Η Σχεδία δημοσιεύει για τους λιγοστούς φίλους και φίλες της ένα μικρό αρχείο για τον κοινωνικό αποκλεισμό στην Αίγινα διότι είναι σημαντική η γνώση για τα πραγματικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν την περίοδο από το φθινόπωρο του 2003 ως και το τέλος του καλοκαιριού του 2004, στο νησί. Εκείνη την περίοδο η Σχεδία, η Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας που την εξέδιδε, καθώς και κάποιοι συμπολίτες (136 υπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης προς τους ψυχασθενείς του οικοτροφείου εναντίον περίπου 4.000 υπογραφών εναντίον της εγκατάστασης) στοχοποιήθηκαν από τους υποκινητές των επεισοδίων κατά της εγκατάστασης 14 ψυχασθενών στο Οικοτροφείο της εταιρίας «Κλίμακα». Οι παραπάνω αγωνίστηκαν ενάντια στο στίγμα, αρνούμενοι παράλληλα να παίξουν το παιχνίδι του χρήσιμου ηλίθιου για λογαριασμό ενός επιχειρηματία της ψυχικής υγείας. Το ίδιο και τώρα αρνούνται να παίξουν το ρολάκι του χρήσιμου αντιρατσιστή για λογαριασμό σκοτεινών και ύποπτων επιδιώξεων, όπως αυτά δεν φαίνονται σε αναρτήσεις φαινομενικά άσχετες με την επικαιρότητα.

Τώρα το οικοτροφείο έκλεισε όπως κλείνουν πολλές τέτοιες δομές κι αυτό, την περίοδο της κρίσης που διανύουμε, συντίθεται με όλα τα επακόλουθα, ως τραγωδία. Εκατοντάδες άστεγοι διωγμένοι από τις δομές ψυχικής αποκατάστασης, δίπλα σε άλλους, συνθέτουν μια πόλη αστέγων μέσα στην πόλη.

Στη διάρκεια της μικρής ζωής του, το οικοτροφείο ήταν σαν να μην υπήρχε. Ούτε εκδορές, ούτε σημάδια φαίνεται να απέκτησαν από τους «επικίνδυνους τρελούς του Κανελά», ούτε υπήρξαν επιθέσεις από ανήμπορους δυστυχισμένους που βρήκαν για λίγο χρονικό διάστημα στέγη, τροφή, νοσηλεία και μια σχετική σπιτική φροντίδα. Ένας μοναχά από τους πρωτοστατούντες έχει ζητήσει συγγνώμη (Δ. Καλαφάτης). Για τους υπόλοιπους, ακόμα, είναι σαν να μην έγινε τίποτε…

Για τους εχθρούς της, η Σχεδία, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να τους υπενθυμίσει -όχι όλα αυτά που ήδη τα ξέρουν,αλλά- ότι η ζωή είναι απίστευτα μικρή κι οι προορισμοί της κοινοί. Για όλους μας.

ΥΓ: Και κάτι για την …ιστορία, που απευθύνεται σε εξυπνάκηδες που νομίζουν ότι ξέρουν όλα όσα συμβαίνουν, στην Αίγινα. Στο ΜΙΡΑΝΤΑ, δεν παραθέρισαν οι τρόφιμοι του οικοτροφείου της Κλίμακας αλλά τρόφιμοι ΔΗΜΟΣΙΟΥ οικοτροφείου που με πολύ κόπο και εθελοντική (εκτός ωραρίου εργασίας) και επιστημονική φροντίδα λίγων αγωνιστών γιατρών, ίδρυσε το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (το Δαφνί). Είχαν έρθει ως πελάτες του ξενοδοχείου με την επίβλεψη ψυχιάτρου, νοσηλευτών και βοηθητικού προσωπικού που εργαζόταν στον ξενώνα. Ήταν ίσως από τους τελευταίους που έζησαν αυτό το προνόμιο να κάνουν διακοπές με έξοδα του προγράμματος Ψυχαργώ. Η Σχεδία βρέθηκε εκεί και συνομίλησε με τον υπεύθυνο ψυχίατρο. Αποτέλεσμα αυτού είναι κείμενο (με τίτλο: «Συμπεράσματα από μια διαφωτιστική συζήτηση με ‘’θεσμικό’’ παράγοντα στο χώρο της Υγείας») που δημοσιεύτηκε στην έντυπη Σχεδία (5^ο τεύχος) όπως και στην παρούσα ανάρτηση και αναφέρεται γενικά στην κατάσταση του χώρου της ψυχικής υγείας.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ>>>>> Read the rest of this entry »

ΠΟΡΟΣ 19/01/2012

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ                                       

ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΠΟΡΟΥ

 ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ:29                                                    

Αριθμ. 941*23/2/1999

Τ.Κ. 180 20

ΤΗΛ.: 6978737673

22980 22020

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 1999 – 2011

1997 – Δημιουργείται πυρήνας πολιτών για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Γενάρης 1998 –  Καταθέτουμε προτάσεις στον Δήμο Πόρου για τον τουρισμό.

Φλεβάρης 1998 – Κατάθεση στο Πρωτοδικείο καταστατικού για έγκριση του Συλλόγου.

1999 23/3/ – Έγκριση από το Πρωτοδικείο.

Απρίλης – Εκλογές για Δ.Σ. Γνωστοποίηση σε όλες τις αρμόδιες αρχές με (αρ. Πρ.) 1-2-3 της ίδρυσης του Συλλόγου καθώς και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, καταγγέλλοντας την αδιαφορία των πολιτικών και των υπηρεσιών του Δημοσίου.

25/11/1999 – (ΑΡ. ΠΡ. 4). Γνωστοποίηση στους Δήμους Πόρου και Τροιζήνας καθώς και σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου την απόφαση του Δ.Σ. του συλλόγου σχετικά με τα εξής:

1)  Την απομάκρυνση του ιχθυοτροφείου στο Βίδι γιατί δεν τηρούσε τους όρους για την προστασία του περιβάλλοντος προκαλώντας τεράστια ζημιά στο οικοσύστημα και για την απαράδεκτη λειτουργία του σε περιοχή αρχαιολογική, τουριστική και φυσικού κάλλους. Ο αγώνας αυτός δικαιώθηκε μετά από 12 χρόνια με την απομάκρυνση του Γενάρη του 2011.

2)  Την καθυστέρηση των εργασιών του βιολογικού.

3)  Την απαράδεκτη εμφάνιση της προβλήτας στην Πούντα που δυσφημούσε το νησί.

4)  Παραβάσεις στα τραπεζοκαθίσματα από ευνοούμενους σε βάρος άλλων.

5)  Το ωράριο των λεμβούχων καταθέτοντας πρόταση για διανυκτέρευση.

6)  Την ύπαρξη αυθαιρέτων στις περιοχές παιδική χαρά, Νεώριο, στις πλαζ κλπ.

7)  Παραβάσεις στον Κ.Ο.Κ, στο Κ.Υ. κλπ.

21/2/2000  – (ΑΡ. ΠΡ. 5) Καταγγελία στο ΥΠΕΧΩΔΕ για σωρεία παραβάσεων τόσο στην θάλασσα όσο και στο δάσος.

23/3/2000 – Καταγγέλλουμε με ανοικτή επιστολή όλους τους φορείς, πολιτευτές και βουλευτές της περιοχής για την αδιαφορία τους στα προβλήματα των πολιτών -ειδικά των ΝΕΩΝ-, για την ανεργία, το ασφαλιστικό, τα προβλήματα στην τουριστική ανάπτυξη, το περιβάλλον κλπ.

2001 – Καταγγέλλουμε την Κυβέρνηση για το ασφαλιστικό και την κομπίνα στο χρηματιστήριο, τον Δήμο Πόρου για την αδιαφορία στο υδραγωγείο (με τον καρκινογόνο αμίαντο), τον βιολογικό, την μη ανάπλαση της Πούντας την επικινδυνότητα στον Τουρκόδρομο και πολλά άλλα. Τελικά οι προσπάθειες μας ενάντια στον αμίαντο άρχισαν να αποδίδουν το 2010

2002 – 2003 – Προσφεύγουμε στον Συνήγορο του Πολίτη για την αδιαφορία των υπηρεσιών του Δημοσίου για την παρανομία (χωρίς άδεια λειτουργίας) του ιχθυοτροφείου στο Βίδι και την τεράστια καταστροφή που προκαλεί καθώς και για τους Δήμους Πόρου και Τροιζήνας που δεν έπαιρναν θέση παρ’ όλες τις εισηγήσεις μας.

2004 – 2005 – Ρωτάμε και καταγγέλλουμε τον Δήμο Πόρου για το βιολογικό, για τα νιτρικά στο νερό, το γηροκομείο, την επικινδυνότητα των καλωδίων της ΔΕΗ στο δάσος και προτείνουμε την αντικατάσταση τους με Γαλλικής τεχνολογίας που δυστυχώς έγινε μετά από την μεγάλη πυρκαγιά,  όχι όμως σε όλο το δίκτυο.

2006 – 2007 – Καταγγέλλουμε την κεντρική εξουσία (ΑΡ. ΠΡ. 12) για το ασφαλιστικό, τα δομημένα ομόλογα και τον Δήμο Πόρου για το κυκλοφοριακό, για την ασυδοσία ορισμένων επαγγελματιών που είχαν κλείσει με τραπεζοκαθίσματα τους διαδρόμους εμποδίζοντας τα άτομα με αναπηρία ,τις μητέρες με τα καροτσάκια και τους ηλικιωμένους κλπ και μπήκε κάποια τάξη με παρέμβαση του εισαγγελέα. ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΗΤΑΝ ΕΠΩΝΥΜΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗΚΑΜΕ

Ακολουθούμε την πρωτοβουλία Πολιτών και Συλλόγων του Γαλατά κατά της τοποθέτησης ανεμογεννητριών στις Αδέρες, για την τεράστια καταστροφή που θα προκαλέσει στο οικοσύστημα.

Καταγγέλλουμε και τους δύο Δήμους για την αδιαφορία τους!

Παρά τις προσπάθειές μας αντί –έστω- να έχει κάποιο όφελος η τοπική κοινωνία με την τοποθέτησή τους, η ΔΕΗ αυξάνει από 1/1/2012 κατά 15% τα τιμολόγιά της.

2008 – 2009 – Καταγγέλλουμε την κεντρική εξουσία για αδιαφορία στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και τους τα έχουμε γνωστοποιήσει για: το Κ.Υ., τον παιδίατρο, το ΠΙΚΠΑ, για την μη συνταγογράφηση από γιατρούς, για την μη τήρηση των νόμων και των διατάξεων στις ιχθυοκαλλιέργειες.

Πρωτοστατήσαμε μαζί με τον σύλλογο «Πρωτοβουλία-Πόρος» στη δημιουργία της «Πρωτοβουλίας για την Προστασία του Θαλασσίου Περιβάλλοντος του Πόρου» και από τότε μπήκαμε και οι δυο σύλλογοι δυναμικά στον αγώνα για την αποκατάσταση της φυσικής μορφής του νησιού μας. Απαιτούμε και πετυχαίνουμε μαζί με τον σύλλογο επαγγελματιών αλιέων, την ανάκληση της απόφασης που είχε πάρει το 2007 ο Δήμος Πόρου υπέρ των ιχθυοκαλλιεργειών. Έκτοτε συνυπογράφουμε όλες τις αιτήσεις ακύρωσης που υποβάλλονται στο ΣΤΕ για την απομάκρυνση των ιχθυοτροφείων.

4/10/2008 – Οργανώνουμε συλλαλητήριο μαζί με την «Πρωτοβουλία» με μεγάλη συμμετοχή πολιτών και επιδίδουμε ψήφισμα με χίλιες υπογραφές στον υπουργό Προκόπη Παυλόπουλο στην διάρκεια Συνεδρίου των Περιφερειαρχών και Νομαρχών για να μην μπει ο Πόρος στην Β1 Ζώνη Βιομηχανική περιοχή του Χωροταξικού του Τουρισμού που μας είχανε εντάξει και το κατορθώσαμε. Καταγγέλλουμε την αδιαφορία του δημάρχου που εξακολουθεί -μέχρι και τώρα- να είναι υπέρ των ιχθυοκαλλιεργητών και να θάβει την προοπτική της τουριστικής ανάπτυξης.

Καταγγέλλουμε τον Δήμο Πόρου για αδιαφορία του στην ανακύκλωση, την καθαριότητα, το κυκλοφοριακό, για την επικινδυνότητα του Τουρκόδρομου, το βιολογικό κλπ.

2010 – 2011 – Από κοινού με την «Πρωτοβουλία» υπογράφουμε την προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας για τις παρανομίες των ιχθυοκαλλιεργειών, καταγγέλλουμε και μηνύουμε για την χρήση της δηλητηριώδους ΦΟΡΜΟΛΗΣ από τα ιχθυοτροφεία (ΔΙΑΣ ΑΕ), καθώς και για σωρεία παραβάσεων. Καταγγέλλουμε τον Δήμο Πόρου για την ανοικτή πλέον στήριξη στους ιχθυοκαλλιεργητές εις βάρος του τόπου.

Καταγγέλλουμε την Κυβέρνηση για υπογραφή του Μνημονίου τον Μάιο του 2010 και τις τρομακτικές επιπτώσεις που είχε στους εργαζόμενους στους συνταξιούχους και γενικά στην οικονομία.

Κάνουμε 3 συνεχόμενες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με σημαντική συμμετοχή ενάντια στα μέτρα που λαμβάνονται

Τον Νοέμβρη του 2011 δημιουργούμε την ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΟΡΟΥ, η οποία και λειτουργεί με αρκετή επιτυχία, σαν πρώτο βήμα σειράς εκδηλώσεων που σκοπό τους έχουν την αφύπνιση και την συναδέλφωση των πολιτών στους δύσκολους καιρούς που περνάμε

Όλα αυτά τα χρόνια συμπαρασταθήκαμε και βοηθήσαμε άτομα με αναπηρία, δικαιούχους σύνταξης που την είχε απορρίψει το ταμείο τους από την αδιαφορία και ανευθυνότητα των αρμοδίων υπαλλήλων, δικαιούχους επιδόματος ανεργίας και πολλά άλλα. Από τον πρώτο χρόνο ο Σύλλογος πολεμήθηκε βρώμικα από οικονομικά συμφέροντα και από κομματάρχες, καθώς και από Δημοτικούς παράγοντες στων οποίων τα συμφέροντα εναντιωθήκαμε.

Έχοντας ο Σύλλογος τη συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών που με το μάζεμα εκατοντάδων υπογραφών στάθηκε όρθιος, χαλώντας τα σχέδια των διεφθαρμένων ολιγάρχων και του γνωστού δημοσιογράφου που τους επρόβαλε.

Μέλη του Συλλόγου μας είναι εθελοντές (πυροσβέστες, αιμοδότες κλπ) όπου χρειάζεται προσφέρουν. Τα τελευταία χρόνια ο Σύλλογος έχει εμπλουτισθεί και στελεχωθεί με νέα και άξια μέλη που όραμα έχουν ένα καλύτερο αύριο για τον τόπο και τους πολίτες.

Παρά τις προσπάθειές μας όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθούν να εκκρεμούν αναπάντητα τα ερωτήματα για:

Α) Την λειτουργία του Γηροκομείου

Β) Την (ανύπαρκτη) ανακύκλωση

Γ) Για την υπολειτουργία του βιολογικού

Δ) Για την περιβόητη πια στάση –ή μάλλον αλλαγή στάσης- του Δήμου στο θέμα των ιχθυοκαλλιεργειών, εις βάρος του τουρισμού και του περιβάλλοντος

Ε) Για την μη τήρηση του Κ.Ο.Κ.

Στ) Την καθαριότητα

Ζ) Για τα οικονομικά του Δήμου και του Λιμενικού Ταμείου

Η) Για όλα όσα η τωρινή δημοτική αρχή διατείνεται ότι φταίνε οι προηγούμενες διοικήσεις του Δήμου

ΚΑΛΕΣΜΑ

Καλούμε τους πολίτες να στρατευθούν μαζί μας, μακριά από κόμματα, συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες, ενωμένοι κόντρα σε όλους και όλα αυτά που καταστρέφουν την ζωή μας, να υψώσουμε τη φωνή μας όλοι μαζί ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΩΝΕΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ.

Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος                                                                   Η Γ.Γ.

ΚΑΡΑΔΟΝΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ                                           ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΟΛΓΑ

Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά

«Πολύ γενικό πλάνο, το λιμάνι της Αίγινας από πλοίο. Γενικά πλάνα, συγκεντρωμένος κόσμος περιμένει τους επίσημους για την εκδήλωση αναπαράστασης της άφιξης στην Αίγινα του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας μετά την απελευθέρωσή της, που οργάνωσε η Νομαρχία Πειραιά για τον εορτασμό της 150ετηρίδας της Επανάστασης του 1821. Γενικό πλάνο, η άφιξη του Στυλιανού Παττακού, Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και υπουργού Εσωτερικών, που χαιρετά το συγκεντρωμένο πλήθος. Πολύ γενικό πανοραμικό, το εσωτερικό του μητροπολιτικού ναού της νήσου κατά την ώρα της δοξολογίας. Κοντινό πλάνο, ο ανδριάντας του Ιωάννη Καποδίστρια όπου, γενικό πλάνο, ο Παττακός καταθέτει στεφάνι. Πάρα πολύ γενικό πλάνο, άντρες και γυναίκες κομπάρσοι με ρούχα εποχής τρέχουν προς το λιμάνι, περιμένοντας την άφιξη του Καποδίστρια. Γενικά πλάνα, κομπάρσοι που υποδύονται τον Καποδίστρια και την ακολουθία του φθάνουν με βάρκα στο λιμάνι και χαιρετούν τον μαζεμένο κόσμο (που αποτελείται από κομπάρσους με ρούχα εποχής αλλά και παριστάμενους στην αναπαράσταση). Πολύ γενικά πλάνα, πομπή με κομπάρσους σε δρόμο της Αίγινας, ο «Καποδίστριας» με νέους ντυμένους με φουστανέλες φθάνουν στο μητροπολιτικό ναό, ενώ διακρίνεται ο Παττακός να παρακολουθεί. Κοντινό πλάνο, άγημα κομπάρσων με ρούχα εποχής έξω από το ναό. Πολύ γενικά πλάνα, κομπάρσος ντυμένος με ρούχα εποχής δείχνει στον «Καποδίστρια» την περιοχή, ο συγκεντρωμένος κόσμος για την εκδήλωση, παραδοσιακοί χοροί έξω από κτήριο της πόλης και κοντά στη θάλασσα».

Από γκαντεμιά χάσαμε, σήμερα, το Θόδωρο Αγγελόπουλο σε ένα γύρισμα ταινίας του. Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, η χώρα του θυμίζει «τοπίο στην ομίχλη»…

Απολαύστε το Μεγαλέξανδρο:

Βογκούν τα λείψανα μες σε γιορντάνια.

το γρόσι φόρεσε την περηφάνια.

Ακούς ποιος έρχεται; ποιος δίνει χάρες;

Αφιόν μοιράζει πληγές-λαχτάρες.

Εσύ δεν ήσουνα κι εγώ δεν πήγα

τότε ποιος πέρασε κοντά στη Στύγα;

Ποιος φόρεσε ψηλά τ’ άδειο καπέλο

Τ’ άδειο πουκάμισο που δεν το θέλω;

Τι τραγουδούσαμε για άδειες στέρνες

τι εψαρεύαμε σε βράχους σμέρνες.

Βογκούν τα θρύψαλα με τα βιολιά

το γρόσι χάρισε και τη θηλιά.

Δια πλήκτρων Υστερίας Διασυρμού

Η σύγκρουση ως συμπαιγνία, των προσώπων του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, που διαφαίνεται ως η αιτία για τις αλλεπάλληλες κρίσης νερού, δεν αφήνει σε καμιά περίπτωση να ερμηνευτεί το αμετάφραστο της ψυχραιμίας από πλευράς κόσμου, που βέβαια δεν αποτελεί την «άλλη» πλευρά. Η συνειδητή αποχή από τα κοινά είναι το θεμέλιο που στην καλύτερη των περιπτώσεων επιτρέπει την εφαρμογή της πολιτικής στο σήμερα. Στο ολοένα παρελθόν, η ολοένα απόσυρση των πολιτών από την πολιτική και η ολοένα διαρκής ανάδυση ομάδων ηγεμόνων, όφειλε να συνοδεύεται από τις δυνατότητες των τελευταίων να μπορούν τις δύσκολες στιγμές (που έστελνε ο θεός ή οι ίδιοι δημιουργούσαν) να είναι «παλικάρια» ή τουλάχιστον να δείχνουν. Έτσι η βιομηχανία των δύσκολων στιγμών, των κρίσεων δηλαδή, αποτέλεσε τη σημαντική δυνατότητα της εξουσίας να μπορεί να επιλύει (αναπαράγοντας όπως οι κακοί φαναρτζήδες) ένα σοβαρό ζήτημα επιβίωσης ή να δημιουργεί το πρόβλημα, προκειμένου η ίδια να αποτελεί τη λύση του. Η αναπαραγωγή της ηγεμονικής τάξης, λοιπόν, που είναι αυταξία-αυτοσκοπός και πραγματοποιείται συνεπικουρούμενη από την κουλτούρα της ιδιωτικής αειζωίας, αντιμετωπίζει κρίσεις. Αυτό που δεν μπορεί να θίξει, όμως, η μνήμη των κλασικών υπερβάσεων μπορεί να το θίξει η διάψευση των προσδοκιών σε μαζικό επίπεδο. Και τα απρόβλεπτά αποτελέσματά της, αποτρέπονται με την απειλή ή καλύτερα με το καθεστώς διαρκούς απειλής.

Ο καπιταλισμός ως κίνημα αποδέσμευσης από κάθε τι που εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη και την «επιλογή», είναι η ατελεύτητη παραγωγή ατομικών δικαιωμάτων που λαμβάνουν και τυπικό χώρο στα θεσμικά πλαίσια, τα οποία διαρκώς διευρύνονται. Είναι η ψυχή που επιχωριάζει στην πόλη, στον άνθρωπο, στις σχέσεις του, στην αντίληψή του για τη φύση και την κοινωνία. Η πόλη μετατρέπεται σε άστυ, ο άνθρωπος γίνεται ιδιώτης, οι σχέσεις είναι επικοινωνία, η φύση μεταφράζεται ως περιβάλλον και η κοινωνία αποτελεί άθροισμα ατόμων. Η απειλή, είτε φυσική είτε ανθρωπογενής, αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική απειλή, ως μοναδική. Κι αυτό είναι η νικηφόρα συνθήκη. Ποτέ μαζί.

Η ελληνική σκέψη, αυτή που αναδύθηκε στην ελλαδική κοινωνία πριν από 25-28 αιώνες και τοποθέτησε το πρόσωπο ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο, είναι πια νεκρή. Σε απροσπέλαστες αναβάσεις καλούμαστε να δώσουμε τη μάχη. Κάθε λέξη και έννοια που βγαίνει στην πιάτσα μόνη της, είναι άγνωστη και για όσους την επικαλούνται και για όσους την ακούνε.

Για αυτό και ό,τι και να ακουστεί, για το νερό στην Αίγινα, μοιάζει σημαντικό:

Τα νούμερα σε εκατομμύρια ευρώ για να δυναμώσουν ένα επιχειρηματία που το ανταλλάσει με άλλες χάρες; Τις απώλειες από το δίκτυο (είτε κλοπή-είτε αμέλεια); Την έλλειψη υποδομών για τη συγκράτηση του νερού; Την ανυπαρξία στερνών; Τα πηγάδια που έγιναν βόθροι; Τους επιχειρηματίες και το τοπικό μας σύστημα που περιμένει από τα έργα που θα γίνουν; Τη χρηματοδότηση παρατάξεων από επιχειρηματίες; Τη άρνηση πληρωμών που εφαρμόζουν αυτοί που «τα έχουν»; Τα δάνεια από τις τράπεζες; Οι δημοτικοί φόροι; Η αύξηση της τιμής του;

Τι είναι όλα αυτά όμως, και πόσο σημαντικά είναι, μπροστά σ’ αυτό που είμαστε (ή δεν είμαστε);

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες και μεντεσέδες κρατάνε τη γη

Γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες και στον κουβά τους αράζεις εσύ
Αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή, αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
Και η ελπίδα μας έχει θαφτεί σαν το Ντορή μες στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα, μ’ ένα τικ-τακ μου ματώνει τ’ αυτιά
Όλα με πρόγραμμα, όλα στο σχέδιο, πρωτοκολλήσαμε τον έρωτα
Και θες να πετύχω με μια μπαταριά, χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
Για να σου χαρίσω μαντάτα καλά, να ‘χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
Κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους και θυσιάστηκες πατριωτικά
Σου στέλνω μήνυμα μ’ ένα ταμ-ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ
Κι ήσουνα γόησσα κι έκανες μπαμ, γι’ αυτό σε ψάχνω στα χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας, στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
Συνηθισμένοι καθένας στο ρόλο του, κι η φαντασία μας έχει χαθεί.
Την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
Την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μια διαδήλωση, δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών
Χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
Κι ο εαυτούλης σας πέταξε…βζουμ, ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω, εποχή μου θυμίζεις τον Καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
Κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα, τα τροχοφόρα με προσπερνούν
Φεύγω και πάω να βρω στο Μπανγκόκ το σύντροφό μου τον Κινγκ-Κονγκ
Μες στο μυαλό μου βαράνε τα γκογκ, μοιάζω με μπάλα του πινγκ-πονγκ.

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ, σφαίρες ντουμ-ντουμ
Κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ, ταρατατατζούμ, για ένα κουστούμ.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΕΠΠΑ

Η συζήτηση  για το μνημονιακό καθεστώς νομίζω ότι πρέπει ν΄ ανοίξει  σε πολύ σοβαρή βάση και θα πρέπει να έχει διάρκεια παρακολουθώντας όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά, όλες του τις πλευρές του μαζί με τη δράση ενάντια σ’ αυτό. Σε πάρα πολλά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνουν σύντροφοι που έχουν παρέμβη στη συζήτηση πριν, ωστόσο θέλω να καταθέσω και κάποιες δικές μου σκέψεις , τις οποίες βέβαια κάθε άλλο παρά θεωρώ οριστικές , αλλά ως σημεία ανάπτυξης ενός προβληματισμού:

 1.Το μνημονιακό καθεστώς,  που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τη συναίνεση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού κεφαλαίου και ειδικά των διεθνοποιημένων κομματιών του, αποτελεί αφενός  πολιτικό προϊόν της βαθιάς δομικής κρίσης του καπιταλισμού του 2008 και της επέκτασης της στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη ζώνης του ευρώ και αφετέρου εκφράζει την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού να κρατήσει  και να σταθεροποιήσει τη θέση του μέσα στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα στις συνθήκες αυτής της κρίσης. Η κρίση αυτή όξυνε ακόμα περισσότερο σοβαρά και υπαρκτά από πριν προβλήματα στους αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ( Ελλάδα και τα υπόλοιπα PIGS του ευρωπαϊκού νότου) και τα έκανε προβλήματα για το σύνολο της ευρωζώνης και της Ε.Ε.  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ>>>>> Read the rest of this entry »

αναδημοσίευση

Eίναι ωραία τα σύννεφα. Kι όταν είναι ένα μοναχό του, στη μέση ή στην άκρη του ορίζοντα, και μοιάζει σα να ξέμεινε απολαμβάνοντας την μοναξιά του. Kι όταν είναι πολλά, μαζεμένα, γκρίζα και βαριά. Kι όταν είναι λίγα, και σέρνονται αργά αργά ή τρέχουν, λες και είναι τα κουτάβια του ουρανού που παίζουν.

Ποτέ δεν τα βλέπουμε (όταν τα βλέπουμε, δηλαδή όλο και λιγότερο, ποιός σηκώνει κεφάλι και σε ποιόν ορίζοντα;) όμως σα νερό! Kι όμως: τα σύννεφα είναι το νερό μας! Tο νερό που εξατμίστηκε, το νερό που θα ξαναγυρίσει. Ένας πλανήτης χωρίς σύννεφα θα ήταν βαρετός και μονότονος. Ένας πλανήτης χωρίς σύννεφα νερού θα ήταν απλά νεκρός. Kι αν μας τα κλέψουν; Aν καθώς τ’ αγναντεύει κανείς αρχίσει να διακρίνει logos ιδιοκτησίας;

Tο νερό λοιπόν. Kάτι ειπώθηκε (και γράφτηκε) στα τέλη του 2004 επ’ αυτού:

H τεχνολογία της εμπορευματοποίησης στηρίζεται στην επιστήμη της κατασκευής αναγκών και επιθυμιών. Kι αυτή με τη σειρά της περιστρέφεται γύρω από την δημιουργία ελλείψεων. Yπάρχει μια αντίθεση στις λέξεις «δημιουργία ελλείψεων» που αν την σκεφτεί κανείς συμπεραίνει (και σωστά) ότι είναι εκτρωματική. Aλλά τέτοια ακριβώς είναι η αλήθεια του καπιταλισμού. Xωρίς την δημιουργία και τον έλεγχο της σπανιότητας κάθε εμπορευματοποίηση θα έχανε τη νομιμοποιητική της θεμελίωση. Kαι η κατασκευή της σπανιότητας δεν είναι απλή. Περιλαμβάνει τον χειρισμό πλήθους παραμέτρων των ανθρώπινων συμπεριφορών και των κοινωνικών σχέσεων.

Mιλώντας για το νερό η σπανιότητά του, για εκατοντάδες αιώνες, ήταν συνάρτηση φαινομένων ανεξέλεγκτων από την κοινωνική θέληση και τον ανθρώπινο σχεδιασμό. Mε πίστη σε θεούς ή χωρίς αυτήν το κλίμα σε κάθε τοπική του έκφανση ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για την έλλειψη ή την περίσσεια νερού. Όποια κοινωνική τεχνογνωσία αναπτύχθηκε ποτέ σχετικά με την εκμετάλλευση του νερού (και έχουν αναπτυχθεί πολλές τέτοιες, αξιοθαύμαστες ακόμα και σήμερα) αφορούσε την εξωτερική σχέση των κοινωνιών με τον κύκλο του νερού. Oι εποχές της λειψυδρίας όπως και εκείνες των πλημμυρών (σε όσες ζώνες του πλανήτη υπήρχαν τέτοιες διακυμάνσεις στις βροχές) ήταν εξίσου καταστροφικές και άρα θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Aλλά κανείς δεν μπορούσε να επέμβει στον κύκλο του κλίματος και του νερού. Παρεκτός, ίσως, με προσευχές.

Για τις κοινωνίες του ώριμου καπιταλισμού η σχέση με το καθαρό νερό εξελίχθηκε διαφορετικά. H καπιταλιστική ανάπτυξη, που κατά τους απολογητές της είναι το πλέον λαμπρό κατόρθωμα τμήματος του ανθρώπινου είδους από καταβολής ζωής στον πλανήτη, κατασκεύασε σιγά σιγά και «ασυνείδητα» μια ορισμένη έλλειψη νερού. Aπό ένα σημείο και μετά (τις 3 τελευταίες δεκαετίες) η κατασκευή μια τέτοιας έλλειψης άρχισε να γίνεται μισοσυνειδητή. Kαι έχουμε φτάσει στο σημείο που είναι όλο και περισσότερο σχεδιασμένη.

H συνηθισμένη ρητορία, τα τελευταία χρόνια, ξεκινάει με μια επιβλητική παρέλαση αριθμών. O πλανήτης γη σκεπάζεται κατά 70% από νερό… Aλλά απ’ αυτό «μόνο» το 2% είναι καθαρό…. Kαι απ’ αυτό πάλι «μόνο» το 0,5% είναι προσβάσιμο για ανθρώπινη χρήση (το υπόλοιπο είναι κυρίως παγωμένο στους πόλους…). Mόνο, μόνο, μόνο! Aμέσως αυτή η ραγδαία μετάπτωση από τον αριθμό 70 στον αριθμό 2 κι ύστερα στον αριθμό 0,5 είναι μια χοντροκομμένη παράσταση σπανιότητας. Xοντροκομμένη αφού γίνεται μεν αντιληπτή σαν ακραία «συρρίκνωση ποσότητας», χωρίς όμως να μπορεί κανείς εμπειρικά να καταλάβει ούτε σε τι ποσότητες αντιστοιχεί, ούτε σε τι χρήσεις. Kάποιος ειδικός θα πεταχτεί εδώ και θα συμπληρώσει ότι το καθαρό νερό των βροχών που πέφτουν στη γη κάθε χρόνο είναι 40 με 50 χιλιάδες κυβικά χιλιόμετρα – ένας όγκος που δεν μπορούμε να συλλάβουμε εμπειρικά. Aλλά τί είναι αυτό το νερό; «Πολύ» ή «λίγο»; Όχι αρκετό σίγουρα – αφού έτσι μας λένε! Aν ζούμε σε έναν πλανήτη τόσο «πλούσιο» σε νερό γενικά (70%) και τόσο συγκριτικά «φτωχό» (0,5%) σε καθαρό νερό, τότε βρισκόμαστε στα πρόθυρα της δυστυχίας. Πως και δεν το είχε προσέξει κανείς τόσους αιώνες ότι διαλέξαμε λάθος πλανήτη και λάθος γαλαξία;

Kαι η παρέλαση των αριθμών συνεχίζεται απειλητική. Tο νερό δεν συγκεντρώνεται εκεί που ζουν οι διψασμένοι· και για κάποιον όχι ιδιαίτερα μυστηριώδη λόγο ενώ οι πλούσιοι των καπιταλιστικών κοινωνιών φτιάχνουν τα καταφύγιά τους μακρυά απ’ τις πόλεις οι φτωχοί συρρέουν σ’ αυτές… Πρόβλημα! Mεταξύ άλλων και νερού… Ύστερα η κατανάλωση νερού παγκόσμια διπλασιάζεται κάθε 20 χρόνια… Mήπως κάποιοι απεργάζονται τον φρικτό θάνατό μας από δίψα; Eδώ κι εκεί φαίνεται ότι διψάνε κιόλας στ’ αλήθεια… Mήπως πλησιάζουμε στη στιγμή της Aποκάλυψης;

Θα δούμε στη συνέχεια τα πιο κτυπητά σημεία της ρητορικής στην κατασκευή της σπανιότητας του νερού. Πριν απ’ όλα όμως πρέπει να σημειώσουμε κάτι που επιφανειακά φαίνεται κοινότοπο, αλλά όπως θα φανεί παρακάτω έχει μεγάλη σημασία για τη διαδικασία εμπορευματοποίησης του νερού. Σαν υλικό, σαν H2O, το νερό του πλανήτη δεν δημιουργείται από κανέναν, δεν κατασκευάζεται. Oύτε καταστρέφεται ή εξαφανίζεται, πλην εκείνων των (ελάχιστων…) ποσοτήτων του που δεσμεύονται σε μόρια υλικών που παράγονται με χημικές αντιδράσεις. Mιλώντας γενικά η ποσότητα νερού στο σύνολό της, και η ποσότητα πόσιμου νερού (που δημιουργείται διαρκώς απ’ την φυσική απόσταξη της εξάτμισης επιφανειακών υδάτων) παραμένει σταθερή. Eκείνο που μπορεί να αλλάζει, και τελικά εκείνο που έχει αλλάξει σημαντικά, είναι αφενός η χρήση και αφετέρου τα περιεχόμενα του νερού πέραν του υδρογόνου και του οξυγόνου. Σ’ αυτά τα δύο πεδία, της χρήσης και της σύστασης του νερού, είναι που η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει υπάρξει παθολογικά καθοριστική.

…

H συνέχεια στην έκδοση «Nερό υπό πίεση» – εκδ. αντισχολείο.

αναδημοσίευση από τη σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 1, σελίδα 3

Στις 19 Μαρτίου στ’ Απεράθου της Νάξου, η Λαϊκή Συνέλευση ψήφισε ομόφωνα τον Κανονισμό Λειτουργίας των Λαϊκών Συνελεύσεων, που αποτελεί και τον Αυτοδιοικητικό Κανόνα της Άμεσης Δημοκρατίας. Είχε προηγηθεί Λαϊκή Συνέλευση στις 2 Νοεμβρίου 1990, όπου συζητήθηκε αναλυτικά και εκτεταμένα το προσχέδιο του Κανονισμού Λειτουργίας των Λαϊκών Συνελεύσεων και το οποίο είχε συμπεριλάβει όλα όσα στα τέσσερα χρόνια
θεσμοθετήθηκαν στην πράξη και αποτελούσαν τον άγραφο Κανόνα Αυτοδιοίκησης.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ
«Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, ανήκουν στο Λαό και ασκούνται από το Λαό.
Κυρίαρχο σώμα της Λαϊκής Εξουσίας είναι η Λαϊκή Συνέλευση.
Η Λαϊκή Συνέλευση αποφασίζει για όλα τα ζητήματα και το Κοινοτικό Συμβούλιο εκτελεί τις αποφάσεις της Λαϊκής Συνέλευσης.
Η Λαϊκή Συνέλευση εκλέγει προεδρείο για την καλύτερη λειτουργία της.
Το Προεδρείο έχει την ευθύνη της Σύγκλισης της Λαϊκής Συνέλευσης στα χρονικά διαστήματα που όρισε η Λαϊκή Συνέλευση. Αλλά και έκτακτα:
α) Όταν το ζητήσει το Κοινοτικό Συμβούλιο.
β) Όταν το ζητήσουν με αίτησή τους 21 πολίτες.
γ) Όταν το κρίνει αναγκαίο το ίδιο το Προεδρείο.
δ) Όταν το ζητήσει μια από τις Επιτροπές της Κοινότητας
ε) Όταν το ζητήσει μια από τις Λαϊκές Οργανώσεις (Σωματεία, Σύλλογοι, Συνεταιρισμοί κλπ.
Το Προεδρείο έχει την ευθύνη του προσδιορισμού της ημερήσιας διάταξης της Λαϊκής Συνέλευσης. Σε συνεργασία με το Κοινοτικό Συμβούλιο καθορίζονται τα θέματα και ανακοινώνονται δημόσια, τουλάχιστον πέντε ημέρες πριν τη Σύγκλιση της Λαϊκής Συνέλευσης. Όποιος πολίτης Θέλει μπορεί σε συνεννόηση με το Προεδρείο να βάλει θέμα στη Λαϊκή Συνέλευση…»

Κοσμοπλημμύρα στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας. Ο Μανό(ρ)ης  Γλέζος με συγκεκριμένο θέμα στην εκδήλωση της συνέλευσης των αγανακτισμένων μίλησε για κάτι άλλο. Το θέμα ήταν «άμεση δημοκρατία» κι ο Μανόλης μίλησε –κυρίως- για την πρωτοβουλία αντιστασιακών να δημιουργήσουν το νέο (εκλογικό) ΕΑΜ. Οι συνελεύσεις –ούτως ή άλλως- για το Μανόλη δεν είναι παρά το ελάχιστο μπροστά στις εκλογές. Μπορούμε να έχουμε το κουβαδάκι  μας στην παραλία και να παίζουμε σε συνελεύσεις που θα περιμένουν την ιερά βούληση του 50% +1 (των εκλογών) που θα μας δώσουν το ιερό δικαίωμα να παίρνουμε αποφάσεις. Χρειαζόμαστε –κατά Μανόλη- τη διαμεσολάβηση του κοινοβουλευτισμού και την ευλογία της ΕΕ για να μπορέσουμε να υπερβούμε την κακή κατάσταση που ζούμε. Μια υπαγωγή των συνελεύσεων και της αναζήτησης της «αληθινής δημοκρατίας» στην παράταξη που θα την εγκολπώνεται και θα μπορεί να είναι το ‘’διέξοδο’’ στο «αδιέξοδο». Έτσι η  δίψα για τον νέο ηγέτη, η δίψα για απαντήσεις που τις περιμέναμε, ίσως ήρθε. Μόνο που θα βρει μπροστά της –αν όχι πολλούς- αλλά αυτούς που θα χαλάσουν το ρόλο της… κι ας είναι τα μεζεδάκια της Ιστορίας.

Ο Μανόλης μια χαρά τα είπε. Εμείς τι κάνουμε; 

ΥΓ: «…Εάν ο κόσμος είναι εύγευστη σούπα,
το μεζεδάκι είμαι εγώ μέσα,
το μυστικό μου θα το μάθω ίσως
εάν και όταν φαγωθώ!..»

Όπως έχουμε μάθει στην πανούκλα του ράδιο-αρβύλα και του ράδιο-πανικού, αντίστοιχα, πρέπει να μάθουμε να σπέρνουμε και το μικρόβιο της αντίστασης. Οι υδρομεταφορείς διακόπτουν όπως λένε τα δημοσιεύματα (εδώ και εδώ) τη μεταφορά νερού. Εδώ θα είμαστε, εδώ θα μάθουμε το τι, ακριβώς, παιχνίδια (οικονομικά και πολιτικά) παίζονται στις πλάτες μας. Από τη μια το ζήτημα του αγωγού, από την άλλη η, στο διηνεκές, άρνηση των δημοτικών αρχών να εξοπλίζουν τις υποδομές του Δήμου (π.χ. υδροφόρο πλοίο), ίσως και πολιτκά και οικονομικά παιχνίδια που ξεφεύγουν από τα όρια του νησιού μας. Το τι θα μάθουμε μετά από χρόνια για το τι συμβαίνει τώρα, είναι εντελώς αδιάφορο. Σημασία έχει να αγωνιστούμε και να το διαδηλώσουμε. Ξέρουμε τι θα κάνουμε και πού. Κι επίσης ξέρουμε το τι θα ζητήσουμε. Κι ας μην τους αφήσουμε αυτήν ή την άλλη φορά που το ράδιο-αρβύλα επιβεβαιωθεί, να παίξουν το θέατρο του παραλόγου (καλοκαίρι 2011) με το υδροφόρο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού. Διαδήλωση ενάντια στον τρόμο και στον πανικό.

