρα με το θέμα της Επαγγελματικής Σουβάλας: παλαιοί επαγγελματίες και νυν συνταξιούχοι προκειμένου μην χάσουν το έλεγχο της Επαγγελματικής ζήτησαν από συγγενείς τους επαγγελματίες, να τους δώσουν εξουσιοδοτήσεις ώστε να παραβρίσκονται αντί αυτών στις  συνελεύσεις και να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ώστε να μην χάσουν τις προηγούμενες θέσεις τους. Έτσι ξαναβγήκαν. Είναι οι ίδιοι που κινούν τα νήματα για την τσιμεντοποίηση της Σουβάλας από πρόπερσι οι ίδιοι που είχαν και πέρσι ζητήσει το κλείσιμο του δρόμου του λιμανιού της Σουβάλας…

…Το καταστατικό τους είναι ένα απλό καταστατικό το όποιο οι ίδιοι το ρυθμίζουν όπως θέλουν… ήδη έχουν αρχίσει οι αντιδράσεις… Το λιμάνι το κλείνουν οπότε θέλουν εκτελώντας χρέη αστυνομίας και προπηλακίζοντας τους οδηγούς φορτηγών και ειδικά μη αιγινήτες…

Με έναν ύμνο της Άνγκελα Δημητρίου, ενάντια στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έκλεισε η εβδομάδα Γκανά. Ακούστε τον!

Ο Π. Κουκούλης, με τη σύμφωνη γνώμη αυτών που περιμένουν έτσι κι αλλιώς να ξαναβγούν για χάρη των συμφερόντων τους αλλά και της ματαιοδοξίας τους να αισθάνονται ότι κυβερνούν και ιδιαίτερα μετά την υπόρρητη υπόσχεση μιας συναινετικής διακυβέρνησης Κουκούλη-Σακκιώτη, διέγραψε τρεις δημοτικούς συμβούλους από το συνδυασμό του. Ο λόγος, είναι, και σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε ο ίδιος ο ‘’κολοφώνας του πολιτισμού’’, Π. Κουκούλης, η άρνηση των τριών να συναινέσουν στην αίτηση για λήψη δανείου. Το τέλος δε της ανακοίνωσης είναι τόσο φαιδρό αφού ο αντιπρόσωπος της Αιγιναίων Πολιτείας καταλήγει: «Πιστεύω τέλος ότι οι διαγραφέντες σύμβουλοι, με τη στάση τους και τη γενικότερη πολιτική τους συμπεριφορά, έχουν απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών που τους τίμησαν με την ψήφο τους και το σταυρό προτίμησης». Με άλλα λόγια ο δικτατορίσκος-δήμαρχος Π. Κουκούλης, ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται, ότι μια από τις προεκλογικές υποσχέσεις ήταν η αίτηση για λήψη δανείου… Ας απολογηθούν αυτοί που στήριξαν τον κολοφώνα του πολιτισμού, τον καλό κύριο Παναγιώτη, τον μορφωμένο διαλλακτικό Τάκη… αριστεροί και δεξιοί.

Ποιοι μιλούν για ευταξία και νόμο; Ο Σκλάβαινας, ο άρχοντας με τις γουρούνες που έκλεινε και συνεχίζει να κλείνει τους δρόμους και τα πεζοδρόμια πλησίον του λιμανιού, και κάποιοι συνάδελφοί του, επαγγελματίες που έχουν γεμίσει τα πεζοδρόμια με τις καρέκλες τους και την πραμάτεια τους. Τους πειράξανε τα λίγα πραγματάκια που πουλούν στα καλαθάκια τους τα παιδιά από την Ασία. Απ’ ότι φαίνεται εμπνεύστηκαν από τους φασίστες συναδέλφους τους στην Ερμού της Αθήνας που βγήκαν και πήραν παραμάζωμα τους μαύρους. Με το σύνθημα για το σταμάτημα του «παραεμπορίου», οι ‘’δικοί μας’’, δίνουν το σύνθημα στην τοπική αστυνομία αλλά και διατηρούν το άλλοθι της αντιπολίτευσης και της άσκησης πολιτικής. Μ’ αυτά και μ’ αυτά συνελήφθηκαν και διαβητικοί μετανάστες οι οποίοι έμειναν στα κρατητήρια χωρίς φαρμακευτική αγωγή…

Άρθρο του Χρήστου Ρέππα

Είναι αλήθεια ότι οι στιγμές που ζούμε είναι κρίσιμες και ιστορικές. Η λαιμητόμος του  Ενιαίου Μηχανισμού Στήριξης ενεργοποιείται μετά το μήνυμα. Παπανδρέου. Το Δ.Ν.Τ, ο κατεξοχήν εγκληματικός μηχανισμός επιβολής νεοφιλελευθέρων πολιτικών και οι ορδές του  Τρισέ αναλαμβάνουν τώρα επίσημα ρόλο στην Ελλάδα. Ρόλο διασφάλισης των συμφερόντων του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και της ελληνικής καπιταλιστικής τάξης. Ιστορικά και πολιτικά ασφαλώς αλλάζουμε σελίδα. Η εποχή του ήπιου μονεταρισμού και των μέτριας έντασης νεοφιλελευθέρων πολιτικών έκλεισε. Το καθεστώς του Δ.Ν.Τ και του Μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Επιτήρησης αποτελεί μια προσπάθεια απελευθέρωσης του κανιβαλισμού του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για  ένα καθεστώς έξωθεν επιβολής αλλά για μια καθαρά ταξική στρατηγική: Η αστική τάξη, και ειδικά το διεθνοποιημένο κομμάτι της, προκειμένου να διατηρηθεί στην πρώτη ταχύτητα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού έρχεται σήμερα με τη συνδρομή αυτών των μηχανισμών να τσακίσει οτιδήποτε απέμεινε από το κράτος πρόνοιας και να εντατικοποιήσει το μηχανισμό εκμετάλλευσης. Παράλληλα ο μηχανισμός θα λειτουργήσει και ως εγγυητής των συμφερόντων του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Η Ελλάδα έχει να μπει σε  τέτοιο καθεστώς από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898.   

    Το εξωτερικό χρέος αξιοποιείται πολιτικά για μια ιστορικών διαστάσεων συντριβή των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Είναι ευκαιρία για το ελληνικό κεφάλαιο να τσακίσει συνολικά τις συλλογικές συμβάσεις και να πλήξει καθοριστικά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Μια συντριβή που επιχειρείται να γίνει στο όνομα της αποτροπής  χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας και σωτηρίας της «πατρίδας», για  να αποδυναμωθούν οι όποιες αντιστάσεις επιχειρηθούν. Ως πατρίδα βέβαια εννοούνται οι τραπεζίτες , οι χρηματιστές , οι βιομήχανοι και ο υπόλοιπος συφερτός του κεφαλαίου. Αυτοί σε τίποτα δεν πρέπει να θιχτούν, αντίθετα θα βγουν πολλαπλά κερδισμένοι. Τόσο από άποψη κερδών όσο, κυρίως, από άποψη κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών. Από την άποψη αυτή το μήνυμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο ήταν ένα επικοινωνιακό τερτίπι της δεκάρας , με το οποίο προσπάθησε να εξαπατήσει και πάλι τον ελληνικό λαό, όπως κατάφερε να τον εξαπατήσει με τις εκλογές και να υφαρπάξει την ψήφο του. Σε μια εκστρατεία προκλητικού ψεύδους και απόλυτης εξαπάτησης προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα: Υποσχέθηκε επιστροφή στη Ιθάκη (που γι’ αυτόν και τους όμοιους του είναι η κερδοφορία του κεφαλαίου) και είπε ότι έχει χαρτογραφήσει τα νερά (στα οποία θα επιχειρήσει να πνίξει τη ζωή των εργαζομένων). Η ημέρα υπήρξε σημαδιακή. Η ημέρα που το ανδρείκελο του Δ.Ν.Τ, παρέδιδε την τύχη των εργαζομένων στα σαγόνια του καρχαρία , είναι η ίδια που πριν από 69 χρόνια ο Τσολάκογλου παρέδιδε τη χώρα στα χέρια των ναζί. (ΠΡΙΝ , 25/04/2010)   

    Η κυβέρνηση αποφεύγει να μιλήσει για καθεστώς υπαγωγής της ελληνικής οικονομίας στο Δ.Ν.Τ, μιλώντας γενικά και αόριστα για ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Αυτές οι εξηγήσεις ταιριάζουν σε όσους κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. Το Δ.Ν.Τ ήταν εδώ, σύμφωνα με τη δήλωση του ίδιου του Παπανδρέου στη Βουλή, και πριν την τυπική πρόσκληση του με την ενεργοποίηση του μηχανισμού. Το Σταθεροποιητικό Πρόγραμμα έχει το άρωμα των απόψεών του. Ήταν πολιτική απόφαση της σημερινής κυβέρνησης η υπαγωγή στις διαδικασίες του, αλλά ευθύνη γι’ αυτή την επιλογή βαραίνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Από την άποψη της ουσίας των μέτρων που θα επιβληθούν, δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς. Και οι δυο επιδιώκουν τη συντριβή των εργαζομένων με το χειρότερο τρόπο. Η λαιμητόμος θα είναι ο ίδιο κοφτερή είτε έχει τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε του Δ.Ν.Τ. Υπάρχει όμως διαφορά μεταξύ τους στο ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Γι ΄ αυτό και ο Ντομινίκ Στρος Καν φρόντισε να προσγειώσει τον  Παπανδρέου. «παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι χώρα της ευρωζώνης αυτό δεν σημαίνει ότι οι όροι για ενδεχόμενο δανεισμό της θα διαφέρουν από τις υπόλοιπες συνταγές που έχει εφαρμόσει στο παρελθόν το Δ.Ν.Τ… Το Δ.Ν.Τ θα πρέπει να ακολουθήσει του κανόνες που το διέπουν… » (Ελευθεροτυπία, 23.04.2010 σελ. 47). Με άλλα λόγια μην περιμένετε κάτι διαφορετικό από εμάς , από την εξαθλίωση και την κοινωνική καταστροφή που σπείραμε στις υπόλοιπες χώρες. Επιπλέον ο «σοσιαλιστής» σύντροφος από τη Σοσιαλιστική Διεθνή στην οποία ηγείται ο Γιώργος, μας υπενθύμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει συμπληρωματικό ρόλο.     

   Έτσι μάλλον θα αποδειχτεί μια ακόμα φορά αυταπάτη η διακήρυξη περί ευρωπαϊκής ομπρέλας ασφάλειας και για συμπληρωματικό ρόλο του Δ.Ν.Τ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τώρα ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για ν΄ αποτρέψει την ένταξη στο μηχανισμό επιτήρησης και η περίφημη απόφαση για τον μηχανισμό ασφαλείας αποδείχτηκε ένα άδειο πουκάμισο. Αυτό έγινε με καθοριστική ευθύνη της Γερμανίας, η οποία επέδειξε τον απόλυτο κυνισμό και η στάση της κάθε άλλο συγκυριακή μπορεί να χαρακτηριστεί. Αφενός θέλει να «σωφρονίσει» τα υπόλοιπα αδύναμα μέλη της ευρωζώνης , που έχουν ανάλογα προβλήματα, αφετέρου δεν είναι καθόλου απίθανο να επιδιώκει μια νέα αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και μια νέα μορφή ευρωζώνης, που δεν θα κουβαλάει μαζί της τα βαρίδια αδύναμων χωρών όπως η Ελλάδα ή Πορτογαλία ή ακόμα και η Ισπανία. Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, έγινε με τη εκχώρηση της νομισματικής πολιτικής στη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα , ένα μηχανισμό χωρίς κανένα πολιτικό έλεγχο. Αφαιρέθηκε έτσι η δυνατότητα από τα κράτη, και ειδικά για τα πιο αδύναμα ,η δυνατότητα και της  παραμικρής ανεξάρτητης κίνησης όσον αφορά το νόμισμα. Αυτό οδηγεί σε στραγγαλισμό τους σε περιόδους κρίσης.         

    Είναι φανερό ότι το πολιτικό σύστημα, που οικοδομήθηκε το 1989 με τη συναίνεση της καθεστωτικής αριστεράς, ακολούθησε τη χρεοκοπημένη συνταγή των νεοφιλελευθέρων δογμάτων. Ιδιωτικοποιήσεις συνυφασμένες με σκάνδαλα και διαφθορά, (Ζήμενς, χρηματιστήριο της Σημητικής εποχής) συμμετοχή στους μηχανισμούς της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (επικύρωση της συνθήκης του Μαάστριχτ, είσοδος στην Ο.Ν.Ε και υιοθέτηση του ευρώ) κατασπατάληση τεράστιων οικονομικών πόρων( Ολυμπιακοί αγώνες) , λιτότητα , σταδιακό ξήλωμα του κράτους πρόνοιας και των εργασιακών σχέσεων, οικοδόμηση μιας πλαστής συναίνεσης μέσω των μηχανισμών του θεάματος, πολιτική περιθωριοποίηση Αριστεράς και των κοινωνικών αντιστάσεων. Σήμερα αυτό παράγει τους πικρούς του καρπούς, ανάλογους περίπου μ’ αυτούς της Αργεντινής το 2001: χρεοκοπία , νέα άγρια λιτότητα και προσπάθεια οριστικής καταβαράθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο νεοφιλελεύθερος κανιβαλισμός φτάνει στο ζενίθ του.

 Σήμερα η εργατική τάξη έχει την καθοριστική ευθύνη και πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η οικοδόμηση ενός κοινωνικό – πολιτικού μετώπου ανατροπής των αστικών επιλογών μπορεί και πρέπει να γίνει. Η κυβέρνηση των ανδρείκελων του Δ.Ν.Τ και του Τρισέ που καταχράστηκε τη λαϊκή εντολή και εξαπάτησε τους εργαζόμενους πρέπει το συντομότερο να πάρει δρόμο και μαζί της όλο το χρεοκοπημένο και ανάλγητο αστικό πολιτικό σκηνικό που ξεφύτρωσε το 1989. Αν τότε οι αστοί πολιτικοί και ιδεολόγοι μιλούσαν για το τέλος της ιστορίας, σήμερα ήρθε η στιγμή που θα πρέπει εμείς  να μιλήσουμε για το τέλος της δικιάς τους ιστορίας. Ένας νέος Δεκέμβρης , μαζικότερος από τον προηγούμενο και με μεγαλύτερο ταξικό βάθος είναι  επιτακτικό και άμεσο πολιτικό καθήκον.        

Για μια αντικαπιταλιστική έξοδο από την ευρωζώνη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΙΚΗΣ – ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ                        

Ο φύλακας-άγγελος Καρύδης, δεν αφήνει τίποτε που να μην το κάνει επερώτηση ή ερώτηση στη Βουλή για λογαριασμό μας. Έτσι και τώρα αφού άκουσε κάτι για την αντιπεριφέρεια, ή υποπεριφέρεια ή μισοπεριφέρεια (στο Σαρωνικό γεύμα που παραχώρησε ο Sakis στους δημάρχους του Αργοσαρωνικού) αιτείται κάτι αντίστοιχο στο πλαίσιο του νέου αρχιτεκτονήματος «Καλλικράτης». Τη διεύρυνση δηλαδή της γραφειοκρατίας με έναν υπο-μισο-αντι-περιφερειάρχη ο οποίος θα ασχολείται με το σύμπλεγμα μόνο των νησιών του Αργοσαρωνικού. Απ’ ότι φαίνεται το γεγονός ότι οι τοπικοί μας παράγοντες ανακάλυψαν ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος πέραν της Αίγινας, από μόνο του δεν είναι θετικό. Κι αυτό διότι υπάρχει περίπτωση και να επιτύχει, αν το σκεπτικό του φύλακα-άγγελου Καρύδη, ήδη θα το αναπτύξουν βουλευτές σε όλη την Ελλάδα οι οποίοι συγκρατούν τα μπόσικα του κόμματος στις περιοχές τους δημιουργώντας και προσδοκίες για μια ευνοϊκότερη αντιμετώπιση στη λαίλαπα των νέων αρχιτεκτόνων. Η Ελλάδα βρίθει από τοπικές αντιφάσεις και ιδιαιτερότητες και με βάση αυτές οι τοπικοί βουλευτές θα ‘’παίξουν’’.

Αυτοί σχεδιάζουν,  ‘’παίζουν’’, τάζουν και προχωρούν. Εμείς τι κάνουμε;

Το κείμενο του Σ. Γιελέν «Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ», αποτελεί έως σήμερα μία πολύτιμη πηγή ενημέρωσης για τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκε η «εργατική πρωτομαγιά». Αναδημοσιεύθηκε και ανατυπώθηκε σε εκατοντάδες έντυπα και γλώσσες στον πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες. Το κάνουμε κι εμείς, σήμερα, που το νόημα της εξέγερσης του Σικάγου, έχει διαστρεβλωθεί, παραχαραχτεί και προσαρμοστεί στα μέτρα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της εξυπηρέτησης μικροπολιτικών συμφερόντων με στόχο την περίφημη «εργασιακή ειρήνη» και τη σιγή… νεκροταφείου.

Σ. Γιελέν – «1886: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠO ΤΗ ΔΡΑΣΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ»

Όπως ο πανικός του 1873 σφράγισε τη γέννηση του συνειδητού εργατικού κινήματος σε εθνική κλίμακα, έτσι σφράγισε και τη γέννηση μιας πρακτικής και ρεαλιστικής αντίληψης για το σοσιαλισμό -αντίληψης που επρόκειτο να αντικαταστήσει τους απόμακρους ουτοπικούς πόθους των πρώτων σοσιαλιστών που περιορίζονταν σε “υψηλές” διανοουμενίστικες συζητήσεις και ρομαντικά δοκίμια. Από κείνη την εποχή οι σοσιαλιστές, αντί να τρέφουν ιδεαλιστικές ελπίδες για το αύριο, άρχισαν να δρουν για το σήμερα, οργανώνοντας διαδηλώσεις πεινασμένων, διαδηλώσεις ανέργων, απεργίες, μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές καμπάνιες. Αρχικά λειτούργησαν μέσα από το Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. που είχε ιδρυθεί το 1876 και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις απεργίες των σιδηροδρομικών το 1877, ιδιαίτερα στο Σικάγο και το Σαιν Λούις. Μετά την αποτυχία αυτών των απεργιών το Εργατικό Κόμμα αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα που είχε σαν πρωταρχική του λειτουργία την πολιτική δράση, άσχετο αν διατήρησε φιλικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Όταν έγινε αυτή η αλλαγή, η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ. διέταξε να σταματήσουν οι μαζικές συγκεντρώσεις για να παρουσιάσει στα νομοθετικά σώματα προτάσεις σχετικές με την καθιέρωση του οκτάωρου, αποφάσεις για την κατάργηση όλων των απαγορευτικών νομοσχεδίων και για την αγορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών.

