για το νερό

αναδημοσίευση από την “εφημερίδα των Συντακτών”

Ανακρίσεις για το νερό

Διώξεις σε Βόλο και Πήλιο πολιτών που αντιδρούν στο ξεπούλημα πόσιμων και αρδευτικών υδάτων.

Της Νέλλης Ψαρρού

Η σταθερή μεθοδολογία που εφαρμόζει η κυβέρνηση εναντίον οποιουδήποτε αντιστέκεται στα σχέδια ξεπουλήματος γης και νερού άρχισε να εφαρμόζεται και στον Βόλο. Ετσι, από τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου καλούνται στον ανακριτή άτομα για δολιοφθορές στις δεξαμενές πόσιμου νερού στα χωριά και στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις της ΔΕΥΑΜΒ, καθώς και για έκθεση σε κίνδυνο της υγείας πολιτών.

Οι ανακρίσεις αφορούν τα περιστατικά από το 2012 μέχρι σήμερα, όπου σύσσωμοι οι κάτοικοι των χωριών, μέσα από μαζικές λαϊκές συνελεύσεις αποφάσισαν ομόφωνα να απομακρύνουν τους χλωριωτές από τις δεξαμενές ύδρευσης των χωριών και να μην παραδώσουν στοιχεία στη ΔΕΥΑΜΒ σχετικά με τις καλλιέργειές τους και τα νερά στα χωράφια τους. Οι πολίτες αντιδρούν με αυτούς τους τρόπους στην υποβάθμιση της ποιότητας του νερού τους, καθώς και στην επερχόμενη ιδιωτικοποίηση που, όπως εκτιμούν, ήδη μεθοδεύεται μέσω του τεράστιου ανοίγματος των αρμοδιοτήτων της ΔΕΥΑΜΒ.

Ας σημειωθεί εδώ ότι οι πολυεθνικές του νερού δεν ενδιαφέρονται για την αγορά δικτύων μικρών πόλεων. Και ο Καλλικράτης έκανε τον Βόλο, και την ΔΕΥΑ του, τον τρίτο σε μέγεθος δήμο μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, το δίκτυο των οποίων ήδη η κυβέρνηση προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Ιστορικό της αντίδρασης

Βάσει του «Καλλικράτη» ο Δήμος Βόλου επεκτάθηκε, αυξάνοντας τους κατοίκους από 86 χιλιάδες σε 140 χιλιάδες, και την έκτασή του από 15 χιλ. στρέμματα σε 386 χιλιάδες (περίπου 26 φορές). Αυτομάτως, η αρμοδιότητα για τη διαχείριση του πόσιμου νερού αυτών των περιοχών πέρασε στη Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑΜΒ). Το ίδιο συνέβη και με το νερό άρδευσης, παρ’ όλο που η ΔΕΥΑΜΒ δεν έχει καμία τεχνογνωσία γι’ αυτές τις αγροτικές περιοχές, όπως η ίδια έχει παραδεχτεί.

Τα Χριστούγεννα 2011, η ΔΕΥΑΜΒ εγκατέστησε χλωριωτές στα χωρία του Πηλίου, υποβαθμίζοντας έτσι την ποιότητα του νερού, και ένα χρόνο μετά έστειλε δελτία καταγραφής για το νερό της άρδευσης, το οποίο προτίθεται να βάλει σε κλειστούς σωλήνες με μετρητές, καταργώντας τον παραδοσιακό ρόλο των αυλακιών που ποτίζουν το κάθε χωράφι αλλά και όλη την περιοχή απ’ όπου περνάνε.

Η αντίδραση των κατοίκων υπήρξε άμεση: οργανώθηκαν λαϊκές συνελεύσεις στα χωριά, έγιναν ενημερώσεις και σύσσωμοι οι κάτοικοι δήλωσαν αφενός μεν την αντίθεσή τους στην καταγραφή των καλλιεργειών τους, αφετέρου αφαίρεσαν τους χλωριωτές από τις δεξαμενές ύδρευσης. Υπάλληλοι της ΔΕΥΑΜΒ τις ξαναέβαλαν σε κάποιες περιπτώσεις, εν κρυπτώ συνήθως (π.χ. στην Πορταριά πήγαν τον Δεκαπενταύγουστο του 2013), για να τις αφαιρέσουν οι κάτοικοι ξανά με περισσότερη μαζικότητα κάτω από το φως της ημέρας (8/12/13).

Τότε, τον Οκτώβρη 2013, η ΔΕΥΑΜΒ κινήθηκε ασκώντας μηνύσεις κατ’ αγνώστων για δολιοφθορές που θέτουν την υγεία των κατοίκων σε κίνδυνο.

«Δεν καταλαβαίνουμε γιατί έγινε μήνυση κατ’ αγνώστων. Εμείς πήγαμε εκεί μέρα μεσημέρι για να γνωρίζουν ακριβώς ποιοι είμαστε», μας είπαν οι ντόπιοι! Σε συνελεύσεις που έγιναν σε όλα τα χωριά από τον Νοέμβριο του 2013 μέχρι τον Ιανουάριο 2014, οι κάτοικοι αρνήθηκαν να συζητήσουν το σχέδιο διαχείρισης του αρδευτικού νερού της ΔΕΥΑΜΒ, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν της αναγνωρίζουν καμία τέτοια αρμοδιότητα.

Η νέα δημοτική αρχή

Η Εισαγγελία κάλεσε δύο άτομα για ανάκριση στην Αστυνομία και έπεται συνέχεια, όπως μαθαίνουμε. Οι κλήσεις ήρθαν αμέσως μόλις ανέλαβε ως νέος δήμαρχος ο Αχ. Μπέος, ο οποίος φαίνεται ότι συνεχίζει την πολιτική του προκατόχου του, Π. Σκοτινιώτη, αποκαλώντας τα χωριά «…μια μειοψηφία που θέλει να επιβάλει την άποψή της στους υπόλοιπους».

Ο πρώην αντιδήμαρχος και (αυτοδίκαια) αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ, κ. Μαυρογιάννης, μας είχε δηλώσει πως οι κάτοικοι των χωριών είναι αυτοί που ιδιωτικοποιούν ένα δημόσιο αγαθό μην αφήνοντας τη διαχείριση στη ΔΕΥΑΜΒ ή αποκλείοντας τη δυνατότητα κάποιος να το αγοράσει «λες και είναι δικό τους» (συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ «Σταγώνες», Σεπτέμβρης 2013)!

Οπως γνωρίζουμε, η συκοφάντηση είναι η πρώτη επίθεση της εξουσίας κατά των ενεργών πολιτών. Επονται οι δικαστικές διώξεις για την εμπέδωση του φόβου και στη συνέχεια η καταστολή και οι τραμπουκισμοί. Αυτή τη στιγμή περνάμε ξεκάθαρα στη φάση που αναλαμβάνουν τον ρόλο τους τα δικαστήρια. Οι πολίτες όμως δηλώνουν ότι θα υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη ζωή με κάθε τρόπο.

το νέο «ρυθμιστικό σχέδιο» και η Αίγινα (3)

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής, Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις
ΜΕΡΟΣ 1ο
Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας- Αττικής
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ
Άρθρο 10
Οικιστικό Δίκτυο και Δίκτυο Πολεοδομικών Κέντρων
3. Το Οικιστικό Δίκτυο, το οποίο διαμορφώνεται στη βάση των αρχών της ισόρροπης ανάπτυξης και συμπληρωματικότητας, οργανώνεται σε τρία ιεραρχικά επίπεδα: Μητροπολιτικά Κέντρα, Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας, Δημοτικά Κέντρα.
3.2. Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας
Τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας αποτελούν τα δευτερεύοντα κέντρα ή συστήματα κέντρων της Χωρικής Ενότητας Λεκανοπεδίου που συγκεντρώνουν πολυδιάστατη ανάπτυξη και έχουν σημαντική εμβέλεια μέσα στη Χωρική Ενότητα στην οποία ανήκουν, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της και μπορεί να περιλαμβάνουν και ορισμένες συμπληρωματικές δραστηριότητες μητροπολιτικής ακτινοβολίας. Συνιστούν δίκτυο συμπληρωματικών κέντρων πολλαπλών δραστηριοτήτων, τα οποία διατηρούν ταυτόχρονα τη λειτουργική
τους αυτοτέλεια και ετερογένεια, προωθώντας την εσωτερική συνοχή και την ισόρροπη ανάπτυξη.
Τα κέντρα αυτά κατηγοριοποιούνται με βάση πολλαπλά κριτήρια, όπως η γεωγραφική θέση στο ευρύτερο οικιστικό δίκτυο, η βέλτιστη διασύνδεση με εθνικές και διαπεριφερειακές μεταφορές, το επίπεδο παρεχομένων
υπηρεσιών διοίκησης, πρόνοιας, εκπαίδευσης, το πληθυσμιακό μέγεθος, το επίπεδο απασχόλησης, το επίπεδο κοινωνικής συνοχής, η πολυλειτουργικότητα, οι προοπτικές ανάπτυξης χρήσης κατοικίας και η προσβασιμότητα στα μέσα σταθερής τροχιάς. Τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας εντός Χωρικής Ενότητας Λεκανοπεδίου είναι οι Δήμοι Καλλιθέας, Γλυφάδας, Αμαρουσίου, Νέας Ιωνίας και Περιστερίου, καθώς και οι δημοτικές ενότητες Κηφισιάς, Κερατσινίου και Δραπετσώνας. Αντίστοιχα, τα Διαδημοτικά Κέντρα Ευρείας Ακτινοβολίας εκτός Χωρικής Ενότητας
Λεκανοπεδίου είναι οι Δήμοι Παλλήνης, Κρωπίας, Ραφήνας, Λαυρίου, Αχαρνών και Αιγίνης, καθώς και οι δημοτικές ενότητες Ωρωπού, Ελευσίνας, Ασπροπύργου, Μεγάρων και η δημοτική ενότητα Αγ. Στεφάνου του δήμου Διονύσου.
Για όσους δεν το αντελήφθησαν, ο Δήμος Αίγινας πρόκειται να αναβαθμισθεί σε «διαδημοτικό κέντρο ευρείας ακτινοβολίας». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για μια δημοτική αρχή που αδυνατεί να εξυπηρετήσει επαρκώς και στα στοιχειώδη τους δημότες και κατοίκους της; Ότι θα εξυπηρετεί από τη νέα της θέση, τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Μην ξεχνάμε ότι ο Δήμος Αίγινας ανήκει στη «χωρική Ενότητα Νησιωτικής Αττικής, η οποία περιλαμβάνει τους Δήμους Αίγινας, Τροιζηνίας, Αγκιστρίου, Σαλαμίνας, Σπετσών, Ύδρας, Πόρου και Κυθήρων, καθώς και την κοινότητα Αντικυθήρων» σύμφωνα με την παράγραφο δ του άρθρου 8. Τι θα μπορούσε λογικά να συμβαίνει μ’ αυτήν την διευθέτηση;
-Η αναγκαστική αύξηση των υποδομών σε διοικητικές υπηρεσίες που ήδη αναχώρησαν από την Αίγινα (Εφορία) ή υποβαθμίσθηκαν (ΔΕΗ, ΟΤΕ) που θα εξυπηρετούν τους κατοίκους της «χωρικής ενότητας νησιωτικής Αττικής» ή υπηρεσιών της περιφέρειας που δεν υπάρχουν; Θα γίνει η Αίγινα η «μικρή πρωτεύουσα» του Αργοσαρωνικού;
-Θα υπάρξει αναβάθμιση της ακτοπλοΐας με κέντρο την Αίγινα σε μια περίοδο που μόνο μειώνονται τα δρομολόγια για τον «πιο κοντινό προορισμό» της Αθήνας;
-Θα υπάρξει διοικητική μέριμνα για τις εκπαιδευτικές δομές σε μια περίοδο που ετοιμάζονται απολύσεις του 15% των εκπαιδευτικών και σύμπτυξη και υποβάθμιση των σχολικών μονάδων;
-Θα υπάρξει μέριμνα για την κάλυψη δευτερογενούς φροντίδας υγείας με υποδομές γενικού νοσοκομείου, στην Αίγινα, η οποία θα καλύπτει τους κατοίκους της «χωρικής ενότητας νησιωτικής Αττικής», τη στιγμή που απειλείται η δημόσια υγεία από τα μέτρα του μνημονίου και έχουμε ένα υποβαθμισμένο σε προσωπικό και υποδομές Κέντρο Υγείας και ένα εκκλησιαστικό «νοσοκομείο» που ελαχίστως καλύπτει, και με υποσχέσεις που είναι αδύνατο να εκπληρωθούν ή αν εκπληρωθούν θα ακριβοπληρώνονται;
-Θα υπάρξει μέριμνα για αξιοποίηση της Αίγινας με νέα αγορά η οποία θα εξυπηρετεί τους κατοίκους των γύρω νησιών; Δηλαδή θα έρχονται για μεγάλες αγορές (αυτοκίνητο, ανταλλακτικά κλπ), θα δημιουργηθούν υποδομές για το χονδρεμπόριο, θα γίνει κάτι σαν διαμετακομιστικός σταθμός;
Σε γενικές γραμμές, όπως περιγράφονται και τα παραπάνω στο γενικό κείμενο για το ρυθμιστικό, μάλλον δεν θα προκύψει τίποτε από αυτά, όχι για την εξυπηρέτηση των κατοίκων των γύρω νησιών αλλά ούτε για την Αίγινα. Το ρυθμιστικό είναι «η συνισταμένη όλων αυτών των κατευθύνσεων περεταίρω υποβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας και επέκτασης του τριτογενούς τομέα υπηρεσιών, της ανάδειξης μιας μονομερώς τουριστικής ταυτότητας, της οικοδόμησης, αξιοποίησης προς όφελος των επιχειρηματιών και εμπορευματοποίησης των αδόμητων χώρων, της συνέχειας αντιφάσεων χωροταξίας που διαχρονικά διαπιστώνονται, της εμπέδωσης των μνημονιακών-κατοχικών επιλογών και της επέκτασης των οδηγιών της ΕΕ, σε μια συγκυρία που η γερμανική, πλέον, Ευρώπη έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους». Έχει τεθεί προκειμένου να εξυπηρετήσει μια δράκα κρατικοδίαιτων παράσιτων (Μελισσανίδης, Λάτσης κλπ) που θα μπορέσουν διαμέσου αυτού να επεκταθούν στο όνομα της ανάπτυξης και των νέων θέσεων εργασίας στα κάτεργά τους. Μια προσπάθεια για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αποκέντρωσης και δημοκρατικού προσανατολισμού, σημαίνει την αποαποικιοποίηση της οικονομίας και της πολιτικής της. Αλλά αυτό είναι υπόθεση κινήματος κι όχι σχεδίων επί χάρτου.

