Η «σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, εδώ και μήνες έχει πάψει να λειτουργεί. Ο λόγος είναι ότι «έφαγε τα ψωμιά της» και ότι «έπιασε ταβάνι» για το εξαντλημένο τοπικό ζήτημα. Η αμηχανία, η απραξία και η αναμονή ήταν πλέον -όχι το χαρακτηριστικό του τοπικού μας ζητήματος- αλλά το ίδιο το ζήτημα. Κι αυτό ήταν αήττητο. Όμως αυτή η κατάσταση έχει τα διαλείμματά της και τις πρόδηλες διαψεύσεις της. Κι αυτή δεν ήταν άλλη από την διάψευση ενός μυθεύματος και παραθεώρησης για το, σε τι νησί ζούμε.

Read the rest of this entry »

Του Δημήτρη Δελεβέγκου

Το νέο μεγάλο οικιστικό έργο της Lamda Development βρίσκεται στο νησί της Αίγινας και-εν αντιθέσει με το παραδοσιακό προεκλογικό «φρένο»- το υπουργείο Περιβάλλοντος άναψε, χθες, το «πράσινο φως» για την υλοποίησή του τουριστικού project. Συγκεκριμένα, το ΥΠΕΚΑ ενέκρινε τους περιβαλλοντικούς όρους για την πολεοδόμηση του ιδιωτικού τουριστικού οικισμού Alkyonides Hill έκτασης 116 στρεμμάτων που βρίσκεται στην Πέρδικα της Αίγινας.

Το 2008 η Lamda Development αγόρασε, μέσω της κατά 100% θυγατρικής της ΓΕΑΚΑΤ,  το οικόπεδο προς 13,5 εκατ. ευρώ, με την εταιρεία να έχει, πλέον, τη δυνατότητα να προχωρήσει στην ανάπτυξή του. Σύμφωνα με παλαιότερη (2008) οικονομική έκθεση της εισηγμένης, το εκτιμώμενο κόστος επένδυσης της έκτασης διαμορφώνεται στα 50 εκατ. ευρώ.

Όπως προβλέπει παλαιότερος σχεδιασμός της Lamda Development, οι επιλογές αξιοποίησης του ακινήτου περιλαμβάνουν είτε την πώλησή του ως έχει είτε την ανάπτυξη και την πώληση κτηρίων κατόπιν συμφωνίας με τους τελικούς χρήστες.

Βέβαια, σήμερα πρώτη προτεραιότητα της εισηγμένης είναι  η προώθηση των διαδικασιών για την έναρξη των κατασκευαστικών εργασιών στην έκταση 6,2 χιλιάδων στρεμμάτων του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, project του οποίου η «τύχη» θα κριθεί οριστικά μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Σε κάθε περίπτωση η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων έχουν ισχύ 10 ετών.
Τι περιλαμβάνει το έργο
Σύμφωνα με την Lamda Development, οι επιτρεπόμενες χρήσεις γης επιτρέπουν οικιστική ανάπτυξη 22.000 τ.μ. του Alkyonides Hill, ενώ για ποσοστό πληρότητας 100%, ο πληθυσμός του οικισμού υπολογίζεται σε 650 άτομα. Το έργο θα περιλαμβάνει:
α) κατοικίες
β) ξενώνες για την φιλοξενία επισκεπτών
γ) εστιατόριο και καταστήματα πρώτης ανάγκης
δ) αθλητικές υποδομές
ε) κοινόχρηστους πράσινους χώρους, πεζόδρομους και κεντρική πλατεία
στ) εσωτερικό οδικό δίκτυο
ζ) κοινόχρηστες θέσεις στάθμευσης και
η) ηλεκτρο/Μηχανολογικές (Η/Μ) εγκαταστάσεις
Επίσης, οι επιτρεπόμενες χρήσεις γης προβλέπουν την κατοικιών, ανάπτυξη εστιατορίων, αναψυκτηρίων, εμπορικών καταστημάτων, κατοικιών, ξενώνων με μέγιστο δυναμικό 10 κλινών και αθλητικών εγκαταστάσεων.
Για την έκταση, που είναι διαιρεμένη σε τέσσερις τομείς, προβλέπεται μέγιστο ποσοστό κάλυψης 40 και 45% και συντελεστής δόμησης από 0,25 έως 0,45 (ανά τομέα). Ακόμη, το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος των κτηρίων στους τομείς Ι, ΙΙ και ΙΙΙ ορίζεται σε 7,5 μέτρα, μετρούμενο από το γύρω φυσικό έδαφος, ενώ το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος των κτιρίων στον τομέα IV είναι τέσσερα μέτρα.
Με την ανάπτυξη του οικισμού θα πρέπει ταυτόχρονα να υλοποιηθούν σημαντικά έργα υποδομής, όπως δίκτυο ύδρευσης και άδρευσης και εγκατάσταση βιολογικού καθαρισμού.

Πηγή:www.capital.gr

«Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση μας, με αυτήν απαντάμε στην κυβέρνηση που υποκλίνεται στους τροϊκανούς… Αν δεν παραγραφεί, ολόκληρο ή κατά το μέγα μέρος του, ανάπτυξη στη χώρα δεν θα υπάρξει».

«Πάντων χρέος κρατεί» λοιπόν και όχι «νους», όπως έλεγε ο Αναξαγόρας… Και υπέρτατος σκοπός η βιωσιμότητα του χρέους, κατά την επικρατούσα πολιτική αντίληψη.

Αντίληψη η οποία δεν διαχέεται από μονεταριστές οικονομολόγους ή από ένα, κάποιο, νεοφιλελεύθερο κόμμα, αλλά από τη μείζονα αντιπολίτευση, αυτήν που αυτοαναφέρεται στον αριστερό, ριζοσπαστικό προσανατολισμό της. Ομως, η μονοσήμαντη, εμμονική και μάλλον ηττοπαθής αναφορά στο πρόβλημα του χρέους κι ο ισχυρισμός ότι χωρίς τη διαγραφή του η οικονομία της χώρας δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί, όχι μόνο υποβαθμίζουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας αλλά και εκτοπίζουν το, πράγματι, θεμελιώδες πρόβλημα της βιωσιμότητας της ελληνικής παραγωγής.

Το χρέος, κρινόμενο από τη σκοπιά της Πολιτικής Οικονομίας, είναι ένα δισυπόστατο οικονομικό μέγεθος, ένα μέγεθος ταυτόχρονα υλικό και άυλο, που επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη γενική κίνηση του κεφαλαίου. Ομως το χρέος, σύμφωνα τουλάχιστον με τις σχολές των οικονομικών της ευημερίας και ιδιαίτερα κατά το μαρξιανό παράδειγμα, εντάσσεται στο λεγόμενο πεδίο της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών και ειδικότερα του χρήματος.

Ο Μαρξ, στην εισαγωγή των Grundrisse (1857), εκθέτει με σαφήνεια τη θέση πως κάθε κοινωνία οφείλει να αναλύεται ως ένας «συλλογισμός», που περιλαμβάνει τις εξής οικονομικές διαδικασίες ή φάσεις: Παραγωγή (ως καθολικότητα) / διανομή-ανταλλαγή (ως μερικότητα) / κατανάλωση (ως ατομικότητα), και υποστηρίζει πως η πρώτη, η παραγωγή, ως οργανική ολότητα, επικαθορίζει όλες τις άλλες διαδικασίες ή φάσεις. Συνάγεται συνεπώς ότι το χρήμα, μορφή του οποίου είναι το χρέος, αν και στην εποχή μας έχει κυριαρχήσει στη σφαίρα της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών, υποτάσσεται, σε τελευταία ανάλυση, στην παραγωγική διαδικασία, η οποία αποτελεί την κύρια διαδικασία της γενικής κίνησης του κεφαλαίου.

Συνάγεται, δηλαδή, ότι η παραγωγική δυναμική είναι αυτή που υπερέχει στη γενική κίνηση του κεφαλαίου και, σε τελευταία ανάλυση, δημιουργεί την οικονομική ανάπτυξη. Ο ισχυρισμός αυτός δεν αφορά μόνο παρελθούσες εποχές αλλά ισχύει ακόμη και σήμερα, στην κρίσιμη αυτή φάση ακμής -και συνάμα παρακμής- του καζινο-καπιταλισμού.

Το αναποδογύρισμα του μαρξιανού παραδείγματος, που μόλις περιγράφηκε, φανερώνει έλλειψη -ή και άρνηση- κατανόησης τόσο της γενικής όσο και της ειδικής κίνησης του κεφαλαίου, εκείνης που συνδέεται με τις εκάστοτε προϋποθέσεις (γενικές και ειδικές) μετατροπής του χρηματικού κεφαλαίου σε παραγωγικό κεφάλαιο.

Το αναποδογύρισμα αυτό εξηγεί το έλλειμμα τεκμηρίωσης των πρόσφατων εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας πάνω σε αξιόπιστα ποσοτικά και προπαντός ποιοτικά μεγέθη. Στην απουσία, με άλλα λόγια, εξειδικευμένης ανάλυσης της εσωτερικής σχέσης του παραγωγικού κεφαλαίου (εργασία/μέσα παραγωγής), με δεδομένη σήμερα τη χαμηλή δυνατότητα κινητοποίησης χρηματικού ή δανειακού κεφαλαίου.

Ανάλυσης όπου η «εργασία» θα προσδιορίζεται τόσο ποσοτικά, ως το ένα τμήμα δηλαδή του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνικά, ως ένα φάσμα μορφών-τύπων παραγωγικής εργασίας, κατάλληλων για την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου και οικονομικά αποτελεσματικού παραγωγικού μοντέλου. Οπου, παράλληλα, τα «μέσα παραγωγής» θα προσδιορίζονται και αυτά τόσο ποσοτικά, ως το έτερο τμήμα του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνολογικά, ως ένα κατάλληλα διαρθρωμένο φάσμα τεχνικών μέσων-εξοπλισμών, κατάλληλων επίσης για την αξιοποίηση των διαθέσιμων και δημιουργούμενων μορφών παραγωγικής εργασίας, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του οικονομικού και κοινωνικού αποτελέσματος.

Τέλος, το αναποδογύρισμα του μαρξιανού –και όχι μόνο- παραδείγματος εξηγεί την έλλειψη αξιολόγησης ή επεξεργασίας παλιών και νέων μορφών βιομηχανικού κεφαλαίου (βιομηχανικό υπό την ευρεία έννοια του αγκαλιάσματος κάθε κλάδου ή τύπου της παραγωγής, όπως αναφέρει ο Μαρξ) ή αγροτικού (καλλιεργητικού ή μεταποιητικού) κεφαλαίου.

Τα χρόνια των πρώτων μνημονίων πέρασαν, αλλά είναι πολύ πιθανό τα μέτρα που μας επέβαλαν να επανέλθουν με διαφορετικό όνομα. Η παγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστικές, χρηματοοικονομικές προσεγγίσεις, η αποξένωσή του από τα εργαλεία της οικονομικής πολιτικής, βιομηχανικής-μεταποιητικής και αγροτικής, δεν επιτρέπει να υπάρξει αποτρεπτική και συνάμα δημιουργική απάντηση. Οπως και η απουσία βιώσιμης, ρεαλιστικής, δομικής -και όχι απλά συγκυριακής- προγραμματικής πρότασης που θα μετασχηματίσει την παραγωγική βάση της χώρας, θα τη στήσει στα πόδια της, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα εδραίωσης ενός κοινωνικά δίκαιου, αξιοπρεπούς αλλά και παραγωγικά ικανού εργασιακού καθεστώτος, δεν ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο.

Πηγαίνοντας ο ΣΥΡΙΖΑ προς τις εκλογές με κεντρικό επιχείρημα τη διαπραγματευτική του δεινότητα (ποιος όμως θα κάμψει ποιον, πώς και γιατί… ίδωμεν), δεν μπορεί να πείσει τα κοινωνικά στρώματα που συνδέονται άμεσα με την παραγωγή ή εκείνα που κατάλαβαν, έστω και αργά, την αναγκαιότητά της. Στην περίπτωση αυτή η ψήφος του ελληνικού λαού θα είναι ψήφος εκδίωξης των νυν και αβέβαιης ελπίδας προς αυτούς που έρχονται. Μια τέτοια ψήφος όμως δεν θα εκφράσει ένα δυναμικό παρόν και δεν θα προοιωνίζεται ένα επιθυμητό μέλλον.

* Δρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων

αναδημοσίευση από το Άρδην

Πολιτική — Δεκεμβρίου 28, 2014 at 6:04 μμ

Η επερχόμενη παγίδα

του Γιώργου Ρακκά

«Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας καταστρέψει». Είναι η μόνιμη επωδός όλου του συστημικού συρφετού, από τον Θ. Πάγκαλο, μέχρι την Μισέλ, από τον λύκο-που-στην-αναμπουμπούλα-χαίρεται Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μέχρι τον απελπισμένο ψευτοκουτσαβάκη Αντώνη Σαμαρά και τον δόλιο σύμβουλό του.

Ωστόσο… Κάτι δεν μας λένε καλά… Αν όντως πιστεύουν κάτι τέτοιο, τότε γιατί επιτάχυναν τις διαδικασίες εκλογής του νέου προέδρου, και μάλιστα με υποψήφιο χωρίς πραγματικά συναινετικό χαρακτήρα, φέρνοντας έτσι ένα βήμα πιο κοντά τις πρόωρες εκλογές, και επιταχύνοντας το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Μα πολύ απλά, γιατί θέλουν να γίνει κάτι τέτοιο: Να αποφύγουν, δηλαδή, εκείνοι μια ναρκοθετημένη διαπραγμάτευση που θα τους έδινε την χαριστική βολή, και να προστατέψουν ό,τι έχει απομείνει από τα δικά τους κουφάρια.

Αυτό το τρυκ της Κασσάνδρας, είναι το τελευταίο colpo grosso του Αντώνη Σαμαρά πριν παραδώσει την εξουσία: Να την «στήσει» στην αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθώντας να περισώσει μέσω μιας ενδεχόμενης διαπραματευτικής αποτυχίας της, ό,τι έχει απομείνει από το πολιτικό του γόητρο. Φυσικά, με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι αδιαφορεί παντελώς για το μέλλον αυτής της χώρας. Αλλά ποιός είπε ότι μπροστά στο δικό του το συμφέρον νοιάζεται για αυτό; Με παρόμοιο τρόπο ενέργησε τότε, το 1992, προς μεγάλη ευχαρίστηση του… Σωκράτη Κόκκαλη και των λοιπών μελλοντικών ‘βαρόνων’ του εκσυγχρονισμού.

Τα ίδια τάχα δεν έκανε και ο «όπου φύγει-φύγει» Κωνσταντίνος Καραμανλής το 2009, παραδίδοντας εντελώς αμαχητί την εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, και χαρίζοντας του την μοναδική ευκαιρία να μείνει στην ιστορία της χώρας ως ο πολιτικός που την παρέδωσε σιδηροδέσμια στα χέρια της Τρόικας μ’ εκείνο το ανεπανάληπτο διάγγελμα στο Καστελόριζο;

Το κεντρικό ερώτημα έγκειται στο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την παγίδα, και σηκώνει το γάντι της πρόκλησης, προκειμένου να διαχειριστεί εξελίξεις λίγο ως πολύ ναρκοθετημένες – αρκεί να προσέξει κανείς την νέα παρέμβαση του Σόιμπλε, που αξιώνει την τήρηση της παρούσας πολιτικής ανεξαρτήτως από το ποιος θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας στις επόμενες εκλογές, ώστε να αντιληφθεί ότι η παγίδα που στήνεται στην αξιωματική αντιπολίτευση μοναδικό στόχο έχει να την θέσει και αυτήν στο κάδρο των κομμάτων που υπέκυψαν στην αποικία χρέους. Και μέσω αυτής, να ενσωματώσει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα στο κάδρο ενός «κανονικοποιημένου» μοντέλου ‘συσσώρευσης δια της εθνικής καταστροφής’ της Ελλάδας.

Η απάντηση στο ερώτημα βρίσκεται στην λανθασμένη στρατηγική που ακολούθησε ο Αλέξης Τσίπρας ήδη από τις εκλογές του 2012. Στο ότι έπαιξε, πολύ πρόωρα, το χαρτί της «κυβερνώσας αριστεράς», γεγονός που επέτρεψε στο κόμμα του να εκτοξευθεί στο 27% και να μετασχηματιστεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας –δίχως βέβαια να υπάρχουν ούτε οι υποκειμενικές ούτε οι αντικειμενικές συνθήκες που θα του επέτρεπαν να διαχειριστεί αυτήν την εξουσία και προπαντός χωρίς την ύπαρξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, προκαλώντας μια μεγάλη πολιτική αλλαγή, όπως υπόσχεται. Μάλιστα, τότε, είχε δηλώσει χαριτολογώντας ότι είναι «πολύ καλός στο… πόκερ». Μόνο που σε αυτού του είδους τον τζόγο «υψηλού ρίσκου» παρουσιάζεται μία μόνον ευκαιρία, και μάλιστα δίχως να μπορείς να επιλέξεις εσύ το πότε.

