Στο δύσβατο δρόμο της κοινωνικής απαξίωσης για τα κοινά, στα επίμονα μονοπάτια της εργολαβίας και της ανάθεσης,  η σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας βυθίστηκε σ’ ένα τέλμα ετεροκαθορισμού με βάση τα κοινωνικά πεπραγμένα απομειώνοντας τις δυνατότητες του κοινωνικού στοχασμού και αναστοχασμού. Έτσι, δημιούργησε -ως όφειλε- εχθρούς και φίλους χωρίς όμως να μπορέσει παρά στο ελάχιστο να συμβάλει σε ένα κοινωνικό διάλογο ο οποίος δίνει μορφή και νόημα στον υπάρχοντα και ζωντανό κοινωνικό μετασχηματισμό.

Έγινε ένα τοπικό ιστολόγιο σχολιασμού των τοπικών πεπραγμένων που άλλοτε με σαρκασμό, άλλοτε με έναν υπερβάλλοντα ζήλο κι άλλοτε, απλά, φωτίζοντας τις αθέατες πλευρές της επικαιρότητας, ρίσκαρε την προοπτική της κοινωνικής κριτικής και της υπέρβασης της πραγματικότητας. Οι προκλήσεις, καλυμμένα δομημένες και απροκάλυπτα διεσπαρμένες στο δημόσιο βίο, ήταν αυτές που εν τέλει καθόρισαν και συνεχίζουν να τον καθορίζουν. Στην κυρίαρχη αυτή επιλογή αποδόμησης και σχεδιασμένου πολέμου στα σημεία, η σχεδία δεν μπόρεσε να σταθεί στ’ ανοιχτά της Αίγινας. Ακολουθώντας στις περισσότερες των περιπτώσεων και χωρίς άσπρα χαλικάκια για τη νυχτερινή επιστροφή, έδωσε  ένα στίγμα πολυδιάσπασης του κοινωνικού ζητήματος και απέκτησε δικαίως το ρόλο του επικριτή των πάντων, μια ανθρώπινη και αναγκαία λειτουργία παράλληλη με την αναγκαιότητα ανάδειξης περιεχομένου.

Από την άλλη, η ευκολία της διαδικτυακής πινελιάς απέναντι στην αναμέτρηση του χαρτιού ή στην πρόσωπο με πρόσωπο αναμέτρηση με την αλήθεια, δίνει το έδαφος για την περεταίρω απόσταση στρογγυλεύοντας κι άλλοτε ενθαρρύνοντας τη μακρόθεν όξυνση, χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα της διάνοιξης του δημόσιου χώρου.

Έκλεισε αυτός ο κύκλος. Ξανά λοιπόν στ’ ανοιχτά της Αίγινας…

Οι καλλιέργειες της Αίγινας

Αμπέλι

Ελιά

Λεμονιά

Νεραντζιά

Αμυγδαλιά

Βερικοκιά

Συκιά

Ροδιά

Αχλαδιά

Φιστικιά

Μουριά και για τη σηροτροφία

Χαρουπιά για ζωοτροφή και παραγωγή χαρουπάλευρου

Σιτάρι

Κριθάρι

Καλαμπόκι

Ρεβίθια

Αρακάς

Κουκιά

Λαθούρι

Σουσάμι

Πατάτα

Λαχανικά-μποστανικά-ζαρζαβατικά-μαναβικά

Μπαμπάκι

Λινάρι

Ριζάρι για τη βαφή νημάτων και υφασμάτων

Βίκος για ζωοτροφή

Βρύζα για δέσιμο σε κατασκευές και παραγωγή βύνης

———————————

Που καλλιεργείται τι

Στις πεδινές περιοχές:

Αμπέλια, ελιές, συκιές, αμυγδαλιές, λαχανικά, καρποφόρα δέντρα, ξινά

Στις πλαγιές των βουνών:

Κριθάρι, όσπρια, λαθούρι, αρακάς, ρεβίθια, κουκιά, βίκος (κτηνοτροφικό)

Μέχρι το 1971 σύμφωνα με το χωροταξικό σχέδιο της Σ. Παπαδοπούλου:

Δημητριακά 25%, κηπευτικά 2%, δεντροκαλλιέργεια 17% αμπέλια 12% ακαλλιέργητα χωράφια 44% επί της καλλιεργήσιμης γης

——————————

Βαθύ: κρασί, σταφύλια, σκόρδα, αμύγδαλα, φιστίκια, λάδι, δημητριακά

Βλάχηδες: κτηνοτροφία

Γιαννάκηδες: κτηνοτροφία

Σουβάλα: Αλιεία

Κοντός: τα πάντα

Κύλινδρας: κτηνοτροφία, γεωργία, γρανίτης

Κυψέλη: Γεωργία, δενδροκομία, κηπευτικά, σύκα, σταφύλια, λάδι, αμύγδαλα, φιστίκια

Λαζάρηδες: κτηνοτροφία

Λεύκη: Γεωργικά

Μαραθώνας: περιβόλια, σύκα, ελιές

Μεσαγρός: λάδι, κρασί, δημητριακά, ρετσίνα κεραμικά, μελίσσια

Παχειοράχη: γεωργία κτηνοτροφία

Πέρδικα: δημητριακά, μελίσσια

Πόρτες: δενδροκομία, ελιές, μελίσσια

Άλωνες: κηπευτικά, ελιές, δημητριακά, φρούτα,

Σφεντούρι: κτηνοτροφία, δημητριακά, σταφύλια,

Τζίκηδες: κτηνοτροφία

Χλόη: δέντρα, κρασί, φρούτα, λαχανικά

Ψαχνή: γεωργία, κτηνοτροφία

Άγιοι: γεωργία, λαχανοκηπευτικά, ρετσίνα, κεραμική, λάδι, αμύγδαλα, κρασί

Ανιτσαίο: κτηνοτροφικά, δημητριακά, λάδι,

Ασώματοι: λάδι, κρασί, κηπευτικά, λαχανικά

Λιβάδι: λάδι, κρασί, κηπευτικά, δέντρα, δημητριακά

Μπουρδέχτης: 50 στρέμματα περιβόλια με αμπέλια και ελιές

9 Μάη 1936
Θεσσαλονίκη

Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του 1936 στην Θεσσαλονίκη ξέσπασαν αυθόρμητα, με αφορμή την απεργία του καπνεργοστασίου «Κομέρσιας». Οι εργάτες είχαν υποβάλει τα αιτήματά τους στον εργοδότη και όταν αυτός τα απέρριψε, κατέλαβαν το εργοστάσιο, κλείστηκαν μέσα σε αυτό και με πανό και μαύρες σημαίες στα παράθυρα ζητούσαν συμπαράσταση των άλλων εργοστασίων. Σε λίγες μέρες κηρύσσεται παν – καπνεργατική απεργία κι από τις δύο συνομοσπονδίες και σωματεία, των συντηρητικών από τη μια και της Ενωτικής – που επηρέαζε το ΚΚΕ – από την άλλη.

Ο ταγματάρχης Μαρινάκης μιλά στους συγκεντρωμένους λίγο πριν από την κηδεία των θυμάτων (10 Μάη).
Έχει προηγηθεί η συναδέλφωση απεργών και στρατεύματος.

Ήταν ακόμα η εποχή που η πολιτική του σταλινισμού ήταν υπέρ της γενίκευσης των απεργιών. Όταν η απεργία άρχισε να επεκτείνεται μέσα στους άλλους κλάδους, παίρνοντας γενικότερο χαρακτήρα, οι σταλινικοί που είχαν την πλειοψηφία, δίνουν εντολή να μετατραπούν οι διοικήσεις των σωματίων σε απεργιακές επιτροπές, οι δε γραμματείς τους να αποτελέσουν την Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή. Και αυτό δίχως να προηγηθούν συνελεύσεις των σωματείων για να εκλέξουν οι ίδιοι οι εργάτες απεργιακές επιτροπές. Δεν έγινε καμία γενική συγκέντρωση, αλλά σε διάφορες συγκεντρώσεις σε σημεία της πόλης, ομιλητές από πρόχειρα βήματα μιλούσαν στο λαό. Σε μια τέτοια συγκέντρωση κοντά στην διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, οι χωροφύλακες του Ε’ Αστυνομικού Τμήματος – που βρισκόταν στην Εγνατία απέναντι από τα λουτρά «Παράδεισος» στην πλατεία Αριστοτέλους – πυροβόλησαν χωρίς λόγο πάνω στους συγκεντρωμένους εργάτες και σκότωσαν 7 – 8. Κατόπιν πυροβολούν και σε άλλα σημεία, προσπαθώντας να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους, σκοτώνοντας και άλλους, ανάμεσα σ’ αυτούς και γυναίκες. Οι σκοτωμένοι ήταν τελικά πάνω από 12 και οι τραυματίες πάνω από 300.

Κοντά στην Εγνατία δολογονήθηκε ο Τάσος Τούσης.
Οι σύντροφοί του τον τοποθετούν σε μία πόρτα.

Αυτή η σφαγή προκαλεί την αγανάκτηση και εξέγερση των εργατών. Το τι έγινε είναι απερίγραπτο. Να κτυπούν οι καμπάνες πολλών εκκλησιών του Αγ. Δημητρίου καλώντας τον κόσμο σε εξέγερση, να γεμίζουν οι δρόμοι από αγανακτισμένες μάζες από τις διάφορες συνοικίες, άνδρες και γυναικόπαιδα με άγριες διαθέσεις να λυντσάρουν χωροφύλακες με πέτρες, να φωνάζουν «κάτω οι δολοφόνοι», άλλοι πάλι να θέλουν να βάλουν φωτιά στα τμήματα στα οποία οι δολοφόνοι αναγκάσθηκαν να  κλειστούν μέσα και κάτω από το κτίριο του Διοικητηρίου στο υπόγειο, άλλοι εργάτες ζητούσαν όπλα κι αυτοί να καταγγέλλονται σαν προβοκάτορες από τους σταλινικούς. Οι σταλινικοί που ήταν πριν υπέρ της γενίκευσης των απεργιών τώρα προσπαθούν να συγκρατήσουν τις εξεγερμένες μάζες για να μην κάμουν έκτροπα (εδώ πρέπει να σημειώσω όταν ο γραφών μιλούσε στην οδό Εγνατίας και Βενιζέλου γωνία, ανεβασμένος σ’ ένα περίπτερο σε ογκώδη συγκέντρωση, ο σταλινικός κούτβης Σολομών Κοέν, στέλεχος του ΚΚΕ, διέδιδε στους συγκεντρωμένους πως εγώ που μιλάω πάνω στο περίπτερο, ήμουν χαφιές, Τότες μια ομάδα από νέους τσαγκαράδες που με γνώριζαν καλά του είπαν να ντρέπεται λιγάκι για την συκοφάντηση που έκαμε γιατί αν τον έπιαναν, του είπαν, οι εργάτες που δεν τον ξέρουν στην αγανάκτησή τους θα τον ξέσκιζαν – ας σημειωθεί πως η ομάδα αυτή των νέων ήταν σταλινικοί της κομματικής νεολαίας, κι ακόμη του είπαν πως εγώ δεν είμαι δικός τους αλλά ένας τίμιος εργάτης. Τα παιδιά ήρθαν και μου το είπαν για να προσέχω – αυτός έφυγε, όπως όμως αποκαλύφθηκε αργότερα με τη δικτατορία του Μεταξά, είχε παραδώσει στην ασφάλεια τους περισσότερους σταλινικούς ισραηλίτες και έλληνες στη Θεσσαλονίκη, όπως φαίνεται από χρόνια δούλευε για λογαριασμό της ασφάλειας μέσα στο ΚΚΕ, γιατί κάποτε όταν ακόμη ήταν ο Στίνας στο ΚΚΕ και υπεύθυνος της περιφερειακής Μακεδονίας Θράκης αυτός ο κούτβης Σολομών Κοέν του είχε προτείνει του Στίνα να κάμει μια φράξια μέσα στην ασφάλεια που γνώριζε όπως έλεγε ορισμένους «καλούς» για λογαριασμό του Κόμματος, για να μαθαίνουν τις κινήσεις της ασφάλειας, αλλά όπως απεδείχθη η ασφάλεια είχε γερή φράξια μέσα στο ΚΚΕ με αυτόν τον Σολομών Κοέν, τον Λιθοξόπουλο, τον Μελίκογλου κλπ.

Η εικόνα με τον θρήνο της μάνας του είναι η πιο γνωστή εικόνα της εξέγερσης.

Αλλά οι μάζες είναι τώρα κυρίαρχες στους δρόμους και τότες δίνεται η εντολή να επέμβει ο στρατός. Ο στρατός όμως από την πρώτη στιγμή δείχνει φιλικές διαθέσεις και συμπάθεια στους εργάτες, οι οποίοι χειροκροτούν τους στρατιώτες και τους αγκαλιάζουν. Ο στρατός είναι στην ουσία με το μέρος των εργαζομένων. Συναδελφώνονται σχεδόν με το πλήθος και αυτό το βλέπουν οι ανώτεροί τους, Τότες κάνουν την εμφάνισή τους σε μια συνεδρίαση της Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής (ΚΑΕ) οι βενιζελικοί βουλευτές της Θεσσαλονίκης, Ζάνας και Μαυροκορδάτος, δήθεν για μεσολάβηση. Στην αρχή ζητούσαν να λυθεί η απεργία στα νοσηλευτικά ιδρύματα (βλέπεις τους πήρε ο πόνος τους ανθρώπους του ιδιώνυμου, τα κοπέλια του Βενιζέλου), να παρασχεθεί σ’ αυτά τροφοδοσία κλπ. Αλλά κατόπιν άρχισαν να επεμβαίνουν  γενικότερα στο ζήτημα της απεργίας. Από τα μέλη της ΚΑΕ μόνο ο Π.Β., γραμματέας τότες των υφαντουργών αντέδρασε στις επεμβάσεις των Βενιζελικών βουλευτών. Όταν το ζήτημα ήρθε στις κλαδικές απεργιακές επιτροπές αντέδρασαν στους τσαγκαράδες οι σύντροφοι Γιάννης Ταμτάκος και Κώστας Κωσταντόπουλος, για τις παρεμβάσεις.

Κυριακή 10 Μάη. Ο λαός της Θεσσαλονίκης κηδεύει τα θύματα της εξέγερσης

Η γενική πανελλαδική απεργία που είχαν υποσχεθεί να κηρύξουν οι δύο συνομοσπονδίες, ύστερα από εσκεμμένες παρελκυστικές διαπραγματεύσεις πάνω από μια εβδομάδα, είχε στο τέλος μηδαμινά αποτελέσματα. Η κατάσταση στο μεταξύ με την πάροδο των ημερών είχε ξεθυμάνει και η αποτυχία της ήταν αναμενόμενη. Ο στρατηγός Ζέπος αφού είδε ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον στρατό της Θεσσαλονίκης (οι χωροφύλακες ήταν πανικόβλητοι και κλεισμένοι στα αστυνομικά τμήματα) άρχισε να δίνει υποσχέσεις πως όλα τα ζητήματα των εργατών θα ικανοποιηθούν. Τα θύματα και οι οικογένειές τους θα αποζημιωθούν, οι δε ένοχοι θα τιμωρηθούν και πολλά άλλα. Οι αρχηγοί των εργατών, ο αξιοθρήνητος βουλευτής τους ΚΚΕ Μιχ. Σινάκος, ο Απόστ. Κρόζος και ο Σταυρίδης, που ήταν συντηρητικός, κάμουν δεκτές τις υποσχέσεις του στρατηγού Ζέπου και καλούν τους εργάτες να δώσουν εμπιστοσύνη στο «λόγο τιμής» ενός ανώτατου αξιωματικού και να πάνε ήσυχα στα σπίτια τους. Έτσι κατέληξε και κατάρρευσε προδομένη μια μεγαλειώδης εξέγερση. Την άλλη μέρα αντίς να ικανοποιηθούν τα ζητήματα των εργατών και να αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων, η κυβέρνηση μετέφερε από τη Λάρισα νέο στρατό και ιππικό της εμπιστοσύνης της. Επίσης το λιμάνι της Θεσσαλονίκης γέμισε από πολεμικά πλοία, η πόλη τώρα στρατοκρατείται, αρχίζουν οι συλλήψεις και οι σταλινικοί με προκήρυξή τους καταγγέλλουν το Ζέπο που δεν κράτησε το λόγο της στρατιωτικής του «τιμής».

Γιάννης Ταμτάκος

1948:Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, Κωνσταντίνος Ρέντης, σε δηλώσεις του στον ανταποκριτή του Ρόιτερ αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: «Εκ των 2.961 Ελλήνων καταδικασθέντων εις θάνατον… είχον εκτελεσθεί 157 προ της 1ης Μαΐου του τρέχοντος έτους. Μετά την 1η Μαΐου εξετελέσθησαν 24 εις τας Αθήνας και 19 σήμερον στην Αίγινα».

Με ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό αποχής, 35%, παρόλη την επιστράτευση εφεδρειών από πλευράς των εκλογικών παρατάξεων κάθε απόχρωσης κι επιχρωματισμού, οι εκλογές κατέληξαν στο προφανές: στην αναγκαιότητα της διαμεσολάβησης για την λήψη αποφάσεων για το μέλλον της χώρας. Οι αναμενόμενες ανακατατάξεις ισχύος μεταξύ των κομμάτων, περιλαμβάνουν πλέον και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος η οποία παρόλο που δεν μπορεί να προσμετρηθεί σε καμιά αμεσοδημοκρατική προοπτική ή επαναστατική εφαρμογή εν τούτοις δεν μπορεί να χωρέσει σε καμιά περίπτωση σε κανέναν από τους υπάρχοντες συνδυασμούς που επαγγέλλονται με διάφορους όρους την αποποίηση των πολιτικών ευθυνών της κοινωνίας.

Ανεξάρτητα από τη συνέχεια στη διεθνή αλλά και την υπό κατάρρευση εθνική επιμονή για τη συνέχεια της Μνημονιακής επιτήρησης της χώρας, ανεξάρτητα από την αντιμνημονιακή ή κάθε φυγόκεντρης τάσης λογική ενός κλεισίματος στα εθνικά ή άλλα ευρωπαϊκά σύνορα, ο κόσμος που ονειρεύεται και αγωνίζεται για μια άλλη κοινωνία δημοκρατική, δίκαιη, συνεργατική, αλληλέγγυα, οικολογική, οφείλει κυρίως να αυτοπροσδιορίζεται και να δημιουργεί. Είναι μια δύσκολη συγκυρία στις περιφράξεις της αμάθειας, του καταναλωτισμού και της τηλεόρασης αλλά κι ακόμα πιο τραγική στην έμφασή της με την εκ των πραγμάτων μονοδιάστατη πάλη εναντίον των πιο ακραίων εκφάνσεων του αυταρχισμού.

Τα ογκώδη κι ανυπέρβλητα προβλήματα που βιώνουμε μέσω της ανάθεσης πολιτικής μας οντότητας στην επαγγελματική «δημοκρατία», του δικαιώματος της επιβίωσής μας στην Αγορά και της μόρφωσής μας στις οργανωμένες πλέον συνθήκες της αμάθειας, θα συνεχίσουν να επιδεινώνουν τη φτώχεια, την αρρώστια, την οικολογική καταστροφή, την αποδόμηση της κοινωνίας. Όλα αυτά στο μέτρο που δυνάμεις της κοινωνίας αποφασίζουν με συνείδηση της δύναμής τους:

να σταματούν να εκχωρούν την πολιτική ανάθεση έργου στους δοκιμασμένους ή υπό διαμόρφωση επαγγελματίες κι αναλάβουν μέσα από δικτυωμένες συνελεύσεις πολιτών να διαμορφώνουν τις πολιτικές συνθήκες αποφάσεων που να πιέζουν είτε διεκδικώντας κοινωνικά, είτε απαλλοτριώνοντας αυτά που ανήκουν στην κοινωνία,

να σταματούν να δίνουν τη δύναμη στην Αγορά δημιουργώντας νησίδες και γεφυρώνοντάς τες σε δυνατότητες επιβίωσης επανακτώντας την πρωτογενή παραγωγή στους αποκεντρωμένους τόπους,

να σταματούν να δίνουν το δικαίωμα της ενημέρωσης, της πληροφόρησης στους θεσμικούς ή μη, φορείς της αμάθειας και να επανακτήσουν τη γνώση και τη μόρφωση.

Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία, ένας πολιτισμός μέσα στην κατάρρευση των ανθρώπινων δυνάμεων για την επιβίωσή του, μπορεί να δομεί, να ονειρεύεται, να ποιεί, να δημιουργεί και να γνωρίζει για το τι συγκρούεται!

«Δε βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της άρχουσας τάξης, δεν σπουδάζει ατιμώρητος στα πανεπιστήμιά της, δεν χρησιμοποιεί ατιμώρητος τις επιστήμες της. Σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της, παραλύει…» Καρίν Στρούκ, «Ταξική Αγάπη»

Το ισχυρό και ανεπιβεβαίωτο επιχείρημα του «αποφασίζω και ψηφίζω» ή «ψηφίζω για να συμμετέχω στις αποφάσεις» όταν κατόπιν εορτής εκχωρείται το δικαίωμα των αποφάσεων σε ηγετικές ομάδες είναι το καθοριστικό ψέμα και αυταπάτη προκειμένου να βολεύεται η ανύπαρκτη δημοκρατία στο θρόνο της κι εμείς στην ανάθεση της ευθύνης του κόσμου μας. Στην παρούσα εκλογική διαδικασία «η ψήφος στους μικρούς» επιβεβαιώνει το γεγονός ότι οι εφεδρείες είναι περίπου ατελείωτες και η αποχή περισσότερο συνειδητή ως απαξίωση της αιρετής ολιγαρχίας, αυτής που με περισσή φαιδρότητα αυτοαποκαλείται ελληνική δημοκρατία.

Έτσι όσοι το επιθυμούν μπορούν ήδη να σχηματοποιούν τις κοινωνικές θελήσεις τους για τον κόσμο και να πράττουν με τέτοιο τρόπο που να οδηγούν σ’ αυτές. Η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, αλληλεγγύη, η διεθνιστική συνεργασία, μπορούν να παίρνουν σάρκα και οστά σε ένα κόσμο που ολοένα αγωνίζεται για την αποκέντρωση, τη μοιρασιά των αγαθών, την οικολογική ισορροπία, την καθημερινή αλληλεγγύη, τη δημοκρατική συμμετοχή στις αποφάσεις. Ένα κόσμο που η συνέλευση της κοινότητας, η μόρφωση, η συνεργασία για την οικονομική αυτοδυναμία και η κερδισμένη αξιοπρέπεια θα συγκρουστεί με τον κόσμο της διαμεσολάβησης, της αγοράς, της βαρβαρότητας, του κράτους.

Κι αυτός ο κόσμος δεν είναι αλλού. Είναι εδώ…

Ο κύριος Παντελής, πατέρας του ιδιόκτητη του καταστήματος «Αλχημεία» (πρώην «Λειδινός») ήρθε και με συνάντησε σήμερα το πρωί, στον εργασιακό μου χώρο. Μου είπε ότι δεν γνώριζε το παιδί του («λάθος του», όπως είπε) πως οι χρυσαυγίτες θα χρησιμοποιούσαν το μαγαζί του ως χώρο συνάντησής τους και ο ίδιος θίγεται από το δημοσίευμα καθότι έχει τραύματα από τη χούντα. Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

Γ. Κυριακού

1941: Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Καλαμάτα.

1941: Ορκίζεται η κυβέρνηση δοσίλογων (παππούδων αρκετών σημερινών πατριωτών) υπό τον Γεώργιο Τσολάκογλου.

Αναλαμβάνω ευθύνη για ό,τι κακό έχει συμβεί στο νησί τα τελευταία διακόσια χρόνια. Εγώ έστειλα τον Καποδίστρια στο Ναύπλιο και ανακήρυξα το Ναύπλιο, πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος. Εγώ προκάλεσα την προπέρσινη φθινοπωρινή νεροποντή. Εγώ πούλησα το «Φαίδρα» στους άραβες. Εγώ βύθισα στο σκότος το περσινό καλοκαίρι το νησί, προκαλώντας βλάβες στα υποβρύχια καλώδια της ΔΕΗ. Εγώ προκαλώ το 40% απωλειών στο δίκτυο ύδρευσης. Εγώ καίω κατά καιρούς τα σκουπίδια και δημιουργώ τις χωματερές αδρανών υλικών. Εγώ προκάλεσα ρωγμές σ’ όλα τα ιστορικά κτίρια της Αίγινας. Εγώ αποδιοργάνωσα το Κέντρο Υγείας και έφερα σε ένδεια όλα τα σχολεία του νησιού. Εγώ σκάβω τις λακκούβες στους δρόμους. Εγώ προκαλώ κάθε φορά την εκχύλιση των λυμάτων στην παραλία μας. Εγώ, όλα τα αναγραφέντα με σπρέι στους τοίχους της πόλης.

Εγώ με την καθοδήγηση του Μαρδικούλου. Και για ότι ξέχασα αναλαμβάνω την ευθύνη.

Ο διαχειριστής

κι όλα αυτά διότι είμαι το θύμα μιας αγάπης

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1915 στην Αμαλιάδα. Από μαθητής του Γυμνασίου βρέθηκε στο δημοκρατικό κίνημα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ. Στον εμφύλιο, ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Παράλληλα με την καθοδηγητική του δουλειά, έγραψε άρθρα και μελέτες που αφορούσαν στην ελληνική ιστορία και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Νίκος Μπελογιάννης και 93 ακόμη σύντροφοί του -μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Στάθης Δρομάζος, ο Στέργιος Γραμμένος και η Έλλη Ιωαννίδου- συλλαμβάνονται και στις 22 Οκτωβρίου 1951 οδηγούνται σε δίκη. Κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος ανακοινώνει την ετυμηγορία, πλαισιωμένος από τους στρατοδίκες Γεώργιο Παπαδόπουλο (τον μετέπειτα δικτάτορα), Ν. Κομιάνο, Γ. Κοράκη, και Θ. Κυριακόπουλο. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι μεταξύ των καταδικασθέντων σε θάνατο. Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή, ενώ στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό κλίμα φορτίζεται και πάλι επικίνδυνα.