————————–

Το σχέδιο νόμου «Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας-Αττικής, Νέο ρυθμιστικό σχέδιο Θεσσαλονίκης και άλλες διατάξεις» αποτελεί όπως αναφέρει και το ίδιο, τη συνέχεια ρύθμισης ζητημάτων που άπτονται οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κατευθύνσεων. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια συνολική εποπτεία, για τις δυο αυτές χωρικές ενότητες Αθήνας-Αττικής, Θεσσαλονίκης και των πέριξ αυτών χωρικές υποενότητες, που συμπτύσσει και συμπυκνώνει τις επιλογές που αφορούν στο κατοχικό μνημόνιο καθώς και σε όλες τις απόπειρες εφαρμογών από πλευράς κυβερνήσεων κυρίως μετά το 1950. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να ειπωθεί ότι το «ρυθμιστικό» είναι η συνισταμένη όλων αυτών των κατευθύνσεων περεταίρω υποβάθμισης της παραγωγικής δυνατότητας και επέκτασης του τριτογενούς τομέα υπηρεσιών, της ανάδειξης μιας μονομερώς τουριστικής ταυτότητας, της οικοδόμησης, αξιοποίησης προς όφελος των επιχειρηματιών και εμπορευματοποίησης των αδόμητων χώρων, της συνέχειας αντιφάσεων χωροταξίας που διαχρονικά διαπιστώνονται, της εμπέδωσης των μνημονιακών-κατοχικών επιλογών και της επέκτασης των οδηγιών της ΕΕ, σε μια συγκυρία που η γερμανική, πλέον, Ευρώπη έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους.
Έτσι λοιπόν, οι νόμοι του μνημονίου και της συρρίκνωσης του κοινωνικού τομέα, της επίθεσης προς τους εργαζόμενους, της πώλησης της δημόσιας περιουσίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ, της εκχώρησης-εκποίησης του φυσικού πλούτου της χώρας, του Καλλικράτη που μετατρέπει τη χώρα σε χώρο, βρίσκονται πίσω από τις εν πολλοίς εύηχες αλλά και αυτονόητες στοχεύσεις του «ρυθμιστικού» νομοσχεδίου, οι οποίες παρουσιάζονται από τους αποστάτες επιστήμονες, συντάκτες του. Έτσι λοιπόν σε ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον όπου το σύμπλεγμα της παρασιτικής τάξης των επιχειρηματιών-πολιτικών εξαγορασμένων-δημοσιογράφων, κυριαρχεί στην ζωή της χώρας, σε μια περίσταση που το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται σε προσαρμογή και αμηχανία μπροστά στο φάσμα της διογκούμενης φτωχοκτονίας και της διάλυσης της μικροϊδιοκτησίας, το «ρυθμιστικό» έρχεται να ικανοποιήσει αυτό το σύμπλεγμα, εκπροσωπώντας όλες τις επιμερισμένες πτυχές ενός διαγράμματος, που η μια συμπληρώνει την άλλη.
Η εκ των πραγμάτων δοκιμή στην περίπτωση της Νέας Φιλαδέλφειας για την επιβεβαίωση των επιχειρηματικών σχεδίων Μελισσανίδη έρχεται να αποκαλύψει τις δυνατότητες αυτού του συμπλέγματος. Οι δυο αυτές περιοχές που συγκεντρώνουν πληθυσμιακά το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας είναι αυτές στις οποίες κυρίως θα τεθούν σε εφαρμογή της σχέδια επέκταση της αγοράς και του κρατικού ελέγχου. Κάθε πτυχή και συνέπεια αυτής της συνολικής επίθεσης, σε κάθε χωρική ενότητα, πτυχή και συνέπεια που διαφαίνεται απλά ως μια «ρύθμιση», συμπληρώνει η μια την άλλη σε μια κοινωνικοπολιτική συγκυρία ανακατατάξεων είτε προς τη μεριά μιας χρήσιμης φασιστικής εφεδρείας ή ενός προσφάτως αναπτυσσόμενου φιλομνημονιακού κέντρου που θα παίξουν τον χρήσιμο κεντρικό ρόλο εφαρμογών μιας πολιτικής του λιγότερο κακού στις οριστικές επιλογές αποικιοποίησης της χώρας, τώρα και τμηματικές και ελεγχόμενες στις πιο ελεγχόμενες περιοχές τις χώρας. Συνεπώς οι διαχρονική παθολογία του μικροπολιτικού παλαιάς κοπής «που φτιάχνει τα γεφύρια και φέρνει τουρίστες» συναντάται με τους εκπροσώπους της μεταμοντέρνας κατοχής της χώρας που με «οικολογικές» ευαισθησίες, με «συμμετοχικές» αναφορές, με «κριτική» στα συμπτώματα των πόλεων τεράτων που δημιούργησαν οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, με αναφορές στην κοινωνική συνοχή και ακόμα με σύγχρονο φιλελεύθερο-ελευθεριακό λόγο ρυθμίζει πλέον τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στις σύγχρονες μητροπόλεις του εξαρτημένου «Νότου» επεκτείνοντας το καταναλωτικό, παρασιτικό και φτωχοκτονικό μοντέλο.

σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

 

O τοπικός αγώνας στο Δήμο Περιστερίου

αναδημοσίευση από το ιστολόγιο “Ακαδημία Πλάτωνος”

Κηρύσσει « πόλεμο» κατά της ανέγερσης του ΜΑLL της .. BlackRock, στον Κηφισό, ο Δήμος Περιστερίου

Ένσταση κατά της ανέγερσης του Πολυκέντρου Πολιτισμού, Αναψυχής, Εμπορίου – Academy Gardens, επί της Λ. Κηφισού 60, ιδιοκτησίας ARTUME S.A. αναμένεται να καταθέσει άμεσα ο Δήμος Περιστερίου, όπως αποφάσισε ομόφωνα το δημοτικό συμβούλιο στην προ ημερών  συνεδρίασή του.

Η ARTUME  είναι συμφερόντων  του πολυεθνικού οίκου BlackRock γνωστού από την ανάληψη του ελέγχου των ελληνικών τραπεζών.Η ανέγερση του  MALL , έχει δρομολογηθεί  , στο χώρο της πρώην Κλωστοϋφαντουργίας Μουζάκη – κόμβος Λένορμαν και Κηφισού στα όρια των δήμων Αθήνας και Περιστερίου και θα στεγάσει 100 εμπορικά καταστήματα και αίθουσες αναψυχής σε 46.500 τμ.


Για το οικόπεδο προβλεπόταν  χρήσεις ελεγχόμενες και ήπιες, πράσινο δηλαδή κι αθλοπαιδιές, με παλιά εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας επάνω του, που έχουν κριθεί διατηρητέα και με αρχαία στο υπέδαφος του, αυτήν της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. Το τεράστιας σημασίας για τις επιχειρήσεις του Περιστερίου και της ευρύτερης περιοχής , τέθηκε από  την επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Αριστερή Κίνηση Περιστερίου» Αντωνίας Αθανασοπούλου.


Η κυρία Αθανασοπούλου  ενημέρωσε το Σώμα , για τα αποτελέσματα της συνάντησης που είχε με το Σύλλογο Εμποροβιοτεχνών Περιστερίου . ‘Οπως είπε ,  υπάρχει ταύτιση απόψεων, ενάντια στη δημιουργία νέου εμπορικού κέντρου τύπου Mall στο οικόπεδο Μουζάκη.
Σύμφωνα με την κ. Αθανασοπούλου, πρόκειται για μία απόφαση, η οποία στρέφεται κατά του εμπορικού κόσμου και ειδικά κατά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατά κύριο λόγο του Περιστερίου.
Στην σύντομη ομιλία της, εξάλλου, η κ. Αθανασοπούλου έριξε τα βέλη της, τόσο κατά του απερχόμενου Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρού, όσο και κατά του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη, κατηγορώντας τους ότι με τις αποφάσεις τους «βάζουν πλάτη» υπέρ της ανέγερσης του εν λόγω εμπορικού κέντρου.
Πουλιάσης: Απόλυτα σύμφωνος με την πρόταση περί ένστασης τάχθηκε και ο επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας Αλέξης Πουλιάσης. Ο κ. Πουλιάσης , υπογράμμισε πως υπάρχουν πολύ σκληρά συμφέροντα που προωθούν την ανέγερση του συγκεκριμένου εμπορικού κέντρου, αλλά θα πρέπει ο Δήμος Περιστερίου να σταθεί στο πλευρό των μικροεπαγγελματιών της πόλης.
Σταυρούλιας: Να κατατεθεί άμεσα ένσταση πρότεινε και ο αντιδήμαρχος οικονομικών του δήμου Αλέξης Σταρούλιας εκφράζοντας έτσι τη σύμφωνη γνώμη της δημοτικής αρχής με το αίτημα της «Αριστερής Κίνησης Περιστερίου» και των επαγγελματιών.
«Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία στραγγαλίζει την αγορά του Περιστερίου», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Σταυρούλιας.