Και τώρα που ήρθε η στιγμή, όλες οι ενδείξεις βαίνουν σε βάρος της υπόσχεσης για μιαν ανατροπή στην διαπραγμάτευση με τους ξένους δανειστές, που θα απελευθέρωνε  την χώρα από τα δεσμά των μνημονίων: Οι Γερμανοί, είναι δεδομένοι και η ανθελληνική τους στρατηγική γνωστή, ενώ αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει καμία άλλη ευρωπαϊκή δύναμη που φαίνεται ότι θα μπορούσε να στηρίξει μια «μικρή ελληνική ανταρσία» μέσα στην γερμανική Ευρώπη. Το «Ποδέμος» στηρίζει, ωστόσο αυτό έχει υιοθετήσει μιαν άλλη στρατηγική «δημιουργικής αναμονής» και ριζώματος των αντιστάσεων στους κόλπους της ισπανικής κοινωνίας –ενώ η Ιταλία εκφράσει μεν τις ενστάσεις της, ωστόσο δεν επιθυμεί να συμπαραταχθεί με την «καμένη» Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, οι Αμερικάνοι έχουν καταλήξει σε μια συμφωνία με τους Γερμανούς γύρω από το Ουκρανικό, γεγονός που προσανατολίζει την Ε.Ε. στην στρατηγική του ευρωατλαντισμού κι έτσι αίρονται σε σημαντικό βαθμό οι ενστάσεις που είχαν οι ΗΠΑ στην γερμανική πολιτική σχετικά με την Ελλάδα. Τέλος, οι Ρώσοι εξαιτίας του νέου άτυπου ψυχρού πολέμου που έχει στηθεί γύρω από το Ουκρανικό στρέφονται αποφασιστικά προς την Ανατολή, γυρνώντας έστω και προσωρινά τις πλάτες τους στην Δύση, γεγονός που αναβαθμίζει τη σημασία των ρωσο-τουρκικών σχέσεων στην σκακιέρα του Πούτιν, και υποβαθμίζει αντίστοιχα την σημασία των Βαλκανίων και της Ελλάδας. Εξ ου και η πρόσφατη στροφή της Μόσχας σε σχέση με το Κυπριακό, από την πάγια υπεράσπιση των ελληνικών δικαίων σε μια πολιτική ευμενούς για την Τουρκία ουδετερότητας.

Ανεξάρτητα από το εάν όλες αυτές οι ισορροπίες είναι επισφαλείς και μεσοπρόθεσμα μάλλον θα ανατραπούν –οι αντισυσπειρώσεις που δημιουργεί η γερμανική πολιτική στην Ευρώπη δεν μπορούν να αποτραπούν μεσοπρόθεσμα– το παρόν κλίμα εντός κι εκτός της Ε.Ε. είναι εξόχως αρνητικό για την χώρα μας. Πόσο μάλλον για τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε καθ όλη την προηγούμενη διάρκεια την στρατηγική του, στην αντίθεση μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ, γύρω από τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ευρώπη, και η οποία σήμερα τίθεται μάλλον σε δεύτερο πλάνο.

Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι η Ε.Ε. έχει «κλειδώσει» ως μια «γερμανική φυλακή». Σημαίνουν όμως ότι η επιλογή να ξεκινήσει η ανταρσία ενάντια στην ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας από την Ελλάδα είναι σίγουρα λανθασμένη και εξαιρετικά επισφαλής. Οι Γερμανοί εξ άλλου, έχουν διαγνώσει ότι ο αδύναμος κρίκος του πολιτικού ρεύματος αμφισβήτησής, που τείνει να διαμορφωθεί στον ευρωπαϊκό Νότο, και το οποίο χαρακτηρίζεται από διάφορα ιδεολογικά πρόσημα (Ποντέμος, Μπέπε Γκρίλο κ.ο.κ.), όπως επίσης και την άνοδο της ευρωσκεπτικιστικής ακροδεξιάς στην Γαλλία (Λεπέν) ή την Μεγάλη Βρετανία (Νάιτζελ Φάρατζ), είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα φροντίσουν έτσι να ξεκινήσουν από αυτόν την αντεπίθεσή τους.

Η χώρα μας πρέπει επομένως να τηρήσει «αμυντική στάση» και παρελκυστικές πολιτικές, να συγκροτήσει ευρύτερες συμμαχίες έως ότου γενικευτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση των Γερμανών –και μόνον τότε να προχωρήσει και η ίδια στην αμφισβήτηση της «γερμανικής φυλακής», έτσι ώστε να αξιοποιήσει την ευρύτερη αναταραχή εντός της Ε.Ε.

Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό πεδίο, οι κοινωνικές κινητοποιήσεις βρίσκονται στο ναδίρ της τελευταίας πενταετίας, και κυριαρχεί παντού ένα κλίμα πολιτικής ανάθεσης –με κύρια ευθύνη γι’ αυτό το πολιτικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι κύριοι εκφραστές του διάχυτου αντιμνημονιακού αισθήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν. Ελ.

Επίσης, στο εσωτερικό του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί ένα μωσαϊκό αντιθέσεων, το οποίο απειλεί να εκραγεί με τις πρώτες αναταράξεις ή υποχωρήσεις στο μέτωπο της εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Τέλος, το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που στηρίζεται σε μιαν αντίληψη «κοινωνικοποίησης»-αναδιανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος της Αποικίας Χρέους, προσκρούει στο γεγονός ότι αυτό το πλεόνασμα είναι εξαιρετικά επισφαλές και αβέβαιο, και εξαρτάται από την καλή θέληση των ίδιων των αφεντικών  της Αποικίας (ΕΣΠΑ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, δόσεις) για να μπορεί κανείς να στηριχτεί σε αυτό. Το χειρότερο, δε, με αυτό είναι ότι οι πραγματικοί επικυρίαρχοι της χώρας έχουν τα μέσα να επιβάλουν την βούλησή τους, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ακόμα και σε εσωκομματικό πεδίο εμφανίζεται ιδιαίτερα αδύναμος και υπάρχουν πολλοί παράγοντες οι οποίοι είναι έτοιμοι με την παραμικρή στραβοτιμονιά να κατηγορήσουν την ηγεσία τους για μια «Νέα Βάρκιζα». Και είναι πολύ φυσιολογικό: Όταν κανείς καλλιεργεί αντιπολιτευτικά ένα τέτοιο κλίμα προσδοκιών και υποσχέσεων, είναι πολύ εύκολο αυτό να γυρίζει μπούμερανκ με τις πρώτες διαψεύσεις.

Εξ άλλου, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας το γεγονός ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος που ξέσπασε με την αναγγελία της πρόωρης εκλογής του ΠτΔ, έχει εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να τρέχει διαρκώς πίσω από την τακτική της γρήγορης ανάληψης της εξουσίας, πραγματοποιώντας το ένα λάθος μετά το άλλο, συμμαχώντας με δυνάμεις της «μνημονιακής κεντροαριστεράς» (Κουβέλης, Τζάκρη) ή με παράγοντες της υστερομεταπολιτευτικής «βαθιάς εξουσίας» (λέγε με Γιάννα «Ίδρυμα Κλίντον» Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη).

Έτσι σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια ζώσα, εξελισσόμενη αντίφαση ενός πολιτικού προεκλογικού λόγου που ολοένα και εντονότερα στηρίζεται στην υπόσχεση μιας «μεγάλης αλλαγής» και μιας πολιτικής πρακτικής που κινείται προς την αντίθεση κατεύθυνση, αυτήν της ενσωμάτωσης.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε και την «αστάθμητη μεταβλητή» που ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 50 χρόνια ‘αποφάσιζε’, δηλαδή επικαθόριζε, την πορεία της χώρας: Τον τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος ολοένα και πιο έντονα τείνει να εγκαταλείψει το συναινετικό προσωπείο της «φιλίας» και να αξιώνει ανοιχτά και με τον ζόρι την ευθυγράμμιση της Ελλάδας στην νεο-οθωμανική πολιτική.

Και εδώ, όπως φάνηκε και κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νταβούτογλου στην χώρα μας, και το ολιγόλεπτο ραντεβουδάκι που επέτρεψε ο πρωθυπουργός της γείτονος στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει σε τίποτα από την εξωτερική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων: Του Ευάγγελου Βενιζέλου κατά την θητεία της συγκυβέρνησης, του Δρούτσα κατά την πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτήν της Ντόρας κατά τις κυβερνήσεις ΝΔ, και των Γιώργου Παπανδρέου-Θόδωρου Πάγκαλου στις μέρες της εκσυγχρονιστικής κυριαρχίας.

Έτσι, το «πολιτικό πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς έχει δημιουργήσει μια χιονοστιβάδα, την οποία καβάλησαν στο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα μετά τον Σεπτέμβριο, ποντάροντας στην συντριβή των Σαμαρά-Βενιζέλου. Ξεχνούν όμως ότι πίσω από αυτούς κρύβονται οι γερμανοτροϊκανοί και ότι ο Σαμαράς έχει στήσει μία παγίδα σε όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για να τις οδηγήσει αυτές σε πιθανές καταστροφικές επιλογές, που διαφορετικά θα τις χρεωνόταν ο ίδιος.

Υπό αυτό το πρίσμα, και εάν οι παραπάνω εκτιμήσεις αποδειχθούν σωστές, είναι πολύ εύκολο να φανταστούμε το τι θα συμβεί τους επόμενους μήνες, υπό την προϋπόθεση της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία: Οι διαπραγματευτές θα τον στήσουν στον τοίχο, και ένα κόμμα που έχει συνδέσει την πολιτική του μοίρα με την συμμετοχή του στους κόλπους της ευρωπαϊκής αριστεράς, ένα κόμμα που είναι παντελώς ανέτοιμο, ‘φύσει’ και ‘θέσει’ ανίκανο να διαχειριστεί μια ρήξη με την Ευρώπη, θα αναγκαστεί να υποκύψει στις αξιώσεις της Γερμανικής Ευρώπης. Και τότε θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, τότε ακόμα και αυτή η δυναμική που δημιούργησε το χαρτί της ‘κυβερνώσας αριστεράς’ θα εξανεμιστεί εν μέσω αποχωρήσεων, καυγάδων, καταγγελιών, με συνέπεια να ‘κοντύνει’ η αξιωματική αντιπολίτευση σ’ έναν απλό παράγοντα της κεντροαριστεράς, μαζί με τους υπόλοιπους.

Και εκείνη την στιγμή, ο φόβος, η απελπισία και το αδιέξοδο θα κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους –θα δημιουργήσουν ένα διάχυτο κοινωνικό κλίμα ανασφάλειας που θα νομιμοποιήσει νεο-αυταρχικές λύσεις, δίνοντάς τους μάλιστα πλειοψηφικό αέρα. Θα παιχτεί τότε το χαρτί του ενός ελληνικού Μπερλουσκονισμού, με μια ρετουσαρισμένη, «μετά-μεταπολιτευτική» ακροδεξιά, και άλλα συμπληρώματα μαφιόζων, ντήλερ της ολιγαρχίας, και μπάζων του παλαιού πολιτικού συστήματος.

Την ίδια στιγμή, μια ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα απονομιμοποιήσει εν γένει κάθε απόπειρα «αριστερής» απάντησης στην κρίση και κάπως έτσι το «μνημόνιο» θα ολοκληρωθεί με την έννοια ότι θα έχει προκύψει ένα νέο πολιτικό καθεστώς στα πρότυπα χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, ο αυταρχισμός του οποίου θα είναι απολύτως συμβατός με την κοινωνική σκληρότητα και την οικονομική βία που ασκείται και θα ασκηθεί πάνω στην ελληνική κοινωνία.

Η ενδεχόμενη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει σε καταστάσεις που θα λύσουν από μόνες τους το αίνιγμα της πολιτικής νομιμοποίησης της «αποικίας χρέους» αφού η πολιτική αστάθεια που θα έχει μεσολαβήσει θα έχει μεταβάλει την χώρα σε φτερό στον άνεμο που θα φυσούν οι κερδοσκόποι, και οι νέοι αποικιοκράτες.

Με την πρώτη φάση του μνημονίου, η χώρα ξέγραψε την ευημερία της ύστερης μεταπολίτευσης, και τις αυταπάτες περί της βιωσιμότητας ενός ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Με την δεύτερη φάση, εκείνη της ολοκλήρωσής του σε καθεστώς ‘αποικίας χρέους’, θα καταλάβει πολύ καλά ότι η μοίρα της δεν διαφέρει και πολύ από εκείνην της Βουλγαρίας, και των υπόλοιπων Βαλκανικών κρατών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της παγκοσμιοποίησης (λέγε με Σερβία, με την Κύπρο και την Θράκη να παίζουν τον ρόλο ενός οιονεί ελληνικού «Κοσόβου»).

Υπάρχει άραγε διέξοδος από αυτήν την μηχανική αλληλουχία των γεγονότων; Όχι, υπό το πρίσμα των στρατηγικών που είναι κυρίαρχες εντός του παρόντος πολιτικού συστήματος. Όχι, στο πλαίσιο του γνωστού επικοινωνιακού πολέμου των χαρακωμάτων, ενός παιχνιδιού εντυπώσεων που αποτελεί πλέον τον μόνο δυνατό τρόπο με τον οποίον μπορεί να ασκήσει πολιτική η παρούσα εκδοχή του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Δεν είναι τυχαίο, εξ άλλου, ότι ενόψει μιας τόσο σοβαρής διαπραγμάτευσης δεν υπάρχει καμία συζήτηση γύρω από τις στρατηγικές αντιμετώπισης των νέων εκβιασμών, ενώ η πολιτική συζήτηση του τόπου καταβυθίζεται στην δυσωδία των «Χαϊκάλης-Γκέιτ», με πρωταγωνιστές φτωχομπινέδες ανθυποπράκτορες, γελωτοποιούς, και ποντικούς των παρασκηνίων. Αποτελεί δε δείκτη του πολιτικού επιπέδου της χώρας, ότι σε αυτή την υπόθεση, και ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί, κανείς δεν διατηρεί το ηθικό πολιτικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του.

Όλα τούτα δείχνουν, ότι σταδιακά η πολιτική αντιπαράθεση καταλήγει σ’ έναν εργαλειακό πόλεμο χαρακωμάτων για την απόσπαση της εξουσίας, όπου κυριαρχούν οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, η ίντριγκα και το παρασκήνιο, ενώ η πολιτική διαμάχη αποψιλώνεται σταδιακά ακόμα και από εκείνες τις προσχηματικές προγραμματικές συγκρούσεις: Μισέλ Ασημακοπούλου, Θόδωρος Πάγκαλος, και Άδωνις Γεωργιάδης από την μία, επαναπατρισμός του ασώτου Φώτη Κουβέλη, Θεοδώρα Τζάκρη, Βουδούρης και Παραστατίδης από την άλλη. Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από τις χειρότερες στιγμές δικομματισμού της ύστερης μεταπολίτευσης.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή εξέλιξης αυτής της διαμάχης δεικνύει ολοένα και πιο κατηγορηματικά πως η εναλλακτική λύση βρίσκεται έξω από το παρόν πολιτικό σύστημα, γιατί αυτό τελεί σε συνθήκες συγκρουσιακής ισορροπίας μέσα στο αδιέξοδο.

Σε αντίθεση, δε, με τις υποσχέσεις που μοιράζονται σήμερα αφειδώς, τόσο από τον πόλο των «κουΐσλιγνκ» –δηλαδή της συγκυβέρνησης– όσο και από τους τυχοδιώκτες της «κυβερνώσας αριστεράς» δεν υπάρχει κανένα εύκολο σαξές στόρυ, και καμία ανέξοδη διαφυγή από το μνημόνιο.

Αντίθετα, η αντιστασιακή στρατηγική πρέπει να είναι μεσο-μακροπρόθεσμη, και να πατάει στα πραγματικά δεδομένα της Ελλάδας και της διεθνούς συγκυρίας καλλιεργώντας συστηματικά τις θετικές συνθήκες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεταβολή της αρνητικής συγκυρίας για την χώρα μας.

Έτσι, έναντι του «πολιτικού πόκερ» της κυβερνώσας αριστεράς πρέπει να προκρίνουμε μια γραμμή κοινωνικού και πολιτικού «αντάρτικου» στην πολιτική της αποικίας χρέους φθείροντας κατά το μέγιστο τους κοινωνικό-πολιτικούς της εκφραστές. Και αυτή τη στρατηγική, παρά τις μεγάλες διαφωνίες που μας χωρίζουν μαζί τους, προτάσσει και το ΚΚΕ ή ακόμα και ένα κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Επομένως, έναντι μιας αντίληψης γρήγορης –και βραχύχρονης– κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, πρέπει να προκρίνουμε την στρατηγική της ενίσχυσης του λαϊκού κινήματος, της ανάπτυξης μιας «δυαδικής εξουσίας», παράλληλων δομών που θα λειτουργούν παραδειγματικά και θα στέκουν αντίβαρο στην παρακμή των σάπιων μέχρι το μεδούλι κυρίαρχων θεσμών που είναι έτοιμοι να μεταβάλουν οποιονδήποτε πολιτικό φορέα κι αν σπεύσει να τους διαχειριστεί άμεσα σε εικόνα και ομοίωσή τους.