(Διαδίδετέ το, παντού και πάντα)

Αυτά έχουμε: το δρόμο,την αλληλεγγύη, την κατάληψη, τη συνέλευση, την ελευθεριακή πολιτική

«Προσπάθεια εξεύρεσης λύσης» σημαίνει, τα βρήκανε. Σημαίνει ότι ο πολιτικός και οικονομικός τζόγος συνεχίζεται σε βάρος της Αίγινας. Το θέατρο της διαπραγμάτευσης με τις εναγώνιες προσπάθειες του αντιδημάρχου και την συγκατάβαση των υδρομεταφορέων που «οι καημένοι έχουν κι αυτοί προβλήματα», έχει πίσω του ένα, εντός κι εκτός των ορίων της Αίγινας, ισχυρό έδαφος. Πρόκειται για 3-4 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο που είναι το φανερό οικονομικό μέγεθος, χωρίς να αναλογισθούμε το τι νέμονται παρασιτικές ομάδες και υποομάδες κονδυλοφόρων, πολιτικών, επιχειρηματιών. Για αυτό και παραμένει η ανάγκη, να αγωνιστούμε ενάντια στο καθεστώς διαρκούς απειλής. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ούτε στα καφενεία, ούτε στις παρεούλες που «όλα τα ξέρουν» και μετά φιγουράρουν ως εκλογικοί παράγοντες, ούτε στα ιστολόγια, ούτε στα πληκτρολόγια. Αυτό γίνεται στις οποιεσδήποτε δημοκρατικές συνελεύσεις πολιτών, σε οποιεσδήποτε μορφές ακηδεμόνευτου αγώνα και με όλα τα απαραίτητα (επιχειρήματα).

Διότι η Αίγινα και μπορεί να συγκρατεί το νερό που της στέλνει ο ουρανός και μπορεί να έχει το δικό της υδροφόρο πλοίο (για όταν χρειάζεται) και μπορεί να βάλει σε μια τάξη την υπόθεση της διαχείρισής του. Και επιπλέον δεν χρειάζεται κανένα επαγγελματία, πολιτικό ή επιχειρηματία, για όλα αυτά.  

Κάθε αναφορά στο Μανόλη Γλέζο είναι περιττό να ξεκινάει από την έντιμη και γενναία, σ’ όλη τη ζωή, στάση του*. Αυτή η παραδοχή πολλές φορές θολώνει τα νερά της κριτικής και της σκέψης στο δημόσιο χώρο, αν αποτελεί τη μοναδική βάση που υποκαθιστά το κριτήριο για τα κοινά και τα δημόσια. Κι αν το κεντρικό θέμα της εκδήλωσης της συνέλευσης αγανακτισμένων έτεινε να εκτραπεί σε μια πολιτική εκδήλωση για την ενίσχυση του αριστερού (εκλογικού) μετώπου που κατά το Γλέζο έχει ανάγκη ο τόπος, αυτό δεν σημαίνει ακύρωση της συνέλευσης αφού κάθε εκδήλωση αποτελεί και τη δυνατότητα να αναμετρηθεί ο καθείς μ’ αυτά που πιστεύει και αγωνίζεται. Ήταν τροφή για τη σκέψη, η χτεσινή εκδήλωση παρόλο που η ομιλία του Μανόλη και οι παρεμβάσεις-απαντήσεις του κατά τη διάρκεια της συζήτησης έθεσαν σε ερωτηματικό τον υπότιτλό της «μια απάντηση στο πολιτικό αδιέξοδο» κι ακύρωσαν τον τίτλο της, «Άμεση Δημοκρατία». Η απάντηση που δόθηκε ήταν σαφής μέσα στις ρητορικές αντιφάσεις του που ρέπουν προς την αυτονομία του αγώνα και της κοινωνίας: όλα θα περάσουν μέσα από την εκλογική -και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης- αναμέτρηση και οι συνελεύσεις δεν έχουν να παίξουν παρά το ρόλο του ουραγού, που θα ζητήσει από τις καλές προθέσεις αυτών που επιθυμούν να πάρουν αποφάσεις πριν από εμάς για εμάς, για να φτάσει στο σημείο να εκχωρηθεί από τα πάνω η Άμεση Δημοκρατία. Κι αν αυτή η αντίφαση δεν είναι κατανοητή, τότε η πρόσφατη πολιτική διαδρομή του είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητη μέσα στη λογική αυτή. Μετά τη μεταπολίτευση πρόεδρος της ΕΔΑ, μιας ασήμαντης πολιτικής παράταξης, Συμπαράταξη στις εκλογές το 85 με τον Ανδρέα, κοινοτάρχης Απεράθου με από την πάνω λογική εφαρμογής της άμεσης δημοκρατίας, ίδρυση βραχύβιου κόμματος με την ονομασία «Άμεση Δημοκρατία», συνεργασία με το κόμμα του Τσοβόλα (ΔΗΚΚΙ), υποψήφιος υπερνομάρχης στις εκλογές με τον ΣΥΝ, παράγοντας δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ένθερμος θιασώτης των συνελεύσεων για την «Αληθινή Δημοκρατία» το 2011, κι όλα αυτά με το συμπαθές λεξιλόγιο εναντίον κάθε μορφής πολιτικής κηδεμονίας.

Ο σοσιαλδημοκράτης Μανόλης Γλέζος, ένθερμος της Κοινωνίας των Πολιτών, ευρωπαϊκής πολιτικής τάσης που συνδυάζει μορφές άμεσης δημοκρατίας (ως συμβουλευτική ή περιορισμένη σε μικρές αρμοδιότητες) με την κρατική γραφειοκρατία, αγωνίστηκε ανιδιοτελώς σ’ όλη του την πολιτική διαδρομή με αυτήν την αντίφαση που εμπεριέχει και τα δυο. Κι αυτό είναι πέρα από καλές προθέσεις αφού το καθένα από τα δυο είναι ανταγωνιστικά. Για αυτό κιόλας, όπως πολλοί άνθρωποι θεωρεί ότι η επίσημη ιεραρχική πολιτική μπορεί να διαμεσολαβήσει για το καλό, την αλλαγή δηλαδή του κόσμου (ας πούμε την άμεση δημοκρατία).

Για αυτό και η εκδήλωση μπορεί να μην έπεισε για την αναγκαιότητα της άμεσης δημοκρατίας αλλά λειτούργησε ως μια δυνατότητα για ένα ανεξάρτητο δημόσιο χώρο, που μόνο η συνέλευση θα μπορούσε να παρέχει. Κανένας άλλος κοινωνικός οργανισμός δεν θα μπορούσε να το επιτύχει. Στο χέρι της είναι χωρίς ειδικούς, χωρίς ειδήμονες να δώσει το δικό της στίγμα σε μια αναζήτηση για τη δημοκρατία, την κοινοκτημοσύνη και την οικολογική ισορροπία. Μια αναζήτηση που δεν έχει τέλος.

ΥΓ 1: Ο Γλέζος σε κάθε αναφορά του για την άμεση δημοκρατία στ’ Απεράθου, έχει και ένα αναρχικό ο οποίος μπλόκαρε, σε περιστατικά, την αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Υπενθυμίζουμε ότι η «Άμεσος Δημοκρατία» είναι μάλλον μια αναρχική επινόηση η οποία  στην Ελλάδα πριν από 134 χρόνια είχε την πρώτη της αναφορά στο αναρχικό έντυπο «Ελληνική Δημοκρατία».

ΥΓ 2: «Θα πάρουμε τα όπλα»; Είναι η σίγουρη απάντηση σε κάθε ένσταση στην εκλογική διαδικασία, ακόμα κι αν μνημονεύει το υπό τον Μαρξ, ρηθέν ότι «αν οι εκλογές θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Κάτι αντίστοιχο με αυτό που σε ρωτούν όταν δηλώνεις ότι δεν πιστεύεις στο Θεό: «μα είσαι με το Σατανά;». Κι όπως λέει ο Φελίπε, ο φίλος της Μαφάλντας, του γνωστού ομώνυμου κόμικς: «Πάντα μας τη φέρνουν σε μας τους καλούς». Όσο για τα όπλα, δεν μπορεί να φανταστεί κανείς να φεύγουν οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι φασίστες κάτω από την γενική κατακραυγή και μόνο.

ΥΓ 3: «Δεν είστε εσείς η Άμεση Δημοκρατία». Κάποιοι ίσως που θα μεσολαβήσουν για αυτήν. Ένα κόμμα; Ένα μέτωπο;

*Για όσους επιθυμούν, παραθέτουμε από το άχρωμο αλλά, σχετικά, πλήρες wikipedia για το ΜανόληΓλέζο και ειδικά σε μια περίοδο που τα φασιστικά καθάρματα του ΛΑ.Ο.Σ., έκαναν σωστά μια τις ελάχιστες »δουλειές» που γνωρίζουν: τη συκοφαντία

1922-1945

Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 στο χωριό Απείρανθος Νάξου, γιος της Μάχης Ναυπλιώτου και του Νίκου Γλέζου.^[1] Το 1935 μετοίκησε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο γυμνάσιο, στην Αθήνα, εργάστηκε και ως υπάλληλος φαρμακείου. Το 1939 δημιούργησε μια αντί-φασιστική ομάδα νεολαίας ενάντια στην ιταλική κατοχή της Δωδεκανήσου και τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.

Στην αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ζήτησε να ενταχθεί στον ελληνικό στρατό στο αλβανικό μέτωπο, αλλά απορρίφθηκε επειδή ήταν μικρότερος από την ηλικία στράτευσης. Aντ’ αυτού, εργάστηκε ως εθελοντής για το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών και από το 1941 ξεκίνησε να σπουδάζει στην ΑΣΟΕΕ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής εργάζεται στον δήμο της Αθήνας, ενώ παράλληλα συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση. Τη νύκτα της 30ης Μαΐου, ξημερώνοντας η 31η Μαρτίου του 1941, αυτός και ο Απόστολος Σάντας αφαίρεσαν τη γερμανική πολεμική σημαία του Γ΄ Ράιχ, που κυμάτιζε σε ιστό στην Ακρόπολη Αθηνών, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της εκεί φρουράς.

Το τολμηρό εκείνο επιχείρημα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό που μεταδόθηκε η είδηση. Η πράξη τους ενέπνευσε τους Έλληνες που αντιστέκονταν ενάντια στον κατακτητή που καθιέρωσε και τους δύο ως σύμβολα αντίστασης κατά της χιτλερικής κατοχής. Μάλιστα ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης»^[2]. Βέβαια το ναζιστικό καθεστώς αποκρίθηκε με την αναζήτηση και καταδίκη των υπευθύνων (του Γλέζου και του Σάντα) σε ερήμην θάνατο από το γερμανικό στρατοδικείο. Έτσι ξεκίνησε μια εκτεταμένη αναζήτηση όπου και τελικά, σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 24 Μαρτίου του 1942 ο Μ. Γλέζος και ο συνεργός του συλλαμβάνονται από γερμανικό κλιμάκιο και φυλακίζονται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί ο Γλέζος μετά από απάνθρωπους βασανισμούς προσβλήθηκε από φυματίωση βαριάς μορφής οπότε και αφέθηκε ελεύθερος^[3].

Στις 21 Απριλίου του 1943 συλλαμβάνεται και πάλι αυτή τη φορά από τους Ιταλούς κατακτητές για ενάντια δράση του, όπου και παρέμεινε στη φυλακή για τρεις μήνες. Έξι μόλις μήνες μετά την απελευθέρωσή του από τους Ιταλούς, στις 7 Φεβρουαρίου του 1944 συλλαμβάνεται πάλι, αυτή τη φορά από συνεργάτες των κατακτητών, για επικίνδυνη αντεθνική δράση και φυλακίζεται για 7,5 μήνες. Κατάφερε τελικά να δραπετεύσει στις 21 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους^[4].

1945-1974

Μετά την απελευθέρωση ο Μανώλης Γλέζος ανέλαβε συντάκτης στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» μέχρι τις 10 Αυγούστου του 1947, οπότε και ανέλαβε αρχισυντάκτης και υπεύθυνος της έκδοσης της εφημερίδας^[5] μέχρι το κλείσιμό της από τις ελληνικές Αρχές.

Στις 3 Μαρτίου 1948 συνελήφθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις του και καταδικάστηκε αρκετές φορές με διάφορες ποινές και μια φορά σε θάνατο (Οκτώβριος 1948) για «αδικήματα τύπου» και μια φορά ακόμη σε θάνατο για παράβαση του Γ’ Ψηφίσματος στις 21 Μαρτίου 1949. Εντούτοις, οι ποινές θανάτου του δεν εκτελέσθηκαν, λόγω της δημόσιας κατακραυγής. Οι ποινές του θανάτου του μετατράπηκαν σε μια καταδίκη σε «ισόβια δεσμά» το 1950, όπου τελικά ούτε και αυτή η ποινή εκτελέστηκε αποφυλακισθείς στις 26 Ιουλίου 1954, επί κυβερνήσεως Αλέξανδρου Παπάγου.

Αν και φυλακισμένος, ο Μανώλης Γλέζος συμμετείχε στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 όπου και εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, υπό τη σημαία της Ενωμένης Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) που είχε συσταθεί μόλις πριν ένα μήνα, στις 3 Αυγούστου του 1951 και τον είχε επιλέξει στο ψηφοδέλτιό της. Με την εκλογή του, πραγματοποίησε 12ήμερη απεργία πείνας με κύριο αίτημα την απελευθέρωση των 10 βουλευτών της ΕΔΑ που βρίσκονταν εξόριστοι. Τελικά το αίτημά του έγινε μερικώς δεκτό απελευθερώθηκαν οι 7 από τους 10 και εκείνος διέκοψε την απεργία^[6].

1958 – Η δίκη του Γλέζου και των συνεργατών του

Το 1958, επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, ο Γλέζος μαζί με μερικούς άλλους συνεργάτες του, συλλαμβάνεται στο σπίτι της αδερφής του με τη κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της ΕΣΣΔ.

Κατά σύμπτωση, λίγο πριν τη δίκη του Γλέζου και των συγκατηγορούμενών του, ξεσπά αντιδικία ανάμεσα στις δικαστικές και αστυνομικές αρχές γύρω από τη φυγάδευση του Γερμανού ναζί εγκληματία πολέμου Γκούντερ Κόλβες. O Γκ. Κόλβες έχοντας υπόψη του το τότε νομοσχέδιο που μόλις είχε ψηφιστεί από την Ελληνική Βουλή, θεώρησε ότι μπορούσε να μετακινείται ανενόχλητος στην Ελληνική Επικράτεια, συμμετέχοντας και στο ράλι Ακρόπολις. Με τη λήξη του ράλι, κατέβηκε στο λιμάνι του Πειραιά για να επιβιβαστεί σε πλοίο για την Ιταλία. Εκεί όμως συνελήφθη από αστυνομικά όργανα, αλλά λίγες ώρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, παρόλο που δεν υπήρχε σχετικό αίτημα της δυτικογερμανικής κυβέρνησης για τους εγκληματίες πολέμου, που να αναφέρεται στον Κόλβες. Άμεση συνέπεια ήταν το ξέσπασμα ενός σκανδάλου με άμεσες συνέπειες στη δίκη του Γλέζου.

Η ένταση ανάμεσα στην Αριστερά και τη Κυβέρνηση Καραμανλή ενισχύεται αν και η Κυβέρνηση έχει αναλάβει την ευθύνη διαφυγής του Κόλβες. Πιο συγκεκριμένα η Αριστερά κατηγορεί τη Κυβέρνηση για προπηλακισμό και βάναυσο παραγκωνισμό της Ελληνικής Δικαιοσύνης και για την ακρίβεια αναφέρει τα εξής: Στη μια περίπτωση, η τακτική δικαιοσύνη παραμερίζεται για να δικαστεί ο Γλέζος από Στρατοδικείο, στην άλλη το Γραφείο Εγκληματιών αγνοείται και παραμερίζεται για να φυγαδευτεί ένας εγκληματίας πολέμου.

Διεθνής κινητοποίηση για το Γλέζο

Παράλληλα με το θέμα της αντιδικίας στο εσωτερικό, έχει ξεσπάσει και αντιδικία με τη Σοβιετική Ένωση και με το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης να αυξάνει. Από τα τέλη Απριλίου αρχίζουν να φτάνουν στην Αθήνα αντιπρόσωποι διεθνών οργανώσεων, οι οποίοι είτε ερευνούν το θέμα είτε προβαίνουν σε αιτήματα για παραπομπή της υπόθεσης σε τακτικά δικαστήρια. Στις αρχές Μαΐου ανακοινώθηκε η ίδρυση Διεθνούς Επιτροπής για την υπεράσπιση του Γλέζου και των συνεργατών του, με έδρα το Παρίσι. Πρόεδρος είναι ο παλαιός Γάλλος πολιτικός Πωλ Μπονκούρ. Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη ήταν και ο Γάλλος Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Η υπόθεση έτσι πήρε διεθνείς προεκτάσεις. Την περίοδο εκείνη παρατηρούνταν ένα είδος κινητοποίησης η οποία προερχόταν τόσο από τα κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία αποτελούσαν το κύριο μοχλό κινητοποίησης, όσο και από τα αντίθετα πολιτικά τους ρεύματα όπως οι φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, συντηρητικοί και ριζοσπάστες. Μέσα από το είδος της κινητοποίησης όλες αυτές οι πολιτικές ομάδες συνεργάστηκαν πιστεύοντας ότι οι πολιτικοί διωγμοί και τα στρατοδικεία υπονομεύουν τη δημοκρατία. Όσο προχωρούσε ο καιρός της ενάρξεως της δίκης – 9 Ιουλίου 1959 – τόσο πιο πολύ εντεινόταν οι κινητοποιήσεις και οι πιέσεις από το εξωτερικό.

Δίκη Γλέζου και στελεχών ΚΚΕ στο Στρατοδικείο

Η δίκη του Γλέζου και άλλων στελεχών του ΚΚΕ αρχίζει στις 9 Ιουλίου 1959, στο Τακτικό Στρατοδικείο Αθηνών. Στο μεταξύ, όλα τα κόμματα της Αντιπολιτεύσεως έχουν ταχθεί εναντίον της παραπομπής πολιτικών υποθέσεων στα στρατοδικεία. Παράλληλα στην Αθήνα αφικνούνται ξένοι νομικοί, εκπρόσωποι οργανώσεων και δημοσιογράφοι.

Σύμφωνα με το βούλευμα, οι πέντε από τους παρόντες κατηγορούμενους και πιο συγκεκριμένα οι: Τρικαλινός, Βουτσάς, Ευθημιάδης, Συγγελάκης και Καρκαγιάνης παραπέμπονται «δια προσφοράν εις κατασκοπείαν», σύμφωνα με το Α.Ν. 375/1936 άρθρο 9ο. Οι υπόλοιποι, ανάμεσα στους οποίους και ο Γλέζος, για παροχή βοήθειας στους προσφερθέντες σύμφωνα με το άρθρο 10 παράγραφος 1 του ιδίου Νόμου.

Τα αστυνομικά μέτρα που έχουν παρθεί από τη πρώτη μέρα είναι ιδιαιτέρως εμφανή γύρω από το δικαστήριο, το παλαιό κτήριο του Στρατοδικείου επί της οδού Ακαδημίας. Οι κατηγορούμενοι καταφθάνουν στο στρατιωτικό δικαστήριο με περασμένες τις χειροπέδες στα χέρια τους και ορισμένοι χειροκροτούν με αποτέλεσμα την άμεση σύλληψή τους.

Οι συνήγοροι υπερασπίσεως υποβάλλουν από τη πρώτη στιγμή ενστάσεις αναρμοδιότητας του δικαστηρίου με το δικαιολογητικό ότι ο νόμος Α.Ν. 375 έχει καταργηθεί και ότι το κατηγορητήριο είναι αόριστο, αλλά το δικαστήριο τις απορρίπτει.

Η διάρκεια της δίκης είναι 14 ημέρες. Μέσα στο δικαστήριο παρευρίσκονταν μόνο δημοσιογράφοι, μάρτυρες κατηγορίας, συγγενείς, συνήγοροι και τα αστυνομικά όργανα. Οι μάρτυρες κατηγορίας είναι ανώτατα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας των οποίων η κύρια ενασχόληση τους είναι η μελέτη της ιστορικής εξέλιξης και των σκοπών του ΚΚΕ, υπό το πρίσμα της Δεξιάς. Ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας αστυνόμος Παπασπυρόπουλος καταθέτει , ότι είδε ο ίδιος τον Κολιγιάννη να μπαίνει στο σπίτι της αδερφής του Γλέζου.

Από τη παραμονή της δίκης σημειώνεται η πρώτη παρέμβαση της Σοβιετικής Ενώσεως. Ο πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ στρατάρχης Βοροσίλωφ με μήνυμά του στο βασιλιά Παύλο εκφράζει την ανησυχία του για τη τύχη του Γλέζου. Ο υφυπουργός Εξωτερικών Σκεφέρης σε συνάντηση του με το Σοβιετικό Πρεσβευτή δηλώνει ότι ο βασιλιάς δε μπορεί να επέμβει και τούτο διότι το Δημοκρατικό Σύνταγμα της Ελλάδος απαγορεύει την ανάμειξή του στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Παράλληλα την ίδια ημέρα ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δηλώνει την έκπληξη του για την κινητοποίηση του Κομμουνισμού για την εν λόγω δίκη κατασκοπίας και καθώς επίσης ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, αμερόληπτη και δε δέχεται καμία εξωτερική επέμβαση.
Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι αναιρούν τις ομολογίες τους και υπερασπίζονται τη πολιτική του ΚΚΕ και ο Μανόλης Γλέζος υποστηρίζει ότι η κατηγορία εναντίον του είναι συκοφαντική και σκοπός της είναι να πληγεί η ΕΔΑ και το δημοσιογραφικό της όργανο η Αυγή. Στην αγόρευσή του ο Βασιλικός Επίτροπος καταφέρθηκε κατά των κομμουνιστικών καθεστώτων, του διεθνούς κομμουνισμού καθώς επίσης και του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΚΚΕ. Στην αναφορά του στο πρόσωπο του Γλέζου, ζητά να μη καταδικαστεί για την υπόθεση της κατασκοπείας αλλά διότι γνώριζε και δεν ανέφερε. Στην δίκη αυτή την αδερφή του Μανώλη Γλέζου υπερασπίστηκε ο Νικηφόρος Μανδηλαράς.

Οι ποινές

Στις 22 Ιουλίου το Στρατοδικείο ανακοινώνει την απόφασή του για τις ποινές των κατηγορουμένων. Συγκεκριμένα:

• Ο Βουτσάς και ο Τρικαλινός σε ισόβια δεσμά για κατασκοπεία
• Ο Συγγελάκης και ο Καρκαγιάννης σε 11 χρόνια κάθειρξη και 5 χρόνια εκτόπιση
• Ο Ραγουζαρίδης και ο Μανόλης Γλέζος σε 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.
• Οι υπόλοιποι 9 απαλλάσσονται των κατηγοριών.

Τελικά ο Μ. Γλέζος απελευθερώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1962 ως αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σημειώνεται ότι η Σοβιετική Ταχυδρομική Υπηρεσία εξέδωσε το Δεκέμβριο του 1959 αναμνηστική σειρά με ένα μόνο γραμματόσημο με προσωπογραφία του Μανόλη Γλέζου. Σε αντίδραση της συγκεκριμένης έκδοσης, η Ελληνική Κυβέρνηση εξέδωσε σειρά δύο γραμματοσήμων με τη προσωπογραφία του Ίμρε Νάγκι. Και οι δύο χώρες απέσυραν τις σειρές αμέσως.^[7]

Μετά τη δίκη

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Γλέζος επανεκλέχθηκε βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ 1961. Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Γλέζος συνελήφθη τα ξημερώματα, μαζί με το υπόλοιπο των πολιτικών ηγετών και κρατήθηκε επί τέσσερα έτη διαδοχικά στο Γουδί, το Πικέρμι, στη Γενική Ασφάλεια (Χωροφυλακής), τη Γυάρο, το Παρθένι Λέρου και τέλος στον Ωρωπό απ΄ όπου και απελευθερώθηκε το 1971 μετά από γενική αμνηστία. Ο συνολικός χρόνος παραμονής του Μανόλη Γλέζου στις φυλακές είναι 11 έτη και 4 μήνες, ενώ 4 έτη και 6 μήνες συμπλήρωσε στην εξορία.

1974-σήμερα

Ο Μανώλης αναλώθηκε σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να αναβιωθεί η ΕΔΑ, στην οποία ήταν γραμματέας έως το 1985 και Πρόεδρος, (μετά τον θάνατο του Ηλία Ηλιού) από το 1985 έως το 1989. Για ένα χρονικό διάστημα ανέλαβε πρόεδρος στην κοινότητα Απειράνθου, (της γενέτειράς του), όπου προσπάθησε να εφαρμόσει ένα τοπικό πείραμα δημοκρατίας σε επίπεδο βάσης. Κατόπιν, κατάργησε ουσιαστικά τα προνόμια του συμβουλίου και εισήγαγε ένα σύστημα με ένα «σύνταγμα» και μια τοπική συνέλευση που είχε το συνολικό έλεγχο της κοινοτικής διοίκησης.

Αυτό το πρότυπο λειτούργησε για αρκετά έτη, αλλά μακροπρόθεσμα το ενδιαφέρον των συγχωριανών του μειώθηκε και η συνέλευση εγκαταλείφθηκε. Στις βουλευτικές εκλογές του 1981 και του 1985, ο Γλέζος εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών, αυτή τη φορά με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Το 1984 έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1985 εξελέγη βουλευτής Β΄ Πειραιώς επίσης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ.
Στις 7 Απριλίου 1999 συμμετείχε στην αποστολή της ΑΕΚ στο Βελιγράδι, η οποία αγωνίστηκε εν μέσω βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, απέναντι στην Παρτιζάν.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού. Το 2002, διαμόρφωσε την πολιτική ομάδα Ενεργοί Πολίτες. Η πολιτική αυτή ομάδα σε συνεργασία με τον Συνασπισμόκαι άλλα μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, μέσω του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2004.

Στις 5 Μαρτίου του 2010, εξαιτίας του αναίτιου ψεκασμού με χημικές ουσίες στο πρόσωπό από αστυνομικούς των ΜΑΤ^[8] κατά τη διάρκεια της απεργίας, ενάντια στα επιβαλλόμενα από την Ε.Ε. μέτρα που αποφάσισε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, παρουσίασε αναπνευστικά προβλήματα και υψηλή πίεση. Την επίθεση καταδίκασε ο υπουργός Προστασίας του ΠολίτηΜιχάλης Χρυσοχοΐδης και άλλοι πολιτικοί.^[9]. Ο Μανώλης Γλέζος μαζί με άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονταν να αναρτήσουν πανό κοντά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.^[10][11].

Συγγραφικό έργο

Επίσης συχνά γράφει άρθρα σε ελληνικές εφημερίδες από το 1942, και έχει δημοσιεύσει πέντε βιβλία στα ελληνικά:

• Η ιστορία του βιβλίου (1974)
• Από τη δικτατορία στη δημοκρατία (1974)
• Το φαινόμενο της αλλοτρίωσης στη γλώσσα (1977)
• Η συνείδηση της πετραίας γης (1997)
• Εθνική αντίσταση 1940-1945 (2006)

Διακρίσεις

Ο Μανώλης Γλέζος, το 1958, τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Δημοσιογραφίας και το 1959 με το χρυσό μετάλλιο Ζολιό Κιουρί του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, συνέχεια αυτού λίγα χρόνια αργότερα του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν, το 1963. Επίσης του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου καθηγητή της φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πάτρας το 1996 και του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2001. Στις 22 Ιανουαρίου 2008 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Μανώλης Γλέζος είναι επίτιμος δημότης της Καντάνου στον νομό Χανίων. Εκτός από την πολιτική εργασία του, ο Γλέζος έχει εφεύρει ένα σύστημα για την αποτροπή των πλημμυρών, την καταπολέμηση της διάβρωσης και τη συντήρηση του υπόγειου νερού, το οποίο λειτουργεί με τη συλλογή του νερού της βροχής μέσα σε φρεάτια προκειμένου να το κατευθύνει στα υδροφόρα στρώματα.

Βιβλιογραφία

1 Φιλοτέλεια :Η ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΉ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΙΜΡΕ ΝΑΓΚΥ τεύχος: 358, έτος : 36ον Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1959, σελίδες :127 – 128.

2 Φιλοτέλεια : ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, τεύχος : 358, έτος: 36ον , Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1959, σελίδα :128

3. Σπύρου Λιναρδάτου :σύγχρονη ελληνική ιστορία, από τον εμφύλιο στη χούντα , τόμος ΙΙΙ, 1955 – 1961, εκδόσεις Παπαζήση, σελίδες :458 – 465, 576 – 579.

4. Ιστορικά Θέματα : Η διάσκεψη της Γιάλτας, Κωνσταντίνος Τσοπάνης Δρ Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θρησκευτικών τεύχος : 17 Noέμβιος 2003 , σελίδες : 42 – 59.

5. Κατάλογοι Δημοπρασιών Καραμήτσου 2004

6. Στρατιωτική Ιστορία : Η Συμφωνία της Βάρκιζας, Λεωνίδας Σ. Μπαλαβέρης, τεύχος : 33 Μάιος 1999, σελίδες : 54 – 62.

Παραπομπές

Πηγές

• «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica» τομ.18ος, σελ.302-303.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Μανώλης Γλέζος: «Στην εξορία πήρα το «δίπλωμα» γεωλογίας»
• Επίσημη ιστοσελίδα της πολιτικής κίνησης «Ενεργοί Πολίτες»
• (Ισπανικά) Άρθρο στην ισπανική εφημερίδα EL PAIS
•  Μανώλης Γλέζος (προβολή) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
•  Μανώλης Γλέζος, Απόστολος Σάντας (προβολή) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
•  Τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα (προβολή) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

Με έγχρωμη αφίσα, η αριστερά που δεν φοβίζει το ακροατήριο, υπενθυμίζοντας ότι, δημοκρατία είναι μόνο το Κοινοβούλιο κι όχι ο χυδαίος όχλος, θα μας μιλήσει για την αναγκαιότητα της αριστεράς να συνεργαστεί (δύσκολα όμως η καημένη) σε ένα νέο κυβερνητικό σχήμα. Ο καημός της αριστεράς. Κι αν είμαι αριστερά μη με φοβάσαι. Ένα παραμύθι θα σου πω για το καλό Κοινοβούλιο και την καλή αγορά. Μη με φοβάσαι…

Ο Μαρδικούλος που δεν μπορεί να καταλάβει τα παραμύθια του θείου Φώτη

Από την αρχή οι ενστάσεις τόσο για τα χρήματα του ταξιδιού όσο και για το κρίσιμο της περιόδου αποδείχθηκαν άκυρες. Η σημασία του ταξιδιού, ξεπερνά σε κάθε περίπτωση την τοπική μας αφέλεια που εξαντλείται σε ένα χιούμορ το οποίο δεν μπορεί να μπει στην ουσία της ενέργειας αυτής. Από τη μια επιβεβαιώνει τη μαυραγορίτικη αντίληψη που ο πρωτοπόρος, πρώην δήμαρχος, προώθησε με το «η κρίση είναι μια ευκαιρία». Από την άλλη, το ιδεολογικό τμήμα της υπόθεσης «ευκαιρία», θα ήταν πολύ φτωχό –μοναχούλι του- για να ανταποκριθεί. Το έτερον ήμισυ είναι η οικονομία και έχει ένα όνομα: κινεζοποίηση της οικονομίας, με ό,τι δραστηριότητα συνεπάγεται στο δευτερογενή και κυρίως στον τριτογενή τομέα και με κοινό παρανομαστή τις πρότυπες ‘’κομμουνιστικές’’ εργασιακές σχέσεις. Είτε συνειδητά είτε με πρόθεση διαφορετική (γεγονός που δικαιολογείται και αυτό για ανθρώπους που έμαθαν για τον Καλλικράτη μετά την εκλογή τους και ενδεχομένως να φαντάζονται εκατομμύρια κινέζους τουρίστες) η αδελφοποίηση, ένα αυτοδιοικητικό φρούτο που το φάγαμε στη μάπα (αδελφοποιήσεις με δήμους από τη Βουλγαρία μέχρι …τη Βόρειο Κορέα) τη δεκαετία του 80 από τους δημάρχους που ελέγχονταν από το ΚΚΕ, είναι τμήμα της διεκπεραίωσης ενός πολιτικού φασόν, απαραίτητου για τη περεταίρω διείσδυση της κινέζικης αγοράς στην Ελλάδα. Αυτό είναι το σημαντικό, αφού η μια από τις ενδεχόμενες ‘’λύσεις’’ υπέρβασης της κρίσης (η άλλη είναι ο χυδαίος Κευνσιανισμός: «βάλτε τους εργάτες να σκάβουν τρύπες») έχει ήδη προχωρήσει. Ο Δήμος Αίγινας, θυγατρική μιας νέας COSCO. Πώς σας φαίνεται;

Κάτι τέτοια φαντάζονται όσοι δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται;

Ποιος(;) είναι η άμεση δημοκρατία στην Αίγινα;

Η αντίληψη περί ενός δημοψηφίσματος στην Ευρώπη που διατυμπάνιζε η Σπίθα πριν μήνες σε εκδήλωσή της για την άμεση δημοκρατία, στο νησί;

Το παιδί που κρατούσε τη βαλίτσα του Γλέζου όταν αποφυλακίστηκε και ως αριστερός βρίσκεται εκ δεξιών του δημάρχου μας;

Η διακήρυξη 10 αντιστασιακών που μιλούν για εκλογές;

Ο κόσμος που ήρθε διψασμένος στην εκδήλωση με το Γλέζο, για έναν καλό ηγέτη;

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

Ναι. Η Συνέλευση της Αίγινας είναι …η άμεση δημοκρατία. Μέχρι τώρα ταυτίζεται με ό,τι δυνητικά υπάρχει και λειτουργεί σ’ αυτήν την κατεύθυνση.

σαν σήμερα (1987) έφυγε ο διεθνιστής αγωνιστής Άγις Στίνας

H μοναδική ολοκληρωμένη κινηματογραφική συνέντευξη του παλαίμαχου διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα (το πραγματικό του όνομα ήταν Σπύρος Πρίφτης) στο Γιάννη Γιαννουλέα.

Επίσης στο black-tracker.gr/​details.php?id=176 θα βρείτε το βιβλίο «Αναμνήσεις» , βιβλίο στο οποίο, όπως λέει και η περιγραφή, υπάρχει «Όλη η ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος γραμμένη από τον Α. Στίνα.

Έναν άνθρωπο που έχει ζήσει τους αγώνες και ήττες του, σε μια περίοδο που σημάδεψε την πορεία της νεότερης Ελλάδας. Μακριά από πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες, ο Α. Στίνας, αποκαλύπτει πτυχές και γεγονότα άγνωστα, αναλύει το ρόλο που έπαιξε το ΚΚΕ, και ξεδιπλώνει το δικό του όραμα για μια σοσιαλιστική κοινωνία λεύτερη και δημιουργική.»

{…} Με το θάνατο τον Στίνα χάθηκε όχι μόνο ένας ήρωας αλλά ένας τύπος ανθρώπου που η σημερινή κοινωνία δεν φαίνεται πια ικανή να δημιουργήσει κι ούτε καν και να ανεχθεί. Αρχίζοντας να σκέφτομαι για το τι θα σας έλεγα σήμερα μου ήρθε στο νου ο ομηρικός στίχος «ανδρός ον ουδ’ αινείν τοίσι κακοίσι θέμις» (ενός άντρα ούτε και να τον παινούν αυτοί οι κακοί δεν ταιριάζει) και θα τον διόρθωνα λέγοντας «ανδρός ον ουδ’ αινείν ημίν κακοίσι θέμις». Να τον πει κανείς άγιο θα ήταν ύβρις.

Ό, τι και να κάνει ένας άγιος το κάνει με την ακράδαντη ψευδαίσθηση πως κάποτε και κάπου θα πληρωθεί. Αλλά η αφάνταστα βασανισμένη ζωή τον Σπύρου – δεκαετίες στην Ακροναυπλία, Αίγινα, νησιά, τμήματα μεταγωγών, τμήμα καταδίκων στη Σωτηρία γιατί ήταν χρόνιος φυματικός – ζωή που ο άνθρωπος αυτός δεν έφαγε, όταν ήταν αφυλάκιστος, συχνά ζεστό φαί και που δεν τη γλύκανε ούτε μια γυναίκα ούτε ένα παιδί, δεν έβρισκε ούτε στήριγμα, ούτε παρηγοριά σε καμιά εξωκόσμια υπόσχεση. Μόνη τον εστήριζε η ελπίδα πως η ανθρωπότητα θα μπορέσει κάποτε να ανδρωθεί και να ελευθερωθεί {…} Κ. Καστοριάδης.

isopedotes.blogspot.com/

eleftheriakos.blogspot.com/

Δεν βλέπουν ποτέ, ότι δεκάδες γονείς έχουν πάει τα παιδιά τους ή αφήνουν τα παιδιά τους να πηγαίνουν μόνα τους για να μάθουν και να εμπεδώσουν το λεξιλόγιο που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούν στο καφενείο, στο σκυλάδικο και στις αγέλες τους.

Δεν βλέπουν ποτέ ότι και η »δική» μας η κερκίδα, δεν είναι η αγιότερη αλλά κάποιες φορές πιο αδύναμη απέναντι σε αγέλες πιο οργανωμένες.

Δεν βλέπουν ποτέ ότι κάθε σχεδόν αναμέτρηση είναι αυτό που λέει η λέξη: ένα ραντεβού για μάχη.

Δεν βλέπουν ποτέ τα μάτια που έχει ένας επιχειρηματίας για να ασχολείται με το σπορ και να θέλει μια κερκίδα που θα λειτουργεί σαν μηχανή προώθησης των συμφερόντων του.

Δεν θα δουν κι άλλα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα…

ΥΓ: Αυτό που επίσης δεν είδαν προχθές το απόγευμα, δεν ήταν άλλο από την εισβολή μιας ομάδας μαυροντυμένων τσογλαναρέων από το Πέραμα στο Δημοτικό Σχολείο, παρουσία γονέων, παιδιών και εκπαιδευτικών που απολάμβαναν το χαριστικό παζάρι της ομάδας «αιγίναμε cinefilοι». Μπήκαν για να επιτεθούν από τη μεσοτοιχία στο γήπεδο και χάρη στις προσπάθειες και τις επικλήσεις των ενηλίκων βγήκαν για να συνεχίσουν το έργο τους. Υπάρχουν κι αλλού παράγοντες που αγωνίζονται με πιο θερμό τρόπο για το αθλητικό ιδεώδες απ’ ότι εδώ, στην Αίγινα…

Εμείς η μεσαία τάξη

είμεθα η μόνη τάξη

με έντιμη συνείδηση, εθνική

παρασυρόμενοι όμως απʼ τις άλλες τάξεις

στα νοήματα και στις πράξεις

δίνουμε χροιά πολιτική…

…. Και όπως είναι φυσικό η μεσαία τάξη

θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει

να γίνει άρχουσα δηλαδή

στην κλειδαρότρυπα σκυμμένη

και το χέρι στην τσέπη

χρόνια τώρα περιμένει και βλέπει

όμως την εμποδίζει ένα κλειδί…

Η επιστολή του, αποκλειστικά προς τη Νέα Εποχή υπενθυμίζει το σφάλμα του να βιαστεί και επανακάμπτει δίνοντας ένα χέρι φιλίας και εργολαβίας προς τη μεριά Κουκούλη, ξεκινώντας από τον υποθαλάσσιο αγωγό. Ο τελευταίος είναι ο χρυσός κρίκος που ενώνει ουσιαστικά, ως κοινή επιλογή εργολαβίας, το τοπικό μας πολιτικό σύστημα. Είναι η ταυτότητα της τοπικής πολιτικής συναίνεσης. Δεν μπορούμε να ξέρουμε το τι συμβαίνει παρασκηνιακά και το τι αποφάσεις έχουν ληφθεί κι από την πλευρά Κουκούλη, μιας και γνωρίζουμε και εμείς ότι υπάρχουν διάφορες ενστάσεις σχετικά με τον κυματοθραύστη καθώς και για άλλες εργολαβίες (π.χ. υδατοκαλλιέργειες) χωρίς να ξέρουμε και τους λόγους για αυτές τις ενστάσεις. Από την άλλη ο υποθαλάσσιος αγωγός είναι μια υπόθεση που θα πάρει πολλά χρόνια (κι αυτό, μπορούμε να το αντιληφθούμε από τα επίσημα λεγόμενα) κι έτσι το τοπικό πολιτικό σύστημα μπορεί να παίρνει μικρές ανάσες στην Αίγινα, παίζοντας με πιο μικρά έργα. Αυτά κρύβει μια αποκλειστική απεύθυνση προς την εφημερίδα που υποστηρίζει τον Κουκούλη.