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή: Σ΄ανακοίνωσή της , η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ, επικεφαλής της οποίας είναι ο περιφερειακός σύμβουλος , Άγγελος Χάγιος , από τον περασμένο Φεβρουάριο είχε  καταγγείλει  ότι « όσα έχουν συμβεί από το 2009 που η ARTUME S.A  άρχισε να προωθεί ενεργά το επιχειρηματικό της σχέδιο στο χώρο της πρώην Κλωστοϋφαντουργίας Μουζάκη – κόμβος Λένορμαν και Κηφισού στα όρια των δήμων Αθήνας και Περιστερίου, αποτελούν ένα ακόμη μνημείο εκτροπών των κυβερνήσεων της περιόδου με την αγαστή συνεργασία του δήμου της Αθήνας, ντυμένων το μανδύα της θεσμικότητας και της νομιμοφάνειας.

–          Κατεδαφίστηκε ο κεντρικός πυρήνας του βιομηχανικού συγκροτήματος σε μια νύκτα, χωρίς την έγκριση της Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων που προωθούσε την κήρυξή του.
–          Εξαιρέθηκε από το ΠΔ (Απρίλιος 2013) μείωση των όρων δόμησης για την προστασία της ευρύτερης περιοχής του αρχαιολογικού χώρου της Ακ. Πλάτωνος, το Ο.Τ. – ιδιοκτησία της εταιρείας, για να μην υπάρξει συμμόρφωση με την επεξεργασία του ΣτΕ που ζητούσε μείωση και γι αυτό.
–          Δημοσιεύθηκε απόφαση των υπουργών ΠΕΚΑ – Μανιάτη και Καλαφάτη, στις 24/2/2014 για τη φωτογραφική κατά παρέκκλιση τοπική τροποποίηση των χρήσεων γης, μόνο στο συγκεκριμένο Ο.Τ., για να χωράει το νέο Mall.
Σύμφωνα με την ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ , η επένδυση αυτή στοχεύει
–          Στην εκμετάλλευση της άμεσης γειτνίασης με τον αρχαιολογικό χώρο της Ακ. Πλάτωνος – από όπου ανενδοίαστα αντλήθηκε ο τίτλος (Academy Gardens), του επενδυτικού σχεδίου, αλλά και το μελλοντικό Μουσείο της Πόλης των Αθηνών.
–          Στην εξαφάνιση της εμπορικής αγοράς της δυτικής Αθήνας, κυρίως του τέταρτου μεγαλύτερου δήμου του Περιστερίου, με τα 100 εμπορικά καταστήματα, καταστήματα και αίθουσες αναψυχής σε 55.000 τμ που προβλέπει το σχέδιο.
Η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ καταγγέλλει τη θετική γνωμοδότηση του Περιφερειακού Συμβουλίου  Αττικής, με τις ψήφους των παρατάξεων Σγουρού και ΝΔ , επί της  Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων , της επένδυσης : “Δημιουργία Πολυκέντρου Πολιτισμού, Αναψυχής, Εμπορίου – Academy Gardens, επί της Λ. Κηφισού 60, ιδιοκτησίας ARTUME S.A.”, αυτήν τη φορά.
Όπως αναφέρει σ΄ανακοίνωσή της , ενέκριναν « την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Mall, ενώ εκκρεμεί στο ΣτΕ η απόφαση επί της προσφυγής κατοίκων και επιχειρηματιών της περιοχής  κατά του ΠΔ που εξαίρεσε την ιδιοκτησία της εταιρείας από τη μείωση των όρων δόμησης. Προσφέρει ξεδιάντροπα τις υπηρεσίες της στην εκστρατεία πίεσης ακόμη και προς το ίδιο το ΣτΕ, στην οποία συμμετέχουν εκκωφαντικά έντυπα του οικονομικού και ημερήσιου τύπου.
Προηγούμενα, γνωμοδότησε θετικά και για την φωτογραφική αλλαγή των χρήσεων γης (έγγραφο 196482/28.1.2013). Υιοθέτησε το επιχείρημα της εταιρείας για «δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας» όταν οι εμπορικοί σύλλογοι της δυτικής Αθήνας υπολογίζουν ότι το επιχειρηματικό σχέδιο θα στείλει στην ανεργία 6.000 εργαζόμενους. Όταν το δημοτικό συμβούλιο Περιστερίου αποφάσισε ομόφωνα κατά»

Μικρή κριτική στο «Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθηνών 2021»

Αναδημοσιεύεται το κείμενο του Γιώργου Σαρηγιάννη, ως μια προσπάθεια τεκμηριωμένων ενστάσεων απέναντι στο ρυθμιστικό σχέδιο Αθηνών, με βάση τις πραγματικές επιδιώξεις των συντακτών του, πίσω από τις πραγματικές στοχεύσεις που κρύβονται πίσω από ωραία λόγια, για περεταίρω έλεγχο της ζωής από το κράτος και την αγορά. Οι μεθοδεύσεις στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι κάτι παραπάνω από μια γνωστοποίηση στο τι μας περιμένει.

από την ιστοσελίδα “Έλληνες Αρχιτέκτονες”

04 Φεβρουάριος, 2012

Μικρή κριτική στο «Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθηνών 2021»

 

Προοδευτικές προθέσεις-αντιδραστικές διατάξεις. (Α’ μέρος)

 

Του Γεωργίου Μ.Σαρηγιάννη


Οι παρατηρήσεις αφορούν το τεύχος «ΑΘΗΝΑ – ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΘΗΝΑΣ / ΑΤΤΙΚΗΣ 2021» του ΥΠΕΚΑ-ΟΡΣΑ, Ιούνιος 2011, καθώς και στο αντίστοιχο κείμενο του Νομοσχεδίου. Όλα τα στοιχεία έχουν ληφθεί από τις ιστοσελίδες του ΥΠΕΚΑ και του ΟΡΣΑ.

Οι παρατηρήσεις γράφονται με bold italic γράμματα, και τα αποσπάσματα του πρωτότυπου κειμένου του τεύχους του  ΡΣΑ  με απλά γράμματα, όπως στο πρωτότυπο κείμενο. Οι αριθμοί σελίδων στις παρενθέσεις ισχύουν με κάποια αύξουσα μετατόπιση δεδομένου ότι στο πρωτότυπο κείμενο του ΡΣΑ έχουν παρεμβληθεί από τον συντάκτη του παρόντος οι πρώτες επισημάνσεις – παρατηρήσεις. Τα αυτά ισχύουν και στις παρατηρήσεις στο Νομοσχέδιο.

Εισαγωγή. Το τεύχος του ΡΣΑ μετά από τα Εισαγωγικά του, ξεκινά με την σύντομη έκθεση  «10+1 αξόνων προτεραιότητας» στους οποίους διαφαίνεται σαφώς η κατεύθυνση του ΡΣΑ, και στην συνέχεια αφού αναλυθεί το ιστορικό από το πρώτο θεσμοθετημένο ΡΣΑ του 1985 (Ν11515/1985) στο Κεφάλαιο 1, ακολουθεί στο κεφάλαιο 2 η ανάπτυξη γενικά  στους υφιστάμενης κατάστασης (βασικά δεδομένα και δυναμικές) και στο κεφάλαιο 3 αναλύονται  οι βασικές ενότητες  «3.1 οικονομικη ανάπτυξη…», «3.2 περιβαλλοντικά βιώσιμη ανάπτυξη..», «3.3 βελτίωση ζωής …», και λεπτομερέστερα οι 10+1 άξονες προτεραιότητας που αναφέρθηκαν (Κεφάλαιο 3.4).

Το κεφάλαιο 4 που ακολουθεί αναλύει λεπτομερέστερα τις βασικές αρχές σχεδιασμού (4.1 Διεθνές πλαίσιο, 4.2 χωροταξική οργάνωση – περιοχές στρατηγικής σημασίας, 4.3 προστασία και αναβάθμιση περιβάλλοντος, 4.4 πολιτισμός και αττικό τοπίο, 4.5 οργάνωση παραγωγικών δραστηριοτήτων, 4.6 Μεταφορές, 4.7 πολιτικές πολεοδομικής ανασυγκρότησης 4.8 προγράμματα μητροπολιτικής εμβέλειας.

Η διάρθρωση του τεύχους, είναι στους άξονες και «επιστημονικής» και «πολεοδομικής πολιτικής» έτσι, σε γενικό πλαίσιο επαναλαμβάνονται προτάσεις και μέτρα δύο και τρείς φορές (στα γενικά, στους 10+1 άξονες και στην ειδικότερη ανάλυση). Στην παρούσα Έκθεση παρατηρήσεων έγινε προσπάθεια ομαδοποίησης των προτάσεων/πολιτικής, δεδομένου ότι το αντικείμενο των «παρατηρήσεων» είναι αυτό το ίδιο το ΡΣΑ και η πολεοδομική πολιτική του,  και λιγότερο η κυβερνητική στρατηγική σ’ αυτό.

Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε στο τέλος να επανέλθουμε και να επιμείνουμε σε ορισμένα κρίσιμα σημεία, και ακόμη να γίνει ως συμπέρασμα μια γενική εκτίμηση του «ΡΣΑ 2021».

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ «ΡΣΑ 2021»

Αξονες προτεραιότητας (9, στις παρενθέσεις είναι ο αριθμός της σελίδας) οικονομική κρίση, περιβαλλοντική κρίση, κοινωνικές ανακατατάξεις.

Είναι σαφές το πλαίσιο στο οποίο κινείται το ΡΣΑ αλλά και όλη η κυβερνητική πολιτική, με την μόνη διαφορά ότι αλλιώς εννοεί η Κυβέρνηση και αλλιώς εμείς την επίλυση των βασικών αυτών προβλημάτων, και αυτό διαφαίνεται και στο ίδιο το ΡΣΑ:

– την οικονομική κρίση προσπαθεί να την αντιμετωπίσει με περισσότερες παροχές στο Κεφάλαιο (αποδέχεται τις πιέσεις του ΣΕΒ για περισσότερους βιομηχανικούς χώρους, των επενδυτών και τραπεζικών κύκλων για ανάπτυξη σε όσους χώρους επιθυμούν οι επενδυτές (υποβαθμισμένο Κέντρο, αδόμητες αλλά νευραλγικές εκτάσεις στις παρυφές του ΡΣΑ (οι λεγόμενες «πύλες») και στις αδόμητες αλλά «αναπτυσσόμενες» εκτάσεις εντός ΡΣΑ (οι λεγόμενοι «πόλοι ανάπτυξης»).