Έναντι μιας υπόσχεσης περί γρήγορης επιστροφής στον παλιό καλό παράδεισο θα πρέπει να υπάρξει μια συστηματική ανάλυση και επεξήγηση της πραγματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα: Μια κοινωνία με διαλυμένο παραγωγικό ιστό, υδροκέφαλη, όπου ο μη-ενεργός οικονομικά υπερβαίνει τον ενεργό οικονομικά  πληθυσμό, και ο τελευταίος απασχολείται ως επί το πλείστον σε παρασιτικές δραστηριότητες που είναι υπερβολικά δεμένες με το κράτος, τα κόμματα ή την διεθνή συγκυρία (λέγε με τουρισμό). Αυτή η κοινωνία, αντικειμενικά, χαρακτηρίζεται από μικρή δυνατότητα αυτοδυναμίας και άρα είναι πολύ πιο ευεπίφορη, ανάλογα με την υφή και την συγκεκριμένη θέση του εκάστοτε κοινωνικού στρώματος, είτε σε πολιτικές σπέκουλας του φόβου –λέγε με ΝΔ, ή αύριο, Μαρινάκη και Μπέο– είτε σε πυροτεχνήματα και «τουφεκιές από αλεύρι» που υπόσχονται μια γρήγορη και εύκολη αποκατάσταση της ευημερίας της ύστερης μεταπολίτευσης.

Όντως, το δίλημμα έχει τεθεί, ωστόσο δεν είναι αυτό που θα μας απασχολήσει στις επικείμενες, πρώτες εκλογές αλλά στην πολιτική αστάθεια που θα επακολουθήσει. Ή θα συγκροτηθεί μια δύναμη «πατριωτικής αριστεράς» που θα χτίσει μια πλειοψηφική κοινωνική ηγεμονία μ’ ένα αταλάντευτο όραμα εθνικής απελευθέρωσης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, πολιτιστικής αναγέννησης και παραγωγικής ανασυγκρότησης, που θα παραμείνει κουφό στις σειρήνες των εκπτώσεων για χάρη ευκαιριακών εκλογικών συμμαχιών και οπορτουνιστικών σχημάτων κυβερνητισμού ή η χώρα θα βυθιστεί σε μια νεο-αυταρχική νύχτα μπαίνοντας στο κλαμπ των «αποτυχημένων κρατών» των Βαλκανίων και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό σε επίπεδο εξαθλίωσης της κοινωνίας, και εθνικής ακεραιότητας της χώρας.

Ενάντια στην λογική του «ή τώρα ή ποτέ» που κυριαρχεί σήμερα στα τηλεπαράθυρα, έχουμε καθήκον σήμερα να προστατέψουμε όσες υγιείς δυνάμεις απομένουν σε αυτήν την χώρα, από τα ψευδοδιλλήματα μιας εκλογικής αντιπαράθεσης που προτιμάει να ξεχνάει τις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, για να επιδοθεί σ’ έναν εργαλειακό ανταγωνισμό για την εξουσία. Αυτές οι δυνάμεις, θα πρέπει να παραμείνουν με καθαρό μέτωπο ώστε πολύ σύντομα, κυριολεκτικά αύριο, να συμβάλουν στην οικοδόμηση ενός πόλου πραγματικής αντίστασης.

Υ.Γ. Είναι γνωστό το επιχείρημα που μας αντιτάσσουν κάποιοι, κακόβουλα, πως «λέμε τα ίδια με τον Σαμαρά». Το πρόβλημα, τους απαντάμε, είναι ότι ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στον Σαμαρά μία ύστατη, ανέλπιστη ευκαιρία: Δεν γίνεται, ο Τσίπρας να αντιμετωπίζει τους εκβιασμούς των αγορών με αστειότητες του τύπου «θα βαράμε νταούλι, κι αυτοί θα χορεύουν». Έτσι, δίνει την δυνατότητα στον Σαμαρά να συγκαλύψει τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, καθώς και την αθλιότητα της μνημονιακής καθημερινότητας που έχει αυτή προκαλέσει, πίσω από την επίκληση της κοινής λογικής –όπως έκανε και στο πρόσφατο διάγγελμα. Και ταυτόχρονα, με αυτήν την τακτική επιτρέπει, για παράδειγμα, να αναπτυχθεί περαιτέρω ένα ρεύμα «υπεύθυνης» (sic!) κεντροαριστεράς με κύριο εκφραστή «Το Ποτάμι», ή δημιουργεί και πάλι χώρο στον ΓΑΠ, ώστε να λάβει νέες πολιτικές πρωτοβουλίες.

Η κυβερνητική, βρόμικη κινδυνολογία απέναντι στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και στην πολύ πιθανή του ανάδειξη σε κυβερνητική εξουσία, σε τοπικό επίπεδο έχει μεταφερθεί στη θεματολογία του αγωγού ύδρευσης, καθόσον το ζήτημα έχει αποκτήσει κεντρική πολιτική σημασία. Μεταφορέας της αποτελεί ο αποτυχημένος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Καρύδης, ψηφοφόρος όσων μνημονίων μπόρεσε με στόχο την ένδεια και το ξεπούλημα ενός λαού, ο οποίος με πολιορκητικό κριό το ψέμα παριστάνει τον επίδοξο σωτήρα της περιοχής βομβαρδίζοντας τους αδαείς με πληροφορίες για τη δήθεν άρνηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσουν στη Βουλή τροπολογία η οποία ήταν ευνοϊκή για την εργολαβία του αγωγού. Από κοντά του και οι κάθε λογής βαστάζοι, κάθε λογής αντικομουνιστές, μικροεργολάβοι και τοπικοί λοχίες στην Αίγινα, που βαράνε προσοχή και δίνουν τακτικές αναφορές στους κομματάρχες τους.
Το ερώτημα όμως δεν αφορά τόσο στη συγκεκριμένη μπόχα, που είναι αυτονόητη για τους σιχαμερούς φορείς της. Είναι άλλο, και είναι μάλλον ρητορικό: γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στοιχηθεί πίσω από μια εργολαβία που πάνω της έχει στηθεί το τοπικό μας πολιτικό σύστημα ενώ από άποψη οικολογική, πολιτική και οικονομική πρόκειται για ένα μεγάλο ατόπημα; Αρκεί να σκεφτεί κανείς λογικά: α)μέλλεται (;) να πραγματοποιηθεί ένα έργο στη βάση μιας χρόνιας εγκατάλειψης υποδομών συγκράτησης νερού σε ένα νησί άνυδρο, σε ένα νησί που συζητούνται -χωρίς ντροπή- «αντιπλημμυρικά έργα» β)μέσω του αγωγού η αποικιοποίηση του νησιού και η κατάργηση μιας σχετικής αυτονομίας του είναι προ των πυλών μαζί με τον αγωγό γ)πρόκειται για επένδυση άνω των 30.000.000 ευρώ, μελετοκατασκευή, πιλοτική, για την οποία τα πιθανά αρνητικά αποτελέσματα ή για την υπεροκοστολόγησή του δεν εγγυάται ουδείς. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: από πολιτικό καιροσκοπισμό ή από αναπτυξιακή αντίληψη προωθείται ο αγωγός ως λύση, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι όλο και πιο φανερό ότι τη λύση δεν θα τη δώσει ο αμήχανος λαός, ο λαός που περιμένει, ο λαός που προσδοκά. Θα τη δώσει ο κυρίαρχος λαός όταν αυτός μπορέσει να σκεφτεί και πράξει λογικά. Όταν σκεφτεί και πράξει όπως δεν έπραξε ολοκληρωμένα στις επαναστάσεις του: στα 1821-1829 και στα 1941-1949.

αναδημοσίευση απο το ιστολόγιο «Η άλλη Αίγινα»

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ

Περιφερειακή ενότητα νήσων

Αντιπεριφερειάρχη κ. Π. Χατζηπέρο

ΘΕΜΑ : Νομιμότητα και Ασφαλής Λειτουργία του Εκκλησιαστικού Νοσηλευτικού Ιδρύματος ο Αγ. Διονύσιος και της υπό Ίδρυση Μ.Α.Φ 

Κοινοποιήσεις :

Παραλήπτες επισυναπτομένου πίνακα

Κύριε Αντιπεριφερειάρχη

Είναι αλήθεια πως όταν διαβάσαμε το δελτίο τύπου για την πρόσφατη τριήμερη επίσκεψη σας στην Αίγινα (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΡΙΑ) και δη την αναφορά σας στις δομές  υγείας στο νησί, αισθανθήκαμε κάπως άβολα.  Θεωρήσαμε πολύ επιφανειακή την κριτική που ασκήσατε στο Δημόσιο Κέντρο Υγείας (αν και επί της ουσίας σωστή) και  την περιέργως  θετικότατη αναφορά σας στο Ιδιωτικό Νοσηλευτικό ίδρυμα  <ο Άγιος Διονύσιος> της Μητροπόλεως Ύδρας  Σπετσών και Αιγίνης. Στο προηγούμενο λοιπόν σημείωμα μας(*),  ο αιφνιδιασμός αυτός, μας οδήγησε σε σατυρική κριτική προσέγγιση της παρέμβασης σας, με επίκεντρο την αναφορά σας στο Κέντρο Υγείας. Τα προβλήματα όμως    που αντιμετωπίζουν  οι δυο δομές –Δημόσια και Ιδιωτική-είναι παρόμοια  σε ελλείψεις και δυσλειτουργίες και φοβούμαστε πως άθελα σας συμβάλλετε στην περαιτέρω απαξία του Κέντρου Υγείας στην συνείδηση των κατοίκων. Αυτή η απαξίωση του  δημόσιου συστήματος υγείας, συστηματικά επιδιώκεται εκτός της κεντρικής εξουσίας και από τοπικούς παράγοντες, που επιδιώκουν  την πλήρη ιδιωτικοποίηση των δομών υγείας στο νησί.

Με το σημερινό μας σημείωμα σας ενημερώνουμε για τις δυσλειτουργίες του Νοσηλευτικού Ιδρύματος ο Αγ. Διονύσιος.

Α. ΓΕΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Αληθεύει  :

  1. Πως όλο το προσωπικό είναι απλήρωτο  από τετραμήνου και πλέον ;
  1. H αναφορά πως παρά την καταστατική του υποχρέωση, το ίδρυμα δεν δέχεται ασθενείς με βιβλιάριο απορίας; Ο Ιδρυτής του είχε δηλώσει, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της μητρόπολης Ύδρας:  «Λοιπόν έπειτα από τόσους κόπους και τόσα βάσανα ιδού τελειωμένο το Νοσοκομείο. Δεν θα πεθαίνουν πια απόκληροι της τύχης μέσα στις βάρκες. Θα βρίσκουν κάθε στοργή κάτω από την στέγη του. Σας το παραδίδω. Σας το παραδίδω με πόνο ψυχής. Οι τοίχοι του είναι κτισμένοι με δάκρυα και με αίμα και με κομμάτια της καρδιάς. Το παραδίδω στη στοργή σας…»

(Από την ομιλία των εγκαινίων του ιδρυτή Αρχιμ.  Παντελεήμονος Φωστίνη την 6η  Ιανουαρίου 1922).

Ικανοποιείται αυτή η επιθυμία του Ιδρυτή του ή <οι απόκληροι της τύχης –συμπολίτες μας- πεθαίνουν μέσα στις βάρκες>;

  1. Πως η παθολογική κλινική του ιδρύματος δεν είναι επαρκώς στελεχωμένη με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και έτσι δεν ικανοποιούνται οι όροι λειτουργίας που προβλέπει ο νόμος. Τονίζεται ιδιαίτερα η νομοθετική πρόβλεψη και η ανάγκη φυσικής παρουσίας γιατρού σε 24ωρη βάση.
  2. Πως δεν διαθέτει τους απαιτούμενους χώρους συγκέντρωσης ακαθάρτων – σκωραμιδων (από προσωπική παρατήρηση σκωραμιδες διάσπαρτες σε ντουζιέρες  και τουαλέτες ασθενών) με ότι κινδύνους αυτό συνεπάγεται
  3. Πως ενώ το ίδρυμα υπάγεται στις διατάξεις  για την λειτουργία Ιδιωτικών Κλινικών (Έγγραφο του Νοσοκομείου 4371- 10/7/2012  –   ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΝΑ)  η χρήση της ονομασίας Νοσοκομείο είναι καταχρηστική και παραπλανητική

Τα ανωτέρω και πολλά άλλα, εξαιρουμένης της Μονάδας Αυξημένης Φροντίδας (Μ.Α.Φ) που θα μιλήσουμε παρακάτω, έχουν επαρκώς παρουσιαστεί από την Ομάδα Προβληματισμού και Παρέμβασης στην Αίγινα, ως ερωτήματα και προβλήματα προς επίλυση, στους δημοτικούς συνδυασμούς των τελευταίων δημοτικών εκλογών και δημοσιεύθηκαν στον τοπικό τύπο aeginalight, aeginaportal, alliaegina.blogspot, Σχεδία στ΄ Ανοιχτά της Αίγινας, Νέα Εποχή κλπ (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΥΟ),  μαζί φυσικά με τα λοιπά προβλήματα του νησιού.

Β. ΜΟΝΑΔΑ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ (ΜΑΦ)

Από ότι δείχνουν τα πράγματα οι ίδιες δυσλειτουργίες ακολουθούν την νέα μονάδα που δημιουργείται, που την συνοδεύουν από την ίδρυση της και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνει να έχει ανακοίνωση του νοσοκομείου τον Φεβρουάριο του 2014. Λέει η ανακοίνωση του νοσοκομείου (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΕΣΣΕΡΑ) :

< Εις τα πλαίσια αυτού του στόχου εντάσσεται και η δημιουργία της Μ.Α.Φ. εις το Νοσοκομείον μας, ήτοι η δημιουργία ενός ιδιαιτέρου θαλάμου δια την υποδοχήν και αντιμετώπισιν εκτάκτων σοβαρών περιστατικών χρηζόντων αμέσου και ειδικής νοσηλείας μέχρι της δυνατότητος διακομιδής τους εις Νοσοκομείον των Αθηνών (**).

Βεβαίως, δεν είμεθα ακόμη έτοιμοι, λόγω του δυσχερούς οικονομικού κλίματος, να παραδώσωμεν εις λειτουργίαν την Μ.Α.Φ., βαδίζομεν όμως προς την αποπεράτωσιν ενός μεγάλου θαλάμου με τις βάσεις και προοπτικές μίας σωστής μελλοντικής Μ.Α.Φ.>

Η ασάφεια της ανακοίνωσης, η παραπομπή της σωστής λειτουργίας σε μέλλοντα χρόνο, <ο μεγάλος θάλαμος>, χωρίς αναφορά στις προϋποθέσεις για τις ΜΑΦ κλπ. αφήνει σοβαρά ερωτήματα αν πρόκειται για ΜΑΦ ή κάτι στο περίπου και εκτός των κειμένων διατάξεων.

Εκτιμούμε λοιπόν πως η λειτουργία του ανωτέρω Εκκλησιαστικού Νοσηλευτικού ιδρύματος είναι ολίγον πληρούσα τους αναγκαίους από την πολιτεία όρους και ολίγον  συμπληρουμένων των ελλείψεων, εκ της Θειας Χάριτος.