Εμείς να είμαστε σε εγρήγορση για να στείλουμε κατσικάρηδες, προβατάρηδες κι αγελαδάρηδες στις πραγματικές τους δουλειές: σε κατσίκια, πρόβατα και αγελάδες…

• Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης πλατείας Αξιοπρέπειας Κέρκυρας 4-11-11:

Οι λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών που υιοθετούμε το παρόν ψήφισμα, καλούμε τους κατοίκους της χώρας να ασχοληθούν άμεσα με την γεωργία, την κτηνοτροφία, αλλά και με τους άλλους τομείς πρωτογενούς παραγωγής. Οι καταιγιστικές εξελίξεις εντός και εκτός Ελλάδας, θέτουν σε αμφιβολία την ικανότητα του λαού μας να επιβιώσει, στην περίπτωση που οι εξουσιαστές μας (ντόπιοι και ξένοι) αποφασίσουν να μας «τιμωρήσουν» δια της ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας. Η μεγαλειώδης και παλλαϊκή πλέον αντίσταση του λαού στα σχέδια της διεθνούς οικονομικής χούντας βρίσκεται κοντά στην τελική νίκη. Δεν περιμένουμε πλέον από τους δωσίλογους κυβερνήτες μας να υπερασπίσουν τα συμφέροντά μας. Δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε την πείνα της κατοχής. Δεν θέλουμε να συγκρουστούμε μεταξύ μας για ένα κομμάτι ψωμί, όταν όλοι αυτοί θα μας παρατήσουν στην τύχη μας, για να αποδείξουν στους υπόλοιπους λαούς ότι όποιος σηκώνει κεφάλι καταστρέφεται. Γι’ αυτό προτρέπουμε τους πάντες να οργανωθούν σε μη ιεραρχικά δομημένες ομάδες και να καλλιεργήσουν κάθε σπιθαμή γης, καταστώντας συλλογική την χρήση της. Πρόκειται για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Καλούμε για το αυτονόητο. Κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει μια σοβαρή κυβέρνηση σε συνθήκες κρίσης. Οι κάτοικοι της επαρχίας ειδικά θα πρέπει να υποστηρίξουν τον αστικό πληθυσμό, που δεν έχει τις δυνατότητες αυτές.

• ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΝΙΚΗ

• ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Δεν έχει γίνει κατανοητό -που να πάρει και να σηκώσει- ότι το μηχανάκι είναι εργαλείο. Πάω αργά για να φτάσω γρήγορα γαμώ τη μπίστη μου. Οδηγάω προσεχτικά, δεν παίζω στο δρόμο. Όχι για τους μπάτσους, αλλά για να μη σκοτώσω άνθρωπο και να μη σκοτωθώ. Όχι για τη μάνα μου, που καλά κάνει και μου φωνάζει, αλλά για μένα κι όποιον δεν πρέπει να πάρει ο Χάρος τζαμπατζίδικα. Έτσι, μας έφυγε το παιδί… Γαμώ το.

Ο Μαρδικούλος που θέλει να βλέπει τη μάνα του άλλου να γελάει-και τη δική του επίσης

Καλώς ήρθατε στην Αίγινα, ξενιτεμένοι συμπολίτες. Είναι σίγουρο ότι η παραμονή σας εκτός νησιού, στα μαγαζιά της παραλίας, στις κερκίδες του Σαρωνικού και στη μπάρα του Κλώνου, σας έχει κοστίσει. Έχετε δικαιολογημένα χάσει την επαφή με τα προβλήματα του νησιού, αφού εκεί στην ξενιτειά είστε αναγκασμένοι και αναγκασμένες να επικοινωνείτε μόνο με το φέισμπουκ, σας υποχρεώνουν με το ζόρι μαθαίνετε μόνο για τα σώβρακα του τελευταίου ποδοσφαιριστή του Σαρωνικού και τα καλοκαίρια είστε εξαναγκασμένοι να κυκλοφορείτε στα σκυλάδικα του νησιού και με την απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού σας ζορίζουν να μαθαίνετε για όλα τα καρκατσουλιά και τα σελέμπριτι και προπαντός να μοιάζετε χωρίς εσείς να το θέλετε μ’ αυτά. Τι κρίμα! Κακουχίες στην ξενιτειά.

Καλώς ορίσατε στο νησί αδέρφια, ξενιτεμένοι Γενήτες. Χθες ο άνθρωπος που σκοτώθηκε τζάμπα και βερεσέ στο δρόμο, δεν είχε την απαιτούμενη φροντίδα από το Κέντρο υγείας, όχι γιατί δεν ήθελε ο υπάλληλος ή ξυνόταν αλλά γιατί δεν υπήρχε οδηγός ασθενοφόρου και υπάρχει το έλλειμμα εδώ και πολύ καιρό. Κι επίσης δεν μπορούσε γιατρός να συνοδέψει τον αστυφύλακα που προθυμοποιήθηκε να οδηγήσει –μπας και σωθεί ο άνθρωπος- γιατί ο γιατρός εκείνη την ώρα θα βρισκόταν σε άλλο και ίσως εξίσου σοβαρό περιστατικό. Λυπούμαι συμπολίτες αλλά αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα που ζούμε εδώ στην Αίγινα, κι ελπίζω να μπείτε στον κόπο μιας και επαναπατριστήκατε, κάπως τραγικά και απότομα (φαντάζεστε πως πρόκειται για κάποιο στενό συγγενή σας ή φίλο σας και σας βλέπω να χάνετε το χρώμα σας) να βάλετε το χεράκι σας να αγωνιστούμε για τη δημόσια καθολική και δωρεάν υγεία.

Ο Μαρδικούλος που σας περίμενε χρόνια από την ξενιτειά

Αναμνήσεις από την εξορία των παιδιών:

Μαζί με τα φασιστικά καθάρματα του ΛΑ.Ο.Σ., οι δωσίλογοι της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σχημάτισαν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο, τεχνοκρατικό κτήνος της παγκόσμιας κυβερνώσας ηγεμονίας… Εκεί και ο Αρβανιτόπουλος της ΝΔ, τον οποίο ντόπιοι παράγοντες γλείφουν ασυστόλως…

αναδημοσίευση από το http://eleftheriakoi.blogspot.com/

Ο μετριοπαθής τεχνοκράτης και (εμείς) οι ανεξημέρωτοι κανίβαλοι

σαν σήμερα (1887): Α’ Ματωμένη Κυριακή

Στις 13 Νοεμβρίου 1887, οι σοσιαλιστές και οι αναρχικοί διοργάνωσαν μια μεγάλη διαδήλωση στο Λονδίνο για να καταγγείλουν τη βρετανική πολιτική στο Ιρλανδικό και την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης των Τόρυδων (Συντηρητικών).

Οι 10.000 διαδηλωτές έφθασαν στην Πλατεία Τραφάλγκαρ με πορείες από διάφορα σημεία του εργατικού Ανατολικού Λονδίνου. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η μορφή του διάσημου ιρλανδού συγγραφέα και ακτιβιστή Τζορτζ Μπέρναρ Σο. Οι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με 2.000 αστυνομικούς και 400 στρατιώτες, που ήταν αποφασισμένοι να τους εμποδίσουν να πλησιάσουν την πλατεία. Από τις συγκρούσεις που ακολούθησαν, τρεις διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους και 200 χρειάστηκαν νοσηλεία σε νοσοκομείο. Οι επικεφαλής συνδικαλιστές της πορείας συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν για έξι εβδομάδες.

Η «Ματωμένη Κυριακή» του 1887 αφύπνισε τις διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις της Μεγάλη Βρετανίας, οι οποίες απέσυραν την υποστήριξή τους στο Κόμμα των Ουίγων (Φιλελευθέρων) και προχώρησαν στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος στις 27 Φεβρουαρίου 1900.

(Με τον όρο Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday για τους αγγλομαθείς, Domhnach na Fola στα ιρλανδικά) εννοούμε τέσσερα διαφορά αιματηρά γεγονότα, που έλαβαν χώρα από το 1887 έως το 1972, και συνδέονται με τις αγγλοϊρλανδικές σχέσεις).

Μνήμες απότην Δ’ Ματωμένη Κυριακή του Γενάρη του 1972 και το τραγούδι των -μετέπειτα ξενέρωτων- U2, «Sunday Bloody Sunday»

Στους  ευθυγραμμιζόμενους  

Εισαγωγικές Υποτυπώσεις

αναδημοσίευση από το http://hegel-platon.blogspot.com/2011/07/betorlt-brecht.html

Η αντιστροφή της γνωστή παροιμίας «καπνός χωρίς φωτιά δεν γίνεται», δεν έρχεται παρά για να υπενθυμίσει ότι απέναντι στο κακό μπορεί να υπάρχει ένας καπνός που πιθανόν να κρύβει κάποιο μεγαλύτερο κακό. Η εκ προθέσεως φωτιά, η οποία για λόγους αντιπολίτευσης φαίνεται να απομειώνεται (από τα μέχρι τώρα δημοσιεύματα) ως γεγονός μπροστά στις ευθύνες που έχει η δημοτική αρχή Αίγινας, η οποία χρησιμοποιεί όπως και οι προηγούμενες δημοτικές αρχές τον ίδιο χώρο ως χωματερή, ήταν μια εγκληματική ενέργεια. Πέρα από τους καπνούς που ανέπνευσαν οι κάτοικοι στο Λεόντι, ένας καπνός που σκεπάζει τη σκοπιμότητα να εκτεθεί με τέτοιο τρόπο η δημοτική αρχή Αίγινας επισκιάζει και κάθε προσπάθεια που έχει πραγματοποιηθεί εντίμως από κατοίκους της περιοχής Λεόντι, που έχουν κάθε δικαίωμα να μη ζούνε δίπλα σε μια χωματερή.

Τα επικίνδυνα παιχνίδια που με ένα τρόπο αβαντάρονται από τις πολλές αντιπολιτεύσεις προς την παρούσα δημοτική αρχή Αίγινας η οποία επικινδύνως παίζει το παιχνίδι της εξουσίας και της αδιαφορίας για μια περιοχή που δεν την ενδιαφέρει τουριστικά και την τοποθετεί ως το περίσσευμα της Αίγινας, θα τα ξαναβρούν μπροστά τους όσοι τα αβαντάρουν. Όταν νομίσουν ότι καθάρισαν με τη σημερινή δημοτική αρχή, ένα νέο τέρας πιο ισχυρό θα είναι μπροστά τους. Και θα το έχουν θρέψει με τα ίδια τους τα πληκτρολόγια.

σαν σήμερα (1980): Δυο νεαρά παιδιά, ο 26χρονος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής και η 20χρονη εργάτρια Ματούλα Κανελλοπούλου, χάνουν τη ζωή τους, όταν παρασύρονται από «αύρα» της αστυνομίας, κατά τη διάρκεια επεισοδίων που σημάδεψαν την 7η επέτειο του Πολυτεχνείου.

σαν σήμερα (1985):  Δολοφονείται από την Αστυνομία κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς

Από το τέλος των ψευδαισθήσεων
Το κεφάλαιο μέσω των συνεχόμενων καπιταλιστικών κρίσεων εντείνει το βρώμικο  πόλεμο ενάντια  στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όλοι  πρέπει να είμαστε αναλώσιμοι σαν δούλοι. Η εξαθλίωση, η φτώχεια, ο έλεγχος και η επιτήρηση, τα χαράτσια και οι νέοι φόροι,  τα λεφτά που υπάρχουν μόνο για την αστυνομία ενώ η παιδεία και η υγεία αποτελούν πλέον είδη πολυτελείας, ο φόβος της ανεργίας, η υποτίμηση της εργασίας, το κυνήγι των μεταναστών, η κατάργηση του ασύλου, η καταστολή των διαδηλώσεων, η επιστράτευση των απεργών, οι τρομονόμοι, οι διώξεις και οι φυλακίσεις αγωνιζομένων ανθρώπων,  τα μπουλούκια των μπάτσων είναι αναπόσπαστα κομμάτια  της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Το παρόν πολιτικό-οικονομικό σύστημα  που πατάει στη λογική του “ο καθένας την πάρτη του¨ δεν αποτελεί τον μονόδρομο που παρουσιάζουν οι εξουσιαστές και  οι λακέδες των  ΜΜΕ. Οι λαϊκές συνελεύσεις, τα σωματεία βάσης, τα αυτόνομα εργατικά κέντρα, τα δίκτυα αλληλεγγύης, οι μαχητικές πορείες, οι ακηδεμόνευτες απεργίες, η άρνηση πληρωμών, η ανυπακοή, η αποκεντρωμένη πολύμορφη δράση συνθέτουν την κοινότητα των αντιστάσεων των από τα κάτω. Ας οργανώσουμε τις ατομικές μας αρνήσεις στον αδιάλλακτο  αντιθεσμικό αγώνα ενάντια  στην προωθούμενη από τα  αφεντικά εθνική ενότητα, τα κράτη και το κεφάλαιο.

Όταν μιλούσες για το σχέδιο «Καλλικράτης» πριν ένα χρόνο ήταν σαν να μιλούσες κινέζικα. «Ας το δούμε. Μη είμαστε κακοπροαίρετοι. Δεν θέλετε την αποκέντρωση»;  Ιδού λοιπόν τι εννοούσαν με το «αποκέντρωση». Να σταματήσει το κράτος κάθε υποχρέωση παροχών και να την αναλάβουν οι χρεωμένοι Δήμοι. Δηλαδή να δουλέψει το εξής τετράπτυχο: Δάνεια, συνεργασία με την αγορά, εκποίηση δημοτικής περιουσίας και φόροι. Τι άλλο απομένει στις τοπικές αυτοδιοικήσεις, αφού για χρόνια κατάστρεφαν μιμούμενες το κεντρικό κράτος όλες τις υποδομές τους, έτρωγαν χρήματα από τη Νομαρχία και την Περιφέρεια για να παίζουν το ρόλο του κομιστή χρήματος σε εργολάβους; Τι εργολαβίες; Τα πάντα: δρόμοι, έργα, συγκοινωνία, ύδρευση, αποχέτευση, κλπ. Ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση έπαιζαν το ρόλο του διαχειριστή-ποτέ δεν ήρθαν σε ρήξη με το κράτος. Ήταν πάντοτε το μακρύ χέρι του κράτους και ταυτόχρονα ο δημοκρατικός του μανδύας, αφού επένδυε στις «τοπικές κοινωνίες». Σε αυτό το σχολείο της μίζας και της εργολαβίας έρχεται να αναλάβει η νέα τοπική αυτοδιοίκηση με τον «Καλλικράτη», ο οποίος ψηφίζεται για να πει «τέρμα τι δίφραγκα» για τις υποδομές. Χρήματα μόνο για τους εργολάβους. Έτσι κι εδώ στην Αίγινα. Με την απειλή να μην έχουμε νερό από τους υδρομεταφορείς, χωρίς πετρέλαιο τα σχολεία, το ΚΤΕΛ σταματάει να λειτουργεί αφού έφαγε τον άμπακο τόσα χρόνια, χωρίς ασθενοφόρο το Κέντρο Υγείας, δυο χωματερές χωρίς τέλος στην Αίγινα (Σκοτεινή και Λεόντι), μειωμένα δρομολόγια θαλάσσιας συγκοινωνίας, μικρο-ατασθαλίες στον απολογισμό του Φιστ-Φεστ και η κυρία Γεραλή (κάλλιο πρώτη στο χωριό, παρά δεύτερη στην πόλη) ζητάει 50 ευρώ για τη χρήση της Αίθουσας του Δημοτικού Θεάτρου… κλπ, κλπ.

Μήπως πρέπει να τα ξαναδούμε από την αρχή;

σαν σήμερα (1985): πέθανε ο Μπαγιαντέρας ή Δημήτρης Γκόγκος

Δημήτρης Γκόγκος – «Μπαγιαντέρας»

Σπουδαίος ρεμπέτης, γνωστός και ως «Μπαγιαντέρας». Γεννήθηκε το 1903 στο Χατζηκυριάκειο, στον Πειραιά, και ήταν το τελευταίο από τα 22 παιδιά του Γιάννη Γκόγκου, υπαξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού από τον Πόρο, και της Αγγελικής από την Ύδρα.

Από μικρός ακολούθησε το δρόμο των γραμμάτων και σπούδασε ηλεκτρολόγος. Δεν άσκησε, όμως, ποτέ το επάγγελμα, λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του και της ενασχόλησής του με την ελευθέρα πάλη.

Με τη μουσική καταπιάστηκε από μικρός. Έως το 1920 έπαιζε μαντολίνο και κιθάρα, μετά βιολί και από το 1924 άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και μπαγλαμά. Το μπουζούκι το γνώρισε στη φυλακή, όταν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο ναυτικό καταδικάστηκε σε κάθειρξη 6 ετών, γιατί τροφοδοτούσε με εκρηκτικά φίλους του ψαράδες.

Το 1925 διασκεύασε την ιταλική οπερέτα «Μπαγιαντέρα», του Έριχ Κάλμαν, για λαϊκή ορχήστρα με μπουζούκι και μαντολίνο. Από τότε απέκτησε το παρατσούκλι Μπαγιαντέρας.

Λίγο πριν από τη δεκαετία του ’30 άρχισε να τριγυρνάει στα Πειραιώτικα στέκια, όπου σύχναζε ο εργατόκοσμος του λιμανιού. Έτσι απέκτησε στενή σχέση με τους πρωτεργάτες του ρεμπέτικου, κυρίως τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη. Το 1937 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στην Columbia με τίτλο «οι Καπνεργάτριες», με το τραγούδι «η καπνουλού» αφιερωμένο στη σύντροφο της ζωής του, καπνεργάτρια και στιχουργό Δέσποινα Αραμπατζόγλου.

Τον Απρίλιο του 1941 τυφλώθηκε από γλαύκωμα και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε. Φίλοι και συνεργάτες άρχισαν να τον περιφρονούν κι εκείνος έκανε το παν για να τους αποδείξει την αξία του. Έτσι, δημιούργησε ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.

Όμως τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν ήταν δύσκολα και φτωχικά. Το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τα βράδια έπαιζε σε διάφορα ταβερνάκια. Μετά τον πόλεμο, άρχισε και πάλι να γράφει, να δισκογραφεί και να εμφανίζεται σε μεγάλα μαγαζιά της τότε Αθήνας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονώθηκε στο σπίτι του στον Άγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα. Από τον Οκτώβριο του 1985 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και στις 18 Νοεμβρίου του 1985 άφησε την τελευταία του πνοή.

Πίσω του, άφησε παρακαταθήκη περίπου 100 τραγούδια: «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου», «Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «Νυχτερίδα», «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Αλάνι με φωνάζουν», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Μ’ έχεις μαγεμένο», «Έλα να μπερμπαντέψεις», «H μικρή από το Πασαλιμάνι», «Το τραγούδι της αγάπης», «Η άνοιξις», «Με ξέχασες», «Το πέρασμα», «Μια τράτα Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω» και άλλα.

Επιπλέον, στο ενεργητικό του περιλαμβάνεται και μια μέθοδο για την εκμάθηση του μπουζουκιού άνευ διδασκάλου.

Πάντοτε επίκαιρο, βρέχει, χιονίζει με συννεφιά και ήλιο:

αναδημοσίευση από τη Νέα Εποχή

Τον έλεγαν Λεονάρδο…

Γράφει η  Όλγα Χαρίτου

 

 

 

 

 

 

 

Κάθε Τετάρτη πότιζε τον κήπο, τα δέντρα, το λαχανόκηπο. Ξεχορτάριαζε, σκάλιζε το χώμα, μάζευε τα πεσμένα φύλλα, τα ξερά κλαριά. Μετά κάθονταν στη πέτρινη μάντρα και έκανε το τσιγάρο του. Στα δυσκολότερα, βοήθαγε τον αδελφό του. Φυτέματα, ράντισμα, κλάδεμα. Μάζευε τα κλαδιά και περιμέναμε το χειμώνα να τα κάψουμε. Τα αρωματικά μού τα ξεχώριζε, να τα κάψω στον πέτρινο φούρνο, να μοσχοβολήσει το ψητό. Έτσι έκανε η μάννα του…

Το Νοέμβρη μαζεύαμε τις ελιές, τις «Κορωνέικες» τις πηγαίναμε στο ελαιοτριβείο. Τις άλλες, τις «Καλαμών» τις χαράζαμε και τις βάζαμε στα κιούπια.
Κυρά Όλγα, πού να μ’ έβλεπε η μάννα μου που με παρακάλαγε να τη βοηθάω…
Αυτό το Νοέμβρη δεν θα μαζέψουμε τις ελιές. Βόλτα με το φιλαράκι του στη παραλία, με τα μηχανάκια τους κάναν αστεία.. ίσως, έτσι, τους ρίξει μια ματιά καμιά κοπέλα…
Απομακρύνονταν και πλησίαζαν, λίγο μετά τη Παναγίτσα βρίσκονταν, γέλαγαν, μπλέχτηκαν τα τιμόνια τους, τον πέταξε κάτω η μηχανή, κτύπησε στο κράσπεδο κι έμεινε εκεί.
Τον έλεγαν Λεονάρδο. Ήταν ένα ήσυχο, γλυκό παιδί. Ο αδελφός του αγόρασε μαύρο κουστούμι, να του φορέσει, και με τη νεκροφόρα τον πήγε στην Αλβανία. Εκεί τον περίμενε η μάννα του. Ούτε αυτή θα μαζέψει ελιές φέτος.

Ο Δήμαρχος Αίγινας, με κλάψα που  φανερώνει τις προθέσεις μιας πολιτικής που λέει: «και στο ληστή ψωμί και στ’ απόσπασμα χαμπέρι» επιβεβαιώνει την ανάγκη, του να μη λείπει από πουθενά. Προφανώς έτσι διδάχτηκε από τους προκατόχους της εξουσίας που έχει. Ας μην βιαστούμε να γελάσουμε μιας και είναι τόσο τσάμπα η αλληλεγγύη όσο και το να πηγαίνεις στο Άργος με το πεπόνι σου ή στην Τσακωνιά με τη μελιτζάνα σου. Η τοπική αυτοδιοίκηση βρίσκεται και αυτή σε μια δεινή θέση να απολογείται επιδιώκοντας να διατηρεί τη θέση της μαζί με το μύθο της. Για αυτό και οι τσάμπα δηλώσεις που απλά καμουφλάρουν το πρόβλημα. Χωρίς δεσμεύσεις-χωρίς υπερβάσεις. Το αίτημα ελεημοσύνης  τους απέμεινε. Αυτό που ήξεραν πάντοτε…

Για πόσο ακόμη;

Μια σφαίρα έριξε πάνω του, ένα γράμμα έγραψε και το κάνατε βούκινο, γαμημένο καρκατσουλιό της Σφηκοφωλιάς. Ούτε να αυτοκτονήσεις δεν μπορείς ήσυχος…

Ο Μαρδικούλος που δεν θα σας κάνει τη χάρη (μάλλον)

σαν σήμερα (1901): πεθαίνει ο Παύλος Αργυριάδης, σοσιαλιστής δικηγόρος, εκδότης του περιοδικού «Αλμανάκ ντε λα Κεστιόν Σοσιάλ». Στη διάρκεια της Κομμούνας του 1871 υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής. 

αναδημοσίευση από το Βραχόκηπο (anarkismo)

Ο Παύλος Αργυριάδης                                 

Mια σημαντική μορφή του επαναστατικού κινήματος. Γεννήθηκε στις 15 Aυγούστου 1849, στην Kαστοριά, αλλά οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην Kωνσταντινούπολη, όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Kατόπιν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου σπούδασε Nομικά, ερχόμενος ταυτόχρονα σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες, μιας και από μικρός ήταν πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό. Δεν βρήκε κάτι που να τον ενθουσίαζε, τόσο στο Pωμαϊκό Δίκαιο όσο και στον Nαπολεόντειο Kώδικα.

Aσχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία που, αργότερα, τη συνδύασε με τη δικηγορία. Όταν ξέσπασαν τα γεγονότα της Παρισινής Kομμούνας ήταν ήδη αρκετά γνωστός στους επαναστατικούς κύκλους και εκλέχθηκε μέλος της Kεντρικής Eπαναστατικής Eπιτροπής.

H κοσμογονία της Παρισινής Kομμούνας τον συνεπήρε σε τέτοιο βαθμό και συνετέλεσε καταλυτικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και των ιδεών του. Mε τεράστια εγκυκλοπαιδική μόρφωση και θεωρητική κατάρτιση και με το χάρισμα της ομιλίας μπροστά σε οποιοδήποτε ακροατήριο, έκανε ορμητικά την εμφάνισή του στο αναρχικό και σοσιαλιστικό κίνημα του Παρισιού. Yπεράσπισε αρκετούς αναρχικούς και σοσιαλιστές στα διάφορα δικαστήρια και ποτέ με αμοιβή.

O Koμπέλ Mορέλ έγραψε στη Σοσιαλιστική Eγκυκλοπαίδεια: «…O Aργυριάδης είναι ένας από τους πρώτους δικηγόρους που έθεσαν την επιστήμη τους στη διάθεση όλων των καταδιωκομένων για τις επαναστατικές τους ιδέες». ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ>>>> Read the rest of this entry »

«… Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πέτρα την καρδιά, για να σταθούμε άξιοι του χρέους μας. Δοκίμασα πιο έντονο τον πειρασμό όταν περαστικός για λίγες μέρες από το χωριό ήμουν υποχρεωμένος να μην πάω να δω τους δικούς μου. Ήταν βέβαιο πως κάποτε θα τους ρωτούσαν αν με είδαν και έπρεπε να λεν «όχι» και να μπορούν να ορκιστούν γι’ αυτό. Μα έτσι θα είναι και πιο έντονη η χαρά όταν βρεθούμε τη μέρα της ΝΙΚΗΣ. Αν όμως η επιταγή της πατρίδας μάς φυλάξει μια άλλη μοίρα, τότε θ’ αγάλλεται η ψυχή μας απ’ τα ουράνια σαν συντροφιαστά με τα άλλα αδέλφια στον μεγάλο γιορτασμό θα πανηγυρίσουμε»…. (από επιστολή στον εξάδελφό του)

σαν σήμερα (1958): Οι Άγγλοι δολοφονούν στην Κύπρο, τον αγωνιστή Κυριάκο Μάτση

Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 μετά από νέα προδοσία οι Βρετανοί περικυκλώνουν το κρυσφήγετο του στο χωριό Δίκωμο. Ενώ οι Βρετανοί του ζητούν να παραδοθεί αυτός απαντάει «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»

Οι Βρετανοί κατά την προσφιλή τακτική τους έριξαν χειροβομβίδες στο κρυσφήγετο του αγωνιστή της ΕΟΚΑ, με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός.

σαν σήμερα (1920): Γ΄ Ματωμένη Κυριακή

Γ’ Ματωμένη Κυριακή (21 Νοεμβρίου 1920)

Βρισκόμαστε στο μέσο του Ιρλανδικού Αγώνα της Ανεξαρτησίας (1919-1921) και η Κυριακή 21 Νοεμβρίου δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό της.

Η ημέρα στο Δουβλίνο άρχισε με τη δολοφονία 14 άγγλων πρακτόρων και ντόπιων συνεργατών τους από τον  Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA). Η απάντηση των κατακτητών εκδηλώθηκε το μεσημέρι της ίδιας μέρας. Πυροβολούν στο ψαχνό και σκοτώνουν 15 φιλάθλους κατά τη διάρκεια του αγώνα ιρλανδικού ποδοσφαίρου μεταξύ Τιπερέρι και Δουβλίνου στο Κροκ Παρκ του Δουβλίνου. Οι δυνάμεις κατοχής υποστήριξαν ότι δέχθηκαν πυρά από φιλάθλους – μέλη του IRA.

Οι ταραχές συνεχίστηκαν όλο το βράδυ χωρίς νεκρούς. Όμως, στο Κάστρο του Δουβλίνου, που είχε μετατραπεί σε φυλακή, βρίσκονται νεκροί τρεις πολιτικοί κρατούμενοι, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Συνολικός απολογισμός της τρίτης κατά σειρά «Ματωμένης Κυριακής»: 32 νεκροί.

σαν σήμερα (1936): Ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, ηγέτης αναρχικής ταξιαρχίας, σκοτώνεται (πισώπλατα) σε μάχη με τους φασίστες στη Μαδρίτη.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΧΟΚΗΠΟ

Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Ο Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1896 στο Λεόν ,μια ορεινή περιοχή στην κεντρική βόρεια Ισπανία. Ο πατέρας του ήταν εργάτης των σιδηρόδρομων και χαρακτήριζε τον εαυτό του ως ελευθεριακό σοσιαλιστή.

Ο Μπουεναβεντούρα παράτησε το σχολείο στα 14 του χρόνια  και πήγε να εργαστεί ως μαθητευόμενος μηχανικός στον σιδηροδρομικό σταθμό του Λεόν, το 1917 η Γενική ένωση εργατών (U.G.T) κήρυξε απεργία των εργατών σιδηρόδρομων του βορρά. Ο Ντουρρούτι έπαιξε ενεργό ρόλο σε αυτή την απεργία , η οποία μετατράπηκε σε γενική απεργία  όταν η κυβέρνηση αρνήθηκε να αποδεχθεί τους όρους της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι εργοδότες και η Ένωση. Η γενική απεργία κράτησε τρεις μέρες και συντριβή από το Στράτο, απολογισμός ήταν 70 νεκροί, 500 τραυματίες και  επιπλέον 2000 εργάτες που φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση. Η κτηνωδία του Ισπανικού κράτους είχε ένα βαθύ και διαρκή αντίκτυπο πάνω στον νεαρό Ντουρρούτι.

Από τα τέλη του 1917 έως τις αρχές του 1920, ο Ντουρρούτι εργάστηκε στο Παρίσι ως μηχανικός. Στη συνέχεια, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ισπανία και έτσι πήγε στο Σαν Σεμπαστιάν, λίγο μετά τα σύνορα Εκεί, ήρθε σε επαφή με την τοπική αναρχική ομάδα. Λίγο μετά, ο Μπουενακάζα, τότε πρόεδρος της πρόσφατα δημιουργημένης Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (C.Ν.Τ) που ελεγχόταν από τους αναρχικούς, τον έπεισε να πάει στη Βαρκελώνη όπου το αναρχικό κίνημα, καθώς επίσης και το συνδικαλιστικό, υφίστατο μια κτηνώδη καταστολή, ενώ τα περισσότερα μέλη του ήταν στη φυλακή ή είχαν εκτελεστεί. Για ένα διάστημα, υπήρχε σημαντική αναταραχή στη Βαρκελώνη και σε ολόκληρη την Καταλονία.  ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ>>>>> Read the rest of this entry »

αναδημοσίευση από το Ενάντια

Η αυταρχική φάρσα

        Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται σα να λέμε, δύο φορές. Ξέχασε όμως να προσθέσει: τη μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα. (Κάρλ Μαρξ)

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έρχονται να βάλουν στη θέση του τον ίδιο τον νεοφιλελευθερισμό. Η προσδοκία του τελευταίου για μια κατάσταση της αγοράς όπου το Κράτος δεν θα υπάρχει, και όλα θα ρυθμίζονται από αυτή την δήθεν αυτορυθμιζόμενη αγορά αποδείχτηκε αυταπάτη. Η ανοχή του λαού της Ελλάδας προς ένα διεφθαρμένο και επικίνδυνο πολιτικό κατεστημένο και των αντιδραστικών λαϊκών στοιχείων που το υποστηρίζουν, συνεχίζεται. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι τώρα δεν δόθηκε ο λόγος στο συμβολικό υποκατάστατο αυτού που έλλειπε, και χάριν του οποίου κάθε γραφειοκρατικό κόμμα μπορούσε να επιπλεύσει στην επιφάνεια μιας ήδη χρεοκοπημένης κοινωνίας: στις εκλογές. Σχεδόν 45 χρόνια μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, η νέα εκτροπή έχει για πρωταγωνιστές όχι κάποιους σκληροτράχηλους στρατιωτικούς εθνικιστές, αλλά τα χαϊδεμένα παιδιά του παγκόσμιου καζίνο. Η επανάληψη αυτής της ιστορίας, αν και τα γεγονότα έχουν αντικαταστήσει την ωμότητα των στρατιωτικών αρμάτων μάχης με τα άθλια χαμόγελα πίσω από καλά περιφρουρημένα κτίρια και συνειδήσεις, έρχεται να επικυρώσει την ιδεαλιστική θέση του Χέγκελ υπό το πρίσμα της κωμικής της θέασης από τον Μαρξ. Ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεγχόμενη από τα τράστ ανελεύθερη αγορά έχει ανάγκη το Κράτος. Σε περιόδους σαν και την δικιά μας, όπου η βαρβαρότητα είναι ταυτόσημη με την κοινωνική πραγματικότητα, το δίκαιο που η τελευταία πασχίζει να επιβάλλει μπορεί να αποφευχθεί μόνο με μια εκτροπή σε ένα αυταρχικό Κράτος.

Αυτό το Κράτος είναι το όργανο επιβολής της παγκόσμιας βιομηχανίας και των συμφερόντων της στην εκάστοτε χώρα, χωρίς το οποίο δεν μπορεί η ίδια να ζήσει. Την θέση των συνταγματαρχών έχουν πάρει οι τεχνοκράτες και οι ειδικοί που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας το δύσκολο έργο “εξυγίανσης” της χώρας. Αν οι πρώτοι είχαν επιβληθεί στο όνομα του έθνους, κάνοντας υποτραπέζιες συμφωνίες με την διεθνή οικονομική εξουσία, τα σημερινά αμερικάνοθρεμμένα επιβάλλονται χωρίς ίχνος ντροπής και στο όνομα του έθνους, και στο όνομα της διεθνούς εξουσίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο τσαλαπατημένος λαός δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του θράσους αυτών που τόσα χρόνια με πάθος στήριζε. Ο ανασταλτικός όρος που παίζει εδώ τον καίριο ρόλο δεν είναι τόσο η σημασία του έθνους, αλλά η υποχώρηση των ίδιων των μαζων μπροστά σε μια πολύπλοκη πραγματικότητα που τους είπαν πως μόνο οι ειδικοί μπορούν να διαχειριστούν. Η δράση της πουλημένης δημοσιογραφίας, της άθλιας και αθλίως φιλόδοξης οικογένειας και των ιδεολογικών γραφειοκρατικών κομμάτων φανερώνεται σήμερα σε όλο της το μεγαλείο. Οι πλήρως εκπαιδευμένοι στην ημιμάθεια – δηλαδή την απέχθεια της γνώσης καθεαυτής – άνθρωποι έχουν μάθει να ακούνε “απ΄τον Φύρερ μέχρι το ντόπιο αφεντικό, αλλά ποτέ ο ένας τον άλλο [...] Πρέπει να ανακατεύονται σε όλα, αλλά όχι στην ηγεσία”. Κάθε υποχώρηση από την κυριαρχία πάνω στην κοινωνική πραγματικότητα, όμως, είναι και ένα βήμα πίσω στον αρχαϊσμό.

Τα μόνα κόμματα που έμειναν εκτός του συνασπισμού εξουσίας είναι αυτά της αριστεράς και είναι καταδικασμένα πλέον ή να έρθουν αντιμέτωπα με την ίδια τους την αθλιότητα ή να βοηθήσουν πραγματικά και ουσιαστικά τον κόσμο που τους έχει ανάγκη. Η επιμονή του μεγαλύτερου μέρους της αριστεράς στον κυνοβουλευτισμό είναι, αν μη τι άλλο, τραγική και επικίνδυνη σε μια περίοδο που το διεθνές κεφάλαιο και τα τσιράκια του “έχουν αηδιάσει με τον κυνοβουλευτισμό και δεν μπορούν πια να ζήσουν χωρίς φασισμό”. Η πολυδιάσπασή της οφείλει να συνεχιστεί έως ότου απομείνουν τα άτομα μόνα τους. Η όξυνση των αντιφάσεων και των ιδεολογιών θα συνεχιστεί όσο τα πράγματα θα γίνονται δυσκολότερα. Η αντίσταση του λαού “αντανακλά αρνητικά την κατάσταση στην οποία επιτίθεται” έτσι και αλλιώς. Ο αριστερός θα εμμένει όλο και περισσότερο στην γραμμή του. Το ίδιο και οι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες, οι περισσότερες εκ των οποίων μένουν πιστές σε αυτό που ο λαός θα ήθελε από κάθε έννοια να πραγματώσει- άσχετα αν δεν το γνωρίζει. Σε αυτήν την αντίσταση η αριστερά ή θα αποφασίσει να διαλυθεί και με τις δύο έννοιες, δίνοντας περιεχόμενο και πείρα στον αγώνα ή δεν θα κάνει τίποτα.

Όποιος είναι με τους δρόμους είναι και με τον λαό και αντίστροφα.

Οι φράσεις στα εισαγωγικά είναι κλεμμένες από τον Μαξ Χορκχάιμερ.

Η  ατμόσφαιρα αντιπαραθέσεων, στην οποία η μια μεριά επιδιώκει αδιέξοδα την εξυγίανση ενός εμπορικού θεσμού όπως είναι το Φιστ-Φεστ και η άλλη πλευρά επιδιώκει ‘’διεξοδικά’’ να απολογηθεί για τις μικρές της λοβιτούρες, έχει δυο βασικές διαστάσεις.

Η μια αφορά στην ίδια τη διαχείριση του θεσμού και τα μικρά πραξικοπήματα που έγιναν σε μια σχεδόν όπως ονομάζουν οι πρώτοι διοργανωτές ενθουσιώδη και συμμετοχική γιορτή, καθώς και οι οικονομικές παρασπονδίες που ο υπεύθυνος της ΚΕΔΑ, δικαιολογεί. Πράγματι οι νέοι υπεύθυνοι σχεδόν ισοπέδωσαν τη διάθεση για συμμετοχή, αποκλείοντας τους παλιούς «ενοχλητικούς» (Νέα Εποχή) πρωταγωνιστές κάνοντας μια διεκπεραίωση με το χειρότερο τρόπο.

Η άλλη αφορά στη συνέχιση ενός θεσμού που ως εμπορικός εντάσσεται πλήρως στο κυρίαρχο πνεύμα του σύγχρονου καταναλωτικού πολιτισμού. Και εδώ είναι το ζήτημα. Το αν μια διοργάνωση με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας υπαίθριας αγοράς με επίκεντρο ένα προϊόν πολυτελείας, όπως το φιστίκι, μπορεί να προωθήσει κάτι πέρα από αυτό για το οποίο συμμετέχουν ως καταναλωτές και επαγγελματίες οι περισσότεροι. Αν δηλαδή η έμφαση και η ένταση αυτής της δραστηριότητας έχει και ένα διέξοδο και απαντά σε πολύ σημαντικά προβλήματα που σχετίζονται με το σύνολο της ζωής μας: με την παραγωγή και την οικονομική αυτοδυναμία του νησιού, με την αποκέντρωση και τα όρια της όποιας τουριστικής δραστηριότητας,με τις ανθρώπινες σχέσεις και την αλληλεγγύη καθώς και με την αναζήτηση μιας τοπικής ταυτότητας που το περίγραμμά της και το περιεχόμενό της συμβάλει θετικά στην δημιουργία και αναδημιουργία του κόσμου. Ακούγεται μυθικό αλλά μόνο έτσι μπορεί να συμβαίνει. Όλα τα άλλα είναι καπιταλισμός, ανταγωνισμός και ανάπτυξη.

Για μια ακόμη φορά η τσογλαναρία των γηπέδων αβαντάρεται με τον πιο εύσχημο τρόπο. Η αναγγελία της νίκης, μαζί με την συνταγή για έναν ωραίο αγώνα: «άμυνα, επίθεση, νευρά και παραλίγο ανατροπή». Κι όλα αυτά στο μπάσκετ που τέλος πάντων δεν είναι «ποδόσφαιρο». Τρίχες! Κι επειδή υπάρχουν άνθρωποι (όπως ο Φίλιππος) που πραγματικά βλέπουν ζεστά τη συμμετοχή των παιδιών και με υπομονή προσπαθούν και ζωντανεύουν ένα χώρο δίπλα στο γήπεδο, είναι κρίμα. Κι αυτά διότι μόνο με τις καλές προθέσεις δεν χτίζεται το ήθος. Πρέπει να ξεριζώσεις και το τέρας του ανταγωνισμού και μαζί μ’ αυτό και τους παράγοντες που χτίζουν τις περιουσίες και το προφίλ τους. Κι ας γίνει το μπάσκετ μια υπόθεση φίλων που παίζουν επειδή απλά γουστάρουν. Λίγο είναι;

σαν σήμερα (1989): αποφασίζεται να γίνει χρήση απορρυπαντικού με μπλε,πράσινους και κόκκινους κόκκους στο πλυντήριο του ελληνικού κράτους. Βλέπετε στη φωτογραφία όλες τις παλιές μουσίτσες της ελληνικής επαγγελματικής πολιτικής σκηνής να συμφωνούν να δώσουν ένα χέρι για μια καλή μπουγάδα του συστήματος της εξουσίας και της αγοράς. Επικεφαλής ο Ζολώτας.

σαν σήμερα (1824): Ο Ιμπραήμ με τη στρατιά του φτάνει στη Σούδα της Κρήτης καθ’ οδόν για την Πελοπόννησο, ενώ την ίδια ημέρα ρουμελιώτικα στρατεύματα μπαίνουν στην Πελοπόννησο έτοιμα να αντιμετωπίσουν τους αντικυβερνητικούς στη δεύτερη περίοδο του εμφυλίου (1823-1825). Εκείνες τις ημέρες αποχωρεί ο Θ. Κολοκοτρώνης από αυτόν τον πόλεμο ύστερα από το σκοτωμό του γιου του, Πάνου, στις 13 Νοεμβρίου.