– Την περιβαλλοντική κρίση με διάφορα μέτρα εντός των πυκνοδομημένων περιοχών (επανάχρηση κτηριακού αποθέμαστος κλπ), την αποδοχή και ενίσχυση της αγροτικής εκμετάλλευσης κ.α. τα οποία είναι σωστά, αλλά τα οποία τορπιλίζονται από τις επί μέρους προτάσεις του ΡΣΑ σε συγκεκριμένες κρίσιμες περιοχές, όπως στο Θριάσιο, τα Μεσόγεια, τον Αυλώνα κ.α. τα οποία θεσμοθετούνται ως «πύλες» και «πόλοι» και οικοδομούνται έντονα, και το αυτό συμβαίνει και εντός του ΡΣΑ όπως στον Ελαιώνα, την περιοχή Αχαρνών, την περιοχή Νεραντζιώτισσας, την Δραπετσώνα κ.α. (για το Ελληνικό είναι αρκετά ασαφές, τόσο ώστε να επιτρέπει κάθε είδους ερμηνεία).

– Το πρόβλημα της Κοινωνικής Συνοχής, το έχει επισημάνει από χρόνια και μετ’ επιτάσεως η Ευρωπαϊκή Ένωση, γνωρίζοντας πολύ καλά τι σημαίνουν τα «μέτρα» που παίρνει για την «κρίση». Οντάς προνοητική (ή έγκαιρα γνώστης των καταστάσεων) περιμένοντας ακόμη και ανοικτές εξεγέρσεις, παίρνει από τώρα τα μέτρα της στην κατεύθυνση της προσπάθειας ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στην καλύτερη περίπτωση ή της αυθόρμητης εκτόνωσης με αναταραχές διαφόρων τύπων «αγανακτισμένων» οι οποίες δεν αποτελούν καθεστωτικό κίνδυνο. Στο σημείο αυτό, οι προτάσεις του ΡΣΑ είναι εκτός τόπου και χρόνου, και μάλλον ευνοούν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους τις επιχειρηματικές επιθυμίες επενδυτών παρά τους κατοίκους που θα ήθελαν να ενσωματωθούν με αναπλάσεις στις υποβαθμισμένες περιοχές. Στις περιπτώσεις αυτές των αναπλάσεων όπως είναι διεθνώς γνωστό, συμβαίνει ένα πράγμα, η αύξηση των τιμών γής και ενοικίων με τρία αποτελέσματα: αναγκαστική και «εθελούσια» απομάκρυνση ενοικιαστών χαμηλών εισοδημάτων, κέρδη στους ιδιοκτήτες (οι οποίοι και ενσωματώνονται αν δεν το είχαν ήδη κάνει) και εισβολή επιχειρηματιών οι οποίοι είναι ήδη κύριοι της γης προ της αναπλάσεως και οι οποίοι, κερδοσκοπούν και ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο διαβίωσης στους χώρους αυτούς, όχι πια όμως σε όφελος των παληών ιδιοκτητών αλλά δικό τους (διαδικασία διεθνώς γνωστή ως «εξευγενισμός», gentrification).

Οι πέντε πυλώνες του ΡΣΑ : (11)

περιβάλλον,  «…συνεκτική πόλη, προστασία αδόμητου εξωτερικού χώρου, επανάχρηση κτηριακού αποθέματος,, μείωση ΙΧ…Ενθάρρυνση της εγκατάστασης χωρικών συγκεντρώσεων αυτού του τύπου σε περιοχές όπου υπάρχει κατάλληλο κενό κτιριακό απόθεμα και σε μεγάλα κενά ….κτίρια και ειδικότερα βιομηχανικά. Ανάδειξη περιοχών προτεραιότητας σε αυτή την κατεύθυνση.» (23). Πολύ σωστές κατευθύνσεις, όμως στα επόμενα κεφάλαια στις λεπτομερείς πλέον αναλύσεις όχι μόνο δεν διασφαλίζεται κάτι τέτοιο, (όπου εν πάσει περιπτώσει θα μπορούσε να γίνει) αλλά και πολλές φορές προτείνεται και το αντίθετο. Θα επανέλθουμε στον Ελαιώνα, την Αυλώνα, την Δραπετσώνα κ.α.

«Κάλυψη της πληθυσμιακής και οικονομικής ανάπτυξης, κυρίως εντός της θεσμοθετημένης αστικής γης, βάσει της αρχής της «συνεκτικής πόλης» και αναχαίτιση του φαινομένου της αστικής διάχυσης στο φυσικό χώρο (26, βλ. και 38). Σύμφωνοι, όταν όμως θεσμοθετούν «πόλους ανάπτυξης» σε όλες τις αδόμητες περιοχές (βλ. παρατηρήσεις στους χάρτες) με ποιό τρόπο νομίζουν ότι θα ελέγξουν την παραπέρα δόμηση στις περιοχές αυτές;;;; τόσο από τις χρήσεις που τοποθετούν λόγω «πόλων ανάπτυξης» όσο και τις παρελκόμενες χρήσεις σε τέτοιους πόλους -και όχι μόνο κατοικίες. ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΘΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ…

Γενικά για την διάρθρωση (και διαχείριση) πρασίνου, θα επανέλθουμε στην ανάλυση των χαρτών και των λεπτομερών προτάσεων, οι οποίες από τώρα τις χαρακτηρίζουμε νεφελώδεις και χωρίς νομική κάλυψη, αλλά και συνειδητά καταστρατηγούμενες στους συγκεκριμένους χώρους.

Διαχείριση υδάτων, απορρίμματα
Η πρόληψη με μέτρα για τη μείωση των μη διαπερατών επιφανειών, την ανάσχεση των όμβριων, την επεξεργασία και διοχέτευση στον υδροφόρο ορίζοντα και τη φιλική στο περιβάλλον αντιπλημμυρική λειτουργία των ρεμάτων. (57)
Τι ωραία που τα λένε, αλλά και πόσο αντίθετα από όσα έχουν κάνει, όχι η προηγούμενη επάρατος Δεξιά ή ο καταστροφικός Σημίτης, αλλά αυτοί οι ίδιοι τα δυο χρόνια τους στην Κυβέρνηση. ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥΣ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ που έλεγε και ο Μπόστ.

Συγκεκριμένα, προβλέπονται:

Για τα υπόγεια ύδατα: Σύνταξη υδρογεωλογικών μελετών και χαρτών και  προώθηση της αποταμίευσης των επιφανειακών υδάτινων πόρων, του εμπλουτισμού, καθώς και αποκατάστασης  υποβαθμισμένων υπόγειων υδροφορέων και δημιουργίας στρατηγικών αποθεμάτων. (57) ΑΣΩΠΟΣ!!!
– Διαχείριση των απορριμμάτων που βασίζεται στο τρίπτυχο ανακύκλωση-κομποστοποίηση-επανάχρηση και στην εφαρμογή του συστήματος των «τεσσάρων κάδων», με στόχο τη βέλτιστη δυνατή διαλογή στην πηγή. Βασικής σημασίας είναι η ενημέρωση των πολιτών για τους στόχους μείωσης των απορριμμάτων στην πηγή.(58)

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΩΡΑΙΑ, ΠΩΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ ΕΥΘΕΩΣ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΞΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ. Ή μας δουλεύουν ή δεν ξέρουν τι γίνεται στο διπλανό γραφείο στο ΥΠΕΚΑ και στην ΚΕΔΚΕ !

Επιπλέον, επιτρέπεται η εγκατάσταση σταθμών ηλεκτροπαραγωγής από βιοαέρια, σε συνδυασμό με μονάδες επεξεργασίας στερεών και υγρών αποβλήτων. (59). Το Νομοσχέδιο (άρθρο 11 σελ. 78) όμως δεν αναφέρει για βιοαέρια αλλά για «ανάκτηση ενέργειας» γενικά, όπου προφανώς περιλαμβάνεται -νομικά τουλάχιστον- και η κάθε είδους καύση απορριμμάτων. Και εδώ αναφέρεται «σε συνδυασμό με μονάδες επεξεργασίας …κλπ» ΚΑΙ ΙΔΟΥ Η ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΟΣ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ,  ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.

παραγωγή
, (αναπτυξιακοί πόλοι, στροφή σε καινοτομικούς τομείς),

«Ενίσχυση και χωρικά στοχευμένη εξειδίκευση του αναπτυξιακού ρόλου της Πρωτεύουσας στους τομείς στους οποίους συγκεντρώνει αξιόλογο δυναμικό: πολιτιστική μητρόπολη, κέντρο έρευνας, εκπαίδευσης και τεχνολογικής ανάπτυξης, τουριστικός πόλος διεθνούς ακτινοβολίας, ενδυνάμωση της αγροτικής παραγωγής, κέντρο προηγμένων υπηρεσιών (χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, ασφάλειες, ναυτιλία), πεδίο ενίσχυσης / υποδοχής μεταποιητικών δραστηριοτήτων, διεθνής κόμβος μεταφορών και διαμετακομιστικού εμπορίου, κέντρο παροχής υπηρεσιών υγείας, πόλος αθλητισμού….» (23).  «…Χωροθέτηση μεταποιητικών δραστηριοτήτων σε οργανωμένους υποδοχείς. Διαμόρφωση εξειδικευμένων ζωνών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων για ένα ή περισσότερους κλάδους που ενισχύονται από τη χωρική εγγύτητα και συνεργασία, καθώς και συγκρότησή τους σε δίκτυα αναπτυξιακών ζωνών με διακριτούς ρόλους και συμπληρωματικές λειτουργίες…..» (25).

Αφήνοντας την ευχολογική φρασεολογία η οποία θα μπορούσε να ήταν και σωστή αν είχε ανταπόκριση με το σχέδιο, ας δούμε ειδικότερα το θέμα:

– Η αγροτική παραγωγή υπάρχει εκεί όπου έχει σήμερα και δυναμικό (συνήθως πακιστανούς και ινδούς οικονομικούς μετανάστες με ελάχιστο μεροκάματο σε συνθήκες δουλείας) και εμπειρία, όπως στον Μαραθώνα, στις Αχαρνές, κ.α. όμως σχεδόν όλες οι περιοχές αυτές πιέζονται για οικιστική και βιομηχανική ανάπτυξη, ενώ οι εκτός Αττικής παράγουν προϊόντα θανάσιμα μολυσμένα (Θήβα και απέναντι περιοχές Ωρωπού και Εύβοιας, Θριάσιο, Αγιοι Θεόδωροι κ.α) με εξασθενές χρώμιο κ.α. (πανελλαδικό το φαινόμενο, και στην Θεσσαλία εντοπίστηκε το ίδιο πρόβλημα, και στην Μακεδονία και όπου υπάρχει ανεξέλεγκτη βιομηχανία). Δεν γνωρίζουμε ακόμη και ο Μαραθώνας, βασικός ακόμη χώρος γεωργικής παραγωγής των Αθηνών αν είναι μολυσμένος από το κλοφέν κ.α. απόβλητα της πρώην αμερικανικής Βάσης Νέας Μάκρης όπως παληότερα είχε καταγγελθεί.