Τρεις μήνες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, η δίκη επαναλαμβάνεται. Δεσπόζουσα μορφή, ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ’ ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. Την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος του Στρατοδικείου Σίμος ανακοινώνει την ετυμηγορία… Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί, όπου και εκτελούνται δια τυφεκισμού στις 4:12 π.μ. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός.

Η αύξηση της τιμής του νερού φαίνεται ως υπέρβαση της λογικής. Κι αυτό διότι έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να χάνονται τεράστιες ποσότητες βρόχινου νερού στη θάλασσα εξ’ αιτίας της έλλειψης υποδομών στο νησί. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να μπορούν να χτίζονται χιλιάδες σπίτια και κτίρια εδώ και δεκαετίες χωρίς να κατασκευάζονται στέρνες. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να μπορούν πλούσιοι, δεξιοί και αριστεροί, να έχουν πισίνα στη βίλα τους. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να υπάρχουν οι απώλειες νερού από το δίκτυο που φτάνουν το 45% (το μισό!). Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να πωλούν, το θαλασσινό νερό, παράνομα, οι «φρεατοϊδιοκτήτες» στο Δήμο Αίγινας και ότι πρέπει να μπαίνει στο δίκτυο για κατανάλωση. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να μη λες «όχι» στον τουρίστα που θέλει 4 ντους της ημέρα για να γυαλίζει η επιδερμίδα του, το βραδάκι στο αιγινήτικο σκυλάδικο. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να αγοράζουμε τις 6άδες νερού από τα σούπερ μάρκετ. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να μην πληρώνουν ιδρύματα π.χ. της Εκκλησίας, καθώς και μεγάλοι ανώνυμοι καταναλωτές. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να υπάρχει το μπάι-πας στο δίκτυο από τον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας κι όταν του μιλάς για αγώνες –φυσικά- τα ακούει σαν κινέζικα. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό να μην μπορούμε να έχουμε στο νησί δική μας υδροφόρα και να ταΐζουμε 4.000.000 ευρώ και πλέον, το μήνα, τους υδρομεταφορείς για να πλουτίζουν αυτοί κι όλο τους το σόι. Έχουμε δεχτεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, σχετικά με τον έλεγχο για το πόσα κυβικά μπαίνουν από την ΕΥΔΑΠ. Έχουμε δεχτεί ότι μια γραφειοκρατική κλίκα που αλλάζει κάθε τέσσερα χρόνια μπορεί να αποφασίζει χωρίς εμάς για εμάς. Έχουμε δεχτεί ότι είναι λογικό, η τοπική αυτοδιοίκηση να είναι ένα βαποράκι, που παίρνει το ζεστό χρήμα από το κράτος, την ΕΕ και τους φορείς τους και το δίνει σε φιλαράκια και άλλους ιδιώτες. Όλα αυτά φαίνονται πολύ λογικά μπροστά στην «παράλογη» αύξηση του νερού.

ΥΓ: Εδώ και τρία χρόνια, από την εποχή που εξυφαίνονταν ο νόμος «Καλλικράτης», είχαμε ενημερώσει όσους και όσες έπαιρναν μέρος στην εκλογική διαδικασία (ως υποψήφιοι και ως ψηφοφόροι) ότι ο Καλλικράτης για την τοπική αυτοδιοίκηση σημαίνει: αύξηση τιμών των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών που παρέχουν, αύξηση των δημοτικών φόρων, δάνεια σε τράπεζες που θα πληρώσουν οι δημότες, περικοπές σε υπαλλήλους και αλλαγή εργασιακών σχέσεων, περικοπές σε κοινωνικές υπηρεσίες, εκχώρηση περιουσίας και υπηρεσιών σε ιδιώτες κλπ. Ας μην παριστάνουν τους έκπληκτους και τις κλαίουσες παρθένες.

Με έκπληξη τα μέλη της Ανοιχτής Λαϊκής συνέλευσης Χολαργού – Παπάγου διαβάσαμε στην εφημερίδα «Το Βήμα» άρθρο της 1ης Μαρτίου, υπογεγραμμένο από τον Β.Γ. Λαμπρόπουλο, σχετικό με το θέμα του εμπρηστικού μηχανισμού που είχε τοποθετηθεί λίγες μέρες πριν στο Μετρό.
Στο εν λόγω άρθρο ο συντάκτης, που διεκδικεί τα εύσημα του “πράκτορα της αντιτρομοκρατικής”, αναφέρει ότι «η ΕΛΑΣ μελετά κείμενο – προκήρυξη που εμμέσως προειδοποιούσε για χτύπημα» και το οποίο είχε μοιραστεί στο μετρό στις αρχές Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια παραθέτει μέρος του κειμένου αυτού, το οποίο διαπιστώσαμε με έκπληξη και οργή ότι δεν ήταν άλλο από το κείμενο που η συνέλευσή μας είχε διανείμει, υπογεγραμμένο από την ίδια, στο Μετρό στις 9/2/12, παραμονές των μεγάλων συγκεντρώσεων του τριημέρου πριν την ψήφιση του Μνημονίου 2. Το κείμενο αυτό ήταν επί της ουσίας ένα κάλεσμα στους εργαζόμενους της «Αττικό Μετρό», προκειμένου να μην προχωρήσουν στο κλείσιμο των σταθμών τις ώρες των συγκεντρώσεων, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται: παγίδευση των διαδηλωτών μέσα στα χημικά και την αγριότητα των «προστατών του πολίτη», έλλειψη σταθμού πρώτων βοηθειών κ.α.
Φυσικά ο κος Λαμπρόπουλος δεν αναφέρει το συντάκτη του κειμένου, δηλαδή την Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Χολαργού-Παπάγου, ούτε το παραθέτει ολόκληρο, αλλά μέχρι το σημείο που λέει…«Θα συνεχίσουμε να μένουμε απαθείς; Αφού δεν μας σέβονται, θα μας φοβηθούν»!…
Η συνέχεια και το τέλος του κειμένου είναι τα εξής:
«Όλοι στις συγκεντρώσεις-τις απεργίες-τις καταλήψεις. Όλοι οι σταθμοί του ΜΕΤΡΟ ανοιχτοί. Ειδικά το “Σύνταγμα”. Στο χέρι των εργαζόμενων και των αλληλέγγυων να το επιβάλουν.
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Χολαργού Παπάγου»
Το παραπάνω κομμάτι του κειμένου αποσιωπάται, μια και δεν ταιριάζει στο προφίλ της τρομοκρατικής οργάνωσης που θέλουν να μας πείσουν ότι δρα πίσω από αυτό.
Να γίνουμε καχύποπτοι και να υποθέσουμε ότι σκοπίμως δεν παρέθεσε ολόκληρο το κείμενο, υπηρετώντας έτσι την καθεστωτική γραμμή που μιλά για “τρομοκράτες” και επίδοξους φονιάδες αθώων πολιτών; Μιλάμε για μαύρη προπαγάνδα που θέλει να σκορπίσει το φόβο και στα μελλοντικά «θύματα» αλλά και στους πολίτες που, όταν εκφράζουν την αντίθεσή τους στο καθεστώς, στοχοποιούνται ως “τρομοκράτες”.
Οι στόχοι προφανείς:
χτύπημα οποιασδήποτε αντίστασης στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε
στοχοποίηση κάθε συλλογικότητας που αντιστέκεται
προσπάθεια ποινικοποίοησης των κοινωνικών αγώνων
Όμως εμείς δε φοβόμαστε
Ναι, εμείς, η Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Χολαργού – Παπάγου, γράψαμε το «κείμενο – προκήρυξη». Κι αν η έκφραση της βούλησης μιας μερίδας πολιτών για παύση της κρατικής βίας και της, εκούσιας ή μη, συνεργασίας των ΜΜΜ με την αστυνομία είναι προειδοποίηση για “τρομοκρατικό χτύπημα”, τότε ναι, “είμαστε όλοι τρομοκράτες”.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΧΟΛΑΡΓΟΥ-ΠΑΠΑΓΟΥ

(Υ.Γ. από τη Σχεδία: Η Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Χολαργού-Παπάγου, ευτυχώς, δεν είναι μόνη της. Έχουμε κι εμείς τους δικούς μας ντόπιους σωτήρες-»δημοσιογράφους» που αποκαλύπτουν «σχέδια» εκτροπής στο νησί. Χα!)

Απομιμήσεις ευφράδειας και πνεύματος με αμφισβήτηση λογοδοσμένη, ήδη, στις σειρές της τηλεόρασης. Έκθεση ιδεών που μοιάζουν με κάτι που ήδη έχει επιβεβαιωθεί στο δημόσιο χώρο του τίποτα. Αν λες τίποτα, αν πράττεις τίποτα, αν προωθείς τίποτα, μπορείς να γεμίζεις με περιεχόμενο που δεν λέει τίποτα. Ο δημοσιογράφος κι ο καλλιτέχνης, αναπαραστάσεις του μοντέλου που λέει, πράττει και προωθεί τίποτα, είναι προ των πυλών. Ας μην τους αφήσουμε να μπουν. Ας τους προστατέψουμε. Το ακαταλόγιστο της ηλικίας δεν θα τους είναι για πάρα πολύ καιρό χρήσιμο.

Απόσπασμα για το «άκυρο», από τη εξαίρετη ταινία του Τ. Σπυριδάκη, «ο Κήπος του Θεού» που γυρίστηκε στις Φυλακές (συγγνώμη, …Καποδιστριακό ορφανοτροφείο) της Αίγινας:

Η κατάληψη του νοσοκομείου μας στο Κιλκίς, από τους εργαζομένους του, ξεκίνησε τη Δευτέρα, 20 Φλεβάρη. Αυτή η κατάληψη δεν αφορά μονάχα εμάς, τους γιατρούς και τους εργαζομένους στο Νοσοκομείο του Κιλκίς. Ούτε γίνεται μόνο για το ελληνικό Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), το οποίο πράγματι καταρρέει.

 Κάνουμε αυτόν τον αγώνα γιατί αυτό που κινδυνεύει σήμερα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αυτή η απειλή δε στρέφεται καν ενάντια σε ένα έθνος, ή κάποιες λίγες χώρες, ή μερικές κοινωνικές ομάδες, αλλά ενάντια στις χαμηλές και μεσαίες τάξεις σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία, Αφρική, σε όλο τον κόσμο. Το σήμερα της Ελλάδας είναι η αυριανή εικόνα της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και των υπόλοιπων χωρών παγκοσμίως.

Οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου του Κιλκίς και των περισσότερων νοσοκομείων και κέντρων υγείας στην Ελλάδα δεν πληρώνονται στην ώρα τους, κι ορισμένοι βλέπουν τους μισθούς τους να περικόπτονται αγγίζοντας μηδενικό ποσό σε πρακτικό επίπεδο. Ένας συνάδελφός μου μεταφέρθηκε στην καρδιολογική κλινική σε κατάσταση σοκ όταν συνειδητοποίησε πως, αντί να λάβει τη συνήθη επιταγή των 800 ευρώ (ναι, αυτός είναι ο μηνιαίος του μισθός) από το κράτος, έλαβε ένα υπόμνημα που έλεγε πως όχι μόνο δε θα πληρωθεί γι’ αυτόν το μήνα, αλλά πρέπει να επιστρέψει 170 ευρώ. Άλλοι εργαζόμενοι πληρώθηκαν μόνο 9 (εννέα) ευρώ γι’ αυτόν το μήνα. Όσοι από μας εξακολουθούμε να παίρνουμε έναν κάποιο μισθό θα τους στηρίξουμε όπως μπορούμε.

Αυτός είναι ένας πόλεμος ενάντια στο λαό, ενάντια σε όλη την κοινότητα. Αυτοί που λένε πως το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι χρέος του ελληνικού λαού ψεύδονται. Δεν είναι χρέος του λαού. Συσσωρεύτηκε από τις κυβερνήσεις, σε συνεργασία με τους τραπεζίτες, με σκοπό την υποδούλωση των ανθρώπων. Τα δάνεια προς την Ελλάδα δεν χρησιμοποιούνται για μισθούς, συντάξεις και δημόσια περίθαλψη. Γίνεται το ακριβώς αντίθετο: μισθοί, συντάξεις και περίθαλψη χρησιμοποιούνται για να πληρώσουν τους τραπεζίτες.

Ψεύδονται. Αντίθετα με αυτά που διακηρύσσουν, δε θέλουν μια κοινωνία απαλλαγμένη από χρέη. Δημιουργούν οι ίδιοι τα χρέη (με τη βοήθεια διεφθαρμένων κυβερνήσεων και πολιτικών) προς δικό τους όφελος. Έδωσαν στην Ελλάδα έναν τραπεζίτη για πρωθυπουργό για να εξασφαλίσουν πως η «δουλειά» θα γίνει σωστά. Ο πρωθυπουργός μας Λουκάς Παπαδήμος δεν έχει ούτε καν εκλεγεί. Διορίστηκε από την ΕΚΤ και τους τραπεζίτες, με τη συνδρομή Ευρωπαίων και Ελλήνων διεφθαρμένων πολιτικών. Αυτή είναι η δική τους ερμηνεία του όρου «δημοκρατία».

Τα χρέη προκαλούνται από τραπεζίτες, που δημιουργούν χρήμα από κοπανιστό αέρα και εισπράττουν τόκους, απλώς και μόνον επειδή οι κυβερνήσεις μας τους έδωσαν αυτό το δικαίωμα. Κι εξακολουθούν να λένε πως εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν το χρέος αυτό είμαστε εσείς κι εγώ και τα παιδιά και τα εγγόνια μας, με προσωπικά και εθνικά περιουσιακά στοιχεία, με τις ζωές μας. Δεν τους χρωστάμε τίποτα. Απεναντίας, αυτοί χρωστάνε στο λαό ένα μεγάλο μέρος από τις περιουσίες που έφτιαξαν χάρη στην πολιτική διαφθορά.

Αν δεν ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτή την αλήθεια, σύντομα θα γίνουμε όλοι σκλάβοι, και θα δουλεύουμε για 200 ευρώ ή λιγότερα το μήνα. Δηλαδή, όσοι από μας θα μπορούν να βρουν μια θέση εργασίας. Χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς συντάξεις, άστεγοι και πεινασμένοι, όπως συμβαίνει τώρα με συμπολίτες μου στην Ελλάδα. Χιλιάδες απ’ αυτούς ζουν στο δρόμο και πεινάνε.
Δεν έχουμε πρόθεση να τα βάψουμε μαύρα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η κατάσταση αυτή δεν οφείλεται σε οικονομικό ή νομισματικό ατύχημα ή σφάλμα. Είναι η αρχή του άσχημου σταδίου μιας μακράς διαδικασίας που ακολουθεί ένα προσεκτικά μελετημένο σχέδιο, μιας διαδικασίας που έχει ξεκινήσει πριν από δεκαετίες.

Πρέπει να πολεμήσουμε μαζί ενάντια σε αυτό το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Κι αυτό κάνουμε τώρα εμείς εδώ, στο Κιλκίς, αυτό κάνουν και σε πάρα πολλές πόλεις ανά τον κόσμο.

Προς το παρόν δε σκεφτόμαστε να ανοίξουμε κάποιο λογαριασμό για οικονομική ενίσχυση. Ενδέχεται, ωστόσο, να χρειαστεί σε μερικούς μήνες ή και εβδομάδες, αν η κατάσταση χειροτερέψει. Αυτήν τη στιγμή χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα ηθική υποστήριξη και δημοσιότητα. Οι τοπικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο πρέπει να εξαπλωθούν και να αποκτήσουν μαζική στήριξη εάν θέλουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο ενάντια στο διεφθαρμένο σύστημα. Αν μπορέσετε να σκεφτείτε πρόσθετους τρόπους για να διαδώσετε τα νέα και τις ιδέες μας, θα ήταν υπέροχο.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο enosi.kilkis@yahoo.gr
Και πάλι, δεν μπορούμε να σας ευχαριστήσουμε αρκετά για τις ευγενικές σκέψεις και κουβέντες σας.

Με εκτίμηση,
Λέτα Ζωτάκη, διευθύντρια του ακτινολογικού τμήματος Νοσοκομείου Κιλκίς
μέλος της γενικής συνέλευσης εργαζομένων
πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Νομού Κιλκίς (ΕΝΙΚ)»

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΓΑΘΟ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ  ΝΑ ΑΚΡΙΒΥΝΟΥΝ ΤΟ ΝΕΡΑΚΙ

Εφαρμόζοντας ένα από τα δόγματα της αρχιτεκτονικής Καλλικράτη, όπως την αύξηση της τιμής παρεχόμενων υπηρεσιών, η δημοτική αρχή Αίγινας ετοιμάζεται να ακριβύνει το νερό. Ένα νερό που κατά κοινή ομολογία χάνεται το μισό σε ένα άθλιο και επικίνδυνο δίκτυο, ένα νερό που αναμιγνύεται με μπόλικο θαλασσινό από ιδιοκτήτες πηγαδιών, ένα νερό που η μεταφορά του κοστίζει 4 και πλέον εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Ένα νερό εισαγόμενο από την ΕΥΔΑΠ η οποία μέλλεται να ιδιωτικοποιηθεί με τη θυγατρική της, ΕΥΔΑΠ Νήσων, που φέρεται ο επόμενος διαχειριστής της δίψας μας.

 ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ: ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΣΙ – ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ

Αυτή είναι η βασική τους ιδεολογία όταν μιλάνε ή παπαγαλίζουν για «ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη» συνεχίζοντας να αφήνουν το νησί απογυμνωμένο από υποδομές, οι κάθε λογής διαχειριστές, με τη δημοτική αρχή να είναι ένας ιμάντας μεταφοράς χρήματος προς κάθε λογής εργολάβους. Έτσι, είναι πιο σημαντικός ο κυματοθραύστης των 6 και βάλε εκατομμυρίων ευρώ για να μην βρέχουμε τρεις μέρες το χρόνο τα ποδαράκια μας στο λιμάνι με τον Πουνέντε, από το να έχουμε υποδομή με φράγματα ανάσχεσης και άλλες υποδομές συλλογής νερού ώστε να μην χάνεται ούτε σταγόνα από τη βροχή. Είναι πιο σημαντικό να βοηθούμε τον υδρομεταφορέα να χτίζει κι άλλα πλοία και να μην έχουμε το δικό μας πλοίο που θα μεταφέρει, όταν χρειάζεται, το νερό στο νησί μας. Είναι πιο σημαντικό το να φάνε τις κάθε λογής χρηματοδοτήσεις όπως για τα περίφημα χερσαία έργα, οι εργολάβοι και το δίκτυο ύδρευσης να χάνει το 45% του νερού. Είναι πιο σημαντικό να νανουρίζουμε τον πελάτη-ψηφοφόρο με το όνειρο του περίφημου αγωγού των 24 εκατομμυρίων και βάλε, για τις τσέπες των μελετοκατασκευαστών από το να φροντίζουμε την  αυτοδυναμία σε νερό, την αυτοδυναμία και στήριξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας και της αλιείας.

 ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ:

Παντού συνελεύσεις, για να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις για τον τόπο μας

Να απαιτήσουμε, από κοινού, να γίνουν έργα υποδομής για τη συγκράτηση του νερού, για τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία

Να αγοραστεί δημοτική υδροφόρα

ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΗΣΙ – ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΕΣ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗ ΝΕΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας                                                     

http://sxedia.espivblogs.net

Αίγινα 06-03-2012

Η ήττα η οποία υπέστη χθες η δημοτική αρχή Αίγινας, αυτή καθαυτή, δρομολογεί πολιτικές εξελίξεις των οποίων τα όρια δεν ξεπερνούν το ίδιο το τοπικό μας σύστημα. Η ενίσχυση της παράταξης του Π. Κουκούλη με τη συνδρομή της Νέας Εποχής και φιλικού μπλογκ είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη, ειδικά αυτήν την περίοδο που η δημοτική αρχή καταπίνει τις προεκλογικές της υποσχέσεις κάνοντας το κάθε τι να μοιάζει με εφαρμογές του μισητού μνημονίου. Σε μια προσπάθεια νίκης στα σημεία, με δεδομένη την  ανυπαρξία πρότασης από πλευράς κοινωνικών δυνάμεων η «Κίνηση Ευθύνης» φαίνεται ότι θα είναι ο βασικός πυλώνας αλλαγής είτε στην προκαθορισμένη περίοδο προκήρυξης εκλογών είτε πιο σύντομα και σύμφωνα με προβλέψεις που δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Η χρεωκοπία του Δήμου Αίγινας, είτε τυπική είτε ουσιαστική, είναι –χρονικά- δίπλα μας. Σε μια εποχή των 2 μνημονίων και αυστηρής λιτότητας καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος του με την αρχιτεκτονική Καλλικράτη. Η παράταξη που διοικεί το Δήμο Αίγινας επέλεξε, παρά τις αρχικές προεκλογικές πολιτικές εκκλήσεις του πολιτικού εργολάβου Π. Κουκούλη για συναινετικό σχηματισμό προκειμένου να περισωθούν τα προσχήματα, να βρεθεί μόνη της να διαχειρίζεται μια ήδη χρεοκοπημένη τοπική αυτοδιοίκηση, επιδιώκοντας να αντιγράψει σε ρητορεία τους προκατόχους της. Έτσι η επιλογή του μονοπωλίου της εξουσίας σε μια συνθήκη που μόνο η συναίνεση θα μπορούσε κάτι να περισώσει, φτάνει στο όριο της. Από κει και πέρα αναλαμβάνουν οι εφεδρείες του τοπικού μας συστήματος. Και δεν είναι λίγες. Από τους δημοτικούς συμβούλους που καταψήφισαν την εισήγηση για τις αυξήσεις στην τιμή του νερού (με αδιευκρίνιστες προθέσεις) μέχρι και ανθρώπους οι οποίοι στις επόμενες εκλογές θα τιμήσουν την αφέλεια και τις φρούδες προσδοκίες με τη συμμετοχή τους σ’ αυτές, το τοπικό μας σύστημα είναι πανίσχυρο. Η ανυπαρξία πρότασης εκ μέρους της κοινωνίας μας είτε συνολικής είτε επιμερισμένης στα σημεία και ιδιαίτερα στο καίριο ζήτημα του νερού, είναι το περιεχόμενο της εικόνας αυτού που ζούμε κι αυτού που θα ζήσουμε. Με τον έναστρο ουρανό να εναλλάσσεται τη νύχτα. Με την παραλία να εναλλάσσεται την παραλία.

Χιόνι ουρλιάζει στις μυγδαλιές του λόφου.  

Τους λέει πως είν’ δική του η κορφή και αυτές παράταιρες.

Αυτές χαμογελούν με τ’ άσπρο χαμόγελο του ήδη νεκρού που ξέρει πως κάτι πήγε πολύ στραβά εδώ.

Τόσο στραβά που η λήθη φαντάζει χημειοθεραπεία για όλα τα σκουπίδια που κατηφορίζουν το χείμαρρο μιμούμενα ανθρώπινα βογγητά.

Κάτι πήγε στραβά πατέρα και δεν σε βρήκα στον Αϊ Νικόλα με τα έρημα χωριά φορτωμένα.  

Στην τιτανική σου πλάτη η ευτέλεια σκέπασε ένα γρανίτη χωρίς παρελθόν και μια φωτογραφία που σου ψιθυρίζει απών απών απών αν στήσεις με σεμνότητα τ’ αυτί σου.

Ένας καντηλανάφτης άκουσε σήμερα στις εφτά το μοιρολόι μου και είπε πως σ’ αυτά τα μέρη οι άνθρωποι βρικολακιάζουν για να πιάσουν το σκοπό.

Ελπίζω να προλάβεις να τους τη σκάσεις πριν πέσει πάνω σου το τελευταίο ερμητικό μόριο μαρμαρόσκονης, πατέρα.

Μέσα μπαίνουν οι πληγές, γίνονται μαράζι.

Το ίδιο κι Ελλάδα σου, ένθεν κι ένθεν της ισημερινής κακοτοπιάς.

Στην εκκλησιά των φιμωμένων παρατατικών κρατούμε το ίσο.

Κι εσύ το σύνορο σαν γραμμή του ορίζοντα.

Τουριστική προβολή του Σαρωνικού και των νησιών του εξήγγειλε ο χαρτογιακάς Δ. Κατσικάρης, με διθυράμβους από πλευράς τοπικού έντυπου λόγου. 8 εκατομμύρια ευρώ για να μάθει ο κόσμος το αυτονόητο από τους ιδιώτες του μάρκετινγκ: ότι ο Σαρωνικός και τα νησιά του έχουν ομορφιές. 8 εκατομμύρια για διαφημιστικά γραφεία, εφημερίδες, τηλεοπτικά σποτ, αφίσες, φυλλάδια κι άλλες αηδίες τη στιγμή που οι τόποι μας γίνονται έρημοι τόποι για τους κατοίκους τους και οι υπαρκτές υποδομές ρημάζουν. Το ‘χουμε ξαναπεί: Η αυτοδιοίκηση είναι ένα βαποράκι χρήματος προς τους εργολάβους και γενικότερα προς την αγορά. Κι είναι πρόσφατη η συζήτηση για τη σπατάλη των 70.000 ευρώ από το νταβατζηλίκι της ΔΕΗ για την τουριστική προβολή της Αίγινας. Μας την πέσαν οι βάρβαροι… Σπεύσατε!