Παρόλα αυτά, το σοσιαλιστικό κίνημα στην Αμερική αντικατόπτριζε το σχίσμα της Πρώτης Διεθνούς -οι φράξιες που δημιουργήθηκαν διαχωρίστηκαν με αφορμή θέματα τακτικής και μεθοδολογίας. Οι Διεθνιστές υποστήριζαν τον μυστικό εξοπλισμό και την άμεση προετοιμασία για την κοινωνική επανάσταση, ενώ ο συνδικαλισμός και η πολιτική θα χρησίμευαν σαν επικουρικές δραστηριότητες που έπρεπε να βρίσκονται κάτω από αυστηρή επιτήρηση από φόβο μήπως οδηγήσουν στο προδοτικό ρεύμα του οπορτουνισμού. Οι Λασσαλικοί, από την άλλη μεριά, ζητούσαν τη σταδιακή δημιουργία μιας νέας κοινωνίας μέσω της εκπαίδευσης, της πολιτικής οργάνωσης και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Οι Λασσαλικοί ελέγχανε για μερικά χρόνια την πολιτική του κόμματος και τόλμησαν ακόμα και στο Σικάγο, το παραδοσιακό οχυρό του συνδικαλισμού και των επαναστατικών στοιχείων, να ταχτούν υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές. Γρήγορα λοιπόν ξέσπασε μια διαμάχη όσον αφορά τις αγωνιστικές εργατικές οργανώσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές, η Lehr und Wehr Verein, είχε δημιουργηθεί από γερμανούς σοσιαλιστές του Σικάγου το 1875, με στόχο να προστατευθούν ενάντια στους τραμπουκισμούς των παλαιότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Η ανάγκη για την ύπαρξη αυτής της προστασίας αποδείχτηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της απεργίας των επιπλοποιών τον Ιούλιο του 1877, όταν η αστυνομία επιτέθηκε με εξωφρενική κτηνωδία ενάντια σε ειρηνικές συγκεντρώσεις. Η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ., με το να απαρνηθεί όλες τις αγωνιστικές οργανώσεις, συγκρούστηκε ακόμα περισσότερο με τα επαναστατικά στοιχεία του Σικάγου. Η εχθρότητα αυτή έγινε εντονότερη το 1880 μετά την παταγώδη αποτυχία των σοσιαλιστών στις εκλογές. Επιπλέον, ο μοναδικός σοσιαλιστής δημοτικός σύμβουλος που εκλέχτηκε ξανά στο Σικάγο δεν κατάφερε να αναλάβει τα καθήκοντά του λόγω της παρασκηνιακής χειραγώγησης από μέρος του Δημοκρατικού δημοτικού συμβουλίου, οπότε οι επαναστάτες τόνισαν το πόσο μάταιο ήταν να κατακτηθεί η νέα κοινωνία μέσα από τις κάλπες. Οι τάξεις των επαναστατών πλήθυναν χάρη στην προσχώρηση πάρα πολλών γερμανών εργατών που διαφωνούσαν με το αντισοσιαλιστικό διάταγμα του 1878, γεγονός που κατέληξε σε μια συνδιάσκεψή τους που έγινε στο Σικάγο τον Οκτώβριο του 1881.

Πριν από την άφιξη του Γιόχαν Μοστ στην Αμερική, δεν ήταν τόσο ισχυρό το κίνημα των επαναστατικών ομάδων. Η εμφάνιση του Μοστ -υποστηρικτή των απόψεων του Μπακούνιν και του Νετσάγιεφ, και ιδρυτή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργαζομένων, γνωστής ως “Μαύρης Διεθνούς”- παραγκώνισε τους κοινοβουλευτικούς σοσιαλιστές. Στα θεωρητικά θέματα ο Μοστ δεν ήταν καθαρός αναρχικός, παρόλα αυτά, στην πράξη υποστήριξε την αναρχική τακτική της τεροριστικής δράσης ενάντια στην Εκκλησία και το Κράτος, δράση που πραγματοποιείται από το άτομο με δική του πρωτοβουλία, ώστε να μην διακινδυνεύσει ολόκληρο το κίνημα αν συλληφθεί ο δράστης της μεμονωμένης πράξης. Πίστευε ότι μόνο τα όπλα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στους εργάτες κάποια ισότητα απέναντι στην αστυνομία και το στρατό. Πρότεινε τη δημιουργία σώματος οπλοφόρων και την εξολόθρευση της “άθλιας φάρας”, της “φάρας των ερπετών”, της “ράτσας των παράσιτων”. Σε μια μπροσούρα του με τίτλο “Το Κτήνος της Ιδιοκτησίας” διακήρυξε ότι δεν θα έπρεπε να γίνει κανένας συμβιβασμός με την τωρινή κοινωνία, αλλά θα έπρεπε να εξαπολυθεί ανελέητος πόλεμος, μέχρι που να “καταδιωχθεί, ως το τελευταίο του κρησφύγετο και να καταστραφεί ολοκληρωτικά” το κτήνος της ιδιοκτησίας. Παρακινημένοι από την αγκιτάτσια του Μοστ, οι εκπρόσωποι των επαναστατικών αντικοινοβουλευτικών ομάδων από 26 πόλεις συγκεντρώθηκαν στο Πίτσμπουργκ στις 14 Οκτωβρίου 1883 για να αναδιοργανώσουν τη Διεθνή Ένωση Εργατών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχουν πάλι δύο ξεχωριστά στοιχεία συνενωμένα μόνο από την αντίθεσή τους ως προς την πολιτική δράση. Οι αντιπρόσωποι από τη Νέα Υόρκη και τις ανατολικές Πολιτείες με πρώτο και καλύτερο το Γιόχαν Μοστ, υποστήριξαν την ατομικιστική αναρχική τακτική, ενώ οι αντιπρόσωποι από το Σικάγο και απʼ τις δυτικές Πολιτείες, καθοδηγούμενοι από τους Άλμπερτ Πάρσονς και Ώγκαστ Σπάιζ, υποστήριξαν κάποιο μείγμα αναρχισμού και συνδικαλισμού που τελικά έμεινε γνωστό σαν “Ιδέα του Σικάγου”. Η παραλλαγή αυτή πλησίαζε περισσότερο τον συνδικαλισμό παρά τον αναρχισμό, στο βαθμό που αναγνώριζε το συνδικάτο σαν “εμβρυακή ομάδα” της μελλοντικής κοινωνίας και σαν μονάδα μάχης ενάντια στον καπιταλισμό. Παρόλα αυτά, τα συνδικάτα δεν επρόκειτο να αγωνιστούν για τα επιφανειακά και οπορτουνιστικά προνόμια των μεγάλων μισθών και του μικρού ωραρίου, δεν θα έμεναν ικανοποιημένα παρά μόνο με τον πλήρη αφανισμό του καπιταλισμού και τη δημιουργία της ελεύθερης κοινωνίας. Ο συνδικαλισμός, στον αγώνα του ενάντια στον καπιταλισμό, δεν θα κατέφευγε στην πολιτική δράση αλλά αντίθετα θα δυσπιστούσε απέναντι σε κάθε κεντρική εξουσία και θα διαφύλαττε κάθε προσπάθεια ενάντια στην προδοτική ηγεσία. Θα συγκέντρωνε την προσοχή του στην απευθείας δράση των μελών της βάσης. Δύο μονάχα βασικές αρχές απόμεναν για να εναρμονιστεί απόλυτα η “Ιδέα του Σικάγου” με το σύγχρονο συνδικαλισμό: η Γενική Απεργία και το Σαμποτάζ, απόψεις που εκείνη την εποχή δεν αναπτύχθηκαν θεωρητικά.

Μια και η φράξια των δυτικών Πολιτειών ήταν μεγαλύτερη απʼ όλες τις άλλες, το συνέδριο επικύρωσε τη σπουδαιότητα του συνδικαλισμού. Και η απευθείας δράση -η βία- ήταν η τακτική που θα εφαρμοζόταν.

Η πλατφόρμα της Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στο “Συναγερμό” -εφημερίδα του Σικάγου με εκδότη τον Πάρσονς- έλεγε, ανάμεσα σʼ άλλα τα εξής: “Η σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων βασίζεται στη ληστεία των μη-ιδιοκτητών από μέρους των ιδιοκτητών, οι καπιταλιστές εξαγοράζουν το μόχθο των φτωχών προσφέροντας μισθούς που αρκούν μονάχα για την επιβίωση, απορροφώντας ολόκληρη την υπεραξία… Μʼ αυτό τον τρόπο, ενώ οι φτωχοί στερούνται ολοένα και περισσότερο τις δυνατότητες εξέλιξης, οι πλούσιοι θησαυρίζουν ληστεύοντας ολοένα και περισσότερο… Το σύστημα αυτό είναι άδικο, παράλογο και καταστροφικό. Άρα εκείνοι που υποφέρουν κάτω απʼ αυτό το σύστημα και δεν θέλουν να είναι υπεύθυνοι για τη συνέχισή του πρέπει να πολεμήσουν για την καταστροφή του με όλα τα μέσα και με όλες τους τις δυνάμεις. Οι εργάτες δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από καμιά εξωτερική πηγή στον αγώνα τους ενάντια στο τωρινό σύστημα· πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους με τις δικές τους μόνο προσπάθειες. Μέχρι τώρα, καμιά προνομιούχα τάξη δεν παραιτήθηκε από την τυραννία, και οι σημερινοί καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τα προνόμιά τους κι από την εξουσία τους χωρίς να εφαρμόσουν κατασταλτικά μέτρα… Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ο αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στη μπουρζουαζία πρέπει να έχει βίαιο χαρακτήρα, ότι οι διαμάχες που αφορούν τις διάφορες μισθολογικές αυξήσεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον τελικό στόχο… Σʼ αυτές τις συνθήκες, υπάρχει μονάχα μια λύση -η βία… Η αγκιτάτσια για οργάνωση, για οργανώσεις με σκοπό την εξέγερση, στην περίπτωση βέβαια που οι εργάτες θα πετάξουν τις αλυσίδες τους”. Πρόκειται για πρόγραμμα που διακήρυττε χωρίς προσχήματα την καταστροφή της υπάρχουσας οικονομικής και πολιτικής τάξης πραγμάτων, ένα πρόγραμμα που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.

Στο Σικάγο, χάρη στη μεγάλη ιστορία των βιαιοπραγιών της αστυνομίας, πάρα πολλοί εργάτες προσχώρησαν στη Διεθνή – τελικά η συμμετοχή της πόλης αυτής ξεπερνούσε το 1/3 των 5.000-6.000 μελών της. Οι πιο ικανοί και εύστροφοι ηγέτες της Διεθνούς στο Σικάγο ήταν ο Πάρσονς, ο Σπάιζ, ο Σάμουελ Φήλντεν και ο Μάικελ Στσουώμπ. Οι Διεθνιστές του Σικάγου έβγαζαν πέντε εφημερίδες: το “Συναγερμό”, δεκαπενθήμερη εφημερίδα στα αγγλικά με κυκλοφορία 2.000 φύλλων, την “Εργατική Εφημερίδα του Σικάγου”, ημερήσια στα γερμανικά, με εκδότη τον Σπάιζ και με κυκλοφορία 3.600 φύλλων, την “Fackel”, την “Vorbote” και την “Budoucnost” που γράφονταν στη βοημική διάλεκτο. Αυτός ο επαναστατικός πυρήνας διείσδυσε γρήγορα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Επηρεασμένο απʼ αυτόν τον πυρήνα το τοπικό Συνδικάτο Καπνεργατών, τον Ιούνιο του 1884, κάλεσε όλα τα συνδικάτα της πόλης να αποχωρήσουν από τη συντηρητική Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση και να οργανώσουν ένα Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο με καθαρά αγωνιστική πολιτική. Τέσσερα συνδικάτα γερμανών εργατών απάντησαν στο κάλεσμα -οι μεταλλουργοί, οι εργάτες των σφαγείων, οι ξυλεργάτες και οι επιπλοποιοί- και αποδέχτηκαν μια κοινή διακήρυξη αρχών: “όλη η γη αποτελεί κοινωνική κληρονομιά, ο πλούτος είναι δημιούργημα της εργασίας, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αρμονία ανάμεσα στους εργάτες και το κεφάλαιο, κάθε εργάτης οφείλει να αποσπαστεί από τα καπιταλιστικά πολιτικά κόμματα και νʼ αφοσιωθεί στο συνδικάτο”. Από την αρχή το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο βρισκόταν σε συνεννόηση με την ομάδα των Διεθνιστών. Άλλωστε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα εξακολουθούσε να υποστηρίζει τη Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση.

Για ένα χρόνο η ανάπτυξη του νέου Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου ήταν μικρή, παρόλα αυτά, στο τέλος του 1885 είχαν προσχωρήσει σε αυτό 13 συνδικάτα, ενώ η Συνασπισμένη Συνέλευση διατηρούσε 19. Ύστερα από λίγους μήνες όμως, τον Απρίλιο του 1885, συμμετείχαν στο Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο 22 συνδικάτα από τα οποία τα 11 ήταν τα μεγαλύτερα στην πόλη. Διατήρησε την επαφή του με τη Διεθνή και προσχώρησε στις διαδικασίες της, συμμετέχοντας στις μαζικές συγκεντρώσεις της. Άρχισε μια έντονη αγκιτάτσια για την καθιέρωση του οκτάωρου, παρόλο που όσον αφορά τα κίνητρα διέφερε από τη συντηρητική Συνασπισμένη Συνέλευση και τους Ιππότες της Εργασίας – δεν θεωρούσε σημαντική τη μείωση της εργάσιμης ημέρας αλλά τη δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και την πάλη των τάξεων. Ύστερα από εισήγηση του Σπάιζ, τον Οκτώβριο του 1885, υιοθέτησε την ακόλουθη απόφαση:

“Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα για να προβάλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό: ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του οκτάωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση σʼ αυτή την ταξική πάλη με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοιχτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινούς μας καταπιεστές, τους αριστοκράτες αλήτες και τους εκμεταλλευτές. Η πολεμική μας κραυγή είναι: “θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου γένους!”

Στο Σικάγο, την πρωτοβουλία για την καθιέρωση του οκτάωρου την ανέλαβε ο Σύνδεσμος για την Καθιέρωση του Οκτάωρου, στον οποίο συμμετείχαν η Συνασπισμένη Συνέλευση, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και οι Ιππότες της Εργασίας – παρόλο που το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο συνεργάστηκε ενεργητικά. Την τελευταία Κυριακή πριν από την Πρωτομαγιά οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση για το οκτάωρο στην οποία πήραν μέρος 25.000 άτομα και μίλησαν οι Πάρσονς, Σπάιζ, Φήλντεν και Στσουώμπ. Όταν έφτασε η μέρα του αγώνα, τα περισσότερα μέλη της κίνησης για την καθιέρωση του οκτάωρου υποστήριξαν τα συνθήματα του Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου και της Διεθνούς.

Η ΜΠΟΜΠΑ ΠΕΦΤΕΙ

Η απεργία ξεκίνησε στο Σικάγο με φοβερή ορμητικότητα και με τεράστιες ελπίδες επιτυχίας. Γύρω στους 40.000 εργάτες κατέβηκαν σε απεργία την 1η Μαΐου όπως είχε κανονιστεί, και τελικά έφτασαν να απεργούν 65.000 εργάτες μέσα σε τρεις ή τέσσερις μέρες. Αλλά κι αυτός ο αριθμός δεν αντιπροσώπευε ολόκληρο το δυναμικό της πόλης: χωρίς να γίνει απεργία ικανοποιήθηκε το αίτημα για μείωση της εργάσιμης ημέρας περισσότερων από 45.000 εργατών. Επιπλέον, απεργούσαν ήδη χιλιάδες εργάτες στο Λέηκ Σωρ, στο Γουώμπας, στο Σικάγο, στο Μιλγουώκη, στο Σαιν Πωλ και σε διάφορους σταθμούς μεταφορών οι απεργοί διαμαρτύρονταν για την πρόσληψη εργατών που δεν ανήκαν στο συνδικάτο. Αντιμετωπίζοντας ένα τέτοιο μαζικό κίνημα ο αρχηγός της αστυνομίας Έμπερσολντ κατάλαβε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ζήτησε να βρίσκεται σʼ επιφυλακή, το Σάββατο, 1η Μαΐου, ολόκληρη η δύναμη της αστυνομίας και των χαφιέδων του Πίνκερτον – δύναμη που ενισχύθηκε από ιδιωτικούς μπασκίνες, μισθωμένους πρώτα από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων, καθώς και με ειδικούς χαφιέδες, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τη Μεγάλη Στρατιά του Πότομακ. Παρόλες όμως τις πολεμικές προετοιμασίες, το Σάββατο κύλησε ειρηνικά. Η πόλη είχε γιορτινή εμφάνιση με τα εκατοντάδες κλειστά εργοστάσια και τους χιλιάδες απεργούς που περιδιάβαιναν τους δρόμους οικογενειακά. Έγιναν πορείες και μαζικές συγκεντρώσεις κι ακούστηκαν λόγοι στα πολωνικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τη βοημική διάλεκτο.