Η βιομηχανική παραγωγή, από την μια περνά κρίση λόγω μεταφοράς της από τους ίδιους τους βιομήχανους της παραγωγής τους σε χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού (Βαλκάνια, ΝΑ Ευρώπη και αργότερα Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική, αν ομαλοποιηθούν εκεί οι καταστάσεις σε όφελος του ξένου Κεφάλαιου), από την άλλη όμως παρ’ όλη την μεταφορά μονάδων στο εξωτερικό, αναπτύσσεται βιομηχανία κυρίως καταναλωτικών αγαθών, οικοδομικών υλικών κ.α. και η οποία αναζητεί χώρους εντός πόλεως κοντά στην κατανάλωση, τους μεταφορικούς κόμβους και το εργατικό δυναμικό. Δυστυχώς, το ΡΣΑ, αντί να εφαρμόσει τις διατυπωμένες αρχές του στα πρώτα του κεφάλαια περί επανάχρησης κτηριακού πλούτου και να επιβάλλει την εγκατάσταση μονάδων σε παληούς βιομηχανικούς χώρους, πράγμα απλό μιά και δεν εκπέμπουν πλέον ρύπανση (ή είναι αυτή ελέγξιμη και αναστρέψιμη) αποδέχεται την «ανάπτυξη» στους πόλους και στις πύλες, σε «νέους υποδοχείς», σε νέους δηλαδή χώρους και μάλιστα μέσα στο εναπομείναν φυσικό γεωργικό και δασικό περιβάλλον, όπως ακριβώς το θέλει ο ΣΕΒ. Στην ιστοσελίδα του ΟΡΣΑ υπάρχει μια έκθεση για την Βιομηχανία της κ.Μ.Ζήφου, πολύ σωστή και πολύ τεκμηριωμένη, όμως από ό,τι φαίνεται ΔΕΝ ΕΛΗΦΘΗ ΚΑΘΟΛΟΥ ΥΠ’ ΟΨΙΝ …

– Ο τριτογενής τομέας, (την κυριαρχία του Τραπεζοπιστωτικού Συμπλέγματος την λέμε τώρα «προηγμένες υπηρεσίες» !) ευνοείται ως είναι φυσικό, και είναι μεν λογικό μια και η πορεία του καπιταλισμού διογκώνει τον τομέα των υπηρεσιών γενικότερα και του τραπεζοπιστωτικού συμπλέγματος ειδικότερα, αλλά η παραχώρηση χώρων στον τομέα αυτόν είναι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Συμπλέγματος αυτού και όχι των χωρικών αναγκών του ΡΣΑ. Απλά, αντί να του επιβληθεί να εγκατασταθεί όπου πρέπει σύμφωνα με τις ανάγκες του ΡΣΑ (και όπως τουλάχιστον εξαγγέλθηκε στις πρώτες γραμμές του κειμένου τους ως αστική επανάχρηση εγκαταλειμμένων χώρων κλπ), του παραχωρεί χώρους στους πόλους και στις πύλες αλλά και σε άλλους ευαίσθητους περιβαλλοντικά και πολεοδομικά χώρους, όπως στην Δραπετσώνα, τον Ελαιώνα, στο Νέο Αεροδρόμιο (και στα Μεσόγεια γενικότερα), στον άξονα Λ.Κηφισίας-Νερατζιώτισσας, κλπ. υποπτευόμαστε και στο Ελληνικό, ή και αργότερα στο «διεθνές κέντρο» του Ολυμπιακού χωριού, κ.α.

Για τη διεύρυνση του τουριστικού προϊόντος της Αττικής είναι σκόπιμη η προώθηση υποδομών, κατά  προτεραιότητα για την ανάπτυξη των εξής μορφών τουρισμού: Πολιτισμικός, περιηγητικός, συνεδριακός, εκθεσιακός, επιχειρηματικός, φυσιολατρικός, θαλάσσιος, καταδυτικός και ναυταθλητικός τουρισμός, αθλητικός – προπονητικός τουρισμός, τουρισμός μεγάλων γεγονότων, σπορ αέρος, προσκυνηματικός τουρισμός, αγροτοτουρισμός, γαστριμαργικός, ιαματικός και θεραπευτικός τουρισμός, τουρισμός αναψυχής και διασκέδασης.   (82)

Καλά, εντάξει παιδιά! Θα τους πηγαίνουμε αρχικά στον γαστριμαργικό τουρισμό, έπειτα στον σεξοτουρισμό και μετά στον προσκυνηματικό για να συχωρεθούν οι αμαρτίες τους, και θα τους δίνουμε και συγχωροχάρτια σε ομόλογα.

Ενθάρρυνση ήπιων μορφών τουρισμού σε όλη την Περιφέρεια και κατάταξη της Χωρικής Ενότητας Νησιωτικής Αττικής στην κατηγορία «περιοχές με περιθώρια ανάπτυξης ήπιου και εναλλακτικού τουρισμού».
Οργάνωση των υποδομών και δραστηριοτήτων του τουρισμού σε λειτουργική συσχέτιση και με τις όμορες Περιφέρειες.

Η ελκυστικότητα της πόλης της Αθήνας ως διεθνούς τουριστικού προορισμού επιδιώκεται να αυξηθεί, κυρίως μέσω παρεμβάσεων που αφορούν στην ποιότητα ζωής και στην ανασυγκρότηση σε δίκτυο και ανάδειξη των ιστορικών, πολιτιστικών και φυσικών τόπων ιδιαίτερου ενδιαφέροντος σε όλη την έκταση της Αττικής (86).

– Την τουριστική ανάπτυξη δεν την σχολιάζουμε, άλλωστε η δράση των tour operators οι οποίοι ελέγχουν την διοχέτευση της τουριστικής κίνησης και των κερδών της,  είναι εκτός αρμοδιοτήτων του ΡΣΑ, είναι γνωστό άλλωστε τα πόσα πολυτελή ξενοδοχεία κλείνουν τας τελευταία χρόνια στην Αθήνα, ούτε σχολιάζουμε την κακή ποιότητα και υψηλή τιμή των παρεχόμενων υπηρεσιών στην Αθήνα (και στην Ελλάδα), άλλωστε όσα έργα και να κάνει το ΡΣΑ ο μεγάλος όγκος των τουριστών θα μετακινείται προς τα all inclussiv πακέττα και θα μένει στα κρουαζιερόπλοια -πολύ που τους έννοιαξε η Αθήνα και ο πολιτιστικός πλούτος της…

(πάντως όμως, η οικονομική διάσταση υπολανθάνει ή και είναι κυρίαρχη, η «Οικονομία της Αγοράς» τα κατάπιε όλα τελικά).

Συγκεκριμένα, οι θεματικοί τομείς στους οποίους εντάσσονται αυτές οι δραστηριότητες είναι:  Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών – Μικροηλεκτρονική, Περιβάλλον, Οικοκαινοτομία, Ενέργεια, Γεωργία, Αλιεία, Κτηνοτροφία, Τρόφιμα και Βιοτεχνολογία, ΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ! Προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και καινοτόμες τεχνολογίες παραγωγής σε παραδοσιακούς κλάδους, Υλικά και τεχνολογίες δόμησης και κατασκευών περιβαλλοντικά φιλικών και ενεργειακά αποδοτικών, Μεταφορές, Υπηρεσίες Διαμεταφοράς, Πολιτισμός –  Δημιουργικές Βιομηχανίες, Τουρισμός, Αθλητισμός,  Υγεία – φαρμακευτικά προϊόντα και συσκευές, Σχεδιασμός – κατασκευή ενδυμάτων. (82)  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΧΤΑΡΜΑΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΛΗΩΝ, ΒΑΦΤΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ «ΟΙΚΟΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ», ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΜΑΖΙ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ.

πολιτισμός, (προώθηση πλούσιου πλέγματος  πολιτιστικών δραστηριοτήτων > και ενίσχυση του τομέα ως σημαντικού για την  οικονομία της πόλης.

«Στον πολιτιστικό εμπλουτισμό της Πρωτεύουσας έχει προστεθεί ήδη μια σειρά σημαντικών πολιτιστικών εγκαταστάσεων…νέοι κλπ» (19)

– «Υψηλής ποιότητας φυσικό ανάγλυφο, με ορεινούς όγκους που δημιουργούν μια περιβαλλοντική ασπίδα με νταμάρια και πολυκατοικίες ή βίλλες εφοπλιστών και ένα ανοικτό θαλάσσιο μέτωπο, πλούσιο σε διαφοροποιήσεις λειτουργιών και ποιοτήτων μαρίνες και κατίνες του Αγίου Κοσμά. Τι θα γίνει άραγε η ακτή ΣΕΦ-Π.Φαλήρου ή το Ελληνικό;
– Πυκνό / Συνεκτικό αστικό ιστό στο Λεκανοπέδιο, αλλά και στα παλαιά αστικά κέντρα της Αττικής, που με κατάλληλες πολιτικές αποτελούν θετικό υπόβαθρο για την αποφυγή της διάχυσης. (19). Όντως πυκνό: πυκνότατο, έχει πήξει στην πολυκατοικία !

Κοινωνική συνοχή
«Κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα που διατηρείται, σε γενικές γραμμές, στις περισσότερες γειτονιές της πόλης και είναι από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματά της «Εντούτοις, η πρόσφατη στοχοποίηση περιοχών και οι ενδείξεις φαινομένων περιθωριοποίησης, που δεν παρακολουθούνται από εντατική ανάπτυξη κοινωνικών πολιτικών, συνεπάγονται σε εποχή κρίσης τον κίνδυνο σημαντικών κοινωνικών ρωγμών. « (19) «Ανάδειξη της πολυλειτουργικής και κοινωνικά πολυσυλλεκτικής φυσιογνωμίας των συζυγών μητροπολιτικών κέντρων Αθήνας και Πειραιά,» (29) «Προώθηση πολιτικών για την καταπολέμηση των φαινομένων κοινωνικού αποκλεισμού, μέσα από στοχευμένα προγράμματα για τις ιδιαιτέρως ευάλωτες ομάδες» (29).

Αυτό είναι και το πρόβλημα της αστικής τάξης: κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα, πολυσυλλεκτική φυσιογνωμία > κοινωνική συνοχή… : Οι μετανάστες στον Αγιο Παύλο μαζί με τους χρυσαυγίτες, οι εργαζόμενοι μαζί με τους εφοπλιστές της Πλάκας … Πού’ σαι Σαββόπουλε… «…ο μαρκήσιος de Sad με έναν χίππυ  /  ο φονηάς με το θύμα αγκαλιά /  ο Γραμματέας μαζί με τον αλήτη  /  και η παρθένα με τον Σατανά,  / ο Ολιβερ Τουίστ χαμογελάει / και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά – ολαρία ολαρά…».

Θα το λύση το πρόβλημα το ΡΣΑ;;;!!! Αλλωστε και η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει συγκεκριμένες προτάσεις πολεοδομικής ανασυγκρότησης με (όπως ελπίζει !!!) θετικές επιπτώσεις και στην κοινωνική συνοχή, και είδαμε τι γίνεται στα παρισινά προάστεια, και στις αγγλικές φτωχογειτονιές των μεταναστών !

Προώθηση εργαλείων πολιτικής γης για τη διάχυση στην τοπική κοινωνία και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο των ωφελειών που προκύπτουν από την κατασκευή δημόσιων έργων υποδομής και από τη θεσμοθέτηση νέων ή αυξημένων δυνατοτήτων αξιοποίησης των εδαφικών πόρων. (30) Πώς; Με τι νομοθετικό, οικονομικό και πολεοδομικό πλαίσιο; Νεφελώδες και ευχολογικό, και γνωρίζουμε διεθνώς τι σημαίνει «ανάπλαση» και τελικά σε όφελος τίνος καταλήγει.