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά

να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;

ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά

σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά

ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά

στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;

πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά

που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

 Μάνος Ελευθερίου  

Τρέχα πιο γρήγορα σύντροφε, ο παλιός κόσμος, έρχεται στο κατόπι σου

Σύγχρονη παροιμία

…Έτσι για παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 1995 –υπό την αιγίδα του ιδρύματος Γκορμπατσόφ, «πεντακόσιοι πολιτικοί, οικονομικοί ηγέτες και επιστήμονες πρώτης κλάσεως»* που στα δικά τους μάτια φαντάζουν η ελίτ του κόσμου συγκεντρώθηκαν στο ξενοδοχείο Fair-mon του Σαν Φρανσίσκο για να εκθέσουν τις απόψεις τους για τα πεπρωμένα του νέου πολιτισμού δεδομένου του αντικειμένου του, στο φόρουμ αυτό πρυτάνευε η αρχή της πιο αυστηρής αποτελεσματικότητας: «Αυστηροί κανόνες υποχρεώνουν όλους τους συμμετέχοντες να ξεχάσουν τη ρητορική. Οι εισηγητές διαθέτουν μόλις πέντε λεπτά για να εισηγηθούν κάποιο θέμα. Εξάλλου στη διάρκεια των συζητήσεων καμιά παρέμβαση δεν μπορεί να υπερβαίνει τα δυο λεπτά». Ό τη στιγμή που καθορίστηκαν αυτές οι αρχές εργασίας, η σύσκεψη αναγνώρισε –σαν κάτι το απολύτως προφανές -που δεν άξιζε τον κόπο να συζητηθεί- ότι τον ερχόμενο αιώνα τα «δυο δέκατα του ενεργού πληθυσμού θα ήταν αρκετά για να διατηρηθεί η δραστηριότητα της παγκόσμιας οικονομίας».  Με τόσο ξεκάθαρες βάσεις το κύριο πολιτικό πρόβλημα, που το καπιταλιστικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να αντιμετωπίσει τις επόμενες δεκαετίες, μπορεί να διατυπωθεί με κάθε αυστηρότητα: Πώς θα είναι δυνατό, για την ελίτ του κόσμου, να διατηρηθεί η διακυβερνησιμότητα της κατά 80% υπεράριθμης ανθρωπότητας, της οποία το ανώφελο έχει ήδη προγραμματίσει η φιλελεύθερη λογική. Η λύση που επικράτησε στη σύσκεψη ως πιο λογική, ήταν αυτή που πρότεινε ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι**. Και της έδωσε το όνομα tittytainment [άρτος και θέαμα]. Με τούτο το νεολογισμό-βαλίτσα*** επρόκειτο απλούστατα να ορισθεί ένα «κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο πληθυσμός του πλανήτη». 

*Βλ. Hans Peter Martin και Harald Schumann, Le Piege de la mondialisation, Solin-Actes Sud, 1997. Όλες οι παραπομπές που ακολουθούν προέρχονται απ’ αυτήν την άμεση μαρτυρία.

**Παλαιός σύμβουλος του προέδρου Τζίμι Κάρτερ και ιδρυτής, το 1973,της Τριμερούς. Η Τριμερής «ήταν μια λέσχη ακόμα πιο αδιαπέραστη από τη λέσχη Siecle. To 1992 συγκέντρωσε περίπου 350 Αμερικανούς, Γιαπωνέζους και Ευρωπαίους και αποτελούσε ένα από τα μέρη στα οποία επεξεργάζονταν τις ιδέες και τις στρατηγικές της καπιταλιστικής διεθνούς» P.Bitoun

***Tittytainment: σημαίνει διασκέδαση και tits, τα στήθη στην αμερικανική αργκό [δηλαδή «άρτος και θέαμα» ή «βυζοδιασκέδαση»ή «βυζαγμο-διασκέδαση»]

Από το βιβλίο «Η εκπαίδευση της αμάθειας» του Ζαν Κλοντ Μισεά. μετάφραση Άγγελου Ελεφάντη

κι ένας φίλος απ’ τα παλιά:

Ράιτγουντ, Καλιφόρνια

21 Οκτωβρίου 1949

Αγαπητέ κύριε Όργουελ,

Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους σας να πείτε στους εκδότες σας να μου στείλουν αντίγραφο του βιβλίου σας. Έφτασε στα χέρια μου ενόσω δούλευα ένα έργο που απαιτούσε πολύ διάβασμα καθώς και ν’ ανατρέξω σε πηγές• και από την στιγμή που η κακή μου όραση καθιστά απαραίτητο για μένα το να διαβάζω σε «δόσεις», έπρεπε να περιμένω για μεγάλο χρονικό διάστημα προτού να ξεκινήσω το «1984».

Δε χρειάζεται να σας πω, για άλλη μια φορά, συμφωνώντας με όλα όσα έχουν γράψει οι κριτικοί γι’ αυτό, πόσο εξαίρετο και ιδιαζόντως σημαντικό είναι το βιβλίο σας. Αντ’ αυτού, θα μπορούσα ίσως να μιλήσω για το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο –δηλαδή την έσχατη επανάσταση; Οι πρώτες νύξεις σχετικά με τη φιλοσοφία της εσχάτης επανάστασης –εκείνης που ξεπερνά την πολιτική και την οικονομία και στοχεύει στην καθ’ ολοκληρίαν υπονόμευση της ψυχολογίας και της φυσιολογίας του ατόμου- εντοπίζονται στο έργο του Μαρκήσιου ντε Σαντ ο οποίος θεωρούσε εαυτόν ως τον συνεχιστή, τον συμπληρωτή του Ροβεσπιέρου και του Μπαμπέφ. Η φιλοσοφία της άρχουσας μειοψηφίας στο «1984» αφορά σε έναν σαδισμό που έχει φτάσει στην λογική του κατάληξη, ξεπερνώντας την σεξουαλική πράξη και αρνούμενος αυτήν. Μοιάζει αμφίβολο το κατά πόσο στην πραγματικότητα η πολιτική της-μπότας-που-συντρίβει-ένα-ανθρώπινο-πρόσωπο μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Η άποψή μου είναι ότι η άρχουσα ολιγαρχία θα βρει τρόπους λιγότερο επίπονους και δαπανηρούς προκειμένου να κυβερνά και να ικανοποιεί τη δίψα της για εξουσία και αυτοί οι τρόποι θα μοιάζουν με εκείνους που περιέγραψα στο «Γενναίος Νέος Κόσμος». Προσφάτως είχα την ευκαιρία ν’ ανατρέξω στην ιστορία του ζωϊκού μαγνητισμού και υπνωτισμού και εξεπλάγην από τον τρόπο με τον οποίο, επί εκατόν πενήντα χρόνια, ο κόσμος αρνείται να γνωρίσει σε βάθος τις ανακαλύψεις των Μέσμερ, Μπρέιντ, Εσντέιλ και των υπολοίπων.

Εξαιτίας τόσο του επικρατούντος υλισμού όσο και της επικρατούσας ευπρέπειας, οι φιλόσοφοι και επιστήμονες του 19ου αιώνα δεν ήταν πρόθυμοι να διερευνήσουν τα  περισσότερο ασυνήθη δεδομένα της ψυχολογίας για λογαριασμό πρακτικών ανθρώπων όπως οι πολιτικοί, οι στρατιωτικοί και οι αστυνομικοί, προκειμένου αυτοί να τα εφαρμόσουν στο πεδίο του κυβερνάν. Χάρις στην ηθελημένη άγνοια των πατέρων μας, η έλευση της εσχάτης επανάστασης καθυστέρησε για πέντε ή έξι γενιές. Άλλο ένα ευτυχές ατύχημα ήταν η ανικανότητα του Φρόϋντ να υπνωτίζει επιτυχώς και η συνακόλουθη από πλευράς του υποτίμηση του υπνωτισμού. Το γεγονός αυτό καθυστέρησε τη γενική εφαρμογή του υπνωτισμού στην ψυχιατρική για τουλάχιστον 40 χρόνια. Όμως επί του παρόντος η ψυχανάλυση συνδυάζεται με την ύπνωση• και η ύπνωση έχει πλέον καταστεί μια εύκολη διαδικασία επ’ αόριστον επεκτάσιμη μέσω της χρήσης βαρβιτουρικών, τα οποία προκαλούν μια κατάσταση διαρκούς υπνωτισμού και υποβολής, ακόμα και στα πιο απείθαρχα υποκείμενα.

Πιστεύω ότι κατά την επόμενη γενιά, οι άρχοντες του κόσμου θ’ ανακαλύψουν ότι η εξάρτηση τύπου βρεφικού σταδίου και η ναρκο-ύπνωση είναι πιο αποτελεσματικές ως εργαλεία διακυβέρνησης από τα ρόπαλα και τις φυλακές και ότι η δίψα τους για εξουσία μπορεί να ικανοποιηθεί εξίσου απόλυτα με το να κάνουν τους ανθρώπους ν’ αγαπούν το καθεστώς υποτέλειάς τους, παρά με το να τους μαστιγώνουν και να τους κλωτσούν ώστε να υπακούσουν. Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι ο εφιάλτης του «1984» είναι μοιραίο να διαφοροποιηθεί σε έναν εφιαλτικό κόσμο που θα μοιάζει περισσότερο με αυτόν που φαντάστηκα στο «Γενναίος Νέος Κόσμος». Η αλλαγή αυτή θα επέλθει ως το αποτέλεσμα μιας αισθητής ανάγκης για αυξημένη αποτελεσματικότητα. Φυσικά, στο μεσοδιάστημα είναι πιθανό να λάβει χώρα ένας βιολογικός και πυρηνικός πόλεμος μεγάλης κλίμακας –και σε αυτήν την περίπτωση θα δούμε εφιάλτες άλλου είδους που μόλις και μετά βίας μπορεί κανείς να φανταστεί.

Σας ευχαριστώ και πάλι για το βιβλίο.

Με εκτίμηση,

Άλντους Χάξλεϋ

πηγή: Letters of Aldous Huxley ASIN: B0073YCH1Q

Μετάφραση της επιστολής: okanenas

Μπείτε και δείτε:

http://romiazirou.blogspot.com/2011/10/blog-post_8540.html

http://www.authorstream.com/Presentation/rompre-1222544/

Μπείτε,δείτε και κατεβάστε με torrent την ταινία του Χάξλεϊ, «ο θαυμαστός (γενναίος) καινούριος κόσμος»

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=468

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε

κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό

Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει

χάνεται ο δρόμος και πού να σταθώ

κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει

πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ

Αγέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου

κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μη δω

Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει

χάνεται ο δρόμος και πού να σταθώ

κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει

πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ

Κι ο κόσμος δεν τελείωσε.

Μισός θάνατος το φευγιό.

Οι μέρες που ήρθαν

χωρίς οξυγόνο

με το ανηφόρι να ακούει

κάτι παλιούς δίσκους

τις Κυριακές.

Μελαγχολία και ελληνικές ταινίες

Το μπλε φως της τηλεόρασης

κάνει σιγόντο σε κάτι ασπιρίνες

και σε κάτι φορμάικες

μπροστά σε μια ταπετσαρία λαδί.

Ούτε εκεί τελείωσε ο κόσμος.

Τον έθαψε και συνέχισε τη ζωή της.

Το πουκάμισο το θαλασσί

μια φορούσα εγώ και μια εσύ

Χρυσή κλωστή και βελονιά

ποιος θα δικάσει το φονιά

αυτόν που σ’ έκανε να κλαις

για αμαρτίες μου παλιές

Το πουκάμισο το θαλασσί

δεν το ξαναφόρεσες εσύ

Ούτε κι εγώ δεν το φορώ

χωρίς εσένα δεν μπορώ

θα του κεντήσω δυο πουλιά

για να σε βρουν στην ερημιά

Το πουκάμισο το θαλασσί

μια φορούσα εγώ και μια εσύ

Νέες περιφράξεις σ’ αδειανά χωράφια

Κλεισμένοι νοτιάδες.

Ανώνυμος θρίαμβος.

Τ’ άδειο πουκάμισο μαζί με το σκιάχτρο του

σπέρνει τα χρώματα της  φύρας.

Για να ξαναβγούν την Άνοιξη σαν μαχαίρια αδελφοκτόνα.

Δεν έχει τελειωμό η εργαλειοποίηση ακόμα και του πιο απόμακρου γεωγραφικά και χρονικά, στοιχείου της φύσης, όπως ο ελαιώνας της Αίγινας. Οι αιωνόβιες ελιές, ένας καναπές για την προσδοκία της αειζωίας του ανθρώπου. Η διαφήμιση και το μάρκετινγκ κοινός παρανομαστής αυτής της ευτέλειας.

Νεαρή αγρότισσα με τοπική λινάτσα στο λιομάζωμα

…Εδώ στον ήσκιο μ’ αποκάτου ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί…

…ως τα βαθιά μου γηρατεία δεν βρίσκω στη δουλειά ντροπή…

…M’ αγάπησε μία θεά· είμ’ η ελιά η τιμημένη…

με τη συνδρομή Κωστή Παλαμά για κάθε περίπτωση

αναδημοσίευση από το Jungle Report

ΦΑΚΕΛΟΣ «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»

http://www.youtube.com/watch?v=DMAyqI4Wbyw&feature=player_embedded

ευχαριστούμε τον Μ.Α. για την αφήγηση

Στο άρθρο αυτό όμως, γίνεται μια εκτενής παρουσίαση παλαιών ντοκουμέντων που αφορούν τη ναζιστική αυτή οργάνωση.
Πρόκειται για μια μεγάλη έρευνα, με ντοκουμέντα που ξεκινούν χρονολογικά από το 1982 και φτάνουν μέχρι το πρόσφατο παρόν.
Τα περισσότερα από αυτά είναι γνωστά μόνο στο παλιό κοινό της Χρυσής Αυγής, δηλαδή στα πολύ λίγα άτομα που είχαν προμηθευτεί τα περιοδικά και τις εφημερίδες της, όταν είχαν εκδοθεί προ τριακονταετίας.
Με λίγα λόγια, πρόκειται για αρχειακό υλικό που δεν έχει βγει στο φως του διαδικτύου και που βοηθάει να κατανοηθεί ποιό ακριβώς είναι το ιδεολογικό και θρησκευτικό υπόβαθρο της οργάνωσης αυτής.

Στα επίμαχα αποσπάσματα των άρθρων που δημοσιεύουμε, για να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι αλλοιώνουμε το νόημα, λόγω αποσπασματικής παρουσίασης κ.λπ., από κάτω ακριβώς θα παρατίθεται ένας σύνδεσμος που θα οδηγεί σε ολόκληρο το (σαρωμένο) άρθρο ή σελίδα, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί η εγκυρότητα των όσων παρουσιάζουμε.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ

Προτού μπούμε στα «πικάντικα» ιδεολογικά θέματα, ξεκινάμε με τις επίσημες θρησκευτικές προτιμήσεις της οργάνωσης, όπως αυτές παρουσιάζονται από διάφορα μέλη της, αλλά ακόμα και από τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο.
Αυτό γίνεται με αφορμή την πρόσφατη ακαριαία αλλαξοπιστία της Χρυσής Αυγής, που ξάφνου βαπτίστηκε χριστιανή ορθόδοξη, μιας και οι ..πατριώτες που προσπαθεί να πείσει να την ψηφίσουν είναι, στο ήθος κυρίως, χριστιανοί ορθόδοξοι.
Έτσι είδαμε, τις προάλλες, στα εγκαίνια των γραφείων της στη Λούτσα, τέσσερις ολόκληρους παπάδες να διαβάζουν χριστιανορθόδοξα ευχολόγια μπροστά από ένα με σταυρωμένα χέρια νεοναζιστικό ποίμνιο.

Είδαμε και τον Μιχαλολιάκο, σε μια συνέντευξη που παρεχώρησε στο ιστολόγιο Hellas-Orthodoxy, να καυχιέται πως έχει πολλούς μοναχούς υποστηρικτές στο Άγιον Όρος.

Ας δούμε όμως τώρα πόσο ανταποκρίνονται οι πραγματικές θρησκευτικές πεποιθήσεις της Χρυσής Αυγής στις χριστιανορθόδοξες επιταγές.
Στο 6ο τεύχος του περιοδικόυ «Χρυσή Αυγή», που εκδόθηκε για τους μήνες Αύγουστος-Σεπτέμβριος του 1982, βλέπουμε τον Μιχαλολιάκο να αναζητεί τον μυθολογικό τραγόμορφο Πάνα (αυτός κι αν είναι προϊόν φυλετικής καθαρότητας), ο οποίος μάλιστα δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει παρά να εμφανίζεται συνεχώς στους τσοπάνηδες της γενέτειράς του Αρκαδίας.

Να λοιπόν και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Μιχαλολιάκος δεν έχει πάει ως τώρα στο Άγιον Όρος». Επειδή ασφαλώς έψαχνε με τη γκλίτσα του στα βοσκοτόπια της Αρκαδίας τον Μέγα Πάνα.
Και αυτό διότι η αναγέννησις του Ελληνισμού σημαίνει επιστροφή στο 12θεο. Απλά και χριστιανικά.

Πάμε στο ίδιο τεύχος πάλι, σε ένα άρθρο-ωδή στον Παγανισμό, που δεν κολακεύει και τόσο τον Χριστιανισμό:

Ενώ σε ένα άλλο άρθρο υμνείται ο -από χριστιανικής απόψεως- καταραμένος βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουλιανός (ο παραβάτης), διότι προσεπάθησε να σταματήσει την χριστιανική παρακμή ανασταίνοντας τους ωραίους Θεούς των Ελλήνων.

Στο περιοδικό «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ», της νεολαίας της Χρυσής Αυγής, που εκδόθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 2000, στο άρθρο «Φωνή από το παρελθόν» υπενθυμίζονται τρεις ημερομηνίες παγανιστικών εορτών, ενώ παράλληλα λοιδορείται ο Χριστιανισμός.

Ενώ σε ένα άλλο άρθρο, ονόματι «Η Νίκη του Ηλίου» μας πληροφορούν ότι, 2 ημέρες προ των Χριστουγέννων, εορτάζουν την έλευσιν του Υπερβορείου Απόλλωνος.

Στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή», του Οκτωβρίου 1988, το άρθρο «Ο Ιουδαιοχριστιανισμός και η θρησκεία της Ευρώπης» μας εξηγεί πως ο Ιουδαιοχριστιανισμός εμφύτευσε τον Εβραϊκό σκοταδισμό στην Ευρώπη και καταλήγει σε μια παντελώς αιρετική εικόνα για τη σημερινή Εκκλησία. Το σπουδαιότερο στο άρθρο αυτό είναι, ότι αποτελεί μέρος της «Διακήρυξης των Ιδεολογικών Αρχών» της Χρυσής Αυγής.

Και πάμε και στο τελευταίο, που είναι και το αποκορύφωμα.
Περιοδικό «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ» (της νεολαίας της Χρυσής Αυγής), 5 Ιουνίου 2000.
Στο άρθρο «Ο Λευκός Εωσφόρος του 21ου αιώνα», υμνείται, και δη σε επίπεδο λατρείας, ο Εωσφόρος, που οι δούλοι και οι υποταγμένοι τον λένε Διάβολο και Σατανά και αυτός γελά (…)

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με την παράθεση πάμπολλων τέτοιων άρθρων από τα έντυπα της Χρυσής Αυγής, αλλά για λόγους οικονομίας χώρου σταματάμε εδώ, γιατί πιστεύουμε πως αυτά είναι αρκετά για να σχηματίσει κανείς μια γενική εικόνα.

Δεν έχουμε βέβαια τίποτα εναντίον των θρησκευτικών πιστεύω των άλλων, γιατί αυτά, βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, πρέπει να εξασκούνται ελεύθερα. Πράγμα που ασφαλώς οφείλουν να σεβαστούν και οι αλλόθρησκοι, δηλαδή οι χριστιανοί πατριώτες, οι ιερείς που ευλογούν τα εγκαίνια των γραφείων και οι πολλοί χρυσαυγίτες καλόγεροι του Αγίου Όρους που σκοπεύουν να ψηφίσουν την Χρυσή Αυγή στις εκλογές.
Στο κάτω-κάτω της Ιεράς Γραφής, παιδί του Θεού είναι και ο Εωσφόρος.

ΤΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Μιά μικρή παρένθεση εδώ, μιας και το 2ο Κεφάλαιο ξεκινάει με τη λέξη «σβάστικα».
Από τότε που εμφανίστηκε ο νεοναζισμός στην Ελλάδα, ακούγεται συχνά το επιχείρημα ότι «η σβάστικα είναι ελληνικό σύμβολο«…
Η αλήθεια είναι, ότι η σβάστικα είναι τόσο ελληνικό σύμβολο, όσο ελληνικά σύμβολα είναι και ο κύκλος, το τετράγωνο, ο ρόμβος και ο σταυρός. Δηλαδή έχει εμφανιστεί σε αρχαιολογικά εύρηματα τόσων πολλών πολιτισμών, διάσπαρτων στα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, και ενίοτε αρχαιότερων του ελληνικού (βλ. π.χ. Ινδίες -εξ ου και η σανσκριτική ονομασία «σβάστικα»), που δεν μπορεί να διεκδικήσει καμιά απολύτως εθνικότητα, πόσω δε μάλλον ελληνικότητα.
Αυτοί λοιπόν που ισχυρίζονται ότι η σβάστικα είναι ένα ελληνικό σύμβολο, είναι κυρίως αυτοί που ψάχνουν άλλοθι για να χρησιμοποιήσουν το ναζιστικό σύμβολο του Χίτλερ, όπως ακριβώς θα έκανε δηλαδή και κάθε ορφανό του Αδόλφου που σέβεται τον εαυτό του.

Το 2ο Κεφάλαιο γράφεται με αφορμή την αποποιητική στάση που κρατάει τον τελευταίο καιρό η Χρυσή Αυγή απέναντι στον γερμανικό ναζισμό που πάντα αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει. Τους λόγους για τους οποίους τονίζεται το «γερμανικό», θα βαρεθείτε να τους βλέπετε σε όλο το υπόλοιπο άρθρο.
Η απάντηση στο ερώτημα, γιατί η Χρυσή Αυγή αποποιείται τη λατρεία της για τον Χίτλερ και τους συν αυτώ, είναι ασφαλώς, επειδή δύσκολα κάποιος, όσο πατριωτάρας και να είναι, θα ψήφιζε συνειδητά ένα χιτλερικό κόμμα στη χώρα που υπέφερε τα πάνδεινα από τον ναζισμό.

Έτσι ακούμε συνέχεια, από διάφορους κλακαδόρους του Μιχαλολιάκου, αλλά και από τον ίδιο, το υπέροχο «η Χρυσή Αυγή είναι απλά ένα εθνικιστικό κόμμα». Ένα άλλο που διαβάζουμε σε διάφορες ναζιστικές φωλιές στο διαδίκτυο, είναι ότι ο φασισμός ήταν ο ιταλικός εθνικισμός, ο ναζισμός ήταν ο γερμανικός εθνικισμός και ότι αυτά τα δύο δεν έχουν καμία σχέση με τον εθνικισμό/εθνικοσοσιαλισμό της Χρυσής Αυγής.

Πρόσφατα μάλιστα είδαμε και το κοκκινόμαυρο σύμβολό τους με τον «μαίανδρο», που παραπέμπει ξεκάθαρα στην κοκκινόμαυρη ναζιστική σημαία με τη σβάστικα, ως εκ ψηφοθηρικού θαύματος να αλλάζει συνεχώς χρώματα. Στην παραπάνω φωτογραφία έχει γαλαζώσει, ενώ στο επόμενο βίντεο έχει κιτρινίσει.

Εκπομπή «Μακελειό», 11.02.2012. Πηγή βίντεο (όλη η εκπομπή), εδώ.

Σε απόσπασμα της ίδιας εκπομπής θα δούμε από τον Μιχαλολιάκο το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποποίησης του ναζισμού του (αυτό δηλαδή που αναφέραμε πιο πάνω):

Εκπομπή «Μακελειό», 11.02.2012. Πηγή βίντεο (όλη η εκπομπή), εδώ.
Αυτούς, λοιπόν, που λένε ότι η Χρυσή Αυγή συμμετείχε σε συνέδρια/εκδηλώσεις φασιστικών και ναζιστικών κινημάτων στην Ευρώπη, ο Μιχαλολιάκος λέει πως τους υποτιμά, δεν τους σέβεται και ότι του ρίχνουν λάσπη.
Ας μας υποτιμήσει κι εμάς τότε για τη λάσπη που θα του ρίξουμε τώρα.

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι από ομιλία του Μιχαλολιάκου στο Μιλάνο, σε εκδήλωση του ιταλικού φασιστικού (έτσι αποκαλούνται και οι ίδιοι) κόμματος «Forza Nuova».

Φυσικά δεν έχει συμμετάσχει, αυτός και η συμμορία του, μόνο σε αυτή την ξένη φασιστική εκδήλωση. Οι συμμετοχές είναι πάρα πολλές τις τελευταίες δεκαετίες και μία από αυτές ήταν και τον Μάιο του 2005, όπου η Χρυσή Αυγή έτρεξε στο Βερολίνο για να κλάψει παρέα με τα γερμανικά ναζιστικά και φυλετικά της πρότυπα, δηλαδή τα στελέχη του γερμανικού ναζιστικού κόμματος NPD, για την επέτειο της ήττας του Χίτλερ τον Μάιο του 1945.
Ξεκινάμε από το τότε πένθιμο εξώφυλλο του περιοδικού «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» (Ιούνιος-Ιούλιος 2005) και, μετά από μια σειρά θεάρεστων γερμανοτσολιάδικων άρθρων, θα καταλήξουμε στο περιοδικό της «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ», με το άρθρο της επίσκεψης της Χρυσής Αυγής στο μοιρολόι του Βερολίνου:

Ο οδυρμός και η συγκίνηση, για τις μαυροκόκκινες σημαίες που ανεμίζουν ξανά στο Βερολίνο, συνεχίζεται ασφαλώς και στα δακρύβρεχτα ενδότερα του περιοδικού, όπου οι wannabe άριοι Γερμανοί επίσης μας γνωστοποιούν ότι δεν έχουν φυσικά κανέναν λόγο να γιορτάζουν την επέτειο της ήττας του Χίτλερ.