Δεδομένα Κλινικής

Έγγραφο του νοσοκομείου  4371/10-7- 2012 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΥΟ) αναφέρει πως :

  1. Προβλέπεται, σύμφωνα με την άδεια που έχει το Ίδρυμα, η λειτουργία μόνο Παθολογικής Κλινικής, δυναμικότητας 25 κλινών και πως δεν είναι εφικτή η μείωση του αριθμού των κλεινών

.      2.   Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες, δεν  επιτρέπουν στην διοίκηση του, να δημιουργήσει νέα               μονάδα. Η δυσκολία αυτή επιβεβαιωμένη από απλήρωτους εργαζόμενους και συχνούς εράνους για οικονομική ενίσχυση του Ιδρύματος

  1. Δεν υφίσταται ο απαιτούμενος χώρος και δεν το επιτρέπουν οι σημερινές <δομικές καταστάσεις>  για την δημιουργία νέας μονάδας .
  2. Οι ίδιες οικονομικές συνθήκες επίσης δεν  επιτρέπουν να προσληφθεί    επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό

Ερωτήματα Ίδρυσης της Μ.Α.Φ

  1. Από τα ανωτέρω προκύπτουν ερωτήματα για το πώς και ποιος χώρος εξεύρεθη, πως κατέστη εφικτή η μείωση των κλινών από 25 σε 21 περίπου, πως θα λειτουργεί χωρίς πρόσληψη ιατρών, νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού   όπως προβλέπεται  από τους κανονισμούς  λειτουργίας των κλειστών μονάδων;
  2. Στο δελτίο τύπου που εκδώσατε ως περιφέρεια, αναφέρετε πως    εκπαιδεύονται εθελοντές για διασωληνώσεις κλπ. Στις ΜΑΦ τουλάχιστον οι διασωληνώσεις ασθενών γίνονται μόνο από εκπαιδευμένο και έμπειρο ιατρικό προσωπικό, από όσο γνωρίζουμε. Κάνουμε μήπως λάθος ;
  3. Η μη εισέτι  πρόσληψη επιστημονικού, νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού ειδικά εκπαιδευμένου για κλειστές μονάδες, η έλλειψη εντός της  ΜΑΦ των προβλεπομένων αναγκαίων χώρων, ουσιαστικά αναιρεί την αποστειρωμένη λειτουργία της και επιδεινώνει την λειτουργία συνολικά του ιδρύματος; Πως άλλως αντιμετωπίζονται αυτές οι υστερήσεις, αν υπάρχει άλλος τρόπος αντιμετώπισης τους;

Α) ο γιατρός που θα μπαινοβγαίνει αναγκαστικά στη μονάδα, λόγω έλλειψης χώρου για παραμονή του εντός της μονάδας, θα πρέπει κάθε φορά να αποστειρώνεται, μέχρι την λήξη της υπηρεσίας του ;

Β) Το ίδιο θα ισχύει και για το νοσηλευτικό προσωπικό, αν ευσταθεί πως υπάρχει  ελλιπής στελέχωσης. Τώρα οι νοσηλευτές τρέχουν από το νοσοκομείο στα εξωτερικά ιατρεία και τούμπαλιν και όλα δείχνουν πως θα προστεθεί στο δρομολόγιο τους και η Μ.Α.Φ. Είναι ασφαλές για τους ασθενείς και λειτουργικό για την κλινική η επέκταση του δρομολογίου ;

Γ. ΓΕΝΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Από ότι λέει η Διοίκηση του Ιδρύματος  στο επισυναπτόμενο παράτημα δυο, το ίδρυμα λειτουργεί κάτω  <τις ισχύουσες διατάξεις δια την λειτουργία ιδιωτικών Κλινικών> και με βεβαίωση καλής λειτουργίας  της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας Νομαρχίας Πειραιά, μετά από ετήσιους έλεγχους και ανανεουμένης ανά τριετία.

Α) Πως έχουν ξεπεραστεί τα ανωτέρω προβλήματα και ελλείψεις–αν υφίστανται  – κατά την έκδοση βεβαιώσεως καλής λειτουργίας, βεβαίωση που θεωρούμε πως υπάρχει και βρίσκεται εν ισχύ

Β) Αν έχει εκδοθεί αντίστοιχη άδεια λειτουργίας,  βεβαίωση ή ότι άλλο νομίμως προβλέπεται για κλειστές μονάδες, στην εγκαινιαζόμενη ΜΑΦ.

Με την ελπίδα λανθασμένης εκτίμησης της κατάστασης από εμάς  και την βεβαιότητα πως όπου και αν οι αναφορές μας είναι σωστές, θα πράξετε τα δέοντα για την προστασία των δικαιωμάτων των ασθενών, αναμένουμε δικές σας ενέργειες.

Αίγινα 9 Δεκεμβρίου 2014

Νικήτας Παπαϊωάννου

Λιβάδι-18010 Αίγινα

Πίνακας κοινοποιήσεων:

  1. Γενικό Επόπτη Ιδρύματος Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης κ.κ.  Εφραίμ
  2. Δήμο Αίγινας, Δήμαρχο, Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου,  Δημοτικούς Συμβούλους κ.κ. Παναγιώτη Κουκούλη, Φίλιππο Τζίτζη και Αντώνη Ντελή

3.Ιατρικό Σύλλογο Πειραιά

  1. Περιφερειάρχη Αττικής κ. Ρένα Δούρου
  2. Υπουργό Υγείας κ. Μάκη Βορίδη
  3. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Αίγινας : AeginaLight, AeginaPortal, Aiginitika, AeginaNews, Νέα Εποχή

(*)  Προβλήματα Κέντρου Υγείας Αίγινας http://alliaegina.blogspot.gr/2014/12/blog-post_79.html

(**) Πράγματι  η αδυναμία άμεσης διακομιδής επειγόντων περιστατικών σε Νοσοκομείο των Αθηνών, καθιστά αναγκαία μεν την δημιουργία Μ.Α.Φ, αλλά    είναι σαφές πως δεν λύνει το πρόβλημα. Οι Αιγινήτες λόγω αυτής της αδυναμίας άμεσης μεταφοράς (έλλειψη ελικοδρομίου κλπ) είμαστε στο έλεος του Θεού

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΝΑ

Νοσοκομείο Αιγίνης «Ο Άγιος Διονύσιος»
Αίγινα 10/7/2012  Αρ. Πρωτ: 4371

Προς  Τον κ. ……………
Ενταύθα

Επειδή πληροφορούμεθα ότι παρά τις προφορικές εξηγήσεις που σας έχουν δοθεί από την Διοίκηση του Νοσοκομείου εσείς εξακολουθείτε να παραπονείσθε ότι η Διοίκηση δεν αποδέχεται τις δωρεάν προσφερόμενες υπηρεσίες σας προς το Νοσοκομείο, κρίναμε φρόνιμο να σας ενημερώσουμε και γραπτώς.

Α. Το Νοσοκομείο Αιγίνης «Ο ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ» λειτουργεί βάσει σχετικών διατάξεων όπως:

α.- Του Π.Δ. 1024/1480 περί εγκρίσεως Καταστατικού του Νοσοκομείου Αιγίνης «ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ» (ΦΕΚ 259/Α/1980).

β.- Του άρθρου 41 του Νόμου 3204/2033 (ΦΕΚ 298/Α/2003)

γ.- Βάσει βεβαιώσεων εκδιδομένων παρά των αρμοδίων υπηρεσιών υγείας, σήμερα δε της υπ’ αριθ. Υ/13929/3.11.2010 Βεβαίωση Καλής Λειτουργίας της Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας Νομαρχίας Πειραιά, ανανεούμενη ανά τριετίαν σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 41 παρ. α’ και β’ του Νόμου 3918/22.2.2011 (ΦΕΚ 31/Α/2.3.2011).

Β. Από τις ανωτέρω διατάξεις προβλέπεται η λειτουργία ΜΟΝΟ Παθολογικής Κλινικής δυνάμεως 25 κλινών και με επιστημονικό υπεύθυνο την Ιατρό Παθολόγο κ. Φανή Αξιώτη και Εξωτερικών Ιατρείων ρητώς κατονομαζομένων στην ανωτέρω Βεβαίωση Καλής Λειτουργίας.

Γ. Η λειτουργία Χειρουργικής Κλινικής δεν προβλέπεται. Για να ζητήσει η Διοίκηση σήμερα την ίδρυση Χειρουργικής Κλινικής δεν είναι εφικτό υπό τις σημερινές οικονομικές και δομικές καταστάσεις του Νοσοκομείου, διότι:

α.- Δεν υφίσταται ο απαιτηθησόμενος χώρος και υποδομή όπως αυτά προσδιορίζονται από τις ισχύουσες διατάξεις δια την λειτουργία ιδιωτικών Κλινικών.

β.- Δεν υπάρχει ΟΥΔΕΜΙΑ δυνατότητα εξοπλισμού του Χειρουργείου με σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό όπως αυτός καθορίζεται από τον σχετικό Νόμο, λόγω πλήρους οικονομικής αδυναμίας του Νοσοκομείου σήμερα.

γ.- Το Νοσοκομείο δεν διαθέτει επίσης χώρο για τη Νοσηλεία χειρουργουμένων ασθενών, ούτε είναι εφικτό να νοσηλεύονται οι ασθενείς αυτοί με τους νοσηλευομένους άνδρες και γυναίκες της Παθολογικής Κλινικής, ούτε να περιορισθούν τα εγκεκριμένα 25 κρεβάτια της Παθολογικής Κλινικής.

δ.- Επίσης δεν είναι δυνατό να προσληφθεί βοηθητικό επιστημονικό προσωπικό για να συνεργάζεται και να βοηθάει τον Χειρουργόν Ιατρόν.

Δ. Με το ισχύον σήμερα νομικό καθεστώς λειτουργίας του Νοσοκομείου, όπως και προφορικά σας έχουμε υποδείξει, θα μπορείτε συνεργαζόμενος με την Δ/ντρια της Παθολογικής Κλινικής του Ιδρύματος κ. Αξιώτη και με την αποκλειστική δική της ευθύνη να νοσηλεύετε στο Νοσοκομείο ασθενείς σας.

Στην περίπτωση αυτή το Νοσοκομείον ΟΥΔΕΜΙΑ θα έχει έναντι υμών οικονομική υποχρέωση, δηλαδή θα ισχύει η ΔΩΡΕΑΝ προσφορά σας.

Ο ασθενής εφ’ όσον είναι ασφαλισμένος τα νοσήλιά του θα καταβάλλονται από τον φορέα ασφάλισής του.

Ο ανασφάλιστος θα καταβάλλει τα νοσήλια που ισχύουν για τα Νοσοκομεία του ΕΣΥ όπως καθορίζεται με το ανωτέρω άρθρο 41 του Ν. 3204/2003.

Στην περίπτωση αυτή τις νόμιμες διαδικασίες (εισιτήριο-εξιτήριο) θα έχει η κ. Αξιώτη.

Εκείνη άλλωστε θα είναι και κατά νόμο υπεύθυνη για τον νοσηλευόμενο κατά τον χρόνο νοσηλείας του στο Νοσοκομείο.

Ε. Στο Νοσοκομείο όπως θα διαπιστώσετε από την Βεβαίωση Καλής Λειτουργίας που σας επισυνάπτομεν, από ετών λειτουργεί Εξωτερικό Χειρουργικό Ιατρείο υπό τον Χειρουργόν Ιατρόν κ. Δημήτριον Φιλίππου.

Ο ανωτέρω προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ τις υπηρεσίες του.

Τέλος σας γνωρίζουμε ότι η Διοίκηση του Νοσοκομείου είναι ανοικτή σε συνεργασία με όποιον προσφέρει προς το Ίδρυμα τις καλές υπηρεσίες του, πάντοτε όμως σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμιμους κανόνες λειτουργίας του Ιδρύματος.

Μετά τιμής

Ο Πρόεδρος Δ.Σ.  Σώζων Β. Βελιώτης

ΠΗΓΗ:  http://www.neaepohi.gr/index.php/saronikos-news/aigina/einai-politeleia-gia-to-nosokomeio-oi-dorean-parexomenes-ipiresies-enos-xeirourgou.html?print=1&tmpl=component

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΥΟ

Ερωτήσεις προς τις εκλογικές παρατάξεις που διεκδικούν τη διοίκηση του Δήμου Αίγινας……………………… ………………………………………………………….

ΥΓΕΙΑ-ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ: (Κέντρο Υγείας Αίγινας) -Τι θα πράξετε προκειμένου η υπόθεση της υγείας και της περίθαλψης να καταστεί ένα δωρεάν, δημόσιο και καθολικό δικαίωμα; α)Θα αρνηθείτε τον περιορισμό, την υποβάθμιση ή την κατάργηση του Κέντρου Υγείας Αίγινας; β)Θα αγωνιστείτε μαζί με τους υγειονομικούς λειτουργούς του και τους χρήστες κατοίκους για τη διάδοση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, για την πρόληψη και την ενημέρωση του πληθυσμού για θέματα υγείας; γ)Θα αγωνιστείτε μαζί με το λαό της Αίγινας για τη στελέχωσή του με ιατρικό νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό καθώς και για τη δωρεάν πρόσβαση του λαού σε αυτό;
Σύμφωνα με το ΦΕΚ 218 τ. Β/22-4-1986 (Αρ Α3α/οικ. 6528) για τη σύσταση του «Κέντρου Υγείας Αίγινας Ν. Αττικής» http://www.et.gr/index.php/2013-01-28-14-06-23/2013-01-29-08-13-13 προβλέπονται 10 γιατροί (γενική ιατρικής παθολογία, παιδιατρικής, οδοντιατρικής, μικροβιολογίας) 5 νοσηλεύτριες, 5 επισκέπτριες υγείας, 2 μαίες, 1 διαιτολόγος, 1 θέση ιατρικών εργαστηρίων, 1 αντινολόγος, 3 οδηγοί, 3 τραυματιοφορείς, 2 κθαρίστριες, 1 τραπεζοκόμος καθώς και άλλες βοηθητικές θέσεις. Καθορίζει επίσης ότι σε τακτά διαστήματα λειτουργούν και άλλες ειδικότητες γιατρών (καρδιολόγος, χειρούργος, οφθαλμίατρος, γυναικολόγος, ορθοπεδικό, ψυχίατρος, ωτορινολαρυγγολόγος) σε συνεργασία με το Τζάνειο Νοσοκομείο.
Σύμφωνα με το ΦΕΚ 143 τ. Α/7-10-1983 (Νόμος υπ. Αριθ. 1397 για το Εθνικό Σύστημα Υγείας) άρθρο 15 http://www.et.gr/index.php/2013-01-28-14-06-23/2013-01-29-08-13-13 για τους στόχους της πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και τον σκοπό των Κέντρων Υγείας:
(Νοσοκομείο Αίγινας) δ)Θα κάνετε κάθε προσπάθεια με στόχο τη στελέχωση του Νοσοκομείου Αίγινας σε προσωπικό (ιατρικό, παραϊατρικό, νοσηλευτικό, βοηθητικό) ώστε να παρέχει επαρκή και ασφαλή δευτεροβάθμια περίθαλψη; ε)Θα αξιώσετε την αξιοπρεπή δευτεροβάθμια περίθαλψη των ασφαλισμένων χωρίς καμιά επιβάρυνση; στ) Θα αξιώσετε δωρεάν υπηρεσίες για τους ανασφάλιστους πολίτες με αθόρυβες διαδικασίες που δεν τους προσβάλουν σύμφωνα με το νόημα και το σκοπό που έδωσε ο ιδρυτής του; ζ)Θα πιέσετε ώστε να ιδρυθεί επιστημονική επιτροπή που θα ελέγχει, θα αξιολογεί και θα παρεμβαίνει όταν χρειάζεται για το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών; η)Θα πιέσετε ώστε να υπάρξει διαφανής οικονομική διαχείριση δεδομένου ότι ιδρύθηκε, λειτούργησε και συνεχίζει τη λειτουργία του εξ ολοκλήρου στην αρχή -και σε μεγάλο βαθμό μέχρι σήμερα- στην οικονομική προσφορά και στις δωρεές πολιτών; θ)Θα φροντίσετε ώστε να ελέγχονται οι αποφάσεις του ΔΣ του όσον αφορά στις αναγκαίες αλλαγές που επιτάσσει η εποχή προς το συμφέρον των πολιτών; ι)Θα πιέσετε για να λειτουργήσει ως συμμετοχική δομή για την υγεία και την περίθαλψη και όχι ως ιδιωτική επιχείρηση; ια)Θα μεριμνήσετε ώστε η ακίνητη περιουσία του να γίνει και να παραμείνει αποδοτική για την εξέλιξη των υποδομών του;
(Σύμφωνα με το ΦΕΚ 259 τ. Α/10-11-1980 όπου με το Προεδρικό διάταγμα υπ. Αρ. 1024 και με το άρθρο 1 εγκρίνεται το νέο καταστατικό λειτουργίας του Εν Αιγίνη Ορθοδόξου Χριστιανικού Συλλόγου Κυριών για το «Νοσοκομειακό Άσυλο» «Άγιος Διονύσιος» παρέχεται ιατρική περίθαλψη δωρεάν για τους απόρους σύμφωνα με το άρθρο 2 του καταστατικού.)
(Επείγοντα περιστατικά-Νέες συνθήκες) ιβ)Θα διεκδικήσετε το δικαίωμα του Δήμου της Αίγινας να έχει δικό του θαλάσσιο ταξί προκειμένου να εξυπηρετούνται τα επείγοντα περιστατικά όπως και να μεριμνήσετε για τη δημιουργία ελικοδρομίου; ιγ)Στις νέες εξοντωτικές συνθήκες της μνημονιακής επέλασης θα επιδιώξετε τη δημιουργία κοινωνικών ιατρείων και φαρμακείων ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκλεισμένοι να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη και νοσηλεία;
ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ-ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ-ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΙΕΙΝΗ: -Ποια θα είναι πολιτική σας σχετικά με τα σκουπίδια, την περισυλλογή τους και την διάθεσή τους; α)Θα υπάρξουν προσπάθειες για ένα συνολικό συντονισμό για τον περιορισμό τους με οδηγίες ενάντια στις συσκευασίες μιας χρήσης; β)θα υπάρξουν προσπάθειες σε επίπεδο γειτονιάς για τη διάκρισή τους καθώς και για τη διάθεσή τους σε χρήσιμα αγαθά; γ)θα υπάρξει συντονισμένη προσπάθεια από πλευράς σας προκειμένου να οδηγηθούμε σε λύσεις περιορισμού απορριμμάτων αλλά και δημοτικής διαχείρισής τους πέρα από συμφέροντα εταιριών; δ)Πώς θα ενεργήσετε σε σχέση με το χρόνιο ζήτημα του βιολογικού καθαρισμού;

ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/140-epistoles-anagnoston/12993-omada-provlimatismoy-kai-paremvasis-stin-aigina-erotiseis-pros-tis-eklogikes-paratakseis-pou-diekdikoyn-ti-dioikisi-tou-dimou-aiginas.html

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ  ΤΡΙΑ

Περιφερειακή Ενότητα Νήσων.