Αστικές αναπλάσεις και κοινωνική συνοχή (105) «…. και επιδιώκονται η σύνδεση των πολεοδομικών πολιτικών με τους θεσμούς του κοινωνικού κράτους και αλληλεγγύης, καθώς και η κατάκτηση της χωρικής και κοινωνικής συνοχής….» «…και επιδιώκεται η συνεργασία μεταξύ συναρμόδιων φορέων, καθώς και του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, δεδομένου ότι η μέχρι σήμερα επικρατούσα διάχυση ευθυνών προκαλεί απομείωση των πολιτικών ανάπλασης σε έργα πλακοστρώσεων πεζοδρομίου…»

Το θέμα είναι γνωστό : ανάπλαση > αύξηση τιμής γής > εκδίωξη παληών κατοίκων, γνωστό ως gentrification  κλπ. Και εδώ προωθείται ανοιχτά η συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα: σε τι επίπεδο, με τι όρους, με τι αντικείμενο (που αν δεν είναι κερδοφόρο δεν πλησιάζει ο ιδιωτικός τομέας!) Μπορούν να μας πούν πώς θα εμποδίσουν αυτές τις συνέπειες, το ξεχάσανε, δεν τους ενδιαφέρει ή το θέλουν γιά εκμετάλλευση από το Μεγάλο Κεφάλαιο, όπως γίνεται τώρα στο Μεταξουργείο;;; Και ποιο άραγε «κοινωνικό Κράτος»; αυτό που κατεδαφίζεται συνεχώς τα τελευταία πέντε χρόνια ;

«Ασκηση πολιτικών για την εξασφάλιση κοινωνικής κατοικίας ή κατοικίας προσιτής τιμής ειδικότερα για συγκεκριμένες ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού ή και στοχευμένες ομάδες» (29)………………. μην παίρνουμε όμως και πολύ θάρρος, απλά μιλάμε γενικά και αόριστα για «άσκηση πολιτικών» μη προσδιοριζόμενων, μη κατοχυρωνόμενων …δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων Ημών….σώσον, ελέησον και διαφύλαξον ημάς….

Αστική αναζωογόνηση (στροφή σε βιοκλιματική κατοικία επανάχρηση κτηρίων, σχέδια αναπλάσεων)
«Περιοχές αποβιομηχάνισης, όπως το δυτικό Ιστορικό Κέντρο και σε συνέχεια αυτού ο Ελαιώνας, οι παρυφές της οδού Πειραιώς η Νέα Ιωνία, ο Πειραιάς και μικρότερα αστικά κέντρα, όπως Ελευσίνα και Λαύριο, είναι ευνοϊκά τοποθετημένες στον αστικό ιστό και μπορούν επομένως προγραμματικά να αναλάβουν, με κατάλληλες πολεοδομικές παρεμβάσεις και ρυθμίσεις, νέες δραστηριότητες και ρόλους, συμβάλλοντας στη συνεκτική ανάπτυξη της Αθήνας. « (20). Αξιοποίηση από διεθνείς επιχειρηματικούς ομίλους είτε σε πολυτελή κατοικία (loft κ.α.) είτε mall κλπ. (έχουν πάει οι συντάκτες αυτής της παραγράφου στις περιοχές που προτείνουν; Ας «σερφάρουν» τουλάχιστον στο Google Earth) :

– Το Δυτικό Ιστορικό Κέντρο έγινε μια νέα (και χειρότερη) Πλάκα, και ό,τι υπάρχει ακόμη σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις «δίδεται αντιπαροχή» ή το αγοράζει ο Λιαρός,
– ο Ελαιώνας με πολλαπλά Διατάγματα και Νόμους «πράσινης αξιοποίησης» είναι ήδη πυκνή βιομηχανική περιοχή και οι εναπομείναντες χώροι δόθηκαν σε ΚΤΕΛ, Βωβό, ΠΑΕ και κάθε καρυδιάς καρύδι,
– η Ελευσίνα έχει ακόμη τον ελαιώνα της (εκεί προτείνεται και από το ΡΣΑ «πόλος ανάπτυξης»….) και μέσα είναι ήδη πολυκατοικιοποιημένη,
– η Νέα Ιωνία είναι πηγμένη στην πολυκατοικία και στους δρόμους, οι ελάχιστες βιομηχανίες ή έχουν κατεδαφιστεί ή είναι σημειακές,
– ο Πειραιάς, ο Αγιος Διονύσιος, το Πέραμα είναι ήδη πολυκατοικιοποιημένο πλην ελαχίστων σημείων.

Το ΡΣΑ θα πρέπει να είναι σαφές: ή μειώνει τους ΣΔ και επιβάλλει επανάχρηση του κτηριακού πλούτου, ή αλλιώς,  με ή χωρίς αναπλάσεις θα συνεχίσουν τον δρόμο της «αξιοποίησης» με πολυτελείς πολυκατοικίες. Στην περίπτωση αυτή, το ΡΣΑ (το κράτος δηλαδή) θα ξοδέψει ένα σωρό χρήματα σε όφελος των μεσαίων και μεγάλων (κατά περίπτωση) επενδυτών και χωρίς να επιτύχει την επανάχρηση για την οποία θα έχει διαθέσει τεράστια κεφάλαια εξυγείανσης και αναπλάσεων.

Μεταλλαγή οικοδομικής δραστηριότητας «Η αναπτυξιακή στροφή της δεκαετίας του 1990 και τα μεγάλα έργα που κατασκευάστηκαν, απαιτούσαν και ανάλογη προσαρμογή του κατασκευαστικού δυναμικού του τομέα, που υλοποιήθηκε με τη συγχώνευση των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών. Η γενικότερη συγκυρία όμως ωθούσε και σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις των παραδοσιακών δομών στον τομέα της οικοδόμησης κατοικιών και ανάπτυξης του αστικού χώρου: Η διεθνής στροφή του χρηματιστηριακού κεφαλαίου προς την «ανάπτυξη της γης» συντονιζόταν με τη μεγάλη διεύρυνση του αστικοποιούμενου χώρου και της οικοδομήσιμης γης, που παρακολούθησε τα μεγάλα έργα και τη νέα γεωγραφία της Αττικής. Ήταν σημαντικό διακύβευμα το κατά πόσον ο μετασχηματισμός της παραδοσιακής οργάνωσης του τομέα της οικοδομής και των κοινωνικών στρωμάτων και παραγωγικών δυνάμεων που συνδέονται με αυτήν, θα μπορούσε να γίνει ομαλά.» (16) Να γίνει δηλαδή χωρίς προβλήματα, ομαλά η συγκεντροποίηση Κεφαλαίου στον κατασκευαστικό τομέα, ομολογούμε ότι είναι πολύ ειλικρινής τοποθέτηση (και σύμφωνη με την πολιτική των κατασκευαστικών εταιρειών).

Αύξηση πληθυσμού Αθήνας «Είναι σημαντικό εδώ να επισημάνουμε ότι οι στόχοι του Ρυθμιστικού Σχεδίου του 1985 για τη μη περαιτέρω ανάπτυξη του πληθυσμού της πρωτεύουσας, ουσιαστικά εκπληρώνονται: ο πληθυσμός της Πρωτεύουσας ουσιαστικά σταθεροποιείται μετά το 1991 ως ποσοστό του συνολικού πληθυσμού της χώρας, ο οποίος αυξάνεται με χαμηλό ρυθμό, παρά την εισροή μεταναστών. Και η σταθεροποίηση αυτή προβλέπεται ότι θα εξακολουθήσει. (έχει λίγο καμφθεί ο ρυθμός ανάπτυξης, αλλά δεν έχει πέση, μην ξεχνάμε ότι η ΕΣΥΕ (όπως και η ΕΛΣΤΑΤ !) είναι αναξιόπιστη δεδομένου ότι πρώτον ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, δεύτερον ΠΟΣΟΙ ΑΠΟΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΙ ΔΗΜΟΙ και τρίτον ΠΟΣΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΦΕΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ ΑΠΟΓΡΑΦΕΙΣ (μεταξύ μας, μην το πούμε και παραέξω, ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου απογραφτήκαμε φέτος και είμαστε …ανύπαρκτοι στην Ελλάδα μας !!!!!) Επομένως, η μεγάλη διεύρυνση του αστικοποιούμενου χώρου και της οικοδομήσιμης γης που παρακολούθησε τα μεγάλα έργα στη Αττική δημιουργεί ευνοϊκό έδαφος για «κρίση», όταν αναιρεθούν οι παράγοντες υπερθέρμανσης της αγοράς, ενώ παράλληλα βρίσκεται στον ορισμό της αστικής διάχυσης και κατασπατάλησης του φυσικού χώρου.» (15) δημιουργεί «έδαφος για κρίση» ή έδαφος για ανάπτυξη και αξιοποίηση για κάποιους ;;;;

«Ο πληθυσμός της Αθήνας / Αττικής προβλέπεται να παραμείνει έως το 2021 στα επίπεδα του 2001» (18) πόσο σίγουροι είμαστε για ένα τέτοιο ενδεχόμενο;;

Ελαιώνας «Μεγάλα αποθέματα γης, όπως π.χ. στον Ελαιώνα, δημιουργούν ευκαιρίες για άσκηση ολοκληρωμένης πολεοδομικής πολιτικής στην κατεύθυνση χωρικής και ποιοτικής αναδιάρθρωσης του δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα, καθώς και πράσινης ανάπτυξης, σε άμεση γειτνίαση και αλληλεπίδραση με το αστικό συνεχές» (18).

– Ανάδειξη του Ελαιώνα σε περιοχή στρατηγικής σημασίας για την ενίσχυση της αναπτυξιακής δυναμικής και ανταγωνιστικότητας της Περιφέρειας, με αιχμή την προοπτική μετατροπής του σε υποδοχέα καινοτομίας και εν γένει λειτουργιών υψηλής προστιθέμενης αξίας. Στην κατεύθυνση αυτή χωροθετείται Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πάρκο, σε συνδυασμό με την ερευνητική δραστηριότητα των εγκατεστημένων ΑΕΙ. (114) Δεν φτάναν τα άλλα (ΠΑΕ, ΚΤΕΛ, Βωβός κ.α.) να τώρα και …Τεχνολογικό Πάρκο. Άλλο τίποτα;
– Βελτίωση των όρων εγκατάστασης και λειτουργίας βασικών μητροπολιτικών λειτουργιών / υποδομών για τις οποίες ο Ελαιώνας λειτουργεί ως κύριος Υποδοχέας, όπως ο Νέος Κεντρικός Σταθμός των ΚΤΕΛ και το Νέο Συγκοινωνιακό Κέντρο, αμαξοστάσια Μετρό, Τρόλλεϋ και Λεωφορείων, η Κεντρική Αγορά Αθηνών, ο Σταθμός Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων.
Διεύρυνση των επιφανειών κοινόχρηστων χώρων και πρασίνου με κύριο στόχο τη λειτουργική και περιβαλλοντική τους αναβάθμιση και ένταξή τους στο μητροπολιτικό δίκτυο ελεύθερων χώρων. (114-115) Διεύρυνση στον Ελαιώνα, μετά από όλα αυτά, τώρα γίνεται μόνο σε γλάστρες και στις ταράτσες…. όσοι κυκλοφορούν και εργάζονται στον Ελαιώνα, υποχρεούνται από τώρα, οι μεν γυναίκες να φορούν καπέλλα με λουλούδια και πρασινάδες (δεκτά και λαχανικά), οι δε άνδρες να έχουν στο πέτο τους άνθος.

Οριστικά πλέον στο Αρχείο σειρά μελετών και δημοσιευμένων Προεδρικών Διαταγμάτων για έναν πράσινο Ελαιώνα : ανάπτυξη! Ανάπτυξη! ανάπτυξη! ανάπτυξη! ανάπτυξη! (και εδώ ο κακός της παρέας ρωτάει : «για ποιόν; για τίνος όφελος;»!)