Δεν γιορτάζουμε, γιατί ο κόσμος χωρίς τον Χίτλερ είναι απάνθρωπος. Ενώ με τον Χίτλερ θα έσφυζε από ανθρωπιά και καλοσύνη..

Ακολουθεί ένα άρθρο όπου τελικά αποφασίζεται πως οι νικητές είναι οι «πρόγονοί» τους και συνεχίζεται με βασανιστικό σπαραγμό για τον έντιμο(!) αγώνα των Γερμανών ναζί, τις τραγικές απώλειες των στρατιωτών και αξιωματικών τους, για το πόσο άδικα τους φέρθηκαν και την ανάγκη δικαίωσής τους.

Ομολογουμένως, δεν περιμέναμε τόση συμπόνια και ανθρωπιά από όντα που ξεχειλίζουν από ρατσιστικό μίσος και υμνούν γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις. Σίγουρα, ο εβραιομεταναστοφάγος Χρήστος Παππάς, πρέπει να ξόδεψε πολλά χαρτζιλίκια σε χαρτομάντιλα όταν συνέτασσε το άρθρο αυτό.

Μία από τα ίδια και στο περιοδικό της νεολαίας τους «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ», όπου επίσης δεν έχουν να γιορτάσουν τίποτα και λοιπά φαιδρά, πένθιμα και συγκινητικά.

Και τότε, τον Μάιο του 2005, που ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής εξέφραζε με συγκίνηση την τιμή του να βρίσκεται ανάμεσα στους αυθεντικούς απόγονους του Χίτλερ, περίπου ενάμιση μήνα αργότερα, στις 15 Ιουνίου 2005, οι Γερμανοί νεοναζί «συναγωνιστές» του, ξεκινούσαν στο Μόναχο αυτό το «μεγάλο εθνικό επαναστατικό κίνημα» δολοφονώντας με πυροβολισμό στο πρόσωπο έναν Έλληνα μετανάστη, μέσα στο μαγαζί του.
Τον 45χρονο μικροεπιχειρηματία (κλειδαρά) Θοδωρή Βουλγαρίδη.
Ο λόγος; Έκανε το λάθος να είναι αλλοδαπός και να βρίσκεται στη Γερμανία.

Συνεχίζουμε στο ίδιο μήκος κλάματος, δηλαδή με το ετήσιο μνημόσυνο της Χρυσής Αυγής γα την ήττα του αγίου Χίτλερ, τον Μάιο του 1945.
Στο περιοδικό «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ», του Μαΐου-Ιουνίου 2007, τα πράγματα αγριεύουν. Ο Χίτλερ ταυτίζεται με τον Λεωνίδα και οι τριακόσιοι Σπαρτιάτες με τους ναζί.
Και λέμε ο «άγιος Χίτλερ», γιατί, όπως θα διαβάσετε στα αρρωστημένα που ακολουθούν, ο Χίτλερ είχε αγιάσει και περιφερόταν επί 40 μέρες σαν σκιά στα ερείπια του Βερολίνου λέγοντας αρλούμπες.

Για όσους δεν ξέρουν γερμανικά, «Φύρερ ιστ γκεφάλεν» (der Führer ist gefallen) σημαίνει «ο φύρερ (ηγέτης) έπεσε».
Στο κείμενο αριστερά από τη φωτογραφία, όπου ο Χίτλερ χαϊδεύει στο μάγουλο τα ανήλικα παιδάκια της Hitlerjugend, λίγο πριν τα στείλει στη σφαγή: «Μα εγώ του χρόνου θα διαβώ την πύλη [...] με μια ροζέτα του κόμματος στην τσέπη μου κρυμμένη.. κτλ»
Με τη «ροζέτα του κόμματος» που φαντασιώνεται να έχει ο χρυσαυγίτης στην τσέπη του, όταν θα πάει να κάνει τα τρία δυό στο Βερολίνο, εννοεί τη ροζέτα του κόμματος του Χίτλερ «NSDAP».

Διακόπτουμε για διαφημίσεις υπέροχων ελληνικών CD, για Έλληνες πατριώτες φυσικά, που δεν έχουν καμία σχέση με τον γερμανικό ναζισμό:

Συνεχίζουμε με ένα άρθρο λατρείας στην προικισμένη προσωπικότητα του Μεγάλου Ευρωπαίου Ηγέτη, του συμβόλου που «ζει» και ακτινοβολεί παγκοσμίως.
Γράφτηκε από τον Δρ. Ανδρέα Σταθόπουλο, διδάκτορα του πανεπιστημίου Άθηνων, ο οποίος θίχθηκε από κάποια συκοφαντικά άρθρα για τον Μεγάλο Άνδρα.

Προτού πάμε στα κατεξοχήν προδοτικά/δωσιλογικά στοιχεία του Μιχαλολιάκου και της Χρυσής Αυγής (λες και δεν ήταν όλα τα προηγούμενα), ας δούμε και μερικά άλλα εξίσου ενδιαφέροντα πραγματάκια.

Δεξιά βλέπουμε έναν σαλπιγκτή της Νεολαίας του Χίτλερ (Hitlerjugend, το σύμβολό τους ήταν η σβάστικα μέσα σε λευκό ρόμβο).
Αριστερά ένας νεαρός των SS δείχνει προς τα πέρα, ίσως και προς τον διάολο, τον ..Εωσφόρο δηλαδή.

Αυτό που έχει περισσότερο ενδιαφέρον στο αριστερό εξώφυλλο, και που αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ναζιστική γερμανική ψυχή της Χρυσής Αυγής, είναι το σύμβολο που χρησιμοποιούσε εκείνο τον καιρό – που θα δούμε και σε άλλο εξώφυλλο παρακάτω.
Πρόκειται για το ονομαζόμενο «Wolfsangel«, ελληνιστί: αγκίστρι του λύκου.
Ως εργαλείο, ήταν ένα αγκίστρι με το οποίο οι Γερμανοί του Μεσαίωνα έπιαναν λύκους. Τα παλαιότερα ευρήματα (25 Wolfsangel), βρέθηκαν σε μια ανασκαφή στην πόλη Detmold, σε μια αποθήκη του 13ου αιώνα.
Ως σύμβολο χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται στους θυρεούς πολλών γερμανικών κρατιδίων. Στη ναζιστική Γερμανία, και εδώ οφείλεται και η χρήση του από τη Χρυσή Αυγή, ήταν το σύμβολο της μυστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης «Werwolf«, που έφτιαξε το 1944 ο γενικός αρχηγός των Ες Ες Heinrich Himmler. Στην Werwolf συμμετείχαν στρατιώτες των Ες Ες, της Νεολαίας Χίτλερ κ.α.. Σε γενικές γραμμές, σκοπός της Werwolf ήταν η πρόκληση σαμποτάζ στις συμμαχικές δυνάμεις που, λίγο πριν την ήττα των ναζί, είχαν καταλάβει γερμανικές περιοχές.

Το σύμβολο αυτό ξαναχρησιμοποιήθηκε από πολιτική οργάνωση, για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, από το Μέτωπο Νεολαίας (Junge Front) του γερμανικού ναζιστικού κόμματος VSBD/PdA* (ιδρ. 1971). Το 1982 το ναζιστικό αυτό κόμμα απαγορεύτηκε στη Γερμανία, το ίδιο και η νεολαία του, αλλά και η κάθε είδους πολιτική χρήση του συμβόλου που έφερε, δηλαδή του Wolfsangel.

Το τι δουλειά, λοιπόν, έχει αυτό το καθαρά γερμανικό σύμβολο να χρησιμοποιείται από ένα (δήθεν) ελληνικό κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή, που υποτίθεται πως δεν την αφορά ο γερμανικός ναζισμός, αυτό μόνο ένας υπέρμαχος του παράδοξου της φυλετικής καθαρότητας του Μιχαλολιάκου μπορεί να το εξηγήσει.

Παραμένουμε στο ίδιο εξώφυλλο (επάνω αριστερά) και διαβάζουμε για τους Νέους Αγώνες που θέλει να δώσει η Χρυσή Αυγή για μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ως γνωστόν, όμως, η Χρυσή Αυγή διαλαλεί πως αντιτίθεται μαχητικά στη Νεαρά Τάξη.
Ή μήπως φαντασιώνεται μια άλλη Νέα Τάξη; Η απάντηση στο εσωτερικό του εξωφύλλου:

Εδώ θα κάνουμε μια αποκωδικοποίηση, γιατί η δειλία του Μιχαλολιάκου να πει ξεκάθαρα και κατανοητά τα όσα αρρωστημένα πιστεύει, τον καταντά να μιλάει με γρίφους, που κατανοούν μόνο μια χούφτα μυημένοι:

«τα λόγια ΕΚΕΙΝΟΥ»: Ο «εκείνος», με κεφαλαία φυσικά, που τα λόγια του προκαλούν παρακρουσιακή μέθεξη στη χρυσαυγίτικη συμμορία, δεν είναι άλλος από τον Αδόλφο Χίτλερ.

«προπομποί του ανθρώπου που θα ‘ρθει»: Τον «άνθρωπο που θα ‘ρθει«, ή πιο σωστά «τον άνδρα που θα ‘ρθει» τον προανήγγειλε ο Χίτλερ, λίγο πριν πάει να τινάξει τα μυαλά του, στον προσωπικό του υπηρέτη, αξιωματικό των SS, Χάιντς Λίνγκε (και όχι Λίγκε), όταν ο τελευταίος τον ρώτησε «και για ποιόν να τα βγάλουμε πέρα τώρα;«.
Το γράφουν και ίδιοι διαστρεβλωμένα στο περιοδικό τους, στο τεύχος Μαΐου-Ιουνίου 2002:

Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα από όλα αυτά, είναι ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων που φαντασιώνεται ο φυρερίσκος Μιχαλολιάκος, δεν είναι άλλο από ένα 4ο Ράιχ με έναν καινούριο Χίτλερ. Αυτό θα το δούμε και στα επόμενα που ακολουθούν.

Στο περιοδικό με τον σαλπιγκτή της Χιτλερικής Νεολαίας, που είδαμε πιο πάνω, στη 2η σελίδα, δημοσιεύεται ένα γεμάτο αποφασιστικότητα κείμενο, που παροτρύνει να πιάσουν το χέρι του Αδόλφου που τους τείνει από το δοξασμένο παρελθόν.

Ο άρρωστος τύπος που έγραψε αυτές τις ανοησίες, o George Lincoln (και όχι Lioucoln) Rockwell, ήταν ο ιδρυτής του αμερικανικού ναζιστικού κόμματος «American Nazi Party» (ιδρ.1959).
Ο Rockwell είχε δηλώσει πως ο Χίτλερ ήταν ευλογία, και φυσικά διέψευδε το Ολοκαύτωμα θεωρώντας το συνωμοσία των κομμουνιστών. Μερικές από τις θέσεις/προτάσεις του ήταν οι εξής:

• Όλοι οι μαύροι της Αμερικής να απελαθούν στην Αφρική.
• Όλοι οι κομμουνιστές προδότες να εκτελεστούν.
• Τους Εβραίους να τους επιτραπεί η παραμονή (με εξαίρεση τους μαύρους και τους κομμουνιστές Εβραίους), αλλά μόνο εάν πρωτίστως ευνουχιστούν και οι περιουσίες τους δοθούν σε λευκούς Αμερικάνους.
• Υπόσχεση άμεσης πυρηνικής επίθεσης στην Κίνα, με το που θα αναλάμβανε την προεδρεία των ΗΠΑ.

Όπως βλέπουμε ο Rockwell είχε όλα εκείνα τα «χαρίσματα» για να καταστεί είδωλο του Μιχαλολιάκου. Για κακή του τύχη όμως τον δολοφόνησε ένας Έλληνας, ο John Patler (Γιάννης Πάτσαλος). Όχι επειδή ο Πάτσαλος ήταν κανένας αντιφασίστας, ανήκε και αυτός στο «American Nazi Party» και είχε βαρύ ιστορικό αγαθοεργιών.
Στη φωτογραφία δεξιά, ο Rockwell και ο Πάτσαλος σε παλαιές τρυφερές αγωνιστικές στιγμές.

Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν είναι φυσικά το μοναδικό πρόσωπο θαυμασμού και πρότυπο για τον Μιχαλολιάκο και την Χρυσή Αυγή. Αν ξεφυλλίσει κανείς τις εφημερίδες και τα περιοδικά τους, προτού πάθει εγκεφαλικό, θα δει πως τα πρόσωπα που προσκυνάνε -όλα από τις τάξεις της ναζιστικής Γερμανίας εννοείται- ανάγονται σε αρκετές δεκάδες.
Ένα από αυτά είναι και ο δωσίλογος Βέλγος Léon Degrelle -αυτός που βλέπουμε αριστερά να χαιρετάει «σπαρτιάτικα».
Ο Degrelle, σε γενικές γραμμές, ήταν ένας κομματάρχης -καλή ώρα σαν τον Μιχαλολιάκο- που, μετά την εισβολή των ναζί στο Βέλγιο, κατέληξε να υπηρετεί στα SS, και μάλιστα ως αξιωματικός. Έζησε, εν ολίγοις, το όνειρο του κάθε χρυσαυγίτη, που προθύμως θα πρόδιδε τη χώρα του για μια γερμανική στολή.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος ο Degrelle κρύφτηκε στην Ισπανία με το ψεύτικο όνομα «León José de Ramirez Reina», όπου και πέθανε το 1994, σε ηλικία 88 ετών.
Στο Βέλγιο, τον Δεκέμβριο του 1945, δικάστηκε και καταδικάστηκε ερήμην εις θάνατον για εσχάτη προδοσία.

Πάμε τώρα να δούμε το κλασικό χρυσαυγίτικο μοιρολόι και για τον δωσίλογο Degrelle σε περιοδικό του 1994 -της χρονιάς του θανάτου του.

«Θα πολεμούσε στο πλευρό της Γερμανίας!«
Από αυτό εδώ, και ιδίως από τον θαυμασμό που περικλείει, μπορεί εύκολα ο καθένας να συμπεράνει και τι θα θεωρούσε καθήκον του ο κάθε χρυσαυγίτης σε μια ανάλογη περίπτωση.

Δεν τελειώνει όμως εδώ το μοιρολόι, γιατί ο Μιχαλολιάκος δεν θα έβρισκε ησυχία αν δεν έστελνε και μια συλλυπητήρια επιστολή στην χήρα του Degrelle.
Ακολουθεί η επιστολή και η ευχαριστήρια απάντηση.

Μετά από αυτές τις συγκινητικές στιγμές, προχωράμε στο επόμενο είδωλο της Χρυσής Αυγής, τον Ρούντολφ Ες (Rudolf Walter Richard Heß).
Κουμπάρος του Χίτλερ και δεξί του χέρι, μέχρι να τον συλλάβουν οι Άγγλοι το ’41. Υπήρξε ένας από τους βασικούς διώκτες των Εβραίων και δεν μετάνιωσε για τίποτα μέχρι το θάνατό του στις φυλακές.
Ο Ρούντολφ Ες είχε όμως άλλη μία σημαντική ιδιαιτερότητα που τον κάνει ακόμα πιο συμπαθή στο γερμανόψυχο φαν κλαμπ της Χρυσής Αυγής. Ήταν μισός Έλλην, διότι η μητέρα του ήτο Ελληνίς. Ορίστε, το λέει και η έγκυρη και έγκριτη εφημερίδα της Χρυσής Αυγής:

Ιδιαίτερα αστείος είναι τρόπος με τον οποίο παρουσιάζουν τον θάνατό του: «τον βίαιο στραγγαλισμό του«. Δηλαδή έτσι, ώστε το μυαλό του κάθε ξυρισμένου χαϊβανιού, που καταπίνει αμάσητα τα χρυσαυγίτικα σκουπίδια σε μορφή άρθρων, να σκεφτεί δολοφονία του Ες δια στραγγαλισμού. Πράγμα δηλαδή που τεχνηέντως θα τον καταστήσει ακόμα περισσότερο θύμα και άρα περισσότερο συμπαθή.
Στην πραγματικότητα ο Ες αυτοκτόνησε κρεμώντας εαυτόν με ένα καλώδιο. Είχαν προηγηθεί άλλες τέσσερις απόπειρες αυτοκτονίας με διάφορους τρόπους.

Την Ελληνίδα μητέρα του Ες, δεν την επιβεβαιώνει μόνο η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής, αλλά και διάφορες, εξίσου έγκυρες και έγκριτες, ελληνικές σελίδες:

Μια τη βλέπουμε στο γένος Γρηγοριάδη, μια στο γένος Γεωργιάδη… εδώ που τα λέμε όμως, έχοντας υπόψιν μας τον Άδωνη, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει και μια λογική βάση αυτό με το γένος Γεωργιάδη. Μια μακρινή του συγγένεια με τον Ες ακούγεται πολύ ρεαλιστική.

Η πικρή αλήθεια όμως, για όλους τους γερμανόψυχους κατόχους ελληνικής ταυτότητας, είναι ότι η μητέρα του Ρούντολφ Ες είχε τόση σχέση με την Ελλάδα, όση σχέση ακριβώς έχει και ο Μιχαλολιάκος με τη λευκή φυλή.

Ο Rudolf Walter Richard Heß γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1894, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Γονείς: ο κύριος Fritz Hess και η κυρία, με το «ελληνικότατο» όνομα, Klara Münch.
Γονείς της «Ελληνίδος» Klara Münch: ο κος Rudolf Münch και η κα Adelheid Ferber, επίσης «Έλληνες», όπως το μαρτυρούν άλλωστε και τα ονόματά τους.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα στοιχεία της Klara Münch μπορείτε να δείτε στη σχετική καρτέλα της αρχειακής σελίδας Thienemann Genealogy Pages:

Είναι τελικά τόσο αρρωστημένος ο πόθος των χρυσαυγιτών να ταυτιστούν με τα γερμανικά ναζιστικά τους πρότυπα, που έφτασαν ακόμα και στο σημείο να ελληνοποιούν τους γονείς τους.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Ο ΤΣΟΛΙΑΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΤΟΥ

Στα προηγούμενα δύο κεφάλαια μάθαμε για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της Χρυσής Αυγής και για την ατόφια ναζιστική γερμανική ψυχή της. Στο τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο θα δούμε, μέσα από τα έντυπά της και πάλι, τη στάση και το τρόπο σκέψης της όσον αφορά τα γεγονότα στην Ελλάδα επί γερμανικής κατοχής.

Με όλα όσα διαβάσαμε ως τώρα, το πλέον αναμενόμενο φυσικά είναι ο θαυμασμός των χρυσαυγιτών σε κάθε τι δωσιλογικό και προδοτικό που συναντάμε στην ιστορία της Κατοχής, όπως και η δικαιολόγηση των γερμανικών θηριωδιών στον άμαχο ελληνικό πληθυσμό.

Ξεκινάμε με ένα ακόμα εξώφυλλο -όπου η Χρυσή Αυγή φέρει και πάλι το γερμανικό σύμβολο «Wolfsangel»- το οποίο κοσμεί ο δωσίλογος, δοτός κατοχικός πρωθυπουργός και συνεργάτης των Γερμανών Γεώργιος Τσολάκογλου, που συνθηκολόγησε με τους Γερμανούς και έγινε πιόνι τους.
Τι πιο αξιέπαινο για έναν χρυσαυγίτη;

Με τη χώρα κατακτημένη και τον λαό της υποδουλωμένο, το «Έντιμη Ειρήνη» μόνο ένας παρανοϊκός, ή ένας γερμανόδουλος προπαγανδιστής θα μπορούσε να το πει. Όποιο από τα δύο και να επιλέξετε, πέφτετε μέσα.

Όλοι σίγουρα έχετε ακούσει για τα περιβόητα Τάγματα Ασφαλείας της Κατοχής, τα Τάγματα Ευζώνων, τους Χίτες (Οργάνωση «Χ») κ.λπ., που όλα αυτά μαζί συνοψίζονται στην άκρως αντιπροσωπευτική ονομασία Γερμανοτσολιάδες.
Περιληπτικά, τα τάγματα αυτά, εκτός από την ευλογία, έφεραν και τον οπλισμό των Γερμανών συνεργατών τους. Κύρια αποστολή τους ήταν να εξολοθρεύσουν την αντίσταση των Ελλήνων αγωνιστών («κομμουνισταί») κατά των Γερμανών, είτε με τα όπλα, είτε με χαφιεδισμό …γιατί απλά «οι Γερμανοί ήταν φίλοι μας«.
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Χίτλερ και ο αρχηγός τον Ες Ες, Χίμλερ, απέστειλαν ευχαριστήρια επιστολή στον Διονύση Παπαδόγκωνα, διοικητή των ταγμάτων ασφαλείας Πελοποννήσου, τα λέει όλα.
Για να πάρετε μια καλύτερη γεύση, ετοιμάσαμε ένα μικρό κολάζ από αποκόμματα γερμανόδουλων εφημερίδων της εποχής, μαζί με ένδοξες φωτογραφίες:

Για περισσότερο υλικό μπορείτε να πάτε στο σχετικό μας άλμπουμ, στο facebook.

Αυτοί βέβαια που έχουν σαν πρότυπο κάποιον που πρόδωσε τη χώρα του και κατετάγη στα SS του εχθρού -βλέπε Degrelle- δεν θα μπορούσαν φυσικά παρά να θαυμάζουν και να ηρωοποιούν και τους ιθαγενείς Γερμανοτσολιάδες.

Μόνο γέλιο προκαλεί το παραπάνω απόσπασμα, όπου αφ’ ενός παραδέχονται ότι τα πρότυπά τους τα όπλισε ο κατακτητής, αφ’ ετέρου όμως δεν τα όπλισε και ..πολύ, γιατί «δεν τους εμπιστευόταν». Δεν ήταν δηλαδή βαριοί προδότες, αλλά ..ελαφριοί με ολίγη.

Γέλιο προκαλεί γενικά η «λογική» όλου του ανιστόρητου και ψευδέστατου αυτού άρθρου, αν το διαβάσει κανείς. Παρουσιάζει τους αντιστασιακούς σαν ένα στρατό που δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει, παρά μόνον, ολημερίς κι ολονυχτίς, να βιάζει και να σφάζει εμμονικά τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό, τον οποίο οι ανθρωπιστές Γερμανοτσολιάδες, σε ρόλο κυανόκρανων του ΟΗΕ, έτρεχαν να προστατεύσουν με τα όπλα που τους έδωσαν οι Γερμανοί και φίλοι μας ναζί. Γι αυτό τους τα έδωσαν άλλωστε. Όχι για να ευνοηθούν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά του 3ου Ράιχ, αλλά για να σώσουν τους άμαχους και υπό συνεχή απειλή Έλληνες (…)

Δεν πρόκειται φυσικά να αντιπαραθέσουμε ιστορικά ντοκουμέντα που διαψεύδουν τις ανιστόρητες αυτές ανοησίες, ούτε εδώ, ούτε και στα επόμενα «ιστορικού» περιεχομένου χρυσαυγίτικα κείμενα που θα ακολουθήσουν. Και αυτό, όχι τόσο επειδή, με τον τρόπο που το κάνουμε, ο όγκος του άρθρου θα γίνει άλλος τόσος, αλλά πολύ περισσότερο γιατί δεν αξίζει καν τον κόπο, μιας και ότι γράφεται από χρυσαυγίτικη πένα είναι εκ προοιμίου είτε διαστρεβλωμένο, είτε η μισή αλήθεια, είτε τελείως ψευδές και κατασκευασμένο. Αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς την περίπτωση της «Ελληνίδας» μάνας του Ρούντολφ Ες και μπαίνει κατευθείαν στο νόημα.

Στο ίδιο και χειρότερο μήκος κύματος γίνεται και η «εξιστόρηση» των γεγονότων του Β’ΠΠ και της Κατοχής, σε ένα 16σέλιδο άρθρο με τίτλο «ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ, Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑ«, από τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο, στο περιοδικό «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» του Ιουλίου 1991. Άρθρο, όπου η οργιάζουσα φαντασία στο οποίο διοχετεύεται δύναται να δημιουργηθεί μόνο μετά χρήσεως απαγορευμένων ουσιών, μόνο το αλκοόλ δεν φτάνει.

Για παράδειγμα, την επίθεση των -επίσης καλών μας φίλων- φασιστών Ιταλών την αποδίδει, όχι στην επεκτατική μεγαλομανία του Μουσολίνι που ονειρευόταν μια νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά σε μια σκοτεινή συνωμοσία των Άγγλων και του Ιταλού υπουργού εξωτερικών Τσιάνο. Για να γίνει περισσότερο αληθοφανές το φαιδρό αυτό φαντασιακό κατασκεύασμα, προσετέθη ακόμα ένα ανιστόρητο ψεύδος, ότι ο Τσιάνο εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι ήταν δήθεν πράκτορας των Άγγλων.

Όλα αυτά βέβαια, απλά και μόνο για να μην σχηματιστεί καμιά κακή εντύπωση για την φασιστική Ιταλία και τον Μεγάλο Ηγέτη Μουσολίνι.