Αντιμέτωποι με μιαν απεργία που παρουσίαζε απρόβλεπτη δύναμη και διάθεση αλληλεγγύης, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι συνασπίστηκαν για να τη συντρίψουν. Στις 27 Απριλίου ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Υποδηματοποιίας στον οποίο συμμετείχαν 60 βιομήχανοι αυτοπροσώπως και 160 με γραπτή δήλωσή τους. Ο Σύνδεσμος αποσκοπούσε στο συντονισμό της δράσης των εκμεταλλευτών. Τα μεγαλύτερα χυτήρια σιδήρου, χάλυβος, χαλκού και μπρούτζου διακήρυξαν ότι θʼ αντιτάσσονταν στο αίτημα για την καθιέρωση του οκτάωρου. Το πρωί της πρωτομαγιάς συνεδρίασαν οι εκπρόσωποι των μεγάλων πλανιστηρίων για να αποφασίσουν με ποιο τρόπο θα αντιδράσουν ενάντια στους απεργούς. Το ίδιο βράδυ πήραν μέρος σʼ αυτή τη συγκέντρωση οι ξυλέμποροι και οι εταιρείες συσκευασιών -έτσι, σύσσωμη η ξυλοβιομηχανία αποφάσισε να μην κάνει καμιά παραχώρηση στους εργάτες. Παρόλα αυτά, τη Δευτέρα 3 Μαΐου η εξάπλωση της απεργίας ήταν τρομακτική. Το ποτάμι κοντά στην ξυλεμπορική Αγορά είχε πλημμυρίσει από παρατημένη ξυλεία, ενώ έρχονταν 300 μαούνες γεμάτες φορτίο σε εκδήλωση συμπαράστασης. Οι οικοδομικές εργασίες που εκείνη την εποχή βρισκόντουσαν σε άνθιση, παρέλυσαν ξαφνικά. Τα μεγάλα χυτήρια μετάλλων και οι μεταφορικοί σταθμοί μπλοκαρίστηκαν. Για να σπάσει η απεργία ήταν πια αναγκαία μια καθαρά επιθετική ενέργεια. Τη Δευτέρα τα γκλομπ της αστυνομίας άρχισαν να διαλύουν τις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έγιναν σοβαρές φασαρίες στο εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ Χάρβεστερ. Η αντιδικία ανάμεσα στον εργοστασιάρχη Μακ Γκόρμικ και τους εργάτες χρονολογείται από τα μέσα Φεβρουαρίου όταν η επιχείρηση κήρυξε λοκ-άουτ ενάντια στους 1.400 υπαλλήλους, αντιμετωπίζοντας έτσι το αίτημά τους να σταματήσει η δίωξη ορισμένων συναδέλφων τους που είχαν απεργήσει παλιότερα. Τους επόμενους δυο μήνες οι απεργοσπάστες, οι χαφιέδες του Πίνκερτον και οι μπασκίνες έκαναν λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον των απεργών.

Η αστυνομία εξαπέλυσε την επίθεσή της το απόγευμα της Δευτέρας, 3 Μαΐου. 6.000 απεργοί ξυλεργάτες συγκεντρώθηκαν κοντά στο Μαύρο Μονοπάτι, ένα μίλι βόρεια απʼ το εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ, με σκοπό τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα στελνόταν στους ξυλεμπόρους. Ενώ ο Σπάιζ μιλούσε στη συγκέντρωση, μια ομάδα 200 περίπου ατόμων αποσπάστηκε αυθόρμητα από το πλήθος των απεργών, έκανε πορεία προς το εργοστάσιο και επιτέθηκε στους απεργοσπάστες που εκείνη τη στιγμή έφευγαν για το σπίτι τους.

Μέσα σε 10-15 λεπτά πλάκωσαν οι μπάτσοι – πάνω από 200. Στο μεταξύ ο Σπάιζ και οι συγκεντρωμένοι απεργοί βλέποντας τα περιπολικά κι ακούγοντας πυροβολισμούς ξεκίνησαν για το εργοστάσιο -στο δρόμο συναντήθηκαν με τη δύναμη των γκλομπ και των όπλων- οι αστυνομικοί πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα τους απεργούς που έτρεχαν για να ξεφύγουν. Αποτέλεσμα: τέσσερις νεκροί και πάρα πολλοί τραυματίες.

Ο Σπάιζ αγανακτισμένος από τις νέες αγριότητες της αστυνομίας πήγε βιαστικά στο τυπογραφείο της “Εργατικής Εφημερίδας του Σικάγου” και κυκλοφόρησε την ακόλουθη προκήρυξη στα αγγλικά και τα γερμανικά:

ΕΚΔΙΚΗΘΕΙΤΕ! ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ!!!

Τʼ αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους -την αστυνομία- και δολοφόνησαν έξι από τα αδέρφια μας σήμερα το απόγευμα στη φάμπρικα του Μακ Γκόρμικ. Σκότωσαν τʼ άμοιρα αδέρφια μας γιατί όπως και σεις είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν γιατί τόλμησαν νʼ απαιτήσουν τη μείωση των ωρών σκλαβιάς. Τους σκότωσαν για να αποδείξουν σε σας τους “Ελεύθερους Αμερικανούς Πολίτες” ότι πρέπει να είσαστε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε αποφασίσουν να σας επιτρέψουν αλλιώς θα πεθάνετε!

Εδώ και χρόνια υφίστασθε τις πιο χυδαίες ταπεινώσεις, εδώ και χρόνια υποφέρετε αμέτρητα πλήγματα, αμέτρητες αδικίες, εργαζόσαστε μέχρι αναισθησίας, υποφέρετε από τους πόνους της ένδειας και της πείνας· τα παιδιά σας τα θυσιάσατε στον αφέντη της φάμπρικας – με λίγα λόγια όλα αυτά τα χρόνια ήσασταν δυστυχισμένοι και υπάκουοι σκλάβοι. Γιατί; Για να ικανοποιήσετε την αδηφάγα φάρα, για να γεμίσετε τα χρηματοκιβώτια του κοπρίτη, κλέφτη αφέντη σας; Όταν τώρα του ζητάτε να σας ελαφρώσει το φορτίο σας, στέλνει τα λαγωνικά του για να σας πυροβολήσουν, να σας σκοτώσουν!

Αν είσαστε άντρες, αν είσαστε τέκνα των πατεράδων σας που έχυσαν το αίμα τους για να σας ελευθερώσουν, τότε θα σηκώσετε τʼ ανάστημά σας, θα δείξετε τη δύναμή σας και θα καταστρέψετε εσείς το απαίσιο τέρας που θέλει να σας καταστρέψει. Στα όπλα, σας καλούμε στα όπλα!

Τʼ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΑΣ

Το επόμενο βράδυ μια δεύτερη προκήρυξη καλούσε σε μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Παλιά Αγορά της οδού Ράντολφ.

Το πρωί της Τρίτης, 4 Μαΐου, ξημέρωσε με την αστυνομία να επιτίθεται ενάντια σε 3.000 απεργούς κοντά στην 35η οδό. Οι επιθέσεις κατά των συγκεντρωμένων απεργών συνεχίστηκαν και το απόγευμα, ειδικά στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Ο δήμαρχος Χάρρισον έδωσε άδεια για μαζική συγκέντρωση εκείνη τη βραδιά και στις 7 η ώρα ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην Πλατεία Αγοράς, το κέντρο των ξυλεμπορικών. Μεταξύ 8 και 9 η ώρα είχαν εμφανιστεί περίπου 3.000 άτομα, ανάμεσά τους και ο δήμαρχος Χάρρισον που παρακολουθούσε σαν θεατής για να μην διασαλευτεί η τάξη. Στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεμπλαίν, μισό τετράγωνο απόσταση από τη συγκέντρωση, ένα αρκετά μεγάλο σώμα αστυνομικών βρισκόταν σʼ ετοιμότητα. Η συγκέντρωση ήταν πολύ ήσυχη. Ο Σπάιζ μίλησε στους απεργούς από ένα αμάξι μπροστά στο εργοστάσιο των αδερφών Κραίην. Ύστερα μίλησε ο Πάρσονς που περιορίστηκε στο θέμα του οκταώρου. Ύστερα μίλησε ο Φήλντεν. Γύρω στις 10 μια δυνατή καταιγίδα άρχισε να διαλύει τη συγκέντρωση, ενώ εκείνη την ώρα ο Σπάιζ και ο Πάρσονς είχαν φύγει. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο Φήλντεν που μιλούσε στον κόσμο που ήταν ακόμα εκεί. Ο δήμαρχος Χάρρισον που είχε κρίνει ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική και ότι όλα είχαν τελειώσει, έφυγε λίγο μετά τις 10, κάλεσε το αστυνομικό τμήμα για να δώσει αναφορά και μετά πήγε να κοιμηθεί στο σπιτάκι του.

Ύστερα από λίγα λεπτά, ο διευθυντής της αστυνομίας, Τζων Μπόνφηλντ, μισητός σʼ όλη την πόλη για την κτηνωδία του, μπήκε επικεφαλής ενός αποσπάσματος 180 μπάτσων για να διαλύσει όσους είχαν απομείνει από τη συγκέντρωση. Η ενέργεια αυτή δεν είχε κανένα νόημα πέρα από το ότι ο Μπόνφηλντ ήθελε να προκαλέσει άλλο ένα μακελειό. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της Πολιτείας, Ώλντγκενλντ, “ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για το θάνατο των αστυνομικών”. Οι μπάτσοι κρατήθηκαν σε κάποια απόσταση από το αμάξι των ομιλητών και ένας λοχαγός Γουώρντ διέταξε τους συγκεντρωμένους να διαλυθούν. Ο Φήλντεν απάντησε ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Καθώς ο Γουώρντ στράφηκε για να δώσει διαταγή στους άντρες του μια βόμβα έπεσε από ένα σημείο στο πεζοδρόμιο λίγο πιο αριστερά από το αμάξι. Η έκρηξη έγινε εκεί που στέκονταν οι μπάτσοι και τραυμάτισε 66. Απʼ αυτούς οι επτά πέθαναν αργότερα. Η αστυνομία άρχισε αμέσως να πυροβολεί υστερικά το πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας 200. Πανικός ξέσπασε στη γειτονιά. Έγιναν τηλεφωνήματα σε γιατρούς. Τα φαρμακεία γέμισαν τραυματίες.

Μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος έριξε τη βόμβα. Υπάρχουν τρεις πιθανότητες:

1) ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ υποστήριζε στο απαλλακτικό διάγγελμά του το 1893 ότι ρίχτηκε από κάποιον σαν αντίποινα για όλες τις βιαιότητες του Μπόνφηλντ και της αστυνομίας. “…Αποδεικνύεται ότι κατά πάσα πιθανότητα η βόμβα ρίχτηκε από κάποιον που ζητούσε προσωπική εκδίκηση, ότι οι αρχές ακολούθησαν μια τακτική που ήταν φυσικό να προκαλέσει όλα όσα προκάλεσε, ότι αρκετά χρόνια πριν από το επεισόδιο της Παλιάς Αγοράς δεν είχαν σημειωθεί εργατικές ταραχές και ότι σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί εργάτες που δεν ήταν ένοχοι καμιάς κατηγορίας είχαν δολοφονηθεί, και κανένας από τους δολοφόνους δεν πέρασε από δικαστήριο. Οι μαρτυρίες που δόθηκαν στους ανακριτές και εκτέθηκαν εδώ αποδεικνύουν ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις πυροβολήθηκαν άτομα και σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να πυροβοληθούν· παρόλα αυτά δεν κατηγορήθηκε κανείς. Στο Σικάγο έγιναν πολλές απεργίες κατά τις οποίες η αστυνομία όχι μόνο επιτέθηκε ενάντια στους ανθρώπους, αλλά και χωρίς καμιά νομική δικαιοδοσία εισέβαλε και διέσπασε ειρηνικές συγκεντρώσεις· σε πολλές περιπτώσεις που δεν ήταν ένοχοι στο παραμικρό”.

2) Η πιθανότητα ενός προβοκάτορα δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Η αστυνομία του Σικάγου εκείνη την εποχή ήταν ικανή για κάτι τέτοιο. Το πρωί μετά την έκρηξη της βόμβας ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ έκανε την εξής ανακοίνωση:

“Θα λάβωμεν δραστικά μέτρα διά την σύλληψιν των ηγετών της υποθέσεως αυτής. Η ενέργεια της χθεσινής νυκτός θα αποδείξει ότι η βομβιστική και δυναμιτιστική φρασεολογία δεν ήτο απλή πομφόλυξ… Η επίθεσις εναντίον ημών ήτο κτηνώδης και θρασύδειλος”. (Η υπογράμμιση έγινε από τον ίδιο τον Μπόνφηλντ).

Η υπογραμμισμένη πρόταση ίσως υποδηλώνει μια παλιά πρόθεσή του να αποδείξει ότι η “δυναμιτιστική φρασεολογία” δεν ήταν “απλή πομφόλυξ”.

3) Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ένοχος ο αναρχικός Ρ. Στσνάουμπελτ, γαμπρός του Μ. Στσουώμπ. Το γεγονός ότι συνελήφθηκε δύο φορές και αφέθηκε ελεύθερος σε περίοδο που η αστυνομία συνελάμβανε και φυλάκιζε όλους τους αναρχικούς και συμπαθούντες που μπορούσε να αρπάξει, δημιουργεί την υποψία ή μάλλον τη βεβαιότητα ότι η αστυνομία ήθελε να τον ξεμπερδέψει για να μπορέσει να καταδικάσει τους οκτώ σημαντικότερους επαναστάτες ηγέτες.

Ο δικαστής Γκάρυ που αναθεώρησε την υπόθεση επτά χρόνια μετά την πρώτη δίκη παραδέχτηκε πως ήταν πολύ πιθανή η ενοχή του Στσνάουμπελτ και πως η απαλλαγή του μπορεί να έγινε όταν ακριβώς ήταν ο σημαντικότερος ύποπτος. Ο Γκάρυ συμπέρανε, παρόλα αυτά, ότι “ή ο Στσνάουμπελτ ή κάποιος άλλος πέταξε τη βόμβα, πράγμα που δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία”.

Οι εφημερίδες, όχι μόνο στο Σικάγο, αλλά και παντού, άρχισαν να σπέρνουν τον πανικό. Απαίτησαν την εκτέλεση όλων των ανατρεπτικών στοιχείων. Μέσα σε λίγες μέρες η αστυνομία συνέλαβε τους κυριότερους αναρχικούς επαναστάτες της πόλης – τους Σπάιζ, Φήλντεν, Στσουώμπ, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ, Όσκαρ Νημπ και άλλους, ακόμα και τους 25 τυπογράφους της “Εργατικής Εφημερίδας”. Ο μόνος που διέφυγε ήταν ο Πάρσονς που η αστυνομία δεν μπορούσε να τον συλλάβει παρά το φοβερό κυνηγητό. Όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του μπάτσου Μ. Τζ. Ντήγκαν οι εφημερίδες απαίτησαν κραυγαλέα βιαστικές δίκες στο κακουργιοδικείο. Για αρκετές βδομάδες αναζωπύρωναν το αίσθημα τρομοκρατίας που επικρατούσε στο κοινό. Οι τίτλοι τους ήταν χαρακτηριστικοί: Αιμοδιψή κτήνη, Ερυθροί ρουφιάνοι, Ερυθροί ταραξίες, Κατασκευαστές βομβών, Ερυθροί αγκιτάτορες, Αναρχικοί δυναμιτιστές, Αιμοδιψή τέρατα, Εκσφενδονιστές βομβών, Βομβολάτρες. Η εφημερίδα Chicago Tribune έγραφε στις 6 Μαΐου: “Τα φίδια αυτά θράφηκαν και αναζωογονήθηκαν με τη λιακάδα της ανοχής και πήραν θάρρος να επιτεθούν ενάντια στην κοινωνία, το νόμο, την τάξη και την κυβέρνηση”. Και η Chicago Herald της ίδιας ημέρας: “Ο όχλος που παρακινήθηκε από τον Σπάιζ και τον Φήλντεν σε δολοφονίες δεν αποτελείται από αμερικανούς. Είναι καθάρματα από την Ευρώπη που ζήτησαν καταφύγιο σʼ αυτές τις ακτές για να καταχραστούν τη φιλοξενία μας και να περιφρονήσουν τις αρχές της χώρας”. Η Chicago Interocean: “Για μήνες, για χρόνια, αυτά τα μικροπρεπή υποκείμενα διαλαλούσαν τα στασιαστικά κι επικίνδυνα δόγματά τους”. Η Chicago Journal της 7ης Μαΐου: “Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή όταν θα περιλάβει τους κρατούμενους αναρχικούς. Οι νόμοι που αφορούν τη συνενοχή σʼ εγκλήματα είναι τόσο σαφείς ώστε οι δίκες τους δεν θα πρέπει να κρατήσουν πολύ”.

Η τροφοδότηση της υστερίας του κοινού κατάντησε να είναι πρωταρχική δραστηριότητα της αστυνομίας. Ύστερα από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξής του, ο αρχηγός της αστυνομίας, Έμπερσολντ, παραδέχτηκε: “Ήτο τακτική μου να κατευνάσω τα πνεύματα όσο το δυνατόν ταχύτερον μετά την 4ην Μαΐου 1886. Η γενική αναταραχή ήτο εις βάρος της πόλεως του Σικάγου. Άλλωστε ο λοχαγός Στσάακ επεζητούσε την αναταραχήν. Ήθελε να ανεύρη βόμβας πανταχόθεν… Μετά την διάλυσιν των αναρχικών ομάδων, ο Στσάακ ήθελε να εξαπολύσει τους άνδρας του διά να οργανώσουν εκ νέου τας διαλελυμένας ομάδας”. Η αστυνομία πήρε στα χέρια της τους καταλόγους συνδρομητών της “Εργατικής Εφημερίδας” και άρχισε μαζικές εφόδους. Στις αίθουσες συγκεντρώσεων, στα τυπογραφεία, στα σπίτια γινόντουσαν διαρρήξεις και έρευνες· συνελάμβαναν και φυλάκιζαν οποιονδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το ριζοσπαστικό κίνημα. Η αστυνομία φρόντιζε οι επιδρομές της να έχουν αποτελέσματα. Κάθε μέρα ανακάλυπταν πυρομαχικά, καραμπίνες, μαχαίρια, ντουφέκια, πιστόλια, ξιφολόγχες, αναρχικά φυλλάδια, κόκκινες σημαίες, ανατρεπτικά πανό, φυσίγγια, εγχειρίδια, σφαίρες, μολύβι, υλικά για την κατασκευή τορπιλών, κάλυκες σφαιρών, δυναμίτη, βόμβες, οβίδες, καψούλια, μηχανήματα, ψεύτικες πόρτες για κρύπτες, υπόγειες γαλαρίες σκοποβολής. Κάθε εύρημα της αστυνομίας διατυμπανιζόταν από τις εφημερίδες. Απλώθηκε η φήμη ότι ο “Μοστ” θα ερχόταν από τη Νέα Υόρκη, προφανώς για να κλιμακώσει το κύμα δολοφονιών, οπότε η αστυνομία παρέταξε επιδεικτικά έξω από το σταθμό τους χαφιέδες της. Μαζεύτηκε πλήθος για να υποδεχτεί τον επικίνδυνο επισκέπτη, ο Μοστ όμως δεν φάνηκε. Η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη δίκη είχε προετοιμαστεί προσεκτικά.