Δελτίο Τύπου.
Με εκπροσώπους φορέων και πολίτες της Αίγινας συναντήθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης Νήσων κ. Παναγιώτης Χατζηπέρος στο πλαίσιο της εκεί επίσκεψης του το προηγούμενο τριήμερο 7-9 Νοεμβρίου. Κεντρική διαπίστωση αποτέλεσαν οι τεράστιες αναπτυξιακές δυνατότητες, αλλά και η κυβερνητική εγκατάλειψη του πανέμορφου αυτού  νησιού.
………………………………………………………………………………
-Στο Κέντρο Υγείας Αίγινας διαπιστώθηκαν μεγάλες ελλείψεις σε ιατροφαρμακευτικό υλικό (π.χ. παντελής έλλειψη αντιτετανικών, αντιφιδικών και λοιπών ορών) και βέβαια σε ιατρικό προσωπικό.  Χαρακτηριστικό είναι ότι το ακτινολογικό τμήμα βρίσκεται εκτός λειτουργίας λόγω έλλειψης προσωπικού! Ο Αντιπεριφερειάρχης δεσμεύτηκε να κάνει τις απαιτούμενες ενέργειες για την στοιχειώδη αναβάθμιση. Οι υπηρεσίες υγείας είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων.
……………………………………………………………………………

Ο κ. Χατζηπέρος επισκέφθηκε  το νοσοκομείο «Άγιος Διονύσιος» το οποίο είναι το μοναδικό νοσοκομείο στον Αργοσαρωνικό που διαθέτει αξονικό τομογράφο και τρεις μονάδες αυξημένης φροντίδας, οι οποίες τίθενται σε λειτουργία εντός των ημερών. Σε συνεννόηση με τον Δ/ντη του Νοσοκομείου και με ιατρούς που εκπαιδεύουν εθελοντές για παροχή πρώτων βοηθειών, διασωληνώσεις τραυματιών κ.λ.π.,  συμφωνήθηκε να εφαρμοστεί και για τα υπόλοιπα νησιά η εκπαίδευση εθελοντών για έκτακτα περιστατικά.
Πηγη και ολοκληρο το δελτιο τυπου της αντιπεριφερειας

http://www.aeginaportal.gr/aftodioikitika/perifereia/14147-perifereiaki-enotita-nison-deltio-typou-episkepsi-tou-antiperifereiarxi-nison-stin-aigina.html

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΕΣΣΕΡΑ

Νοσοκομείο Αίγινας «Ο Άγιος Διονύσιος».

Δελτίο Τύπου.

26-2-2014
Ο Πρόεδρος και τα Μέλη του Δ.Σ. του Νοσοκομείου Αιγίνης «Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ», επιθυμούντες να αποκαταστήσωμεν την αλήθειαν δια την δημιουργίαν και τον χρόνον ενάρξεως λειτουργίας της Μονάδος Αυξημένης Φροντίδος ( Μ.Α.Φ.) εις το Νοσοκομείον μας, σας γνωρίζομεν τα ακόλουθα:

Πρωταρχικός μας στόχος, ο οποίος διέπει ολόκληρον το έργον μας, αποτελεί η – κατά το ανθρωπίνως δυνατόν – κάλυψις των αναγκών Υγείας των συμπολιτών μας. Εις τα πλαίσια αυτού του στόχου εντάσσεται και η δημιουργία της Μ.Α.Φ. εις το Νοσοκομείον μας, ήτοι η δημιουργία ενός ιδιαιτέρου θαλάμου δια την υποδοχήν και αντιμετώπισιν εκτάκτων σοβαρών περιστατικών χρηζόντων αμέσου και ειδικής νοσηλείας μέχρι της δυνατότητος διακομιδής τους εις Νοσοκομείον των Αθηνών.

Βεβαίως, δεν είμεθα ακόμη έτοιμοι, λόγω του δυσχερούς οικονομικού κλίματος, να παραδώσωμεν εις λειτουργίαν την Μ.Α.Φ., βαδίζομεν όμως προς την αποπεράτωσιν ενός μεγάλου θαλάμου με τις βάσεις και προοπτικές μίας σωστής μελλοντικής  Μ.Α.Φ.

Δια μίαν εισέτι φοράν, εκ της θέσεως αυτής, ευχαριστούμεν θερμώς όλους όσους εστήριξαν την ιδέαν της δημιουργίας της Μ.Α.Φ, όλους τους αφανείς Δωρητάς οι οποίοι  μέχρι σήμερα με την ιδικήν των προσφοράν συνέβαλον εις την πρόοδον των σχετικών εργασιών,  ιδίᾳ δε τον Καθηγητήν Ιατρόν – Καρδιολόγον κ. Πολυδώρου δια την συμβολήν του και το Ωνάσειον Καρδιολογικόν Κέντρον δια την Δωρεάν δύο (02) monitors και τριών(03) νοσηλευτικών κλινών.

Κλείοντες επαναλαμβάνομεν ότι διεξάγομεν έναν τιτάνιον αγώνα αφ’ ενός μεν να ανορθώσωμεν οικονομικώς το Ίδρυμα, αφ’ ετέρου δε να εκσυγχρονίσωμεν τα μηχανήματα και τις εγκαταστάσεις αυτού· προσφάτως προέβημεν εις την πλήρη ανακαίνισιν του Μικροβιολογικού Εργαστηρίου με την αντικατάστασιν των Αναλυτών ( Αιματολογικός, Ανοσολογικός και Βιοχημικός ) με άλλους τελευταίας τεχνολογίας  με EN ISO 9001. Δι’ όλα αυτά αγωνιζόμεθα, ενισχύοντες και επαληθεύοντες τον Φιλανθρωπικόν και μη κερδοσκοπικόν Χαρακτήρα του Ιδρύματος.

Προς τούτοις, επιχειρούντες έναν  οικονομικόν απολογισμόν  του έργου της Μ.Α.Φ. έχομεν εξοδεύσει, μέχρι στιγμής, κατά προσέγγισιν είκοσι χιλιάδες (20.000,00 ) € και υπολείπεται άλλο τόσον ποσόν περίπου. Δια τούτο  καλούμεν όποιον συμπολίτη μας μπορεί να συνεισφέρῃ εις την προσπάθειαν αυτήν.

Μετά Τιμής
Το Δ.Σ.
Του Νοσοκομείου

Πηγη : http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/foreis/12550-anakoinosi-tou-nosokomeiou-aiginas-sxetika-me-tin-apokatastasi-tis-alitheias-gia-ti-dimiourgia-kai-leitourgia-tis-monados-afksimenis-frontidos.html

αναδημοσίευση από την εφημερίδα των συντακτών

«Εφτιαξαν έναν Φράνκενσταϊν»

«Εφτιαξαν έναν Φράνκενσταϊν» Ο ανταποκριτής του «Independent», Πάτρικ Κόκμπερν, μιλάει για την «Επιστροφή των τζιχαντιστών»

Την «Επιστροφή των τζιχαντιστών» (εκδόσεις Μεταίχμιο), το τέταρτο και πολύ επίκαιρο βιβλίο του για το Ιράκ, παρουσίασε χθες, στο φιλόξενο πατάρι του βιβλιοπωλείου «Ιανός», σε Ελληνες δημοσιογράφους ο Ιρλανδός ανταποκριτής του «Independent» στη Μέση Ανατολή, Πάτρικ Κόκμπερν.

Ο ρεπόρτερ που κάλυψε καλύτερα και πληρέστερα από κάθε άλλον τις περίπλοκες συγκρούσεις στο Ιράκ, εμφανίστηκε απλός, προσιτός και ξεκάθαρος στις απόψεις του και ήταν απαισιόδοξος τόσο για το μέλλον της Συρίας όσο και για τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από τη συνομιλία μας με τον Κόκμπερν, ένα μόνο ψήγμα από τον ποταμό ανάλυσης και πληροφορίας που περιέχει το βιβλίο του:

«Στα τέλη του 2012 ήταν ήδη πολύ καθαρό ότι αυτό που τότε αποκαλούνταν Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) -τωρινό Ισλαμικό Κράτος, Ι.Κ.- γινόταν όλο και πιο ισχυρό. Στα μέσα του 2013 το Ι.Κ. είχε φτάσει στα δυτικά της Βαγδάτης και επιτέθηκε στη διαβόητη αμερικανική φυλακή του Αμπού Γκράιμπ, όπου απελευθέρωσαν εκατοντάδες μαχητές. Στις αρχές του 2014 κατέλαβαν την πόλη Φαλούτζα, επίσης δυτικά και πολύ κοντά στη Βαγδάτη, όμως και πάλι κανείς δεν ανησυχούσε ακόμη. Στη Συρία, επίσης, το Ι.Κ. είχε αποκτήσει μεγάλη δύναμη, είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής και κεντρικής Συρίας, μια τεράστια περιοχή.

Δεν ασχολήθηκαν

»Ταυτόχρονα, φαινόταν κανείς να μην ασχολείται ιδιαίτερα με το φαινόμενο του Ι.Κ., να μην του δίνει προσοχή. Το “μη ενδιαφέρον” που επέδειξαν τα ΜΜΕ για το Ι.Κ., ακόμη και πολλοί διπλωμάτες αγνοούσαν ή υποβίβαζαν το θέμα, οφείλεται και στο γεγονός ότι όλοι πίστευαν πως ο πόλεμος στο Ιράκ αποτελούσε πια παρελθόν. Ομως, εγώ πίστευα το αντίθετο και έγραψα το βιβλίο για το Ι.Κ. “Η επιστροφή των τζιχαντιστών” μέσα στους πρώτους μήνες του 2014. Στις 10 Ιουνίου, το Ι.Κ. κατέλαβε με μια επίθεση-αστραπή τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, τη Μοσούλη. Πολύ σύντομα κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου και του δυτικού Ιράκ και άλλαξε τα πολιτικά δεδομένα στη Μέση Ανατολή. Πιστεύω ότι η δημιουργία του Χαλιφάτου ήταν από τα πιο απίστευτα πράγματα που έγιναν στην περιοχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

»Και αυτό το κατάφερε μια παράξενη, άγνωστη οργάνωση φανατικών, που ωστόσο έχουν στρατιωτικές ικανότητες. Ανακήρυξαν κράτος και το υπερασπίζονται, παρά τη διεθνή συμμαχία που έκαναν οι Αμερικανοί, στην οποία συμμετέχουν 60 μέλη. Σήμερα το Ι.Κ. ελέγχει έδαφος ίσο με εκείνο της Μεγάλης Βρετανίας.

»Ενα από τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του Ι.Κ. είναι η πειθαρχία των μαχητών του, αντίθετα από τις άλλες πολιτοφυλακές (“μιλίτσιες”) που δρουν στη Συρία και το Ιράκ. Συνδυάζουν τον θρησκευτικό φανατισμό με τη στρατιωτική ικανότητα. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες λένε ότι το Ι.Κ. έχει 35.000 μαχητές. Αυτό δεν το πιστεύω καθόλου. Προσωπικά εκτιμώ ότι έχουν 100.000-200.000 μαχητές. Πηγές μου στη Μοσούλη αναφέρουν ότι κάνουν καθημερινά στρατολόγηση μαχητών, γίνονται κάθε ημέρα και πιο δυνατοί. Εξι μήνες αφότου ανακήρυξαν το Χαλιφάτο και παρά τις επιθέσεις που δέχονται, συνεχίζουν να κατέχουν πάνω-κάτω τα ίδια εδάφη που είχαν και πριν από έξι μήνες. Οχι μόνο προβάλλουν αντίσταση, αλλά είναι και πετυχημένη. Το Ι.Κ. γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο, είναι παιδί του πολέμου».

Και συνέχισε: «Οι διαφορές του Ι.Κ. με την Αλ Κάιντα είναι πολλές. Η Αλ Κάιντα ήταν μικρή οργάνωση, με λίγες εκατοντάδες μέλη. Το Ι.Κ. έχει δεκάδες χιλιάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Το Ι.Κ. επίσης ελέγχει έδαφος, έχει κράτος. Η Αλ Κάιντα, πέρα από κάποιες βάσεις στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, δεν είχε εδαφική υπόσταση. Η Αλ Κάιντα έκανε στην πραγματικότητα μια μεγάλη επιχείρηση, την 11η Σεπτεμβρίου. Το Ι.Κ. κάνει κάθε μέρα έναν πόλεμο. Τη σημασία του Ι.Κ. την είχαν υποβαθμίσει όλοι. Οι δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ, ακόμη και οι διπλωμάτες. Ηταν κι αυτός ένας από τους λόγους που έγραψα τότε αυτό το βιβλίο. Αντίθετα, την Αλ Κάιντα μάλλον την είχαμε όλοι πολύ αναβαθμισμένη. Της δώσαμε μεγαλύτερη σημασία από το μέγεθός της. Οι κυβερνήσεις την αποκάλεσαν “τη μεγαλύτερη πρόκληση ασφαλείας” που είχαν αντιμετωπίσει κι έτσι δικαιολόγησαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στον αγώνα κατά της Αλ Κάιντα.

Οικονομική βοήθεια

»Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ, βοήθησαν εν γένει τις οργανώσεις των τζιχαντιστών, ιδίως οικονομικά, και φυσικά επωφελήθηκε και το Ι.Κ. Ο ρόλος της Τουρκίας ήταν πολύ σημαντικός επίσης, καθώς κράτησε ανοιχτά τα σύνορά της στους τζιχαντιστές. Οι Τούρκοι δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στο Ι.Κ. και τις άλλες οργανώσεις. Από αυτά τα σύνορα περνούν οι ξένοι μαχητές. Αν υπάρχει ένα μέρος όπου πρέπει να μπει ένας φραγμός για να σταματήσει η ενίσχυση από το εξωτερικό, αυτό είναι η Τουρκία. Η Τουρκία είχε πάντα μια αμφίσημη σχέση με τους τζιχαντιστές. Το Ι.Κ. είχε ξένη βοήθεια για να γεννηθεί και να μεγαλώσει. Ισως έφτιαξαν έναν “Φράνκενσταϊν” και τώρα δεν μπορούν να τον ελέγξουν».

αναδημοσίευση άρθρου του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ από την εφημερίδα «το Έθνος»

Μια συναίνεση – λαιμητόμος

Ολέθριο σφάλμα με σοβαρές πολιτικές συνέπειες για τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνιστούσε ενδεχόμενη επιλογή της ηγεσίας του να συναινέσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Οι πιέσεις που ασκούνται προς αυτήν την κατεύθυνση αποσκοπούν στο να καταστήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιο εύκολα ενσωματώσιμο από το σύστημα. Αν συναινέσει, πραγματικά θα έχει ενσωματωθεί πριν καν γίνει κυβέρνηση!

Η αποξένωση των αριστερών ψηφοφόρων του θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα εύκολης ενσωμάτωσής του. Χωρίς αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να κατακτήσει την πλειοψηφία που θα του επιτρέψει να σχηματίσει κυβέρνηση, μόνος ή με συμμάχους. Χωρίς αυτούς όμως είναι αδύνατον να ασκήσει προοδευτική διακυβέρνηση – που να διαφέρει έστω και λίγο δηλαδή από αυτή την ακραία μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατά κανένα τρόπο συνειδητοποιήσει το βάθος των προετοιμασιών τόσο του ελληνικού κατεστημένου όσο και της Γερμανίας μέσω της τρόικας προκειμένου να υποδεχτούν από θέση ισχύος μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βυσσοδομούν ΕΕ και ελίτ για να αποτρέψουν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Προετοιμάζονται μεθοδικά γι’ αυτήν.

Δεν την επιθυμούν φυσικά τη νίκη αυτή. Γνωρίζουν όμως ότι δεν μπορούν να την αποτρέψουν. Με τον ρεαλισμό, που πάντα τους διακρίνει, λοιπόν, προετοιμάζουν το περιβάλλον που θα πιέσει ασφυκτικά τον Αλέξη Τσίπρα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ετσι ελπίζουν. Αν έχουν δίκιο ή όχι, μόνο η ζωή θα το αποδείξει. Φυσικά και προτιμούν οι Γερμανοί, αν γίνουν εκλογές και φτιάξει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση αυτή να βρεθεί υπό καθεστώς μνημονίου! Τη μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δέσουν από την αρχή χειροπόδαρα οι Γερμανοί – γι’ αυτό η τρόικα δεν υπογράφει τίποτα τώρα.

Αν βρει τους 180 βουλευτές η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ακόμη καλύτερα για τους Γερμανούς! Βεβαίως και θα προτιμούσαν μια τέτοια εξέλιξη, αφού επί ενάμιση χρόνο ακόμη θα είχαν να κάνουν με την υποτακτική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Επειδή όμως αμφιβάλλουν έντονα αν βρει η κυβέρνηση τους 180, προετοιμάζονται και για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, βέβαιοι ότι και αυτή θα την κάνουν ό,τι θέλουν! Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αμφιβάλλουν ποτέ ότι θα ελέγχουν οποιαδήποτε κυβέρνηση κάθε υποτελούς χώρας.