Όσο για την Αντίσταση των Ελλήνων κατά των Γερμανών κατακτητών, ο Μιχαλολιάκος αναπαράγει ακριβώς το ίδιο αρρωστημένο σενάριο που διαβάσαμε και στο προηγούμενο άρθρο στο περιοδικό «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ», με τις επιπλέον προσθήκες ότι δεν υπήρξε καμιά αντίσταση -ενώ στην πραγματικότητα οι αντάρτες μας τους είχαν αλλάξει τα φώτα- και ότι σκότωναν πού και πού κανέναν Γερμανό Στρατιώτη μόνο και μόνο για να ωθήσουν τους Γερμανούς σε πράξεις αντιποίνων κατά του αμάχου ελληνικού πληθυσμού (…)

Αυτό που ακολουθεί τώρα είναι μάλλον το αποκορύφωμα της δράσης των απαγορευμένων ουσιών που αναφέραμε πρωτύτερα:

Στο ερώτημα «Ποιός γνωρίζει ότι..κ.λπ…«, η απάντηση είναι «κανείς«. Γιατί, πολύ απλά, όλο το παραπάνω είναι εξολοκλήρου κατασκευασμένο. Οι αιχμάλωτοι Ναζί όντως υπήρχαν -και ήταν περίπου 80- όντως εκτελέστηκαν από τον ΕΛΑΣ (οι ακρωτηριασμοί και τα λοιπά είναι του Μιχαλολιάκου), αλλά ουδέποτε υπήρξε συμφωνία παράδοσής τους με αντάλλαγμα να μην υπάρξουν αντίποινα. Αυτό δεν προκύπτει από πουθενά – δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο γι αυτό το φαντασιούργημα.
Ο μόνος λόγος που κατασκεύασε ο γερμανόψυχος αυτή την ιστοριούλα ήταν για να δικαιολογήσει την κτηνωδία των Ναζί στα Καλάβρυτα.
(εξίσου ψευδέστατη είναι και ιστοριούλα με τον γερμανό γιατρό)

Επί τη ευκαιρία, δείτε επίσης και μια παλιά συζήτηση που είχαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, πριν από 5 χρόνια, για τη σφαγή αμάχων που διέπραξαν οι Γερμανοί στο Δίστομο. Όχι τόσο για τα ανιστόρητα όργια που γινόταν εκεί μέσα, αλλά κυρίως για τον φιλογερμανικό τρόπο με τον οποίο σκέπτονται.
Είναι αποθηκευμένη από το παλιό τους φόρουμ «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ», το οποίο εδώ και καιρό έχουν κλείσει: κλικ

Η σφαγή που διέπραξαν οι Ναζί στα Καλάβρυτα ήταν ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα που γνώρισε αυτός ο τόπος. Μαζικές εκτελέσεις εκατοντάδων άμαχων ανδρών και γυναικόπαιδων, κάψιμο σπιτιών, λεηλασίες. Με μια απλή αναζήτηση θα βρείτε πολλές αναφορές με λεπτομέρειες ακόμα και ντοκιμαντέρ όπως π.χ. αυτό.
Εξίσου φρικιαστικός είναι και ο ψυχρός τρόπος με τον οποίο ο Μιχαλολιάκος δικαιολογεί και προσπερνάει αυτό το τραγικό ιστορικό γεγονός.

Πού να είχε δηλαδή και την πρόθεση να τις δικαιολογήσει..
Κρατήστε το αυτό και πάμε να δούμε τώρα πόσο ευαίσθητοι και συμπονετικοί γίνονται οι χρυσαυγίτες, όταν πρόκειται για τους Γερμανούς Ναζί.
Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού πρόκειται για τους δικούς τους ανθρώπους:

Παραμένουμε στο τεύχος του Ιουλίου 1991, δηλαδή στο άρθρο με την «ιστορική» αφήγηση του Μιχαλολιάκου και, κλείνοντας σιγά σιγά, θα πάμε σε ένα από τα καλύτερα αποσπάσματα, όπου ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής μάς μαρτυράει (σιγά το μυστικό) ότι θα πήγαινε με το μέρος των Ναζί:

Στη συνέχεια βέβαια κάνει μια προσπάθεια να το στρογγυλέψει, λέγοντας ότι παρολαυτά θα αμύνονταν στους εισβολείς -δηλαδή τους Γερμανούς και τους Ιταλούς. Γιατί αν άφηνε να εννοηθεί ότι δεν θα το έκανε, θα έτρωγε κλωτσιές ακόμα και από τα άμυαλα τσιράκια του.
Το ερώτημα όμως που τίθεται, και που δεν μπορεί να απαντηθεί από καμία απολύτως λογική -πλην αυτής ενός γερμανόψυχου προδότη- είναι:
Πώς γίνεται να έχεις με κάποιον στην αρχή πόλεμο, αφού είναι εισβολέας στη χώρα σου, και στη συνέχεια να τάσσεσαι στο πλευρό του για να πολεμήσεις άλλους;

Η απάντηση είναι πολύ απλή φυσικά, πρέπει να είσαι δωσίλογος με πτυχίο. Να πουλήσεις τον τόπο σου και να συνεργαστείς με τον εισβολέα. Ότι ακριβώς έκανε δηλαδή και το μεγάλο τους δωσιλογικό πρότυπο, ο Βέλγος Degrelle, ο οποίος ούτε καν σκέφτηκε να αμυνθεί στην εισβολή των Γερμανών στο Βέλγιο, αλλά με το που του δόθηκε η ευκαιρία φόρεσε αμέσως τη γερμανική στολή.

Όσο για τον Εθνικοσοσιαλισμό, δηλαδή τον Ναζισμό, δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη που τον βάφτισε ελληνικό. Εδώ βάφτισε Ελληνίδα τη μάνα του Ρούντολφ Ες, στον Εθνικοσοσιαλισμό θα κολλούσε;

Κλείνουμε με το όραμα του Μιχαλολιάκου, που θα αφήσουμε ασχολίαστο -έχετε μόνο υπόψιν ότι με το «μοιραίο 1945″ εννοεί φυσικά την ήττα του Χίτλερ:

Αντί επιλόγου, θα ευχηθούμε στον ανίκανο κοινοβουλευτικό μας θίασο ένα τεράστιο «ΜΕ ΓΕΙΑ» για τα νέα «μαυροκόκκινα» χρώματα που όπως φαίνεται θα αρχίσουν να κοσμούν την επόμενη Βουλή.
Πιστεύανε, οι θλιβεροί, ότι η ξεφτίλα και η ανικανότητά τους δεν είχε πάτο και θα μπορούσαν επ’ άπειρον να βυθίζονται άφοβα. Να λοιπόν που ο πάτος έφτασε με την επικείμενη είσοδο των νεοναζί στη Βουλή.
Άντε, και από το χρόνου να βουλεύεστε στο Reichstag.

Όταν το ακούς κι από τα πιο ανιδιοτελή χείλη, ένα ρίγος, κάτι σαν εθνική ανάταση, μοιάζει να περιγράφεται. Η γυροβολιά αυτής της ιδέας που κερδίζει ολοένα και περισσότερο τις ψυχές μας, που διαγράφει τα προηγούμενα αυτονόητα του «τι παράγω-τι πουλάω», συμπεριλαμβάνεται στις πιο φιλήδονες ανοησίες του προηγούμενου αιώνα που αποστηθίσαμε, καθυστερημένοι, τη δεκαετία του εκσυγχρονισμού (1990-2000). Ο λόγος για τις 60.000 ευρώ από τις 70.000 που η ΔΕΗ χάρισε στο Δήμο Αίγινας, με στόχο την προώθηση του «τουριστικού προϊόντος». Τα καρυοφύλλια του αγώνα δηλαδή.

Αξιωματικά σχεδόν, προσεγγίζοντας την πιο αποτυχημένη ιδέα ενός στενού ιδεολογικού πυρήνα αποτυπωμένου σ’ ότι έχει αφήσει ο ανταγωνισμός, η στρατηγική μάρκετινγκ κραυγάζει: να ενωθούμε για να ανταγωνιστούμε. Δεν θα χρειαστεί να σηκώσουμε το κεφάλι του ηττημένου κρατώντας το ψηλά. Ήδη το έχει κόψει απ’ το λαιμό για να πληρώσει το ΤΕΒΕ, τα τηλέφωνα, το νοίκι κι ο «υγιής ανταγωνισμός». Δεν θα χρειαστεί να εξανδραποδίσουμε ή να εξοντώσουμε τα γυναικόπαιδα. Θα τα υποχρεώσουμε να μαθαίνουν από το δημοτικό μάρκετινγκ κάνοντας ασκήσεις ακριβείας στη τηλεόραση και στη μαζική ηλιθιότητα του εμπορεύματος. Δεν θα χρειαστεί να σκέφτονται.

Μιλάμε για 60.000 ευρώ. Τόσο κοστίζει η καλή ή κακή ιδέα του ακριβοπληρωμένου μας μικρού νταβατζή.

Τα λερωμένα της ζωής

τα ξεβαμένα της θλίψης

τα μεταχειρισμένα της νιότης

ένας μικρός παράδεισος

πατρίδα χωρίς εθνόχρισμα.

Άνθρωποι στο κουβούκλιο

μνήμες στη στενή

γιορτάνια σιδερένια

κι άκαμπτα.

αναδημοσίευση από την μπροσούρα «νερό υπό πίεση», εκδόσεις αντισχολείο

Η τεχνολογία της εμπορευματοποίησης στηρίζεται στην επιστήμη της κατασκευής αναγκών και επιθυμιών. Κι αυτή, με τη σειρά της περιστρέφεται γύρω από τη δημιουργία ελλείψεων. Υπάρχει μια αντίθεση στις λέξεις «δημιουργία ελλείψεων» που αν τη σκεφτεί κανείς συμπεραίνει (και σωστά) ότι είναι εκτρωματική. Αλλά τέτοια ακριβώς είναι η αλήθεια του καπιταλισμού. Χωρίς τη δημιουργία και τον έλεγχο της σπανιότητας, κάθε εμπορευματοποίηση θα έχανε τη νομιμοποιητική της θεμελίωση. Και η κατασκευή της σπανιότητας δεν είναι απλή. Περιλαμβάνει το χειρισμό ενός πλήθους παραμέτρων των ανθρώπινων συμπεριφορών και των κοινωνικών σχέσεων.

Μιλώντας για το νερό, η σπανιότητά του, για εκατοντάδες αιώνες, ήταν συνάρτηση φαινομένων ανεξέλεγκτων από την κοινωνική θέληση και τον ανθρώπινο σχεδιασμό. Με πίστη σε θεούς ή χωρίς αυτήν, το κλίμα  σε κάθε τοπική του έκφανση ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για την έλλειψη ή περίσσεια νερού. Όποια κοινωνική τεχνογνωσία αναπτύχθηκε ποτέ σχετικά με την εκμετάλλευση του νερού (και έχουν αναπτυχθεί πολλές τέτοιες, αξιοθαύμαστες ακόμα και σήμερα) αφορούσε την εξωτερική σχέση των κοινωνιών με τον κύκλο του νερού. Οι εποχές λειψυδρίας όπως εκείνες των[πλημμυρών (σε όσες ζώνες του πλανήτη υπήρχαν τέτοιες διακυμάνσεις στις βροχές) ήταν εξίσου καταστροφικές και άρα θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να επέμβει στον κύκλο του κλίματος και του νερού. Παρεκτός με προσευχές.

Για τις κοινωνίες του ώριμου καπιταλισμού η σχέση με το καθαρό νερό εξελίχθηκε διαφορετικά. Η καπιταλιστική ανάπτυξη, που κατά τους απολογητές της είναι το πλέον λαμπρό κατόρθωμα τμήματος του ανθρώπινου είδους από καταβολής ζωής στον πλανήτη, κατασκεύασε σιγά-σιγά και ‘’ασυνείδητα’’ μια ορισμένη έλλειψη νερού. Από ένα σημείο και μετά (τις τελευταίες 3 δεκαετίες) η κατασκευή αυτής της έλλειψης άρχισε να γίνεται μισοσυνειδητή. Και έχουμε φτάσει στο σημείο που είναι όλο και περισσότερο σχεδιασμένη.

Η συνηθισμένη ρητορεία, τα τελευταία χρόνια, ξεκινάει με μια επιβλητική παρέλαση αριθμών. Ο πλανήτης γη σκεπάζεται κατά 70% από νερό… Αλλά απ’ αυτό «μόνο» το 2% είναι καθαρό… Και απ’ αυτό «μόνο» το 0,5% είναι προσβάσιμο για ανθρώπινη χρήση (το υπόλοιπο είναι κυρίως παγωμένο στους πόλους…) Μόνο, μόνο, μόνο! Αμέσως αυτή η ραγδαία μετάπτωση από τον αριθμό 70 στον αριθμό 2 κι ύστερα στον αριθμό 0,5 είναι μια χοντροκομμένη παράσταση σπανιότητας. Χοντροκομμένη αφού γίνεται μεν αντιληπτή σαν ακραία «συρρίκνωση ποσότητας», χωρίς όμως να μπορεί κανείς εμπειρικά να καταλάβει ούτε σε τι ποσότητες αντιστοιχεί, ούτε σε τι χρήσεις. Κάποιος ειδικός θα πεταχτεί εδώ και θα συμπληρώσει ότι το καθαρό νερό των βροχών που πέφτουν στη γη κάθε χρόνο, είναι 40 με 50 χιλιάδες κυβικά χιλιόμετρα – ένας όγκος που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Αλλά τι είναι αυτό το νερό; «Πολύ» ή «λίγο»; Όχι αρκετό σίγουρα –αφού έτσι μας λένε! Αν ζούμε σε ένα πλανήτη τόσο «πλούσιο» σε νερό, γενικά (70%) και τόσο συγκριτικά «φτωχό» (0,5%) σε καθαρό νερό, τότε βρισκόμαστε στα πρόθυρα της δυστυχίας. Πώς δεν το είχε προσέξει κανείς τόσους αιώνες ότι διαλέξαμε λάθος πλανήτη και λάθος γαλαξία;

Και η παρέλαση των αριθμών συνεχίζεται απειλητική. Το νερό δεν συγκεντρώνεται εκεί που ζουν οι διψασμένοι και για κάποιον όχι ιδιαίτερα μυστηριώδη λόγο, ενώ οι πλούσιοι των καπιταλιστικών κοινωνιών φτιάχνουν τα καταφύγιά τους μακριά από τις πόλεις, οι φτωχοί συρρέουν σ’ αυτές… πρόβλημα! μεταξύ άλλων και νερού… Ύστερα η κατανάλωση νερού παγκόσμια διπλασιάζεται κάθε 20 χρόνια… Μήπως κάποιοι απεργάζονται το φρικτό θάνατό μας από τη δίψα; Εδώ κι εκεί φαίνεται ότι διψάνε κιόλας στ’ αλήθεια… Μήπως πλησιάζουμε στη στιγμή της αποκάλυψης;

…Σαν υλικό το Η2Ο,το νερό του πλανήτη, δεν δημιουργείται από κανέναν, δεν κατασκευάζεται. Ούτε καταστρέφεται ή εξαφανίζεται, πλην εκείνων των (ελαχίστων…) ποσοτήτων του που δεσμεύονται σε μόρια υλικών που παράγονται με χημικές αντιδράσεις.  Μιλώντας γενικά η ποσότητα νερού στο σύνολό της, και η ποσότητα πόσιμου νερού (που δημιουργείται διαρκώς απ’ τη φυσική απόσταξη της εξάτμισης επιφανειακών υδάτων) παραμένει σταθερή. Εκείνο που μπορεί να αλλάζει και τελικά εκείνο που έχει αλλάξει σημαντικά, είναι αφενός η χρήση και αφετέρου τα περιεχόμενα του νερού πέραν του υδρογόνου και οξυγόνου. Σ’ αυτά τα δυο πεδία, της σύστασης του νερού, είναι που η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει υπάρξει παθολογικά καθοριστική.

Αγάπη του ψωμιού και της φωτιάς
αγάπη της αρμύρας
ρεκλάμες θα μας πνίξουν κι αδειανά
κονσερβοκούτια μπύρας

Πού να σε ταξιδέψω
γυαλιά και λαμαρίνες
γεμίσανε τα χρόνια
με εκτελεσμένους μήνες

Αγάπη του ψωμιού και της βροχής
αγάπη στα μπαλκόνια
στην άσφαλτο τα αίματα θα δεις
και πλαστικά μπιτόνια

Έτσι, αργά πορευτήκαμε

με τους μαιάνδρους

στις λιγδιασμένες μας φόδρες.

Τίποτε δεν ήταν πιο πειστικό στις αντιπαροχές μας.

«Έτσι, απόψε που σκοτείνιασε και δεν έχουμε πουθενά να πάμε, ας κάνουμε ένα ταξίδι στα περασμένα – τι θα βρούμε ; άγνωστο.
Γι’ αυτό καλύτερα μην το διακινδυνεύσουμε, ας γυρίσουμε προς τον τοίχο τις φωτογραφίες των νεκρών κι ας κοιμηθούμε λίγο.
Αφού όλα είναι ανώφελα κι εδώ που ζήσαμε θα κατοικήσει κάποτε η λήθη»

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
και στην Αγιάσο σε μιαν έρμη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

(σαν σήμερα έφυγε τ’ ανεξίκακο κι άγιο πνεύμα του Θεόφιλου)

Δημήτριος Μπαλής. Έλληνας επαναστάτης των αρχών του 19ου αιώνα, ηγηθείς αγροτικού κινήματος στην Άνδρο τον πρώτο χρόνο των κοινωνικών εξεγέρσεων της περιόδου 1822 -1828, οπαδός των ιδεών του Γάλλου επαναστάτη Γράκχου Μπαμπέφ.

ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στο Κόρθι της νοτίου Άνδρου από οικογένεια χωρικών και έμαθε μόνον γραφή και ανάγνωση, όντας όμως ευφυής, γενναίος και με οργανωτικές ικανότητες, αναδείχθηκε σε πρωτεργάτη του αγροτικού κινήματος του νησιού και απέκτησε θεωρητική συγκρότηση διαβάζοντας κείμενα ευρωπαίων επαναστατών, τα οποία του είχε προμηθεύσει το 1812 ο διαφωτιστής Θεόφιλος Καϊρης.

ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ 1822

Έχοντας συμμετάσχει μαζί με τον αδελφό του Λεονάρδο στην εκστρατεία κατά των Τούρκων της Καρύστου τον χειμώνα 1821/1822, επέστρεψαν και οι δύο στην Άνδρο τον Μάρτιο του 1822 και συγκέντρωσαν 150 περίπου ένοπλους, προφασιζόμενοι ότι ετοίμαζαν νέα αντι-τουρκική εκστρατεία. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, όταν οι προύχοντες και τσιφλικάδες της Άνδρου, που από τον χειμώνα πίστευαν ότι απειλούντο με λαϊκή εξέγερση, κάλεσαν σε βοήθειά τους τον ναύαρχο του οθωμανικού στόλου Καπουδάν Πασά ο Δημήτριος Μπαλής εξέδωσε επαναστατική διακήρυξη κατά των προυχόντων και τσιφλικάδων (τους οποίους αποκαλούσε «τουρκάρχοντες»), συγκρότησε κατά τα πρότυπα των Γάλλων Ιακωβίνων «λαϊκά δικαστήρια» και επετέθη στους τσιφλικάδες, παραδίνοντας στις φλόγες δύο τσιφλικάδικους πύργους.

Ο Αμβρόσιος Φραντζής (τόμος Γ – Δ, σελ. 211) έγραψε σχετικά: «Κατά δε τας αρχάς του δευτέρου έτους, ότε κατέβαινεν εκ Κωνσταντινουπόλεως η  τουρκική θαλάσσιος μοίρα μετά δυνάμεως πολλής, δύο των τότε προεστώτων της ΄Ανδρου ητοίμασαν βοϊδέλλα, πρόβατα και άλλα διαφόρων ειδών δώρα και επροθυμοποιούντο  να υπάγωσιν εις προσκήνυσιν του Καπετάν πασσά, ναυάρχου του στόλου. Ταύτα δε μαθόντες ο λαός των χωρίων της ΄Ανδρου, ώρμησαν πανστρατιά εις την χώραν κατά των προεστώτων, και παρέλαβον τα βοϊδέλλα, τα πρόβατα και τα λοιπά δώρα κατακαύσαντες το πλοίον και τας οικίας των ρηθέντων προεστώτων, ως προδοτών της πατρίδος. Ταύτα δε συνέβησαν κατά τον Απρίλιον του 1822 έτους. Εκ του συμβεβηκότος δε τούτου, γενικής συνελεύσεως γενομένης, διώρισαν ο λαός ένα των χωρικών, Δημήτριον Μπαλήν ονομαζόμενον, τον οποίον εψήφισαν και διοικητήν της νήσου, όστις εδιοίκει επαξίως των περιστάσεων».

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΗ

«Το έθνος μας επήρε τα όπλα κατά των τυράννων του. Τετρακόσιους χρόνους είμεθα σκλάβοι των Οθωμανών και τώρα εγίναμεν ελεύθεροι, δώσαντες το αίμα μας δια την ελευθερίαν της πατρίδος. Εις όλα τα μέρη οι Γραικοί πολεμούν δια την ελευθερίαν των και μόνον εις τα νησιά οι κοτζαμπάσηδες δεν είδαν με καλό μάτι την ανάστασιν του έθνους. Αυτοί είχαν πάντα νιτερέσα με τους Οθωμανούς. Μαζί με τους μπέηδες και τους πασάδες μας καταπίεζαν, μας έπαιρναν το βιος μας, μας καταφρονούσαν, μας έγδυναν, μας ρουφούσαν το αίμα μας, μας τσερεμέτιζαν και επλούτιζαν από τον ιδρώτα μας. Αυτοί οι σκλιάδες θέλουν να μας σκλαβώσουν και πάλιν, καταλύοντες την ελληνικήν διοίκησιν και καλούντες τον Καπουδάν Πασάν να καταλάβει την νήσον μας. Το τι μας περιμένει αν έλθουν οι Τούρκοι το καταλαβαίνετε. Όχι μόνον θα χάσωμεν την ελευθερίαν μας και θ’ ατιμασθώμεν εις τα όμματα όλων των Ελλήνων και Ευρωπαίων, αλλά και θα γίνωμε τρεις φορές σκλάβοι από την πριν κατάστασίν μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να γίνει. Έχομεν την δύναμιν να εμποδίσωμεν το κακόν, αλλά πρώτα πρέπει να βάλωμεν νέαν τάξιν και να ιδρύσωμεν νέον σύστημα εις τον τόπον μας. Η νήσος Άνδρος είναι και αυτή δημιούργημα της φύσεως, καθώς και όλος ο κόσμος. Αλλά όταν εδημιουργήθη ο κόσμος, δεν υπήρχαν πλούσιοι και πτωχοί, μεγαλοκτήμονες και κολλίγοι. Η ανισότης, η ανέχεια, η δυστυχία, είναι δημιουργήματα όχι του Υπερτάτου Όντος, αλλά των κρατούντων. Εις την αρχαίαν Ελλάδα και εις τον άλλον κόσμον και προ ολίγων χρόνων εις την Γαλλίαν, εχύθη πολύ αίμα δια να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας. Διατί και ημείς κατά την παρούσαν στιγμήν να μην αποτινάξωμεν όχι μόνον τον ζυγόν των Τούρκων, αλλά και των αρχόντων; Ομιλούν διαρκώς οι τουρκοκοτζαμπάσηδες ότι έχουν δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας των και των εαυτών μας, τα οποία τάχα βγαίνουν από έγγραφα απαρασάλευτα. Αυτό δεν είναι σωστόν. Οι προπάτορες των αρχόντων μας ήλθον εις το νησί μας από άλλα μέρη ως κατακτηταί και με τη βίαν εξουσίασαν το καλύτερον μέρος της γης, χωρίς να έχουν προς τούτο κανένα δικαίωμα περισσότερον από τους άλλους, εκτός από το δικαίωμα του ισχυροτέρου. Και άλλους μεν από τους εντοπίους ιδιοκτήτας και καλλιεργητάς εξόντωσαν και άλλους έκαμαν σκλάβους των. Οι σημερινοί λοιπόν άρχοντες, απόγονοι των κατακτητών και σφετεριστών της γης των πατέρων μας, κανέν δικαίωμα δεν έχουν να κρατούν αυτήν δια την ιδικήν των ωφέλειαν και κατατυράννευσιν και λήστευσιν ημών. Ο καιρός της ελευθερίας μας ήλθεν, ας αποτινάξωμεν λοιπόν τον ζυγόν και ας καταργήσωμεν τα προνόμια των αρχόντων μας. Όλοι οι Γραικοί θα επικροτήσουν την πράξιν μας και θα μας συντρέξουν εις την απόφασίν μας αυτήν. Ήλθεν η ώρα να καταργήσωμεν την αθλιότητα, να απαλλάξωμεν την κατάντια μας και να δώσωμεν το παράδειγμα και εις τους λοιπούς νησιώτας και τους άλλους Γραικούς οπού στενάζουν από την αγροτικήν σκλαβιάν. Η γη ανήκει εις ημάς τους δουλευτάς της και όχι εις τους ολίγους τουρκάρχοντας που την νέμονται με το δικαίωμα του ισχυροτέρου το οποίον απέκτησαν από τους Φράγκους και τους Οθωμανούς κατακτητάς. Ο εθνικός αγών μας δια να πάρει ουσιαστικήν σημασίαν πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργησιν κάθε προνομίου και κάθε δικαιώματος τα οποία υποβιβάζουν την πλειονότητα των γεωργών εις την κατάστασιν του δούλου. Η ένωσις φέρει την δύναμιν και θα μας δώσει την εξουσίαν να εκτελέσωμεν την απόφασίν μας. Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά έργον δικαιοσύνης. Πρέπει να παύσωμεν να είμεθα κολλιγάδες, όπως επαύσαμεν να είμεθα ραγιάδες. Θα δουλεύωμεν εις το εξής τα φέουδα όλοι μαζί και θα απολαμβάνει τον καρπόν των η κομμούνα μας και θα γίνεται δικαία μοιρασιά της σοδειάς εις όλους τους δουλευτάδες, ανάλογα με τον κόπον και την δούλευσίν τους. Δι’ όλα αυτά θα γίνει σύναξις εις την Μεσαριάν, δια να λάβωμεν από κοινού αποφάσεις. Το φέρσιμό μας αυτό θα μας κάνει πρωτολάτας εις τον δίκαιον αγώνα όλων των κολλίγων και θα γίνει άκουσμα εις όλα τα μέρη της πατρίδος και εις όλον τον κόσμον και παντού θα μας επαινέσουν και θα μας δώσουν δίκαιο».