“ΑΦΗΣΤΕ Νʼ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Όταν συνεδρίασε το κακουργιοδικείο, στα μέσα Μαΐου, κατηγόρησε τους Ώγκαστ Σπάιζ, Μάικελ Στσουώμπ, Σάμουελ Φήλντεν, Άλμπερτ Πάρσονς, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ και Όσκαρ Νημπ, όλοι τους βασικά μέλη της Διεθνούς, σαν υπεύθυνους για τη “δολοφονία” του Ματίας Τζ. Ντήγκαν στις 4 Μαΐου. Η δίκη ορίστηκε για τις 21 Ιουνίου στο δικαστήριο του Κουκ Κάουντυ με δικαστή τον Τζόζεφ Γκάρυ. Δημόσιος κατήγορος ήταν ο πολιτειακός εισαγγελέας Τζ. Γκρίνελ. Οι κατηγορούμενοι όρισαν 4 συνήγορους. Η δίκη άρχισε ενώ η αστυνομία έκανε τις συγκλονιστικές της αποκαλύψεις, οι εφημερίδες αράδιαζαν μυθιστορίες για αναρχικές συνωμοσίες που αποσκοπούσαν σε μαζικές δολοφονίες και το κοινό ούρλιαζε απαιτώντας γρήγορα την εκτέλεση των κατηγορούμενων. Στην αρχή της προανάκρισης ο Πάρσονς που είχε διαφύγει τη σύλληψη για έξι βδομάδες, βάδισε μέσα στο δικαστήριο και παραδόθηκε για να δικαστεί, συναντώντας τους συντρόφους του στο εδώλιο των κατηγορουμένων.

Από κείνη τη στιγμή δύο γεγονότα απέδειξαν ότι η δίκη δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση δίκαιη. Πρώτον, ο δικαστής Γκάρυ ανάγκασε και τους οκτώ κατηγορούμενους να δικαστούν μαζί, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο παραδοχής όλων των ειδών αποδεικτικών στοιχείων. Δεύτερον, χάρη σʼ ένα απίθανο τέχνασμα οι ένορκοι δεν διαλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της τυχαίας κλήρωσης, αλλά αντίθετα από ένα κλητήρα διορισμένο από τον πολιτειακό εισαγγελέα. Ένας επιχειρηματίας του Σικάγου, ο Ο. Σ. Φαίηβορ, στην ένορκη κατάθεσή του δήλωσε ότι ο κλητήρας του είχε πει μπροστά σε μάρτυρες: “Εγώ χειρίζομαι αυτή την υπόθεση και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Τα άτομα αυτά θα κρεμαστούν σίγουρα. Διαλέγω αυτούς ακριβώς τους ενόρκους γιατί οι κατηγορούμενοι θα τους απορρίψουν ασυζητητί και τελικά θα χάσουν τον καιρό τους και τις ενστάσεις τους. Θʼ αναγκαστούν να τους δεχτούν απλώς γιατί τους θέλει ο δημόσιος κατήγορος”. Ο δικαστής με πολύ έξυπνες ερωτήσεις κατάφερε να θεωρηθούν κατάλληλοι ένορκοι πολλοί που είχαν παραδεχτεί ανοιχτά τις προκαταλήψεις τους απέναντι στους κατηγορούμενους και οι οποίοι απορρίπτονταν εντελώς από την υπεράσπιση. Χρειάστηκαν 21 μέρες για να διαλεχτούν οι ένορκοι και εξετάστηκαν 981 υποψήφιοι. Τελικά η υπεράσπιση εξάντλησε το δικαίωμα ένστασης και έτσι διαλέχτηκαν οι 12 ένορκοι που ανάμεσά τους ήταν κι ένας συγγενής θύματος από τη βόμβα.

Η εισηγητική ομιλία του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ μετά την παρουσίαση των στοιχείων έγινε στις 14 Ιουλίου και διαβεβαίωσε τους ενόρκους ότι θα εμφανιζόταν ο άνθρωπος που είχε ρίξει τη βόμβα. Πράγμα βέβαια που ήταν αδύνατον. Παρόλα αυτά έγινε προσπάθεια να στηριχτεί η κατηγορία στη μαρτυρία δύο υποτιθέμενων αναρχικών που μηρύκασαν τα “επίσημα” στοιχεία, παρουσιάζοντας κάποια ιστορία για την ύπαρξη τρομοκρατικής συνωμοσίας σύμφωνα με τα οποία θα ανατινάζονταν με δυναμίτη όλα τα αστυνομικά τμήματα, ένα κάθε φορά που θα εμφανιζόταν η γερμανική λέξη Rhue στην “Εργατική Εφημερίδα”. Η μαρτυρία των δύο αυτών ατόμων σαρώθηκε εντελώς από την υπεράσπιση. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε κι αυτό το μπαλόνι αποκαλύφθηκαν άλλα παράξενα στοιχεία. Ένας άλλος μάρτυρας, ο Γκίλμερ, που αποδείχτηκε επαγγελματίας ψευδομάρτυρας, ορκίστηκε ότι είχε δει ένα αντικείμενο που έμοιαζε με βόμβα ανάμεσα στους Σπάιζ, Στσουώμπ και Στσνάουμπελτ και ότι είχε παρατηρήσει αυτό τον τελευταίο να ρίχνει τη βόμβα ενάντια στους αστυνομικούς. Επιπλέον, πάρα πολλοί αστυνομικοί προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο Φήλντεν τους είχε πυροβολήσει πίσω από το αμάξι των ομιλητών, οι ισχυρισμοί τους όμως αποδείχτηκαν αβάσιμοι…

Παρά τη δημιουργία συναισθηματικής ομίχλης γύρω από τα γεγονότα, το Κράτος, όπως παρατήρησε ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ δεν κατάφερε ποτέ να ανακαλύψει ποιος έριξε τη βόμβα. Δεν μπόρεσε επίσης να αποδείξει την ύπαρξη κάποιας συγκεκριμένης συνωμοσίας από μέρους των κατηγορουμένων.

Με την εξέλιξη της υπόθεσης, οι οκτώ κατηγορούμενοι κατέληξαν να δικάζονται για τις ιδέες τους, παρόλο που δεν επέτρεψαν στην υπεράσπιση να παρουσιάσει μαρτυρίες σχετικές με τη θεωρία του αναρχισμού. Βασιζόμενος στο γεγονός ότι οι γενικές αρχές των αναρχικών αποτελούσαν προτροπή για την καταστροφή όλων των καπιταλιστών, ο δικαστής Γκάρυ επέτρεψε στον δημόσιο κατήγορο να συμπεράνει την ύπαρξη συγκεκριμένης συνωμοσίας. Οι ένορκοι αιφνιδιάστηκαν με αποσπάσματα από διάφορα εμπρηστικά άρθρα της εφημερίδας “Συναγερμός” και της “Εργατικής Εφημερίδας”. Η αστυνομία επέδειξε στους ενόρκους μια σειρά δεματιών δυναμίτη και διάφορες βόμβες με καταχθόνιους μηχανισμούς, παρόλο που τα πιο πολλά απʼ αυτά τα “στοιχεία” είχαν βρεθεί σε μίλια απόσταση από το σημείο της έκρηξης και ύστερα από βδομάδες ολόκληρες. Το θέαμα των εκθεμάτων προκάλεσε το επιθυμητό αποτέλεσμα: προξένησε τρόμο. Η υπεράσπιση εναντιώθηκε στην παρουσίαση άσχετων στοιχείων που αποσκοπούσαν στην πρόκληση εχθρικών συναισθημάτων αλλά το δικαστήριο απέρριψε όλες τις ενστάσεις της. Ο δικαστής Γκάρυ αποκάλυψε έτσι την προκατάληψή του, όπως παραδέχτηκε αργότερα ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ.

Η συνοπτική διαδικασία μπροστά στους ενόρκους άρχισε στις 14 Αυγούστου. Έληξε με την αγόρευση του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ: “Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. Οι άνθρωποι αυτοί διαλέχτηκαν από τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απʼ ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν, κρεμάστε τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας”. Όπως είχε προβλεφθεί οι ένορκοι ανακοίνωσαν την απόφασή τους στις 20 Αυγούστου: τους χαρακτήρισαν όλους ένοχους και επέβαλαν την ποινή του απαγχονισμού στους επτά κατηγορούμενους, ενώ στον Όσκαρ Νημπ επέβαλαν φυλάκιση 15 χρόνων. Η υπεράσπιση έκανε έφεση για νέα δίκη τον Σεπτέμβριο. Η έφεση απορρίφθηκε και οι καταδικασμένοι κλήθηκαν να απολογηθούν. Οι απολογίες τους ήταν λεπτομερειακές, κράτησαν τρεις μέρες και απευθύνονταν όχι μόνo στο δικαστήριο αλλά και στους εργάτες όπου κι αν βρίσκονταν.

Ύστερα από μια μεγάλη ανάλυση των απόψεών του ο Σπάιζ είπε: “Λοιπόν, αυτές είναι οι ιδέες μου. Αποτελούν μέρος του εαυτού μου, δεν μπορώ να τις αποχωριστώ και δεν θα το έκανα ακόμα κι αν μπορούσα. Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να συντρίψετε αυτές τις ιδέες που κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα και περισσότερο, αν νομίζετε ότι μπορείτε να τις στείλετε στην κρεμάλα -αν επιβάλλετε άλλη μια φορά τη θανατική ποινή σε άτομα που τόλμησαν να πουν την αλήθεια – και σας προκαλώ να μας αποδείξετε σε ποιο σημείο είπαμε ψέματα – σας λέω ότι αν ο θάνατος είναι η ποινή γιατί διακηρύχτηκε η αλήθεια, τότε θα πληρώσω το ακριβό τίμημα με περηφάνια και τόλμη! Φωνάξτε το δήμιό σας!”

Ο Τζωρτζ Ένγκελ είπε: “Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή σαν άτομο, αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερή μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους”.

Και με το θάρρος που είχε δείξει κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Λινγκ που ήταν τότε μόνο 21 χρονών, είπε:

“Επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις, όσο μπορώ ακόμα να ανασαίνω… Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας, τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γιʼ αυτό!”

Η εκτέλεση της καταδίκης αναβλήθηκε μια και η υπόθεση παρουσιαζόταν στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ιλλινόις. Αφού εξετάστηκε για αρκετούς μήνες και παρά το γεγονός ότι η δίκη έβριθε σφαλμάτων νομικής φύσης, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστήριου το Σεπτέμβριο του 1887. Όλες οι εργατικές οργανώσεις παντού, εκτός από τους Ιππότες της Εργασίας, ζήτησαν χάρη για τους καταδικασμένους αναρχικούς. Τις τελευταίες μέρες ο Φήλντεν και ο Στσουώμπ έκαναν αίτηση για χάρη και ζήτησαν μετατροπή της ποινής. Οι άλλοι απαίτησαν Ελευθερία ή θάνατο. Ο κυβερνήτης Όγκσλμπυ μετέτρεψε την ποινή του Φήλντεν και του Στσουώμπ σε ισόβια και έτσι μεταφέρθηκαν στις κρατικές φυλακές του Τζόλιετ μαζί με τον Νημπ. Ο Λινγκ απέφυγε το ικρίωμα την προηγούμενη της εκτέλεσης πυροδοτώντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη μέσα στο στόμα του. Οι υπόλοιποι τέσσερις κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887.

“Οι θηλιές στήθηκαν γρήγορα, οι κουκούλες κατέβηκαν. Τότε κάτω από τα καλύμματα ακούστηκαν τα εξής:

ΣΠΑΪΖ: Θα’ έρθει μια εποχή που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα.

ΕΝΓΚΕΛ και ΦΙΣΕΡ: Ζήτω η Αναρχία! Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου!

ΠΑΡΣΟΝΣ: Ω, άνθρωποι της Αμερικής, θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω Σερίφη Μαίητσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαού, Ω!”.

Ύστερα από χρόνια, μετά από αναθεώρηση της δίκης, οι Φήλντεν, Στσουώμπ και Νημπ απαλλάχτηκαν της κατηγορίας και απελευθερώθηκαν.

(Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλη την έκδοση)

Ο γνωστός τραγουδιστής στο νησί, Δημήτρης Καρύδης, σε μια χαρακτηριστική πόζα στη φιλανθρωπική συναυλία που έδωσε στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας για όλους τους διαβητικούς του νησιού. Τραγούδησε νοσταλγικές διασκευές γνωστών τραγουδιστών αλλά και δικές του πρόσφατες δημιουργίες από το νέο του δίσκο: «σε θέλω και χωρίς περιφέρειες».

Απολαύστε παλιές νοσταλγικές διασκευές

Για να σοβαρευτούμε: έχουμε ξαναγράψει ότι στο Κέντρο Υγείας Αίγινας λειτουργεί Διαβητολογικό Ιατρείο  και μάλιστα με θετικά αποτελέσματα. Συναντήσεις ομάδων πραγματοποιούνται, ενημερώσεις γίνονται και αρκετοί ασθενείς ‘’βρίσκουν το δρόμο τους’’ με σωστή φαρμακευτική αγωγή, δίαιτα και τακτική παρακολούθηση. Συνεπώς, κάθε φανφάρα (Ημερίδα για το Σακχαρώδη Διαβήτη στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας 30.04.10)  είναι, όχι μόνο περιττή αλλά και επιζήμια ειδικά όταν αυτή χρησιμοποιείται από εταιρίες, φαρμακευτικές,  οι οποίες προωθούν το προϊόν τους ή από πολιτικούς που είτε χρησιμοποιούν τις εκδηλώσεις αυτές ως εφαλτήριο για την καριέρα τους είτε ως κολυμπήθρα προκειμένου να καθαρίσουν το όνομά τους από αληθινές ή όχι κατηγορίες. Και τα δυο συνέβησαν φέτος και πέρσι αντίστοιχα, ‘’καίγοντας’’ τόσο την υπόθεση της πρόληψης, αφού αυτή δεν ξεκινάει από τους χώρους που ορίζει ακόμα και τυπικά η πρωτοβάθμια αγωγή υγείας (σχολεία, γειτονιά, κλπ.) και ειδικά σε ζητήματα διατροφής, όσο και την υπόθεση αυτής της υπαρκτής αντιμετώπισης που πραγματοποιείται αθόρυβα και αποτελεσματικά στο Κέντρο Υγείας.

Η εμφάνιση των πολιτικών οι οποίοι λένε τις αρλούμπες τους κρατώντας τα μπόσικα του κόμματος στις περιοχές ευθύνης τους και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που θα έπρεπε να τους έπαιρναν με τις πέτρες, δείχνει την κλίμακα του πολιτικού μας επιπέδου στο νησί, που ξεκινάει από τις δημόσιες σχέσεις και δυστυχώς καταλήγει στις αυταπάτες ανθρώπων ότι «τέτοιες εκδηλώσεις μπορούν και να γίνονται για το καλό». Σε μια, τέτοια, εποχή που απορρυθμίζεται ο τομέας της Περίθαλψης και της Πρωτοβάθμιας Αγωγής, που αναγγέλλονται περικοπές, που οι εργαζόμενοι φτύνουν αίμα στις βάρδιες σε δομές με ελλείψεις κλπ. έχουν το θράσος και κυκλοφορούν ελεύθεροι και να τους δίνεται και τιμητική θέση σε εκδηλώσεις για την πρωτοβάθμια αγωγή υγείας. Ας τελειώνουμε τουλάχιστον με την αυταπάτη ότι αν αγιάσει ένας φανφάρας την εκδήλωση ή αν κάποια εταιρία είναι χορηγός, τότε επικυρώνεται κοινωνικά η ποιότητα μιας προσπάθειας.

 Δελτίο Τύπου του συλλόγου «ΦΕΡΙΑΣ»

Συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου στο bar EQVUS από μέλη του συλλόγου «ΦΕΡΙΑΣ» και από κατοίκους της περιοχής με θέμα την ενημέρωση των δραστηριοτήτων του συλλόγου, την εγγραφή νέων μελών, καθώς επίσης και την προετοιμασία εκλογών για την ανάδειξη της νέας διοίκησης του συλλόγου. Τα εγγεγραμμένα μέλη μέχρι στιγμής είναι άνω των 110.

Στη συγκέντρωση  αυτή προσήλθαν περίπου 60 άτομα και  επιβεβαιώθηκε ο βασικός στόχος του συλλόγου, δηλαδή η ποιοτική και οικονομική ανάπτυξη του τόπου με σεβασμό στο περιβάλλον. Αυτή η ανάπτυξη αφορά κυρίως τη βόρεια πλευρά της Αίγινας που έχει παραμεληθεί χρόνια και ειδικότερα την ευρεία περιοχή της Σουβάλας. Αναλυτικότερα, συζητήθηκαν θέματα όπως η κατασκευή αγκυροβολίου στο λιμάνι της Σουβάλας, η ανάπλαση του χώρου του λιμανιού (χώρος καταστημάτων), η πεζοδρόμηση-πλακόστρωση της πλατείας Γιαννούλη, η καθαριότητα στις παραλίες και στους δρόμους, ο φωτισμός των  δρόμων κυρίως των παραλιακών, η ασφάλεια οικιών, το κυκλοφοριακό και άλλα διάφορα που βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσης και της αγοράς. 

Κοινή διαπίστωση των συμμετεχόντων αποτέλεσε  η χρόνια αδιαφορία της εκάστοτε δημοτικής αρχής για την περιοχή. Επομένως, για την επίτευξη των  στόχων του συλλόγου είναι απαραίτητη η συζήτηση και η άσκηση πίεσης στη δημοτική αρχή με σχέδιο και οργάνωση ώστε να ενεργήσει χωρίς καθυστερήσεις για την προώθηση απαραιτήτων έργων.

Επιπλέον, ένα  από τα θέματα συζήτησης ήταν αυτό της κατασκευής μαρίνας στη Σουβάλα, όπως αυτό έχει προωθηθεί από το Λιμενικό Ταμείο Αίγινας. Ο πρόεδρος του συλλόγου  Νίκος Γρυπαίος ανέλυσε τους λόγους  για τους οποίους ο ΦΕΡΙΑΣ αντιτίθεται στην κατασκευή της μαρίνας. Στο γόνιμο διάλογο που ακολούθησε ειπώθηκαν οι απόψεις των συμμετεχόντων και εκφράστηκαν οι φόβοι και οι ανησυχίες τους όσον αφορά τις συνέπειες ενός τέτοιου έργου για τη Σουβάλα. Ως εκ τούτου έχει συγκεντρωθεί  πλήθος υπογραφών αντίθεσης προς το έργο της μαρίνας και υποστήριξης της κατασκευής ενός αγκυροβολίου το οποίο θα είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για τους τοπικούς επιχειρηματίες και τους κατοίκους και θα δένει κάλλιστα με τον χαρακτήρα της περιοχής.

Επιπροσθέτως, προτάθηκε η ενημέρωση όλων των  κατοίκων για τις επιπτώσεις που  θα έχει η κατασκευή της μαρίνας  στον τόπο μας. Τέλος, από τη συγκέντρωση  διαφάνηκε η προθυμία των μελών  του συλλόγου για συχνές ενημερωτικές συναντήσεις.