Διεθνής θέση της Αθήνας
«Η ενδυνάμωση του διεθνούς ρόλου της Αθήνας συναρτάται στρατηγικά με την ισόρροπη, κοινωνικά δίκαιη (εδώ γελάμε ή κλαίμε;) και περιβαλλοντικά βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη (και εδώ ομοίως…).» (22) «Ως επιχειρηματικού συνδέσμου της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Μέση Ανατολή και τις χώρες της Ασίας, καθώς και, από κοινού με τη Θεσσαλονίκη, με τη νοτιοανατολική Ευρώπη και τις χώρες του Εύξεινου Πόντου» (22) και άλλους χώρους φθηνού εργατικού δυναμικού…

Και για να σοβαρευτούμε, η πρόθεση να αποτελέσει η Αθήνα διεθνές κέντρο είναι από την μεταξική περίοδο, εμφανίστηκε ξανά επί Παττακού, συνεχίστηκε επί Εβερτ ο οποίος χρησιμοποίησε τον παληό όρο «λιβανοποίηση», υλοποιήθηκε επί Σημίτη με την μεταφορά κεφαλαίων και επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη μετά το 1991 [1] , και αποτελεί πλέον όχι απλά ευσεβή αποικιακό πόθο των ελλήνων επιχειρηματιών αλλά κατεύθυνση του Κεφαλαίου (επί τέλους και για την Ελλάδα μας που θα γίνει έτσι μεγάλη και τρανή αποικιακή δύναμη!). Σήμερα, είναι γνωστά τα ποσοστά της παραγωγής που έχουν μεταφερθεί και τα ποσά που έχουν επενδυθεί στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη από ελληνικό και «ελληνικό» κεφάλαιο.

«10+1 άξονες προτεραιότητας» (31-34)

1. προβολή της πολιτιστικής ταυτότητας
«Ανάδειξη της πολυστρωματικής διάστασης του πολιτισμού….. Ο πολιτισμός ως έννοια πολυδιάστατη, με έμφαση στη διαχρονική διάσταση και τη σύγχρονη καινοτομική παραγωγή, σε συνδυασμό με το Θαλάσσιο μέτωπο και τους πολλαπλούς του ρόλους, ανάγεται σε βασική συνιστώσα για τη χωρική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της Αθήνας» (31). Εχει παρέλθει η «Ανοιξη» του ΄60, και ο μόνος πολιτισμός δυστυχώς που υπάρχει σήμερα είναι ο «επίσημος» ο οποίος μάλλον δεν αναφέρεται στις μεγάλες μάζες των πολιτών. Κυρίως αναφερόμαστε στο Μέγαρο Μουσικής, στο Φεστιβάλ Αθηνών (ή ό,τι απέμεινε από αυτό…) και στις εκδηλώσεις των ιδιωτικών φορέων (Τραπεζών, Μουσείων κ.α.). Και βέβαια η σύνδεση του Πολιτισμού με την «καινοτομική παραγωγή» δεν είναι τίποτα άλλο από την σύνδεσή του με την Αγορά, πράγμα που είναι σαφές με την μετατροπή των κρατικών Μουσείων σε ΝΠΙΔ, και υποθέτουμε ότι είναι γνωστές αυτές οι καταστάσεις στους συντάκτες του ΡΣΑ (διαμαρτυρίες και καταγγελίες για την εισβολή της οικονομίας της αγοράς» στο Εθνικό Αρχαιολογικό και τα άλλα κρατικά Μουσεία, στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης (σ’ αυτό από γεννησιμιού του…).

Οι πολιτιστικοί πόροι και δυναμικό που συγκροτούν τη διεθνώς αναγνωρίσιμη ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα της Αθήνας / Αττικής, συνδέονται κατ’ αρχήν με το ιστορικό βάθος, την ακτινοβολία των μνημείων, την ευδιάκριτη ιστορική τοπογραφία, αλλά και τις πολεοδομικές χαράξεις και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της πόλης του 19ου αιώνα, όπως αυτές έχουν συναρτηθεί με τον αρχαίο και μεσαιωνικό ιστό. Επίσης, αναγνωρίζεται και προωθείται ως αναπόσπαστη συνιστώσα του πολιτιστικού δυναμικού της Αθήνας / Αττικής: (63).

Ε, ΟΧΙ ΠΙΑ !!! Σε ποιους απευθύνονται;; λες και δεν ξέρουμε την φαλκίδευση του άρθρου 4 του ΓΟΚ για τις συνεχείς παράνομες «ειδικές ρυθμίσεις» που παρ’ όλες τις αλλεπάλληλες Αποφάσεις του ΣτΕ επιμένουν να καταστρέφουν τα νεοκλασικά σε όλη την Ελλάδα (και την Αθήνα περισσότερο), σε όφελος της κερδοσκοπίας των ιδιοκτητών νεοκλασικών, ιδίως αν αυτοί είναι ιδιωτικοί οργανισμοί, τράπεζες και άλλα ευαγή Ιδρύματα….

Παράλληλα, ο στόχος αυτός συμβάλει στην ενεργοποίηση νέων δημιουργικών επιχειρήσεων και νέων μορφών τουρισμού και ψυχαγωγίας και, γενικότερα, στην ανάπτυξη της πολιτιστικής οικονομίας. (64) ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΞΕΦΥΓΕ : ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ !!!!! «γλώττα λανθάνουσα, ταληθή λέγει» όπως έλεγαν και οι ένδοξοι αρχαίοι ημών πρόγονοι…)

Στο σύνθετο αυτό πλέγμα πολιτιστικών χώρων σύγχρονης δημιουργίας, δραστηριοποιείται ήδη σημαντικό δυναμικό καλλιτεχνών (66) καλλιτέχνες «ενσωματωμένοι» στο Μέγαρο και στα άλλα ιδιωτικά Ιδρύματα π.χ. ιδιωτικά Μουσεία και άλλα πολλά «Πολιτιστικά Ιδρύματα» Τραπεζών κ.α. …

– Η μεσογειακή διατροφή αυτό πού κολλάει;;;; προβάλλεται και για την Αττική ως συγκριτικό πλεονέκτημα, σε συνδυασμό και με τις πολιτικές για την προστασία της αγροτικής γης και την ανάδειξη των παραδοσιακών προϊόντων της, στο πλαίσιο της συνδυασμένης ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών αστικού και πολιτιστικού τουρισμού. (66)

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΠΟΝΗΣΕΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ «ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ -ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ- ΚΑΙ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ»

Προσωπικά δηλώνω υπεύθυνα ότι προτίθεμαι να μετέχω στην Τριμελή Επιτροπή Επίβλεψης του, μόνο αν στην «Μεσογειακή Διατροφή» περιλαμβάνονται και μερικά κοψίδια !

Αναδεικνύονται ο Μεγάλος Αρχαιολογικός Περίπατος και οι άξονες πάνω στους οποίους βρίσκονται οι σημαντικότεροι χώροι πολιτισμού της Πρωτεύουσας : Μέγαρο Μουσικής – Εθνική Πινακοθήκη – Βυζαντινό Μουσείο – Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης …………………..(69)

– Ενισχύονται νέες «πολιτιστικές διαδρομές» και συνδέσεις ως εξής :

– Σύνδεση Νέου Μουσείου Ακροπόλεως με Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, μέσω της Πανεπιστημίου,
– Σύνδεση Κεραμεικού με Ακαδημία Πλάτωνος και Λόφο Ιππείου Κολωνού, μέσω του ζεύγους Σαλαμίνος / Πλαταιών.
– Σύνδεση Ιστορικού Κέντρου
– …………………………………

Εντάξη στο ενιαίο δίκτυο πολιτιστικών διαδρομών των περιοχών Τουρκοβουνίων, Αρδηττού, Λυκαβηττού, Πεδίου του Αρεως. (69)

Τι ακριβώς θα κάνουν;; οι περισσότερες από τις αναφερόμενες «διαδρομές» είναι ήδη κορεσμένες αστικές αρτηρίες. μεγάλης κυκλοφορίας. Θα κάνουν την πολιτική της Μελίνας Μερκούρη που μίλαγε για σωτηρία της Ιεράς Οδού επειδή την σκέπαζαν με αρτηρία βαρειάς κυκλοφορίας ;; ξανά το ίδιο δούλεμα;; Μια φορά συνέβει κάτι σωστό στην Αθήνα σ’ αυτόν τον τομέα με τον Καλαντίδη, κι αυτό δεν ολοκληρώθηκε …

2. έμφαση στις πολιτικές κοινωνικής συνοχής
«Η ενίσχυση των χωρικών προϋποθέσεων για την αποφυγή / άμβλυνση φαινομένων κοινωνικού αποκλεισμού» (31). Από τον καιρό του Μαρξ έχει διατυπωθεί και αποδεικνύεται συνεχώς στην Ιστορία ότι ο χώρος μπορεί να εμποδίζει ή να διευκολύνει εν μέρει τις κοινωνικές καταστάσεις αλλά δεν είναι ο κυρίαρχος : η ήττα της Κομμούνας των Παρισίων, η νίκη του Οκτώβρη του ’17, η ήττα του Δεκέμβρη του ’44 ή η εν γένει πορεία των αναταραχών του Μάη του ΄68 ή του κινήματος των Banlieux το δείχνουν πολύ καθαρά : αλλού είναι τα κυρίαρχα στοιχεία των κοινωνικών εν γένει θετικών ή αρνητικών εξελίξεων : στην οικονομική τους βάση και στον βαθμό ανάπτυξης του κάθε κινήματος. Αλλωστε, αν εννοούν ότι αυτό θα επιτευχθεί μέσω αναπλάσεων, είναι πολύ γελασμένοι, μια και είναι γνωστή η πορεία των αναπλάσεων όπως αυτή γίνεται στον Δυτικό κόσμο (gentrification, εξευγενισμός για κάποιους και εκδίωξη για τους άλλους) απλά μετατίθεται στον χώρο το πρόβλημα αλλού…

3. ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού
«Ενίσχυση της γεωργικής παραγωγής… Αναδιάρθρωση / ανασυγκρότηση του δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα …με έμφαση κατασκευαστικές σε αναπλάσεις κλπ» (31) «….σύγχρονης πολιτιστικής παραγωγής και δημιουργικών μεταποιητικών δραστηριοτήτων».(31)
Γεωργία : Αφού όλα τα Μεσόγεια τα έκαναν κατοικία και ο Καμπάς γίνεται Μώλ, ενώ η Ελευσίνα έχει πήξει στις αποθήκες, τα logistics και την βιομηχανία και έχει χάσει τα υπόγεια ύδατά της, ο Ελαιώνας έγινε αποθήκη βαρέων χρήσεων κλπ κλ.