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Τον Μάϊο του 1822 ο Μπαλής συγκάλεσε «λαϊκή συνέλευση» στην Μεσαριά. Εκεί, 800 περίπου Άνδριοι δήλωσαν αλληλλεγγύη στην εξέγερση και ενέκριναν επαναστατικά μέτρα, ένα από τα οποία ήταν η κατάλυση των τσιφλικιών και η ανακήρυξη λαοκρατίας. Τις επόμενες εβδομάδες συνεχίστηκαν οι πυρπολήσεις των πύργων και των σπιτιών των τσιφλικάδων και κάποιοι από αυτούς πιάστηκαν, πέρασαν από «λαϊκό δικαστήριο» και φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν.

Πανικόβλητοι από την διακήρυξη και τις ενέργειες του Μπαλή, οι προύχοντες και τσιφλικάδες της Άνδρου στράφηκαν τώρα προς το έμβρυο του μετέπειτα Ελληνικού Κράτους, την «Κεντρική Διοίκηση», ο απεσταλμένος της οποίας «αρμοστής νήσων» Κωνσταντίνος Μεταξάς ανακοίνωσε στον Μπαλή την επιστράτευση του ιδίου και των συντρόφων του. Ο Μπαλής έστειλε τότε στον αρμοστή γραπτή απάντηση, την οποία ο Μεταξάς περιέγραψε στην αναφορά του προς την «Κεντρική Διοίκηση» ως «διόλου ευάρεστη».

Ο αρμοστής κάλεσε τότε από τα Ψαρά το πλοίο του Χατζησκανδάλη με 100 ενόπλους και έδωσε τελεσίγραφο σε όλους τους συγγενείς των συντρόφων του Μπαλή να δηλώσουν εντός 8 ημερών υποταγή και υποσχέθηκε αμνηστία σε όλους τους ενόπλους που θα παραδίδονταν. Το τελεσίγραφο έφερε συντομότατα τα διαλυτικά του αποτέλεσμα και η συντριπτική πλειοψηφία των ανδρών του Μπαλή τον πρόδωσαν, σπεύσαντες να δηλώσουν υποταγή στην «Κεντρική Διοίκηση». Κινδυνεύοντες τώρα να συλληφθούν, οι δύο αδελφοί Μπαλή και οι 9 σύντροφοί τους που τους είχαν παραμείνει μέχρι τέλους πιστοί, διέφυγαν στην νήσο Τήνο.

Η καταδίωξη των επαναστατών συνεχίστηκε όμως και στην Τήνο, όπου τελικά τους συνέλαβαν οι κάτοικοι του χωριού Υστέρνια και τους παρέδωσαν στους ένοπλους του Μεταξά στις 22 Δεκεμβρίου 1822. Οι συλληφθεντες στάλθηκαν σιδηροδέσμιοι στην έδρα της «Κεντρικής Διοίκησης», στην Ερμιόνη, όπου ο προεδρεύων Δημήτριος Υψηλάντης υπέγραψε διαταγή «όπως κρεμασθούν άνευ αναβολής» οι επικεφαλής της εξέγερσης Δημήτριος και Λεονάρδος Μπαλής.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γιώργος Δαρδανός, «Θεόφιλος Καΐρης – Δημήτριος Μπαλής. Δυο αγωνιστές για κοινωνική απελευθέρωση», στο «Θεόφιλος Καΐρης», Αθήνα, 1988

Φραντζής Αμβρόσιος, «Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος», Αθήνα, 1839 – 1841

Εξέπεμψε SOS η τοπική μας κυβέρνηση, είτε γνωρίζοντας, είτε αδιαφορώντας την προεκλογική περίοδο για την όποια εφαρμογή του Καλλικράτη. Το έχουμε ξαναπεί: ας μην παριστάνουν τις μυξοκλαίουσες παρθένες. To γνώριζαν ή αδιαφορούσαν για αυτό, ο Καλλικράτης έλεγε περίπου ό,τι πράττουν τώρα ή παριστάνουν ότι πράττουν. Δανεισμός, εκχώρηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο της δημοτικής περιουσίας, περικοπές στον κοινωφελή τομέα, αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, περεταίρω γραφειοκρατικοποίηση, συγκεντρωτισμός των αποφάσεων, συνεργασία με την αγορά, απογύμνωση από βασικές υποδομές, μεγαλύτερη απομάκρυνση του κοινού, περιορισμός των θέσεων εργασίας, επιδείνωση των προβλημάτων στον κοινωνικό τομέα (υγιεινή, εκπαίδευση, μεταφορές, νερό κλπ.). Αυτοί που βρίσκονται ψηλά ή θέλουν να ανεβούν, καλά κάνουν. Αυτοί τρώνε και θα συνεχίσουν (οι επόμενοι). Εμείς; Εμείς για πόσο, σα μαλάκες, θα περιφέρουμε έναν άταφο νεκρό;

Τα συγκοινωνούντα δοχεία του τοπικού ΒΙ.ΠΙ.ΡΙΖ.Α. (μακριά και πέραν του τοπικού ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) έφεραν και τη συνέντευξη με τον Αλέξη, στη «φιλόξενη» εφημερίδα. Εντάξει γραπτή, αλλά συνέντευξη, με αρχηγό κόμματος που παραθερίζει ή και ξεχειμάζει στην Αίγινα. Είναι κι αυτό ένα τοπικό γεγονός δίπλα στην αδιαπραγμάτευτη αντιμνημονιακή πολιτική του Αλέξη που διαγγέλλει την πρόταση εξουσίας. Αλλά αυτά μπορεί κανείς να τα βρει παντού. Δεν υπάρχει κάποια νέα πληροφορία. Το λαυράκι βρίσκεται στο τέλος. Στο ησυχαστήριο του Αλέξη, στην Αίγινα. Στη «φιλόξενη γη της Αίγινας». Το λαυράκι όμως έρχεται αλλιώς, είναι γύλος τελικά. Δεν είναι αγάπη ειδικά για το νησί. Το νησί είναι ο «κάθε τόπος» κι αναπαλλοτρίωτο απ’ τη θέληση του «καθενός».  Ο Αλέξης είναι ο «καθένας» κι όχι ο μεγιστάνας της πολιτικής που κραγμένα «αγαπάει» τον τόπο. Μιλάει για την άλλη ανάπτυξη με ένα μάτι πολιτικό κι όχι τοπικό, ενθαρρύνοντας την αντίληψη της αυτενέργειας, του «εναλλακτικού» αφήνοντας μια χαλαρή υπόσχεση στη βάση αυτών των πολύ σωστών και αντιδημοφιλών παραδοχών. Όχι άλλη «μονοκαλλιέργεια» «τουρισμού», «οικοδόμησης», «φωτοβολταϊκών». Όχι δεν διαβάζει τη σχεδία. Αυτά τα λένε παντού, όπου μιλούν για το ζήτημα της ανάπτυξης. Δεν είναι οι μελίρρυτοι άρχοντες που όταν είναι στην Αίγινα ζουν στο κέντρο της γης, όταν πάνε στο Γαλατά θυμούνται ότι εκεί έζησε η γιαγιά τους, όταν πάνε στα Μέθανα λένε για τη «γη της πέτρας»  κι όταν πάνε στον Πόρο θυμούνται ότι το «πράσινο» είναι ασυναγώνιστο. Ο Τσίπρας δεν είναι ο τελευταίος μαλακάκος που θα πετάξει τη μπαρούφα του για να τον χειροκροτήσουν με ανοιχτά στόματα. Ο Αλέξης θα πάει στο καφενείο και θα μιλήσει στο χωριό για την αριστερά και την εναλλακτική διέξοδο από την κρίση και δεν θα τάξει λαγούς με πετραχήλια στους ιθαγενείς. Είναι φανερό ότι το σύστημα έχει απίστευτες εφεδρείες ακόμα.

Δυσανάλογη η αναμέτρηση: πολλοί ασφαλίτες που περίμεναν από τα κεντρικά να εμποδίσουν τους λίγους (μήπως;) γιαουρτιστές να πετάξουν γιαουρτάκια στην τοπική μας κυβέρνηση η οποία συνοδευόταν από το φυντανάκι, Μελά, νέο πορτιέρη του κρυπτοφασιστάκου Καμμένου κι από τον εργολάβο αντιπεριφερειάρχη, Κατσικάρη. Η αλήθεια είναι ότι το γιαούρτι δεν θα έκανε τη δουλειά του στην Αίγινα αλλά ακόμα και στα πιο εστετίστικα μπλογκ του νησιού (να μην πούμε για τα σαβουρομπλόγκ), οι διαχειριστές τους φρόντισαν να δυναμιτίσουν ένα κλίμα σ’ αυτήν την κατεύθυνση με άσβηστα ή εσκεμμένα σχόλια. Δεν πέρασε σε κανέναν τους, όμως κι η συνέλευση του Νησιού με τα κουτσά της και τα στραβά της, χωρίς να παραστήσει κανέναν, κατάφερε (για μια ακόμα φορά) να στείλει το μήνυμα: Διονύσιος Σολομός (κωθώνια) κι όχι καπνιστός στα τραπέζια σας!

Δείτε:

Σμίλη και Πέτρα. 20^ος αιώνας

http://www.edutv.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1406&Itemid=171

Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του γλύπτη Χρήστου Καπράλου, ενός δημιουργού που ζούσε με την καρδιά και σκεπτόταν, κυριολεκτικά, με τα χέρια.

Ο Καπράλος δούλεψε με όλα τα υλικά: πέτρα, τερακότα, χαλκό και ξύλο, σε μία συνεχή αναζήτηση της ουσίας. Η απόλυτη πίστη του στην ύλη και τα μυστικά της, η αγάπη του για τον άνθρωπο, η επαφή του με τη σύγχρονη πραγματικότητα και η εσωτερική του ανάγκη για το πρωταρχικό και το καθολικό είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον καλλιτέχνη και το έργο του.

Το Μνημείο από τη μάχη της Πίνδου , ένα επικό σύνολο με το θέμα του πολέμου και της ειρήνης, είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα της νεοελληνικής γλυπτικής.

Ακόμα:

Η εκπομπή «ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ», στο επεισόδιο «ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΡΑΛΟΣ», μεταφέρεται στο νησί της Αίγινας, όπου η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ συναντά τον γλύπτη ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΠΡΑΛΟ στο εργαστήριο της εξοχικής του κατοικίας. Με φόντο τη θάλασσα, ο γλύπτης, εκπρόσωπος του ελληνικού μοντερνισμού, με απλό λόγο, μιλάει για την επιρροή του από το περιβάλλον, για τα υλικά του και τους τόπους έμπνευσής του ενώ αντιδρά στη μίμηση άλλων καλλιτεχνών και την υποταγή σε σχολές. Καθώς η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα πρότυπα του καλλιτέχνη και τα κίνητρα της δημιουργίας, ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΡΑΛΟΣ εκφράζει τις απόψεις του για την τέχνη, προσδιορίζει την έννοια της ελληνικότητας και τονίζει την αξία του ταλέντου. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο φακός καταγράφει πλάνα από το ατελιέ του δημιουργού ενώ δουλεύει τα ξύλινα γλυπτά του, καθώς και τα έργα του από πέτρα και τερακότα.

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=35350&autostart=0

Ήταν πέντε ήταν έξι κι έγινε εφτά
το παράπονο με πήρε κι έκλαψα πικρά
έκλαψα για τη ζωή μου και για το γραφτό
το ρολόι μου δείχνει οχτώ

Διάβασα τα γεγονότα και την κοσμική
για ποδόσφαιρο για φόνους και πολιτική
στην Ασία φασαρίες πείνα κι ερημιά
το ρολόι μου δείχνει εννιά

Μια γειτόνισσα απλώνει ρούχα καθαρά
πλένει με μια νέα σκόνη κι είναι αστραφτερά
με τραγούδια για τη φτώχεια και την ξενιτιά
ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά

Τα λουλούδια δε μυρίζουν είναι πλαστικά
ένα φίλο και μια αγάπη είχα μια φορά
τώρα βρέχει κάποιος τρέχει δεν μπορώ να δω
το ρολόι σταμάτησε εδώ.

Πριν απ’ όλα, θέλω να σου πω ότι η ζωή είναι σύνθετη λέξη.

Στη γραμματική του Φόβου λογιάζεται, καλλογικό στοιχείο.

-Παρακαλώ όχι φωτογρ…

Από τις μέρες αυτές, η νύχτα προετοιμάζεται να αντικαταστήσει τη νύχτα. Η καταψήφιση του προτεινόμενου προϋπολογισμού ταυτόσημου με όσα ο Καλλικράτης είχε ρητά προαναγγείλει (δανεισμό κλπ.-μην τα ξαναλέμε) ετοιμάζει τη θέση μιας νέας προσδοκίας. Αυτής του πρώην δημάρχου με το γνωστό εκλεπτυσμένο ύφος του μορφωμένου τεχνοκράτη και με την άνεση των συγκοινωνούντων δοχείων από τις γνωριμίες και συναλλαγές με την Αγορά εκ μέρους του πρώην αντιδημάρχου, που θα αποτελέσει την επόμενη σιγουριά όπως και η επαναδιαπραγμάτευση της μαυραγορίτικης λογικής ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία για την Αίγινα. Από την αντιαισθητική σκατούλα (δείγμα πολιτισμού που μας παρέχει το εστέτ μπλογκ που υποστηρίζει με πάθος τον Π. Κουκούλη) που πάτησε ο Σάκης Σακκιώτης και τα γιαούρτια που δεν έπεσαν για λογαριασμό των νέων μας εργολάβων, μέχρι την δήθεν τεκμηρίωση μιας νέας συμμαχίας με τους διαφωνούντες που θα γδάρει με το γάντι την Αίγινα, οι επίδοξοι σατιμπάγκοι, με τις ίδιες κατά νου εφαρμογές, ετοιμάζονται.

Εμείς τι κάνουμε;

Οι εδώ και ημέρες φήμες, μετά την αποπομπή του Φίλιππου Τζίτζη, για την κάλυψη της θέσης  αντιδημάρχου Πολιτισμού από μέλος της Συνέλευσης Αγανακτισμένων Αίγινας, επιβεβαιώνονται. Η αυριανή αναγγελία από το δήμαρχο (βλέπε σχετικό δημοσίευμα) για τον εν λόγω διορισμό στη θέση αυτή, γνωστού μέλους της Συνέλευσης, σηματοδοτεί μια σοβαρή αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό. Οι προθέσεις του δημάρχου και των συμβούλων του για εσκεμμένη αποδιοργάνωση της Συνέλευσης η οποία στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί για απόπειρα κατάληψης δημαρχείου καθώς και για επικείμενο γιαούρτωμα στη δημοτική αρχή, την 25^η Μαρτίου, συγκλίνουν και με την συγκεκριμένη πτέρυγα-τάση της Συνέλευσης Αγανακτισμένων για μια ήπια, θεσμική προσέγγιση του τοπικού ζητήματος. Πεδίον δόξης λαμπρόν! Αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι μέλη της έχουν ήδη ενταχθεί άτυπα στο συνδυασμό «Κίνηση Ευθύνης» όπως και στο συνδυασμό «Πρόσω Ολοταχώς», ακολουθώντας το παράδειγμα γνωστής οικογενειακής επιχείρησης, τότε μιλάμε για οριστική της διάλυση. Είναι λυπηρό το φαινόμενο αν και πολλοί το χαρακτηρίζουν ελπιδοφόρο που πλέον το αντίστοιχο τμήμα των Αγανακτισμένων βρίσκει μια θέση στον πολιτικό παράδεισο. Άξιος ο μισθός τους!

Μη ρωτάς γιατί σ αγαπώ
κοίτα μόνο που ακροβατώ
σε μια παύλα με τελεία
εναέρια ισορροπία
άσπρο μαύρο γκρίζο κενό

αύρα στ ακροδάχτυλα μου
ξαστεριά στη συννεφιά μου
με κρατάς γερά στο χορό

μη ρωτάς γιατί σ αγαπώ
κάνω κύκλους σ ένα φτερό
που με φέρνει γύρο γύρο
και μετά μου λέει να φύγω
για ταξίδι αλαργινό

σαν παιδί που έχουν φτύσει
αεροπλάνο δίχως πτήση
τρέχω κάπου να κρυφτώ

Στη δικιά σου αγκαλιά γλυκό μου ερωτοβρόχι
έρχομαι όλο πιο κοντά σε θέλω απ την αρχή
στη δικιά σου αγκαλιά το ναι γλιστράει στο όχι
είμαστε σαν δυο παιδιά βαλσάκι στη στροφή

Μη ρωτάς γιατί σ αγαπώ
έχω ένα διπλό μυστικό
κόκκινη κλωστή δεμένη
στα μαλλιά σου περιμένει
κάποιο χάδι τρυφερό

σαν το φύσημα του ανέμου
με το πέρασμα ενός τρένου
που ακολουθεί τον καπνό

μη ρωτάς γιατί σ αγαπώ
άργησα πολύ να σε βρω
πέρασα από τρικυμίες
από σκάρτες ιστορίες
άδειες νύχτες στο σταθμό

μα ήρθα τελικά κοντά σου
ναυαγός στα κύματα σου
να σου πω πως σ αγαπώ

Στη δικιά σου αγκαλιά γλυκό μου ερωτοβρόχι
έρχομαι όλο πιο κοντά σε θέλω απ την αρχή
στη δικιά σου αγκαλιά το ναι γλιστράει στο όχι
είμαστε σαν δυο παιδιά βαλσάκι στη στροφή

αναδημοσίευση από την μπροσούρα «νερό υπό πίεση», εκδόσεις αντισχολείο

Έχουμε συνηθίσει στην ιδέα ότι η βιομηχανία είναι ‘’καταναλωτής’’ πρώτων υλών σαι εύκολα μπορούμε να φανταστούμε μια γκάμα πρώτων υλών, μαζί με την ενέργεια, την εισροή οποιασδήποτε βιομηχανικής παραγωγής. Τι γίνεται με το νερό στην προκειμένη περίπτωση; Για το νερό δεν υπάρχει καμιά ιδέα, ούτε άλλωστε κάποιος απ’ τους πολλούς κλασικούς αναλυτές της βιομηχανίας και της οργάνωσής της έδωσε σημασία στην παρουσία του ή την απουσία του, στον λεγόμενο «δευτερογενή τομέα» της καπιταλιστικής οργάνωσης της εργασίας. Κι όμως. Ένα αυτοκίνητο χρειάζεται για την κατασκευή του 148,5 τόνους νερού-συμπεριλαμβάνεται εννοείται η κατασκευή καθενός απ’ τα εξαρτήματά του. Το νούμερο είναι εντυπωσιακό, αλλά ας μην βιαστεί κανείς να το αποδώσει στην «παλιά» μηχανική, βρώμικη ή έστω «πολύ υλική» διαδικασία παραγωγής των αυτοκινητοβιομηχανιών. Η κατασκευή ενός μονάχα μικροτσίπ χρειάζεται 38 λίτρα νερό, κι ένα μεσαίου μεγέθους εργοστάσιο κατασκευής μικροτσίπ χρησιμοποιεί κάθε μήνα 190 χιλιάδες τόνους νερό! Αυτή η ποσότητα, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, αντιστοιχεί στις ανάγκες μιας μικρής σημερινής καπιταλιστικής πόλης 20 χιλιάδων κατοίκων. Ωστόσο η βιομηχανία δεν «καταστρέφει» αυτό το νερό. Κατ’ αρχήν το παρακρατεί  σαν χρήση. Το νερό επιστρέφεται τελικά στη «φύση». Μολυσμένο.

Μεγάλος παγκόσμιος χρήστης νερού είναι και η γεωργία. Λέγεται ότι είναι ο μεγαλύτερος. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αλλά στην παρέλαση των αριθμών γράφεται ότι πάνω από τα 2/3 του παγκόσμιου διαθέσιμου καθαρού νερού κατευθύνεται στη γεωργία. Λέγεται επίσης ότι πάνω από το μισό του γεωργικά χρησιμοποιούμενου νερού κατευθύνεται στην καλλιέργεια τριών μονάχα φυτών: του βαμβακιού, του σιταριού και του ρυζιού. Ξη καλλιέργεια ενός ακόμα φυτού, του καλαμποκιού ακολουθεί τον πίνακα υδροβορίας .Και πάλι: η μαζική γεωργική καπιταλιστική παραγωγή δεν καταστρέφει το Η2Ο. Το παρακρατεί και το επιστρέφει. Μολυσμένο…

…Όσο πιο μαζική και οργανωμένη είναι (στο σύνολό της) η κοινωνική παραγωγή, τόσο πιο σύνθετη είναι η «ρύθμισή» της σε σχέση με το timing των χρήσεών της επί του νερού. Και όσο πιο σύνθετη είναι αυτή η ρύθμιση, τόσο πιο εσωτερικά ανταγωνιστική γίνεται. Τελικά συμβαίνει με κάθε τι που θα ονομάζαμε «πεπερασμένος φυσικός πόρος», η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη στο σύνολό της είναι ο σημαντικότερος παράγοντας «παραγωγής» της σχετικής σπανιότητας του νερού. Σχετικής με την έννοια πως ένα είδος χρήσης του νερού μπορεί να γίνεται σε βάρος ενός άλλου είδους χρήσης.

Θα κάνουμε παρακάτω μερικές γενικές παρατηρήσεις για την αγροτική και τη βιομηχανική χρήση του νερού… Αλλά: τι είναι η «μόλυνση»; Μήπως είναι ένα ηθικό παράπτωμα; Κάτι σαν απερισκεψία ή κάτι σαν αμαρτία; Είναι κάτι πολύ ουσιαστικότερο: αναπόφευκτη εκροή της καπιταλιστικής παραγωγής. Η οποία θα είχε καθηλωθεί στην «ανάπτυξή» της αν δεν χρησιμοποιούσε (αν δεν ανέπτυσσε επί τούτου) τις ανακαλύψεις και τις εφαρμογές πρώτα της χημείας και στις μέρες μας της βιολογίας…

Συνεπώς η μόλυνση του νερού (όπως ανάλογα η μόλυνση του αέρα) είναι μια κεντρική καπιταλιστική λειτουργία. Όχι ατύχημα. Και ανάλογα με το «είδος» της μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένες φάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης .Η χημική «επένδυση» αυτής της ανάπτυξης, για παράδειγμα, μεσουράνησε τον 20^ο αιώνα (και συνεχίζει στις μέρες μας μέχρις ότου αντικατασταθεί από τη βιολογική) σε συνάρτηση με την οργάνωση της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης (τόσο στη βιομηχανία όσο και στη γεωργία/κτηνοτροφία) και την ανάπτυξη του πετροχημικού κύκλου ειδικά. Της πετρελαϊκής και της χημικής βιομηχανίας. Το είδος της μόλυνσης του νερού που παράχθηκε έτσι είναι το είδος που αναλογεί στη μαζική χρήση οξέων και βάσεων, διαλυτών, καταλυτών, οργανικών ενώσεων, μετάλλων κλπ στη βιομηχανία και νιτρικών αλάτων, αμμωνίας, αντιβιοτικών στη γεωργία. Με ένα αναπόδραστο και κατηγορηματικό τρόπο όσες απ’ τις βρώμικες εκροές της καπιταλιστικής μηχανής δεν τις τρώμε ή δεν τις αγγίζουμε επί πληρωμή, τις αναπνέουμε και τις πίνουμε δωρεάν.

Αυτό το «δωρεάν» θα μπορούσε να θεωρηθεί κάτι σαν αστείο. Κακόγουστο, σε βάρος μας, αλλά αστείο. Δεν πρόκειται περί αυτού. Ο αέρας και το νερό (όπως και το χώμα) του πλανήτη θεωρήθηκαν «λογικοί» αποδέκτες των καπιταλιστικών περισσευμάτων, στερεών, υγρών και αερίων (των σκουπιδιών, για να το πούμε έτσι, ενός «τρόπου ζωής και ανάπτυξης») για όσο καιρό παρέμεναν πεδία «αδιάφορα». Αδιάφορά για την καπιταλιστική οικονομία. Αδιάφορα για την καπιταλιστική αξιοποίηση. Στο βαθμό δηλαδή που δεν θα μπορούσε να προκύψει κέρδος απ το νερό, σ’ αυτόν και μόνο το βαθμό το νερό αποτέλεσε «φυσιολογικό τόπο» για την εκροή των μη περαιτέρω εκμεταλλεύσιμων τμημάτων της καπιταλιστικής διαδικασίας. Των σκουπιδιών της.

Σαν σήμερα (1821): Ξεσηκώνονται οι Σπετσιώτες με αρχηγούς τα αδέλφια Γκίκα και Παναγιώτη Μπόταση, τον πλοίαρχο Γεώργιο Πάνου και τον Ομηρίδη Σκυλίτση, και υψώνουν την επαναστατική σημαία στο νησί. Το παράδειγμά τους ακολουθούν ο Πόρος, η Αίγινα και η Σαλαμίνα.

Σαν σήμερα (1827): ΣΤ’ Ψήφισμα της Γ’ Εθνικής Συνελεύσεως για την εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, με επταετή θητεία, εκχωρώντας του κάθε εξουσία. Και τυπικά πλέον χάνεται κάθε σπέρμα δημοκρατίας και αυτοκαθορισμού από την ελληνική επανάσταση.

Άκου, χρυσαυγίτη

Τουμπεκί ψιλοκομμένο, οι παράγοντές μας όταν πρόκειται για το άτυπο λοκ άουτ των εφοπληστών που με έμμεσο τρόπο, βγάζοντας στην άκρη τα καράβια τους και δίνοντας υποχρεωτική «άδεια» στους ναυτεργάτες της γραμμής μας, εκβιάζουν για νέες ελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές. Κατακραυγή για τη διήμερη απεργία των ναυτεργατών της ΠΝΟ. Ναι, το ξέρουμε κι εμείς, κωθώνια, δημαρχαίοι, βουλευτάδες, ευρωτσολιάδες κι άλλα ελβετόψυχα πλάσματα. Οι απεργίες είναι καθοδηγημένες κλπ. αδιέξοδες κλπ., κλπ. (Τσιμουδιά για τα προβλήματα στο ναυτεργατικό κλάδο) Και ότι ο αποκλεισμός των νησιών είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Αλλά εσείς που δήθεν υπερασπίζεστε τα συμφέροντα του νησιού, παίζετε θέατρο και ξέρετε πού το παίζετε. Στις πλάτες του ναυτεργάτη. Για να κάνετε πλάτες στον εφοπληστή.