“Η χώρα στα πρόθυρα χρεωκοπίας”. “Απαιτούνται θυσίες από όλους”. “Μέτρα σκληρά αλλά αναγκαία”. “Η διάσωση της εθνικής οικονομίας, υπόθεση όλων μας.”

Τα ΜΜΕ για ακόμα μια φορά είναι το βαρύ πυροβολικό ενός συστήματος που προσπαθεί να αποκρύψει, να διαστρεβλώσει τις αιτίες και τη φύση της κρίσης και να παρουσιάσει ως “αναγκαία”,  μέτρα εις βάρος μισθωτών, ανέργων, συνταξιούχων.

Μιλούν για “αγορές”, για “επιβεβλημένες λύσεις”, “σωτηρία”, “εθνική οικονομία” κ.τ.λ. Δε μιλούν ποτέ για την επιχειρηματική ελίτ που χρόνια τώρα ληστεύει, εκβιάζει, φοροδιαφεύγει. Για τα δισεκατομμύρια ευρώ του “χρέους” που προέρχονται από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα “μέτρα ασφαλείας”, τα 28 δις προς τις τράπεζες. Δε μιλούν ποτέ για το ότι και πριν την κρίση υπήρχε επισφάλεια, ανασφάλιστη εργασία, ακρίβεια, μισθοί και συντάξεις πείνας.

Αποκρύπτουν πως η κρίση δεν είναι το αποτέλεσμα της πλεονεξίας κάποιων “golden boys”, όπως τους βολεύει να το παρουσιάζουν, αλλά δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική της τελευταίας 20ετίας που εντάθηκε στα χρόνια του “εκσυγχρονισμού” μείωσε πραγματικούς μισθούς και συντάξεις, αποδιάρθρωσε εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα. Έτσι αυξήθηκε η “ανταγωνιστικότητα” (η υπερεκμετάλλευση των μεταναστών έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο), μειώθηκε όμως η δυνατότητα του κόσμου να αγοράσει αυτά που ο ίδιος παρήγαγε.

Και σήμερα που η φούσκα έσκασε, σήμερα που το ιδεολόγημα της διαρκούς ανάπτυξης δεν πείθει πια κανέναν, το σύστημα επιστρατεύει τον πατριωτισμό για να πείσει τους εκμεταλλευόμενους να υποστούν θυσίες για να σώσουν τους εκμεταλλευτές τους, ενώ ταυτόχρονα εξαπολύει εκστρατείες τρομοϋστερίας και γεμίζει τους δρόμους με αστυνομία.

Τελικά το χειρότερο σημείο αυτής της κρίσης δεν είναι ούτε το έλλειμμα, ούτε το χρέος, ούτε το ΔΝΤ. Είναι το ότι βρίσκει την κοινωνία διαιρεμένη σε άτομα, που το καθένα προσπαθεί να βρει μια προσωπική διέξοδο, ή ακόμα χειρότερα στρέφεται εναντίον του διπλανού του, καταφεύγοντας σε ρατσιστικές / φασιστικές αντιλήψεις. Και σε ένα τέτοιο κοινωνικό έδαφος, η εξουσία τρίβει τα χέρια της και επιφυλάσσει ακόμα χειρότερες μέρες.

Εκτός και αν όσοι υφίστανται τις επιπτώσεις της “κρίσης” συνειδητοποιήσουν επιτέλους τη συλλογική τους δύναμη και παλέψουν στη βάση της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της αδιαμεσολάβητης  δράσης. Ώστε να οικοδομηθεί ένας κόσμος συντροφικότητας και δικαιοσύνης, ικανός να οργανώσει τις άμυνές του και να διατυπώσει τις προτάσεις του απέναντι στη νέα επίθεση της εξουσίας και του κεφαλαίου.

Προτάσσουµε:

συλλογική δράση

αντιιεραρχικά σωματεία βάσης
στους χώρους εργασίας

λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς

τοπικά σωματεία εργαζομένων – ανέργων και
αυτόνοµες εργατικές λέσχες

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών, περιοδικό “Ανεπίκαιρα”

συνυπογράφει: Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Αφού κατάπιαν και κάνανε γαργάρα την αποστομωτική και θρασύτατη απάντηση του Υπουργού Γερουλάνου, για τη συντήρηση του σπιτιού του Ροδάκη τώρα του ζητούν να ευλογήσει το φιστ-φεστ. Ο συνδυασμός ραγιαδισμού και δίψας για εξουσία-χρήμα  φαίνεται να μην έχει κανένα όριο για κάποιους από τους παράγοντες στην Αίγινα. Μη έχοντας αντίπαλο δέος, προχωρούν ακάθεκτοι για θέσεις δημογεροντίας, διαμορφώνοντας δημόσιες σχέσεις με έναν από τους δραγουμάνους του σύγχρονου Σουλτάνου.

Όταν τ’ ακούς από τους απόμαχους της ζωής και ειδικά αυτούς που έφαγαν την οικοδομή με το κουτάλι, συνταξιούχους του ΙΚΑ, δε χρειάζεται να αναρωτηθείς το παραπάνω. Όταν αγωνίζεσαι για το δίκιο κερδίζεις, όταν παρακαλάς για το αυτονόητο θα σε έχουν για πάντα γονατιστό. Ας μας πουν όσοι μιλούν για «τον αγώνα που δεν φέρνει αποτέλεσμα», τι αποτέλεσμα φέρνει το να φιλάς κατουρημένες ποδιές…

Σε λίγες μέρες θα έχουμε την τιμή να απολαύσουμε ένα «υπέροχο θέαμα» με «σούζες με τα μηχανάκια τους, απλώς όχι στην άσφαλτο, αλλά στην επιφάνεια του νερού». Το είχαμε ξαναγράψει και τον προηγούμενο μήνα ότι οι δίκαιες αντιδράσεις κατά της διοργάνωσης αγώνων, δικυκλιστών στα βουνά, είναι μονόπλευρες αφού δεν πλαισιώνονται από αρχές και στόχους για το περιβάλλον (έστω της Αίγινας) δεν συνοδεύονται από ενδιαφέρον και για άλλα οικολογικά ανοιχτά ζητήματα (έστω στην Αίγινα). Είχαν επίσης τεθεί ερωτήματα ειδικά για τις προηγούμενες διοργανώσεις αγώνων jet ski και για το έλλειμμα θέσης απέναντι σ’ αυτές αλλά και το γεγονός ότι συνδιοργανωτής των παραπάνω αγώνων στην Αγιά Μαρίνα ήταν φορέας που συνυπέγραψε το κείμενο διαμαρτυρίας. Τώρα, η πρόκληση είναι μπροστά. Τι λένε οι φορείς για το πρωτάθλημα jet ski; Είναι πιο οικολογικό το άθλιο αυτό ‘’σπορ’’ που υμνεί την ταχύτητα, που υβρίζει τη θαλάσσια ομορφιά, που μετατρέπει σε οικόπεδο και αποικία μια ολόκληρη παραλία, μόνο και μόνο για να διαφημιστούν κάποιες εταιρίες, για να πουληθούν μερικοί καφέδες παραπάνω και να κάνουν κάποιοι κάγκουρες το κομμάτι τους;

Απεργία στο χώρο της Υγείας σημαίνει

άρνηση να εργαστούμε σ’ ένα σύστημα Υγείας

που διαρκώς εξαθλιώνεται,

που δουλεύει με τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και εξοπλισμό, χάρις στο φιλότιμο και την αγωνία λίγων

που έχει μετατρέψει την περίθαλψη σε εμπόρευμα πολυτέλειας για τους έχοντες

που εξουθενώνει εργαζόμενους και ασθενείς

που προστατεύει τους νονούς… μεγαλογιατρούς που μετέτρεψαν το Ε.Σ.Υ. σε απέραντη επιχείρηση πλουτισμού

που οδηγεί συστηματικά τους ασθενείς σε αναζήτηση ιδιωτικών λύσεων στα άπειρα ιδιωτικά ‘’νοσηλευτήρια’’ που κόβουν μονέδα σε βάρος των Ταμείων και του Κοινωνικού Πλούτου

Με την ανοχή της κοινωνίας το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει… όπως με την ανοχή της φυτοζωούσε τόσα χρόνια…

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Υγείας

http://sxedia.espivblogs.net

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι: 

Καταγγέλλουμε την κοινή επιδίωξη του κράτους και του κεφαλαίου, μέσω του νέου πολυνομοσχεδίου να μετατρέψει το σχολειό, σε παράρτημα επιχείρησης  

Καταγγέλλουμε το κράτος που επιδιώκει να μετατρέπει το μαθητόκοσμο σε  μηχανές αποστήθισης και τους εκπαιδευτικούς σε πιόνια

Καταγγέλλουμε τις επικείμενες επεμβάσεις στην εκπαίδευση μέσω «Καλλικράτη»

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

Αντιστεκόμαστε στη φτώχεια και στον κοινωνικό μαρασμό που οδηγεί χιλιάδες νέους και νέες στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της αγοράς και στην κοινωνική παρακμή

Αντιστεκόμαστε στους «πατέρες» του συνδικάτου «μας» και στις κομματικές-παραταξιακές τους καμαρίλες

που επιδιώκουν να ελέγχουν τους αγώνες

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

Διεκδικούμε βελτίωση των συνθηκών της ζωής

για όσους και όσες μοχθούν για να ζήσουν

Διεκδικούμε την άμεση δημοκρατία και την ισότητα

Διεκδικούμε το αγαθό της γνώσης για τους καταπιεσμένους

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Παιδείας

http://sxedia.espivblogs.net

Αυτοί που έριξαν εύφλεκτο υλικό ή πέταξαν δακρυγόνο (κατά μια άλλη εκτίμηση) στο κάτεργο του Βγενόπουλου, είτε τυχοδιώκτες, είτε άνθρωποι μηχανισμών, δεν είχαν δεν έχουν και δεν θα έχουν καμιά θέση σε ριζοσπαστικούς χώρους. Δεν είχαν δεν έχουν και δεν θα έχουν καμιά σχέση με αντιλήψεις επαναστατικές, με αντιλήψεις της αντιεξουσίας και του αντικαπιταλιστικού πόλου. Συνέργησαν με την εργοδοσία των δολοφονημένων υπαλλήλων κι άνοιξαν το έδαφος της εδραίωσης του καθεστώτος διαρκούς απειλής από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ. Ίσως να μη μάθουμε ποτέ το τι συνέβη το μεσημέρι της Τετάρτης. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι η παντού και πάντα εγκληματική λογική των αφεντικών, και η προσπάθεια του κράτους να τους υπερασπίζει, πατώντας στις ζωές μας. Επίσης εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι ήδη την πληρώνουν χώροι ριζοσπαστικοί: βασανιστήρια, συλλήψεις, προσαγωγές, ξυλοκόπημα, εισβολές σε στέκια και σπίτια, δίνουν το στίγμα της επικαιρότητας αλλά και το τι μέλλεται να επακολουθήσει για να σιωπήσει η κοινωνία που κατέβηκε στο πεζοδρόμιο, φέτος στις 5 του Μάη…

Η παρακάτω μαρτυρία ανωνύμου υπαλλήλου δίνει μια σοβαρή διάσταση της δολοφονίας.

Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά «ή δουλεύεις ή απολύεσαι».

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.

Η απογοητευτική συμμετοχή των κρατικών υπαλλήλων στην Αίγινα, οι οποίοι είναι και οι μόνοι που δεν αντιμετωπίζουν απειλή απόλυσης, επιδιώκεται να εξηγηθεί και ειδικά για τους εκπαιδευτικούς ότι «δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την απώλεια τους ημερομίσθιου τους συμμετέχοντας στις απεργιακές κινητοποιήσεις». Λογικό συμπέρασμα: όσοι εκπαιδευτικοί κάνουν απεργία έχουν κρυφά εισοδήματα;

Αντί για απάντηση αναδημοσιεύεται κείμενο για τον τοπικό κορμό των εκπαιδευτικών την Αίγινα από το 6^ο τεύχος της Σχεδίας «στ΄ ανοιχτά της Αίγινας» που εκδόθηκε το χειμώνα του 2006

Ο τοπικός κορμός των εκπαιδευτικών

Το παρόν δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας έρευνας αλλά είναι

βασισμένο σε μια βιωματική εμπειρία των πέντε τελευταίων χρόνων                   

στην ‘εκπαιδευτική κοινότητα’ της Αίγινας. Έτσι δεν μπορεί

παρά να είναι ένα αυθαίρετο κείμενο που δεν έχει σχεδόν καμιά

επιστημονική τεκμηρίωση. Πράγματι, χρειάζονται στοιχεία για μια

τέτοια έρευνα: ποσοστά συμμετοχής σε απεργίες, δημοσιεύματα

που καταμαρτυρούν απουσία ή παρουσία από γεγονότα, πρόσω-

πα που εναλλάσσονται ή παραμένουν στο προσκήνιο, σχολικές

εκδηλώσεις καθώς και έρευνα για την ποιότητά τους όπως και

κατάθεση κριτηρίων που τις αξιολογούν, πρακτικά συνεδριάσεων

συλλόγων διδασκόντων, αρθρογραφία εκπαιδευτικών, πρωτο-

βουλίες που εκδηλώνονται, δραστηριότητες μέσα κι έξω απ’ τα

σχολεία, κοινωνικές-πολιτικές δραστηριότητες των εκπαιδευτι-

κών, προσωπικές συνεντεύξεις για τις δραστηριότητες και τις

προσδοκίες των εκπαιδευτικών, συμπεράσματα από ώριμους πια

μαθητές, καθώς και μια ζώσα επαφή που «από πρώτο χέρι» θα

μπορεί να δώσει κατά το δυνατόν μια αντικειμενική όψη για τον

εκπαιδευτικό κόσμο της Αίγινας.

Την παρούσα στιγμή το μόνο που υπάρχει στο κείμενο είναι

η ζώσα εμπειρία από όλα τα παραπάνω χωρίς κανένα απολύτως

στοιχείο μετρήσιμο, χωρίς καμιά μελέτη της μέχρι τώρα δράσης

των εκπαιδευτικών στο νησί. Οι εκδηλώσεις, οι πανελλαδικές

απεργιακές κινητοποιήσεις, οι ελάχιστες (μετρημένες στα δά-

χτυλα του ενός χεριού) διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν

στην Αίγινα μετρούν την απουσία των εκπαιδευτικών, ακόμα κι

από τις κλαδικές συνελεύσεις οι οποίες πραγματοποιούνται με

την άδεια του γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης δυο φο-

ρές το χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό για όσους πηγαίνουν στη

συνέλευση του Πόρου, η έλλειψη και τυπικής παρουσίας τους

μετά την υπογραφή στο δελτίο παρουσιών, κατά τη διάρκεια της

συνέλευσης. Έρχονται ψηφίζουν και φεύγουν.

Ο εκπαιδευτικός κόσμος στην Αίγινα διακρίνεται για την

έλλειψη ενδιαφέροντος τόσο για τα κοινά ζητήματα όσο και

για τα εκπαιδευτικά. Στελεχώνοντας βασικά τα τρία μεγάλα δη-

μοτικά σχολεία της Αίγινας (1ο, 2ο και Κυψέλης) όπως και σε

μικρότερα, διακρίνεται η ύπαρξη ενός συμπαγούς σχήματος εκ-

παιδευτικού προσωπικού το οποίο αναπαράγει τις τοπικές αξίες.

Ομάδες δασκάλων που είτε έχουν καταγωγή από την Αίγινα είτε

παραμένουν χρόνια στο νησί, μαζί με τους διευθυντές οι οποίοι

έχουν εξέχοντα ρόλο εξουσίας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα,

αποτελούν τη μαγιά που δίνει την ταυτότητα των σχολείων στα

οποία εργάζονται. Όλοι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία σχεδόν

κάθε φορά των συλλόγων διδασκόντων στις συνεδριάσεις. Συ-

ντηρητικοί, απαξιωτικοί απέναντι στο ‘καινούριο’ και στους νέους

συναδέλφους τους, με σχέσεις αυτοπροστασίας στο εσωτερικό

τους (αλληλοκάλυψη), με τις ψήφους τους καθώς και με την

πίεση που ασκούν στους διευθυντές, απομακρύνουν κάθε φορά

το οποιοδήποτε ενδεχόμενο αλλαγής. Χαρακτηριστική είναι η

φετινή αντίδραση, όπως και σε όλη την Ελλάδα, των δασκά-

λων που έχουν συνηθίσει να δουλεύουν με τον μπούσουλα του

προγράμματος, στην εφαρμογή της ευέλικτης ζώνης: ο εθνικός

κορμός (το αντίστοιχο του τοπικού) ακολούθησε κατά γράμμα

την άρνηση του αγωνιστικού τμήματος του διδασκαλικού κόσμου

(ο οποίος εξέφρασε ενστάσεις που αφορούσαν στην εισδοχή

της ιδιωτικοποίησης στο δημόσιο σχολείο αλλά και ενός νέου

τύπου αυταρχισμού), προκειμένου να μην χάσει τη δυνατότητά

του να κάνει πιο εύκολα το μάθημα χωρίς προετοιμασία αφού

το αναλυτικό πρόγραμμα προβλέπει μια τυπική και λειτουργική

διαδικασία που είναι ευκόλως μετρήσιμη.

Η τυπολατρία, η λαγνεία της αναφοράς στους κανονισμούς,

η αίσθηση του κινδύνου κάθε φορά στο ‘νέο’ που εισβάλλει στο

εσωτερικό, χαρακτηρίζει την εκπαίδευση στα σχολεία της Αίγι-

νας. Πλήρως αφομοιωμένοι από τις αξίες της τοπικής κοινωνίας

και των αξιών της, την ακολουθούν κατά γράμμα έχοντάς την πά-

ντα από μακριά εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που φαίνονται

κυρίως από την επιλεκτική συμπεριφορά που έχουν απέναντι σε

παιδιά. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί κάθε φορά η έντονη

αναφορά για τους γονείς που πρέπει να περιμένουν έξω από

την «πόρτα», κάθε φορά που συνοδεύουν τα παιδιά τους, εκτός

βέβαια από αυτούς που παραγοντίζουν σε Συλλόγους.