Η αλήθεια που κυλάει μες στο ψέμα μου

Είναι η ζωή μου, είναι το αίμα μου

                         ***

Βγήκε ο κόσμος στις πλατείες

Να πάρει τον αέρα του, να πει μια καλημέρα

Μέσα στα σπίτια είχε στοιχειά

Έβρεχε τρόμο και φοβέρα

Βγήκε ο κόσμος στις πλατείες

Κι αρχίσαν της καρδιάς οι αλητείες

-         Βρέθηκαν κι αγαπήθηκαν, σαν αδερφός με αδερφό

-         Έπλυναν τις πηγές τους (στα νέα δίναν δέσμιο ακόμα ένα λαό)

-         Ούτε εξυπνάδες έλεγαν, ούτε κοιτιόντουσαν στα χέρια

-         Στα μάτια μόνο, στην καρδιά, μια ευθεία βολή στ΄ αστέρια

Βγήκε ο κόσμος στις πλατείες

Να πάρει λίγο αέρα

Κι αντάμωσαν τα ιστορικά

Και γίνανε όλα ένα

-Βρέθηκαν κι αγαπήθηκαν, σαν αδερφός με αδερφό

- Έπλυναν τις πληγές τους (στα νέα δίναν δέσμιο ακόμα ένα λαό)

- ούτε εξυπνάδες έλεγαν, ούτε κοιτιόντουσαν στα χέρια

-στα μάτια μόνο, στην καρδιά, μια ευθεία βολή στ΄ αστέρια

Η αγάπη που κυλάει μες στο ψέμα μου

Είναι η ζωή μου, είναι το αίμα μου

Βγήκε ο κόσμος στις πλατείες

Να πάρει λίγο αέρα

Χόρτασε μες στα σπίτια του

Να βρέχει λύπη και φοβέρα

Χόρτασε να τον σέρνουνε

Σα δούλο σε παζάρια

Οι αφέντες του οι ανύπαρκτοι

Με τα φτιαγμένα ζάρια

Βγήκε ο κόσμος στις πλατείες

Κι άρχισαν της καρδιάς οι αλητείες

Βικτωρία Τράπαλη

Μια υψηλής προστιθέμενης αξίας δήλωση από πλευράς δημάρχου μας στο Δημοτικό Συμβούλιο της 24^ης Νοεμβρίου, για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, μας έβγαλε από τους φόβους ότι κάτι πραγματικά θα συμβεί στην Αίγινα. Κι αν αυτό είναι το μη γεγονός, το πραγματικό γεγονός είναι η προτεινόμενη μελετο-κατασκευή, δηλαδή ο εκβιασμός της μελέτης +δημοπράτησης του έργου με τις συναφείς ανατιμήσεις και επανεκτιμήσεις που υποκρύπτουν όλα τα ωραία τεχνικά λόγια του σεμιναρίου που δόθηκε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου από τους υπεύθυνους συντάκτες της προ-προμελέτης. Όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε τα αθώα παιχνιδάκια εκβιασμών που παίζονται εδώ και ένα χρόνο περίπου φόρα-παρτίδα από τους υδρομεταφορείς. Το σίγουρο είναι ότι η τοπική αυτοδιοίκηση διακρίνεται ως ένα βασικό βαποράκι μεταφοράς και απόδοσης χρήματος προς εργολάβους (από το κράτος, τη Νομαρχία και σήμερα από την Περιφέρεια). Αυτό οφείλει να γίνει πολύ σαφές. Δηλαδή αυτό είναι η υψηλή προστιθέμενη αξία στην Αίγινα ή πιο καλύτερα, η ατέρμονη.

Τουλάχιστον μέχρι που εμείς θα αρχίσουμε να παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας…

Μια θαυμάσια δουλειά των παιδιών του Γυμνασίου Κυψέλης Αίγινας και του εκπαιδευτικού Γιώργου Μπήτρου, μας επαναφέρει στην πραγματικότητα αλλά και σε ένα δίλλημα. Μια πραγματικότητα που λέει ότι αυτές οι μελέτες έχουν «λαογραφική αξία», δηλαδή μια αδυναμία να ενσωματωθούν, ως συνήθης διάκοσμος του παρελθόντος, μέσα στην πρακτική της χρήσης και διαχείρισης του νερού. Κι αυτό είναι το τραγικό: οι Σουβάλες που για αναρίθμητες γενιές ήταν τμήμα μιας καθημερινότητας πολύπλοκης, συμμετοχικής και προσιτής σε ένα πρότυπο ζωής που η κατανάλωση ισορροπούσε με την παραγωγή και τη βοήθεια του καιρού, σήμερα (και προς τιμήν αυτών που ασχολούνται με το παρελθόν και δημιουργούν αφορμές-τροφή για τη σκέψη) όλα αυτά τοποθετούνται σαν την χαριτωμένη μπορντούρα, σαν το απαραίτητο ντεκόρ μιας αδηφάγου μηχανής με σημαία την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα.

Κι όμως, ένα πρότυπο κοινοτικής διαχείριση που οφείλουμε να προωθήσουμε, εντάσσει τους ομβροδέχτες, ως απαραίτητους παράγοντες, μαζί με τις στέρνες και τα φράγματα ανάσχεσης, μιας εν δυνάμει οικονομικής και κοινωνικής τοπικής αυτοδυναμίας. Αυτό είναι η άλλη πλευρά του διλλήματος.

αναδημοσίευση απότο ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ

Είναι από τις περιπτώσεις που μία φωτογραφία μιλά από μόνη της. Δε χρειάζεται και πολλά να ειπωθούν για το βλέμμα που φαίνεται να ανταλλάσσει ο Μανώλης Γλέζος με τον άνδρα των ΜΑΤ.

Το ενσταντανέ είναι από την επίσκεψή του κ. Γλέζου στα δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου επισκέφτηκε τους συλληφθέντες συνδικαλιστές της ΔΕΗ, προκειμένου να τους συμπαρασταθεί.

Δείτε τη φωτογραφία…

σαν σήμερα (1952): Συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης, στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ, που καταζητείται εδώ και καιρό. Αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος θα δολοφονηθεί από το ελληνικό κράτος και θα δολοφονηθεί ηθικά από τον ίδιο το μηχανισμό του ΚΚΕ. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι ο Πλουμπίδης είναι πράκτορας.

σαν σήμερα (1973): Ανατρέπεται η κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ο ίδιος ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος τίθεται υπό περιορισμό στο σπίτι του στο Λαγονήσι. Νέος ισχυρός ανήρ του απριλιανού καθεστώτος, ο ταξίαρχος Ιωαννίδης. Νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίζεται ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όλα αυτά προέκυψαν μετά τη σφαγή του Πολυτεχνείου.

σαν σήμερα (2008): Τρεις ιστορικές συμφωνίες υπογράφονται κατά την ολοκλήρωση της επίσημης επίσκεψης του προέδρου της Κίνας, Χου Ζιντάο, στην Αθήνα. Με βάση τη μία από τις συμφωνίες, η ελληνική κυβέρνηση παραχωρεί το λιμάνι του Πειραιά στον κινέζικο κολοσσό Cosco. Στη συμφωνία αντιτίθενται οι λιμενεργάτες του Πειραιά, οι οποίοι πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία. Δείτε έναν από τους κινεζοτσολιάδες (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) το τι λέει, πριν γίνει πρωθυπουργός.

Στο γνωστό ως σακκιώτικ μάγαζιν γράφτηκε το παρακάτω δημοσίευμα. Αναμένονται και δημοσιεύσεις για το ποιοι μας τρώνε τις καραβίδες και τις γαρίδες, ποιοι και πώς «εκβιάζουν» το δήμαρχό «μας».

«Ηλιόλουστο μεσημέρι Παρασκευής στην ψαραγορά της Αίγινας. Το τραπέζι σε γνωστό στέκι ψαρο- μεζεδο- τσιπουροποσίας, είναι …τουρλωμένο μέχρι επάνω με μισοάδεια πιάτα από ψητές καραβίδες και γαρίδες. Οι συνδαιτημόνες, γνωστοί παράγοντες – πράκτορες των διαβόητων νερουλάδων της Αίγινας, έχουν μισοαποτελειώσει το πλούσιο γεύμα τους, και ευρισκόμενοι σε μια κατάσταση – τρόπον τινά – ευθυμίας, εξαπολύουν μύδρους εναντίον του δημάρχου της Αίγινας: “Τέρμα η κοροιδία…μας έταξε λεφτά σήμερα, αλλά πήγαμε στο ταμείο και δεν υπάρχει … σάλιο! Από σήμερα, θα πείτε το νερό – νεράκι, στην Αίγινα… Ας βάλλει τη σωστή τιμή στο νερό, ο Σακκιώτης, για να μπορεί να πληρώνει….”

Λίγες ώρες αργότερα, η πλευρά των υδρομεταφορέων Ηλιακίδη και Λεβεντάκη κοινοποιούσε σε ορισμένα ειδησεογραφικά μέσα της Αίγινας την έναρξη μιας νέας σοβαρής κρίσης στις σχέσεις τους με τον Δήμο της Αίγινας, ενώ οι υδροφόρες δεν φάνηκαν καθόλου στο λιμάνι. Τα νούμερα που ακούγονται σχετικά με το χρέος του Δήμου προς τους υδρομεταφορείς είναι μεγάλα, αλλά θα περίμενε κανείς περισσότερη αξιοπιστία και σοβαρότητα, μέσω μιας επίσημης ανακοίνωσης, και όχι η δημιουργία εντυπώσεων μέσω των επιλεκτικών διαρροών.

Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι στην Αίγινα με το νερό άρχισε να χονδραίνει, ίσως καθόλου τυχαία, μια μέρα μετά την ιστορική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τη δρομολόγηση του έργου του υποθαλάσσιου αγωγού. Οι νερουλάδες των νησιών συνειδητοποιούν πως έρχεται, επιτέλους, το τέλος τους, και κορυφώνουν τους εκβιασμούς τους, όταν είναι γνωστό πως οι Δήμοι περνούν τις χειρότερες μέρες τους, και οι δυσκολίες των πληρωμών θα εντείνονται. Τόσα χρόνια, οι νταβατζήδες των νησιών έχουν θησαυρίσει από το εμπόριο του νερού, και τώρα σε συνθήκες μείζονος οικονομικής κρίσης, σε ένα κορυφαίο κοινωνικό πρόβλημα όπως είναι η ύδρευση, κανιβαλίζουν…Καλά, δεν υπάρχει εισαγγελέας»;

σαν σήμερα (1942): Πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας «Καζαμπλάνκα». Από κει και η φοβερή ατάκα «Να συλληφθούν οι συνήθεις ύποπτοι» που μας τη θύμισε ο μακαρίτης αγωνιστής Γιάννης Μπουκετσίδης, συνήθης ύποπτος-αναρχικός στις δεκαετίες 70-80-90-00, σε μια από τις συνήθεις συλλήψεις του.

Αναδημοσίευση από τη Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 6, σελίδες 80-82

μ’ αφορμή τη σημερινή  εκδήλωση για το νερό

(http://sxedia.espivblogs.net/files/2010/02/SXEDIA-6.pdf)

Τουριστική ανάπτυξη και υδατικοί πόροι

Η Άνδρος όπως και τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου και ιδιαί-

τερα των Κυκλάδων αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα με την

Αίγινα. Ο Τουρισμός, κοινή αναφορά σ’ όλες τις περιπτώσεις

νησιών, αποτελεί το βαρόμετρο τόσο της οικονομικής ανάπτυ-

ξης η οποία βέβαια …γέρνει ιδιαίτερα προς τους μεγαλοεπιχει-

ρηματίες της θερινής ραστώνης, όσο και της περιβαλλοντικής

καταστροφής με το νερό να βρίσκεται πρώτο στη λίστα της.

Δημοσιεύουμε απόσπασμα από μια ενδιαφέρουσα παρέμβαση

του καθηγητή των ΤΕΙ Βαγγέλη Πισσία σε συνέδριο στην Άνδρο

με θέμα τους υδατικούς πόρους και την ανάπτυξη που ο ίδιος

μας παραχώρησε έναντι συνέντευξης με το ίδιο θέμα:

Για τους υδατικούς πόρους μέσα σε πέντε λεπτά, θα σας

πω και πάλι ότι παραβρίσκομαι εδώ για να δηλώσω και πάλι

διαθεσιμότητα, υπάρχουν και σπουδαστές οι οποίοι θα αρχίσουν

δουλεύουν πάνω σε τέτοιου είδους θέματα. Και θα αναφερθώ

πολύ συνοπτικά σε μια εμπειρία από ένα ερευνητικό πρόγραμμα

που κάναμε στο Πολυτεχνείο για τις Κυκλάδες, για την -έτσι την

λέγαμε- για την «δημιουργία ενός συστήματος Παροχής Υπηρε-

σιών Ύδρευσης-Αποχέτευσης στις Κυκλάδες».

Βέβαια ένα σύστημα παροχής υπηρεσιών ύδρευσης αποχέ-

τευσης στις Κυκλάδες φαίνεται να στέκεται στον τομέα της αστι-

κής λεγόμενης υδραυλικής δεν περιλαμβάνει άμεσα τις αγροτι-

κές δραστηριότητες. Ωστόσο σε μια έτσι πολύ σύντομη αναφορά

θα ήθελα να πω ότι μπορούν όλα αυτά να συνδεθούν ιδίως αν

αρχίσουν να εφαρμόζονται οι οδηγίες. Υπάρχει η κοινοτική οδη-

γία του 2000/60 για τους υδατικούς πόρους, όπου πλέον πρέπει

και εμείς να συστήσουμε τις αρχές που δεν έχουμε συστήσει

και σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο για

τη διαχείριση των υδατικών πόρων. Αυτές θα σχεδιάζουν, θα

κατανέμουν, θα λένε πόσο νερό θα πρέπει να πάει στη γεωργία,

πόσο νερό θα πάει στην ύδρευση, πόσο στον τουρισμό. Αυτό

βέβαια δεν θα πρέπει να το λένε έτσι αυθαίρετα, δεν θα πρέπει

να το επιβάλουν αλλά εν πάση περιπτώσει θα γίνεται και πάλι

μια εξέταση του προβλήματος και αυτή η εξέταση του προβλή-

ματος θα πρέπει (να προσπαθήσουμε όλοι) να ταιριάζει με ένα

διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης των νησιών, που θα το θέλαμε

και εμείς γιατί, το είπα και πριν, αυτό το μοντέλο ανάπτυξης

που έχουμε σήμερα περνάει κρίση. Ας έρθουμε τώρα στο πολύ

συγκεκριμένο πρόγραμμα. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα θέλησε

να αναδείξει δυο πράγματα το πρώτο ήταν: Πως μπορούμε να

οργανώσουμε τις υπηρεσίες ύδρευσης – αποχέτευσης ούτως

ώστε να πούμε ότι σε κάθε νησί των Κυκλάδων ο άνθρωπος

που μένει εκεί θα έχει υπηρεσίες οι οποίες θα είναι σε τέτοιο

επίπεδο που του εξασφαλίζουν ποσοτικά και ποιοτικά το νερό

το οποίο πραγματικά χρειάζεται. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ>>>>> Read the rest of this entry »

Κάτι δεν πάει καλά με τις υδατοκαλλιέργειες ή τέλος πάντων με τις επιχειρήσεις της οικογένειας του υπουργού Τουρισμού-Πολιτισμού και των φίλων του. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του συστήματος αντιτίθεται (χωρίς βέβαια να εξηγεί τους όρους του) σε εγκαταστάσεις υδατοκαλλιεργειών, τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο πολιτικής αντίρρησης. Είναι φανερό ότι το έδαφος που χάνουν κάτω από τα πόδια τους οι δωσίλογοι βουλευτές του μνημονίου τόσο για την επιλογή τους αυτή όσο και για τον περιορισμό του ρόλου τους λόγω Καλλικράτη, επιχειρείται να ανακτηθεί σε τοπικό επίπεδο αφού σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό το τοπικό επίπεδο, αν δικτυωθεί μπορεί και παρεμβαίνει στο κεντρικό. Έτσι, εκμεταλλευόμενοι τις αντιστάσεις πολιτών ενάντια στις ιχθυοκαλλιέργειες, τα μικρά κοράκια της τοπικής πολιτικής σκηνής βρήκαν την ευκαιρία να αποκτήσουν ένα ρόλο πρωταγωνιστικό στη βάση ενός δίκαιου αιτήματος. Από την άλλη είναι φανερό ότι οι κινητοποιήσεις ενάντια στις ιχθυοκαλλιέργειες δεν είναι παρά (στο μεγαλύτερομέρος του) αγόμενες και φερόμενες από τοπικούς παράγοντες και έτσι εύκολα παραδίδονται ως σκυτάλη στους τοπικούς βουλευτές.

Έτσι και στην περίπτωση της Αίγινας, ο Καρύδης μας δεν έχασε στιγμή. Μαζί με το δήμαρχο της Αίγινας ανακοινώνουν την αντίθεσή τους σ’ αυτό. Εδώ είμαστε και θα δείξει το τι σημαίνει αυτή η κατάσταση εσωτερικής ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος και εθνικού πλούτου… Δηλαδή ποιος παίρνει τι, από την προίκα…

σαν σήμερα (1925): Ο δικτάτορας παππούς του εγγονού του μέσα από δίκη σκοπιμότητας, εκτελεί με απαγχονισμό, παρουσία πλήθους θεατών, τους καταχραστές του Δημοσίου, Αντισυνταγματάρχες Δρακάτο και Ζαφειρόπουλο.

σαν σήμερα (1944): Ο καθηγητής και υφυπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, Άγγελος Αγγελόπουλος, σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, αναφέρεται για πρώτη φορά στα κατοχικά «δάνεια», το ύψος των οποίων φτάνει τις 38.000.000 χρυσές λίρες Αγγλίας, δηλαδή 80.280.000.000 νέες δραχμές ή 500 πεντάκις εκατομμύρια κατοχικές δραχμές.

σαν σήμερα (1903): Ο Βίλχελμ Χάουζσιλντ γράφει ένα γράμμα προς τον εργοδότη του, την φαρμακοβιομηχανία Μπάγιερ, (γνωστή και για την ανακάλυψη, παραγωγή και μαζική διάθεση της ηρωίνης-κι αργότερα της ασπιρίνης) ζητώντας την υποστήριξη της εταιρείας στη δημιουργία ενός αθλητικού συλλόγου. Η επιστολή φέρει την υπογραφή και άλλων 107 εργαζομένων. Η Μπάγιερ θα δώσει τη συγκατάθεσή της και την 1η Ιουλίου 1904 θα ιδρυθεί η Bayer 04 Leverkusen.

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. 12(ο αγωγός)+12(η ασφάλεια του αγωγού)+6(χερσαία έργα)=30 εκατομμύρια ευρώ. Αν προσθέσουμε τις προβλεπόμενες ανατιμήσεις και αν και εφόσον βρίσκονται σε νέα δεδομένα, η μελέτη- κατασκευή διαμορφώνεται σύμφωνα με αυτά και αλλάζει προς τα πάνω το κόστος. Δεν φτάνουν τα 12 εκατομμύρια ευρώ για ένα έργο που θα αποικιοποιήσει την Αίγινα. Χρειάζονται άλλα 12 εκατομμύρια για να γίνει πιο ασφαλές από τις τυχόν τράτες και αγκυροβόλια και επιπλέον ίσως και κάποια άλλα …συμπληρώματα σε ευρώ αφού πρόκειται για μελέτη-κατασκευή. Για ιθαγενείς που η αντίληψη για το τι σημαίνει πραγματική ανάγκη σε νερό δεν έχει αλλάξει κι ένας αέναος κι ατέρμονος κόσμος κατανάλωσης ανοίγεται μπροστά τους ένας CTC UT-1 ROV Ultra Trencher, είναι ότι πρέπει.

Απολαύστε, το πώς η τεχνολογία μπορεί να μας δικαιολογήσει το γεγονός ότι αυτό το υδροβόρο καταστροφικό σύστημα (της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης) μπορεί να δημιουργεί νέους μύθους ασφάλειας απέναντι στο καθεστώς διαρκούς απειλής. Ήταν το βιντεάκι που έδειξαν οι προ-μελετητές της εταιρίας στο Δημοτικό Συμβούλιο της 24^ης Νοεμβρίου.

άρθρο του Χρήστου Ρέππα

Η κυβέρνηση του λομπίστα του πολυεθνικού κεφαλαίου, εκλεχτού του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και της Μέρκελ , του ευπατρίδη των τραπεζών Λ. Παπαδήμου είναι πλέον πραγματικότητα. Η κυβέρνηση αυτή είναι το πολιτικό προϊόν της προσπάθειας του ελληνικού καπιταλισμού να κρατηθεί στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα αλλά και να διασωθεί το ευρώ και να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των πιστωτών από μια πιθανή στάση πληρωμών του ελληνικού κράτους σε βάρος τους. Συμπυκνώνει επομένως τους κορυφαίους και στρατηγικούς στόχους του ελληνικού καπιταλισμού στο πρόγραμμά της σε μια εξαιρετική , πολύ κρίσιμη στιγμή γι’ αυτόν. Η εκπλήρωση αυτού του στόχου προϋποθέτει την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου και πολύ χειρότερα ακόμη μνημόνια που θα εδραιώσουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια ως μόνιμα καθεστώτα στην ελληνική κοινωνία. Η συγκρότηση της κυβέρνησης του λομπίστα έγινε και ως προσπάθεια ν’ απαντηθούν τα πολιτικά αδιέξοδα της προηγούμενης περιόδου του μνημονιακού καθεστώτος , με την κατάρρευση της κυβέρνησης Γ.Α.Π και την ανάπτυξη της αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα εναντίον της σε επίπεδα που δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει το καθεστώς με όργανο την προηγούμενη κυβέρνηση. Από την άποψη αυτή τα γεγονότα με τη γενική απεργία στις 19 – 20 Οκτώβρη και αυτά της αυθόρμητης κινητοποίησης στις 28 Οκτώβρη καταγράφονται ως ο καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων. Τα περιθώρια για την κυβέρνηση Γ.Α.Π να συνεχίσει είχαν πια τελειώσει έστω και παραπαίοντας , όπως έγινε στην περίοδο μετά το μεσοπρόθεσμο. Η κυβέρνηση του Γ.Α.Π αντιμετώπισε μια βαθιά κρίση πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης την οποία δεν μπορούσε να την προσπεράσει αδιάφορα ούτε να συγκαλύψει με την συνηθισμένη τακτική της μιντιακής παραπλάνησης. Επιπλέον στην Ευρωπαϊκή Ένωση η κρίση του καθεστώτος του ευρώ μεγάλωνε με την κατάρρευση και της Ιταλίας, και ήταν πια αδύνατο μια τόσο ανίσχυρη κυβέρνηση σαν αυτή του Γ.Α.Π να μπορεί να εγγυηθεί το αίτημα των Βρυξελλών για συνέχιση της πολιτικής του μνημονιακού κανιβαλισμού. Σ΄ αυτές τις συνθήκες ήρθε το πολιτικό τέλος του κυβερνητικού σχήματος του Γ.Α.Π, όχι όμως και του μνημονιακού καθεστώτος. Στην ημερήσια διάταξη μπήκε ο συνασπισμός των κομμάτων του κεφαλαίου που καλούνται πλέον να συστρατευτούν άμεσα και έμπρακτα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των τοκογλύφων. Είναι μια πραγματικά μαύρη συμμαχία που συσπειρώνει ό,τι αντιδραστικό και παρακμιακό έχει δημιουργηθεί στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό σκηνικό από τη δεκαετία του ‘ 90 και μετά. Από τις πιο αποκρουστικές φιγούρες της σημιτικής εποχής, μέχρι τις νεοφιλελεύθερες πασοκικές φιγούρες και την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ Στη νέα πολιτική κατάσταση που δημιουργήθηκε ο Λ. Παπαδήμος , πρόσωπο δοκιμασμένο στα σημαντικότερα επιτελεία του ελληνικού και παγκόσμιου καπιταλισμού, αστός οικονομολόγος και άμεσος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ, μέλος της περίφημης Trilateral Commision, (Τριμερής Επιτροπή) , υπήρξε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για τη συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας σε βάρος του λαού. Κεντρικός τραπεζίτης του ελληνικού κράτους στη νεοφιλελεύθερη περίοδο του ελληνικού καπιταλισμού από το 1993 και μετά, θα δουλέψει μαζί με το Σημίτη για την είσοδο στο ευρώ κατά τον τρόπο που αυτή έγινε. Ενώ είναι σκοτεινός ο ρόλος του στην κρίση του ελληνικού χρηματιστηρίου το 1999 και στην οικονομική καταστροφή χιλιάδων μικροεπενδυτών που πίστεψαν στο απατηλό όνειρο του εύκολου πλουτισμού. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ>>>>> Read the rest of this entry »

Η εκδήλωση που αναβλήθηκε λόγω της ελάχιστης προσέλευσης του κοινού και πραγματοποιήθηκε (ως συζήτηση λίγων ανθρώπων) στην αίθουσα συσκέψεων της Επαγγελματικής Αίγινας, είχε κάποια στοιχεία μεταξύ άλλων, που συμβάλλουν στην τοπική συζήτηση για το νερό.

1)Η αυτοδιοικητική παράταξη των οικολόγων επιδιώκει μ’ ένα τρόπο να παίξει ένα ρόλο στα τεκταινόμενα της αντιπεριφέρειας. Έτσι, σημαντικό για τους ίδιους που οργάνωσαν και τη χτεσινή εκδήλωση ήταν η επιστολή του Κατσικάρη της οποίας μέρος αναγνώσθηκε και αποκαλούσε τον υποψήφιο περιφερειάρχη και νυν περιφερειακό σύμβουλο Κ. Διάκο, «σύντροφο» κι ο τελευταίος κάλεσε εκπρόσωπο της νυν δημοτικής αρχής Αίγινας στο πάνελ της εκδήλωσης. Μ’ αυτόν τον συνήθη τρόπο ‘’νομιμοποιείται’’ ως παράγοντας παρά τις ριζοσπαστικές ρητορείες των διακηρύξεών της. Επιπλέον η παράταξη αυτή δείχνει να έχει έλλειψη προσανατολισμού, αφού καλεί εκπροσώπους  αντικρουόμενων απόψεων αλλά και έλλειψη γνώσης της πραγματικότητας του νησιού αφού πραγματοποιεί εκδήλωση σε ώρες εργάσιμες (Σάββατο απόγευμα). Η αποτυχία της προσέλευσης (τρεις κι ο δήμαρχος) στην εκδήλωση τεκμηριώνει τα παραπάνω αν προσθέσουμε και την παρουσία του συντονιστή Φίλιππου Δραγούμη (δημοτικού συμβούλου Αθηναίων, πολιτικού τέκνου της συνεργασίας Καμίνη-Οικολόγων), προσώπου που διαδραμάτισε το χειρότερο ρόλο σ την υπόθεση του ΕΚΠΑΖ Αίγινας.

2)Σύμφωνα με την παρέμβαση του Μπενέτου, προέδρου του Επαγγελματικού-Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά, μπορεί ο ιδιοκτήτης της υδροφόρας να εγείρει αξιώσεις πληρωμών, «και καλά κάνει αφού είναι επαγγελματίας» αλλά «χτίζει νέο καράβι, και καλά κάνει». (Και ποιος δεν θα έχτιζε με τόσα εκατομμύρια ευρώ που παίρνει όλα αυτά τα χρόνια);

3)Ο ίδιος ο Μπενέτος χρησιμοποιώντας ως ιδεολόγημα το «αδιέξοδο» της σύνδεσης ΕΥΔΑΠ-Αίγινας, μέσω αγωγού, προώθησε, όπως στο άμεσο παρελθόν ο δημοσιογράφος Ανανιάδης και ο αντιπεριφερειάρχης Κατσικάρης, τα «αθώα» συστήματα αφαλάτωσης, λύση που καταψήφισε το Δημοτικό Συμβούλιο; Τι συμβαίνει άραγε;

4)Ο Πέτρος Πετρίτης επιβεβαίωσε τον τίτλο της χθεσινής εκδήλωσης «πόλεμος για το νερό» τόσο με την αναφορά του στους «κατά κάποιο τρόπο» εκβιασμούς των υδρομεταφορέων όσο και με την αναφορά  στους φρεατοϊδιοκτήτες, οι οποίοι «παράνομα πωλούν νερό», στηριζόμενοι σε «συμβάσεις χρόνων». Επίσης μίλησε για τους απλήρωτους λογαριασμούς, για την κλοπή νερού με τη μέθοδο του μπαϊ-πας. Δήλωσε ότι ο Δήμος Αίγινας θα καταφύγει σε εισαγγελέα για την άρνηση μεταφοράς νερού από τους υδρομεταφορείς στο νησί.

5)Τέθηκε ένας προβληματισμός από αρκετούς για τη διαχείριση του νερού μετά τη σύνδεση και σαφώς για το αν θα μπορέσει πραγματικά η πολιτεία να ανταποκριθεί με 40 εκατομμύρια ευρώ για αυτό το έργο.

6)Το καλό για το τέλος: Ο Πισσίας έβαλε ένα σοβαρό προβληματισμό για ένα «υπερβολικό έργο», εστιάζοντας στο νοικοκύρεμα των ήδη υπαρχόντων υδάτων και της ήδη υπάρχουσας υποδομής. Σε μια τέτοια κατεύθυνση ως καθηγητής με το τμήμα του στα ΤΕΙ, εργάζεται στην τοπική κοινωνία της Άνδρου «με καλά αποτελέσματα»

Η ανακοίνωση του δημάρχου λέει ξεκάθαρα και τεκμηριωμένα ότι οι υδρομεταφορείς είναι κοινοί εκβιαστές.

Η ανοχή απέναντί τους όσο και απέναντι σε μη κατονομαζόμενους «ανθρώπους» τους πρέπει να τελειώσει, όπως επίσης και το γεγονός ότι πληρώνουμε τόσα χρόνια τόσα εκατομμύρια ευρώ, ενώ θα μπορούσαμε να έχουμε δικό μας υδροφόρο πλοίο. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το ζήτημα. Τα κάτι εκατομμύρια ευρώ που θα πέσουν στο νησί για να φάνε οι εργολάβοι «παντός καιρού» πρέπει να τα διεκδικήσουμε για να γίνουν υποδομές στο νησί. Μια υδροφόρα οπωσδήποτε πρέπει να γίνει το αίτημά μας, δίπλα στο αίτημα για δημοτικά λεωφορεία, δίπλα στο αίτημα για έργα που θα συγκρατούν το νερό, δίπλα στο αίτημα για δημοτικά εργαστήρια, δίπλα στο αίτημα για υποδομές για μικρά έργα, δίπλα στο αίτημα για δημοτική προμηθευτική υπηρεσία, δίπλα στο αίτημα για τη στήριξη της αγροτικής, κτηνοτροφικής  παραγωγής και αλιείας, δίπλα σε οποιαδήποτε αιτήματα για υποδομές, αιτήματα που φαίνεται πως αφορούν κάποιους άλλους πλανήτες, σήμερα.

Υπομονή αδέρφια κάποτε μας κρεμούσαν για παραδειγματισμό.

σαν σήμερα (1925): Οι αγωνιστές παιδαγωγοί Δημήτριος Γληνός και Αλέξανδρος Δελμούζος παύονται από τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, καθώς η διδασκαλία τους κρίθηκε εθνικά επιβλαβής. (Μαρασλειακά)

σαν σήμερα (2002): Αυτό που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» επιδικάζει το ποσό των 13,7 εκατομμυρίων ευρώ (4,6 δισ. δρχ.) ως αποζημίωση του Ελληνικού Δημοσίου στο κάθαρμα που ακούει στο όνομα Κοκός Γλίξμπουργκ για την απαλλοτρίωση της λεγόμενης βασιλικής περιουσίας

Δείτε ένα μικρό απόσπασμα από την ένδοξη ιστορία των κοπρόσκυλων που με το ζόρι είχαμε στο σβέρκο μας πολλές γενιές. Όλο και κάποιο ψώνιο υπάρχει που θαυμάζει αυτά τα παράσιτα:

Κορυφαία αντιστασιακή πράξη κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Υπήρξε αποτέλεσμα της συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, υπό την υψηλή καθοδήγηση βρετανών κομάντος.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1942 μία ομάδα αποτελούμενη από δώδεκα κομάντος, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Έντι Μάιερς και τον ελληνομαθή ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ, έπεσε με αλεξίπτωτα στην περιοχή της Γκιώνας. Ανάμεσά τους ήταν ο Ελλαδίτης Θεμιστοκλής Μαρίνος κι ένας Κύπριος με το κωδικό όνομα «Γιάννης». Σκοπός τους, να έλθουν σε επαφή με έλληνες αντάρτες και να υλοποιήσουν την «Επιχείρηση Χάρλινγκ», που είχε σχεδιάσει το Συμμαχικό Στρατηγείο στο Κάιρο.

Το σχέδιο συνίστατο στην ανατίναξη μιας από τις τρεις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού και Γοργοποτάμου (και οι τρεις βρίσκονται στον ορεινό όγκο του Μπράλλου), πάνω από τις οποίες διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης – Αθηνών. Ήταν η μοναδική αξιόπιστη δίοδος προς τα λιμάνια της Νότιας Ελλάδας και η αχρήστευσή της θα προκαλούσε τη διακοπή του ανεφοδιασμού της γερμανικής στρατιάς του Ρόμελ στη Βόρειο Αφρική. Βρισκόμαστε λίγο πριν από την Μάχη του Ελ Αλαμέιν, που θα έκρινε πολλά για την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή αυτή.

Τις επόμενες μέρες ο Μάιερς με τον λοχαγό Χάμσον κατόπτευσαν και τις τρεις πιθανές για σαμποτάζ περιοχές και έκριναν ότι η γέφυρα του Γεργοποτάμου ήταν ο ευκολότερος στόχος. Έπρεπε, όμως, να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των αντάρτικων ομάδων για να έχει πιθανότητα επιτυχίας η επιχείρηση.

Στις 19 Νοεμβρίου ο Μάιερς έσπευσε προς συνάντηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, ηγέτη του ΕΔΕΣ στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Την επομένη αφίχθη και ο ηγέτης του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Όλοι συμφώνησαν ότι στόχος του σαμποτάζ θα ήταν η γέφυρα του Γοργοποτάμου, ενός παραποτάμου του Σπερχειού ποταμού. Τρεις μέρες αργότερα έγινε η κατόπτευση του χώρου από κοινή ομάδα ανταρτών και στις 22 Νοεμβρίου καταστρώθηκε το τελικό σχέδιο. Η επιχείρηση ορίστηκε για τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου.

Η γέφυρα του Γοργοποτάμου φυλασσόταν από 100 ιταλούς και 5 γερμανούς στρατιώτες. Η φρουρά διέθετε βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και η εξουδετέρωσή της απαιτούσε κεραυνοβόλα ενέργεια. Στην επιχείρηση αποφασίστηκε να λάβουν μέρος 150 άνδρες (86 του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και οι 12 κομάντος). Το σχέδιο προέβλεπε την εξουδετέρωση ή την παρενόχληση της φρουράς από τους αντάρτες, την ώρα που οι κομάντος θα τοποθετούσαν τα εκρηκτικά για την ανατίναξη της γέφυρας.

Στις 11:07 το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου εκδηλώθηκε η επίθεση εναντίον της φρουράς και στα δύο άκρα της γέφυρας. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το σχέδιο και στη 1:30 το πρωί της 26ης Νοεμβρίου ανατινάχθηκε ένα τμήμα της γέφυρας για να ακολουθήσει στις 2:21 η ανατίναξη ενός δεύτερου, που την έβγαλε οριστικά εκτός λειτουργίας. Εν τω μεταξύ, ένα τρένο με ιταλούς στρατιώτες εμποδίστηκε από τους αντάρτες και δεν μπόρεσε να προσφέρει ενισχύσεις.

Στις 4:30 το πρωί και ο τελευταίος αντάρτης είχε αποχωρήσει από την περιοχή του σαμποτάζ και βρισκόταν στην τοποθεσία Καλύβια, όπου ήταν το σημείο συνάντησης. Από τους 150 άνδρες που έφεραν σε πέρας την «Επιχείρηση Χάρλινγκ» μόνο τέσσερις τραυματίστηκαν, ενώ η φρουρά της γέφυρας έχασε 20 με 30 στρατιώτες. Σε αντίποινα, λίγες μέρες αργότερα στον χώρο της κατεστραμμένης γέφυρας εκτελέστηκαν 9 έλληνες πατριώτες.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου ήταν μία από τις μεγαλύτερες πράξεις δολιοφθοράς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της κατεχόμενης Ευρώπης και έδωσε κουράγιο στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Όμως, οι επιπτώσεις της στο βορειοφρικανικό μέτωπο ήταν πολύ περιορισμένες, επειδή η εκτέλεση της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε κατόπιν εορτής, έχοντας καθυστερήσει κατά δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό οι δυνάμεις του Ρόμελ, έχοντας χάσει τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, μετατοπίστηκαν δυτικότερα κι έτσι ο ανεφοδιασμός τους μέσω Ελλάδος δεν έπαιζε κανένα ρόλο.

Χρόνια αργότερα κατά τον εορτασμό της επετείου στις 29 Νοεμβρίου 1964 σημειώθηκε ένα αιματηρό περιστατικό. Από την ανατίναξη μιας ξεχασμένης βόμβας σκοτώθηκαν 13 και τραυματίστηκαν 45 άνθρωποι. Το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου καθιέρωσε την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου ως επίσημο εορτασμό της Εθνικής Αντίστασης.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΠΕΙΡΑΙΑ Β. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ

Η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά καταγγέλλει τη φασιστική συμπεριφορά του Δημάρχου Πειραιά Β. Μιχαλολιάκου κατά του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά στη διάρκεια της συνάντησης την Πέμπτη 10/11/11 στο Γραφείο του. Η συνάντηση (η οποία κράτησε μόλις 6-7 λεπτά) πραγματοποιήθηκε μετά από αίτημα της ΕΛΜΕ, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία του Πειραιά και στα οποία εμπλέκεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα λίγα αυτά λεπτά ήταν αρκετά για να αποκαλυφθεί το πραγματικό πρόσωπο του κ^ου Μιχαλολιάκου. Με ύφος Βοναπάρτη εξαπόλυσε πλήθος ύβρεων και προσβολών κατά του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ και των εκπαιδευτικών του Πειραιά.

ΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:

Το ραντεβού με το Δήμαρχο ορίστηκε για την Πέμπτη 10/11/2011 στις 11.15΄π.μ. Μετά από 35 λεπτά αναμονής ο Δήμαρχος δέχτηκε την αντιπροσωπεία του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ. Πρώτος (όπως εξελίχτηκε η συνάντηση, και ο τελευταίος) πήρε το λόγο ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, για να παρουσιάσει τα προβλήματα και τις θέσεις της ΕΛΜΕ.

Ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ στην εισαγωγική του τοποθέτηση είπε τα εξής:

«Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά επιδιώκει τη συνεργασία και, αν είναι δυνατόν, την κοινή δράση με τους φορείς του Πειραιά για τη στήριξη της Δημόσιας Παιδείας (εδώ γίνεται διακοπή από το Δήμαρχο, ο οποίος, απαξιώνοντας τους άλλους φορείς, τόνισε ότι δεν μπορεί να συγκρίνεται ο Δήμος Πειραιά με άλλους) και βέβαια με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία με τον Καλλικράτη, θα εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην εκπαίδευση. Βέβαια το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ είναι αντίθετο με τον Καλλικράτη και το πέρασμα της εκπαίδευσης (χρηματοδότησης, περιεχομένου, διορισμών εκπαιδευτικών) στους Δήμους. Τα προβλήματα στην εκπαίδευση μεγαλώνουν.

1) Έχουμε για παράδειγμα τις καθαρίστριες που είναι απλήρωτες και πρέπει από κοινού να πιέσουμε το Ε.Ι.Ν. να δίνει έγκαιρα τα χρήματα.

2) Λόγω της κρίσης και της πολιτικής που εφαρμόζεται έχουμε παιδιά που δεν έχουν καλή διατροφή γι’ αυτό πρέπει να διεκδικήσουμε (αν γίνεται μαζί) έκτακτο κονδύλι για παροχή πρωινού στα παιδιά.

3) Το κύριο θέμα που ήρθαμε εδώ είναι η μετάβαση από τις παλιές σχολικές επιτροπές των σχολείων στη Νέα Σχολική Επιτροπή του Δήμου. Βέβαια το βασικό είναι η μείωση της χρηματοδότησης (π.χ. πέρσι μειώθηκε κατά 50%). Την Τρίτη 8/11/11 η ΕΛΜΕ πραγματοποίησε σύσκεψη σχετικά με τους Διευθυντές των σχολείων και καταγράψαμε τα εξής:

α) Οι Σχολικές Επιτροπές των σχολείων επέστρεψαν χιλιάδες ευρώ στη Σχολική Επιτροπή του Δήμου. Τα χρήματα αυτά πρέπει να επιστραφούν άμεσα στα σχολεία, στα νέα “Συμβούλια Σχολικής Κοινότητας”, και όχι να τα παρακρατά η Σχολική Επιτροπή του Δήμου.

β) Άμεσα πρέπει να δοθούν στα σχολεία τα χρήματα της Β΄ και Γ΄ δόσης. (ο Δήμαρχος διακόπτει και πάλι λέγοντας: “να ρωτήσεις την Ελπίδα την Παντελάκη”. Ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ του επισήμανε ότι έχει μπροστά του το Δ.Σ. το σωματείο που εκπροσωπεί τους καθηγητές του Πειραιά κι όχι μια παράταξη). Είμαστε αντίθετοι να παρακρατούνται τα χρήματα από το Δήμο και να δίνονται 500 ή 1.000 € σε κάθε σχολείο για τα “τρέχοντα” έξοδα. Το σχολείο δεν μπορεί έτσι να προγραμματίσει τις ανάγκες του και θα οδηγηθούμε και σε Γραφειοκρατία και σε πελατειακές σχέσεις. Η Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής του Δήμου είπε στην προαναφερόμενη σύσκεψη με τους Διευθυντές ότι δόθηκε στο Δήμο η Γ΄ δόση και όχι η Β΄. Στη σύσκεψη όμως κατατέθηκε από Διευθυντή ότι έχει δοθεί και η Β΄ δόση στο Δήμο(Διακοπή από Δήμαρχο: “Αυτά να τα πεις στην ΚΟΒα σου”).

4) Θέλουμε να μας ενημερώσετε τι γίνεται με τα ενοικιαζόμενα κτήρια (είναι τα πρώτα σχολεία που θα συγχωνευθούν και δεν πρέπει να το δεχτούμε) και αν υπάρχουν Δημόσια κτήρια ή χώροι για αξιοποίηση.