Αν βγάλουν Πρόεδρο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πράγμα που σημαίνει ότι θα κυβερνήσουν άλλον ενάμιση χρόνο, κανείς δεν ξέρει τι πολιτικό κλίμα θα επικρατεί τον Ιούνιο του 2016. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να περιμένει όλο αυτό το διάστημα, χωρίς καθόλου να είναι βέβαιος ότι τότε θα μπορέσει να νικήσει και να σχηματίσει κυβέρνηση. Από την άλλη, τον Ιούνιο του 2016 πρέπει ΕΕ και ελίτ να προετοιμάζονται και για αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με τελειωμένο το μνημόνιο!

Καθόλου δεν θέλουν μια τέτοια προοπτική. Οχι ότι τους τρομοκρατεί, βέβαια, αλλά ξέρουν ότι θα παιδευτούν πολύ περισσότερο, πιθανότατα, να ενσωματώσουν μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα προτιμούν ομαλή εναλλαγή στην εξουσία με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για τα συμφέροντά τους.

Χωρίς αυτοδυναμία θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν οι βουλευτικές εκλογές γίνουν στα τέλη Φεβρουαρίου ή Μαρτίου. Αν πετύχει η κολοσσιαία επιχείρηση κατασπάραξης των ΑΝΕΛ για να μείνουν εκτός Βουλής, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να κάνει κυβέρνηση με το Ποτάμι, ένα πλήρως μνημονιακό κόμμα. Το τέλειο σενάριο για τους Γερμανούς!

αναδημοσίευση από το «άλλη Αίγινα»

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Συγκλονιστική καταγγελία του αντιπεριφερειαρχη κ. Χατζηπερου και του εγκλειστου βουλευτη Λαγου
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ *

Μας ζώσανε, Νοέμβρη μήνα, τα ….φίδια στην Αίγινα και δεν υπάρχουν αντι-φιδικοί οροί στο Κέντρο Υγείας της Αίγινας. Αυτό διαπίστωσε ο αντιπεριφερειάρχης όταν γρατσουνίστηκε και πήγε στο Κέντρο Υγείας για να του νταντέψουν την πληγή και εξέδωσε Δελτίο Τύπου (Α). Η κατάσταση θεωρείται κρίσιμη αλλά ελεγχόμενη προς το παρόν, γιατί ειδικές δυνάμεις έχουν ασφαλίσει την περίμετρο, μετά την ερώτηση που κατέθεσε στη βουλή, αντιγράφοντας το δελτίο τύπου του Χατζηπέρου, ένα …κανονικό φίδι, ο βουλευτής της Χ.Α. Γιάννης Λαγός (Β). Κάλεσαν ασμένως δε την κεντρική διοίκηση, που ομολογουμένως ανταποκρίθηκε αμέσως, να στείλει με PUMA φορτίο αντι-φιδικών ορών…
Το Puma ήλθε-είδε και απήλθε γιατί δεν είχε που να προσγειωθεί(Γ). Μάταιες οι εκκλήσεις του αντιπεριφερειάρχη προς τον πιλότο… Κατέβα ρε παιδί μου και θα σε πιάσω εγώ, μη φοβάσαι και άλλα τέτοια.
Εγώ και πολλοί άλλοι νοιώσαμε μαλάκες, μα τελείως μαλάκες. Να μας έχουν ζώσει τα φίδια και μεις να διαμαρτυρόμαστε για δευτερεύοντα πράγματα και ευτυχώς που μας άνοιξαν τα μάτια οι άνθρωποι. Κάποιοι για παράδειγμα, που ζούσαμε μέχρι τώρα στον κόσμο μας, – μέχρι που έγινε η Αποκάλυψη του Χατζηπέρου και η συνακόλουθη Ερώτηση του Λαγού για ….φίδια, διαμαρτυρόμαστε γιατί δεν υπάρχει ένα ελικοδρόμιο για έκτακτα περιστατικά και οι άνθρωποι εδώ πάνε σαν το σκυλί στ΄ αμπέλι. Ούτε ένα δημοτικό θαλάσσιο ταξί για ώρα ανάγκης και όποιος πεθαίνει, πρέπει να έχει 400 και ευρώ, για να πάει να πεθάνει με την ησυχία του στο Τζάνειο. Ομοίως διαμαρτυρόμαστε πως σκοπίμως έχει εγκαταλειφθεί στη τύχη του, το Κέντρο Υγείας για να πηγαίνει ο κόσμος σε ιδιώτες ακόμα και για μια απλή ακτινογραφία.

Χτίζονται σιγά-σιγά δομές υγείας έξω από το εθνικό σύστημα υγείας και οι προσφερόμενες υπηρεσίες κοστίζουν ήδη πανάκριβα.

Η συστηματική και οργανωμένη υποβάθμιση του Κέντρου Υγείας με ταυτόχρονη ενίσχυση από την κεντρική εξουσία, τις δημοτικές αρχές και την περιφέρεια ιδιωτικών πρωτοβουλιών (στην ιδιωτική πρωτοβουλία συμπεριλαμβάνεται η Γενική Κλινική της Εκκλησίας που παρανόμως; αυτοπροσδιορίζεται ως Nοσοκομείο), θα καταστήσουν οσονούπω αδύνατη την παροχή ΔΩΡΕΑΝ υπηρεσιών υγείας στον πληθυσμό και θα προσφέρεται μόνο σε όσους έχουν οικονομική άνεση.
Αυτό συμβαίνει ήδη από τώρα. Για παράδειγμα μια ακτινογραφία κοστίζει 15 ευρω ενώ στο κέντρο υγείας δεν θα κόστιζε τίποτα. Κλείνουν το ακτινολογικό του Κέντρου Υγείας και όποιος δεν έχει 15 ευρω, απλά δεν βγάζει ακτινογραφία, εκτός και είναι στα τελευταία του. Ταυτόχρονα τα καινούργια μηχανήματα του Κέντρου σαπίζουν ανενόχλητα. Οδηγοί ασθενοφόρου λείπουνε, γιατροί λείπουνε, νοσηλευτές λείπουνε, φάρμακα και υγειονομικό υλικό λείπουνε, το κέρατό μας το τράγιο λείπει κι αυτό, ο αντι-φιδικός μας μάρανε…
Πέρυσι έγινε μια σύσκεψη στο Κέντρο Υγείας, για να κουβεντιάσουν θέματα του ..νοσοκομείου και ΟΧΙ του κέντρου υγείας. Συμμετείχαν ο Σακκιώτης, ο πολυς Πολυδώρου, ο τότε οδοντίατρος Δντης του Κέντρου Υγείας και ο διοικητής του Τζανείου. Φεύγοντας οι αθεόφοβοι φάγανε και την τούρτα που είχε προσφέρει ασθενής στους νοσηλευτές του Κέντρου Υγείας (Δ).
Αλλά με τέτοιες πολιτικές αντιλήψεις ούτε φίδι στο κόρφο μας, όσους αντι-φιδικούς και να έχει το κέντρο υγείας.
Υπάρχει ελπίδα ;
Υπάρχει! Η ανέξοδη μαγκιά του δημάρχου μας, του Μούρτζη.

Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω
και κάντε τώρα άκρη
να φτύσω το κουκούτσι.

Αντιλυσσικούς στα γρήγορα
όχι για τις αλεπούδες που ρίχνει στα δάση το υπουργείο
για τις αλεπούδες που περπατάνε στα δυο

Νικήτας Παπαϊωάννου

* Στο Δεύτερο Μέρος σχετικά με την ικανοποίηση του κ. Χατζηπερου για την μονάδα αυξημένης φροντίδας (Μ.Α.Φ) της κλινικής της εκκλησίας. Φαίνεται πως πράγματι ενισχύονται οι δομές υγείας στην Αίγινα, με μια μόνο επιφύλαξη. Στην δημιουργία της μονάδας συνέβαλε, κατά δήλωση του ο κ. Σακκιωτης. Και μόνο η αναφορά περί συμβολής του, δημιουργεί ερωτήματα για την ορθή εκτέλεση του έργου και χρειάζονται κάποιες διευκρινήσεις αρμοδίως.
(Α) Δελτίο τύπου περιφερειακής ενότητας νήσων, 11 Νοεμβρίου 2014
http://www.aeginaportal.gr/aftodioikitika/perifereia/14147-perifereiaki-enotita-nison-deltio-typou-episkepsi-tou-antiperifereiarxi-nison-stin-aigina.html

(Β) Χρυσή Αυγή- ερώτηση Γιάννη Λαγού στις 12 Νοεμβρίου 2014
http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/c0d5184d-7550-4265-8e0b-078e1bc7375a/9080318.pdf
(Γ) Τον Δεκέμβριο του 2013, ο τότε αντπεριφερειαρχης Κατσικαρης δήλωνε «αισθάνομαι ανασφάλεια στην Αίγινα για το παιδί του καθενός και για το παιδί το δικό μου» και δεσμεύθηκε για τη χρηματοδότηση από την Περιφέρεια της κατασκευής ελικοδρομίου, για περιπτώσεις επείγουσας διακομιδής
http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/kathimerina/12239-katepeigousa-diakomidi-16xronou-gia-logous-ygeias-xthes-ta-ksimeromata-anyperaspisti-vrethike-i-aigina-gia-mia-akomi-fora.html

(Δ) Κοπή της …τούρτας, στο Κέντρο Υγείας της Αίγινας, 23 Αυγ. 2013

http://aeginalight.gr/article.php?id=30245#.VH1-QdKsUqM

αναδημοσίευση από την Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

Τιμή και δόξα στον πεσόντα Έλληνα αντιφασίστα μαχητή του Ντονιέτσκ!

 αθανάσιος κοσσε 3ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΣΣΕ: ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 18-11-2014 ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΝΤΟΝΙΕΤΣΚ

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

«Με λένε Θανάση, οι φίλοι με φωνάζουν Φάνια, κατάγομαι από την Κριμαία, είμαι Ρωμιός της Αζοφικής και γεννήθηκα στο Ραζντόλνιε, έξω από το Ντονιέτσκ. Έζησα είκοσι χρόνια στην Ελλάδα κι άφησα πίσω μου τη γυναίκα μου την Ελένη, το γιο μου τον Πέτρο και την κόρη μου την Αφροδίτη. Είμαι 49 ετών, ορίστε η ταυτότητά μου. Δεν πρόκειται να γυρίσω στην Ελλάδα μέχρι να νικήσουμε. Σας περιμένω όλους εδώ για να γιορτάσουμε τη νίκη. Οι δικοί μου διαμαρτυρήθηκαν, γκρίνιαξαν, αλλά ήξεραν ότι δεν μπορώ να αλλάξω την απόφασή μου … Τώρα δεν είναι η ώρα για ουδετερότητα. Τώρα πρέπει να χτυπηθούν οι φασίστες κι οι εγκληματίες κατακέφαλα! » – Θ. Κοσσέ, Ιούλιος 2014

Η Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία εκφράζει τα πιο θερμά της συλληπητήρια στην οικογένεια και τους φίλους του αντιφασίστα αγωνιστή Θανάση Κοσσέ. Στην συνέλευση της Καμπάνιας την Τετάρτη 12 Νοέμβρη μιλήσαμε με το Θανάση μέσω σύνδεσης skype. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ο Θανάσης προσπαθούσε μέσα από τη ζωντανή μαρτυρία του να σπάσει το τείχος της σιωπής και της προπαγάνδας που επιβάλλουν τα καθεστωτικά ελληνικά ΜΜΕ για την κατάσταση στην Ουκρανία. Στην τελαυταία μας συνομιλία τον ενημερώσαμε για τις δράσεις της Καμπάνιας που ετοιμάζαμε εν όψει Πολυτεχνείου, ήταν χαρούμενος και μας είπε να στείλουμε όλο το υλικό και θα φρόντιζε να υποτιτλιστεί και να παίξει στην τηλεόραση του Ντονιέτσκ. Τον ρωτούσαμε για το ηθικό του λαού και μας έλεγε ότι είναι αποφασισμένοι και ότι παρά την κούραση δε φοβούνται και θα νικήσουν. Κάναμε σχέδια για τα επόμενα βήματα της Καμπάνιας και επέμενε ότι πρέπει να συνεργαστούμε με τους χιλιάδες έλληνες και ελληνίδες που ζουν στο Ντονμπάς. Η διαδικτυακή σύνδεση δεν ήταν δυστυχώς καλή και ανανεώσαμε το ραντεβού για την επόμενη συνέλευση… Δεν προλάβαμε. Γιατί ο Θανάσης ζούσε κάθε μέρα στο πολεμικό μέτωπο ρισκάροντας τη ζωή του. Και σήμερα θυσιάστηκε στον αγώνα κατά του φασισμού. Απασχολούνταν στην άτυπη υπηρεσία Τύπου και Προπαγάνδας της Διεθνούς Μπριγάδας και τους τελευταίους μήνες είχε ενταχθεί σε λαϊκή πολιτοφυλακή. Νιώθουμε βαθύτατα συγκινημένοι. Προσπαθούμε να συλλέξουμε πληροφορίες για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σκοτώθηκε. Θα επανέλθουμε με επίσημη δημόσια ανακοίνωση της Καμπάνιας. Το παράδειγμά του θα μας εμπνέει για πάντα.

Δόξα και τιμή στον αγωνιστή! Θάνατος στο φασισμό!

Παραθέτουμε δημοσίευμα του δημοσιογράφου Θ. Αυγερινού που συνομίλησε μαζί του το καλοκαίρι απ” όπου προέρχονται και τα πρώτα λόγια του Θανάση που παραθέσαμε στην αρχή.

Μιλάμε με τον Θανάση Κοσσέ, έναν από τους 90 χιλιάδες ομογενείς της Ανατολικής Ουκρανίας. Έχει αφιερωθεί στη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ και της Νοβορωσίας. Είναι χειμαρρώδης και συνεχώς κάνει «άλματα» στην ιστορία, που έχει σπουδάσει κι ας ασχολήθηκε στην Ελλάδα μόνο με αγροτικές εργασίες. Προς το παρόν απασχολείται στην άτυπη υπηρεσία Τύπου και Προπαγάνδας της Διεθνούς Μπριγάδας, στην οποία συμμετέχουν εθελοντές από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία και φυσικά τη Ρωσία.

«Θέλουμε να σταματήσουμε το φασισμό και τα καθάρματα, που κυβερνούν τώρα το Κίεβο και σκοτώνουν πρώτα απ’ όλους τους αμάχους. Είναι πολλά τα θύματα μεταξύ των αθώων πολιτών, που δεν στήριξαν την πολιτική αλλαγή στο Κίεβο και δεν συμμετείχαν στις προεδρικές εκλογές-φαρσοκωμωδία του Μαΐου, αλλά επέλεξαν έναν άλλο δρόμο για τις πόλεις και τα χωριά τους, για τις περιοχές του Ντονμπάς, την ανεξαρτησία από το Κίεβο και την ελευθερία μας. Μας εκδικούνται τώρα κλέβοντας το σιτάρι μας ή καίγοντάς το, για να μας καταδικάσουν στην πείνα. Εδώ το στάρι καίγεται, αλλά κανείς στα δυτικά ΜΜΕ δεν τολμά να πει στ’ αλήθεια τί συμβαίνει. Πώς είναι δυνατόν να χτυπούν με πυροβολικό και αεροπλάνα σπίτια σε χωριά και πόλεις. Στο Ντονιέτσκ ζουν ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Μέχρι προχθές έφυγαν μόνο 70 χιλιάδες προς την κατεύθυνση της Ρωσίας και ειδικά το Ροστόφ, όπου υπάρχει ο μόνος ανοιχτός διάδρομος διαφυγής. Αν σε πιάσουν οι πιστοί στο Κίεβο Ουκρανοί, σε αναγκάζουν να πας φαντάρος, όποια ηλικία κι αν έχεις».

Ο Θανάσης σε κερδίζει λέξη με τη λέξη. Ακόμη κι αν είχες απορίες πώς ένας άνθρωπος αφήνει το σπίτι και την ησυχία του για να μπει στη φωτιά ενός εμφυλίου πολέμου, για τον οποίον αναγκαστικά ακούγονται τα πιο αντιφατικά πράγματα.