Οι απόψεις τους για τα ίδια τα παιδιά ξεκινούν και τελειώ-

νουν σε σχέση με τη συμπεριφορά τους και με τις επιδόσεις

τους στα μαθήματα. Η σχολική αποτυχία, η αντικοινωνική συμπε-

ριφορά, είναι αφορμές για διάλογους μέσα στην καθημερινότητα

του ‘γραφείου’, λίγο ως πολύ αγοραίους (π.χ. ο τάδε μαθητής

είναι ‘καμένο χαρτί’ ή αδιέξοδα σχόλια για γονείς), δίχως ίχνος

ευθύνης για μια δυναμική αναπροσαρμογής της συμπεριφοράς

δίχως ίχνος ενδιαφέροντος για τις αιτίες της αποτυχίας, οργα-

νώνουν τη σχολική τους μέρα με βάση το αναλυτικό πρόγραμμα

του υπουργείου, δημιουργώντας παράλληλα ένα κλίμα στο οποίο

δεν μπορεί να εισχωρήσει κανένα άλλο επιχείρημα και στοιχείο.

Οι νύξεις του σχολικού συμβούλου, η νέες θεωρήσεις για την

παιδαγωγική συμπεριφορά καθώς και η αντιμετώπιση των ιδιαι-

τεροτήτων μέσα στην τάξη απαντούν στο κενό. Κάθε προτροπή

για μια απλή εξατομικευμένη διδασκαλία, για ομάδες εργασίας,

για προσπάθειες υπέρβασης της καθημερινής διαδικασίας είναι

μακριά από τα ενδιαφέροντα τους. Επίσης πολιτιστικές εκδηλώ-

σεις όπως η εξαιρετική προσπάθεια του υπεύθυνου του ΣΙΝΕ

«ΤΙΤΙΝΑ» και της παιδαγωγικής εταιρίας «Νεανικό Πλάνο» που

προωθεί τον παιδικό και εφηβικό κινηματογράφο στα σχολεία

συνάντησαν ένα τείχος αδιαφορίας και σχολίων με αποτέλεσμα

παραστάσεις να ματαιώνονται λόγω έλλειψης συμμετοχής ή να

εξευτελίζονται (περίπτωση της προβολής της θαυμάσιας ταινίας

«Το καμηλάκι που δάκρυσε») χωρίς προετοιμασία για ένα άμαθο

και συνηθισμένο στη διασκέδαση της TV, κοινό.

Τα ενδιαφέροντα του τοπικού κορμού αφορούν στις καθημε-

ρινές λειτουργικές ασχολίες, στα βάσανα των παιδιών τους, στα

‘οικονομικά’ τους, στις μισθολογικές κλίμακες, στα χρόνια για

τη σύνταξη, στις κόντρες για το πρόγραμμα που θα βολεύει σε

«κενά» έτσι ώστε να σχολνούν γρηγορότερα ή να προσέρχονται

αργότερα, στις εφημερίες, στις αρμοδιότητες που θα έχουν στην

τάξη που θα πάρουν η οποία δεν θα έχει «προβληματικά παιδιά»

ή θα έχει «καλό υλικό», στην αίθουσα που θα έχουν τη χρονιά,

σε περιπτώσεις που ασθενούν συνάδελφοι, στις άδειες που

θα πάρουν, στις ασθένειές τους, καθώς και σε ασημαντότητες

της καθημερινότητάς τους, περιμένοντας να λήξει το δικό τους

ωράριο μη σεβόμενοι, επιλεκτικά πάντα και με την ανοχή των δι-

ευθυντών, το υποχρεωτικό ωράριο 8.00-2.00. Φωνές στα παιδιά,

‘δικαστήρια’ μέσα στο γραφείο όπου όλοι μιλούν ταυτόχρονα σε

ένα παιδί, οδηγίες για παραμονή των ατίθασων παιδιών στο γρα-

φείο, ‘ψιλές’ και προπηλακισμοί, παραμονή παιδιών στο γραφείο

χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί τους, απότομη συμπεριφορά

για παιδιά που έρχονται στο γραφείο για να ζητήσουν κάτι,

παραπομπή παιδιών στον διευθυντή και γενικότερα μια απαράδε-

κτη αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά. Αυτό είναι και το κλίμα που

συναντούν όσοι νέοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται συνήθως για μια

χρονιά στο νησί, αφού έχει παρατηρηθεί επισταμένως ότι ένα

μικρό αλλά ενδιαφέρον ποσοστό παραμένει μετά τη λήξη της

σχολικής χρονιά πάντα κενό. Οι υπόλοιποι νέοι που θα παραμεί-

νουν, προσαρμόζονται σε αυτές τις καθημερινές συμπεριφορές

και σταδιακά συναινούν μ’ όλες τους τις ενστάσεις. Ο τοπικός

κορμός είναι η χοάνη που καταπίνει όλες τις διαφοροποιήσεις

μετατρέποντάς τες σε μια ενιαία σχεδόν έκφραση.

Ο τοπικός κορμός δεν έχει ανάγκη από το δημόσιο άμεσο

λόγο ο οποίος θα στέκεται έτοιμος για να αναλάβει την ευθύνη

του. Μια μικροκοινωνία όπου το κουτσομπολιό έχει αντικαταστή-

σει την κοινωνική κριτική, το σχόλιο και το υπονοούμενο την

ολοκληρωμένη γνώμη, οι πισώπλατες μαχαιριές μια ανθρώπινη

επικοινωνία, το φαίνεσθε το είναι, επιβιώνει γαλουχώντας τους

νέους ανθρώπους σε αυτές τις αξίες. Η καφετέρια, το σαλόνι

του σπιτιού, η ταβέρνα, η συμμετοχή στους τυπικούς εκκλησια-

σμούς και στις κοινωνικές εκδηλώσεις των αρχών του νησιού

είναι οι χώροι, είναι ο ιστός, μέσα στον οποίο αναπαράγεται η

κοινωνία των δασκάλων στην Αίγινα, αναπαράγονται οι αξίες

της. Έτσι από τον τοπικό κορμό όσοι ξεχωρίζουν, συγκεντρώ-

νοντας για λογαριασμό τους εύσημα καλής συμπεριφοράς αλλά

και τίτλους συμμετοχής σε τοπικά όργανα, διαπρέπουν ως πο-

λιτικοί αστέρες της κοινωνίας. Δημοτικοί σύμβουλοι, πρόεδροι

και γραμματείς φορέων του τοπικού βίου είναι μεταξύ άλλων

τίτλων που συγκαταλέγονται στις χαμηλές τους δυνατότητες και

οι οποίοι μεταφέρουν τον παραπάνω ιστό σε γραφεία βουλευ-

τών, πολιτευτών, δημάρχων. Η αδιαφορία άλλωστε και για τα

τοπικά προβλήματα είναι η άλλη όψη του νομίσματος για όσους

θέλουν μια ήσυχη ζωή μισθοδίαιτη δίπλα στην όποια οικογε-

νειακή κληρονομιά. Ακολουθώντας κατά γράμμα το καθημερινό

δουν και λαβείν, προσαρμόζονται σε κάθε πολιτική και κοινω-

νική περίσταση που υπερισχύει, συναινώντας. Έτσι η απαξίωση

του πληθυσμού της Αίγινας γύρω από τη συμμετοχή στα κοινά

ακολουθείται από τη συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων που

αδιαφορούν, κι αυτό φαίνεται από την ελάχιστη συμμετοχή τους

στις κοινωνικές πρωτοβουλίες, στις εκδηλώσεις κοινωνικού-

πολιτικού περιεχομένου και προβληματισμού, στο χαμηλό επί-

πεδο αρθρογραφίας στον τοπικό τύπο ο οποίος καταγράφει με

συστηματική ακρίβεια τις επιλογές των εκδοτών που έχουν τις

χαμηλές προσδοκίες μιας τοπικής ανάδειξης.

Ο δάσκαλος στην Αίγινα είναι πάντα ο ‘κατατρεγμένος’ από

το κράτος, ο ‘χαμηλόμισθος’, ο ‘χαμάλης’ μιας διαδικασίας σύμ-

φωνα με τα στερεότυπα συζητήσεων που κυριαρχούν χωρίς

να υπάρχει διέξοδο μιας κοινωνικής ή έστω συνδικαλιστικής

πάλης για την ανατροπή αυτής της συνθήκης. Κλισέ φράσεις

όπως: «γιατί να κάνω απεργία»; «γιατί να τους χαρίσω 70 ευ-

ρώ»; «τι θα κερδίσω άμεσα αν ανακατευτώ»; χαρακτηρίζουν τον

ντόπιο κορμό των δασκάλων δίπλα σε μια παραφιλολογία για

όποιον αγωνίζεται παίρνοντας επιλεκτικά παραδείγματα όσους

διαπρέπουν με βάση την υστεροφημία τους. Έτσι αν μια φορά

οι τακτικές συνελεύσεις είναι μια φορά απαξιωμένες αφού η

συμμετοχή τους γίνεται σε ώρες εργάσιμες, τότε οι έκτακτες

και (προαιρετικές) απογευματινές χαρακτηρίζονται από την πλήρη

απουσία του τοπικού κορμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση

τοπικής συγκέντρωση του Συλλόγου πριν τρία χρόνια που ήταν

η πρώτη και η μοναδική που υπήρξε με απόλυτη συμμετοχή. Στην

κυριολεξία δεν έπεφτε καρφίτσα στην αίθουσα. Το θέμα της

ήταν και το ενδιαφέρον προκειμένου να προσέλθουν: η τύχη

των μικροποσών εκ των μισθοδοσιών που υπεξαιρέθηκαν από

υπάλληλο του γραφείου στον Πόρο.

Έτσι, στα διάφορα ζητήματα που αφορούν στην έλλειψη

υλικοτεχνικής υποδομής, κενά εκπαιδευτικών μια πάγια λογική

είναι η προσφυγή σε πολιτευτές και παράγοντες του τόπου οι

οποίοι εκμεταλλεύονται πολύ καλά το προσόν που τους δίνει η

μικρή ή μεγάλη εξουσία τους για να αυξήσουν την επιρροή τους.

Εξυπηρετήσεις τέτοιου τύπου καταγράφονται στις αποσκευές

τους προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή.

Γεγονότα μικρά και μεγάλα τα οποία κυριάρχησαν στο νησί τα

τελευταία πέντε χρόνια είναι ενδεικτικά όχι μόνο της αποστασιο-

ποίησής τους αλλά και εν δυνάμει της έκφρασης αντιδραστικών

θέσεων.

Ενδεικτικά:

1) Η περίπτωση των αλλοδαπών σημαιοφόρων στα Δημοτικά

Σχολεία Ασωμάτου και Βαθέος.

Και στις δυο περιπτώσεις με την πρώτη πιο γνωστή (περι-

οδικό «Φιστίκι») ο διδασκαλικός κόσμος με ελάχιστες εξαιρέ-

σεις αποστασιοποιήθηκε ενώ υπήρξαν πολλοί που αντιδραστικά

λοιδόρησαν κάθε κίνηση υπεράσπισης της αξιοπρέπειας των

παιδιών μπροστά στο ενδεχόμενο επεισοδίων. Η φήμη μάλι-

στα που κυκλοφόρησε αργότερα ήταν αυτή που ήθελε αυτούς

που είχαν μεγάλες τάξεις να μειώνουν ελάχιστα τη βαθμολογία

στους αλλοδαπούς άριστους μαθητές τόσο ώστε να μην γίνονται

σημαιοφόροι.

2) Η περίπτωση της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης

στο 1ο Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο της Αίγινας.

Μέσω φορέων ήταν κι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που πρωτοστάτη-

σαν στην εγκατάσταση των καμερών. Μέσα στη γενική αδιαφορία

και πάντα με τις ελάχιστες εξαιρέσεις, ο εκπαιδευτικός κόσμος

πήρε μια αρνητική στάση σε όσους διαμαρτυρήθηκαν τηρώντας

την αρχή της ουδετερότητας. Μάλιστα μετά την εγκατάστασή τους,

στις συνεδριάσεις, οι σύλλογοι του Γυμνασίου και Λυκείου πήραν

θέση υπέρ της εγκατάστασης τους και αποδοκίμασαν τις διαμαρ-

τυρίες εκτός βέβαια από τις φωτεινές εξαιρέσεις.

3) Η περίπτωση του οικοτροφείου-δομής επανένταξης ψυχα-

σθενών από άσυλα στο Λιβάδι.

Δημοτικοί σύμβουλοι-διευθυντές σχολείων ήταν αυτοί που

συναίνεσαν αν δεν πρωτοστάτησαν στις κινήσεις εναντίον της

εγκατάστασης. Κινήσεις οι οποίες πανελλαδικά αποδοκιμάστηκαν

και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του συντηρητικού υπουργού

λόγω των διαστάσεων που πήραν. Τραμπουκισμοί, κλείσιμο της

εισόδου, συκοφαντίες, προπηλακισμοί καλύφθηκαν πολιτικά και

κοινωνικά από τους δημοτικούς συμβούλους-εκπαιδευτικούς. Η

συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου δεν πήρε

καμιά θέση και αποδοκίμασε στους κύκλους του τις όποιες

αντιρρήσεις.

4) Η περίπτωση των κινητοποιήσεων για το πρόβλημα του

νερού και της ακτοπλοΐας.

Πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις συμμετοχής αφού ελάχιστοι

δάσκαλοι συμμετείχαν ενεργά στις κινητοποιήσεις, ο διδασκα-

λικός κόσμος ήταν απών.

5) Η περίπτωση εκδηλώσεων εκπαιδευτικού περιεχομένου,

αλλά και άλλων ευρύτερης κοινωνικής σημασίας (διεθνή, πόλε-

μος, περιβάλλον, κλπ.)

Η απουσία του τοπικού κορμού ήταν χαρακτηριστική εκτός

από των συνηθισμένων ανθρώπων που η παρουσία τους είναι

μόνιμη ή άλλων που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν την επιρροή

τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση τους μέσα από ένα τσάμπα

θέμα, όπως το ‘αντιπολεμικό’.

Οι «άλλοι»

«Πολλά και διαφορετικά από λίγους-τίποτα από πολλούς» εί-

ναι η φράση που μπορεί να περιγράψει το βίωμα πέντε χρόνων.

Χωρίς κοινωνική ανάλυση, χωρίς ενδελεχή πολιτική εκτίμηση,

χωρίς συλλογικά βήματα που να κλιμακώνουν, χωρίς συλλο-

γική προοπτική, από δω κι από κει, πραγματοποιήθηκαν πολλά

με πολλές προσδοκίες. Οι αρκετές αλλά πολύ αποσπασματικές

δραστηριότητες τελευταίων πέντε χρόνων που λοιδορούνται

διαρκώς ή περνούν μέσα από τη γενική αδιαφορία του συ-

νόλου, διακρίνονται από την έλλειψη ροής, διακρίνονται από

έναν κατακερματισμό. Δεν έχει υπάρξει αυτά τα χρόνια ούτε μια

συλλογική ή ατομική προσπάθεια που να έχει μια συνέχεια. Ο

προβληματισμός, ευκαιριακός και αποκομμένος πολλές φορές

από την τοπική επικαιρότητα δίνει το στίγμα μιας αδιέξοδης αλλά

επίμονης παράλληλα προσπάθειας να «αλλάξει κάτι στο νησί»

που να αφορά και στα εκπαιδευτικά. Συνδικαλιστικές, παιδαγω-

γικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές σε συνδυασμό πάντα

με την τοπική ιδιαιτερότητα δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τον

εαυτό τους και να κλιμακώνονται προς τον κόσμο αλλά και προς

συναδέλφους που συνθλίβονται στη χοάνη του τοπικού κορμού.

Διαφορετικοί πολιτικοί προσανατολισμοί, διαφορετικές ιδέες,

διαφορετικές πρακτικές, καθιστούν τους «άλλους» αδύναμους

να παρουσιάσουν ένα έργο το οποίο θα μπορεί να αποτελέσει

την άλλη όψη της κατάστασης που θα μπορέσει να υποδεχτεί

τις όποιες αποσπασματικότητες θετικά βρίσκονται στο νησί ή

δυσφορούν με τις κυρίαρχες αξίες και επιλογές.

Στο νησί πράγματι τα πράγματα είναι αρκετές φορές ζοφερά

από την άποψη της πάλης ενάντια σε κατεστημένα τοπικά και

μη. Η «έκθεση στο κοινό» που ελέγχει (ένας έλεγχος ιδιαίτερα

αγοραίος και ατεκμηρίωτος), η έλλειψη παράδοσης αγωνιστικής,

η πανταχού παρούσα θρησκευτική ευλάβεια, η προσήλωση σε

θεσμούς-θέσφατα (δημοτικές, εκκλησιαστικές αρχές) των οποί-

ων τα αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι τουλάχιστον αποθαρρυ-

ντικά, κάνουν την κατάσταση της εναντίωσης στα δεδομένα και

όπως αυτά διαμορφώνονται, πολύ δύσκολη υπόθεση. Η μόνιμη

εξάρτηση, επίσης, από τα όργανα του Συλλόγου, αποτελεί πολ-

λές φορές τροχοπέδη για την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα

μπορούσαν να έχουν μια σχετικά σταθερή εσωτερική ανατροφο-

δότηση και θα μπορούσαν να έχουν μια εξελίξιμη επικοινωνία

με την τοπική κοινωνία. Οι ελάχιστες, και χωρίς συλλογικό σχε-

διασμό και κατανόησης της τοπικής ιδιαιτερότητας, απόπειρες

κατέληξαν σε αποτυχία κληρονομώντας, σε όσους πραγματικά

ενδιαφέρονται να «κουνηθεί κάτι», την γεύση της αποτυχίας

καθώς και την απογοήτευση

Ίσως οι απανωτές αποτυχίες αλλά και κάποιες κοινές διαπι-

στώσεις που σχετίζονται με την τοπική ιδιαιτερότητα να μπορούν

και με την εις άτοπον απαγωγή να δείξουν κάποιους δρόμους

υπέρβασης της σημερινής κατάστασης η οποία δείχνει διαρκώς

τα δόντια της, όχι βέβαια μόνο στην Αίγινα.

Το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε την έκφραση μιας μικρής

ομάδας δασκάλων που εν όψει της απεργίας του Νοέμβρη,

συγκρότησαν απεργιακή επιτροπή και το διένειμαν σε συναδέλ-

φους που δεν απεργούν. Η μικρή κινητοποίηση που έλαβε χώρα

τις μέρες πριν την απεργία (με αφίσες και διανομή φυλλαδίων

προς τον κόσμο που συνήθως υποδέχεται μια απεργία και ιδιαί-

τερα των εκπαιδευτικών ως μια αργία για τους μαθητές) ίσως

είναι μια άλλη αρχή «για να αλλάξει κάτι».