5) Ο Δήμος τύπωσε χιλιάδες φωτοτυπίες και τις έστειλε υπό μορφή βιβλίων στα σχολεία. Ορισμένα από τα “βιβλία” αυτά πήγαν στα σχολεία, αφού είχαν διδαχθεί τα κεφάλαια που περιείχαν, και άλλα περιέχουν κεφάλαια που δεν διδάσκονται. π.χ. οι ΠΙΝΑΚΕΣ στα Μαθηματικά κατεύθυνσης. Το κύριο όμως που θέλουμε να μας ενημερώσετε είναι πόσο κόστισαν αυτές οι φωτοτυπίες (διακοπή από Δήμαρχο: “δεν σας αφορά, αν θέλω σας δίνω τα στοιχεία”. Ο Πρόεδρος του επισήμανε ότι οφείλει να τα δώσει και συνέχισε), αν δόθηκε επιπλέον κονδύλι για τις φωτοτυπίες από το Υπουργείο ή μήπως παρακρατήθηκαν από τα χρήματα που αναλογούν στα σχολεία». Στο σημείο αυτό ο εκνευρισμός – αυταρχισμός του Δημάρχου ανέβηκε κατακόρυφα. Με φωνές και βρισιές είπε στην αντιπροσωπεία της ΕΛΜΕ να περάσει έξω. Η αντιπροσωπία της ΕΛΜΕ τον κάλεσε να ηρεμήσει επισημαίνοντάς του ότι ο Δήμος δεν είναι σπίτι του ή ιδιοκτησία του. Η φασιστική συμπεριφορά του κ. Μιχαλολιάκου συνεχίστηκε με φωνές και με εκφράσεις όπως «Ουστ απ’ εδώ, πέρασε έξω, περάστε έξω», «Ουστ επ’ εδώ περάστε έξω, έχουμε και δουλειές, εμείς δουλεύουμε, ενώ εσείς δουλεύετε τα παιδιά». «Σας έχω χ …, καταγγείλτε με, καλό θα μου κάνετε».

Ο κ. Μιχαλολιάκος μπορεί να θεωρεί τη φασιστική συμπεριφορά του ως τίτλο τιμής για τον ίδιο, αλλά όταν αυτή η συμπεριφορά αφορά εκλεγμένο Δήμαρχο, τότε αποτελεί πρόκληση για το λαό του Πειραιά που πρέπει να τον κρίνει ανάλογα. Τολμά να υβρίζει τους εκπαιδευτικούς ( «δουλεύεται τα παιδιά») , οι οποίοι δίνουν καθημερινά τον αγώνα για τη μόρφωση των παιδιών, αυτός που , ως Υπουργός των τελευταίων κυβερνήσεων, στήριξε το σύνολο της αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.

Για να προλάβει λοιπόν την καταγγελία της ΕΛΜΕ εξέδωσε, αμέσως μετά, δελτίο τύπου με το οποίο, αφού γίνεται προσπάθεια συσκότισης της πραγματικότητας, αναζητεί προσχήματα για να στηρίξει την απαράδεκτη φασιστική συμπεριφορά του. Προσπαθεί να διαχωρίσει τον Πρόεδρο από το υπόλοιπο Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, αποδίδοντάς του «μικροκομματικές απόψεις», ότι παρουσίασε «θέματα εκτός ατζέντας της συνάντησης» , ότι ο Πρόεδρος «διαφώνησε με τη διανομή φωτοτυπιών στα σχολεία» και ότι «ο πρόεδρος επέλεξε τον ολισθηρό δρόμο του ξύλινου δρόμου και των καταγγελιών κατά της κυβερνητικής πολιτικής» (αλήθεια γιατί κόπτεται και υπερασπίζεται την κυβερνητική πολιτική;).

Αφομοιώνοντας πολύ γρήγορα τις κατευθύνσεις του νέου νόμου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Καλλικράτη) δείχνει ιδιαίτερο ζήλο για την προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Το ίδιο το επίπεδο των προσχημάτων τον αποκαλύπτει ακόμη περισσότερο. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ και οι εκπαιδευτικοί του Πειραιά αναμένουν από το Δήμαρχο να παρουσιάσει δημόσια τη θέση του (για αγώνες δεν γίνεται λόγος) για τα προβλήματα που του έθεσε η ΕΛΜΕ και κυρίως οφείλει να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία που αφορούν τη χρηματοδότηση των σχολείων (επιστροφή αποθεματικών, χορήγηση Β΄- Γ΄ δόσης, κόστος φωτοτυπιών και αν αυτά αφαιρέθηκαν από τα χρήματα που αναλογούν στα σχολεία).

Ότι και να ισχυρίζεται ο κ. Μιχαλολιάκος … «ο Δήμαρχος είναι γυμνός».

Κι επειδή σας είπε ο σαλτιμπάγκος Ν. Τζίτζης να αποχωρήσετε, εσείς αποχωρήσατε; Κι επειδή δεν ήθελε ο σαλτιμπάγκος Ν. Τζίτζης να το θέσει σε ψηφοφορία (το να φύγουν οι κάμερες και οι τοπικοί δημοσιογράφοι) ένα θέμα που δεν τίθεται σε ψηφοφορία, συνέχισαν να κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο; Έχει χαθεί, εντελώς, η τσίπα κι ο αυτοσεβασμός;

Διόρθωση: Από τη διαδικασία αποχώρησε μόνο ο Γ. Πούντος. Και καλά έκανε.

σαν σήμερα (1982):

Το The Wall είναι μία επική ροκ όπερα των Pink Floyd, που επηρέασε πολλούς κατοπινούς ροκ μουσικούς. Κριτικοί και φανς το χαιρέτησαν ως το καλύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος και το κατέταξαν δίπλα στ’ άλλα αριστουργήματά του Dark site of the moon και Wish you were hear

.

Ο ηγέτης των Pink Floyd, Ροτζερ Γουότερς, το εμπνεύστηκε κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του συγκροτήματος στο Μόντρεαλ του Καναδά, το 1997. Μια προσβλητική συμπεριφορά ενός θεατή της συναυλίας προκάλεσε την αντίδραση του Γουότερς, ο οποίος τον έφτυσε κατά πρόσωπο. Αηδιασμένος από αυτή τη συμπεριφορά, ο Γουότερς θέλησε να χτίσει έναν τοίχο ανάμεσα στον αγενή θεατή και το κοινού, μια ιδέα που την υλοποίησε αργότερα σε δίσκο.

Η ηχογράφηση του The Wall -ενός από τα ποιοτικότερα και πιο εμπορικά άλμπουμ της ροκ μουσικής- έγινε από τις αρχές Απριλίου έως το τέλος Νοεμβρίου του 1979. Στη Μ. Βρετανία κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου και στις ΗΠΑ στις 8 Δεκεμβρίου. Έγινε 23 φορές πλατινένιο, ενώ παρέμεινε στους αμερικάνικους και βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών για περισσότερο από 14 χρόνια. Από τα 24 κομμάτια που περιέχει, ξεχώρισαν και τραγουδήθηκαν περισσότερο το An other brick in the wall, το Hey you και το Comfortably Numb.

Η ιστορία που διατρέχει το άλμπουμ είναι η φανταστική ζωή ενός αντιήρωα, του Πινκ, ο οποίος δέχεται το ράπισμα της κοινωνίας από τα νεανικά του χρόνια. Σε αντίδραση για την καταπίεση από το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον φτιάχνει το δικό του φανταστικό κόσμο.

Το 1982 το The Wall μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Άλαν Πάρκερ, ενώ ανέβηκε και ως μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ.

Βαθύ Κόκκινο » Διεθνή » Επείγουσα επιστολή από ανώνυμο σύντροφο στο Κάιρο. Παρακαλώ μοιραστείτε το και διαδώστε το ευρύτερα

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Επείγουσα επιστολή από ανώνυμο σύντροφο στο Κάιρο. Παρακαλώ μοιραστείτε το και διαδώστε το ευρύτερα

Ο κύριος Τάκης της Αίγινας: Ο τεχνοκράτης της αυλής μας

Ο τεχνοκράτης μας βγήκε να τα μαζέψει (και να τους μαζέψει) λίγο: Κυματοθραύστης κι άγιος ο θεός. Διότι «μας αρέσει η τέχνη», απευθυνόμενος στο τμήμα αισθητικής καλλιέργειας της παράταξής του το οποίο σε αυστηρό τόνο υπενθυμίζει τη διαφορά τους «αλλά -για τον κύριο Τάκη- οι εργολάβοι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες πρέπει κι αυτοί να ζήσουν». Για τον τεχνοκράτη μας που αγαπάει και την κλασική μουσική καμιά επένδυση δεν πρέπει να αποτραπεί. Αναρωτιέται, βάζοντας στη θέση του τον καθένα που πετάγεται λες κι έχουμε άμεση δημοκρατία (την οποία σιχαίνεται διότι η δημοκρατία «θέλει ειδικές γνώσεις») και λέει το μακρύ του και το κοντό του: «Μηχανικοί είναι»; (Μόνο οι μηχανικοί μπορούν να ομιλούν κατά τον κύριο Κουκούλη-δηλαδή άνθρωποι της δικής του κατάρτισης).

Για τον κύριο Τάκη επίσης οι ανθρώπινοι πόροι («πόρος» ως εξέλιξη του στρατιωτικού όρου «υλικό») πρέπει ν’ αξιοποιηθούν. Γιατί οι ανθρώπινοι «πόροι» για τον πρώην δήμαρχο Αίγινας μπορούν να αξιοποιηθούν. Αρκεί να εμφανιστεί ο κατάλληλος μετρ.

Ο τεχνοκράτης της αυλής μας που έχει την ίδια ανατριχιαστική και αποτρόπαια λογική με τον παλαιολιθικό δήμαρχο της παλιάς λαμογιάς. Να είναι, πάντα, ο λαός από κάτω. Και να εκτελεί εντολές. Γιατί ο λαός είναι υλικό ή μάλλον …πόρος.

σαν σήμερα (1818): Ο Θ. Κολοκοτρώνης μυείται στη Φιλική Εταιρία

σαν σήμερα (1934): Ο Όθωνας και όλο του το παρασιτικό σκυλολόι, εγκαθίσταται στην Αθήνα, την πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους

σαν σήμερα(1955): Στην πόλη Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, στην καρδιά του αμερικάνικου νότου, η Ρόζα Παρκς αρνείται να σηκωθεί από το κάθισμά της σε λεωφορείο για να καθίσει ένας λευκός και συλλαμβάνεται.

Ρόζα Παρκς

Δημοτικό Συμβούλιο Αίγινας για το νερό (30-11)

Με ελάχιστες καταγγελίες για τους υδρομεταφορείς που «έχουν δίκιο» (για τους περισσότερους) το χθεσινό δημοτικό συμβούλιο ως θέατρο δημοκρατίας αποθέωσε το νόμιμο και το άδικο. 13-14 εκατομμύρια ευρώ είναι το ποσό που έχει δοθεί στους επιχειρηματίες από το 2008(!), το δίκτυο ύδρευσης της Αίγινας έχει υφάλμυρο νερό από ιδιωτικές γεωτρήσεις που το πωλούν παράνομα, υπάρχουν περιοχές της Αίγινας που δεν το έχουν ούτε αυτό. Κι όλα αυτά για να βρίσκονται άνθρωποι από τα σπλάχνα της, μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο να αναφέρουν ευπειθώς, ότι νερό είναι εμπόρευμα κι ότι οι επιχειρηματίες «καλά κάνουν» και να συνεχίζει η δημοκρατία το θέατρό της με τις συγκρούσεις για την εξουσία και την πίτα της.

Μήπως οφείλουμε να κάνουμε κάτι παραπάνω για τη ζωή μας την υποθηκευμένη;

Το ερώτημα παραμένει: Πόσο κοστίζει μια γαμημένη υδροφόρα;

σαν σήμερα (1822): Οι μεγάλοι σφαγείς της Ευρώπης (Αυστροουγγαρία, Γαλλία, Πρωσία και Ρωσία) συνεδριάζουν στη Βερόνα της Ιταλίας, για να καταδικάσουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των υπόδουλων λαών. Η τακτική αυτή δεν έχει σταματήσει.Έχει συμπληρωθεί από τον «αγώνα για τη διάδοση της δημοκρατίας», τον «ατέρμονο πόλεμο» κατά της τρομοκρατίας και τις οικονομικές κυρώσεις στους λαούς που δεν συμμορφώνονται.

σαν σήμερα (1980): άφησε την τελευταία της πνοή η  Ρόζα Εσκενάζυ.

Ποιος είναι ο Πτερούδης που διαπραγματεύεται; Τι έδειξε και τι είπε, δηλαδή, στη συνάντηση με τους υδρομεταφορείς;

Τους τρόμαξε με τα λόγια που μόνο αυτός μπορεί και λέει; Είπε λόγια που πείθουν ακόμα κι ένα σκληρό επιχειρηματία; Μίλησε σαν επιχειρηματίας προς επιχειρηματίες; Έδειξε τα μπράτσα του; Έδειξε τα χρήματα που είχε στο σακάκι του; Τι; Μήπως μπορούν να μας το πουν οι υπεύθυνοι της τοπικής εξουσίας και της τοπικής ενημέρωσης;

Όρισε ο Δήμος κάποιον με όλα αυτά τα προσόντα για τη συνεννόηση με τους υδρομεταφορείς;

Μήπως πρέπει να τους τα κάνουμε μπάχαλο, πριν μας κάνουν μπάχαλο τη ζωή μας;

Για την εγκατάσταση υδατοκαλλιεργειών υπάρχουν πλέον ενστάσεις και από μέρος του πολιτικού μας συστήματος. Δεν είναι όλοι τους μέσα στο ψητό και φυσικά συμμαχούν με τμήματα των τοπικών κοινωνιών, δίνοντας παραστάσεις αγώνα. Δεν γίνεται το ίδιο και με την cosco. O μνημονιακός κινεζοτσολιάς μας τα βρήκε μια χαρά στην επίσκεψη που έκανε στον χαρισμένο ΣΕΜΠΟ από τον ΟΛΠ, στους κινέζους. «Ερωτηματικά πάντως προκαλεί το γεγονός ότι σύμφωνα με την κατάσταση προσωπικού που είναι κατατεθειμένη εκ μέρους της εταιρείας στην Επιθεώρηση Εργασίας στο Κερατσίνι, ο αριθμός των εργαζομένων ανέρχεται σε 239 και όχι σε 700″. Ερωτηματικά!

Θ α     π α ρ α σ τ ε ί,     ά ρ α γ ε     κ α ι    … στην εκδήλωση στην Πέρδικα;

Σαν σήμερα (2008):

Δολοφονούν τον Αλέξανδρο

3 χρόνια μετά τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2008, όταν οι ένστολοι δολοφόνοι Κορκωνέας και Σαραλιώτης δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, η Ελληνική κοινωνία είναι δεμένη πισθάγκωνα, με τα μάτια σκεπασμένα μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

3 χρόνια πριν, στις 6 Δεκέμβρη οι εκτελεστές πραίτορες των αφεντικών αφαίρεσαν την ζωή από ένα παιδί που αναζητούσε το όνειρο ενός αλλιώτικου κόσμου, επειδή απλά βρέθηκε στο δρόμο των δυνάμεων του τρόμου και της καταστολής. Σήμερα, όλοι όσοι διεκδικούν το δικαίωμα στην τροφή, την εκπαίδευση, την υγεία, στο δικαίωμα να γερνάς με αξιοπρέπεια, αποτελούν τους πιθανούς επόμενους φυσικούς στόχους.

3 χρόνια πριν, η  κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καταρράκωσε τις κοινωνικές αυταπάτες περί δημοκρατίας και απελευθέρωσε τη συσσωρευμένη οργή, προκαλώντας μια αυθόρμητη και λυσσαλέα εξέγερση.

Σήμερα οι αυταπάτες έχουν εκλείψει. Οι εκμεταλλευτές και καταπιεστές αυτού του τόπου, αποθαρρυμένοι από την  κοινωνική απομόνωση, το φόβο και την παραίτηση, επελαύνουν τσαλαπατώντας τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, οδηγώντας μας όλους σε  αργό θάνατο.

3 χρόνια πριν, η δολοφονία του Αλέξανδρου έγινε η αφορμή να γεννηθούν και να οργανωθούν καινούργιοι αγώνες και αντιστάσεις. Έγινε ο λόγος για να κερδηθούν μικρές και μεγάλες μάχες.Σήμερα, 3 χρονιά μετά, η εξαθλίωση που πλήττει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας πρέπει να γίνει η αιτία για αναζωπυρωθεί ο αγώνας αυτός και να  αναζητηθούν οι συλλογικοί τρόποι οργάνωσης του. Για να κερδίσουμε τον πόλεμο. Για την κοινωνική επανάσταση και τη λαϊκή απελευθέρωση.

σαν σήμερα (1944): Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κάνουν το καλύτερο: επιτίθενται στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, στα Δεκεμβριανά. Όπως πάντα οι κακοί και φασίστες θα νικήσουν…

σαν σήμερα (1878): Γέννηση του μεγάλου σφαγέα των λαών και συκοφάντη του σοσιαλισμού Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, γνωστού και ως ως Στάλιν.

σαν σήμερα (1990): Πεθαίνει η Παύλος Σιδηρόπουλος

σαν σήμερα (1941): επίθεση των γιαπωνέζων στο Περλ Χάρμπορ.  Πρόγονος της 11ης Σεπτέμβρη 2001, οι βομβαρδισμοί στο  ΠερλΧάρμπορ ήταν η αφορμή και όχι αιτία για να μπουν δυναμικά οι ΗΠΑ στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι δικεδίκησαν και πήραν στη λήξη του τα καλύτερα φιλέτα από την υδρόγειο σφαίρα μας.

Η Επίθεση στο Περλ Χάρμπορ

Από τα σημαντικότερα επεισόδια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Συνέβη στις 7 Δεκεμβρίου1941, όταν ιαπωνικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη, όπου ναυλοχούσε ο Αμερικανικός Στόλος του Ειρηνικού. Η επίθεση αυτή, που ήταν η πρώτη σε αμερικανικό έδαφος από το 1812, είχε ως αποτέλεσμα την έξοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ>>>> Read the rest of this entry »

Εντάξει. Πηγαίνετε μια επίσκεψη με τα παιδιά σε ένα μουσείο ή σε κάποιον άλλο μορφωτικό προορισμό. Τι νόημα έχει το ρεπορτάζ που προκαλείτε ως υπεύθυνοι της επίσκεψης; Ποιον παιδαγωγικό στόχο έχει η παρουσίασή σας από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης; Τι νόημα έχουν τα δελτία τύπου και οι φωτογραφίες; Αν δεν πρόκειται για μετοχές στο χρηματιστήριο των κοινωνικών αξιών του νησιού μας προς τι αυτή η προβολή; ΓΚ

αναδημοσίευση από το Βαθύ Κόκκινο

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Χαλυβουργία: «Μες την τρελή χαρά»

Ο παραπάνω διάλογος είναι 100% πραγματικός – δόθηκε πριν λίγα χρόνια στα καλλιστεία των ΗΠΑ ως απάντηση σε ερώτηση κριτή προς μια όμορφη-αλλά- εντελώς χαζή υποψήφια.

Αναρτήθηκε από ciaoant1 στις 9:28 μ.μ.

Ένας παππούς κάποτε μου είπε τα εξής για την Αγ.Μαρίνα . » Όταν μοιράζαμε τα χωράφια μας στα παιδιά μας αποφασίσαμε να δώσουμε τα δύσκολα και αυτά που θέλαν κόπο και δουλειά στα προκομένα παιδιά μας . Σε αυτά τα παιδιά λοιπόν δώσαμε τα κτήματα στο Μεσαγρό και στις Άλωνες . Έπρεπε να δουλεύουν σκληρά στα κτήματα και να φροντίζουν συνάμα και εμάς τους γέρους. Στους ακαμάτηδες σκεφτήκαμε να δώκουμε όλοι μας τα καλύτερα κτήματα στην Αγ.Μαρίνα κοντά στο Ναό και στη Θάλασσα να πουλάνε καμιά πορτοκαλάδα στους τουρίστες να βγάζουν μεροκάμματο να ζήσουν. Μα, αυτοί κόρη μου, αντί για μεροκάμματο θέλαν να βγάλουν τσουβάλια με λεφτά γι αυτό κόψανε τα πευκά που πέφταν μες τη θάλασσα, χτίσανε πάνω στο αμμούδι και πήδηξαν τουρίστριες και τουρίστες . Τώρα δεν μπορούν να ζήσουν.»

Ο Μαρδικούλος ο e-mail ακουστής

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,

και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,

κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,

και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,

ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,

και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής ,  διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,

πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,

ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,

για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

σαν σήμερα (1797): Συλλαμβάνεται στην Τεργέστη o Ρήγας Φεραίος, μαζί με τον συνεργάτη του Χριστόφορο Περραιβό.

σαν σήμερα (1854): Ο Πάπας Πίος ο 9ος παρουσιάζει το δόγμα της Αμώμου Συλλήψεως, βάσει του οποίου η Παρθένος Μαρία είναι απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα. Το κουτόχορτο…

σαν σήμερα (1911): Γεννιέται ο Γκάτσος

Νίκος Γκάτσος (1911 – 1992)

Νίκος Γκάτσος

Ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος παραμένει μία ξεχωριστή περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Με μία μόνο ποιητική σύνθεση στο ενεργητικό του, την περίφημη και αξεπέραστη «Αμοργό», που έγραψε μεσούσης της Κατοχής, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές μας.Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1911, κατ’ άλλους στις 30 Απριλίου 1915, στα Χάνια Φραγκόβρυσης (Κάτω Ασέα) Αρκαδίας. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό του και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου μυήθηκε στη λογοτεχνία και έμαθε μόνος του ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933). Γνώριζε ήδη αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, το Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις της ευρωπαϊκής ποίησης.

Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και του χάρισε περίοπτη θέση στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών. Λέγεται ότι το μακρύ αυτό ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα με το σύστημα της «αυτόματης γραφής», που χρησιμοποιούν οι σουρεαλιστές δημιουργοί. «Μνημειώδες έργο του νεοελληνικού ποιητικού λόγου» χαρακτήρισε την «Αμοργό» ο στενός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, «επειδή περιέχει βαθύτατα την ελληνική παράδοση, δεν την εκμεταλλεύεται, ενώ συγχρόνως περιέχει όλη την ευρωπαϊκή θητεία του Μεσοπολέμου». Με την «Αμοργό» κλείνει και ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος του ελληνικού υπερρεαλισμού, που είχε ανοίξει με τον Νικήτα Ράντο, τον πρώιμο Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο.

Από τότε έως τον θάνατό του, ο Γκάτσος δημοσίευσε μόνο τρία ποιήματα: «Ελεγείο» (1946), «Ο Ιππότης και ο θάνατος» (1947) και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963). Τη λυρική του φλέβα ο Νίκος Γκάτσος τη διοχέτευσε στους στίχους τραγουδιών, καταργώντας συχνά τα όρια ποίησης και στιχουργίας. Το έργο του είναι εντυπωσιακό σε ποσότητα και ποιότητα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και άλλοι συνθέτες μελοποίησαν στίχους του, που τραγουδήθηκαν από δημοφιλείς καλλιτέχνες και έγιναν μεγάλες επιτυχίες («Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Η Μικρή Ραλλού», «Μια γλώσσα, μια πατρίδα», «Αν θυμηθείς τ’ ονειρό μου», «Η νύχτα», «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά», «Αντικατοπτρισμοί», «Το κατά Μάρκον», «America, America», «Χάρτινο το Φεγγαράκι», «Πάει ο καιρός» κ.ά.).

Σπουδαίο είναι και το μεταφραστικό του έργο, το οποίο δοκιμάστηκε επί σκηνής. Μετέφρασε για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα («Ματωμένος Γάμος», «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»), Αύγουστο Στρίνμπεργκ («Ο Πατέρας»), Ευγένιο Ο’ Νηλ («Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα»), Λόπε ντε Βέγκα («Φουέντε Οβεχούνα») και Τενεσί Ουίλιαμς («Λεωφορείο ο Πόθος»).

Ο Νίκος Γκάτσος πέθανε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1992 και τάφηκε στη γενέτειρά του.

Εργογραφία

• «Όλα τα τραγούδια» (εκδόσεις Πατάκη): Περιλαμβάνει το σύνολο των τραγουδιών του Νίκου Γκάτσου, γνωστά και ανέκδοτα.
• «Αμοργός» (Εκδόσεις Πατάκη)

Με αφορμή τα γεγονότα στο «Πόρτο Καρράς», μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Συκιάς, παιδιά εργαζομένων στο ξενοδοχειακό συγκρότημα, απέστειλαν προς τη «Γ.τ.Χ.» την παρακάτω συγκινητική επιστολή:
Συκιά: Τετάρτη 7-12-2011
Προς τον Εκδότη της Εφημερίδας «Γνώμη της Χαλκιδικής»
Κύριε Εκδότη
Είμαστε τα παιδιά τού τμήματος ΣΤ’2 , του δημοτικού Σχολείου Συκιάς Χαλκιδικής.
Οι γονείς μας δουλεύουν στο ξενοδοχείο «Πόρτο Καρράς» πολλά χρόνια, όμως τους τελευταίους μήνες είναι απλήρωτοι, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα οικονομικά προβλήματα των σπιτιών μας.
Θεωρούμε ότι το να μην πληρώνονται δεν είναι δίκαιο, αφού εργάζονται καθημερινά, εδώ και πολλά χρόνια, με συνέπεια στη δουλειά τους.
Αφού οι δουλειές του ξενοδοχείου πηγαίνουν καλά, απορούμε γιατί δεν τους πληρώνουν. Από όσο γνωρίζουμε, μια νύχτα στην προεδρική σουίτα κοστίζει 20.000€! Επικαλούνται ότι δεν έχουν χρήματα να τους πληρώσουν! Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα τα οποία κέρδισαν από τις δουλειές των γονιών μας;
Πιστεύουμε πως οι γονείς μας έχουν δίκιο που απεργούν, για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους. Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν μέρα / νύχτα χωρίς να πληρώνονται, ενώ, από ό,τι ξέρουμε, είναι πάντα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους προς την επιχείρηση!
Νομίζουμε ότι οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι δεν οφείλουν τίποτα απολύτως στην επιχείρηση! Αντίθετα, η επιχείρηση τούς οφείλει πολλά χρήματα!
Μας στεναχωρεί πολύ το γεγονός ότι αναγκάζονται να απεργούν τα βράδια, μέσα στον κρύο χειμώνα, για να διεκδικήσουν κάτι που τους ανήκει. Αν δεν πληρωθούν, τι Χριστούγεννα και τι Πρωτοχρονιά θα κάνουμε; Πού θα βρούμε τα χρήματα για να συντηρούμαστε;
Η εταιρεία, για να αποκτήσει περισσότερο κέρδος, προσλαμβάνει ανασφάλιστους και μετανάστες, ώστε να στρέφει τους γονείς μας εναντίον τους.
Πιστεύουμε ότι και αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να ήταν ασφαλισμένοι, ώστε να έχουν αυτά που τους ανήκουν.
Πιστεύουμε πως οι γονείς μας θα πρέπει να πληρωθούν άμεσα, ώστε να λυθεί το πρόβλημα και να σταματήσει η απεργία.
Σας ευχαριστούμε για την φιλοξενία στις στήλες της εφημερίδας σας.
Άννα, Αντώνης, Μαρία, Βίκτωρ, Γεωργία, Γεωργία / Μαρία,
Δημήτρης, Θανάσης, Μαρία, Ιωάννης, Ραφαήλ, Μαρία, Φύλλια

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

… «Ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών. Ο αγώνας μας είναι και δικός σας. Απεργούμε σαν μια γροθιά από τις 31 Οκτώβρη. Διαλέξαμε το δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας. Υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας. Δε γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι απολυμένοι συνάδελφοί μας. Νικήσαμε το φόβο και τους εκβιασμούς. Κατεβήκαμε σε απεργία. Είμαστε όρθιοι. Είμαστε ήδη νικητές. Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περιμένουν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι. Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη…».

Η Ελληνική Χαλυβουργία του βιομήχανου Μάνεση είναι μία από τις 3 βιομηχανίες (Χαλυβουργική – Σιδενόρ – Ελληνική Χαλυβουργία), που ελέγχουν το 100% της παραγωγής σιδήρου στη χώρα. Μόνο τα 2 τελευταία χρόνια είχε αύξηση παραγωγής από 196.000 σε 266.000 τόνους σιδήρου, ο δε τζίρος του ομίλου το 2010 ήταν 227 εκατομμύρια ευρώ.

Οι εργάτες της Χαλυβουργίας όλα αυτά τα χρόνια δούλευαν για το μεροκάματο μέσα στο καμίνι, με καθημερινά ατυχήματα, με ένα νεκρό συνάδελφό τους πέρυσι, με μισθούς πείνας, με εργοδοτική τρομοκρατία και με τον καπιταλιστή Μάνεση να αποκτά μυθικά κέρδη. Πιστός στην τάξη του και τα πολιτικά του δεκανίκια επικαλείται οικονομικές δυσκολίες και πρωτοστατεί στο χώρο της βιομηχανίας στην Αττική για να περάσει τον εργασιακό μεσαίωνα. Δουλειά εκ περιτροπής, από 8ωρο σε 5ωρο, 40% μείωση στο μισθό, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Οι εργάτες χαλυβουργοί απέναντι στην επίθεση του αφεντικού για να σώσει τα κέρδη του, απάντησαν ότι αρνούνται να γίνουν σκλάβοι. 31 Οκτώβρη απολύονται 34 εργάτες και απειλούνται άλλοι 180. Η συνέλευση των εργατών σαν μια γροθιά αποφασίζει ομόφωνα απεργία διαρκείας μέχρι την επαναπρόσληψη όλων, χωρίς καμία εργατική υποχώρηση. Η τσιμινιέρα πάγωσε, οι μηχανές έκλεισαν και το εργοστάσιο περιφρουρείται από τους ίδιους τους εργάτες. Ένας σημαντικός εργατικός αγώνας ξεκίνησε, όπου αν χαθεί, θα είναι ήττα για όλη την εργατική τάξη και θα ανοίξει την όρεξη στα ντόπια και ξένα αφεντικά για μεγαλύτερη εκμετάλλευση. Αντίθετα , αν κερδηθεί, θα είναι μεγάλο ανάχωμα για να σταθούμε όρθιοι απέναντι στην αντεργατική επίθεση που δεχόμαστε από το κράτος, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο με σκοπό να μας επιβάλλουν τα μνημόνια και το σύστημα της κοινωνικής λεηλασίας. Το κράτος κωφεύει και «προτείνει» μέσα από την Επιθεώρηση Εργασίας την υποταγή. Τα ΜΜΕ πιστά στο ρόλο τους φιμώνουν τη φωνή των χαλυβουργών. Το κύμα αλληλεγγύης γιγαντώνεται και η εργοδοσία μετά από ένα μήνα απεργία διαρκείας κάνει άλλες 16 απολύσεις, εκβιάζοντας και απειλώντας για τα χειρότερα. Οι εργάτες ανυποχώρητοι κλιμακώνουν τον αγώνα τους. Δε λυγίζουν, αλλά εξεγείρονται, οργανώνονται και συνεχίζουν με τον αγώνα τους να φωτίζουν την εργατική τάξη.

Η έμπρακτη αλληλεγγύη όλων μας είναι ένα από τα όπλα της νίκης τους. Ας διαδώσουμε της φωνή τους σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολειό, σε κάθε γειτονιά για να μάθουμε και εμείς από αυτόν τον αγώνα, για να βρεθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο για την επόμενη μάχη.

Στην όξυνση του κοινωνικού και οικονομικού πολέμου που μας έχουν κηρύξει ΔΝΤ, ΕΕ, αφεντικά, με τις κυβερνήσεις της υποτέλειας και της εκμετάλλευσης, ο μόνος δρόμος που έχουμε να διαλέξουμε, είναι ο δύσκολος και όμορφος δρόμος του δίκιου, της αντίστασης και της αυτοοργάνωσης. Με ακηδεμόνευτους αγώνες, στηριγμένους στις δικές μας αποφάσεις και ανάγκες, χωρίς πουλημένους εργατοπατέρες και ειδικούς εκπροσώπους. Με απεργίες διαρκείας, διαδηλώσεις, καταλήψεις σε χώρους δουλειάς, σε δημόσια κτήρια, με συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά. Να παλέψουμε για τον κοινωνικό πλούτο που μας κλέβουν τόσα χρόνια, για ό,τι μας ανήκει. Για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης. Ο μόνος αγώνας που χάθηκε είναι αυτός που δε δόθηκε ποτέ.

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

κάθε Δευτέρα και Πέμπτη στις 20:00 στην πλατεία Δημαρχείου

http://sineleusiperisteri.blogspot.com/

sineleusiperisteri.blogspot.com

Η επανάληψη των γεγονότων για το ζήτημα του νερού, δικαιώνουν τη αντίληψη που βλέπει την τοπική αυτοδιοίκηση ως βαποράκι χρήματος και το πρόβλημα του νερού ως την κορυφαία αφορμή πολιτικής σπέκουλας. Από τον Πτερούδη που παρίστανε τον διαπραγματευτή μέχρι τον πολύ Κατσικάρη που εξασφαλίζει στο τέλος-τέλος, άλλα 300.000 ευρώ προκειμένου να περάσουν ξανά στους ιδιώτες και στους εκβιασμούς τους, το θέατρο για το νερό αποκαλύπτει και τις προθέσεις της Τοπικής μας Αυτοδιοίκησης: δεν θέλουν και δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν υποδομές για την Αίγινα, τέτοιες που να έχουν την τοπική οικονομία σε ρόλο πρωταγωνιστή για την καθημερινότητα. Η Αίγινα πρέπει να οφείλει απογυμνωμένη από κάθε δυνατότητα, να παίζει το ρόλο του κομιστή χρήματος από τις πηγές χρηματοδότησης σε κάθε λογής επιχειρηματίες.

Κι εμείς;

«Όλα πατρίδα μας. Κι αυτά κι εκείνα…»

Ιωάννης Πολέμης

Οι  Ίνκας μιλάν ακόμα ελληνικά; Είναι Έλληνες; Ευκαιρία για να αναπτύξουμε και εκεί τον τουρισμό τώρα που ανακαλύπτουμε ότι οι έλληνες έκαναν ταξίδια στη Λατινική Αμερική με στόχο τη γονιμοποίηση της γλώσσας. Μάτσου Πίτσου; (εκ του Μάτου-Μάτε-Μάτερ-Μήτηρ και Πιτ+Σου-Πετ+Σον-Πετον+Σον-Πετεινόν) Δικά μας! Τενοχτιτλάν; (εκ του Τένο-<Τέχνο>+Τιτλάν-Τέχνο+Τιτλάν-Τέχνη+ Τιτλ-τίτλος τέχνης) Δικό μας! Μεξικό; (εκ του Μεξ+οίκον-Μεθ+οίκον) Δικό μας!

Χωρίς πλάκα. Ο άνθρωπος που ήρθε είναι συγγραφέας με βιβλία στις φασιστοεκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ και με κείμενα στο περιοδικό ΙΧΩΡ (η αθάνατη ουσία-το αίμα των αρχαίων θεών). Συγκοινωνούντα δοχεία αντικομμουνισμού, αντισημιτισμού, φιλοναζισμού και αντιλήψεων για την αρχαία Ελλάδα που ξεπερνάνε την κληρονομημένη παράδοση διασποράς της φιλοσοφίας και της αμφισβήτησης και περνούν σε αντιλήψεις κυριαρχίας του κόσμου.

Με τέτοιους τύπους να κυκλοφορούν χωρίς τα φάρμακά τους, μάλλον, θα ξαναχρειαστούμε τα διαστημόπλοια με τα οποία προσγειώθηκε στη γη η θεά Δήμητρα.

ΥΓ: Πόσο κάνουν τα οικόπεδα στην τιμημένη ελληνική γη του Περού;

Σαν χθες, στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.

Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα την επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.

Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.

Προκειμένου να μελετήσει το εργατικό κίνημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη. Πρώτη του στάση η Ελβετία και η Πρώτη Διεθνής της οποίας θα γίνει μέλος. Επόμενο βήμα η μύηση στον σοσιαλισμό, μέσω βιβλίων απαγορευμένων στη Ρωσία και επαφών του με σοσιαλιστές ηγέτες. Μέσα από την αναζήτηση θα καταλήξει στη δική του επιλογή. Τον κόσμο του αναρχισμού. Θα οδηγηθεί πίσω στη Ρωσία όπου και θα γίνει ενεργό μέλος μίας επαναστατικής ομάδας, των Τσαϊκόφσκι (μεγαλοαστοί και αριστοκράτες νέοι που μάθαιναν ανάγνωση, γραφή και ιστορία στον αμόρφωτο πληθυσμό), αρχίζοντας παράλληλα να αναπτύσσει τις θεωρίες του. Το 1876 θα φυλακιστεί. Μετά από δύο χρόνια θα καταφέρει να αποδράσει και θα ζήσει στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας μεταξύ Ελβετίας, Γαλλίας και Μ. Βρετανίας. Θα ζήσει 40 δημιουργικά χρόνια στα οποία θα γράψει τα σπουδαιότερα έργα του.

Ανάμεσα σε αυτά ο ύμνος του αναρχοκομμουνισμού «The Conquest of Bread» («Η κατάκτηση του ψωμιού»), «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), «Memoirs of a Revolutionist» («Αναμνήσεις ενός επαναστάτη»), «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια»). Στα έργα του είναι διάχυτος ο επηρεασμός του από την Παρισινή Κομούνα που αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναρχοκομουνιστικής θεωρίας του.

σαν σήμερα(1893): Η Ελλάδα κηρύσσει πτώχευση. Ο Χαρίλαος Τρικούπης δηλώνει στη Βουλή: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

σαν σήμερα (1957): Κύπριοι μπάτσοι και βρετανοί δολοφόνοι στρατιώτες χτυπούν μαθητικές διαδηλώσεις στην Κύπρο. Την ίδια μέρα η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφαίνεται υπέρ της αυτοδιάθεσης της Κύπρου.

σαν σήμερα (1963, 1964): Ο Γιώργος Σεφέρης το 1963 κερδίζει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο γάλλος συγγραφέας Ζαν Πολ Σαρτρ στα 1964 αρνείται να παραλάβει το Νόμπελ Λογοτεχνίας, υποστηρίζοντας ότι θα μειώσει το γόητρο της συγγραφικής του δουλειάς.

(Εμείς όμως θα βάλουμε τραγουδάκι του Σεφέρη)

Κατσαφάδος-Αρβανιτόπουλος

Ο ένας ως προαγωγός της πολιτικής του Αντώνη Σαμαρά αλλά και ως υφυπουργός επιδιώκει να δημιουργήσει μια βάση στο νησί. Ο άλλος ως παλιός πρόεδρος των γαλαζοκωλόπαιδων της Νέας Δημοκρατίας που πληρώνει για την ενίσχυση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εκδρομές, σκυλάδικα, ταξίδια στη Μύκονο και σημειώσεις με τα «θέματα» για τις εξετάσεις. Στο θερινό σχολείο της ΔΑΠ στην Αγία Μαρίνα Αίγινας έμαθε να προφέρει το «πράσινη πολιτική» και ήρθε ως ντίλερ της αφαλάτωσης για να μας πείσει. Προηγουμένως όμως θα έπρεπε να πείσει και τους κανίβαλους από την παράταξή του για άλλα:

ΥΓ: Κι απ’ ό,τι φαίνεται οι συγκρούσεις για το «νερό» δεν αφορούν τις «πολιτικές θέσεις» αλλά την επιχειρηματική δραστηριότητα.  Το ζήτημα είναι, το τι εργολαβία προωθεί κανείς…

Με την επανάληψη ως μητέρα κάθε μάθησης, ζούμε και μαθαίνουμε να είμαστε υποταγμένοι πότε στα συμφέροντα κάθε εργολάβου πότε στη ματαιοδοξία κάθε τοπικού πολιτικού παράγοντα. Το νερό είναι το περιεχόμενο μιας παρατεταμένης κρίσης που αγγίζει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας. Η απειλές του υδρομεταφορέα, οι κατασχέσεις ενός φρεατοϊδιοκτήτη που παράνομα πουλάει υφάλμυρο νερό στο Δήμο Αίγινας, οι επιπλέον επιχορηγήσεις για την πληρωμή οφειλών προς τους εργολάβους της μεταφοράς νερού, η απώλεια νερού από τα «ρολόγια», το καταναλωτικό μοντέλο που ακόμα υπακούμε, η άρνησή μας να περάσουμε σε μια πολιτική διεκδίκησης για να υπάρξουν υποδομές με στόχο αυτοδυναμία στην επάρκεια νερού, συνιστούν μια κίνηση που ωθεί στο αδιέξοδο. Από την άλλη το τοπίο όζει αφού τα κοράκια της αντιπολίτευσης καραδοκούν σε κάθε στιγμή να έρθει στα όριά του το πρόβλημα προκειμένου να κάνουν πολιτική φθοράς.

Γι’ αυτό και προτάσεις συμμαχίας της δημοτικής αρχής με τους δημότες είναι ανεδαφικές αφού η πρώτη κατάσχεση είναι αυτή της λογικής. Της λογικής ότι Δήμος είναι οι δημότες κι όχι οι αγγαρειομάχοι-ψηφοφόροι-καταναλωτές φορολογούμενοι.

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

αναδημοσίευση από το Βαθύ Κόκκινο

Σαν σήμερα έγινε το στυγερό ναζιστικό έγκλημα στα Καλάβρυτα – Απόφαση του Π.Γ. του ΚΚΕ για την αιματηρή τρομοκρατία των Γερμανο-ράλληδων (Δεκέμβρης 1943)

 Σαν σήμερα, στις 13 Δεκέμβρη του 1943, διεπράχθη μια από τις μεγαλύτερες θηριωδίες κατά αμάχων στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Tο στυγερό ναζιστικό έγκλημα στα Καλάβρυτα. Οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις μετά της τεράστιες απώλειες που είχε ένα επίλεκτο γερμανικό τάγμα σε μάχη που έδωσε με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ στην Κερπινή, τον Οκτώβριο του 1943, προχώρησαν σε ομαδική εκτέλεση κατοίκων στην κοινότητα Ρόγων και λίγες μέρες αργότερα κατέστρεψαν εντελώς την πόλη των Καλαβρύτων προχωρώντας σε μαζική εκτέλεση όλου του ανδρικού πληθυσμού της πόλης.