Είναι ο καλύτερο τίτλος για την πολιτική κατάσταση στην Αίγινα, ο τίτλος της εκδήλωσης του πολιτιστικού ιδρύματος Μπιντέ-Πλακιδίων Πλακακιών, τώρα που οι ρυτίδες της εξουσίας και της αντιπολίτευσης χρειάζονται λίφτινγκ. Οι απειλές δίνουν και παίρνουν στο εργοστάσιο του νερού που αποτελεί και το μεγαλύτερο τρόμο των πάντων. Των επαγγελματιών που θέλουν τουρίστες, των κατοίκων που θέλουν νερό να τρέχει στο σπίτι. Οι δηλώσεις του αντιδημάρχου καθώς και της Νέας Εποχής, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει στο φόντο της προβληματοποίησης του νερού. Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε όπως δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε το πώς οι άνθρωποι του υδρομεταφορέα μαζί με τη Δημοτική Αρχή θα μπορέσουν να ανοίξουν τις δουλείες τους. Κανείς δεν θα βγει χαμένος.

Ένα νέο θέατρο για το νερό ξεκινά μαζί με την αντικαπνιστική εκστρατεία στα μαγαζιά.

Στερνός χαιρετισμός για τον αυτόχειρα παππού, στην Πλατεία Συντάγματος

«…η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου»… «Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου».

«Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου (Δημήτρη Χριστούλα), δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.

Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα.

Για κάποιους, για »τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας», σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.

Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς… Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.

Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες.

Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα, ενός νέου «To όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομα μας είναι Αντίσταση«.

Έμμυ Χριστούλα».

Μετά τα αυτοκολλητάκια που κόλλησες και τη διανομή της εφημερίδας της Χρυσής Αυγής στο νησί, εφημερίδας που εκδίδουν ασφαλίτες, πράκτορες της ΕΥΠ κι άλλου διάφοροι έμποροι της ναζιστικής καθαρότητας, δεν ξέρω αν θα κάνεις τις απειλές που εκστομίζονται υπό την επήρεια της φυλετικής (κι όχι μόνο) νάρκωσης, πραγματικότητα. Σου λέω πολύ απλά μην τολμήσεις. Βγάλε τη φαλτσέτα από το παντελονάκι σου κι άρχισε να καθαρίζεις κανένα φασολάκι για να κάνεις και κάτι χρήσιμο στο σπίτι που σε μεγάλωσε. Άνοιξε κανένα βιβλίο του Γυμνασίου για να ξαναρχίσεις να διαβάζεις ιστορία, λογοτεχνία κλπ. και να μην γίνονται ποτήρια τα μάτια σου απ’ τα πολεμικά παιχνίδια που παίζεις στον υπολογιστή. Μην τολμήσεις.

Είναι ολοφάνερο ότι άνθρωποι που πέφτουν τόσο χαμηλά ώστε να πιστεύουν και να διακηρύσσουν ότι το υπάρχον μουσείο Καπράλου που το έχτισε με τα ευλογημένα του χέρια ο ίδιος ο «Κιτσάκης» Καπράλος, είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ανταγωνιστικότητα και την οικονομική ανάπτυξη του νησιού είναι οικτρά γελασμένοι. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τα πάντα είναι εμπόρευμα σύμφωνα με τη φιλελεύθερη αντίληψη και βεβαίως, η τέχνη γενικότερα, έχει γίνει η αισθητική της οικονομίας. Απ’ αυτήν την άποψη  ούτε ο νυν δήμαρχος ούτε ο πρώην ο οποίος και προώθησε την μαυραγορίτικη αντίληψη περί κρίσης στην Αίγινα, έχουν εντελώς άδικο. Όμως δεν μπορούν ευτυχώς ακόμα τα πάντα να είναι υποθέσεις εργασίας «για την ανταγωνιστικότητα και την οικονομική ανάπτυξη του νησιού» και τα έργα του Καπράλου, απλά μας μαγεύουν. Μας μαγεύει ο λόγος και τα έργα του Καπράλου που κινούνται μεταξύ της αφέλειας του Θεόφιλου και της αγάπης για την Ελλάδα του Μακρυγιάννη. Μας μαγεύει ο Καπράλος και χωρίς τα παραπάνω.

Ζούμε σε ένα νησί, όπου, όπως και σχεδόν σε κάθε τόπο, ο τριτοδεύτερος στην πόλη γίνεται ο πρώτος του χωριού. Η αποθέωση του «ό,τι δηλώσεις είσαι», μοιάζει τόσο ελληνικό και γοητευτικό. Για όλους (σχεδόν). Για αυτούς που τα λένε και για αυτούς που επιθυμούν να ακούν εν μέσω ψευδών αφηγήσεων ότι βρίσκονται περίπου στο κέντρο του κόσμου. Εδώ οι γυάλινες χάντρες εξυψώνουν κι αυτούς που τις δέχονται ως δώρο.

Εδώ ζήσαμε τις δηλώσεις ενός ντόπιου δικηγοράκου που μια εποχή έκανε το νησί να πιστεύει ότι είναι καθηγητής διαστημικού δικαίου. Εδώ ζει ο κάποτε παντοδύναμος «Ρουμπίνιας» σ’ ένα νησί της χώρας του νεο-Κοσκωτιστάν που βοήθησε στην απόδραση του μεγάλου επενδυτή-πρώην ελαιοχρωματιστή από τας Ηνωμένας Πολιτείας Αμερικής, που έκανε τους αφρικανούς να πιστεύουν ότι έχει ένα δικό του νησί με πύργο. Εδώ ζουν οι μεγαλύτεροι ποιητές του Αιγινήτικου Πανθέου. Εδώ ζει η μεγάλη ηθοποιός που αν τη θυμούνται σε τηλεοπτικές σειρές σε δεύτερους ρόλους, πάλι καλά. Εδώ ζούμε την αιγινολατρεία από τον καθένα που παριστάνει ότι έχει μια ιδιαίτερη αποστολή και το νησί ταυτίζεται μ’ αυτήν. Εδώ για καλή (και κακή) τους τύχη έζησαν (και πιθανόν να ζουν, σεμνά και ταπεινά) σπουδαίοι ποιητές, ζωγράφοι, πεζογράφοι, εικαστικοί, καλλιτέχνες.

Εδώ λοιπόν ζει κι ο σαλτιμπάγκος τουριστικός σύμβουλος της Αίγινας. Αν γελάσετε απλά με την κομπιναδόρικη αφήγησή του και απλά κατανοήσετε τη βαθύτερη ανάγκη του να βγάλει χρήματα, απλά κάνετε λάθος. Το ζήτημα είναι η ατέρμονη βλακεία μας.

σαν σήμερα (1798): Γεννήθηκε ο γνωστός-άγνωστος ποιητής Διονύσιος Σολωμός στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Το νέο σενάριο για τις ατέλειωτες διακοπές στην Αίγινα έχει και τα παιδιά για τις βαλίτσες, του Αρβανιτόπουλου. Δεν έχει σημασία που είναι στέλεχος της μνημονιακής κυβέρνησης, δεν έχει σημασία που επιπλέει σ’ όλο αυτόν τον ανθρώπινο βόθρο που ψηφίζει τη νέα κατοχή της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους Τραπεζίτες. Σημασία έχει ότι μπορεί να κάνει  καλό στην Αίγινα, από τη σύνδεση του Ανοιχτού Πανεπιστημίου με το Δήμο Αίγινας μέχρι τις διακοπές των γαλαζοκωλόπαιδων της ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ στο νησί. Δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι τα απαγορευτικά δίδακτρα παραμένουν δίδακτρα για τη φοίτηση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και η ανεργία παραμένει ανεργία μετά την αποφοίτηση. Σημασία έχει το οτιδήποτε δεν έχει σημασία στον κόσμο μας.

Για αυτό και τα παιδιά με τις βαλίτσες, οι πολλά υποσχόμενοι πολιτικοί παράγοντες που φλερτάρουν για τις επόμενες τοπικές εκλογές οφείλουν να κάνουν το κατιτίς τους εγχειρίζοντας και τυπώνοντας για τον Αρβανιτόπουλο «ρε γαμώτο που είναι και γαμώ τα παιδιά». Το αποτέλεσμα όμως φαίνεται μετά την επιτυχία της εγχείρισης και την ανάνηψη.  Αλλά ακόμα κι αν ο ασθενής αποβιώσει, θα του το χρεώσουν πάλι. Ακριβά. Αυτό είναι το τέλειο πολιτικό έγκλημα.

Αυτοί ξέρουν. Αυτούς εμπιστευόμαστε;

Περιδιαβαίνοντας και μόνο στην ιστοσελίδα της ΠΝΟ μπορεί κανείς να ιδεί φαρδιά-πλατιά τη σελίδα για τη δωρεά Λάτση, γνωστού εφοπληστή και πετρελαιά, μαυραγορίτη επί κατοχής. Τι άλλο θα ήθελε κανείς για να σχηματίσει άποψη περί της ΠΝΟ; Με μόνο δυο σωματεία ελεγχόμενα από το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ (ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ) ελέγχεται σχεδόν απόλυτα από επιλογές των δυο μεγάλων κομμάτων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ενώ ο πρόεδρός της Χαλάς, στέλεχος της Ν.Δ., είναι εδώ και μια 20ετία μόνιμος πρόεδρός της. Επομένως κάθε εμετική μομφή (αποκλειστικά) προς το ΚΚΕ (και αυτό συμβαίνει έμμεσα ή άμεσα) περί απαγόρευσης της μετακίνησης επιβατών, εμπορευμάτων και οχημάτων, λόγω προκήρυξης απεργίας είναι πέρα για πέρα –πολιτικά- σκόπιμη.

Αν εξαιρέσει κανείς ένα απλό ιδεολογικό (αντικομμουνιστικό) μένος κατά ενός κόμματος που απολυταρχικά κρατεί εδώ και δεκαετίες το μονοπώλιο της κομμουνιστικής αυτάρκειας, ο μονόπλευρος προσανατολισμός εναντίον του, από πλευράς μέρους του πολιτικού συστήματος στο οποίο ανήκει και το ΚΚΕ, αιτιολογείται μόνο με τη σθεναρή στάση με την οποία κρατά τη βάση του σε πολιτικές επιλογές που απορρίπτουν με συνέπεια τον καπιταλισμό και τη διαρκή επέκταση της αγοράς. Η τελευταία, ως μονόδρομος, από μόνη της, είναι αξία ταυτισμένη με την ελευθερία και κερδίζει ολοένα και περισσότερους οπαδούς –κοινωνικά- μέσω της τηλεόρασης και του εμπορεύματος, αλλά και σαφώς μέσα στο επισφαλώς περιγεγραμμένο πολιτικό τοπίο. Από την άλλη, το ίδιο το ΚΚΕ, επιδιώκοντας να καρπωθεί σε ψήφους, κρατώντας τη βάση του σε μια συνεπή γραμμή με τις εξαγγελίες του σε βαθμό θρησκευτικής προσήλωσης, στέκεται επικεφαλής σ’ οποιεσδήποτε προσπάθειες τις οποίες μπορεί άλλωστε δυνητικά και στις διαδηλώσεις να ελέγξει. Έτσι μπορεί να ασκήσει κριτική στα «αστικά κόμματα» και στις παρατάξεις τους ότι οι ίδιοι δεν στηρίζουν τις αποφάσεις τους. Δεν είναι τυχαίο ότι, και μόνο, με το σωματείο των μηχανικών (ΠΕΜΕΝ) μπορεί να κρατήσει δεμένα τα πλοία (και το έχει αποδείξει περίτρανα στο παρελθόν, άλλωστε).

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ μπορεί να κινητοποιεί, όταν χρειάζεται, τη βάση του ειδικά στον Πειραιά, μέσω συλλόγων και σωματείων που ελέγχει (Ναυπηγοεπισκευαστική, μεταλλεργάτες, οικοδόμους, Εργατικό Κέντρο Πειραιά, φοιτητικούς συλλόγους) αλλά και μέλη του από τις οργανώσεις του κόμματος, οφείλεται στην εδώ και περίπου ένα αιώνα αντίληψη της απόλυτης αλήθειας με αντίστοιχη στρατηγική σύμφωνα με την οποία έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός ώστε να αντιμετωπίζει με συμπαγή και ιδεολογικά ενιαίο λόγο αλλά και πρακτική, όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους. Έτσι με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει τους απεργοσπαστικούς αντιπάλους του σε μια απεργία, αντιμετωπίζει και την αντιπολίτευση που προέρχεται από τα αριστερά (με τη Φλωράκεια αντίληψη «αριστερά της αριστεράς είναι δεξιά») όπως και τον περασμένο Οκτώβρη, με την προστασία που παρείχε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο από τους υπόλοιπους, ανεξάρτητους διαδηλωτές και τους αναρχικούς.

Η λύσσα που έχει πιάσει το τοπικό μας κατεστημένο με την άκαιρη και πιθανώς σκόπιμη απεργία (μπορεί κανείς με ένα κλικ να ιδεί τους ακατανόητους λόγους για τους οποίους προκηρύχθηκε) δεν είναι απλά και μόνο αντικομμουνιστική και σαφώς δεν υπερασπίζεται τον εμπορικό κόσμο των νησιών ή την ελεύθερη μετακίνηση των ντόπιων επιβατών. Είναι μια λύσσα που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θα εκτεθούν, θα λοιδορηθούν προκειμένου να μπουν εμπόδιο στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, κι ας μην το καταφέρνουν. Είναι η μεγάλη ευκαιρία του ντόπιου μας και μη κατεστημένου, να ταυτιστεί ιδεολογικά με τους εφοπληστές και το επίσημο πολιτικό κατεστημένο, επιδιώκοντας ο καθείς να καρπωθεί με τη σειρά του για την προστασία που παρέχει. Ετεροκαθοριζόμενοι, φυλάσσοντας Θερμοπύλες στα μαγαζάκια της εξουσίας τους, αρνούμενοι να μιλήσουν για τα εγκλήματα των εφοπληστών, αρνούμενοι να καταγγείλουν ένα κατεστημένο που στέλνει στην ανεργία χιλιάδες κόσμο, καταστρέφει ασφαλιστικά ταμεία για γεμίζει τα θησαυροφυλάκια, έχουν απέναντί τους έναν κόσμο ναυτεργατών, ανοχύρωτο, έρμαιο και δίπλα τους ένα κόσμο που ποτέ δεν του καίγεται καρφί για το διπλανό του.

Ένας κόσμος σε συμπληγάδες, μεταξύ ναυτεργατοπατέρων και προστατών της κοινωνίας.

Να τους τσακίσουμε;

Το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης σε ανακοίνωσή του αναφέρει πως «μετά από τη διαβίβαση εκ μέρους της Διοίκησης του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (Δαφνί) εμπιστευτικών αναφορών σχετικά με περιστατικό που σημειώθηκε σε μονάδα του νοσοκομείου και αφού είχαν ήδη ενημερωθεί η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και κάθε αρμόδιος φορέας, ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης διέταξε το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας να προβεί στην άμεση διενέργεια ΕΔΕ με το ερώτημα της παύσης κάθε υπευθύνου».

Οι καταγγελίες φέρονται να κατατέθηκαν αρχικά στον Διοικητή του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου στο Δαφνί. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Βήματος, το οποίο επικαλείται τις καταγγελίες, η υπεύθυνη του προγράμματος απεξάρτησης «18ΆΝΩ» φέρεται «να κάλεσε γιατρούς και νοσηλευτές να δώσουν όρκο τιμής πως δεν θα αποκαλυφθεί τίποτα».

Το προσωπικό του «18ΆΝΩ» απάντησε τόσο στις καταγγελίες όσο και στα δημοσιεύματα. Η θεραπευτική ομάδα του «18ΆΝΩ» εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση, την οποία υπογράφουν 14 ψυχολόγοι, ειδικοί θεραπευτές και νοσηλευτές.

«Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα και ενέργειες που προσβάλλουν το επιστημονικό μας έργο, την αφοσίωσή μας στον αγώνα για απεξάρτηση αλλά και τη  γνωστή σε όλους ανθρωποκεντρική φιλοσοφία της Μονάδας, θα θέλαμε να θυμίσουμε ότι το 18 Άνω διαπνέεται από σταθερές αξίες, αρχές  και πλαίσιο, τα είκοσι τρία και πλέον χρόνια λειτουργίας του μέσα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της χώρας.

Το 18 Άνω,  όλα αυτά τα χρόνια, τολμά να υποστηρίζει και να διεκδικεί καθημερινά και με σθένος  την πλήρη,  δημόσια και δωρεάν απεξάρτηση από τις ουσίες και να υπογραμμίζει την αξία της θεραπευτικής σχέσης, της ψυχοθεραπείας και της τέχνης, γεγονός που το καθιστά μάχιμο και πρωτοπόρο, σύμφωνα με τα δεδομένα της διεθνούς επιστημονικής εμπειρίας.  Να τονίσουμε ότι η ψυχοθεραπεία στην απεξάρτηση ισοδυναμεί με την  απελευθέρωση του ατόμου από τον καταναγκασμό της χρήσης  αλλά και  κάθε συμπεριφοράς που συνδέεται με τη χρήση, κι έχει στόχο την ισότιμη επανεγγραφή και επανένταξή του στην κοινωνία.  Επανένταξη, για έναν άνθρωπο που έζησε στο περιθώριο, σημαίνει  να ολοκληρώσει τη θεραπεία του και να βρει τη θέση του ως ενεργός πολίτης με άποψη, διεκδίκηση και αγωνιστικότητα. Να καταφέρει δηλαδή να «σπάσει» τα κοινωνικά στερεότυπα που τον  θέλουν χαμένο στις ουσίες, παραβάτη, επικίνδυνο.

Ως  θεραπευτές με πολύχρονη κλινική εμπειρία, γνωρίζουμε καλά ότι η εξάρτηση ως τρόπος ζωής είναι στενά συνδεδεμένη με την παραβατικότητα. Κυρίως όμως γνωρίζουμε ότι  η δύσκολη σχέση  των θεραπευόμενων  με το Νόμο είναι  σημαντικό κομμάτι της ψυχικής επεξεργασίας που θα κάνουν κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους προκειμένου να σταθούν ξανά όρθιοι και δυνατοί  σε μια δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα.

Στο 18 Άνω  οι θεραπευτές καθημερινά και συνεχώς υποστηρίζουν  τους θεραπευόμενους με υπομονή και  κουράγιο ώστε να «κρατηθούν»,  παρά τα όποια πισωγυρίσματά τους, στο δρόμο της απεξάρτησης και της αλλαγής.  Σ΄ αυτήν τη διαδικασία αλλαγής, χρειάζεται μια θεραπευτική ομάδα που  να αντέχει, να επεξεργάζεται και να νοηματοδοτεί τα πράγματα,  με εργαλείο τη θεραπευτική σχέση και με προϋπόθεση το σεβασμό στο θεραπευόμενο άρα και στο θεραπευτικό απόρρητο, βασική αρχή της ιατρικής, νοσηλευτικής και θεραπευτικής δεοντολογίας.

Προτείνουμε και παρακαλούμε για τη σοβαρότητα στην αντιμετώπιση κάθε γεγονότος  που παίρνει δημόσιο χαρακτήρα, αναλογιζόμενοι τη δύσκολη μάχη που δίνουν οι θεραπευόμενοι για τη ζωή τους κόντρα στον ψυχικό και σωματικό θάνατο».

Σχετική ανακοίνωση εκδόθηκε χθες και από τους επιστημονικά υπεύθυνους του «18άνω» Κατερίνα Μάτσα και Αλέκο Κυρούση, στην οποία καταγγέλλεται η προσπάθεια «να συνδεθεί το έργο της απεξάρτησης με την ‘υπόθαλψη’ από τους θεραπευτές της παραβατικότητας των θεραπευομένων και με την απαξίωση όλων των θεραπευομένων του 18ΆΝΩ ως ‘πλιατσικολόγων’».
«Το 18ΆΝΩ δαιμονοποιείται και εμφανίζεται ως κέντρο παρανομίας, όπου θεραπευόμενοι τοξικομανείς κατά τη διάρκεια μεγάλης διαδήλωσης της 12 Φλεβάρη  ενάντια στο δεύτερο μνημόνιο μετέφεραν «κλοπιμαία» σε ξενώνα της κοινωνικής επανένταξης του 18άνω!

Δύο μήνες μετά από αυτή τη διαδήλωση εμφανίστηκε κάποια αναφορά νοσηλεύτριας προς τη Νοσηλευτική Υπηρεσία του Ψ.Ν.Α. που κοινοποιήθηκε από τη Νοσηλευτική Υπηρεσία και μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων προς τη Διοίκηση του Ψ.Ν.Α., για να ακολουθήσει κατ’ εντολή του Υπουργού η Εισαγγελική έρευνα και η ΕΔΕ με το ερώτημα της «παύσης» κάθε υπευθύνου!

Μ’ αυτό τον τρόπο επιχειρείται να συνδεθεί το έργο της απεξάρτησης με την «υπόθαλψη» από τους θεραπευτές της παραβατικότητας των θεραπευομένων και με την απαξίωση όλων των θεραπευομένων του 18άνω ως «πλιατσικολόγων».

Επιχειρείται  να αναχθεί ο σεβασμός στο θεραπευτικό απόρρητο, βασική αρχή της ιατρικής και θεραπευτικής δεοντολογίας σε «όρκο τιμής» που απαιτήθηκε από την επιστημονικά υπεύθυνη (ηλεκτρονική έκδοση εφημ. Βήμα 7/4/2012) για την συγκάλυψη «εγκληματιών». Απαξιώνεται η ίδια η απεξάρτηση και η κοινωνική επανένταξη των απεξαρτημένων μέσα από ένα «στεγνό» πρόγραμμα και καλλιεργείται στη συνείδηση του κόσμου ότι ο τοξικομανής δεν γίνεται ποτέ καλά και ακόμα και αν ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης παραμένει «επικίνδυνο» άτομο. Καλλιεργούνται σκόπιμα εντυπώσεις ότι το 18άνω, η μεγαλύτερη δημόσια μονάδα απεξάρτησης, δεν επιτελεί θεραπευτικό  έργο αλλά «υποθάλπει εγκληματίες»!

Έτσι, αναβιώνουν όλα τα κοινωνικά στερεότυπα, που συντηρούν τον κοινωνικό ρατσισμό σε βάρος των τοξικομανών και στρώνουν το δρόμο σε «επιχειρήσεις- σκούπα».

Ως θεραπευτική ομάδα του 18ΆΝΩ  δηλώνουμε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι καμία επίθεση, απ’ όπου και αν προέρχεται, δεν πρόκειταιι να μας λυγίσει.

Οι χιλιάδες των τοξικομανών που έχουν απεξαρτηθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια με την βοήθεια του 18άνω και αποτελούν πλέον ενεργά μέλη της κοινωνίας, θεμελιώνοντας την καινούργια, χωρίς ουσίες ζωής τους σε αξίες και αρχές, μας δίνουν το κουράγιο να συνεχίσουμε να δουλεύουμε με αυταπάρνηση στην απεξάρτηση και στο 18άνω, παρά τους μισθούς πείνας, την διαρκή απειλή της απόλυσης μας από το Δημόσιο, την αναγκαστική συρρίκνωση των δράσεων της Μονάδας λόγω των μνημονιακών περικοπών που επιβάλλονται.

Θα έπρεπε να γνωρίζουν όλοι όσοι συκοφαντούν τη Μονάδα ότι η τοξικομανία ως τρόπος ζωής είναι στενά συνδεδεμένη με την παραβατικότητα, ενώ η θεραπεία απεξάρτησης κάνει τους  απεξαρτημένους ικανούς να βρίσκονται σε ρήξη με αυτήν, διεκδικώντας με ψηλά το κεφάλι, με αρχές και αξιοπρέπεια, τη θέση και το ρόλο τους μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η απεξάρτηση είναι μια δύσκολη διαδικασία αλλαγών σε όλα τα επίπεδα, όχι ευθύγραμμη, με άλματα προς τα εμπρός αλλά και πισωγυρίσματα στον παλιό τρόπο ζωής, που αντιμετωπίζονται από την θεραπευτική ομάδα, πάντα με επιστημονικά και θεραπευτικά κριτήρια για να ξεπεραστούν.

Ως 18ΆΝΩ, μαζί με τους απεξαρτημένους, τις οικογένειες, τους φορείς της απεξάρτησης, τον κόσμο της Επιστήμης της Τέχνης, του Πολιτισμού, το νομικό κόσμο, όλη την κοινωνία που αγωνίζεται να βγει από τις συμπληγάδες της κρίσης, θα δώσουμε τη μάχη για να υπερασπισθούμε  όχι μόνο το 18άνω αλλά ό,τι αυτό  αντιπροσωπεύει μέσα στην κοινωνία, την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή».

———————————–

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΣΥ ΨΝΑ

 ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 18 ΑΝΩ

 Οργανωμένο σχέδιο κατά του 18 Άνω, με σκοπό την κατασυκοφάντηση και απαξίωσή του και με απώτερο στόχο την συρρίκνωση και την ουσιαστική διάλυσή του βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη με ενορχηστρωτές τον ίδιο τον Υπουργό Υγείας Λοβέρδο, τη Διοίκηση του ΨΝΑ, γνωστά για τον πολιτικό ρόλο τους ΜΜΕ και, φυσικά, τους πάντα «πρόθυμους» και «γνωστούς» συνδικαλιστές του ΨΝΑ.