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Απεργιακή Επιτροπή Αίγινας

Ανοιχτή επιστολή προς τους απεργοσπάστες συναδέλφους

εκπαιδευτικούς στο νησί

Λες: «Γιατί να κάνω απεργία και να χάσω το μεροκάματο»;

Πολλοί το λένε αυτό. Ίσως να το ‘χουμε σκεφτεί κάποιοι-

κάποιες από μας κάποια φορά. Πρέπει να θυμάσαι όμως ότι το

«μεροκάματό» σου ανεβαίνει κάθε φορά επειδή κάποιοι «άλλοι»

κάνουν απεργίες και αγώνες τους οποίους εσύ υποτιμάς. Το ίδιο

συμβαίνει σ’ όλους τους εργασιακούς κλάδους. Κερδίζουν όλοι

από τον αγώνα αυτών που απεργούν (και δεν τους περισσεύουν,

ξέρεις…)

Λες: «Και τι θα βγει από την απεργία»;

Πολλά συνάδελφε. Όλα αυτά που έχεις τώρα στο σχολείο

και που δεν θα τα είχες αν δεν έκανες στο παρελθόν απεργία

ή αν κάποιοι «άλλοι» δεν έκαναν κινητοποιήσεις και για λογα-

ριασμό σου. Θυμάσαι ή δεν ξέρεις για τους αγώνες που έγιναν

από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Μέχρι και απεργίες πείνας

είχαν γίνει από συναδέλφους όπως ο πανεπιστημιακός Βαγε-

νάς, απεργίες διαρκείας όπως το 1997, αγώνες μαζί με άλλους

επαγγελματικούς κλάδους για να αποκτήσουμε τη στοιχειώδη

αξιοπρέπεια που έχουμε τώρα με τα όσα προβλήματα.

Λες: «Εμένα δεν θα με πειράξουνε οι μεταρρυθμίσεις. Δεν

έχω λόγους να κατέβω».

Κάνεις λάθος συνάδελφε. Όσα χρόνια και να έχεις, κάτι

οι ρυθμίσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, κάτι οι ρυθμίσεις με τα

χρόνια υπηρεσίας, κάτι οι ρυθμίσεις που ούτε καν ακούγονται

θα θίξουν όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Υπάρχει

όμως κι ένα ζήτημα ηθικής τάξης: Αλήθεια, τι λες στους μαθητές

σου για το Πολυτεχνείο, για την Αντίσταση, για την Πρωτομαγιά,

για τους αγώνες που έκανε ο λαός που εσύ ανήκεις, για μια

καλύτερη ζωή για όλους μας;

Λες: «Εγώ δεν κατεβαίνω σε απεργία με τις πουλημένες

ηγεσίες»

Έχεις τέτοια σοβαρή άποψη για τις ηγεσίες και την κρατάς για

πάρτη σου; Έχεις τέτοια σοβαρή γνώμη για τον γραφειοκρατικό

συνδικαλισμό και δεν διαμαρτύρεσαι στην απεργία και δεν το λες

σε μια απεργία που έχεις κάθε δικαίωμα να το καταγγείλεις;

Λες: «Με τα χρήματα των απεργιών ‘θα μπαλώσει τις τρύπες του’

ο κρατικός μηχανισμός της οικονομίας. Γιατί να τους κάνω τη χάρη»;

Σ’ αυτό δεν έχεις εντελώς άδικο. Αν είναι μια απεργία που

θα γίνει για να κάνεις τις δουλειές σου στην Αθήνα, να πας

στο γιατρό για την πίεση, να πιεις καφέ ή να βγάλεις τα χει-

μωνιάτικα από τη ναφθαλίνη και να καθαρίσεις το σπίτι σου.

Το αποτέλεσμα της απεργίας μας όμως αλλά και η ποιότητά

της δεν εξαρτάται από αυτούς αλλά από μας και κυρίως από

σένα που μάλλον τους κάνεις τη χάρη να μιλούν για σένα που

«ήσουν στο πόστο σου», υπάκουος και πειθήνιος σε αντίθεση

με τους «άλλους» που κλείνουμε τα σχολεία και «χάνονται» οι

ώρες των μαθημάτων, που δημιουργούμε κυκλοφοριακό χάος,

δημιουργούμε κοινωνική αναστάτωση κλπ, κλπ.

Λες: «Απεργίες είναι αυτές»;

Θες να πεις ότι δεν συμφωνείς με τον τρόπο που κάνουμε

απεργία; Και εμείς που κάνουμε απεργία βλέπουμε ότι υπάρχουν

κάποια αδιέξοδα. Γιατί όμως συνάδελφε δεν έρχεσαι στις συνε-

λεύσεις να τα πεις αυτά που σκέφτεσαι, παρά ασχολείσαι μόνο

με «τα του οίκου»; Εμείς δεν έχουμε «τα εν οίκω» νομίζεις;

Λες: «Εγώ θέλω απεργίες διαρκείας κι όχι απεργίες ‘της

πλάκας’»

Συμφωνούμε αρκετοί και για αυτό αγωνιζόμαστε στον κλάδο

μας. Αυτό όμως πότε και πού το λες; Την ώρα που θα χτυπάς το

κουδούνι για να μπουν τα παιδιά για μάθημα ενώ οι «άλλοι» συ-

νάδελφοί σου απεργούν; Το λες στους συναδέλφους που είναι

κι αυτοί απεργοσπάστες; Πώς νομίζεις ότι αυτό θα γίνει χωρίς τη

συμμετοχή σου-αν πραγματικά έχεις τέτοια σοβαρή ένσταση;

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος είναι πικραμένος από την κριτική αλλά αναφέρει αυτούς που του την κάνουν ως «συναγωνιστές».

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος είναι σεμνός και ταπεινός -δεν θέλει προβολή διότι τα έργα του μιλούν από μόνα τους. Στη φωτογραφία του μεγαλόχαρου κυρίου αντιδημάρχου τα πάντα θολώνουν γύρω του κι ο κύριος αντιδήμαρχος προβάλει πεντακάθαρος και γελαστός.

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος κάνει το καλό και το ρίχνει στο γιαλό δεν του αρέσουν τα μεγάλα λόγια.

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος δέχεται την κριτική διότι όταν κάνεις πολλά, έχεις αντιδράσεις.

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος είναι άνθρωπος της πιάτσας και της δουλειάς για αυτό και βγάζει δουλειά για το Δήμο με ιδιωτικά κριτήρια. Δεν είναι δημόσιος υπάλληλος, είναι χωρίς ωράριο.

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος χώμα πιάνει τσιμέντο γίνεται.

Ο μεγαλόχαρος κύριος αντιδήμαρχος είναι οικολόγος της πράξης κι όχι της θεωρίας: του αρέσουν τα εναλλακτικά τουριστικά καταφύγια-τους πονάει τους τουρίστες.

Καλά κάνει για ό,τι μας κάνει. Κακώς κάνουμε για ό,τι πρέπει να κάνουμε και δεν το κάνουμε.

Έρχονται χρόνια δύσκολα

Μας κοιτούν:

μύγες στο χασάπικο

κι εμείς ακόμα κάνουμε χαρτοκοπτική

με τα κουφάρια μας

καθισμένοι

μέσα

σ’ ένα μαντρί με γύρω-γύρω θάλασσα.

Άκου το τραγουδάκι

Με μια φωτογραφία που τη βρίσκεις συνήθως σε εσχατολογικά-θρησκευτικά περιοδικά τύπου «ΞΥΠΝΑ» και «ΣΚΟΠΙΑ», ικανή για να συνδυαστεί με ένα αντίστοιχο κείμενο που προσπαθεί να διεγείρει το φόβο και το δέος απέναντι στο άγνωστο                                            

(ουρανός σκοτεινός = δύσκολα τα πράγματα,

από κάτω η γραμμή στη θάλασσα ενός πλοίου που έφυγε =έφυγε η ελπίδα,

το χρώμα της θάλασσας καθορίζεται από το χρώμα του ουρανού = εμείς στη θάλασσα που βλέπουμε το πλοίο που φεύγει,

αχνές δέσμες φωτός = η ελπίδα που ίσως έρθει αν ακολουθήσουμε τις συνταγές των 2 συντακτών). Μια συνταγή που ξεκινά από το διαφημιστικό σλόγκαν του κάτεργου της MARFIN «να κάνουμε τη ζωή… λίγο καλύτερη»

Η συνταγή είναι αυτή η που συζητιέται σε όλα τα κανάλια στα οποία οι 2 κάνουν επιδερμική κριτική: φταίνε όλοι το ίδιο. Οι τύποι ας πούμε της MINOAN και μετέπειτα SEAWAYS, που πνίγουν 80 ανθρώπους (Σχεδία στ΄ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 3, σελίδες 9-16)  για να μην φτιάξουν την προπέλα, και τους τα σκάμε κάθε χρόνο ως επιδοτήσεις για το έργο τους, είναι ίδιοι με τον περιπτερά που πουλάει παράνομα προϊόντα στο περίπτερό του για να αυξήσει λίγο το εισόδημα του. Οι βιομήχανοι που έφαγαν τόσα χρόνια επιδοτήσεις και χρήμα ως κίνητρα για την εκβιομηχάνιση της «πατρίδος», τα καταθέσανε στην Ελβετία και αδειάσανε τα αποθεματικά από τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ίδιοι με τον αγρότη που με τα λεφτά των επιδοτήσεων φτιάχνει σπίτι για να παντρέψει την κόρη του. Τα Βατοπεδινά καθάρματα που έφαγαν χρήμα με τη σέσουλα, κατέστρεψαν το περιβάλλον, είναι ίδιοι με το μανάβη που υπερκοστολογεί το προϊόν του από τη λαχαναγορά για να το πουλήσει ακριβότερα. Οι σιχαμεροί μεγιστάνες με τα πλούτη και τις προσβάσεις τους στους Δικαστές, στους Μπάτσους και στους Πολιτικούς, που αγοράζουν γυναίκες τις εκπορνεύουν, τις βιάζουν, τις σκοτώνουν είναι ίδιοι με τον κλειδαροτρυπάκια που βλέπει καμιά τσόντα και ονειρεύεται να ξενογαμήσει. Οι υπουργοί με τις τροπολογίες που έχουν ξεσκίσει το περιβάλλον και τη φύση, που δεν έχουν κανένα όριο στον πολυτελή τρόπο ζωής τους είναι ίδιοι με τον τύπο που τα χώνει στην Πολεοδομία και κάνει την αυθαιρεσία του, για να έχει εξοχικό. Οι κουμπάροι, οι κουμπάρες, όλα αυτά τα πολιτικά κτήνη που βάλθηκαν να στήσουν το χορό των εκατομμυρίων στις πλάτες μας με τα ομόλογα και με όλους τους φωτογραφικούς νόμους και διατάξεις, είναι ίδιοι με τον τύπο που πήρε διακοποδάνειο, γαλοπουλοδάνειο, πασχαλοδάνειο, γκομενοδάνειο κι ό,τι άλλο σκατοδάνειο για να πάρει λίγο μυρωδιά από τη ζωή αυτών που βλέπει στα κανάλια και στις διαφημίσεις. Όχι πως δεν έχει τις ευθύνες του αλλά αυτές ούτε καν ακούγονται. Είναι αυτές που επαναλαμβάνουμε κάθε φορά: ότι εκχωρούμε εμείς οι από κάτω τη δυνατότητα των λίγων να διαφεντεύουν τη ζωή μας, παίρνοντας τον πολιτισμό τους ως πρότυπο.

Όμως το κείμενο των 2 προσπερνάει τις ευθύνες του κράτους και του κεφαλαίου, προσπερνά τα εγκλήματα των εκπροσώπων τους, προσπερνά την κλοπή αυτών που πραγματικά εργάζονται για την παραγωγή του πλούτου αυτού του κόσμου. Στο στυλ «αυτά τα ξέρουμε» αλλά εμείς βασικά φταίμε, όχι γιατί τους αφήσαμε να τα κάνουν αλλά γιατί κάναμε ακριβώς ή περίπου τα ίδια. Συνεπώς «βάλτε το κεφάλι μέσα» αφού και οι δύο αρνούνται τη μαζική πολιτική δράση. Τι άλλο μένει από την ενδοσκόπηση και την αυτοενοχοποίηση ακόμα και για τους τρεις νεκρούς που σκότωσαν τα στελέχη της ΜARFIN  μαζί με τους χρήσιμους τυχοδιώκτες…

Ο ‘’γιατρός’’ που απέκτησε όνομα και πελατεία από τις καλλιεργημένες ανασφάλειες ενός νησιού , ο ‘’έντιμος έμπορος’’ που υπόσχεται θα έχει τη λύση για το Δήμο της Αίγινας ενάντια στους εισαγόμενους, ο πρώην δήμαρχος, γνωστός νερουλάς, μαζί με νέους και παλιούς βαστάζους που όλοι κάτι περιμένουν, δίνουν το παρών νωρίς. Ίσως είναι και το μοναδικό διαπραγματευτικό τους χαρτί ώστε να έχουν κάτι να παρουσιάσουν σε μια περίοδο που οι συναινέσεις για τον «Καλλικράτη» για το σύστημα είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες. Άλλωστε οι αρμοδιότητες θα είναι πάρα πολλές για τις τοπικές κυβερνήσεις που θα αντικαταστήσουν τους Καποδιστριακούς Δήμους. Για όλους έχει κομμάτια το ταψί. Αυτά είχαν περίπου πει στο Σαρωνικό γεύμα που παραχώρησε ο Σάκης.

Εμείς τι θα κάνουμε; Θα τους το πάρουμε από το τραπέζι; Θα γίνουμε η ενοχλητική κοινωνική μειοψηφία που θα υπενθυμίζει όλα αυτά κι άλλα πολλά;

    Η Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών – Πολιτών και ο Σύλλογος Δασκάλων – Νηπιαγωγών Ν. Αργοσαρωνικού, συνδιοργανώνουν την Κυριακή 16 Μαΐου εκδήλωση με θέμα την οικονομική κρίση. Θα προβληθεί ντοκιμαντέρ για την οικονομική κρίση της Αργεντινής και θα πραγματοποιηθούν εισηγήσεις από τον Ντίνο Παλαιστίδη, συνδικαλιστή στο Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου και το Λεωνίδα Βατικιώτη, δημοσιογράφο, οικονομικό αναλυτή. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 11.00

Ούτε η ίδια η κυβέρνηση δεν τόλμησε (ενώ το επιχείρησε)τελικά να συνδέσει το έγκλημα στη Marfin με τις εκδηλώσεις, τις συγκεντρώσεις και τις πορείες του απεργού λαού. Ό,τι δεν τόλμησε η κυβέρνηση, το τόλμησε προκλητικά ο εγγονός του παππού του και γνωστός στο νησί, Φίλιππος Δραγούμης. Να μην ξαναγίνει πορεία, αξιώνει ο Δραγούμης που Διαγούμισε το ΕΚΠΑΖ της Αίγινας. Μόνο διαμαρτυρίες, happenings και άλλα σε πλατείες διασκεδαστικά προτείνει ο Διαγουμίσας, το ΕΚΠΑΖ, Δραγούμης, στη Λαμπρακιάδα «Τα Νέα». Να τον χαίρονται τον Δραγούμη τους, ως μέλους της Πολιτικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων, κι όσοι άλλοι ονειρεύονται να πρασινίσουν τον καπιταλισμό. Να τον χαίρονται όσοι λοιδορούν τις πορείες, όσοι τρομοκρατούνται με την ιδέα της αλλαγής αυτού του κόσμου. Ας χαίρονται οι διάφοροι φίλοι της Αίγινας, το πρώην αφεντικό του ΕΚΠΑΖ, που απέλυσε 10 εργαζόμενους και προσπάθησε με 1002 τρόπους να τους εμφανίσει σαν «εθελοντές». Ας τον χαίρονται τον Δραγούμη τους οι «εναλλακτικοί» της Αίγινας, αυτοί που κάθονται ήσυχα στην καρέκλα τους για να μη σπάσουνε τα αυγά τους και δεν είπαν κουβέντα για αυτήν την αδικία που συνέβη. Ας τον χαίρονται και οι πράσινοι της Αίγινας κι όλοι αυτοί που το μόνο που τους νοιάζει είναι η κοιλιά τους και αυτοί poy με κάποιο τρόπο θα ‘’τη βολέψουν’’.

Όπου κι αν πάνε είναι ίδιοι. Ο Takis o Sakis, κυρία σύμβουλος, ο κύριος πρόεδρος, η κυρία πρόεδρος κλπ. Σε κάθε εκδήλωση θυμούνται την προηγούμενη και σκέφτονται την επόμενη. Εκδηλώσεις που δεν στοχεύουν σε τίποτα πέρα από τη χρήση των ανθρώπων που γνωρίζουν ένα αντικείμενο και την αναπαραγωγή των δημοσίων σχέσεων. Σκόρπιες, πολλές, που βγάζουν από τη μύγα, ξύγκι. Οι του ενός συλλόγου πηγαίνουν στις εκδηλώσεις τους άλλου, διαμορφώνοντας την πολιτιστική ταυτότητα της Αίγινας. Την επόμενη μέρα θα γράψουν ότι πήγε ο κύριος τάδε, παρευρέθηκε η κυρία τάδε και θα περιγράψουν με ρομαντική διάθεση όλη αυτή τη εκπολιτιστική δράση. Το θεαιγίναι (όπως λέμε θεαθήναι)…

Η αλήθεια είναι όμως, πως μερικές φορές συμβαίνει να βγαίνουν στην επιφάνεια και διαμάντια. Ένα από αυτά ήταν και η χτεσινή εκδήλωση με τους Μ. Δραγούμη – Λ. Εμπειρίκο, ιστορικό – Θ. Μωραΐτη, εθνομουσικολόγο, με θέμα το αρβανίτικο τραγούδι. Οι δυο τελευταίοι, που ήταν και οι βασικοί ομιλητές, αναφέρθηκαν στην παρουσία της ορθόδοξης αρβανίτικης κοινότητας (arberisht) σε διάκριση με την αλβανική της Ηπείρου-Αλβανίας (shqip), καθώς και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των αρβανίτικων τραγουδιών. Ακούστηκαν, πέρα από εθνικιστικούς μύθους, για την ανάγκη γενικώς των ανθρώπων να εκφραστούν στη γλώσσα τους είτε αυτή είναι η αρβανίτικη, είτε τα σλαβομακεδόνικα, είτε τα βλάχικα κ.ο.κ., για το κυνηγητό των μειονοτικών γλωσσών και στην Ελλάδα, για την έρευνα που δεν πρέπει να εξυπηρετεί αλλότριους στόχους, για την παράδοση που διαρκώς οφείλει να αλλάζει, ενώ δόθηκε στο ακροατήριο μια σφαιρική εικόνα του θέματος. Έγινε αναφορά σε τραγουδιστές, σε απλούς ανθρώπους που ενώ γλεντούσαν έδωσαν πολύτιμα στοιχεία στην ίδια τη μουσικολογική-εθνολογική έρευνα. Ακούστηκαν εμβόλιμα τραγούδια τα οποία τεκμηρίωναν τα σχετικά πορίσματα των ερευνών τους. Ήταν μια εξαιρετική εκδήλωση για αυτό και τυχεροί αυτοί που έτσι κι αλλιώς οφείλουν να πάνε παντού.