Για να δώσουμε το κλίμα της εποχής δημοσιεύουμε την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε του ΚΚΕ -21 Δεκέμβρη 1943.

 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟ-ΡΑΛΛΗΔΩΝ (21 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1943)

Τους τελευταίους μήνες οι γερμανοί επιδρομείς εκτραχηλίζονται σε πρωτάκουστες θηριωδίες και βαρβαρότητες. Στους εμπρησμούς και εξανδραποδισμούς τις υπαίθρου προσθέτουν εκατόμβες σφαγών στις πόλεις.

Στη Σπάρτη, στην Τρίπολη, στην Καλαμάτα, στα Καλάβρυτα έσφαξαν χιλιάδες άοπλους Ελληνες πολίτες. Στην ‘Αθήνα τις τελευταίες βδομάδες δολοφόνησαν πάνω από εκατό πατριώτες και ανάμεσα τους οι κομμουνιστές κατέχουν την πρώτη θέση. Δεκαεννέα κομμουνιστές τουφέκισαν από τις φυλακές Χατζηκώστα. Δέκα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Αιχμαλώτισαν 1700 ανάπηρους του αλβανικού μετώπου και τους έριξαν σε τόσο απάνθρωπες συνθήκες που προκάλεσαν τη «φρίκη» ενός ξένου αντιπροσώπου του Ερυθρού Σταυρού.

Ενάντια στον ηρωικό λαό τις Αθήνας έριξαν τους ελληνόφωνους Ες-Ες των ευζωνικών ταγμάτων και της ειδικής Ασφάλειας που κάνουν επιδρομές στις συνοικίες, μπαίνουν στα σπίτια, ληστεύουν, αρπάζουν, δέρνουν, αιχμαλωτίζουν, βασανίζουν, σκοτώνουν.

ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ TOΝ ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Οι γερμανοί μη διαθέτοντας δικές τους δυνάμεις για ν’ αντιμετωπίσουν την ολοκληρωτική καταστροφή που τους περισφίγγει, ανίκανοι ν’ αντιμετωπίσουν τον αντάρτικο στρατό του ΕΛΑΣ, επιζητούν να εξανδραποδίσουν τον ελληνικό λαό και να τον μεταβάλλουν σε μισθοφόρους δούλους τους. Να οργανώσουν τους μισούς Ελληνες σε στρατό από φουστανελοφόρους Ες-Ες και μ’ αυτούς να χτυπήσουν τον ελληνικό λαϊκό στρατό και να αποκρούσουν την αναμενόμενη συμμαχική απόβαση. Να στείλουν τούς άλλους μισούς Ελληνες στα κάτεργα της Γερμανίας να δουλέψουν γι αυτούς τους εγκληματίες και να σκοτωθούν από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς.

Γι αυτό οι γερμανοί ξαπόλησαν αυτή τη θηριώδη τρομοκρατία. Γι αυτό δολοφονούν τους κομμουνιστές και τους οπαδούς του ΕΑΜ. Για ν΄ αποκεφαλίσουν και να γονατίσουν τον ελληνικό λαό. Γιατί οι κομμουνιστές είναι Αγωνιστές της ελληνικής λευτεριάς. Γιατί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είναι πρωτοπόρες οργανώσεις στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του έθνους, που καθοδηγούν τον ελληνικό λαό στην πάλη του για την επιβίωση, για την εθνική λευτεριά, για λαοκρατικές λύσεις στο εσωτερικό πρόβλημα.

ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ» ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Oι γερμανοί ήταν και θα ήταν ανίκανοι να ξαπολύσουν και να εφαρμόσουν αυτές τις σφαγές άν δεν γίνονταν συνεργάτες τους κατάπτυστοι έλληνες. Μέχρι πριν τρείς-τέσσερις μήνες ο ελληνικός λαός οργανωμένος στο ΕΑΜ, στην πάλη του για το ψωμί και τη λευτεριά, έβρισκε αντιμέτωπους μονάχα τους κατακτητές και τους ανίσχυρους προδότες ράλληδες. Ανάξιοι ελληνόφωνοι ενίσχυσαν και ενισχύουν υλικά-ηθικά πολιτικά τούς γερμανό-ράλληδες για να σπάσουν την εθνική ενότητα, για να οργανώσουν τους Γερμανοτσολιάδες και τους χαφιέδες της ειδικής Ασφάλειας.

Είναι oι μεγαλομαυραγορίτες Μαρήδες που πεθαίνουν της πείνας το λαό και χρηματοδοτούν τις αντεθνικές οργανώσεις των δολοφόνων. Είναι oι πεμπτοφαλαγγίτες που καλλιεργούν τη χιτλερική πολιτική για «αναρχικά στοιχεία» και για τη «ρωσική βαρβαρότητα». Είναι oι κάθε λογής μαύροι άνθρωποι, σαν το Γονατά, που στην τωρινή φοβερή δοκιμασία του έθνους δε σκέφτονται παρά την εξουσία και συνεργάζονται με τους γερμανό – ράλληδες, για να πιάσουν τα πόστα στο κράτος του Ράλλη και να σκλαβώσουν το λαό μας με μια νεοφασιστική δικτατορία. Είναι όλοι oι εχθροί του λαού που για να εξοντώσουν το αδάμαστο κόμμα του, το ΚΚΕ, για να χτυπήσουν τον πανεθνικό συνασπισμό του ΕΑΜ, για να συντρίψουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κινητοποίησαν όλα τα καθάρματα σαν τους Ντερτιλή, Λάμπου, Παπαδόγκωνα, συντάσσουν και δίνουν καταλόγους κομμουνιστών και εαμιτών, στρατολογούν όλα τα κακοποιά στοιχεία, οργανώνουν ελληνόφωνο γερμανικό στρατό, τον πλαισιώνουν με στελέχη, τον έβαλαν κάτω από την «προστασία» του Σίμαναν και αιματοκυλούν τον ελληνικό λαό. Αυτούς όλους βαρύνει η τρομερή ευθύνη για το ελληνικό αίμα που χύνουν oι γερμανοί και oι ελληνόφωνοι Ες-Ες.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Oι γερμανοί δήμιοι, όπως και oι βούλγαροι δορυφόροι τους, έβαλαν τον εαυτό τους με τις θηριωδίες τους έξω από κάθε Ανθρώπινο νόμο και θα πληρώσουν γρήγορα με το κεφάλι τους τα εγκλήματά τους. Oι ελληνόφωνοι συνεργάτες τους αποκτηνωμένοι από το μίσος τους ενάντια στο λαό, αθλία θύματα της προπαγάνδας του χιτλερισμού και του πεμπτοφαλαγγιτισμού ότι δήθεν η Αγγλία θα τους προστατέψει αν εξοντώσουν τους κομμουνιστές, βάφουν τα χέρια τους στο αίμα του λαού.

Γίνονται προδότες του έθνους. Εχθροί των συμμάχων εθνών. Σπρώχνουν τον ελληνικό λαό στη φοβερή ανάγκη να αναλάβει ενάντια τους τον ίδιο αμείλικτο εξοντωτικό αγώνα που διεξάγει και ενάντια στους γερμανό – βουλγάρους επιδρομείς.
Καμιά δικαιολογία δε χωράει πια.
Καμιά πρόφαση δεν έχει πέραση.

Οι ίδιοι oι μεγάλοι σύμμαχοι διακήρυξαν από τη Μόσχα πως εγκληματίες πολέμου είναι όλοι oι «συνεργασθέντες» με τον κατακτητή. Οι ίδιοι oι αρχηγοί των συμμάχων δυνάμεων Τσώρτσιλ-Ρούζβελτ – Στάλιν διακήρυξαν από την Τεχεράνη την αδιάσπαστη ενότητα των συμμάχων. Βροντοφώνησαν ότι «θα επιδιώξουμε τη συνεργασία και την ενεργό συμμετοχή όλων των εθνών μεγάλων και μικρών που οι λαοί τους, όπως και oι λαοί μας, αφοσιώθηκαν «ψυχή και σώματι» στο έργο της εκμηδένισης της τυραννίας, της δουλείας, της καταπίεσης και της μισαλλοδοξίας».

Και ο ελληνικός λαός παλεύει στην πρώτη γραμμή για να εκμηδενιστεί η τυραννία, η δουλεία, η καταπίεση, η μισαλλοδοξία. Τον ελληνικό λαό δε θα τον βασανίσουν ξανά οι διάφοροι δικτατορίσκοι και οι φασισμοί των Ζέρβηδων-Μεταξάδων. Ο ελληνικός λαός θα γίνει και θα μείνει ελεύθερος και κυρίαρχος στην Ελλάδα. Γι αυτό αγωνίζεται το ΚΚΕ και το ΕΑΜ.
Ο Γ. Γλύξμπουργκ, η πέτρα του σκανδάλου, παραιτήθηκε και ο ίδιος, αφήνει το λαό να κρίνει μετά την απελευθέρωση για το πολίτευμα που προτιμάει να εφαρμόσει στην Ελλάδα. Ελεύθερος και κυρίαρχος ο ελληνικός λαός θα καθορίσει με δημοψήφισμα και συντακτική συνέλευση τον τρόπο της διακυβέρνησής του.

‘Η ΜΕ ΤΟΝ ΣΙΜΑΝΑ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Το ΚΚΕ πιστό σ’ αυτή τη λαοκρατική αρχή καλεί όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα να συνεργαστούν με το ΕΑΜ και να παλέψουν ενάντια στον κατακτητή.
Γελιούνται οικτρά εκείνοι που φαντάζονται ότι με τις δολοφονίες θα εξοντώσουν το Κομμουνιστικό κόμμα. Το ΚΚΕ έχει τις ρίζες του στην ψυχή του έθνους και τη θέση κάθε δολοφονημένου κομμουνιστή την παίρνουν δέκα άλλοι μαχητές. Οι συνεργοί του κατακτητή ας αποσυρθούν έστω και την τελευταία στιγμή. Πέρασε αγύριστα η εποχή που βασάνιζαν και δολοφονούσαν ασύδοτοι τους κομμουνιστές και τους άλλους αγωνιστές του λαού. Αν έχασαν κάθε ίχνος εθνικής και ηθικής συναίσθησης ας σκεφτούν ότι το έθνος θα τους χτυπήσει δίχως οίκτο. Οι υποκινητές, οι οργανωτές, οι συνεργοί και εκτελεστές των δολοφονιών, τα κτήνη που απορφανίζουν τις οικογένειες των αγωνιστών του λαού, θα πληρώσουν με το ίδιο άγριο μέτρο στο διπλό τα εγκλήματα τους.

Το ΚΚΕ καλεί τα κόμματα και τις αυτολεγόμενες «εθνικές» οργανώσεις να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους απέναντι στην αιματηρή τρομοκρατία των γερμανο-ράλληδων ενάντια στο αγωνιζόμενο έθνος.

Καλεί ιδιαίτερα τους αξιωματικούς και κυρίως τους αξιωματικούς και οπλίτες της αστυνομίας και χωροφυλακής και των άλλων ένοπλων σωμάτων που οι προδότες τους έβαλαν στην «προστασία» του Σίμαναν, να χωρίσουν τις ευθύνες τους από τους σφαγείς του λαού. Ή με το Σίμανα ή με την Ελλάδα Οποιος συνεργάζεται με το Σίμανα είναι εχθρός του έθνους.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργάτες, τους υπάλληλους, τους βιοπαλαιστές, τους διανοούμενους, την αγροτιά να σφιχτούν σε γρανιτένιο εθνικό σύνολο. Να παλέψουν  ενάντια στους τρομοκράτες και σφαγείς γερμανο-ράλληδες. Να υπερασπίσουν τους ηρωικούς αγωνιστές του. Καλεί τους κομμουνιστές, τους ελδίτες, τους σοσιαλιστές, τους αγροτικούς, όλους τους δημοκράτες όλους τους πατριώτες, να ξεσηκώσουν το λαό στον ύστατο αγώνα ενάντια στους επιδρομείς και στους προδότες. Κανένας κομμουνιστής κανένας αγωνιστής του λαού να μη συλλαμβάνεται δίχως μάχη εξοντωτική για τους δολοφόνους.

Εμπρός όλοι ενωμένοι. Στο πλευρό των συμμάχων. Να συντρίψουμε τους γερμανο-προδότες. Να υπερασπίσουμε τη ζωή του λαού. Να διαλυθούν τα τάγματα των δολοφόνων.

—    Ζήτω η εθνική ενότητα στον αγώνα για ζωή και λευτεριά.
—    θάνατος στους ελληνόφωνους Ες-Ες.
—    θάνατος στους γερμανό ράλληδες δολοφόνους.
—    Τα πάντα για τη λευτεριά.

Δεκέμβρη 1943
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Αναρτήθηκε από giorgis στις 8:14 μ.μ.

σαν σήμερα (1803): ο μαρτυρικός θάνατος 60 γυναικών από το Σούλι

 

Οι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 – 1820). Υπήρξαν σκληροτράχηλοι πολεμιστές και είναι γνωστοί για τη μακροχρόνια αντιπαράθεσή τους με την Οθωμανική εξουσία και τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821.

Οι Σουλιώτες κατοικούσαν σε 11 χωριά, σε μια περιοχή με απόκρημνους «υψηλούς και διαβόητους βράχους» (Κάλβος), που ορίζονται από δύο πασίγνωστες βουνοκορυφές, το Κούγκι και την Κιάφα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ήταν «κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών». Μιλούσαν Αλβανικά και δευτερευόντως Ελληνικά. Ήταν χωρισμένοι σε 47 μεγάλες οικογένειες (φάρες), με σπουδαιότερες αυτές των Ζέρβα, Τζαβέλα, Δράκου, Δαγκλή, Κουτσονίκα, Μπότσαρη, Καραμπίνη και Νίκα.

Οι Σουλιώτες θύμιζαν λίγο – πολύ τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Από μικροί γυμνάζονταν στα όπλα και δεν γνώριζαν τίποτε άλλο, παρά την τέχνη του πολέμου. Άλλωστε, η φτωχή γη του Σουλίου μόνο λίγα ζωντανά μπορούσε να θρέψει. Έτσι, πουλούσαν προστασία στα γύρω χωριά και συχνά επιδίδονταν σε λαφυραγωγία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τιμωρούσαν με θάνατο όσους παρέβαιναν τις συμφωνίες και τις ηθικές αρχές, γι’ αυτό στην κλειστή κοινωνία τους ήταν κανόνας απαράβατος η αντεκδίκηση (βεντέτα). Ένα μέρος ων εσόδων τους το κατέβαλαν στο Σουλτάνο για να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους.

Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε μια ενοχλητική παρωνυχίδα για την Υψηλή Πύλη και μεγάλος πονοκέφαλος για τους ντόπιους αγάδες και μπέηδες, που έβλεπαν τους ανυπότακτους Σουλιώτες να οικειοποιούνται τις δραστηριότητές τους και να χάνουν μεγάλα εισοδήματα. Έτσι, από τις αρχές του 18ου αιώνα βρέθηκαν στο στόχαστρο του Σουλτάνου και της τοπικής οθωμανικής αριστοκρατίας.

Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν αυτός που τελικά τους υπέταξε. Η πρώτη εναντίον τους εκστρατεία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1789 και κατέληξε σε φιάσκο. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Σουλιώτες και να καταβάλει τους μισθούς των αρχηγών τους για την ασφάλεια της περιοχής. Αποτυχημένη ήταν και η νέα εκστρατεία του Αλή τον Ιούλιο του 1792. Τα κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια, το 1800, όταν είχε φθάσει στην ακμή της δύναμής του, αλλά και πάλι χρειάστηκε τρία χρόνια για τους υποτάξει.

Ο κλοιός έγινε ασφυκτικός για τους Σουλιώτες και στις 12 Δεκεμβρίου 1803, αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν να εκκενώσουν τα χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις και με τον οπλισμό τους. Στις 16 Δεκεμβρίουχωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.

Μόνο ο καλόγερος Σαμουήλ παρέμεινε στο Κούγκι με πέντε Σουλιώτες και μόλις πλησίασαν οι Τουρκοκαλβανοί έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μονής του Αγίου Αθανασίου, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει πολλούς στο θάνατο. Ο Αλή Πασάς θεώρησε το γεγονός παρασπονδία και ζήτησε εκδίκηση.

Η πρώτη φάλαγγα με επικεφαλής τον Φώτο Τζαβέλα έφθασε στην Πάργα ασφαλής και από εκεί διεκπεραιώθηκε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη υπό τους Μποτσαραίους με κατεύθυνση τα Άγραφα, χτυπήθηκε από τον Αλή στη Μονή του Σέλτσου (20 Απριλίου 1804), με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα. Η τρίτη φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο Ζάλογγο (16 Δεκεμβρίου 1803). Πολλοί φονεύθηκαν, ενώ 60 γυναίκες με τα παιδιά τους χόρεψαν το «Χορό του Ζαλόγγου» και γκρεμίστηκαν στα βράχια για μην πιαστούν αιχμάλωτες.

Το Μάιο του 1820 επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ του Αλή και Σουλτάνου Μαχμούτ Β’ και οι Σουλιώτες βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στα χωριά τους στις 12 Δεκεμβρίου 1820, αφού συμμάχησαν με τον πρώην εχθρό τους. Όσο ζούσε ο Αλής, οι Σουλιώτες παρέμειναν πιστοί του σύμμαχοι, αποκρούοντας τις δελεαστικές προτάσεις του Χουρσίτ Πασά, που είχε διαταχθεί από τον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει τον ομόλογό του των Ιωαννίνων.

Όταν ο Αλής φονεύθηκε (17 Ιανουαρίου 1822), οι Σουλιώτες συνέχισαν να μάχονται τους Τούρκους υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Μόνο μετά τη συντριβή των επαναστατημένων Ελλήνων στη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν (28 Ιουλίου) και να εγκαταλείψουν και πάλι το Σούλι στις 2 Σεπτεμβρίου 1822. Διασκορπίστηκαν στον ελληνικό χώρο και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα. Στο τέλος της Επανάστασης μόλις 200 Σουλιώτες είχαν επιζήσει.

Από τα 11 χωριά του Σουλίου, μόνο η Σαμονίβα κατοικείται σήμερα, από ανθρώπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σουλιώτες, ενώ σώζονται τα ερείπια του Κουγκίου και του φρουρίου της Κιάφας.

Νησιωτικότητα, σαρωνικότητα, ποιότητα, ανταγωνιστικότητα, αργοσαρωνικόπιτα.

Έχω μια αόρατη πατρίδα

Που δεν πουλάω για τίποτα και για κανέναν

Κόβω τις φλέβες μου γι αυτή

Χωράει μαύρους και λευκούς

Κίτρινους, πράσινους, πορτοκαλιούς,

Χωράει ό, τι έχω νιώσει κι έχω δει

Τα πάθη μου, τα λάθη μου, το βιος μου όπως είναι.

Χωράει φευγιά, ταξίδια, ερχομούς

Το ψέμα δε χωράει μόνο

Τον αστυνόμο και τον τροχονόμο

Που θα μου πούνε τι να κάνω

Σαν να μην ήμουνα ποτέ εδώ

Έχω μια αόρατη πατρίδα

Κόβω τις φλέβες μου γι αυτή

Την αγαπάω γιατί τη λεν Ελευθερία.

Καμιά δεν έχω πια εμπιστοσύνη

Ούτε στα μάτια μου τα ίδια για ό, τι βλέπουν

Λες κι είναι υπέρτατος Θεός

Να κρίνουν το Καλό και το Κακό

Μες σ’ ένα κόσμο φτιαγμένο από πηλό

Αυτό το τίποτα, και τόσο σπάνιο υλικό

Σπάει αν απρόσεκτα το ακουμπήσεις

Πλάθεται όμορφα αν το αγαπάς

Το ψέμα δε χωράει μόνο

Τον αστυνόμο και τον τροχονόμο

Που θα του πούνε τι θα κάνει

Λες και δεν ήτανε ποτέ εδώ

Έχω μια αόρατη πατρίδα

Κόβω τις φλέβες μου για αυτή

Την αγαπάω γιατί τη λεν Ελευθερία

Χωράει μαύρους και λευκούς

Κίτρινους, πράσινους, πορτοκαλιούς

Χωράει όλα τα αρώματα, όλες τις πινελιές

Έχω μια αόρατη πατρίδα

Την αγαπάω γιατί τη λεν Ελευθερία

Κι έχει για δίδυμη αδερφή την Αμαρτία

Βικτωρία Τράπαλη

αδέρφια κι αξαδέρφια, ραντεβού σε μια βδομάδα.

ένα τραγουδάκι για την αναμονή:

Το θράσος του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, δείχνει όλο και πιο απύθμενο. Η σύγκρουση των πόλων του και των ανθρώπων του με στόχο την εξουσία και το χρήμα και την εργολαβία, επιτείνουν τη δυσώδη σήψη του, παρουσία θεατών που είναι, είτε συνειδητά οπαδοί, είτε συνειδητά αδιάφοροι, είτε αμήχανοι, είτε ανήμποροι, είτε λίγοι που δεν πείθουμε. Είναι αντίστοιχο δείγμα της κυρίαρχης πολιτικής σκηνής, η πολιτική στην Αίγινα. Φιλοδοξεί, σ’ αυτό το στρέμμα γης με γύρω-γύρω θάλασσα να απεμπολήσει κάθε περιθώριο συνεννόησης για τα πραγματικά προβλήματα, αφήνοντάς το έρμαιο στους άθλιους πιστωτές του.

Σε ένα απογυμνωμένο νησί από υποδομές, γεμάτο χρέη, με την εμφάνιση ανέργων και νεοφτωχών που ο θεσμός της οικογένειας δεν καταφέρνει να βοηθήσει στην επιβίωσή τους, σε ένα φόντο κοινωνίας που σχεδόν ταυτίζεται με το facebook τα μαγαζιά της παραλίας, τον Κλώνο και τους γηπεδικούς διθυράμβους, παρακολουθούμε την καταστροφή του κόσμου στη μικροκλίμακα του νησιού μας. Νεοτοπάρχες, άνθρωποι της νύχτας, αφελείς χριστιανόπληκτοι  με την τοπική μας φιλάνθρωπο εκκλησία, εργολάβοι, βουλευτές τεχνοκράτες υποκριτές και οι μίμοι τους, κανοναρχούν σε ένα τοπίο θλιβερό κι ανίκητο σαν βλακεία. Επιστρέφοντας στο παρελθόν μας, στην παράγκα του χειμώνα, αυτήν που πουλήσαμε επί αντιπαροχή…

Εορτάζονται παντού, κάθε μέρα και κάθε φορά που «νόμος είναι το δίκιο του προστάτη». Η Αγία Αυθαιρεσία προστατεύει κυρίως τις οικοδομές, την υπηρεσία Πολεοδομίας και όποιους υπαλλήλους της αγωνιούν για τη δόμηση κάθε ακάλυπτου χώρου καθώς και όλους όσους υψώνουν κι απλώνουν οικοδομές με το σταυρό στο χέρι. Η Αγία Αναστασία, απλώς τα εφαρμόζει με θαύματα στην Αίγινα: Τι 200… τι 1010. Σε 810 τετραγωνικά θα κολλήσουμε τώρα;

Αλληλεγγύη στον αγώνα των απεργών εργατών της Χαλυβουργίας. Εμπρός για άγριες απεργίες διαρκείας!

«Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. Όλες αυτές τις μέρες, όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.
Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας.»

Η γενική συνέλευση των εργατών της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

ΥΓ: ένα τραγούδι απ’ τα παλιά

Πίσω απ’ τη βιτρίνα

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Λιπάσματα, τσιμέντα και χαλυβουργικές
σε βρήκα ένα βράδυ στον πυρετό να καις
και μου ‘πες κοίτα χάλι, για μας κανείς δεν γράφει
που τρώμε στο ψωμί μας καρκίνο και θειάφι.

…Πίσω απ’ τη βιτρίνα
η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, η Ελευσίνα
πίσω απ’ τη βιτρίνα όλα αυτά.

Γκαζάδικα, βαφεία κι η θάλασσα λεκές,
έγινε το κορμί μου σκουπιδοντενεκές
και βρίζω τον αγέρα κι αυτή τη μαύρη σκόνη
που γδέρνει τα πλεμόνια και τη ζωή μου λιώνει.

σαν σήμερα (1890): Η σφαγή των Σιου στο Γούντεντ Νι

Γνωστή και ως Μάχη στο Γούντεντ Νι (Wounded Knee). Συνέβη στις 29 Δεκεμβρίου1890 στην τοποθεσία Γούντεντ Νι Κρικ (Wounded Knee Creek) της Νότιας Ντακότας και θεωρείται η τελευταία μεγάλη ένοπλη σύρραξη μεταξύ των Ινδιάνων και του Αμερικανικού Στρατού.

Στις αρχές του 1890 οι διακρίσεις σε βάρος των Ινδιάνων στις ΗΠΑ βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, παρά τις αποσπασματικές προσπάθειες της κυβέρνησης να τους εντάξει στην κοινωνία. Ο μεγάλος καταυλισμός των Σιου στη Νότια Ντακότα, που καταλάμβανε σχεδόν το σύνολο της πολιτείας, διαλύθηκε προς όφελος των λευκών εποίκων και των χρυσοθήρων. Στη θέση του δημιουργήθηκαν έξι μικρότεροι. Ο ζωτικός χώρος των Ινδιάνων μειωνόταν και οι κυνηγοί Σιου αντιμετώπιζαν έλλειψη θηραμάτων σε συνδυασμό με την άγονη γη.

Τότε εμφανίσθηκε δίκην προφήτη ένας σοφός Σιου ονόματι Γουοβόκα, που υποστήριξε ότι συνάντησε τον Θεό. Αυτός του είπε ότι πρέπει να διδάξει στους ανθρώπους του την αγάπη για τον πλησίον, την ειρήνη και τη συνεργασία με τους λευκούς και τη σκληρή δουλειά. Ο Θεός του δίδαξε ένα χορό, που θα μπορούσε να φέρει ξανά τη γονιμότητα στη γη και να γεμίσει την περιοχή του με βουβάλια.

Ο Γουοβόκα άρχισε να προσελκύει μεγάλα πλήθη Ινδιάνων και από άλλες φυλές. Αυτό ανησύχησε τους λευκούς, οι οποίοι παρερμήνευσαν το νόημα των λόγων του ινδιάνου προφήτη και διαμήνυσαν στην κυβέρνηση ότι οι Σιου είναι έτοιμοι για εξέγερση. Επί τόπου έφθασαν 3.000 άνδρες του 7ου Συντάγματος Ιππικού με τέσσερα ταχυβόλα τύπου «Χότσκις» και επικεφαλής τον συνταγματάρχη Τζέιμς Φορσάιθ.

Το πρωί της 29ης Δεκεμβρίου μια ίλη ιππικού από 500 άνδρες περικύκλωσε ένα καταυλισμό των Λακότα Σιου την ώρα που χόρευαν τον χορό του Γουοβάκα και τους ζήτησαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Στον καταυλισμό εκείνη την ώρα βρίσκονταν 230 άνδρες και 120 γυναικόπαιδα. Οι περισσότεροι υπάκουσαν στη διαταγή, αλλά ένας Ινδιάνος με το όνομα Μαύρο Κογιότ ζήτησε χρήματα για να παραδώσει το όπλο του. Δημιουργήθηκε μια παρεξήγηση με δύο στρατιώτες, καθότι ήταν κουφός. Ήρθαν στα χέρια και το όπλο του Μαύρου Κογιότ εκπυρσοκρότησε.

Αυτό θεωρήθηκε επίθεση από τους πολυβολητές της ιλαρχίας και τα «Χότσκις» άρχισαν να «κελαηδάνε». Μέσα σε λίγα λεπτά ο καταυλισμός γέμισε από πτώματα. 146 Λακότα Σιου σκοτώθηκαν (84 άνδρες, 44 γυναίκες, 18 παιδιά) και 50 τραυματίστηκαν. Μεταξύ των νεκρών και ο αρχηγός τους, το Μεγάλο Πόδι. Το Ιππικό είχε 25 νεκρούς και 39 τραυματίες, οι περισσότεροι από φίλια πυρά.

Ο επικεφαλής της επιχείρησης συνταγματάρχης Φορσάιθ απαλλάχθηκε πάραυτα των καθηκόντων του με διαταγή του επιτελάρχη στρατηγού Νέλσον Μάιλς, που έκανε λόγο για «ηθελημένο μακελειό στο Γούντεντ Νι». Διαφορετική ήταν η άποψη των πολιτικών του προϊσταμένων, που τον απήλλαξαν από κάθε κατηγορία και τον αποκατέστησαν στη διοίκηση του 7ου Συντάγματος Ιππικού.

Η αμερικανική κοινή γνώμη πήρε το μέρος του στρατού, ενώ υποτυπώδεις ήταν οι αντιδράσεις των Ινδιάνων, εξαιτίας της αδύνατης θέσης τους και των μεταξύ τους αντιπαραθέσεων. Πολύ αργότερα, το Γούντεντ Νι έγινε σημείο αναφοράς και σύμβολο του αγώνα των Ινδιάνων για αξιοπρέπεια και δικαίωση. Μόλις μετά το 1970 άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κριτικά κείμενα για το αιματηρό περιστατικό. Πολλοί συγγραφείς θεωρούν τη Σφαγή στο Γούντεντ Νι μία από τις πιο θλιβερές σελίδες στην ιστορία των ΗΠΑ.

Μπείτε στο Μουσείο για αυτό το φρικαλέο συμβάν

Είχαμε τις άγιες μέρες το καλό μας τηλεοπτικό κανάλι SKAI (ένθερμο υποστηρικτή του Μνημονίου για τη σωτηρία της Ελλάδας) που μαζί με τα super markets και την Αρχιεπισκοπή κατάφεραν να μας δώσουν μπόλικα μακαρόνια και φασόλια μαζί με γάλατα νουνού και έτσι, ξεχάσαμε τον Ευφραίμ. Όχι τον δικό μας που κατάφερε και δημιούργησε συνεδριακό κέντρο με «δυνατότητα δορυφορικών τηλεδιασκέψεων, μεταφραστικό σύστημα για 6 ξένες γλώσσες, προβολικό σύστημα με δυνατότητα HDMI και διπλή ταυτόχρονη απεικόνιση (ομιλητού και παρουσιάσεων), σύστημα πυρανίχνευσης – συναγερμού, ολοκληρωμένο ηχητικό σύστημα με ψηφιακή επεξεργασία κ.λπ.» με στόχο πάντα την μετατροπή της εκκλησιαστικής περιουσίας «σε διακονία ανθρώπων» αλλά τον άλλο, του Αγίου Όρους, που υποστηρίζεται από τη ρωσική μαφία καθώς και από την εγχώρια άκρα δεξιά που ομιλούν για παραβίαση δικαιωμάτων. Ο καημένος, κι αυτός στη δίνη των προσχηματικών εκκαθαρίσεων της σημερινής χούντας που προσανατολίζει την κοινή γνώμη σε κατευθύνσεις κριτικής προκειμένου να έχει το ακαταλόγιστο στις φονικές επιλογές της, ζει το δράμα του. Η αλήθεια όμως είναι ότι μάλλον έχει παρατραβήξει το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας και μάλλον θα πρέπει σιγά-σιγά, εμείς οι πιστοί και άπιστοι ενορίτες όλων των ενοριών της χώρας να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Κι ας μιλήσουμε και για το «εδώ»: Το Λεούσειο το ακατοίκητο(;) από ανθρώπους που ήδη η κρίση τους έχει πετάξει στο όριο της εξαθλίωσης, τα χρήματα των παγκαριών, τα ακίνητα που εκμεταλλεύεται ως κοινός ιδιοκτήτης στην αγορά της Αίγινας, η όποια κτηματική περιουσία. Η ανεργία και η αδυναμία επιβίωσης για πολλούς κατοίκους του νησιού είναι μπροστά μας. Να απλώσουμε δίκτυα αλληλεγγύης σε γειτονιές, στα σχολεία, στον κοινωνικό ιστό όπου αυτός υπάρχει και κυρίως να διεκδικήσουμε αυτά που ανήκουν στο κοινό, στις πραγματικές ενορίες ανθρώπων κι όχι προβάτων που βόσκουν στα χωράφια τους πριν τη σφαγή.

Ο πιστός-άπιστος Μαρδικούλος της διπλανής σας ενορίας

«Τρεις μήνες τώρα ένα από τα δυο υποβρύχια καλώδια 20 KV που τροφοδοτούν το νησί μας έχει πρόβλημα. Μια νύχτα το καλώδιο καλτάρισε… Η βλάβη εντοπίστηκε γύρω στο μισό μίλι από την ξηρά με ειδικά όργανα. Επίσης 10 μέρες στο τέλος του Οκτωβρίου συνεργείο δυτών της ΔΕΗ, το οποίο έγινε αντιληπτό από τους κατοίκους και τους ψαράδες της περιοχής προσπάθησε να βρει το καλώδιο και να το ανεβάσει στην επιφάνεια και να το επισκευάσει. Αυτό δεν κατέστη δυνατό… Η αποκατάσταση της βλάβης του καλωδίου είναι επιβεβλημένη διότι τώρα γίνεται η τροφοδότηση του νησιού με το ένα καλώδιο. Βέβαια τούτο δεν είναι ανησυχητικό αλλά στην τουριστική περίοδο λόγω αυξημένης ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας δεν επαρκεί το ένα καλώδιο. Επίσης επισημαίνουμε ότι τα δυο καλώδια αυτά έχουν τοποθετηθεί εδώ και 20 χρόνια και υπάρχουν φωτεινές πινακίδες σήμανσης στον όρμο Σαρπά… Αν αποδειχθεί ότι είναι από ανεμότρατα σε τόσο κοντινή απόσταση από τη στεριά θα προκύψουν ευθύνες για το λιμεναρχείο που πρέπει να εντείνει τους ελέγχους των σκαφών αυτών. Βέβαια θα μου πείτε πώς να κάνει ελέγχους χωρίς πλωτό περιπολικό σκάφος, είναι μια άλλη ιστορία! Ας το δουν οι αρμόδιοι».

Από την εφημερίδα «Η Αίγινα», αριθμός φύλλου 28, 8 Ιανουαρίου 1996

(Από το αρχείο εντύπων, εγγράφων και φωτογραφιών του Σούλη Μοίρα)

Προστάτης της COSCO και των φασιστών, σύμβουλος του Αγίου Βορίδη. Προστατεύει τους ροπαλοφόρους-μαχαιροβγάλτες αγωνιστές που σβερκώνουν ή σφάζουν πού και πού κανένα κακομοίρη μετανάστη ή κανένα διαδηλωτή σε πορείες, στα στενά, πίσω από τους Αγγέλους των ΜΑΤ.  Όνειρό του είναι να φύγουν όλοι οι μετανάστες και στη συνέχεια να εξοντωθούν με ένα μαγικό τρόπο και όλοι οι ημεδαποί που έχουν ξεμείνει από τον εμφύλιο, από τους αγώνες του 60, από τον αντιχουντικό αγώνα, από τις μεταπολιτευτικές δράσεις στο εργατικό και στο κοινωνικό κίνημα.

Μα πώς γίνεται και εμφανίζεται πλατιά-φαρδιά στα έντυπα του νησιού;

Ο Μαρδικούλος ο γερμανο-αμερικανο-κινεζο-τσολιαδοφάγος

ΥΓ Σχεδίας: Δεν πρέπει να απορεί κανείς που σε κεντρικό έντυπο από τα τζάμπα του νησιού, διαφημίζεται ο Χαρίτος. Τον γνωρίζουν και τους γνωρίζει. Όμως έχει ξεφτίσει και σ’ αυτούς η έννοια της δημοκρατίας (αυτής, της στρεβλής, της ανύπαρκτης, της κουτσουρεμένης, της ανάπηρης) και χωρίς να τους ενδιαφέρει κάποια άλλη δημοκρατία παίζουν το χαρτί της επιβίωσης του κοινωνικού συστήματος ακόμα και με τους φασίστες. Είναι όμως και το χαρτί της δικής τους σωτηρίας, όπως πιστεύουν. Ιδεολογικό είναι το ζήτημα, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο κύριε Μαρδικούλε…

Διαβάστε τα παρακάτω για τα γυάλινα καθρεφτάκια και τις χάντρες που απασχόλησαν το νησί πριν μια 15ετία

«ΑΠΟΦΑΣΗ-ΣΤΑΘΜΟΣ

Τα σκουπίδια να καίγονται-χωρίς καπνούς και μυρωδιές

Στο τέλος του περασμένου Νοέμβρη συζητήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο μια πραγματική αξιόλογη πρόταση που έκανε στο Δήμο μας η Περιφερειακή Διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Συγκεκριμένα,

Επροτάθη στο Δήμο μας εάν θέλει να συμμετάσχει σε ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα, για τη διαχείριση των οικιακών απορριμμάτων του νησιού μας. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα πιλότος, σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται καύση των σκουπιδιών σε ειδικές εγκαταστάσεις που θα τοποθετηθούν σε λίγες εκατοντάδες μέτρα γης… Το Δ.Σ. σε έκτακτη συνεδρίαση του συμφώνησε και ο κ. Δήμαρχος ενημέρωσε εγγράφως την Ευρωπαϊκή Επιτροπή… Θεωρώ την Αίγινα τυχερή που συμπεριελήφθη σε αυτό το πρόγραμμα, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και νομίζω ότι είναι ευκαιρία να λύσουμε μια για πάντα το πρόβλημα το πρόβλημα των σκουπιδιών μας».

Από την εφημερίδα «Η Αίγινα», αριθμός φύλλου 28, 8 Ιανουαρίου 1996

(Από το αρχείο εντύπων, εγγράφων και φωτογραφιών του Σούλη Μοίρα)

«ΝΕΡΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΗΠΙΑΜΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Τη θαλασσοταραχή επικαλέστηκε ο μεταφορέας νερού τις παραμονές των Χριστουγέννων και οι δεξαμενές του Δήμου δεν είχαν νερό για τις γιορτές. Ο Δήμος ζήτησε νερό από τις γεωτρήσεις που παίρνει το καλοκαίρι αλλά… τζίφος. Του απάντησαν ότι όλο το ’98 είναι απλήρωτο και άλλο νερό δεν έχει. Στην απελπισία του ο Δήμος ζήτησε νερό από μια γεώτρηση που το νερό της είναι ακατάλληλο ακόμα και για πότισμα.

Ο ανυποψίαστος κόσμος που ξέρει ότι τουλάχιστον το χειμώνα το νερό πίνεται και σταματάει να αγοράζει μπουκάλια, θα πρέπει να δοκίμασε τρομερή αηδία, πίνοντας το αλατόνερο που έβγαζε η βρύση. Η ποιότητα του νερού δεν συνήλθε ούτε με τον πρώτη υδροφόρα που άδειασε στη δεξαμενή. Η αλατότητά του ήταν 600 (με όριο το 1100),τη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου, για να υποχωρήσει στα 500 την Τετάρτη.

Όπως είναι γνωστό, ο Δήμος το καλοκαίρι αναγκάστηκε να πάρει νερό από δυο πλέον γεωτρήσεις, λόγω αυξημένων αναγκών. Μια απ’ αυτές ήταν η προηγούμενη. Ο Δήμος που λέει ότι το νερό είναι κατάλληλο, ας δώσει τις χημικές και μικροβιολογικές εξετάσεις στη δημοσιότητα, για να σταματήσει ο κόσμος να κάνει ουρές στα πηγάδια και να του ανάβουν το καντήλι οι έμποροι εμφιαλωμένου νερού. Ή μήπως θα γίνει το αντίθετο»;

Από την εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», φύλλο 214, Παρασκευή 8-1-1999

(Από το αρχείο εντύπων, εγγράφων και φωτογραφιών του Σούλη Μοίρα)

στην επικαιρότητα η Μονή Χρυσολεόντισσας: μπίζνες με καταπατήσεις (πάνω και κάτω απ’ το τραπέζι) …για οικολογικούς λόγους

«Ήρθανε τα άγρια…

ΝΟΙΚΙΑΣΤΗΚΕ ΟΛΗ Η ΝΟΤΙΑ ΑΙΓΙΝΑ

Υπό διωγμό οι κτηνοτρόφοι (και διώχνουνε τα ήμερα…)

Σε όλη τη νότια Αίγινα (και όχι μόνο) όποιο ακίνητο δεν έχει τίτλους φέρεται ως ιδιοκτησία της Μονής Χρυσολεόντισσας, ακόμα και οι κορυφές των βουνών. Η ίδια βέβαια δεν έχει τίτλους και επικαλείται περιγραφές ακινήτων σε παλιά χειρόγραφα της Μονής. Το ελληνικό κράτος αντιτάσσει ότι τα κατέχει από το 1821 και υπάρχει μακροχρόνια δικαστική διαμάχη με τη Μονή. Κατά καιρούς επίσης η Μονή έχει χάσει υποθέσεις όταν στράφηκε εναντίον ιδιοκτητών της περιοχής.

Πριν δυο χρόνια ο κρητικός μεγαλοσυνεταιριστής (πρώην πρόεδρος της Ελαιουργικής) Μαν. Γαβαλάς ανακάλυψε (όλως τυχαίως) τον κανονισμό 2078/92 της ΕΟΚ για τη διατήρηση των βιοτόπων. Ανακάλυψε επίσης (όλως τυχαίως) ότι η νότια Αίγινα είναι μια τέτοια περίπτωση και (όλως τυχαίως) η Μονή του είπε ότι είναι δικιά της.