Είναι γνωστές οι διαρκείς επιθέσεις και η κατασυκοφάντηση που δέχεται από τα υπολείμματα των ανέκαθεν παρακυβερνητικών και κρατικοδίαιτων συνδικαλοπατέρων του ΨΝΑ, το 18 Άνω και η επιστημονική υπεύθυνη Κ. Μάτσα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτές οι επιθέσεις έχουν κλιμακωθεί την τελευταία περίοδο, μέσα από ύβρεις και υστερίες για ανύπαρκτα συμβάντα που επινοούνται για να προκαλούν θόρυβο και να δημιουργούν «κλίμα», εν μέσω μιας άνωθεν κατευθυνόμενης επιχείρησης συρρίκνωσης και περιθωριοποίησης των στεγνών προγραμμάτων και υποβάθμισης της απεξάρτησης στην απλή λήψη του υποκατάστατου και με το ταυτόχρονο πέρασμά της στους ιδιώτες.

Είναι σαφές ότι μέσω της ανάδυσης και, σε τελευταία ανάλυση, ‘κατασκευής’ συμβάντων όπως αυτό του 18 Άνω, επιδιώκεται η απαξίωσή του και η προετοιμασία του εδάφους για μαζικές απολύσεις (που δεν θα αφορούν μόνο το 18 Άνω, αλλά όλο το ΨΝΑ), στα πλαίσια των απολύσεων 15.000 δημοσίων υπαλλήλων μέσα το 2012 – που τώρα αφήνουν να ‘διαρρεύσει’ ότι μπορεί να χρειαστεί να φτάσουν τις 50.000.

Η επίθεση στο 18 Άνω, η στιγμή και ο τρόπος που διάλεξαν γι΄ αυτή την επίθεση, δεν μπορεί ν΄ αποχωριστεί από το πογκρόμ κατά των μεταναστών, των τοξικομανών και των αστέγων, από τον εγκλεισμό των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τη μετατροπή της χώρας σε χώρα στρατοπέδων, σε χώρα όπου, οι μόνοι που σε λίγο θα έχουν δουλειά, θα είναι όσοι είναι φύλακες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Είναι η πολιτική του μνημονίου που ταυτόχρονα καταστρέφει και σπρώχνει τη νεολαία στην τοξικοεξάρτηση, στο αλκοόλ, στο περιθώριο και στην αυτοκτονία, για την οποία πολιτική, στο χώρο της υγείας και της απεξάρτησης, τα στεγνά προγράμματα γίνονται αφόρητα, ‘πανάκριβα’, με ‘πολύ προσωπικό’, που πρέπει ν΄ απολυθεί και το 18 Άνω να καταντήσει μια μικρή μονάδα εντός του ΨΝΑ.

Γιατί το 18 Άνω τους είναι αφόρητο όχι μόνο ως κόστος, αλλά και ως φιλοσοφία και θεραπευτικός προσανατολισμός, που προάγει την αυτονομία και την χειραφέτηση.

Αυτό είναι το σχέδιό τους. Και δεν μπορούν να περιμένουν. Βιάζονται πολύ.

Και φυσικά, οι συνδικαλοπατέρες βγάζουν άξια το μισθό τους για το έργο που τους έχει ανατεθεί στην ‘νέα εποχή’…

Ρωτάμε: ποιος θα φταίει αν όλη αυτή η επιχείρηση κατασυκοφάντησης έχει ως αποτέλεσμα να διακοπεί (άμεσα ή έμμεσα) η θεραπεία των μελών της Κοινωνικής Επανένταξης με συνέπειες ακόμα και στη ζωή τους;

Λέμε

Κάτω τα χέρια από το 18 Άνω

Η ιστορία του αγκυλωτού σταυρού

Ευχετήριες κάρτες των αρχών τού 20^ού αιώνα με αγκυλωτούς σταυρούς.

Χάρτης με σημειωμένους τούς αρχαιολογικούς χώρους παγκοσμίως, όπου έχουν βρεθεί αγκυλωτοί σταυροί.

Κορινθιακό νόμισμα τού 590 π.Χ.  και μερικά από τα πολλά αρχαία ελληνικά αγγεία, που φέρουν αγκυλωτούς  σταυρούς. Πολλά αγγεία τής γεωμετρικής περιόδου, διακοσμημένα με αγκυλωτούς σταυρούς  υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών και σε πολλά άλλα Μουσεία τής χώρας.

O αγκυλωτός σταυρός στην ινδουιστική θεότητα Γκανέσα

Αγκυλωτοί σταυροί στην Ασία. Αριστερά άγαλμα τού Βούδα στο Χονκ Κονγκ και δεξιά βουδιστικός ναός στη Νότια Κορέα.

Επάνω σειρά : Αριστερά : Κινέζικο αγγείο τής νεολιθικής περιόδου τής Κίνας (2.165-1.965 π.Χ.).  Mέση: Μέρος ενός κινέζικου μεταξένιου υφάσματος, που απεικονίζει 29 κομήτες. Στη φωτογραφία φαίνονται τέσσερις από αυτούς, εκ των οποίων ο αριστερός φέρει αγκυλωτό σταυρό. Δεξιά: Ινδουιστική, όπως κι η αμέσως κάτω απ΄ αυτή στη μεσαία σειρά. Μεσαία σειρά: Αριστερά: από την Ινδία (2.000 πΧ). Μεση: από τη  Μεσοποταμία (4.000 πΧ).  Κατω σειρά: Αγκυλωτοί  σταυροί  Ινδιάνων (η  αριστερή κι η μεσαία  από  Ινδιάνικα χαλιά).

Η θεά τού έρωτα, Αφροδίτη, με ενδυμασία γεμάτη αγκυλωτούς σταυρούς

Κυρία Μαρία,

παιδί γονιών,

γονέα παιδιών.

Ο κύκλος που άνοιξε,

ο κρίκος που έσπασε.

Καλό δρόμο

για όσους τον χάσανε.

Πατέρα.

Κάποιο βράδυ περιμένω να μου πεις ένα Αισώπειο ψέμα.

Ν’ αποκοιμηθώ.

Εδώ κι ένα χρόνο που κλείνεις από τη σιωπή που μας επέβαλες, τα εγγόνια σου στα σύννεφα ψάχνουν για ατέλειες.

Τα παραμύθια έπονται.

Και τα ψέματα. Σαν τα τεντωμένα σκοινιά. Στο τσίρκο των Πάσχα τους.

Η τοπική μας εθιμική λογική στην Αίγινα, προσαρμοσμένη στην οικουμενικά, αναζήτηση του τίποτα κι αντλώντας τις καρικατούρες διαδικασιών συλλογικού καθαρμού, φτάνει εκεί που η εφαρμογή της φέρνει στα όρια της τη λατρεία της αδρεναλίνης.  Αυτής, της απομίμησης της ζωής. Όπως οι βομβιστές, έτσι και το ποίμνιο με τα πλαστικά ρούχα ανανεώνει την τοπική σύμβαση. Έτσι και το άγιο φως που ανάφτηκε με τον άγιο αναπτήρα κι έρχεται στην Αίγινα με τιμές αρχηγού κράτους και συνοδεύεται από μπάτσους και παπαδαριό ως απομίμηση λατρείας. Ο Χριστός μπορεί να περιμένει.

Αναδημοσιεύεται ένα επίκαιρο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά, το οποίο δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, το 2000

 

Τώρα που ο πασχαλινός λαογραφικός οίστρος των ΜΜΕ έχει καταλαγιάσει, θα μπορούσε ίσως να τεθεί διακριτικά το ερώτημα: Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στο φολκλορικό στοιχείο και στον θρησκευτικό πρωτογονισμό; Κι αν ο θρησκευτικός πρωτογονισμός «πουλάει» ως τηλεοπτικό θέαμα, πρέπει οπωσδήποτε να εξωραΐζεται, να νομιμοποιείται και να εδραιώνεται σαν πολύτιμο λαογραφικό δεδομένο, σαν αυταξία «παράδοσης»; Πώς μπορεί μια κοινωνία να υπερασπίσει το επίμοχθο άθλημα της μεταφυσικής αναζήτησης, να το διασώσει από τη σύγχυση των ορίων εμπειρικής παράδοσης και πρωτόγονων εθισμών, να αντισταθεί στη βεβήλωση της πνευματικής της κληρονομιάς από «γραφικές» εκρήξεις σκοτεινών ορμεμφύτων;

Τρέχουν οι τηλεοπτικές κάμερες κάθε Μεγάλη Εβδομάδα σε χωριά όπου καίνε τον Ιούδα, σε πόλεις όπου σπάνε στους δρόμους κανάτια και στάμνες για να «προεορτάσουν« την Ανάσταση, σε γειτονιές όπου η περιφορά των επιταφίων εξελίσσεται σε προγραμματισμένη μάχη ανάμεσα σε ενορίες, με βαρελότα και κροτίδες. Κάθε χρόνο ανακαλύπτουν και καινούργιες φολκλορικές ιδιομορφίες θρησκευτικού πρωτογονισμού και κατακλύζεται η μικρή οθόνη με κάθε είδους εκτρωματικές βεβηλώσεις της πνευματικής παράδοσης των Ελλήνων.

Η θεαματικότητα νομιμοποιεί και κολακεύει τον πρωτογονισμό, ο πρωτογονισμός τρέφει τη θεαματικότητα. Στους περισσότερους ναούς στην Ελλάδα, τη νύχτα της Ανάστασης, ο πασχάλιος όρθρος και η λειτουργία (εκπληκτικά κορυφώματα τουλάχιστον ποίησης, μέλους, δραματουργίας) πνίγονται στον αποκρουστικό ορυμαγδό βαρελότων, κροτίδων, ρουκετών, πυροτεχνημάτων. Είναι πια αυτονόητο έθιμο, παγιωμένο φολκλόρ. Ο κρετινισμός των αυτουργών δεν αναχαιτίζεται με εκκλήσεις των κληρικών και αστυνομικές απαγορεύσεις, ούτε με τους αριθμούς των κάθε χρόνο θυμάτων. Το ελληνικό Πάσχα έχει ταυτιστεί με αυτή την έκρηξη των ενστίκτων άγριας ηδονής που χαρίζει στα πρωτόγονα στίφη ο κρότος και η λάμψη.

Μάλλον δεν θα υπήρχε νουνεχής Έλληνας, πιστός ή άθεος, που θα κάκιζε τους ποιμένες του εκκλησιαστικού σώματος αν προανήγγελαν και εφάρμοζαν με συνέπεια «αφορισμό» (αποκοπή από κάθε μετοχή στην εκκλησιαστική κοινωνία) όσων ασυνείδητων βανδάλων βεβηλώνουν την κορυφαία για την Εκκλησία πασχάλια Εορτή. Δεν είναι τα άσεμνα βιβλία, η αφελής συκοφάντηση της εκκλησιαστικής εμπειρίας από επιδειξιομανείς μετριότητες, που απειλούν τη ζωντανή δυναμική της ευαγγελικής πανανθρώπινης ελπίδας. Πραγματική απειλή που απαιτεί «αφορισμό» (να τεθεί εκτός ορίων του εκκλησιαστικού γεγονότος) είναι ο πνιγμός αλλοτρίωσης της αναστάσιμης μαρτυρίας μέσα στη φρενίτιδα του δήθεν φολκλορικού πρωτογονισμού.

Αλλά ο πρωτογονισμός των απαιτήσεων της ορμέμφυτης εγωτικής θρησκευτικότητας μοιάζει να έχει διαβρώσει τη νοοτροπία ακόμα και των εκκλησιαστικών ποιμένων. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι ανέχονται σαν αυτονόητη πρακτική (αν δεν κολακεύονται κιόλας) να λιτανεύουν τον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής πλαισιωμένοι από ένοπλα στρατιωτικά αγήματα και φιλαρμονικές που παιανίζουν πένθιμα κοσμικά εμβατήρια; Αν συγκρίνει κανείς τη βάναυση ευτέλεια αυτής της «θεαματικότητας» με το πρωταρχικό νόημα της περιφοράς (πένθιμη αλλά και θριαμβική δραματουργία τρυφερής ανταπόκρισης στον μανικό έρωτα για τους ανθρώπους του Νυμφίου της Εκκλησίας) καταλαβαίνει τον τραγικό εκβαρβαρισμό της ελληνικής παράδοσης.

Ο θρησκευτικός πρωτογονισμός καταλύει ανενδοίαστα τον ιλιγγιώδη πολιτισμό της πανάρχαιας εκκλησιαστικής τάξης για χάρη του εντυπωσιασμού, της ανόητης φαντασμαγορίας, των γλυκερών συναισθηματισμών, της ηθικοδιδακτικής παιδαριωδίας. Και οι ποιμένες μοιάζει να μην καταλαβαίνουν ούτε τη γλώσσα που καταγγέλλει την αλλοτρίωση. Είναι απόλυτα συμφιλιωμένοι με τη μεγαφωνική βαναυσότητα, με τα ηλεκτρικά καντήλια, τους θηριώδεις πολυελαίους, το κιτσαριό των πλαστικών διακοσμήσεων στους ναούς. Διαβάζουν «χύμα» με συναισθηματικά τονισμένη απαγγελία το Ευαγγέλιο και τις λειτουργικές ευχές, γιατί θέλουν να «διδάξουν», να προπαγανδίσουν έννοιες – δεν υποψιάζονται τη διαφορά της εμμελούς ανάγνωσης που κρύβει τον ανθρωποκεντρικό ψυχολογισμό και επιτρέπει να κοινωνείται το κείμενο. Αλλοιώνουν τη λειτουργική δραματουργία με προσθήκες επίδειξης ατομικής ευσέβειας, παρεμβάλλουν τις δικές τους κηρυγματικές αφέλειες, διασπώντας τη δραματική συνοχή ακόμα και των εκπληκτικών εσπερινών ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας.

Τα τελευταία χρόνια στις επισημοποιημένες εκδηλώσεις θρησκευτικού πρωτογονισμού προστέθηκε και η μαγική παγανιστική τελετουργία της μεταφοράς του «αγίου φωτός»από τα Ιεροσόλυμα στην Αθήνα. Ειδικό κρατικό αεροσκάφος μεταφέρει τη φλόγα και στην άφιξή της αποδίδονται τιμές υποδοχής αρχηγού κράτους! Δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να θυμίσει στους θρησκεμπόρους του θεάματος τα στοιχειώδη της εκκλησιαστικής αλήθειας: Οτι κάθε τοπική ευχαριστιακή σύναξη είναι η «καθολική Εκκλησία», η πραγμάτωση και φανέρωση της «καθόλου» ευαγγελικής ελπίδας, ολόκληρου του τρόπου της υπάρξεως που συνιστά την Εκκλησία. Και όταν ο προεστός καλεί: «Δεύτε λάβωμεν φως», δεν μοιράζει κάποια μαγική φλόγα με επίσημες πατέντες θαυματουργού προέλευσης, αλλά προσκαλεί τους πιστούς να εικονίσουν αισθητά τον φωτισμό της ζωής και της ύπαρξής τους που τον αντλούν από την κοινή τράπεζα της εκκλησιαστικής τους κοινότητας.

Στην τοπική Εκκλησία των Ιεροσολύμων ο προεστός μεταδίδει στους πιστούς τη φλόγα από την κανδήλα που συντηρείται ακοίμητη μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Αλλά το σημερινό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων φαίνεται να εισηγείται μια καινούργια αιρετική διδασκαλία «μετουσίωσης» ( transubstantiatio ) αυτής και μόνο της δικής του φλόγας κατά παγκόσμια αποκλειστικότητα. Προσφέρει θαύμα που συντελείται τακτά κάθε χρόνο στον ίδιο τόπο και παράγει αισθητό είδωλο λατρείας για λαϊκή κατανάλωση. Ίσως η σημερινή τραγική παρακμή αυτού του Πατριαρχείου, η εκκλησιαστική του ανυπαρξία και η μουσειακή του συντήρηση από τον ελλαδικό εθνικισμό σε βάρος του αυτόχθονου αραβικού εκκλησιαστικού πληρώματος, να επιβάλει ακόμα και τη διολίσθηση στην ειδωλολατρία, προκειμένου να κερδηθεί ο εντυπωσιασμός του θεάματος. Ισως να εξυπηρετούνται με τεχνικές μεθοδευμένης δημοσιότητας και ιδιοτελείς φιλοδοξίες υποψηφιοτήτων για τον εκεί πατριαρχικό θρόνο.

Το σίγουρο είναι ότι ο θρησκευτικός πρωτογονισμός εκτοπίζει ραγδαία την αλήθεια και μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας.

*Δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2000 στην εφημερίδα: «Καθημερινή»

Χθες ο δάσκαλος Σάββας Μετοικίδης έδωσε τέλος στη ζωή του. Κανείς δεν μπορεί να το πιστέψει ακόμα…

Για το Σάββα…

Το προεκλογικό ντεμπούτο τους στην παραλία της Αίγινας όπως μάθαμε, πραγματοποίησαν με την εντυπωσιακή συνδρομή στελεχών και μελών από τον Πειραιά, τα ντόπια ανθρωποειδή χρυσαύγουλα στην παραλία της Αίγινας. Η Νέα Εποχή, δημοσίευσε κιόλας την ανακοίνωση συμμετοχής τους, στο ψηφοδέλτιο της εκλογικής περιφέρειας Α’ Πειραιά. Το πόρταλ ανέφερε ως γεγονός, απλά, την παρουσία των φασιστών που έκαναν την εμφάνισή τους στο ιστορικό κέντρο της Αίγινας. Η έμμεση διαφημιστική εκστρατεία των επιγόνων του Αδόλφου Χίτλερ, των απογόνων των ταγμάτων ασφαλείας, των συνεργατών των Ναζί, της Χούντας, καταγράφεται ως ακόμα μια μαύρη σελίδα της τοπικής μας «αντικειμενικής» ενημέρωσης. Είναι μέχρι να δούμε τη σβάστικα υψωμένη στο δημαρχείο της Αίγινας.

Στο μαγαζί «Αλχημεία» (πρώην «Λειδινός»), όπως ακούγεται, σταβλίστηκαν τελικά τα χρυσαύγουλα που ήρθαν από τον Πειραιά μαζί με τις ντόπιες ανεγκέφαλες ορντίναντσες τους, στην Αίγινα. Μαζί τη διαφήμιση που τους έγινε από τη Νέα Εποχή, το Πόρταλ και τον Αιακό-Ρεξ, το μαγαζί με το ελληνοπρεπέστατο όνομα «Αλχημεία» (όπως λέμε, Αλ Αράμπια) έπαιξε σωστά το ρόλο του χώρου για την επαφή φασιστών από την Αίγινα και τον Πειραιά. Κι αυτό καταγράφεται…

μετάφραση:

Είμαι Λοσαντζελιώτισσα αλλά ενίοτε μου βγαίνει η ελληνίδα από μέσα μου και κάποιες φορές η αιγινήτισσα. Περνάω δύσκολες ημέρες γιατί στα πάρτι που πηγαίνω διάφοροι ομογάλακτοί μου την ώρα που πάω να πιω λιγάκι ούζο με κοιτούν χαμογελώντας. Κάθε φορά που πάω να βάλω Άντζελα Δημητρίου στο σιντι πλέιερ, μειδιούν ειρωνικά εναντίον της χώρας μου. Όταν φοράω τη φουστανέλα στις γιορτές, οι βέροι λοσαντζελιώτες μου λένε: «Κατερίνα δεν είναι σικ». Όμως η χώρα μου περνάει κρίση κι εγώ μαζί της. Ολοένα και λιγότεροι με ζητούν για διαφημιστικό. Ολοένα και λιγότεροι μου ζητάνε να παίξω στην τηλεόραση κι η θεία μου κάθε φορά που με παίρνει τηλέφωνο από την Αίγινα, όλο και παραπονιέται: «Κάμον σουίτ χάρτ έχω καιρό να σε δω στο τελεβίζιον». Εμείς, οι έλληνες εδώ στο Λος Άντζελες δίνουμε τη μάχη μας κάθε μέρα. Θέλω δουλειά ρε! Σαμπουάν, μπύρες, καλλυντικά, καπότες, βιολογικά μαρούλια, χάι τεκ, βιτάμ, ό,τι να ναι διαφημίζω. Και καλύτερα από τον μαλάκα τον καναδέζο που θα δείτε παρακάτω

Κατερίνα (η γνωστή σας, Χελλένε)

απαγγελία πατριωτικής ποίησης και τραγούδι από την κυρία Άντζελα Δημητρίου

Η πομπή προς τη γνώση

Στίχοι, μουσική: Αλέκος Τζιόλας
(Αξιοκρατία έχουμε, ανθρωπιά μας λείπει.
Επινοήσαμε την αξιοκρατία, για να κρύβουμε
το μίσος μας προς την ισότητα)

Βλέπεις τα παιδιά σχολειό να πηγαίνουν με τις τσάντες
Και το χρέος το βαρύ κρεμασμένο στους ιμάντες
Από πίσω κι οι γονείς φορτωμένοι αγωνία
Μην τυχόν το σπλάχνο τους αδικήσει η κοινωνία
Και πιο πίσω αθέατοι νομοθέτες κι υπουργεία
Οι φανφάρες οι πολλές κι ιθυνόντων πανουργία
Κι όλα πάνε μια χαρά, μια χαρά και δυο τρομάρες
Μα δεν είσαι για να δεις, όταν παίζουν τις γαϊδάρες
Παιδεία, παιδεία, ψωμί, ελευθερία
Παιδεία, παιδεία, πρωτιές και αριστεία
Παιδεία, παιδεία, ψωμί, ελευθερία
Παιδεία, παιδεία, οι πρώτοι στα ηνία

Όπου υπάρχει άμιλλα, εκεί υπάρχει και μια νίκη
Λέει γνωμικό σοφό του μεγάλου Σταγειρίτη
Τι κι αν λίγοι οι νικητές κι οι ηττημένοι πλήθος πάντα
Συ τους λίγους θα κοιτάς κι όλοι οι άλλοι παν στην μπάντα
Να `ταν πρώτοι και αυτοί τους επαίνους μας να έχουν
Στη ζωή επάξια μία θέση να κατέχουν
Κοινωνία είν` αυτή κι όλους μας δε μας χωράει
Κι αν πηγαίνει πιο μπροστά πάντα με τους λίγους πάει
Παιδεία, παιδεία, ψωμί, ελευθερία
Παιδεία, παιδεία των πρώτων η εξουσία
Παιδεία, παιδεία, ψωμί, ελευθερία
Παιδεία, παιδεία των λίγων δυναστεία

Μην ξεχνάς στην άμιλλα κι η ματιά μας αγριεύει
Σαν το ένστικτο ξυπνά κι όλο πιο πολύ θεριεύει
Τότε νιώθεις τη χαρά ν` ανεβαίνεις πάνω σ` άλλους
Στους μικρούς και στους πολλούς, μα ποτέ και στους μεγάλους
Κι έτσι πάντα οι γνωστικοί αγαθούς θα καβαλάνε
Κι οι υπουργοί με τους γονείς δος τους να χειροκροτάνε
Π` αντικρίζουνε παιδιά πάνω σ` άλλα να `ν` καβάλα
Ούτε γάτα ούτε ζημιά, όλα είναι μέλι, γάλα
Παιδεία, παιδεία, ψωμί, ελευθερία
Παιδεία, παιδεία των άριστων η βία
Παιδεία, παιδεία, οι πρώτοι στα ηνία
Παιδεία, παιδεία, σπουδές στην ανεργία

Από τους αντιμνημονιακούς ναζιστές, χρυσαυγίτες που διεκδικούν το χρίσμα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, τους ακόλουθους του πλούσιου φασιστάκου Καμμένου που υπόσχεται ένα φιλελεύθερο παράδεισο, τις κλαίουσες γοργόνες του ΠΑΣΟΚ και της δεξιάς που μας βεβαιώνουν ότι θέλουν να βάλουν, με το Μνημόνιο την Ελλάδα, στον ίσιο δρόμο μέχρι και την αριστερά που είτε με τη λογική της ολίγον εγκύου για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, είτε με την πούρα αντιμνημονιακή αντίληψη της λαϊκής εξουσίας, προβάρουν στο τσίρκο του Κοινοβουλίου. Και μάλιστα σε μια εποχή που το ίδιο το κοινοβούλιο απαξιώνει κάθε έννοια αστικής νομιμότητας και δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, σε μια εποχή που οι εκλογές ανακοινώνονται στο πόδι, σε μια εποχή που αυξάνονται τα χρήματα για τη χρηματοδότηση των ταξιδιών των κομματαρχών και την αγορά ειδών πολυτέλειας από τις πουτάνες τους. Και έχουν το θράσος να ζητούν την ψήφο από εμάς που δεν έχουμε ακόμα το θάρρος να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Αυτή την περίοδο που δεν έχουν τίποτε να τάξουν μιας και έχει κλείσει η στρόφιγγα με τις υποσχέσεις εργασίας, οι μνημονιακοί κυρίως υποψήφιοι διεκπεραιώνουν με το αζημίωτο, μια βρομοδουλειά για λογαριασμό του κόμματός τους. Αυτό της αειφόρου παραγωγής εφεδρειών ενώ κατοχυρώνεται μέσω των μίντια, ως αντίπαλο δέος η Χρυσή Αυγή, ο κοινοβουλευτικός και στιγματισμένος εκπρόσωπος του αντιμνημονιακού.

Με καλές και κακές προθέσεις ο κόσμος της διαμεσολάβησης αποδεικνύεται όλο και πιο ανίσχυρος να επιλύσει τα προβλήματα, να μας δώσει επίγνωση των αιτιάσεων. Πάντα όμως ισχυρός για να τα επιδεινώνει. Κι εμείς άβουλοι, μοιραίοι κι ακόλουθοι. Προς το παρόν, όμως…

Μιας και «μπαίνεις» στη σχεδία, και έχεις το θράσος να πιστεύεις ότι η «αρνητική διαφήμισή» της «σας» βοηθάει, δες κι αυτό και προώθησέ το παντού. Ως διαφήμιση βέβαια, πάντα.