Αφιερωμένο σε δυο υπέροχες και διαφορετικές εκδοχές: ρα καμπάνα

Κάθε πολιτική εκδήλωση και ιδιαίτερα αυτές που οργανώνονται από τα κάτω, συνήθως κλείνουν με μια και μόνη παραδοχή στις διάφορες εκδοχές της: «εμείς κι εμείς», «πού είναι οι άλλοι»; «πού είναι η νεολαία»; «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε» κλπ. Αυτό βέβαια δεν είναι δείγμα, απλά, μιας απαισιόδοξης στάσης στα πράγματα ούτε, απλώς, δείγμα απογοήτευσης. Μετρώντας τα κεφάλια από τη μια κοιτώντας τους άλλους από την άλλη. Το τέλειο δείγμα ενός κομφορμιστικού-αριθμητικού απολογισμού σε συνδυασμό με την αποποίηση κάθε προσωπικής ευθύνης. Το ποτήρι σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι μισογεμάτο: όχι το ότι ήρθαν κάποιοι αλλά ότι δεν ήρθαν κάποιοι άλλοι.

Κι εκεί τα πράγματα δυσκολεύουν ή τέλος πάντων δεν …χρειάζεται να τα ξαναπούμε μέχρι την επόμενη εκδήλωση, αφού θα … είμαστε «εμείς κι εμείς». Κι αυτό με ύφος σα να τα έχουμε λύσει όλα μεταξύ μας στο μεσοδιάστημα. Έτσι ξεχωρίζει ο ανθός της Αίγινας μέσα από τη σκαρταδούρα της παραλίας με το φραπέ. Και τώρα ποιος θα βρεθεί για να καθοδηγηθεί;

   Μια χούφτα καθαρμάτων, που κυριαρχεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, των χρηματιστηρίων και των οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζει με τα παιχνίδια της τις ζωές μας. Αυτός είναι ο καπιταλισμός: αιμοβόρος και αδίστακτος. Ας αντικρύσουν πια το πραγματικό του πρόσωπο όσοι δεκαετίες τώρα πάλευαν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.

   Η κρίση που διατρέχουμε δεν είναι απλά οικονομική. Είναι  πολύ περισσότερο υπόθεση πολιτική και ουσιαστικά υπόθεση πολιτειακή. Τα υπάρχοντα κράτη είναι δομημένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε να εφαρμόζουν μία πολιτική, η οποία βασικό στόχο έχει την επιβολή των επιταγών της καπιταλιστικής αγοράς στις κοινωνίες. Είναι όμως παράλληλα και μία κρίση ακόμα πιο βαθιά, μία κρίση πολιτισμική, αφού δεκαετίες τώρα το κράτος και τα πολιτικά κόμματα δούλευαν στο να διαλυθεί κάθε ουσιαστική αξία, όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια και η συνεργασία, και προωθούσαν  τον ωχαδελφισμό, το «βόλεμα» και  το εργατοπατεριλίκι.  Έστησαν μέσα στις τελευταίες δεκατίες μία και μόνη λατρεία, αυτή του χρήματος, γεμίζοντας όλους τους δρόμους με υποκαταστήματα τραπεζών, πολυκαταστήματα και αλυσίδες super-market. Επιχείρησαν να εκκενώσουν την κοινωνία από κάθε έννοια αξιοπρέπειας προσπαθώντας τώρα να μας μετατρέψουν σε πληβείους του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος.

   Όσοι ζούσαν μέσα στη ματαιοδοξία του υπερκαταναλωτισμού, των δανείων, του κομματικού μέσου και της «τακτοποιημένης» ζωής, μάς λοιδορούσαν όταν τους λέγαμε πως κάποια στιγμή τα αφεντικά θα θελήσουν να τελειώνει αυτό το παραμύθι, θεωρώντας μας φαντασιόπληκτους και κινδυνολόγους. Δυστυχώς, η ώρα της κρίσης ήρθε πιο γρήγορα απ΄ ό,τι κι εμείς περιμέναμε…

   Βλέπουμε όμως πως οι ιδέες και οι προτάσεις μας, αυτές που κάποτε ακούγονταν ουτοπικές, σήμερα αποτελούν μία ουσιαστική διέξοδο από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει ο καπιταλισμός και τα κράτη. Ή θα υποδουλοθούμε οικειοθελώς ή θα εξεγερθούμε προσπαθώντας  να ανοίξουμε ένα ελπιδοφόρο παράθυρο προς το μέλλον.

   Εντείνουμε τον πόλεμο κατά του κράτους και του καπιταλισμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα αύριο οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.

-Ας πετάξουμε στην άκρη το αστικό σύνταγμα και ας συγκροτήσουμε μία συντακτική-καταστατική συνέλευση, όπως εκείνη που διαμόρφωσαν οι εξεγερμένοι της παρισινής Κομμούνας, η οποία θα εκφράζει τις αγωνιζόμενες δυνάμεις και θα αποφασίζει προς την κατεύθυνση του κοινού συμφέροντος.

-Ας πετάξουμε στην άκρη το σάπιο αστικό κράτος και ας συγκροτήσουμε τη ελλαδική-αιγαιακή Συνομοσπονδία των αυτόνομων Περιφερειών και Δήμων.  Ας μην αφήσουμε το ευρωπαϊκό υπερκράτος να καταστήσει τους τόπους μας υποδουλωμένες στα σχέδιά του  περιφέρειες (όπως επιχειρείται να προωθηθεί μέσα από τον «Καλλικράτη»).

-Ας τελειώνουμε επιτέλους με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, δανειζόμενοι εκείνο το αρχαίο στοιχείο της άμεσης δημοκρατίας και απογειώνοντάς το σήμερα σε μία κοινωνική δημοκρατία, όπου μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις και τον αιρετό και ανακλητό χαρακτήρα των εκπροσώπων σε θέσεις ευθύνης οι υποθέσεις της ζωής θα είναι υπόθεση όλων και όχι κάποιων ψηφισθέντων «ειδημόνων».

-Ας τελειώνουμε με την κυριαρχία των τραπεζών στη ζωή μας, καταργώντας τες και διαμορφώνοντας εκτεταμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας και ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών μεταξύ κοινοτικά ή εργατικά ελεγχόμενων παραγωγικών μονάδων.

-Ας διαλύσουμε την οικονομία της αγοράς, διαμορφώνοντας μία νέα οικονομία ζωής. Ως κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν μπορεί να εκλαμβάνεται εκείνη στην οποία προτρέπει το ΚΚΕ και της οποίας την αποτρόπαια κατάληξη είδαμε και βλέπουμε στην ΕΣΣΔ, στις υπόλοιπες χώρες του ανατολικού μπλοκ και στην «κομμουνιστική» Κίνα. Κοινωνικοποίηση σημαίνει κοινοτικοποιημένη οικονομία, γέννηση και εξέλιξη οικονομικών δραστηριοτήτων που υπόκεινται στον κοινοτικό έλεγχο (σε επίπεδο περιφέρειας, δήμου ή χωριού)  και με άμεση συμμετοχή στις αποφάσεις των εκάστοτε εργαζομένων.

-Ας διαλύσουμε την αστυνομοκρατία που επιχειρούν να επιβάλουν παντού, γνωρίζοντας πως μόνο η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων και η εκμηδένιση της ανεργίας και της φτώχειας μπορούν να εξαλείψουν το μικροέγκλημα. Αντί για όλα αυτά τα παράσιτα που σήμερα αποτελούν τα όργανα της τάξης τους, οι λαϊκές πολιτοφυλακές από εκ περιτροπής πολίτες των αυτόνομων δήμων μπορούν να είναι πραγματικά αποτελεσματικές. 

    Αυτό όμως που άμεσα πρέπει να γίνει είναι η διαμόρφωση όλο και περισσότερων πυρήνων αυτόνομης αντίστασης, η γέννηση κοινωνικοεργατικών κέντρων σε κάθε δήμο, η συγκρότηση τοπικών σωματείων εργαζομένων/ανέργων και αυτοαπασχολούμενων, η ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων με συνελευσιακή μορφή λήψης αποφάσεων, η παρουσία στο δρόμο.

   Άλλωστε, «όταν θα έρθουν εκείνες οι μέρες – και είναι στο χέρι σας να επισπεύσετε τον ερχομό τους – όταν μια ολόκληρη περιοχή, όταν μεγάλες πόλεις μαζί με τα προάστιά τους απαλλαχτούν απ΄ τους κυβερνήτες τους, το έργο μας θα είναι ξεκάθαρο: όλα τα μηχανήματα πρέπει να επιστραφούν στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους, έτσι ώστε όλοι να έχουν το μερίδιό τους στην κατανάλωση, και η παραγωγή θα συνεχιστεί για καθετί που είναι αναγκαίο και χρήσιμο. Έτσι, η κοινωνική ζωή όχι μόνο δεν θα διακοπεί αλλά θα συνεχιστεί με τη μεγαλύτερη ενέργεια»(Π.Κροπότκιν).

Από κανέναν πολιτικό δεν περιμένουμε να βάλει «κόκκινη γραμμή» στις ορέξεις των αφεντικών. Γι΄αυτό,

βάζουμε μαυροκόκκινη γραμμή

με την άμεση και αυτοοργανωμένη δράση μας.

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

Μάης 2010

libcommu@yahoo.com

Συνυπογράφει: Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο σκάνε μύτη δημοσιευματάκια με εκπαιδευτικές δράσεις. Λίγο το ένα λίγο το άλλο. Ο σκοπός; Είναι οι εκπαιδευτικές δράσεις που γίνονται για τα παιδιά και χρειάζονται οπωσδήποτε μιντιακή κάλυψη; Είναι το είθισται, ότι δηλαδή κάθε τι που συμβαίνει στην εκπαίδευση χρειάζεται και την ηθική συμπαράσταση των μέσων ενημέρωσης, τοπικών και εθνικών; Είναι για να «μαθαίνει ο κόσμος επειδή δεν γνωρίζει τι γίνεται στην εκπαίδευση»; Είναι για να χαίρονται τα παιδιά που θα δουν τη φωτογραφία τους σε κάποια φυλλάδα ή σε κάποιο διαδικτυακό μέσο; Είναι για να θεμελιώνεται και να χτίζεται μιντιακά, το προφίλ κάποιου ή κάποιων που το χρειάζονται;

Βρισκόμαστε ήδη εδώ και χρόνια σε μια εποχή που η εκπαίδευση ωθείται στους χορηγούς καθώς και στις ‘’πρωτοβουλίες’’ και ‘’καινοτόμες δράσεις’’ που απαιτούν ‘’ευελιξία’’, ‘’δημιουργική διάθεση’’ και ‘’παιδαγωγική επάρκεια’’. Βρισκόμαστε ήδη στα πρόθυρα που η τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του Καλλικράτη, αναλαμβάνει αρμοδιότητες στην εκπαίδευση. Από αυτές πιθανόν να κριθεί και η εργασιακή τύχη των εκπαιδευτικών, και τα προγράμματα και η χρηματοδότηση των σχολειών.

Πάντως η κυρία Διαμαντοπούλου μίλησε. Και τι είπε;

Μίλησε για τη φωτεινή πλευρά της Ελλάδας. Τη στρας πλευρά της. Αυτήν με τις λαμπερές πούλιες των σχολειών και της αρλουμπολογίες της τελευταίας λέξης της επιστήμης. Κι ας μπαίνουν τα σχολεία στη χειρότερη ένδεια των τελευταίων 40 χρόνων. Κι ας στριμωχτούν ξανά 30 παιδάκια σε μια αίθουσα. Κι ας απολυθούν χιλιάδες αναπληρωτές. Κι ας ξεκινήσουν οι υποχρεωτικές υπερωρίες στα σχολεία. Κι ας σταματήσει αυτή η υποχρηματοδότηση και ας βγάλει τα μάτια του κάθε σχολειό να βρει στην αγορά χρηματοδότη που θα του αγοράζει κωλόχαρτα, που θα του πληρώνει το τηλέφωνο που θα χαρίζει εποπτικό υλικό, αναγκαίο για το μάθημα. Κι ας βγαίνει κάθε φορά στη ζητιανιά, το σχολειό της ζητιανιάς και του ρεφενέ.

Ιδού ο καλός εκπαιδευτικός, λοιπόν. Όχι σαν τους άλλους που διακόπτουν την υπουργό μας στο ραδιομέγαρο για τα αναχρονιστικά και συντεχνιακά τους αιτήματα…

Πήγαν, και οι ίδιοι το λένε –εμμέσως- για να μην τους λένε ότι, απλά, χρησιμοποιούν τα δάση για να κάνουν την κάβλα τους. Ότι και οι ίδιοι έχουν οικολογικές ευαισθησίες αφού πηγαίνουν και καθαρίζουν τα δάση από τα σκουπίδια. Με οδηγό αυτήν την περιρρέουσα επικοινωνιακή λογική ‘’αναρωτιούνται’’ στο portal «που είναι οι οικολόγοι που μας κατηγορούν» κλπ. κλπ. Ο στόχος είναι προφανής. Επιθυμούν να έχουν μια αναγνωρισιμότητα στην Αίγινα για να μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν με τις μηχανές τους. Αυτοί χρησιμοποίησαν τη διοργάνωση του αγώνα endurο για να νομιμοποιήσουν την παρουσία τους και χρησιμοποιήθηκαν από αυτούς ως ο απαραίτητος τοπικός θύλακας.

Από κει όμως, μέχρι αυτό που πραγματικά είδαν υπάρχει ένα χάος. Κι αυτό που είδαν και άφησε το portal να φανεί είναι σοκαριστικό. Συμπολίτες μας, επαγγελματίες, ιδιοκτήτες κατοικιών, απλοί κάτοικοι, έχουν το δάσος για χωματερή με τη συνενοχή των αρμοδίων κρατικών αρχών. Μια συνωμοσία σιωπής για να μπορούμε να πετάμε ότι δεν μας χρειάζεται στο πλησιέστερο πράσινο.

Εκεί που δεν πατάμε ποτέ. Εκεί που δεν περπατούμε ποτέ. Εκεί που θα ανάψει φωτιά και θα φωνάζουμε για την έλλειψη του κράτους. Εκεί που θα βάλουν οι παράγοντες την υποκρισία τους να παίξει στο φόρτε για να μας πείσουν για τις ευαισθησίες τους. Εκεί που οι επόμενοι δημοτικοί διαχειριστές θα κρίνουν ότι μπορεί το δάσος να μην είναι δάσος, αλλά να είναι χώρος για περιορισμένη δόμηση. Εκεί που θα βρουν πολλοί ότι έχουν σφραγίδες ιδιοκτησίας από τους παππούδες τους.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και τα προσχήματα ολοένα και περισσότερο αποτελούν πολυτέλεια. Τα μικρά δασάκια της Αίγινας πρέπει να ζήσουν πριν γίνουν χωματερή, πίστα, ψησταριά, συνοικία, πισίνα, κρανίου τόπος…

Τα φλουριά

Σ’ έρημο φαράγγι σε λυποποριά
Έχασα μαντήλι μ εκατό φλουριά
Ξόρκισα το χώμα έκανα σταυρό
Πριν αποσπερώσει να τα βρω
Τότε καρασκέρι γροίκησα μακριά
Κι είδα μες στο ήλιο στην κακοπετριά
Τρεις αλογολάτες με βαριά σπαθιά
Και τις αλυσίδες αρμαθιά

Τι ‘ναι τι κισμέτι τι ‘ναι το γραφτό
Πριν το μονοπάτι πάρω να κρυφτώ
Μού ‘στησαν καρτέρι σε μια πατουλιά
Και μου κλαίγαν δένδρα και πουλιά
Ήταν μαύρη Τρίτη μαύρο δειλινό
Κι έχασα τον κόσμο και τον ουρανό
Σε μεγάλο κάστρο σε βαθειά σπηλιά
Με τους πεθαμένους αγκαλιά

Ώσπου κάποιο βράδυ τρίξαν οι αρμοί
Κι άστραψε στην πόρτα λυγερό κορμί
Μια Βασιλοπούλα σαν τη Μαξιμώ
Πού ‘χε δυο φιδάκια στο λαιμό
Πάρε λέει τα φίδια, βάλτα στη καρδιά
Και μεγάλωσέ τα σα μικρά παιδιά
Το ‘να είν’ ο Δράκος τ’ άλλο ο Διγενής
Άξιο τους αδέρφι να γενείς

Κράτησα τα φίδια μες στην ερημιά
Βιος μου και ρεγάλο και κληρονομιά
Μου ’ φερναν καρύδια γάλα και ψωμί
Δίχως να γυρεύουν πλερωμή
Κι όταν κάποια νύχτα σώπασε η φωτιά
Σκάψανε του τοίχου τη ραγισματιά
Βρήκαν κερκοπόρτα και πρωί-πρωί
Μού ‘δειξαν το δρόμο στη ζωή

Τώρα τι να στα λέω τι να στα μολογώ
Μάθε μόνο τούτο- πού ‘παθα κι εγώ
Αν κρατάς χρυσάφι πλούτη και φλουριά
Δεν κατέχεις τι ‘ναι λευτεριά

Απόβλητα ελαιοτριβείου στην Κυψέλη αναζητούν τον ιδιοκτήτη τους. Σκούζουν σε μια ρεματιά άλουστα κι αχτένιστα. Σύντομα θα αναφερθούμε με περισσότερα στοιχεία αν και  θα έπρεπε ήδη να τον έχουμε βάλει να τα φάει.

14-06-2010

ΥΓ: Από το κείμενο αποσύρονται οι βαριές φράσεις για τον Ν. Σακελλίου καθότι δεν αντιστοιχούν στην περίπτωση. Η διαχείριση των απόβλητων ενός ελαιοτριβείου χωριού οφείλει να είναι και υπόθεση της κοινότητας η οποία μπορεί να τα χρησιμοποιεί ως λίπασμα προς όφελος της. Έχουν δημοσιευτεί κείμενα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ για το συγκεκριμένο πρόβλημα που υπάρχει στην Κυψέλη. Η Σχεδία μικρή, άλλα πολύ ανοιχτή για τη συνέχεια του θέματος.