Αμ’ έπος αμ’ έργον, όλη η έκταση (κατ’ άλλους 7.500,κατ’ άλλους 1.000 στρέμματα) νοικιάστηκε για 20 χρόνια με συνολικό μίσθωμα 600.000 δρχ το χρόνο (!!!) ποσό το οποίο η Μονή δήλωσε ότι το ζήτησε από τους κτηνοτρόφους της περιοχής κι αυτοί αρνήθηκαν. Κατά πληροφορίες των Αιγ. Νέων η σχετική μελέτη εγκρίθηκε κάποια νύχτα και επίσης κάποια νύχτα δόθηκε και δάνειο μερικών εκατομμυρίων δρχ για να αρχίσουν οι εργασίες.  

Τι προβλέπει η μελέτη που θα σώσει τη νότια Αίγινα από την καταστροφή: α)Συντήρηση αναβαθμίδων σε 3.300 στρ επί μια πενταετία. Υπολογίζεται ότι η εργασία αυτή θέλει άνω των δέκα ατόμων μόνιμο προσωπικό αν βέβαια γίνει. β)Σπορά 480 στρ σε μια τριετία με σπόρους φυτών βοσκοτόπων. Βάσει του κόστους εργασίας σποράς πρέπει 90 μέρες το χρόνο να σπέρνουν πάνω από 10 άτομα. γ)Ράντισμα ανεπιθύμητων φυτών για να ξεραθούν και δ)φύτεμα 4 θάμνων ανά στρέμμα και 27 δέντρων ανά 100 στρέμματα, δηλαδή περίπου 30.000 θάμνων και 2.000 μέσα σε τρία χρόνια (θα τα μεταφέρουν με τα χέρια αφού στο μεγαλύτερο τμήμα της η έκταση δεν έχει ούτε δρόμους ούτε μονοπάτια).

Υποτίθεται ότι το πρόγραμμα έχει αρχίσει να εκτελείται και ο επιχειρηματίας παίρνει για αυτό γύρω στα 170 εκατομμύρια σε μια πενταετία. Το «φιλέτο» όμως δεν βρίσκεται εδώ. Για αλλαγή χρήσης της γης και τη συντήρησή της προβλέπονται για αποζημιώσεις άλλα 225 εκατομμύρια δρχ. Σκέφτηκε δηλαδή η ΕΟΚ πώς όταν γίνεται αυτό κάποιοι γεωργοί ζημιώνονται και πρέπει να αποζημιωθούν. Εμείς εδώ το εφαρμόζουμε ως εξής: για αλλαγή χρήσης της γης εξαφανίζουμε τους κτηνοτρόφους και βάζουμε στην τσέπη 225 εκατομμύρια με έδρα μας ένα πολυτελές ξενοδοχείο της πρωτεύουσας.

Πράγματι με εξώδικα, πιέσεις και δικαστικά μέσα οι κτηνοτρόφοι της περιοχής ωθούνται να εγκαταλείψουν τη μοναδική δραστηριότητα που μπορεί να ασκηθεί στην περιοχή που βαστάει κάποιο κόσμο στην ύπαιθρο και εφοδιάζει την Αίγινα με ένα μέρος των αναγκών της σε κρέας και γαλακτοκομικά. Και ναι μεν ο επιχειρηματίας μπορεί να ισχυρίζεται ότι εφαρμόζει πρόγραμμα της ΕΟΚ, εμείς όμως τι κάνουμε;

*Είναι το θέμα γνωστό στην Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου που διεκδικεί την περιοχή αυτή;

*Πιστεύει το Υπουργείο Γεωργίας ότι ο αριθμός των ζώων είναι μεγάλος και πρέπει να μειωθεί δια της εξαφάνισής τους; Ότι ευνοούνται οι εκτατικές μέθοδοι εκτροφής ζώων; Ότι αποτρέπονται οι κίνδυνοι δημογραφικής ερήμωσης και τόσα άλλα που περιγράφει ο κανονισμός της ΕΟΚ;

*Τι θέση παίρνει ο Δήμος πάνω στο θέμα αυτό; Στο Ελαιώνα που υποτίθεται ότι θα γίνει ο βιολογικός καθαρισμός, έχει σταλεί εξώδικο στον κτηνοτρόφο. Στο Μετόχι στο κτήμα του Δήμου μπήκαν Αλβανοί του επιχειρηματία να επισκευάσουν αναβαθμίδες. Ποια απαραίτητη βεβαίωση ζήτησε και πήρε από το Δήμο ο επιχειρηματίας;

Ώσπου να απαντηθούν τα ερωτήματα αυτά ο επιχειρηματίας εκταμιεύει 78 εκατομμύρια το χρόνο. Και επειδή το συμβόλαιο ενοικίασης είναι για 20 χρόνια, δεν αποκλείεται ανανέωση του προγράμματος και δημιουργία κοπαδιών από τον ίδιο τον ενοικιαστή, με υπαλλήλους τους τωρινούς κτηνοτρόφους. Θα γίνουν όλα αυτά για 50.000 δρχ το μήνα σε μια αμφισβητούμενη περιοχή. Αλλά θα επανέλθουμε με περισσότερα στοιχεία».

Από την εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», φύλλο 214, Παρασκευή 8-1-1999

σαν σήμερα (1822): Στο Μεσολόγγι κατά πάσα πιθανότητα δεν γιορτάζουν τον ερχομό του 1823. Όμως γιορτάζουν τη λήξη της πρώτης πολιορκίας.

Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου

Μετά την καταστροφική μάχη του Πέτα για τους έλληνες επαναστάτες (4 Ιουλίου 1822), ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιουταχής, επικεφαλής 11.000 ανδρών, κατήλθαν χωρίς αντίσταση στην κοιλάδα του Μεσολογγίου, την οποία απέκλεισαν από ξηράς (25 Οκτωβρίου). Μαζί τους βρέθηκαν και οι οπλαρχηγοί Βάλτου και Ξηρομέρου, Γεώργιος Βαρνακιώτης, Γιαννάκης Ράγκος, Γώγος Μπακόλας, Γεωργάκης Βαλτινός και Ανδρέας Ίσκος, που είχαν δηλώσει υποταγή στους δύο πασάδες. Ο Γιουσούφ Πασάς με τον στόλο του συμπλήρωνε τον αποκλεισμό της πόλης από τη θάλασσα. Το Μεσολόγγι εκείνα τα χρόνια ήταν το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας (σημερινής Δυτικής Στερεάς Ελλάδας). Read the rest of this entry »

Φανταστείτε να σας παίρνουν τηλέφωνο, μες στο καταχείμωνο, 25 Δεκεμβρίου, νύχτα, να σας στέλνουν μέιλ, να σας στέλνουν φαξ ή sms ή τέλος πάντων ο άγγελος Κυρίου να σας προειδοποιεί ότι πρέπει να ξεσπιτωθείτε μαζί με την ετοιμόγεννη γυναίκα σας, διότι σφάζουν όλα τα παιδιά της περιοχής σας και κάτι τέτοιο θα συμβεί και στο δικό σας παιδί. «Φύγετε τώρα» σου λέει. Τα μαζεύεις όπως είναι, βάζεις την ετοιμόγεννη γυναίκα σου στο μηχανάκι, στο αμάξι ή τέλος πάντων στο γαϊδουράκι και φεύγετε μακριά από το πρωτοφανές μακελειό. Περιπλανιέστε στην έρημο και εκεί στην άκρη του πουθενά βρίσκετε μια φάτνη με βόδια και βοσκούς. Εκεί μαθαίνετε από πολλούς αγγέλους που μαζεύονται και ψέλνουν το «δόξα εν υψίστης» πάνω από τη φάτνη και γύρω από ένα υπέρλαμπρο άστρο κι από κάτι παράξενους κυρίους που έρχονται με γκαμήλες φέρνοντας για δώρα στο παιδί σας (σμύρνα, χρυσάφι και λιβάνι) ότι το παιδί σας είναι γιος του Θεού. Κάτι είχατε υποψιαστεί όταν άγγελος Κυρίου είχε έρθει στις 25 Μαρτίου μ’ ένα κρίνο. 9 μήνες ονειρευόσασταν το παιδί σας που θα έρθει, που θα του μάθει ο μπαμπάς τη δουλειά του ξυλουργού, που θα παίζει με τους φίλους του και ξαφνικά μαθαίνετε ότι δεν είναι δικό σας αλλά παιδί του Θεού και μάλιστα προορισμός του είναι να σώσει τον κόσμο από τις αμαρτίες του κόσμου. Το μεγαλώνετε όμως εσείς και γνωρίζετε ότι κάποια στιγμή στα 12 θα βάλει τα γυαλιά σε κάτι παπάδες της θρησκείας σας και θα τους δείξει τις γραφές της, όπως οι ίδιοι δεν μπορούν να δουν. Αργότερα όταν θα φτάσει στα 30 και με έτοιμη δουλειά κλπ. αντί να παντρευτεί όπως οι νέοι της ηλικίας του αυτός θα αποσυρθεί βρίσκοντας στο δρόμο του άλλους 12 και θα διδάσκει το λόγο του αληθινού πατέρα του και θα λέει επικίνδυνες άγνωστες, ακατάληπτες λέξεις όπως αγάπη, ειρήνη, μοιρασιά κλπ. Το ξέρετε ότι θα γίνει αρκετά γνωστός κι επικίνδυνος εχθρός για αυτά που λέει και θα τον κυνηγήσουν, θα τον προδώσουν, θα τον βασανίσουν, θα τον σταυρώσουν και θα ζήσετε όλο αυτό το δράμα μέχρι να πεθάνει. Ύστερα από τρεις ημέρες θα αναστηθεί και θα τον χάσετε για πάντα.

Πώς θα θέλατε να γιορτάζονται τα γενέθλιά του;

Ο Μαρδικούλος που τον πιάνει εμετός με τη φιλανθρωπία

Είθε ο αγώνας για μια κοινωνία αλληλεγγύης, ισότητας και δικαιοσύνης να φυσά πιο δυνατά κόντρα στον τρόμο, στην πλεονεξία, στην εξουσιοφρένεια…

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη
Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου..
Δως μου το χέρι σου..

σαν σήμερα (1830): Αρχίζουν τα μαθήματα στο Κεντρικόν Σχολείον της Αιγίνης, το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ελλάδα.

Κεντρικόν Σχολείον

Το πρώτο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο νεοελληνικό κράτος. Μαζί με το Ορφανοτροφείο και τα Αλληλοδιδακτικά Σχολεία, αποτέλεσε τον πρώτο καρπό της εκπαιδευτικής πολιτικής του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Κυβερνήτης έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στην παιδεία και τη θεωρούσε πρωταρχικό του στόχο για την ανασυγκρότηση του έθνους.Το Κεντρικόν Σχολείον ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1829 στην Αίγινα, με αντικείμενο την παραγωγή επιστημονικά καταρτισμένων δασκάλων και την προπαρασκευή όσων νέων ήθελαν να ακολουθήσουν ανώτατες σπουδές σε άλλους κλάδους. Η φοίτηση ήταν τριετής και τα μαθήματα, κυρίως, θεωρητικής κατεύθυνσης. Πολλοί από τους αποφοίτους του αποτέλεσαν τα πρώτα στελέχη της δημόσιας διοίκησης.

Πρωτολειτούργησε στις 2 Ιανουαρίου 1830 με έφορο τον Ανδρέα Μουστοξύδη και στεγάσθηκε αρχικά στο οίκημα, όπου παλαιότερα συνεδρίαζε το «Πανελλήνιον». Οι βασικοί δάσκαλοι ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος, που δίδασκε ελληνική γλώσσα, συντακτικό, ιστορία και γεωγραφία, και ο Ιωάννης Βενθύλος, που δίδασκε έλληνες ποιητές, μαθηματικά και γαλλικά. Υποδιδάσκαλοι διορίσθηκαν ο ζωγράφος Φώτιος Βότζας για το μάθημα της σκιαγραφίας και ο Αθανάσιος Αβραμιάδης για το μάθημα της μουσικής.

Οι αιτήσεις για φοίτηση στο Σχολείο ήταν τόσες πολλές, που ο Καποδίστριας έδωσε εντολή να εκπονηθούν από τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ σχέδια για την ανέγερση νέου κτιρίου, το οποίο ανεγέρθηκε με δωρεά του ελβετού φιλέλληνα Εϋνάρδου και έλαβε την ονομασία «Εϋνάρδειο».

Σημαντικός αριθμός των σπουδαστών ήταν υπότροφοι της κυβέρνησης και κυρίως εκείνοι που προέρχονταν από τις υπόδουλες περιοχές της Ελλάδας, καθώς και οι γιοι των αγωνιστών. Στον απολογισμό τού πρώτου έτους της λειτουργίας του, στις 31 Δεκεμβρίου 1830, αναφέρεται ότι φοιτούσαν 350 σπουδαστές απ’ όλη την Ελλάδα.

Ο Καποδίστριας, παρά το φόρτο της εργασίας του, παρακολουθούσε από κοντά τη λειτουργία του Σχολείου. Υπήρχαν μέρες που βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας με τους μαθητές και τους παρότρυνε «εις το καθήκον και την αρετήν νέους αρχομένους βίον νέον, εν πατρίδι νέα», ενώ κατά την περίοδο των εξετάσεων ζητούσε να «διαβάση τας κόλλας των εξετάσεων των μαθητών για να διαπιστώση αυτοπροσώπως την πρόοδό τους».Πολύς λόγος έγινε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν κατά τη σχολική περίοδο αργίες και διακοπές, γιατί μερικοί υποστήριζαν ότι οι αργίες και οι διακοπές είναι εμπόδιο για την προκοπή των μαθητών. Τελικά, ο Κυβερνήτης εξέδωσε στις 16 Ιανουαρίου 1830 διάταγμα, το οποίο καθόριζε τη λειτουργία των σχολείων. Σύμφωνα με αυτό:

• Τα σχολεία της Επικράτειας δεν θα κάνουν μάθημα τις Κυριακές, τις δεσποτικές και θεομητορικές γιορτές των Αγίων.
• Κατά τις γιορτινές μέρες, μετά τη Θεία Λειτουργία οι μαθητές πηγαίνουν σχολείο και αφού γίνει εξήγηση του Ιερού Ευαγγελίου της ημέρας, γίνεται η συνηθισμένη παράδοση.
• Οι ώρες παράδοσης είναι 9-12 το πρωί και 2-5 το απόγευμα.
• Τα αλληλοδιδακτικά σχολεία θα έχουν διακοπές από 20 Ιουλίου έως 1η Σεπτεμβρίου. Τις ημέρες των διακοπών, εκτός από τις γιορτές, γίνεται μάθημα μόνο μέχρι το μεσημέρι.

Παρά την επιτυχημένη πορεία του Κεντρικού Σχολείου, τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να φανούν στον ορίζοντα, αφού οι μαθητές αντέδρασαν στα κατά τη γνώμη τους αυστηρά μέτρα του Κυβερνήτη. Έτσι, έκαναν αποχή τον Ιανουάριο του 1831, προκαλώντας, σύμφωνα με έκθεση του Μουστοξύδη στον Καποδίστρια, πολλά προβλήματα στους κατοίκους του νησιού.

Χαρακτηριστική είναι και η απόφαση του Αστυνόμου προς τον Καποδίστρια: «Οι μαθητές είναι ταραχοποιοί και στασιαστές, κατάσταση η οποία τρομοκρατεί τους κατοίκους της Αίγινας και ιδιαίτερα τους Ψαριανούς, που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα κι έτσι υπομένουν τα ολέθρια αποτελέσματα. Αίτιο αυτής της κατάστασης είναι ο καθηγητής Γεώργιος Γεννάδιος, ο οποίος τις ώρες του μαθήματός του γνωστοποιεί τα δικαιώματα που έχουν, με αποτέλεσμα τον ξεσηκωμό των μαθητών». Τη μαθητική αναταραχή προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν -αν δεν την προκάλεσαν κιόλας- οι αντίπαλοι του Κυβερνήτη, κυρίως οι Ψαριανοί και Υδραίοι.

Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, οι δραστηριότητες του «Κεντρικού Σχολείου» ατόνησαν και στις 10 Απριλίου 1834 αποφασίστηκε η μεταφορά του στην Αθήνα και η μετατροπή του σε Γυμνάσιο με γυμνασιάρχη τον Γεώργιο Γεννάδιο. Σήμερα, το άλλοτε Κεντρικόν Σχολείον ονομάζεται Α’ Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Αθηνών «Γεννάδειο» και στεγάζεται στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι φανερό το ένα μέρος του κατεστημένου της κεντρικής πολιτικής σκηνής είτε διότι δεν έχει κομμάτι από την πίτα των υδατοκαλλιεργειών είτε διότι παραγκωνίζεται πολιτικά και οικονομικά, έχει συμμαχήσει με τμήμα των τοπικών κοινωνιών και ιδιαίτερα με το τμήμα τους που τις αντιπροσωπεύει σε τοπικό επίπεδο. Η κινητοποίηση Δήμων και φορέων ανά την Ελλάδα όπως και η πρόσφατη μηνυτήρια αναφορά κατά των υπουργών για το ζήτημα, μυρίζει από μακριά ότι πρόκειται για μια εσωτερική σύγκρουση στους κόλπους της εξουσίας και της οικονομίας. Μια γραμμή που ξεπερνάει τις κομματικές (επί παραδείγματι το ζήτημα της αφαλάτωσης στον Αργοσαρωνικό που προωθούν ο αντιπεριφερειάρχης, Κατσικάρης, από το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος της γαλάζιας βαρβατίλας, Κατσαφάδος, από την ΝΔ) και διαχωρίζει διαφορετικές επιχειρηματικές λογικές, υπονοεί την προώθηση συμφερόντων στο πνεύμα της αγοράς. Αυτό είναι και το όνειρο τόσων και τόσων φλύαρων που μας πρήζουν τα συκώτια και μιλούν για το ξεπέρασμα της κομματικής γραμμής με εύηχα λόγια. Ένας νέος πόλεμος για την επιχειρηματικότητα την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Κι εμείς ο στρατός.

Φταίει ο δήμαρχος, φταίει ο Πάγκαλος, φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, φταίνε οι δανειολήπτες και τα ανοίγματά τους, φταίνε οι αιγινήτες που ψωνίζουν φτηνά στο τζάμπο και στα σπρίντερ, φταίει το κακό το ριζικό μας. Μόνο ανταγωνισμός δε φταίει. Μόνο η ανάπτυξη δεν φταίει. Μόνο η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν φταίει. Μόνο το ατομικό όνειρο δεν φταίει  που το χρεώσαμε στις τράπεζες.

40% η πτώση του τζίρου στις γιορτές του χειμώνα σημαίνει ότι φταίνε όλα αυτά εκτός από αυτό που μας δέρνει που δεν μπορούμε σαν κοινωνία να συνεργαστούμε με σκοπό την καλή ζωή όλων μας, με στόχο την ανάδειξη των τοπικών δυνατοτήτων, με στόχο το να σχεδιάσουμε την οικονομία, με στόχο το να βρίσκουμε συλλογικά τι μας λείπει από μαγαζιά, να βρίσκουμε το ποιος ενδιαφέρεται να κάνει τι κι αν μπορεί να το κάνει, πώς θα γίνει να συνεργαζόμαστε αυτοί που έχουμε μαγαζιά κι αυτοί που ψωνίζουμε . Λες κι η ζωές μας είναι ανεξάρτητες, χαρίσαμε τη σύνδεση μας στο κράτος και στη γραφειοκρατία, τη χαρίσαμε στους μεγάλους εμπορικούς οίκους. Κι έτσι, να τα χαράτσια και οι φόροι, να τα ΤΕΒΕ κι οι αυξήσεις, να οι λογαριασμοί οι απλέρωτοι , να τα μεγαλοκαταστήματα που πουλούν φτηνότερα και μας κλείνουν, να η προσδοκία του τουρισμού που μας έρχεται μπούμερανγκ.

Ένα αδιέξοδο βασίζεται στο γεγονός ότι η ευημερία εξαρτάται από το πόσο περισσότερο πουλάω και από το πόσο περισσότερο αγοράζω που στο τέλος γίνεται τραγωδία για όσους βιοπαλαιστές επαγγελματίες θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα επόμενα μέτρα, τα επόμενα νοίκια, τις επόμενες εισφορές και τις επόμενες διαμάχες για το συμβολικό άνοιγμα ή κλείσιμο των 100 μέτρων στην Σπύρου Ρόδη ή τις επόμενες αυταπάτες για ό,τι μπορεί να προσελκύσει αγοραστικό κοινό από τα γεγονότα που θα προκύψουν στο νησί.

Μόνο να μην έρθουμε κοντά και να μην συνεννοηθούμε όσοι και όσες, που έτσι κι αλλιώς την παθαίνουμε ή θα την πάθουμε.

ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΖΗΤΩ οικίαν προς ενοικίαση. Προτιμώ παραλία εντός Αιγίνης. Τηλέφωνο …..

ΠΩΛΕΙΤΑΙ αγρόκτημα στη θέση ….. Αγίας Μαρίνας (κάτωθι του οικισμού …..) έκτασης 21 στρεμμάτων (περιλαμβάνει 7,5 στρέμματα δάσους) από ιδιοκτήτες. Εκτός οικισμού, οικοδομήσιμο, με δρόμο, σε πλαγιά λόφου, ελεγμένο πρόσφατα από το δασαρχείο. Μόνο σοβαρές προτάσεις. Τηλέφωνα: ….. ή ….. (βραδινές ώρες)

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ δυο στρέμματα στη θέση ….. της Βαγίας 50 μέτρα από τη θάλασσα. Πληροφορίες τηλ ….. & ……

ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδο 800 τ.μ. στη θέση ….. της Αγίας Μαρίνας στην Αίγινα. Πληροφορίες τηλ ……

ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδο 1380 τ.μ. στο Βαθύ Αίγινας. τηλ ….

ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδο 340 τ.μ. στην περιοχή …… της Αίγινας. Πληροφορίες τηλ ……

ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδο 3 στρέμματα περίπου με δέντρα, φως , νερό, οικοδομήσιμο με πρόσοψη 20 μέτρα στη θέση …… Αίγινας. Πληροφορίες τηλ …..

ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδο και σπίτι μαζί πίσω απ’ το ξενοδοχείο …… στην Αγία Μαρίνα. Πληροφορίες τηλ …..

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ άλογα και μια κατσίκα. Πληροφορίες τηλ …… &……

από την εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», φύλλο 214, Παρασκευή 8-1-1999

Προ 7-8 ετών είχε κάνει αισθητή την παρουσία της ως οικογένεια με τα φιλολογικά μνημόσυνα στο μέγαρο Γκρόζα και κατόπιν στην ιδιόκτητη βίλα-τούρτα στο Λιβάδι. Η οικογένεια Καψάλη, γνωστή για τους μπιντέδες, λεκάνες WC που πουλάει ως επιχείρηση, είναι γνωστή εδώ και χρόνια στην Αίγινα ως πυλώνας πολιτισμού. Στην πραγματικότητα το ίδρυμα που χρηματοδοτήθηκε από τη Νομαρχία Πειραιά αλλά και από το Δήμο της Αίγινας είναι ένα ίδρυμα που λειτουργεί ως σημείο συνάντησης. Ο βαθύς Πειραιάς και η βαθειά Αίγινα στις πιο καλύτερες στιγμές της βρίσκονται κάτω από τα πολιτιστικά προσχήματα του Ιδρύματος. Το ‘’άνοιγμα’’ που κάνει το Ίδρυμα ψάχνοντας και για ανθρώπους του σαλονιού αυτούς που είναι ευχαριστημένοι μ’ ένα ορντέβρ και μια χειραψία (που δεν ξέρεις…), που θα παίξουν το ρόλο της υπεράνω σχέσης του Ιδρύματος με τα τεκταινόμενα στο νησί είναι πάντα ένα πρόσχημα. Το τι είναι να παιχτεί, έχει παιχτεί. Τα ισόβια μέλη του ιδρύματος έχουν τον κάθε δήμαρχο στο διοικητικό τους συμβούλιο και επιδιώκουν με εκδηλώσεις θεάματα να κατοχυρώνουν το ρόλο τους αλλά και το ρόλο προσώπων που παίζουν ή θα παίξουν ρόλο στην πολιτική και οικονομική ζωή του ιδιαίτερου τόπου της Αίγινας ή ευρύτερα. Μεγάλα έργα, επενδύσεις, πωλήσεις και αγορές ακινήτων, μοίρασμα πολιτικών ρόλων, κατευνασμός ‘’παθών’’, και …ελληνισμός με ειδικούς και ανειδίκευτους που αναζητούν ρόλους και προστάτες.

(Ο ‘’πολιτισμός’’ μυρίζει από μακριά, σουβλάκια που έψηναν και μπύρες που έπιναν όλοι αντάμα, οι τραμπούκοι, στα Πλακάκια-Λιβάδι, έξω από το οικοτροφείο εκείνο τον καιρό που η Ελλαδάρα πήρε 40 μετάλλια στους Ολυμπιακούς και το Πανευρωπαϊκό. Κείνο τον καιρό που ο »πολιτισμός» αγωνιζόταν με οφθαλμοφανείς τραμπουκιές να μην ζυγώσουν οι 14 τρελοί στο οικοτροφείο)

Δεν ξεχνάμε (τουλάχιστον)

Με αιχμές, ως όφειλε να κάνει για τον προκάτοχό του Μίχα, και ιδιαίτερα σε μια εποχή που με το σκάνδαλο των υποβρυχίων δεν τον ξέρουν δεν τον είδαν, ο περιφερειάρχης Νήσων Κατσικάρης ορίζει μ’ έναν απολογισμό τα όρια της περιοχής που θα πουλήσει τις νέες επενδύσεις. Η φράση «δείρτε τους» δεν υπήρχε στην ανακοίνωση του αναφερόμενος για όσους αντιδρούν στην εγκατάσταση του κυματοθραύστη αλλά …η αφαλάτωση καθώς και μια σειρά έργων για τα νησιά καθώς και το κτίριο στο «λιμάνι» (ένα είναι το λιμάνι-ο Πειραιάς)… Τζιμάνι ο Κατσικάρης μας αγκαλιά με ένα νέο τοπικισμό (Αργοσαρωνικιώτικο) που αρκετοί οσμίζονται ότι θα μπορέσει επί τέλους να απελευθερώσει κάποια «υλικά» από τα «καύσιμα» που έκαιγαν στα παλιά «τζάκια» για να φτιαχτούν τα νέα. Φυσικά με νέα έργα και νέους εργολάβους.

Θα δείξει.

-Σε ποιους ασθενείς έπαιξε η χορωδία του Δήμου Αίγινας, τις Άγιες Ημέρες;

-Τι θα συμβεί αν πάθουμε κάτι έκτακτο; Πού θα πάμε; Στο Κέντρο Υγείας Αίγινας ή στο «Νοσοκομείο»;

-Τι θα συμβεί αν πάθουμε κάτι εκτάκτως έκτακτο; Θα πάμε στο «Νοσοκομείο» Αίγινας ή θα πάμε σε ένα Νοσοκομείο, σαν τα πραγματικά Νοσοκομεία, από αυτά που κλείνει η Κυβέρνηση; Ποιος θα δώσει την 400άρα (και τι καλύπτουν πια, τα ανύπαρκτα ταμεία) στο θαλάσσιο ταξί;

-Πότε λειτούργησε ως Νοσοκομείο, το «Νοσοκομείο» της τοπικής Εκκλησίας;

-Τι είδους συμμετοχή στις αποφάσεις του αποκτούν, ενισχύοντας το «Νοσοκομείο», όσοι και όσες το ενισχύσουν;

-Τι πραγματικοί αγώνες πρέπει να γίνουν για την υγεία και την περίθαλψη στο νησί;

-Τι πραγματικοί αγώνες πρέπει να γίνουν για την υγεία και την περίθαλψη στο νησί;

-Τι πραγματικοί αγώνες πρέπει να γίνουν για την υγεία και την περίθαλψη στο νησί;

-Τι πραγματικοί αγώνες πρέπει να γίνουν για την υγεία και την περίθαλψη στο νησί;

-Τι πραγματικοί αγώνες πρέπει να γίνουν για την υγεία και την περίθαλψη στο νησί;

Ο Μαρδικούλος που έπαθε εναλλακτικό παραλήρημα

Υπόθεση Τεμπονέρα

Ο Νίκος Τεμπονέρας (1953 – 1991) ήταν καθηγητής μαθηματικών σε Λύκειο της Πάτρας και στέλεχος του Εργατικού Αντιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ). Το όνομά του έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, όταν σκοτώθηκε από μέλη της ΟΝΝΕΔ, έπειτα από συμπλοκή σε Λύκειο της Πάτρας, κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων της περιόδου 1990 – 1991.

Στα τέλη του 1990 τη χώρα κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Υπουργό Παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Ο χώρος της Παιδείας βρισκόταν σε αναβρασμό, εξαιτίας της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που προωθούσε η κυβέρνηση. Με το πολυνομοσχέδιο που θα έφερνε στη Βουλή ρυθμίζονταν θέματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, επιβολή «ομοιόμορφης» ενδυμασίας και «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής, επανακαθιέρωση προσευχής, έπαρσης της σημαίας και εκκλησιασμού) και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, περικοπές κοινωνικών παροχών σε φοιτητές κ.ά.). Το 70% των σχολείων βρισκόταν υπό κατάληψη, ενώ καθημερινό φαινόμενο ήταν οι διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και πολιτικά οξυμένη, με την κυβέρνηση να δέχεται τα πυρά σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Αγανακτισμένοι γονείς και κάποια δυναμικά στελέχη της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας ζητούσαν τον τερματισμό των καταλήψεων, έστω και δια της βίας. Γύρω στις 10:30 μ.μ. της 8ης Ιανουαρίου 1991, μέλη της ΟΝΝΕΔ προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το 3ο Γυμνάσιο – Λύκειο Πάτρας. Κατά τη διάρκεια συμπλοκής που επακολούθησε βρέθηκε νεκρός, χτυπημένος με σιδερολοστό στο κεφάλι, ο καθηγητής του σχολείου Νίκος Τεμπονέρας, που είχε προστρέξει να βοηθήσει τους καταληψίες μαθητές του.

Την επομένη, ο Υπουργός Παιδείας Βασίλης Κοντογιαννόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του και θεωρήθηκε από τον Τύπο ως το εξιλαστήριο θύμα της κυβέρνησης για την εκτόνωση της κρίσης. Νωρίτερα, είχε κατηγορηθεί από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Τεμπονέρα. (Τα επόμενο χρόνια, όταν η υπόθεση είχε καταλαγιάσει, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ και αναδείχθηκε στέλεχος των κυβερνήσεων Σημίτη). Στη θέση του στο Υπουργείο Παιδείας τοποθετήθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς, ο οποίος ανακοίνωσε την απόσυρση όλων των επίμαχων νομοθετημάτων και την έναρξη διαλόγου για την παιδεία «από μηδενική βάση».

Στο αστυνομικό μέρος της υπόθεσης, ως δράστες της δολοφονίας Τεμπονέρα κατηγορήθηκαν ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Ιωάννης Καλαμπόκας, και το μέλος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Αλέκος Μαραγκός. Συνελήφθησαν και οι δύο και προφυλακίστηκαν.

Στις 10 Ιανουαρίου 1991 πραγματοποιήθηκε μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, στο οποίο πήραν μέρος γύρω στα 100.000 άτομα. Ήταν επεισοδιακό και είχε τραγική κατάληξη. Από τις συγκρούσεις ΜΑΤ και διαδηλωτών έπιασε φωτιά το πολυκατάστημα «Κάπα-Μαρούσης» στην Πανεπιστημίου, με αποτέλεσμα να βρουν τον θάνατο τέσσερις άνθρωποι. Την πυρκαϊά προκάλεσε ένα καπνογόνο που ρίχτηκε από τους αστυνομικούς. Τις επόμενες μέρες η κατάσταση άρχισε να ομαλοποιείται και από την πυροσβεστική πολιτική Σουφλιά. Οι μαθητές ξαναγύρισαν στα μαθήματά τους στις 13 Ιανουαρίου.

Στο δικαστικό μέρος της υπόθεσης Τεμπονέρα, ο Αλέκος Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα για τη δολοφονία του καθηγητή και στο εδώλιο κάθισε ως βασικός αυτουργός ο Ιωάννης Καλαμπόκας. Η δίκη του διάρκεσε σχεδόν ένα χρόνο (22 Ιουνίου 1992 – 9 Μαρτίου 1993) και έγινε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου. Πρωτοδίκως καταδικάσθηκε σε ισόβια για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό.

Λίγους μήνες αργότερα έγινε η δίκη του σε δεύτερο βαθμό (7 Δεκεμβρίου 1993 – 19 Απριλίου 1994) ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Λάρισας. Οι δικαστές του αναγνώρισαν ελαφρυντικά και τον καταδίκασαν σε κάθειρξη 17 ετών και τριών μηνών. Το 1996 άσκησε αναίρεση, προκειμένου να του αναγνωρισθεί το ελαφρυντικό του «βρασμού ψυχικής ορμής», αλλά το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λάρισας (1 Οκτωβρίου 1996 – 17 Οκτωβρίου 1996) δεν του αναγνώρισε και διατήρησε την ποινή 17 ετών και τριών μηνών, η οποία αργότερα μειώθηκε κατόπιν νέας επιμέτρησης στα 16 χρόνια και 9 μήνες. Στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος, αφού εξέτισε τα 3/5 της ποινής του. Μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι αθώος και δράστης της δολοφονίας Τεμπονέρα ο συναγωνιστής του στην ΟΝΝΕΔ, Αλέκος Μαραγκός.

Το 3ο Λύκειο Πάτρας, τόπος του φονικού, φέρει το όνομα του Νίκου Τεμπονέρα.

http://palestineresist.gr/

Ο Σάμιουελ Χάου, γνωστός φιλέλληνας, φρόντισε με σχέδιά του και εξασφάλιση χρημάτων μέσω εράνων να κατασκευαστεί η πρώτη μορφή του εμπορικού λιμανιού στην Αίγινα. Στις 4 Ιουλίου 1964 έγιναν τα αποκαλυπτήρια αναμνηστικής πλάκας προς τιμήν του.Πού είναι αυτή η πλάκα τώρα;

Δείτε  στο Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο την τελετή

http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=1442&thid=14334

Δυο βιογραφικά σημειώματα για τον Σάμιουελ Χάου:

Αμερικανός γιατρός, υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας, μέγας φιλάνθρωπος, αλλά και άδολος φιλέλληνας. Γεννήθηκε στη Βοστόνη στις 10 Νοεμβρίου1801 και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στο Χάρβαρντ, αλλά δεν άσκησε το ιατρικό επάγγελμα, καθώς κατέβηκε στην Ελλάδα στις αρχές του 1825 για να συμμετάσχει στην Ελληνική Επανάσταση. ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ >>>>> Read the rest of this entry »

21 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του 38χρονου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από μέλη της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας κατά τη διάρκεια μαθητικών κινητοποιήσεων. Το φθινόπωρο του 1990, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοινώνει πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία που προβλέπει μεταξύ άλλων λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, πιθανό περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, έπαρση της σημαίας κ.ά.

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι το κλίμα θα εκτονωθεί με τις διακοπές των Χριστουγέννων, ενώ ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν θα εφαρμοστούν για ένα τρίμηνο, έως ότου γίνουν «πλήρως κατανοητά» από μαθητές και καθηγητές. Σύντομα, οι τρεις μήνες γίνονται δώδεκα και το νομοσχέδιο τροποποιείται μερικώς, χωρίς αλλαγές όμως στα σημαντικότερα σημεία (πειθαρχικές διατάξεις, περικοπές κ.ά.).

Με το νέο χρόνο, όμως, οι μαθητές και φοιτητές αποφασίζουν τη συνέχιση των καταλήψεων στα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ και σε 1.800 από τα 3.014 γυμνάσια και λύκεια της χώρας. Ως απάντηση, ο υπουργός Παιδείας, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, δηλώνει ότι όσοι συμπληρώσουν 50 αδικαιολόγητες απουσίες λόγω των καταλήψεων θα χάσουν τη χρονιά.

Στις 07.01.1991, ημέρα επανέναρξης των μαθημάτων μετά τις γιορτές, οι καταλήψεις συνεχίζονται ενώ η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) κηρύσσει στάση εργασίας και καλεί τους καθηγητές να βρίσκονται έξω από τα σχολεία «για να συμβάλουν στην αποτροπή προκλήσεων που ίσως επιχειρηθεί να δημιουργηθούν» καθώς έχει γίνει αντιληπτό ότι ο κομματικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας έχει κινητοποιήσει ομάδες «αγανακτισμένων γονέων» για να «σπάσουν» τις καταλήψεις.

Από το πρωί της μέρας σημειώνονται μικροεπεισόδια μεταξύ γονέων και καταληψιών, καθηγητών και δημοτικών συμβούλων. Οι καθηγητές αρνούνται να βάλουν απουσίες στους μαθητές και ο υπουργός αποφασίζει την πειθαρχική δίωξή τους, ενώ την επόμενη μέρα, ομάδες ροπαλοφόρων εισβάλουν σε σχολεία και τραυματίζουν μαθητές, υπό τα απαθή βλέμματα των αστυνομικών οργάνων.

Στις 08.01.1991, στις 19.30 το απόγευμα, στην Πάτρα περί τα τριάντα στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, επιτίθενται οπλισμένοι κατά των μαθητών στην κατάληψη του Πολυκλαδικού Λυκείου, χωρίς όμως να επιτύχουν να διώξουν τους νέους.

Μία ώρα αργότερα, η ίδια ομάδα επιτίθεται κατά του 3ου Λυκείου και καταφέρνουν να απωθήσουν τους ελάχιστους μαθητές που βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο, συγκεντρώνονται έξω από το λύκειο δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης καθώς και ο δήμαρχος Πάτρας, Α. Καράβολας και ο βουλευτής Αχαΐας του Πα.Σο.Κ, Α. Φούρας.

Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να υποχωρήσουν από την «αντικατάληψη» και δηλώνουν ότι θα παρατείνουν την κατάληψη του Λυκείου μέχρι αυτό να λειτουργήσει ξανά κανονικά. Σύντομα, τα πνεύματα οξύνονται και αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών με εκσφενδονίσεις αντικειμένων, ενώ σημειώνονται οι πρώτοι τραυματισμοί.

Γύρω στις 23.30 το βράδυ, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να μπει στο κτίριο. Με το άνοιγμα της πόρτας τα μέλη της ΟΝΝΕΔ επιτίθενται στον κόσμο με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους. Ο καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), Νίκος Τεμπονέρας, πέφτει θανάσιμα τραυματισμένος, με ανοιγμένο το κρανίο από το σιδερολοστό του Ι.Καλαμπόκα.

Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 09.01.1991 παύουν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του. Στο νοσοκομείο μεταφέρονται επίσης άλλα τέσσερα άτομα σε σοβαρή κατάσταση και δεκάδες με ελαφρότερα τραύματα. Η ομάδα του Καλαμπόκα εξαφανίζεται ανενόχλητη αφού η αστυνομία κάνει την εμφάνισή της, όταν τα επεισόδια έχουν τελειώσει. Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον συντροφό τους Σ. Σπίνο.

Τις επόμενες μέρες, η νεανική εξέγερση κλιμακώνεται και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών συγκρούονται με τα ΜΑΤ στην Πάτρα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ ο υπουργός Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος παραιτείται. Στις 10.01.1991 κατά τη μεγαλειώδη διαδήλωση 50.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας, τα ΜΑΤ επιτίθενται στον κύριο όγκο των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις διαρκούν όλη τη μέρα και, όταν οι δυνάμεις καταστολής επιχειρούν να απωθήσουν τον κόσμο προς το Πολυτεχνείο, οι διαδηλωτές αντιστέκονται και οι συγκρούσεις κορυφώνονται.

Βομβίδες ασφυξιογόνων αερίων των ΜΑΤ προκαλούν πυρκαγιά στο κτίριο που στεγαζόταν το κατάστημα ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης», στην συμβολή Θεμιστοκλέους και Πανεπιστημίου. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις που σπεύδουν στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά δέχονται επίθεση με χημικά αέρια από τα ΜΑΤ και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες, υποφέροντας από σπασμούς λόγω των χημικών. Όταν η πυρκαγιά σβήσει μετά τα μεσάνυχτα, ανασύρονται οι σωροί τεσσάρων πολιτών, μέσα από το κτίριο του καταστήματος.

Η ένταση συνεχίζεται για τα επόμενα εικοσιτετράωρα, με νέες πορείες, καταλήψεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, ενόσω ο Γ. Σουφλιάς, αντικαταστάτης του παραιτηθέντος Β. Κοντογιαννόπουλου στο υπουργείο Παιδείας, αποσύρει τα επίμαχα νομοθετήματα και ανακοινώνει την έναρξη διαλόγου για την Παιδεία «από μηδενική βάση», μέχρις ότου ο Πόλεμος του Κόλπου μετατοπίσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Ο συγκατηγορούμενος για τη δολοφονία Α. Μαραγκός, απαλλάχτηκε με βούλευμα, ενώ ο Ι. Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου σε ισόβεια κάθειρξη για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης – ποινή που σύντομα μειώθηκε και στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος λόγω «καλής συμπεριφοράς». Σήμερα ζει και εργάζεται στο Βόλο ως υπεύθυνος παραρτήματος της Εθνικής Τράπεζας.

Η καλή εκδήλωση, από άποψη προετοιμασίας και συμμετοχής, που διοργάνωσε η εφημερίδα «Νέα Εποχή», πράγματι, δημιουργεί την αίσθηση του κοινού σκοπού και του κοινού στόχου, αλλοτινά δεδομένα που λείπουν και από το νησί και από την εποχή μας. Ίσως (δεν είναι λογοπαίγνιο) είναι και η Νέα Εποχή των κοινών σκοπών και στόχων. Τοπικά προηγείται ένα άλλο γεγονός διαφορετικής εμβέλειας,κλίμακας και αντικειμένου, στο ίδιο όμως μήκος κύματος, αυτό της διοργάνωσης του φεστιβάλ φιστικιού, πάλι από την ίδια εφημερίδα.