«Ήρθα στην Ουκρανία το καλοκαίρι του 2013 για να δω τη μητέρα μου. Πέρασαν οι μήνες και μετά δεν μπορούσα να φύγω. Δεν το σήκωνε η καρδιά μου. Φούντωσε η πολιτική κρίση και κατέλαβαν την εξουσία αυτοί, που είχαν κυνηγηθεί από τους πατεράδες και τους παππούδες μας. Δεν ζητάμε τίποτα, παρά μόνο να ακουστεί η αλήθεια. Αυτό πίστεψα ότι θα γινόταν, γι’ αυτό και έγραψα στη ρωσόφωνη εφημερίδα της Αθήνας «Ομόνοια». Έπεσα από τα σύννεφα όταν η αρχισυντάκτριά της, μου απάντησε ότι η εφημερίδα είναι κυρίως πολιτιστική και δεν μπορεί να εμπλακεί σε πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Αν είναι δυνατόν! Είναι μια εφημερίδα, που διάβαζα. Σκοτώνονται άδικα άνθρωποι και δεν δέχθηκαν ούτε καν να δημοσιεύσουν την άποψή μου. Ας έλεγαν ό,τι άλλο ήθελαν. Ας προσκαλούσαν να γράψει οποιοσδήποτε. Εγώ όμως ειμαι εδώ και βλέπω την ιστορία να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου. Το ίδιο κάνει και η Μαργαρίτα από την Γερμανία, που ήρθε με σκοπό να συμφιλιώσει τους ορθόδοξους αδελφούς της. Ο πόλεμος και η εθνοκάθαρση δεν μπορεί ποτέ να είναι η λύση και μάλιστα να ονομάζουν αυτό το πράγμα δημοκρατία και ευρωπαϊκή πρόοδο. Είναι άδικο αυτό, πρώτα απ’ όλα για τους ίδιους τους Ευρωπαίους».

Οι στιγμές, που περνούν οι αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας είναι δραματικές. Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν περικυκλώσει το Ντονιέτσκ και το Λουγκάνσκ και σφίγγουν διαρκώς τον κλοιό γύρω τους. Γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, όσοι προλαβαίνουν, τρέχουν να σωθούν. Πολλοί από αυτούς προς την ιστορική πατρίδα του Θ.Κοσσέ, την Κριμαία.

«Δεν έχω αυταπάτες. Καταλαβαίνω ότι στο κύμα της εξέγερσης ανεβαίνουν και ανθρωπάκια, που θέλουν να καταλάβουν θέσεις κι αξιώματα. Αλλά αυτό δεν είναι επαρκής λόγος για να τηρήσεις ουδέτερη στάση. Γι’ αυτό και τις επόμενες μέρες μπορεί να αφήσω λίγο στην άκρη τη «δημοσιογραφική» δουλειά και να πιάσω το όπλο. Ζήτησα και με πήραν στις στρατιωτικές μονάδες της Δημοκρατίας μας, που είναι υπό διαμόρφωση. Τώρα δεν είναι η ώρα για ουδετερότητα. Τώρα πρέπει να χτυπηθούν οι φασίστες κι οι εγκληματίες κατακέφαλα!»

Ακολουθούν δύο tweets του Θ. Αυγερινού. Το πρώτο είναι από τις 27 Αυγούστου τη στιγμή της νικηφόρας προέλασης των λαϊκών πολιτοφυλακών.

αθανάσιος κοσσέ 2

Το δεύτερο είναι δυστυχώς σημερινό και επιβεβαιώνει την τραγική είδηση:

αθανάσιος κοσσέ

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Δολοφονία Έλληνα δημοσιογράφου απ” τον ουκρανικό στρατό στο αεροδρόμιο του Ντονιέτσκ!

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε η είδηση για τον θάνατο του Έλληνα δημοσιογράφου Αθανασίου Κοσσέ από τον ουκρανικό στρατό, στις 18/11, στο αεροδρόμιο του Ντονιέτσκ. Ο «Φάνια» που έχει ανήλικο παιδί στην Ελλάδα, και επί τέσσερις μήνες κάλυπτε τα γεγονότα στην Ανατολική Ουκρανία ήταν ένα ακόμα θύμα της φασιστικής πολεμικής μηχανής που έχουν στήσει ΗΠΑ-ΕΕ κι ουκρανικό καθεστώς.
Μέλημα του «Φάνια» ήταν να συλλέξει υλικό για να εκδώσει τη Λευκή Βίβλο με τα εγκλήματα του ουκρανικού στρατού.

2593099ca49786a9926aa95dc7f52dbd_L
Υπενθυμίζουμε ότι ο Αθανάσιος Κοσσέ, δεν είναι ο πρώτος δημοσιογράφος που πέφτει νεκρός από πυρά του ουκρανικού στρατού και των φασιστικών ταγμάτων που δρουν στο πλάι του. Τουλάχιστον τέσσερις δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί και αρκετοί περισσότεροι τραυματιστεί με υπαιτιότητα του ουκρανικού καθεστώτος.
Είμαστε περίεργοι για το ποια θα είναι η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Θα υπάρξει τέτοια; Θα πουν «τα “θελε και τα “παθε»; Θα υπερασπιστούν τους δολοφόνους του Ποροσένκο, όπως υπερασπίζονται τα δολοφονικά ΜΑΤ που χτυπούν άοπλους νέους φοιτητές;
Σε κάθε περίπτωση το αίμα κυλάει στα χέρια του υπουργού εξωτερικών, του πρώτου πολιτικού που έσφιξε το χέρι του Προέδρου της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο.

Ο «Φάνια» -και κάθε ένας που πεθαίνει αντιστεκόμενος στον φασισμό- θα ζει για πάντα στις καρδιές μας!

Κάτω η Χούντα του Κιέβου!
Νίκη στην αντίσταση του Ντονμπάς!
Οι λαοί θα νικήσουν!

Μεταφράζουμε και αναδημοσιεύουμε μια σειρά ποιημάτων του Xu Lizhi, του τελευταίου εργάτη που αυτοκτόνησε στην Κίνα λόγω των συνθηκών εργασίας, όχι μόνο στο εργοστάσιο, αλλά γενικά στη κοινωνία, που έχει μετατραπεί σε μια απέραντη γραμμή συναρμολόγησης. ποίηση από τα εργοστάσια της Κίνας. Τα ποιήματα ενός αυτόχειρα εργάτη. Η ποίηση σε συνθήκες πραγματικής υπαγωγής.

κατάπια ένα φεγγάρι φτιαγμένο από σίδερο

12389_10106000968158594_1419283603_n

Μετάφραση, εισαγωγή – A ruthless critique.

Μεταφράζουμε και αναδημοσιεύουμε μια σειρά ποιημάτων του Xu Lizhi, του τελευταίου εργάτη που αυτοκτόνησε στην Κίνα λόγω των συνθηκών εργασίας, όχι μόνο στο εργοστάσιο, αλλά γενικά στη κοινωνία, που έχει μετατραπεί σε μια απέραντη γραμμή συναρμολόγησης. Τα ποιήματα του απλά, περιγραφικά, γεμάτα από αυτήν την άρνηση, που τόσο ποθεί να ελευθερωθεί από το κεφάλαιο, που θέλει, εμφανώς και χωρίς αμφιβολίες να στραφεί ενάντια σε αυτό που έχει απογίνει. Μια σειρά λέξεων βγαλμένη από τις γραμμές συναρμολόγησης του παγκόσμιου καπιταλισμού, δείχνει με τρόπο άμεσο, την αλλοτρίωση και τους φετιχισμούς, το τι σκέφτονται οι άνθρωποι που έφτιαξαν τον υπολογιστή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Αυτή είναι η αρνητική ποίηση σε συνθήκες πραγματικής υπαγωγής. Και πόσο “βλάσφημο” και αντιφατικό είναι άραγε από πλευράς μας, να ονομάζουμε κατ’ αυτό τον τρόπο τη ποίηση του, που το μόνο που ήθελε είναι να ξεφύγει ακριβώς από αυτή την υπαγωγή, που ήταν ταυτόχρονα άρνηση στην υπαγωγή, μια ασφυξία στην εργασία ως υπαρκτή συνθήκη και ταυτόχρονα, ο όλος ο κόσμος κάθε λέξης. Ελπίζουμε, η προσπάθεια να μεταδώσουμε τη ποίηση του, και ότι αυτή φέρει μέσα της στο ελληνικό κοινό,καθώς και να την βάλουμε στο συγκείμενο που της αναλογεί, την άρνηση του κεφαλαίου, να είναι άξιο αντίβαρο της “βλασφημίας” μας.

Σημείωση του Μεταφραστή στα Αγγλικά: Τα παρακάτω ποιήματα του Xu είναι ένα δείγμα απλά των καλύτερων δουλειών του, σε αρχική μετάφραση από φίλους του Nao project. Τα ποιήματα είναι της περιόδου 2011-2014. Μέσα σε αυτά περιλαμβάνεται και το πρώτο του ποίημα. Με τη μετάφραση αυτών των ποιημάτων, θέλουμε να κρατήσουμε τη μνήμη του Xu ζωντανή,και να εγείρουμε να την προσοχή στο ζήτημα των σκληρών συνθηκών εργασίας στην Κίνα, για τους εργάτες που είναι εσωτερικοί μετανάστες από την επαρχεία (μεταξύ αυτών και στην Foxconn όπου και ο Xu εργαζόταν) Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν αλλάξει παρά το γεγονός των 18 αποπειρών αυτοκτονίας στο εργοστάσιο το 2010, που είχαν σαν αποτέλεσμα 14 εργάτες νεκρούς. Κόσμος εκ των έσω αναφέρει ότι τα περιστατικά μειώθηκαν αισθητά (κυρίως λόγω του ότι η διοίκηση έβαλε δίχτυα γύρω από το εργοστάσιο με σκοπό να αποτρέπει τους εργάτες να πηδούν αλλά και γιατί αυξήθηκαν οι εργατικές αντιστάσεις), παρόλα αυτά, αυτοκτονίες συνεχίζουν, όπως αυτή του Xu Lizhi, τουλάχιστον ακόμα 8 τέτοια περιστατικά έχουν αναφερθεί στα ΜΜΕ από το 2010, αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι πολλά περιστατικά απλά δεν καταγράφονται. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον, οι εργάτες στη Foxconn αλλά και αλλού, θα καταφέρουν να βρουν τρόπους να ξεπεράσουν αυτές τις τακτικές των επιχειρήσεων, όπως την στρατιωτική πειθαρχία και τη συνεχή επιτήρηση, και να βρουν ένα συλλογικό τρόπο να ξεφύγουν από το καπιταλιστικό κόσμο του θανάτου σε έναν κόσμο που να αξίζει να ζεις.

Λίγα λόγια για τον Xu Lizhi.

Το 2010, Xu Lizhi πήγε να δουλέψει από το πατρικό του σπίτι στη Jieyang, Guangdong στο εργοστάσιο της Foxconn [εργοστάσιο ηλεκτρονικών συσκευών στο Shenzhen],και συγκεκριμένα εργαζόταν στη γραμμή συναρμολόγησης. Από το 2012 μέχρι το Φεβρουάριο του 2014, πάνω από 30 γραπτά του, δημοσιεύτηκαν στην εσωτερική εφημερίδα της Foxconn “Foxconn People” (富士康人),όπως ποιήματα, δοκίμια,κριτικές ταινιών, και σχολιασμούς της επικαιρότητας. Ο Xu πόσταρε τους τίτλους των γραπτών του σε ένα ποστ στο blog του με τίτλο “Η ωρίμανση μου μέσα από μια εφημερίδα” δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του για την ευκαιρία που του δόθηκε να ασχοληθεί με τις φιλολογικές του ανησυχίες. Την πρώτη φορά που ο φίλος του, ο Zheng (ψευδώνυμο) διάβασε την ποίηση του Xu, εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι ήταν τόσο ταλαντούχος. Από τότε ο Zheng πάντα κοιτούσε τα ποιήματα στην εφημερίδα.Ο Zheng πίστευε ότι ο Xu ήταν ένα ντροπαλό άτομο γενικά, “λιγομίλητος αλλά όχι σιωπηλός” Ο Xu υποστήριζε ανοιχτά τις πεποιθήσεις του, αλλά ήταν μοναχικός.”Όταν ο Zheng έμαθε για την αυτοκτονία του Xu πέρασε όλη την εβδομάδα αργίας της επετείου της εθνικής ημέρας της Κίνας μέσα στο σπίτι του θρηνώντας.

Μετατρέποντας τα αισθήματα σε ποιήματα: φοβόταν ότι θα διαβαστούν από την οικογένεια του

Τα περισσότερα από τα ποιήματα του Xu είναι περιγραφές της γραμμής παραγωγής. Στο ποίημα “Εργαστήριο, η νιότη μου φυλακίστηκε εδώ,” περιέγραφε τις συνθήκες εργασίας και ζωής του: “πέρα από τη γραμμή παραγωγής,δεκάδες χιλιάδες εργάτες[dagongzhe]παρατάσσονται σαν λέξεις στο χαρτί, η μία πίσω απ’ την άλλη/ “Πιο γρήγορα! Πιο γρήγορα!”/ Καθώς στέκεται ανάμεσα τους, ακούω τον επιστάτη που γαβγίζει.” Ένοιωθε ότι “Με το που έμπαινε στο εργαστήριο/ η μόνη επιλογή είναι η υποταγή,” και ότι η νιότη του άδοξα και ψυχρά ξεγλιστρούσε και χανόταν, έτσι ώστε το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι “Να την βλέπει να ξεθωριάζει μέρα και νύχτα/ Συμπιεσμένη, γυαλισμένη, φορμαρισμένη /ανάμεσα από ανάξιες αμοιβές, τους υποτιθέμενους μισθούς”.

Στην αρχή, ο Xu Lizhi δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην συνεχή αλλαγή μεταξύ πρωινής και βραδινής βάρδιας. Σε ένα άλλο ποιήμα, περιέγραψε τον εαυτό του στη γραμμή παραγωγής ως “στεκούμενος ίσιος σαν σίδερο,τα χέρια μου σαν να πετάω,” “πόσες νύχτες και πόσες ημέρες/ καθώς καθόμουν έτσι, κοιμήθηκα όρθιος;” περιέγραφε την δουλειά του ως εξουθενωτική, “Κυλάνε μέσα στις φλέβες μου, φτάνοντας τελικά στην άκρη του στυλό/ ριζώνουν στα χαρτιά/ αυτές τις λέξεις μπορούν να τις διαβάσουν μόνο οι μετανάστες εργάτες.” Ο Xu είχε δηλώσει ότι δεν έδειξε ποτέ την ποίηση του στους γονείς και τους συγγενείς του καθώς είναι κάτι που αντικατοπτρίζει πόνο, και δεν ήθελε να τους το δουν

Αποτυχημένες προσπάθειες να πιάσει δουλειά σχετιζόμενη με βιβλία.

Παρόλο που ο Xu έζησε στο Shenzhen για μερικά χρόνια μόνο, ήταν βαθιά ταυτισμένος με τη πόλη. “όλοι εύχονται να ριζώσουν στη πόλη για πάντα,” εξηγούσε,αλλά οι περισσότεροι μετανάστες εργάτες [dagong] ποιητές, γράφουν για μερικά χρόνια, και μετά φεύγουν από τη πόλη και πάνε πίσω στις πατρίδες τους όπου παντρεύονται και κάνουν παιδιά. Ο Xu έλπιζε να μην έχει τέτοια μοίρα. Προσπάθησε να στήσει ένα πάγκο μαζί με ένα φίλο του στο δρόμο, αλλά απέτυχε. Επίσης προσπάθησε να μεταφερθεί από τη γραμμή συνερμολόγησης στα logistics όπου θα είχε μεγαλύτερη ελευθερία αλλά δεν τα κατάφερε επίσης. Κατανοούσε ότι πολύ λίγοι ποιητές μπορούν να γλιτώσουν “Πρέπει να αγωνιζόμαστε διαρκώς για την επιβίωση μας, είναι πολύ δύσκολο να πας πέρα από αυτό”. Το Φεβρουάριο του 2014, ο Xu παραιτήθηκε από τη δουλειά του στη Foxconn και μετακόμισε στο, Jiangsu. Ο φίλος του, εξήγησε ότι η κοπέλα του Xu δούλευε εκεί, και γιαυτό ήθελε να πάει εκεί αλλά τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά. Είπε στον Zheng ότι είχε πρόβλημα και δυσκολευόταν να βρει δουλειά, αλλά δεν μπήκε σε λεπτομέρειες.

Έξι μήνες μετά, μετακόμισε πίσω στο Shenzhen. Σε μια άλλη συνέντευξη, ο Xu είπε ότι αγαπά αυτή τη πόλη,και ότι του άρεσε να πηγαίνει πολύ στη κεντρική αγορά βιβλίου της πόλης και στη δημόσια βιβλιοθήκη.Αν ήταν να γυρνούσε στο πατρικό του [στο Jieyang], υπήρχαν μόνο μικρά βιβλιοπωλεία “και κάθε φορά που προσπάθησα να παραγγείλω βιβλία online δεν ερχόντουσαν σε τόσο απομακρυσμένη τοποθεσία” Λόγω της αγάπης του για τα βιβλία, η πρώτη αίτηση για δουλειά που έκανε στη πόλη ήταν  στη κεντρική αγορά βιβλίου. Ο Zheng θυμάται ότι ο Xu του είχε πει, όταν δούλευε στο εργοστάσιο, ότι το όνειρο του ήταν να γίνει βιβλιοθηκάριος. Δυστυχώς δεν του έδωσαν τη δουλειά και ο Zheng πιστεύει ότι αυτή ήταν μια από τις μεγάλες απογοητεύσεις. Δύο χρόνια νωρίτερα ο , Xu έκανε αίτηση για την εσωτερική βιβλιοθήκη της Foxconn για τους εργαζόμενους, καθώς είχαν για ένα διάστημα ανοίξει οι αιτήσεις, αλλά τελικά τον απέρριψαν. {…}

Γυρνώντας στο εργοστάσιο μια μέρα πριν το περιστατικό.

Ο Xu είχε ξεμείνει από χρήματα, οπότε μετά από όλες αυτές τις αναποδιές, γύρισε ξανά στο Foxconn, ξεκινώντας να εργάζεται στις 29 Σεπτεμβρίου του 2014, στο ίδιο εργαστήριο που δούλευε και πριν. Αυτό θα ήταν ένα νέο ξεκίνημα αλλά τελικά δεν ήταν. Το ίδιο απόγευμα ανέφερε στον Zheng μέσω online chat ότι κάποιος του βρήκε δουλειά κάπου αλλού, οπότε ίσως αφήσει το εργοστάσιο ξανά, αλλά ο φίλος του ο Zheng δεν έδωσε σημασία καθώς υπέθεσε ότι δεν θα έφευγε πολύ σύντομα καθώς μόλις είχε επιστρέψει.Την επόμενη φορά που ο Zheng έμαθε νέα για τον Xu ήταν δύο μέρες αργότερα,όταν ο κόσμος άρχισε να συζητά για την αυτοκτονία του Xu μέσω του WeChat.Ο Zheng δεν μπορούσε να το πιστέψει: “Είχαμε μιλήσει πριν δυο μέρες” Αργότερα ο Zheng έμαθε ότι ο Xu αυτοκτόνησε αφού μίλησαν το ίδιο βράδυ τα ξημερώματα και όχι δυο μέρες μετά όπως είπαν τα ΜΜΕ.

Διαδίδοντας φήμες ότι ο Xu ήταν ορφανός

Αν και είχαν περάσει 10 μέρες από την αυτοκτονία, όταν αναφέρεται το περιστατικό, ο Zheng ακόμα δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα του. Πιστεύει ότι η αυτοκτονία του Xu οφείλεται σε εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. τόσο οι συνεχείς απογοητεύσεις αλλά και ο ίδιος του ο χαρακτήρας έπαιξαν ρόλο. Μετά το θάνατο του,μερικές νεκρολογίες έλεγαν ότι όταν ήταν μικρό παιδί είχε μείνει ορφανός, και ζούσε στους αγνοημένος από τους πάντες μέχρι που μια φτωχή γυναίκα τον υιοθέτησε και τον μεγάλωσε. Αυτή η γυναίκα πέθανε πριν μερικά χρόνια αφήνοντας τον μόνο στο κόσμο. Ο Zheng διέψευσε τις φήμες λέγοντας ότι ο Xu στα γραπτά του αναφέρει συχνά τη μητέρα του και το πόσο του λείπει η πατρίδα του. Το δεύτερο του ποίημα που δημοσιεύτηκε στη Foxconn People για παράδειγμα, λεγόταν “καλοκαιρινός νόστος.” Η ποίηση του Xu είναι ψυχρή και σκεπτική, αντικατοπτρίζοντας μια ζωή γεμάτη μιζέρια. Τα ποιήματα του είναι ένα νήμα από τη μυρωδιά του θανάτου. Έτσι και αλλιώς είχε προβάρει το θάνατο εκατοντάδες φορές στα γραπτά του, η τελευταία του πράξη ήταν απλά λίγο πέρα απ’ τα όρια.

《冲突》
“Σύγκρουση”

他们都说
Όλοι τους λένε

我是个话很少的孩子
ότι είμαι άνθρωπος των λίγων λέξεων

对此我并不否认
Αυτό δεν το αρνούμαι

实际上
Αλλά για την ακρίβεια

我说与不说
είτε μιλάω είτε όχι

都会跟这个社会
με αυτή τη κοινωνία θα είμαι πάντα

发生冲突
σε σύγκρουση

– 7 Ιουνίου 2013

《我就那样站着入睡》
αποκοιμιέμαι, μόνο και μόνο που στέκομαι έτσι”

眼前的纸张微微发黄
το χαρτί μπροστά στα από τα μάτια μου, φαίνεται κίτρινο

我用钢笔在上面凿下深浅不一的黑-με το μεταλλικό στυλό μου, το σμιλεύω με ένα άνισο μαύρο

里面盛满打工的词汇
γεμάτο με λέξεις της εργασίας

车间,流水线,机台,上岗证,加班,薪水……
εργαστήριο, γραμμή συναρμολόγησης, μηχανή, κάρτα εργάτη, υπερωρία,μισθός…

我被它们治得服服贴贴
με έχουν εκπαιδεύσει να είμαι υπάκουος

我不会呐喊,不会反抗
Να μην ξέρω πως να φωνάζω ή να επαναστατώ.

不会控诉,不会埋怨
πως να παραπονιέμαι ή να απαξιώνω

只默默地承受着疲惫
απλά να υποφέρω σιωπηλά την εξάντληση

驻足时光之初
όταν πρωτοπάτησα σε αυτό το μέρος

我只盼望每月十号那张灰色的薪资单
έλπιζα μόνο για αυτή τη γκρι επιταγή στις 10 κάθε μήνα

赐我以迟到的安慰
για να μου προσφέρει την αργοπορημένη παρηγοριά

为此我必须磨去棱角,磨去语言
γιαυτό χρειάστηκε να απαλείψω τις γωνίες μου, να στρογγυλέψω τις λέξεις μου.

拒绝旷工,拒绝病假,拒绝事假
Μου αρνούνταν να χαζεύω , να αρρωστήσω και να πάρω άδεια ,μου αρνούνταν να φύγω για προσωπικούς λόγους

拒绝迟到,拒绝早退
Μου αρνούνταν να έρθω αργά, ή να φύγω νωρίς

流水线旁我站立如铁,双手如飞
Στη γραμμή παραγωγής στέκομαι σαν σίδερο, κάνω τα χέρια μου σαν να πετάω,

多少白天,多少黑夜
πόσες νύχτες, πόσες μέρες

我就那样,站着入睡
έτσι όπως ήμουν κοιμήθηκα όρθιος;

– 20 Αυγούστου 2011

《一颗螺丝掉在地上》
“Μια βίδα έπεσε στο πάτωμα”

一颗螺丝掉在地上
Μια βίδα έπεσε στο πάτωμα

在这个加班的夜晚
σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα της υπερωρίας

垂直降落,轻轻一响
κάθετα κουμπώνοντας, και ελαφρά πιέζοντας

不会引起任何人的注意
δεν θα τραβήξω κανενός τη προσοχή

就像在此之前
όπως ακριβώς τη προηγούμενη φορά

某个相同的夜晚
σε μια νύχτα σαν αυτή

有个人掉在地上
όταν κάποιος βυθίστηκε στο έδαφος

– 9 Ιανουαρίου 2014

《谶言一种》
“ένα είδος προφητείας”

村里的老人都说
Οι γέροι χωριάτες λένε

我跟我爷爷年轻时很像
ότι μοιάζω στον παππού μου στη νιότη του

刚开始我不以为然
δεν το είχα καταλάβει

后来经他们一再提起
αλλά ακούγοντας τους ξανά και ξανά

我就深信不疑了
με έπεισαν

我跟我爷爷
ο παππούς μου και εγώ, μοιραζόμαστε κοινές

不仅外貌越看越像
εκφράσεις του προσώπου

就连脾性和爱好
τον ίδιο χαρακτήρα, τις ίδιες συνήθειες

也像同一个娘胎里出来的
σχεδόν σαν να βγήκαμε από την ίδια μήτρα

比如我爷爷外号竹竿
του έδωσαν το παρατσούκλι “καλάμι μπαμπού”

我外号衣架
και εμένα, “αυτός που του κρέμονται τα ρούχα”

我爷爷经常忍气吞声
συχνά έκρυβε τα συναισθήματα του

我经常唯唯诺诺
εγώ είμαι συχνά δουλοπρεπής

我爷爷喜欢猜谜
του άρεσε να λύνει γρίφους

我喜欢预言
εμένα μου αρέσουν τα προμηνύματα

1943年秋,鬼子进
την άνοιξη του 1943,οι Ιάπωνες διάβολοι εισέβαλαν

我爷爷被活活烧死
και τον έκαψαν ζωντανό

享年23
στα 23 του

我今年23
Αυτή τη χρονιά γίνομαι 23.

– 18 Ιουνίου 2013

《最后的墓地》
“το τελευταίο νεκροταφείο”

机台的鸣叫也打着瞌睡
ακόμα και η μηχανή μισοκοιμάται

密封的车间贮藏疾病的铁
σφραγισμένα εργαστήρια με απόθεμα άρρωστου σιδήρου

薪资隐藏在窗帘后面
Μισθοί κρυμμένοι πίσω από κουρτίνες

仿似年轻打工者深埋于心底的爱情
Σαν την αγάπη που οι νέοι εργάτες θάβουν στον πυθμένα της καρδιάς τους

没有时间开口,情感徒留灰尘
χωρίς χρόνο για έκφραση,το συναίσθημα καταρρέει μες τη σκόνη

他们有着铁打的胃
έχουν στομάχια σφυρηλατημένα από σίδερο

盛满浓稠的硫酸,硝酸
Γεμάτα από πηχτό οξύ, θειικό και νιτρικό

工业向他们收缴来不及流出的泪
Η βιομηχανία αρπάζει τα δάκρυα τους, πριν αυτά πέσουν στο χώμα

时辰走过,他们清醒全无
ο χρόνος περνάει, τα κεφάλια τους χάνονται στην ομίχλη

产量压低了年龄,疼痛在日夜加班
το αποτέλεσμα ζυγιάζει τα χρόνια τους, ο πόνος δουλεύει υπερωρίες

还未老去的头晕潜伏生命
Στις ζωές τους, η ζαλάδα πριν την εποχή τους, λανθάνουσα

皮肤被治具强迫褪去
το καλούπι κάνει το δέρμα να σχίζεται

顺手镀上一层铝合金
και όταν είναι έτσι, εμφανίζονται στρώσεις από κράματα αλουμινίου

有人还在坚持着,有人含病离去
κάποιο εξακολουθούν να το υπομένουν, ενώ άλλοι απλά έφυγαν άρρωστοι

我在他们中间打盹,留守青春的
μισοκοιμάμαι ανάμεσα τους, φρουρώντας

最后一块墓地
το τελευταίο νεκροταφείο της νιότης μας

– 21 Δεκέμβριος 2011

《我一生中的路还远远没有走完》
“Το ταξίδι της ζωής μου έχει ακόμα πολύ για να ολοκληρωθεί”

这是谁都没有料到的
αυτό κανείς δεν το περίμενε

我一生中的路
το ταξίδι της ζωής μου

还远远没有走完
έχει ακόμα πολύ για να τελειώσει

就要倒在半路上了
αλλά τώρα έχει κολλήσει κάπου στα μισά

类似的困境
δεν είναι ότι παρόμοιες δυσκολίες

以前也不是没有
δεν υπήρχαν πριν

只是都不像这次
αλλά δεν ερχόντουσαν τόσο αναπάντεχα

来得这么突然
τόσο ξαφνικά

这么凶猛
Ως άγριος

一再地挣扎
επαναλαμβανόμενος αγώνας

竟全是徒劳
αλλά όλα είναι μάταια

我比谁都渴望站起来
θέλω να ορθώσω το ανάστημα μου περισσότερο από κάθε άλλον

可是我的腿不答应
αλλά τα πόδια μου δεν συνεργάζονται

我的胃不答应
το στομάχι μου δεν συνεργάζεται

我全身的骨头都不答应
όλα μου τα κόκαλα δεν συνεργάζονται

我只能这样平躺着
μπορώ απλά να κάτσω ξαπλωμένος

在黑暗里一次次地发出
μέσα σε αυτό το σκοτάδι, και να στέλνω έξω

无声的求救信号
ένα σιωπηλό σήμα απόγνωσης, ξανά και ξανά

再一次次地听到
μόνο για να ακούω ξανά και ξανά

绝望的回响
την ηχώ της απόγνωσης

– 13 Ιουλίου 2014

《我咽下一枚铁做的月亮》
“Κατάπια ένα φεγγάρι φτιαγμένο από σίδερο”

我咽下一枚铁做的月亮
Κατάπια ένα φεγγάρι φτιαγμένο από σίδερο

他们把它叫做螺丝
αναφέρονται σε αυτό ως το “καρφί”

我咽下这工业的废水,失业的订单
κατάπια όλα τα βιομηχανικά λύματα, έφαγα όλα τα έγγραφα ανεργίας

那些低于机台的青春早早夭亡
η νιότη σταμάτησε στις μηχανές, που πεθαίνουν πριν την ώρα τους

我咽下奔波,咽下流离失所
κατάπια τη σφυρίχτρα και το μεγάφωνο

咽下人行天桥,咽下长满水锈的生活
κατάπια τις γέφυρες πεζών, μιας ζωής που καλύπτεται στη σκουριά

我再咽不下了
δεν μπορώ να καταπιώ άλλα

所有我曾经咽下的现在都从喉咙汹涌而出
όλα όσα κατάπια πλέον ανεβαίνουν στο λαιμό μου

在祖国的领土上铺成一首
και ξεχύνονται στη γη των προγόνων μου

耻辱的诗
με τη μορφή βλάσφημου ποιήματος

– 19 Δεκεμβρίου 2013

《出租屋》
“Νοικιασμένο δωμάτιο”

十平米左右的空间
ένας χώρος 10 τετραγωνικά μέτρα

局促,潮湿,终年不见天日
στενό και υγρό, χωρίς φως του ήλιου όλο το χρόνο

我在这里吃饭,睡觉,拉屎,思考
εδώ τρώω, κοιμάμαι, χέζω και σκέφτομαι

咳嗽,偏头痛,生老,病不死
βήχω, εδώ έχω τους πονοκεφάλους μου, εδώ γερνάω, αρρωσταίνω αλλά αποτυγχάνω να πεθάνω

昏黄的灯光下我一再发呆,傻笑
κάτω από το νυσταλέο κίτρινο φως, κοιτάζω, χασκογελάω σαν χαζός

来回踱步,低声唱歌,阅读,写诗
κουνιέμαι μπρος πίσω, τραγουδάω ελαφρά,διαβάζω, γράφω ποιήματα

每当我打开窗户或者柴门
κάθε φορά που ανοίγω ένα παράθυρο ή τραβάω το παραβάν

我都像一位死者
μοιάζω με νεκρό

把棺材盖,缓缓推开
που αργά ανοίγει τη κάσα από το φέρετρο.

– 2 Δεκεμβρίου 2013

《我弥留之际》
“Στο νεκροκρέβατο μου”

我想再看一眼大海,目睹我半生的泪水有多汪洋
θέλω να δω ακόμα μια φορά τον ωκεανό, ιδού η απεραντοσύνη των δακρύων μισής ζωής

我想再爬一爬高高的山头,试着把丢失的灵魂喊回来
θέλω να ανέβω ακόμα ένα βουνό,να φωνάξω πίσω τη ψυχή που έχασα

我还想摸一摸天空,碰一碰那抹轻轻的蓝
θέλω να αγγίξω τον ουρανό, να νιώσω το ελαφρύ του γαλάζιο

可是这些我都办不到了,我就要离开这个世界了
αλλά δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα από όλα αυτά οπότε αφήνω αυτό το κόσμο

所有听说过我的人们啊
όποιος με ξέρει

不必为我的离开感到惊讶
δεν θα ξαφνιαστεί που φεύγω

更不必叹息,或者悲伤
ακόμα λιγότερο, δεν θα πρέπει να θρηνήσετε

我来时很好,去时,也很好

ήμουν μια χαρά όταν ήρθα και μια χαρά όταν έφυγα

30 Σεπτεμβρίου 2014-γράμμα αυτοκτονίας

《惊闻90后青工诗人许立志坠楼有感》
“Περί των νέων της αυτοκτονίας του Xu Lizhi”
του Zhou Qizao (周启早), εργάτη της Foxconn

每一个生命的消失
το χάσιμο μια ζωής

都是另一个我的离去
είναι ο θάνατος ακόμα ενός σαν εμένα

又一枚螺丝松动
ακόμα μια βίδα χαλαρώνει

又一位打工兄弟坠楼
ακόμα ένας εργάτης μετανάστης, αδερφός, πηδά

你替我死去
πεθαίνεις στη θέση μου

我替你继续写诗
και εγώ γράφω ποίηματα στη θέση σου

顺便拧紧螺丝
και καθώς το κάνω, σφίγγοντας τις βίδες πιο πολύ

今天是祖国六十五岁的生日
Σήμερα είναι τα 65α γενέθλια του έθνους μας

举国欢庆
ευχόμαστε στη χώρα χαρούμενες γιορτές

二十四岁的你立在灰色的镜框里微微含笑
ακόμα ένας 24 χρόνος “εσύ” στέκεται σε μια γκρίζα κορνίζα, χαμογελώντας ελαφρά

秋风秋雨
άνεμοι της άνοιξης και της άνοιξης βροχές

白发苍苍的父亲捧着你黑色的骨灰盒趔趄还乡
ένας ασπρομάλλης πατέρας κρατώντας το μαύρο δοχείο με τις στάχτες, κάποιου σαν εσένα, παραπατάει στο σπίτι

– 1 Οκτωβρίου 2014