Όχι μακριά από το πολιτικό σύστημα, αλλά μέσα στην καρδιά του και με όλη την ασφάλεια τμήματος του θεσμικού κορμού (βουλευτές, ευρωβουλευτές, κόμματα, αυτοδιοικητικές παρατάξεις, δήμαρχοι, δημοτικό συμβούλιο, τοπικές αρχές, οι κυρίαρχοι επαγγελματικοί φορείς  του ευρύτερου τόπου, κλπ.) κινήσεις σε όλη τη χώρα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ετεροπροσδιοριζόμενοι από τις πραξικοπηματικές -ακόμα και για την ίδια τη νομιμότητα- αποφάσεις των επίσημων αντιπροσώπων του πολιτικού συστήματος (π.χ. ΚΥΑ για το χωροταξικό) εμβάλλουν στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα ως το αντίπαλον δέος της παραπαίουσας ή καταρρέουσας κοινωνικής και πολιτικής συνοχής. Φυγόκεντρες δυνάμεις που φαντάζουν ή είναι οι νέοι πόλοι εξουσίας που θα δώσουν την εσωτερική τους μάχη. Σίγουρα δεν είναι απελπισμένοι ή αγανακτισμένοι. Οι τελευταίοι συντάσσονται με τους πρώτους, αρκεί η κρίση να παραταθεί έστω και με ενέσιμα διαλύματα (ή διαλείμματα-ούτε αυτό είναι λογοπαίγνιο) προκειμένου να κρατηθεί στη ζωή το πτώμα. Έτσι, παραμένει εν ζωή η καλή προσδοκία, η ανάγκη για νοηματοδότηση πέραν του ιδιωτικού, η γοητεία της κοινωνικής ιδέας τόσο απαραίτητης για τη συνοχή. «Επί τέλους μαζί»! Αυτό είναι το νόημα και ταυτόχρονα η επιδιωκόμενη ψευδαίσθηση που επωάζεται στο συλλογικό φαντασιακό και ξεπερνάει τις μισές και πλάγιες ματιές, αυτές του «να δω τι κάνει ό άλλος». Αυτό είναι η Νέα Εποχή που προσπερνά ή υπερβαίνει στην καλύτερη εκδοχή την προηγούμενη, τραβώντας όμως το μονοπάτι που της άφησε. Και είναι, πράγματι, μονοπάτι που καταλήγει σε στενωπό.

Αυτή είναι η επιτυχία της Νέας Εποχής (κι όχι απλά της τοπικής μας εφημερίδας). Δημιουργεί στις νέες συσσωματώσεις μια νέα ισχύ, για μια ηγεσία που δίνει την προσδοκία της νίκης, που κατέχει την επίφαση του κοινού καλού. Για αυτό και επειδή σπάει επισήμως τα δεδομένα δημιουργεί και ένα νέο ακροατήριο. Ακόμα πιο αμείλικτο.

Φεύγοντας κι ίσως μένοντας στα της Αίγινας και της εναντίωσης στην ΚΥΑ, επισημαίνεται ένας νέος χάρτης διαμεσολάβησης, μια εκκίνηση της διαμελισμένης ηγεμονίας να συναρμολογήσει τα κομμάτια της. Οι νέες σημαίες αναζητούν τα κοντάρια τους. Και το αντίστροφο.

Διότι μόνο την καμπούρα του γείτονα κοιτούν, οι εστέτ-συλλογείς μαργαριταριών, στα Λιβάδια-Πλακάκια με τους μαργαρίτες:

«Διότι η ένταξη των μεταναστών σε μία κοινωνία είναι πολύ σημαντικό ζήτημα και βοηθά στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων που προέρχονται από ένα πολυπολιτισμικό υπόβαθρο».

Ο Μαρδικούλος σας χωρίς λινκ

σαν σήμερα (1918) γεννήθηκε ο Δημήτρης Τσαφέντας, έλληνας της διασποράς που εκτέλεσε (δικαίως) τον πρωθυπουργό του απαρτχάιντ Χέντρικ Φέρβερντ, στη Νότιο Αφρική. Ιδού ο βίος και η πολιτεία του:

 Ο Δημήτρης Τσαφέντας γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1918 από τον Κρητικό Μιχάλη Τσαφαντάκη και την ντόπια Αμίλια Βίλιανς. Γενιέται έξω από το Λορέτζο Μάρκες την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Ο πατέρας του δουλεύει σαν επιστάτης σε κτήματα και η μάνα του είναι, όπως όλοι οι μαύροι, εργάτρια σε αυτά. Τελευταία έμαθα πως τα κτήματα τα είχε κάποιος έλληνας Στρουθίδης. Με το που γεννιέται, η μάνα το παρατάει , υπάρχει και μια πληροφορία πως πέθανε στην γέννα μα δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Ο πατέρας Μιχάλης δεν είναι ακόμη παντρεμένος βλέπει το μωρό (δεν είναι μαύρο) και αποφασίζει να το αναγνωρίσει. Πολλοί έλληνες και ξένοι είχαν παιδιά μα δεν τα αναγνώριζαν τα παράταγαν και έτσι παρήγαγαν δούλους. Το στέλνει και μεγαλώνει με τη γιαγιά του, Κατερίνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί παίρνει ελληνική παιδεία, γίνεται με λίγα λόγια ελληνόπουλο, τραγουδά τον Ερωτόκριτο και λατρεύει την γιαγιά του. Η μοναδική φωτογραφία που έχουμε τον Τσαφέντα παιδί είναι από την Αλεξάνδρεια.

 Από τα οκτώ του χρόνια επιστρέφει στον πατέρα του, καθώς η γιαγιά έχει γεράσει και δεν μπορεί πια να τον φροντίζει. Ο πατέρας του έχει παντρευτεί ελληνίδα, τη Μαρίκα, και έχουν μετακομίσει στην Πραιτόρια της Ν. Αφρικής (είναι δίπλα Μοζαμβίκη και Ν. Αφρική). Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα: δεν τον θέλουν στο σπίτι. Μάλιστα στα 12 του λένε πως η Μαρίκα δεν είναι η μάνα του. Το παιδί αυτό αναζητώντας φροντίδα, προσοχή και αγάπη γίνεται περίεργο, δύστροπο και κακό (με αυτούς τους χαρακτηρισμούς μου μιλά η μικρότερη αδελφή του Ελένη Τσαφαντάκη).

 Στην εφηβεία δουλεύει ως εργάτης και βρίσκεται οργανωμένος στο κομμουνιστικό κόμμα και αυτό γιατί το κ.κ. είναι το μόνο που δέχεται τους μιγάδες, τους κολοράτους όπως τους αποκαλούσαν. Όλοι οι άλλοι π.χ. το νοτιοαφρικανικο κονγκρέσο που κυβερνά σήμερα (Μαντέλα) δεν αναγνώριζαν τους κολοράτους.

Στην ενηλικίωση ξεκινά -ως ναυτεργάτης- τα ταξίδια του, που θα κρατήσουν 20 ολόκληρα χρόνια. Ταξίδια που έγιναν μύθος από τα γράμματα που έστελνε στους γονείς του από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου: από την Αμερική όπου νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο, έπειτα από τορπιλισμό που δέχθηκε το πολεμικό πλοίο που δούλευε, μέχρι τον Καναδά, και από τη Γερμανία, την Πορτογαλία και την Ολλανδία μέχρι και την Παλαιστίνη, που – όπως λέει στο γράμμα του – η παρουσία του στη χώρα έφερε βροχή και θεωρήθηκε πολύ σπουδαίος.

Σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο στην Αμερική, που μπήκε όπως αποκαλύπτει ο ίδιος για να φάει (μεγάλο του πρόβλημα η επιβίωση) με κάποιο φίλο του, έκαναν απόδραση δένοντας τα σεντόνια των κρεβατιών και ενώ ο Τσαφέντας κατέβηκε ο φίλος του έπεσε και σκοτώθηκε γιατί λύθηκαν οι κόμποι που τους είχε δέσει ο ίδιος ο Τσαφέντας.

 Μια διαδρομή πολυτάραχη με σταθμούς την Τουρκία, όπου δούλεψε και ως καθηγητής ξένων γλωσσών στην ‘Aγκυρα, αφού μιλούσε άπταιστα περισσότερες από οκτώ γλώσσες, αλλά και την Ελλάδα, όπου έζησε δύο χρόνια, αλλά την κουβάλησε στην ψυχή του μια ζωή. Στην Αφρική γυρίζει στις αρχές του 1960, μετά από τον θάνατο του πατέρα του και ύστερα από πρόσκληση και βοήθεια του γαμπρού του.

Το απαρτχάιντ όμως δεν τον δέχεται, γιατί είναι κολοράτος: ούτε άσπρος ούτε μαύρος. Οι συγγενείς του δεν αντέχουν την γκρίνια του, αλλά και η ελληνική κοινότητα, μέσα στην οποία προσπαθεί να επιβιώσει, δεν του δίνει σημασία. Ένα πιάτο φαΐ, καφές, αλλά -όπως πάντα- είναι ένας άνθρωπος χωρίς όνομα, δίχως ταυτότητα, χωρίς καμιά αποδοχή.

 Φερβούντ

Κομμουνιστής αλλά και χριστιανός, γνωρίζει στο Κέηπ Τάουν μια οικογένεια μαύρων. Όχι μόνο μένει μαζί τους, αλλά ζητά να αλλάξει το χρώμα, που αναγράφεται στο διαβατήριό του και να γίνει μαύρος, για να παντρευτεί την κόρη τους. Του απαγορεύουν την όποια αλλαγή χρώματος στο διαβατήριο και απογοητεύεται.

Την ίδια περίοδο πιάνει δουλειά στην βουλή. Βάζει μπροστά ένα σατανικό σχέδιο. Κάθε βράδυ συχνάζει σε ένα ελληνικό καφέ μα και σε ένα ελληνικό πλοίο που είναι δεμένο στο λιμάνι του Κέηπ Τάουν το “Ελένη”. Εκεί γνωρίζεται με τους ναυτικούς κασιώτες στην πλειοψηφία, και τους μιλά για το σχέδιο του. Θα καθαρίσει τον πρωθυπουργό της χώρας. Του πουλούν (ο λοστρόμος, που μου είπε πως αν κυκλοφορήσει το όνομα του θα πεθάνει) ένα περίστροφο. Μα όταν το δείχνει στο καφενείο γελάνε και του λένε πως είναι ψεύτικο. Έτσι προχωρά στο σχέδιο με τα μαχαίρια.

Περίεργο λένε πολλοί. Πώς μπήκε ένας μικτής καταγωγής σε έναν χώρο, όπου μόνο λευκοί μπορούσαν; Μα μιλούσε πολλές γλώσσες και ήταν πανέξυπνος, λένε άλλοι. Στις 14:30 την 6/9/1966 κατάφερε 4 μαχαιριές στον πρωθυπουργό της χώρας Φερβούντ.

 Στην ανάκριση είπε πως έπαιρνε εντολές από ένα σκουλήκι που ζούσε μέσα στο στομάχι του. Δύο ψυχίατροι κατέληξαν: είναι ψυχοπαθής. Ο δικαστής έκρινε πως δεν μπορεί να δικάσει ένα ζώο. Δίκη δεν έγινε ποτέ. Μεταφέρθηκε όμως στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Πραιτόρια. Εκεί, σε ένα κελί, που χωρά ίσα ίσα ένα κρεβάτι, βασανίζεται πολλές φορές την μέρα, ενώ ακούει αλλά και βλέπει να κρεμούν θανατοποινίτες.

 Εκεί γνωρίζεται με τον καταδικασμένο για δράση κατά του απαρτχάιντ Αλέξη Μουμπάρη και του λέει σε μια ανάπαυλα από τα βασανιστήρια “…τον σκότωσα τον νταή τους…” μένει με τον Άλεξ για επτά οκτώ μήνες μαζί μα δεν μιλά πολύ. Βασικός μάρτυρας ο Άλεξ που τον θεωρεί ήρωα.

 Ενώ ο Μουμπάρης κάνει την περίφημη απόδραση ο Μίμης παραμένει στην ίδια φυλακή μέχρι που ο Μαντέλα ανεβαίνει στην εξουσία και τον βάζει σε ψυχιατρείο.

Στο Στέρκφοντειν (θυμίζει περισσότερο ψυχιατρικές φυλακές) ζει τα τελευταία χρόνια της ζωής, αν και ήθελε να περάσει τα τελευταία χρόνια του στην Ιεριχώ. Λιγοστοί περνούν να τον δουν. Ακόμη πιο λίγοι, τέσσερις Έλληνες και τρεις ντόπιοι, τον συνοδεύουν στην τελευταία του κατοικία στις 10/10/1999.

 Ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει τάφος, παρά μόνο μια πέτρα στο σημείο που είναι θαμμένος.

 Κυκλοφορεί ένα βιβλίο μεταφρασμένο και στα ελληνικά “Αναπαράσταση μιας δολοφονίας” του Ένκ Φάν Βούρντεν που περιγράφει την δολοφονία και την ζωή του Τσαφέντα. Μπορώ να σου πω όμως πως σε πάρα πολλά σημεία ο δημιουργός έχει κάνει λάθος. Δεν μίλησε με Έλληνες και οι πηγές του είναι αναξιόπιστες.

http://lefobserver.blogspot.com/2010/10/dimitry-tsafendas.html

Το παρακάτω προώθησε σε μορφή pdf, φίλη της Σχεδίας η οποία απέστειλε τρία δείγματα (τα δυο πρώτα περνούν από φίλτρο ενώ το τρίτο απ’ ευθείας απ’ το δίκτυο) σε διαπιστευμένο χημικό εργαστήριο. Δεν αναγράφεται ούτε το όνομα του «πελάτη» των υπηρεσιών ύδρευσης του Δήμου Αίγινας ούτε η επωνυμία του χημικού εργαστηρίου. Ακόμα όμως κι αν αυτό γινόταν, πάλι δεν θα αποτελούσε «στοιχείο». Το δημοσίευμα, όμως, απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους της Σχεδίας, στους ανθρώπους δηλαδή που έχουν εμπιστοσύνη όχι κατ’ ανάγκη στις ιδεολογικές-πολιτικές της αναφορές αλλά στα ίδια τα γεγονότα τα οποία δημοσιεύονται στις αναρτήσεις της.

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ
ΕΙΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΝΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ: No 1
ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ: ΠΕΛΑΤΗ
ΤΟΠΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: 02/12/2011
ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: —
ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ: ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΣΤΟΥΣ 11,6°C
ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ: 1 ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ 100 ml
ΣΦΡΑΓΙΔΑ: ΚΑΜΜΙΑ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ: 6/12/2011 12:45:00 μμ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΚΑΝΟΝΙΚΗ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ: 6/12/2011– 8/12/2011
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΜΟΝΑΔΕΣ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
ΟΡΙΑ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ
ΟΡΙΑ
ΑΝΩΤΑΤΑ
Αγωγιμότητα @ 25°C
Χλωριούχα
Κάδμιο
Μόλυβδος
Χρώμιο
ΑΡΗΑ2510Β μS/cm 4650 ± 50 – max 2500
APHA 4500-CI Β mg CI /Ι 1074 ±7 – max 250
ISO 15586 μgCd /Ι 0.30 – max 5,0
ISO 15586 μg Pb /Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.7 max 25
ISO 15586 μgCr / Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.7 max 50
LOD:Limit of detection (Όριο ανίχνευσης).
ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ: Δείγμα ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟ σύμφωνα με την ΚΥΑ Υ2/2600/2001 για την «Ποιότητα του νερού
ανθρώπινης κατανάλωσης».

———————–
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ
ΕΙΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΝΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ: No 2
ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ: ΠΕΛΑΤΗ
ΤΟΠΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: 02/12/2011
ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: —
ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ: ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΣΤΟΥΣ 11,6°C
ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ: 1 ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ 100 ml
ΣΦΡΑΓΙΔΑ: ΚΑΜΜΙΑ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ: 6/12/2011 12:45:00 μμ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΚΑΝΟΝΙΚΗ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ: 6/12/2011– 8/12/2011
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΜΟΝΑΔΕΣ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
ΟΡΙΑ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ
ΟΡΙΑ
ΑΝΩΤΑΤΑ
Αγωγιμότητα @ 25°C
Χλωριούχα
Κάδμιο
Μόλυβδος
Χρώμιο
ΑΡΗΑ2510Β μS/cm 4760 ± 50 – max 2500
APHA 4500-CI Β mg CI /Ι 1143 ±6 – max 250
ISO 15586 μgCd /Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.05 max 5,0
ISO 15586 μg Pb /Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.7 max 25
ISO 15586 μgCr / Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.7 max 50
LOD:Limit of detection (Όριο ανίχνευσης).
ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ: Δείγμα ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟ σύμφωνα με την ΚΥΑ Υ2/2600/2001 για την «Ποιότητα του νερού
ανθρώπινης κατανάλωσης».

———————–
ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ
ΕΙΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΝΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ: No 3
ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ: ΠΕΛΑΤΗ
ΤΟΠΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: 02/12/2011
ΣΗΜΕΙΟ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: ΑΙΓΙΝΑ
ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑΣ: —
ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ: ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΣΤΟΥΣ 11,6°C
ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ: 1 ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΟΥΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ 100 ml
ΣΦΡΑΓΙΔΑ: ΚΑΜΜΙΑ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ: 6/12/2011 12:45:00 μμ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ: ΚΑΝΟΝΙΚΗ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ: 6/12/2011– 8/12/2011
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΜΟΝΑΔΕΣ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
ΟΡΙΑ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ
ΟΡΙΑ
ΑΝΩΤΑΤΑ
Αγωγιμότητα @ 25°C
Χλωριούχα
Κάδμιο
Μόλυβδος
Χρώμιο
ΑΡΗΑ2510Β μS/cm 6070 ± 60 – max 2500
APHA 4500-CI Β mg CI /Ι 1687 ± 4 – max 250
ISO 15586 μg Cd /Ι 1.2 – max 5,0
ISO 15586 μg Pb /Ι 5.5 – max 25
ISO 15586 μgCr / Ι Μη ανιχνεύσιμο LOD=0.7 max 50
LOD:Limit of detection (Όριο ανίχνευσης).
ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ: Δείγμα ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟ σύμφωνα με την ΚΥΑ Υ2/2600/2001 για
την «Ποιότητα του νερού ανθρώπινης κατανάλωσης».

σαν σήμερα (1991): Ξεκινούν οι βομβαρδισμοί ως επιβεβαίωση της Νέας Τάξης του πατέρα Μπους και των ομοτράπεζών του της ΕΕ και λοιπών. Η αμερικανική διπλωματία αφού βεβαίωσε το δυνάστη Σαντάμ για το ουδέτερο της στάσης της απέναντι στα επεκτατικά σχέδιά του για το Κουβέιτ, χρησιμοποιεί την αναμενόμενη σ’ αυτήν επέμβαση προκειμένου να ανακοινώσει τις θέσεις των ΗΠΑ για τη Νέα Τάξη και αυτό που μετά από 10 χρόνια (11 τουΣεπτέμβρη 2001) ονομάστηκε «Ατέρμονος Πόλεμος»

Το χρονικό:

Α’ Πόλεμος του Κόλπου

Στις 2 Αυγούστου 1990 το Ιράκ εισέβαλε και κατέλαβε το Κουβέιτ. Σχεδόν αμέσως σχηματίστηκε μια συμμαχική δύναμη 35 κρατών, με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η οποία απελευθέρωσε το Κουβέιτ στις 27 Φεβρουαρίου1991. Αυτός είναι με δυο λόγια ο Α’ Πόλεμος του Κόλπου (Περσικού), η «Μητέρα όλων των Μαχών» για τον ηγέτη του Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν, η «Επιχείρηση: Καταιγίδα της Ερήμου», σύμφωνα με τη στρατιωτική ορολογία. Ήταν ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος της ιστορίας, αφού χάρις στο CNN μπήκε σε κάθε σπίτι κι έγινε τηλεοπτικό θέαμα.Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν βρισκόταν σε δεινή οικονομική κατάσταση, εξαιτίας του δεκαετούς ιρανο-ιρακινού πολέμου και των χαμηλών τιμών του πετρελαίου. Όταν το Κουβέιτ ανακοίνωσε την αύξηση της παραγωγής του κατά 40%, το Ιράκ ξεσήκωσε τον κόσμο ότι οι γείτονές του κάνουν γεωτρήσεις για πετρέλαιο υπό κλίση κι έτσι κλέβουν το δικό του πετρέλαιο. Ήταν η αφορμή για την εισβολή και την κατάληψη του μικροσκοπικού εμιράτου από το Ιράκ, που πάντα το θεωρούσε τμήμα της επικράτειάς του. Ο Σαντάμ προχώρησε στο εγχείρημά του, πιστεύοντας ότι έχει την ανοχή των Αμερικανών, αφού, όπως αποκάλυψαν αργότερα οι New York Times, σε συνάντησή του με την αμερικανίδα πρεσβευτή στη Βαγδάτη Έιπριλ Γκιλέσπι, αυτή δεν έδειξε ενδιαφέρον για τη διαμάχη Ιράκ – Κουβέιτ.

Μέσα σε λίγες ώρες από την εισβολή των Ιρακινών στο Κουβέιτ, οι ΗΠΑ προσέφυγαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας και πέτυχαν την έκδοση της Απόφασης 660, με την οποία καταδικαζόταν η εισβολή και αξιωνόταν η απόσυρση των ιρακινών δυνάμεων (3 Αυγούστου 1990). Ανάλογη απόφαση πήρε και ο Αραβικός Σύνδεσμος την ίδια μέρα, ενώ στις 6 Αυγούστου με νεώτερη απόφασή του (661) το Συμβούλιο Ασφαλείας επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στο Ιράκ. Παράλληλα με τις διπλωματικές προσπάθειες, οι ΗΠΑ άρχισαν να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Σαουδική Αραβία, φοβούμενες νέα εισβολή του Ιράκ στην πρώτη πετρελαιοπαραγωγό χώρα του κόσμου, με την οποία είχε διαφορές.

Στις 29 Νοεμβρίου 1990, το Συμβούλιο Ασφαλείας άναψε το «πράσινο φως» για στρατιωτική επέμβαση στο Κουβέιτ, δίνοντας προθεσμία έως τις 15 Ιανουαρίου1991 στο Ιράκ να αποσύρει τις δυνάμεις του από το εμιράτο. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ δια του Υπουργού Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ συγκροτούσαν μία στρατιωτική δύναμη από 35 χώρες για να επιβάλλουν με τη χρήση βίας τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Την αποτελούσαν όλες οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις, χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αραβικά κράτη και η Ελλάδα, που απέστειλε μία φρεγάτα στον Κόλπο και παρείχε στρατιωτικές διευκολύνσεις κυρίως με τη Βάση της Σούδας.Μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1991 που έληγε το τελεσίγραφο του ΟΗΕ έγιναν κάποιες χλωμές ειρηνευτικές προσπάθειες, αλλά προσέκρουσαν στην άρνηση του Ιράκ, που ήθελε να εξαργυρώσει τη δική του αποχώρηση από το Κουβέιτ με την απόσυρση των Ισραηλινών από τα κατεχόμενα συριακά και παλαιστινιακά εδάφη. Ο Σαντάμ επεδίωκε να φανεί ως ήρωας στα μάτια των Αράβων. Στις 12 Ιανουαρίου 1991 ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος έλαβε από το Κογκρέσο την εξουσιοδότηση για την ανάμιξη των αμερικανικών δυνάμεων στον επικείμενο πόλεμο, με αρκετούς εθνοπατέρες να διαφωνούν (52 – 47 στη Γερουσία και 250 – 183). Οι πληγές του Βιετνάμ δεν είχαν επουλωθεί ακόμα.

Τις παραμονές του πολέμου η Συμμαχία είχε αναπτύξει στον Κόλπο μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη, με όπλα νέας τεχνολογίας, τα λεγόμενα «έξυπνα» όπλα, για χειρουργικά πλήγματα ακριβείας. Με αρχηγό τον αμερικανό στρατηγό Νόρμαν Σβάρτζκοπφ, η συμμαχική δύναμη αριθμούσε 1.000.000 στρατιώτες, 1.820 αεροσκάφη, 3.318 τανκς, 8 αεροπλανοφόρα και μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων. Στην αντίπερα όχθη, ο Σαντάμ είχε στη διάθεσή του 260.000 μάχιμους άνδρες και άλλους 800.000 σε εφεδρεία, 649 αεροσκάφη και 5.000 τανκς. Η υπεροχή των συμμαχικών δυνάμεων υπερτερούσε ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά.

Τα ελικόπτερα «Απάτσι» έδωσαν το σύνθημα της επίθεσης στις 2:38 π.μ. ώρα Βαγδάτης της 17ης Ιανουαρίου1991, καταστρέφοντας εγκαταστάσεις ραντάρ των Ιρακινών. Ακολούθησαν συνεχείς έξοδοι πολεμικών αεροσκαφών, που βομβάρδισαν αεροδρόμια και στρατηγικούς στόχους. Την ίδια στιγμή, η Βαγδάτη βομβαρδιζόταν με πυραύλους «Τόμαχοουκ» και η εικόνα αυτή έκανε το γύρο του κόσμου μέσω του CNN. Πέντε ώρες μετά την πρώτη συμμαχική επίθεση, ο Σαντάμ Χουσεΐν σε ραδιοφωνικό μήνυμά του διακήρυττε ότι «η μεγάλη μάχη, η μητέρα όλων των μαχών ξεκίνησε. Η αυγή της νίκης πλησιάζει».Την πρώτη εβδομάδα των αεροπορικών επιχειρήσεων, το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής υποδομής του Ιράκ είχε καταστραφεί. Σχεδόν ανέπαφη έμεινε μόνο η πολεμική αεροπορία και αυτό γιατί μετακόμισε στο γειτονικό Ιράν. Πονοκέφαλο για τους Συμμάχους αποτελούσαν οι πύραυλοι «Σκουντ», οι οποίοι, παρότι απαρχαιωμένης τεχνολογίας, έκαναν τη δουλειά τους. Την πρώτη βραδιά της επίθεσης έπληξαν το Ισραήλ και προκάλεσαν τον θάνατο δύο ατόμων και πολλές ζημιές. Ήταν μια προσπάθεια του Σαντάμ να βγάλει το Ισραήλ στον πόλεμο και να διασπάσει τη Συμμαχία, που είχε στις τάξεις της και αραβικές χώρες. Στις 25 Φεβρουαρίου έπληξαν μια αμερικανική στρατιωτική βάση στη Σαουδική Αραβία και προκάλεσαν το θάνατο 28 στρατιωτικών.

Μετά την επιτυχία των εναέριων επιθέσεων ήλθε η σειρά των χερσαίων επιχειρήσεων για την ανακατάληψη του Κουβέιτ. Διήρκεσαν μόλις 100 ώρες (24 – 27 Φεβρουαρίου 1991), προς μεγάλη έκπληξη των αμερικανών στρατιωτικών, δείγμα της ανυπαρξίας της πολυδιαφημισμένης στρατιωτικής μηχανής του Σαντάμ. Στο διάστημα αυτό οι χερσαίες δυνάμεις των Συμμάχων απελευθέρωσαν το Κουβέιτ και έφθασαν 240 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη.

Στο σημείο αυτό, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους κήρυξε κατάπαυση του πυρός και ο πόλεμος έλαβε τέλος (27 Φεβρουαρίου1991). Στην απορία πολλών γιατί δεν κατέλαβε τη Βαγδάτη για να ανατρέψει τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο πατήρ Μπους απάντησε ότι ήθελε να κρατήσει ζωντανή τη Συμμαχία και δεν επιθυμούσε περαιτέρω ανθρώπινες απώλειες, που θα ήταν αχρείαστες. Άλλωστε και η εντολή που είχε από τον ΟΗΕ ήταν να απελευθερώσει μόνο το Κουβέιτ. Η ανατροπή του Σαντάμ θα ήταν έργο του γιου του, στον Β’ Πόλεμο του Κόλπου (2003).Οι απώλειες για τους Συμμάχους ήταν μικρές (358 νεκροί, 776 τραυματίες και 41 αιχμάλωτοι) και πολύ μεγάλες για τους Ιρακινούς (25.000 νεκροί στρατιωτικοί, 100.000 άμαχοι, 75.000 τραυματίες και 63.000 αιχμάλωτοι). Ο Α’ Πόλεμος του Κόλπου είχε τις εξής συνέπειες:

• Απελευθέρωση του Κουβέιτ.
• Μεγάλες απώλειες και καταστροφές σε Ιράκ και Κουβέιτ.
• Κούρδοι και Σιίτες γνώρισαν στη συνέχεια μεγάλη καταπίεση από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν.
• 400.000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν από το Κουβέιτ ως συνεργάτες των ιρακινών εισβολέων (ανάμεσά τους και μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων).
• Κυρώσεις κατά του Ιράκ από τον ΟΗΕ.
• Το αμερικανικό γόητρο ανυψώθηκε για πρώτη φορά μετά το Βιετνάμ.
• Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία έγινε μόνιμη στην περιοχή.
• Κόστισε 61,1 δισεκατομμύρια δολάρια .Οι Αμερικανοί κατέβαλαν τα 9 δισεκατομμύρια και οι Σύμμαχοι τα υπόλοιπα.

Αμηχανία. Είναι ίσως η μόνη έννοια που μπορεί να αποδώσει στο σήμερα τη φάση στην οποία βρίσκονται όσοι άνθρωποι βρίσκονται ή επιθυμούν να εντάσσονται στο κίνημα της αλλαγής του κόσμου. Λείπει το όραμα, λείπει η καθημερινότητα, λείπουν οι συλλογικότητες που θα αναδείξουν μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Η κληρονομημένη σκέψη των υπερβάσεων, μοιάζει ανίκανη πια μέσα στις κοινότοπες και κοινότυπες, πλέον, επαναλήψεις και μεταμοντέρνες αμφισβητήσεις σ’ αυτήν, να παρέμβει θετικά. Η ήττα υπό τη μορφή της κοινωνικής διάλυσης και αξιακής χρεοκοπίας, ορατά προηγείται της οικονομικής, αυτής που ως διάγγελμα αναμένεται από την περσινή χρονιά και ως δαμόκλειος σπάθη κρέμεται πάνω απ’ τις κεφαλές μας. Κι ό,τι δεν είναι αμηχανία και κινείται είναι μηχανορραφία: από την κατσίκα του γείτονα που πρέπει να ψοφήσει μέχρι τις αλλεπάλληλες μαχαιριές της όποιας πολιτικής και επιχειρηματικής διπλωματίας κι από τις διαρροές των ανωνύμων μέχρι τις απέλπιδες προσπάθειες κανιβάλων διαχειριστών ιστολογίων ή δημοσιογράφων που επιχειρούν να προσδεθούν στη βάρκα σωτηρίας, πριν το ναυάγιο. Όλο το υπόλοιπο, ο κυρίαρχος πληθυσμός είναι η σιωπή, η πνιγηρή σιωπή, ο κουρνιαχτός που σκεπάζει σχεδόν τα πάντα, Η αναμονή με χρέωση που κρέμεται στο facebook, που γυαλίζει τα παπούτσια του πρωταθλητή, που λούζεται στον ιδρώτα όταν χορεύει σε τσιφτετελληνάδικα, που εκθειάζει ιδεολογικά χούφταλα που τα έχουν «μεγάλα», που κάνει τα πάντα να σκέφτεται ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία (μαζί του!)

Μια θάλασσα χωρίς στεριά, ένα ναυάγιο χωρίς ξέρα. Και μέσα σ’ αυτό το πνιγηρό τοπίο συγχύσεων, απογυμνώνεται το νησί όπως κάθε κομμάτι αυτού του κόσμου του μικρού του μέγα, από καθετί που θα μπορούσε να του δώσει μορφή και νόημα. Κάθε πρόταση, κάθε καλή σκέψη, κάθε θετικό πρόταγμα εκλαμβάνεται σαν μια τεχνική λύση και δεν μπορεί να δώσει περιεχόμενο στο υπάρχον, το οποίο όταν αλλάζει δεν μπορεί ούτε και θέλει να το πει στα δεδομένα κανάλια γνωστοποίησης που λειτουργούν μόνο για τη διάδοση του «ορθού».

Ένα νησί χωρίς οικονομία για να επιβιώσει, χωρίς πολιτική για να αποφασίζει, χωρίς κοινωνία για να χαίρεται. Ποιος μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα που θα δώσουν όχι την τελική λύση αλλά την αρχή για αυτά που δεν δοκιμάστηκαν; Η ισότητα, η ελευθερία, η δικαιοσύνη και άλλες μεταφυσικές έννοιες…

Το κενό καταλαμβάνεται από τα αέρια λέει ένας νόμος της φυσικής αλλά και μια πολιτική παροιμία που διαρκώς επιβεβαιώνεται. Κι αυτό αν αποτελεί την τραγική αλήθεια ή τη σε κάθε περίπτωση χαμένη ευκαιρία, τότε δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε. Αλλά ας μετρηθούμε πρώτα.

1) Η ιστορία των υδατοκαλλιεργειών είναι ιστορία περίπου 30 χρόνων. Οι υδατοκαλλιέργειες στη χώρα μας αναπτύχθηκαν ραγδαία εδώ και δυο δεκαετίες. Το προϊόν τους είναι εξαγώγιμο (η Ελλάδα συμμετέχει  με το 50% επί της παγκόσμιας παραγωγής, σύμφωνα με στοιχεία των ίδιων των ιδιοκτητών), κερδοφόρο για τις εταιρίες και επιπλέον επιδοτείται. Μέχρι τώρα οι μοναδικές αντιδράσεις σε εγκαταστάσεις ήταν μόνο δίπλα σε περιοχές με την καλπάζουσα τουριστική βιομηχανία που είναι και η κατ’ εξοχήν ανταγωνιστική, όπως και με την αλιεία η οποία δεν επηρεάζει έντονα τη δεύτερη.

2)Αναπτύχθηκαν ως «βιομηχανία» και στην Ελλάδα, με τους όρους της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης επέλασης: επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, επίθεση στο περιβάλλον, παραβάσεις στο θέμα της εκτροφής των αλιευμάτων. Σε καμιά περίπτωση το αυτοαποκαλούμενο δημόσιο ή δημοτικό δεν αναμίχτηκε με την υπόθεση των ιχθυοκαλλιεργειών, εκτός από τη συνήθη διεκπεραίωση.  

3)Η μέχρι πρότινος «καλλιέργεια» ήταν η παραδοσιακή παγίδευση αλιευμάτων χωρίς όμως να θεωρείται καλλιέργεια αφού τα αλιεύματα δεν εκτρέφονται, ούτε χρησιμοποιούνται ιχθυογεννητικοί σταθμοί για την αναπαραγωγή και εμπλουτισμό των παγίδων. Στην Ελλάδα η ιχθυοτροφία υφάλμυρων υδάτων ασκείται από πολλά χρόνια στις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου, του Αιτωλικού, της Αγουλινίτσας, του Πόρτο-Λάγο, του Αμβρακικού, της Κεραμωτής (Καβάλας) κ.ά.

4)Βασική επιχειρηματολογία για την ανάπτυξη των ιχθυοκαλλιεργειών είναι η εύκολη σχετικά παραγωγή τροφής χωρίς την «αλόγιστη» αλιεία η οποία τείνει διαρκώς να περιορίζεται στο πλαίσιο διεθνών κανονισμών και της ΕΕ. Οι εκκωφαντικές αναφορές για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την «υπεραλίευση» με τη συνδρομή των διεθνών ΜΚΟ, έδωσαν την κατάλληλη επιχειρηματολογία στις επιχειρήσεις των υδατοκαλλιεργειών που είναι ένας από τους πιο κερδοφόρους τομείς της εθνικής οικονομίας κι έχει την πρωτιά στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.  (Ένα άρθρο του καθηγητή Μάργαρη για όσους και όσες έχουν γερά νεύρα)

5)Η εμπλοκή της χωροταξίας ΦΕΚ (Αρ.Φ. 2505 τ.Β. 4-11-2011) με την υπόθεση των υδατοκαλλιεργειών είναι σχετικά αυτονόητη. Ρόλος της είναι να αναπαράγει το σύστημα εξουσίας εφόσον είναι ρυθμιστής των αντιθέσεων στο χώρο και στην παραγωγή. Η ΚΥΑ, βέβαια, της 4^ης Νοεμβρίου, βασιζόμενη σ’ αυτόν τον ορισμό δήθεν για την ανάπτυξη και διαχείριση των συγκεντρώσεων των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων, ενέταξε νόμιμα τις υδατοκαλλιέργειες. Ταυτοχρόνως είχε καταργήσει την ύπαρξη και λειτουργία Εθνικού Συμβουλίου Χωροταξικού και Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, ενός οργάνου που ποτέ δεν γνωμοδότησε. Το βασικό όμως δεν ήταν η ένταξη των υδατοκαλλιεργειών στο χωροταξικό αλλά το να μην χαθούν οι επιδοτήσεις: «Να ληφθεί υπόψη ότι είμαστε υπόλογοι στην κοινότητα και ο χρόνος που έπρεπε να έχει θεσμοθετηθεί ο χωροταξικός σχεδιασμός είχε λήξει από τον Ιούνιο. Άρα η χώρα μας θα στερούνταν των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων που προβλέπονταν για τις υδατοκαλλιέργειες από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για την Αλιεία» Τάδε έφη σε ανακοίνωσή του το ΥΠΕΚΑ. Επίσης η αοριστολογία περί της τήρησης περιβαλλοντικών όρων όταν μειώνεται η απόσταση εγκατάστασης από οικισμούς και τουριστική δραστηριότητα ή όταν διαγράφονται οι επιφυλάξεις του γνωμοδοτικού οργάνου δηλώνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις των υπογραφέντων την ΚΥΑ.

6)Το ζήτημα είναι και εξόχως πολιτικό και δεν αφορά στις ιχθυοκαλλιέργειες και ούτε τον ιδιαίτερα πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίο εγκρίθηκε το χωροταξικό. Αυτό έτσι κι αλλιώς ακολουθάει τη λογική απονομιμοποίησης του συστήματος «από τα πάνω» που ξεκίνησε με εκκωφαντικό τρόπο να εκφράζεται στη χώρα μας από την εποχή της υπογραφής του Μνημονίου και ύστερα. Είναι φανερό ότι στη Δύση ξεκινάει «από τα πάνω» η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και των όρων του. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία (ως ψευδαίσθηση του κοινού καλού) έχει πάψει να θεωρείται το ζητούμενο και η οικονομία, ως πολιτική οικονομία, πλέον έχει το πάνω χέρι σε κάθε περίσταση: τόσο στην επιβολή κανονιστικών διατάξεων όσο και στις αντιπαραθέσεις.

7)Η αντιπαράθεση που έχει προκύψει, κορυφώνει τις ήδη αντιπαραθέσεις του παρελθόντος και τείνει να γίνεται ρωγμή μέσα στο ίδιο το σύστημα. Κι αυτό διότι θίγεται μια όψη των αποφάσεων η οποία έρχεται σε αντιπαράθεση με μια από τις βασικές βιομηχανίες του έθνους:  τον τουρισμό. Η Πολιτική Οικονομία είναι παντού-το κοινωνικό συμφέρον πουθενά. Εξ’ άλλου οι κινητοποιήσεις βασίζονται σε θεμέλια του πολιτικού συστήματος και της οικονομίας του καθεστώτος, που είναι οι βουλευτές και ευρωβουλευτές, τα κόμματα και οι τοπικές αυτοδιοικήσεις δίπλα στους συμπαρομαρτούντες οικονομικά θιγόμενους, τις επαγγελματικές ενώσεις στο συγκεκριμένο κλάδο. Έχουμε δηλαδή μια εσωτερική σύγκρουση, ενδοσυστημική, που αναπτύσσεται εν μέσω της κήρυξης της κρίσης από τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος. Ανεξάρτητα από την υπόθεση του νέου χωροταξικού, οι δυο πόλοι εξουσίας που διαμορφώνονται στηρίζονται σε όψεις του πολιτικού συστήματος διαμεσολάβησης. Ο δεύτερος πόλος αυτοδημιουργείται από φυγόκεντρες τάσεις που η θέση τους μέσα στο σύστημα είναι επισφαλής καθώς βρίσκονται μακριά από τις αποφάσεις και από το κατ’ εξοχήν «ψητό».

8)Στην Αίγινα έχει διαμορφωθεί από τα «πάνω» μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανταγωνιστική με την εγκατάσταση υδατοκαλλιεργειών στο πλαίσιο βέβαια της αβέβαιης διασφάλισης της τοπικής τουριστικής βιομηχανίας. Είναι ένα θέμα επίσης που λόγω της σοβαρότητας που δείχνουν οι κύκλοι που κινούν τοπικά την οικονομία, θα είναι ένα σημαντικό πεδίο εντυπώσεων, πάντα στο προαναφερθέν πλαίσιο. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από την εθνική σημασία των κινητοποιήσεων προκειμένου να εδραιώνονται οι αντίπαλοι για την εξουσία, σε τοπικό επίπεδο το διακύβευμα αφορά στην τοπική μας κυβέρνηση: τη δημοτική αρχή Αίγινας. Ο Καλλικράτης, ήδη έχει αρχίσει να δείχνει τα δοντάκια του, με τις παντός είδους αρμοδιότητες που έχει αποκτήσει και μέλλεται να αποκτήσει μετά τη μεταβατική διετία 2011-2013 (ένα έτος δηλαδή μετράμε από τώρα). Κινήσεις όπως του τοπικού συντονιστικού ενάντια στις υδατοκαλλιέργειες «στην Αίγινά μας» δεν είναι παρά μια πρόβα για ένα κουστούμ’ στο γιουσουρούμ’.