– Για το Μητροπολιτικό Κέντρο Πειραιά, επιδιώκεται:

– Ενίσχυση και ανασυγκρότηση της παραγωγικής και οικονομικής βάσης, σε κατεύθυνση σύγχρονων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Λειτουργική διασύνδεση των λιμενικών δραστηριοτήτων με τον αστικό ιστό. (44) ΟΜΟΙΩΣ, ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΜΕΝΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΓΡΑΦΕΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ (ΒΛ. COSCO, ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΚΛΠ…)

Υποδοχείς ανάπτυξης για την Υποενότητα Μεσογείων αποτελούν οι θεσμοθετημένες περιοχές παραγωγικών δραστηριοτήτων δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα, με έμφαση σε καινοτομικές μορφές ανάπτυξης στους αναπτυξιακούς υποδοχείς Κορωπίου, Παιανίας, Σπάτων του ευρύτερου Πόλου Περιοχής Αεροδρομίου. Στην ίδια Υποενότητα προάγεται η συνέργεια περιβάλλοντος και οικονομίας με το φυσικό περιβάλλον να αντιμετωπίζεται ως πλουτοπαραγωγικός πόρος προς διαφύλαξη, προστασία και ανάδειξη. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη διαφύλαξη του Αττικού Τοπίου, της βιοποικιλότητας και των παραδοσιακών καλλιεργειών.(46) Με απλά λόγια, για όσους γνωρίζουν και την φρασεολογία των πολιτικών (δυστυχώς και πολεοδόμων που παίζουν το παιχνίδι τους…) όλα αυτά σημαίνουν ότι τα Μεσόγεια εξακολουθούν να αναπτύσσονται σε τριτογενείς υπηρεσίες, άλλωστε οι «καινοτόμες» μορφές ανάπτυξης είναι ήδη εκεί : ΙΚΕΑ, ΚΩΤΣΟΒΩΛΟΣ κ.α. που ήδη λειτουργούν.

Δυστυχώς, η επαναλαμβανόμενη φράση «…η πολεοδομική οργάνωση των οποίων αποτελεί άμεση προτεραιότητα…» σημαίνει απλά ενίσχυση της τάσης, μ΄ άλλα λόγια όλη η Λαυρεωτική οικόπεδα.

4. ενδυνάμωση και αναδιανομή των πόρων αστικής ανάπτυξης
«Πολιτική γης και άντληση πόρων από την άνοδο των τιμών λόγω έργων και παρεμβάσεων, για τη διάχυση του οφέλους πού προκαλείται και τη συνολική βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος. Η αστική ανασυγκρότηση υποστηρίζεται και από τις προσόδους που δημιουργεί». (32)

Αν και η φρασεολογία είναι θολή, είναι σαφές ότι πρόκειται για αναδιανομή της γαιοπροσόδου ανάμεσα στον δημιουργό της (Κράτος) και τον χρήστη της (Ιδιώτες). Λογικό είναι, και ουσιαστικά συνεχίζει τον περίφημο Νόμο 947/78 του Μάνου και την συνέχειά του, τον 1337/83 του Τρίτση, όμως ο τρόπος υπολογισμού της κατανομής των εισφορών σε σχέση με το μέγεθος της ιδιοκτησίας μέχρι τώρα λειτούργησε σε βάρος της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας και όχι της μεγάλης (όπως άλλωστε και όλο το φορολογικό σύστημα, όπως φαίνεται και με τα «μέτρα» της τελευταίας διετίας). Θα μπορέσει το ΡΣΑ να γίνει πιο εξειδικευμένο, ή θα αφήσει «λόγω αρμοδιότητας» το Υπουργείο Οικονομικών να ασκήσει την γνωστή πολιτική του;;

Εργαλεία πολιτικής γης
Για την εφαρμογή της πολιτικής και των στόχων του Ρυθμιστικού και για την αύξηση της αποτελεσματικότητας και του κοινωνικού προσανατολισμού του συστήματος χωρικού σχεδιασμού, προτείνεται να καθιερωθούν θεσμοί και εργαλεία πολιτικής γης με τη μορφή νέων ή με βελτιώσεις των υφιστάμενων, τα οποία αποσκοπούν:

Στη δικαιότερη κατανομή της υπεραξίας γης που προκύπτει από την αστική ανάπτυξη, με τη «παρακράτηση» μέρους αυτής από το δημόσιο και την αναδιανομή της σε έργα περιβαλλοντικής και πολεοδομικής αναβάθμισης, των οποίων η αναγκαιότητα προκύπτει ως συνέπεια από την αστική ανάπτυξη. (106) Όλα αυτά είναι δίκοπα μαχαίρια, αν εφαρμοστούν σωστά αποδίδουν, αν όχι ευνοούν τους μεγάλους και την πρόσθετη φορολόγηση, όπως έχει γίνει ως σήμερα. Πάντως από το κείμενο δεν προκύπτει κάτι νέο που θα διασφαλίζει τίποτα από όσα λένε (το ΕΤΕΡΠΣ ισχύει από το 1970, και το περιβαλλοντικό τέλος βενζίνης από το 1990, όμως όσες φορές έχουν γίνει ερωτήσεις στην Βουλή «πόσα εισπράχτηκαν και πού πήγαν τα χρήματα» κανείς δεν απάντησε (και παράνομα, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής).

5. περιορισμός της εκτός σχεδίου δόμησης
«…αυστηροποίηση νομικών ρυθμίσεων…μετατροπή σε γεωργική γή…πληρωμή επιβάρυνσης πόλης από τα αυθαίρετα…> πράσινο ταμείο

Επιπλέον, για τον κοινωνικό έλεγχο του φαινομένου της παράνομης δόμησης στις προστατευόμενες φυσικές περιοχές, συντάσσονται και δημοσιοποιούνται σε ετήσια βάση κατάλογοι όλων των πράξεων χαρακτηρισμού αυθαιρέτων και επιβολής προστίμων σε εκτός σχεδίου περιοχές και στην παράκτια ζώνη. (56) Για τα αυθαίρετα προβλέπει πρόστιμα και κανένα μέτρο ανάσχεσής τους ! ΠΡΟΣΕΞΤΕ !! «ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ» ΟΧΙ «ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ» ! ΠΑΛΙ ΘΑ ΚΤΙΣΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΠΡΑΞΟΥΜΕ ΦΟΡΟ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ !

– Ενσωμάτωση στο κόστος της εκτός σχεδίου οικοδόμησης της επιβάρυνσης που επιφέρει σε αστικές υποδομές και περιβάλλον, μέσω θέσπισης αντισταθμιστικών οφελών και ενίσχυσης του Πράσινου Ταμείου.(106) ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΙΣΧΥΕΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ: ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ!!!! (είναι και αυτό μια κάποια πρόοδος από την εποχή του Τρίτση, εκείνος έλεγε «αν το δηλώσεις, μπορεί να το σώσεις» τώρα μας λέει το σημερινό ΡΣΑ «αν το πληρώσεις το σώζεις σίγουρα» !
Προώθηση δυνατοτήτων εναλλακτικών χρήσεων στην εκτός σχεδίου γη, κυρίως στον γεωργικό τομέα και ορισμένων ήπιων χρήσεων, με την προϋπόθεση ότι συνδέονται με ειδικού τύπου οικονομικές λειτουργίες που υποστηρίζουν τη διατήρηση και ανάδειξη του αγροτικού χαρακτήρα της περιοχής. Σύμφωνοι, πώς όμως; (στο Σχέδιο Νόμου ελάχιστες είναι οι δεσμεύσεις και περιορισμοί, ουσιαστικά δεν κατοχυρώνεται νομικά).

6. ολοκλήρωση των πράσινων τόξων και οικολογικών διαδρόμων
Συγκρότηση δικτύου πράσινων τόξων στον εξωαστικό και περιαστικό χώρο και οικολογικών διαδρόμων στον αστικό χώρο (32). Κριτική σ’ αυτό το κεφάλαιο βλ. την κριτική στον αντίστοιχο Χάρτη.

7. αστική αναζωογόνηση με ανακύκλωση γής και οικοδομής
Η ενθάρρυνση της στροφής της οικοδομικής δραστηριότητας σε έργα αναπλάσεων με βιοκλιματικές μεθόδους (32). Τις αναπλάσεις θα τις χρηματοδοτήσει το Κράτος; Τότε έχουμε μια κλασσική μέθοδο, εκείνη της αντιμετώπισης μιάς οικονομικής κρίσης με την κρατική χρηματοδότηση σε δημόσια έργα, τακτική που εφάρμοσε η ναζιστική Γερμανία (μόνο που εκεί τα δημόσια έργα ήταν συνυφασμένα και με πολεμικές προετοιμασίες, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Όσο για τις βιοκλιματικές μεθόδους, θα μπορούσε να είχε δύο όψεις, την μία όπως τα δημόσια έργα που είδαμε (μέσω κρατικής χρηματοδότησης), και την άλλη μέσω ιδιωτικής, είτε άμεσα από τους ιδιοκτήτες (τους επιβάλλεται -όπως περίπου ήδη γίνεται- η ενεργειακή θωράκιση δια Νόμου) είτε έμμεσα από ιδιώτες, αλλά αυτό είναι επίσης μιά άλλη ιστορία. Ούτως ή άλλως όμως θα όφειλε το ΡΣΑ να αποσαφήνιζε το τι προτείνει, αλλιώς απομένει ένα γενικόλογο και ανεφάρμοστο ευχολόγιο.

8. τόνωση της κεντρικότητας
«Ενδυνάμωση της πολυλειτουργικότητας των κέντρων…… Ανάδειξη της πολυλειτουργικής και κοινωνικά πολυσυλλεκτικής φυσιογνωμίας… Παρεμβάσεις αναζωογόνησης, με αναβάθμιση του δημόσιου χώρου…(33). Εχω πεί πολλές φορές ότι είναι απαραίτητα ορισμένα έργα στο κέντρο (αναπλάσεις, μεταφορικά συστήματα κ.α.) και τα θεωρώ απαραίτητα για το σύνολο των κατοίκων ακόμη και με την δυσμενή προοπτική να ωφεληθούν υπέρμετρα κάποιοι, όμως μην περιμένουμε να αναδειχθεί η «κοινωνικά πολυσυλλεκτική φυσιογνωμία» ή άλλα ηχηρά παρόμοια, διότι απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

9. ενίσχυση της βιώσιμης κινητικότητας
Έμφαση στα Μέσα Σταθερής Τροχιάς και την προσιτή σε όλους δημόσια συγκοινωνία…. ήπιων μέσων μετακίνησης, όπως το ποδήλατο και το περπάτημα… Συμπληρωματικότητα και οργάνωση όλων των μέσων μεταφοράς….» (33) «…οι παρεμβάσεις για τη βελτίωση της βιώσιμης κινητικότητας υποστηρίζονται και από τις προσόδους που δημιουργούν…» (33).  Είναι, πιστεύω, το πιο σωστό και προσγειωμένο κεφάλαιο στο τωρινό ΡΣΑ, όχι μόνο διότι έχει απορρίψει εντελώς τις εργολαβικές θέσεις του «ΡΣΑ Σουφλιά» το οποίο γέμιζε αυτοκινητόδρομους, κόμβους και σήραγγες όλη την Αθήνα και την Αττική, αλά και διότι οι προτάσεις του υπέρ των Μέσων Μαζικών Μεταφορών (ΜΜΜ) και ειδικότερα Μέσων Σταθερής Τροχιάς (ΜΣΤ) και εναλλακτικών μέσων είναι σωστές και εφαρμοσμένες ήδη στον ευρωπαϊκό χώρο από δεκαετίες. Δεν υπάρχει καμμία παρατήρηση σ’ αυτόν τον τομέα, ο οποίος έχει το προσόν να μην είναι δίγλωσσος ή να υποκρύπτει άλλα από εκείνα τα οποία παρουσιάζει ή να αντιφάσκει από την γενικότητα στην εφαρμογή, και κυρίως είναι συγκεκριμένος χωρίς γενικότητες και ευχολόγια.

10. στροφή προς το θαλάσσιο μέτωπο
«προώθηση πολιτικών που έχουν ήδη δρομολογηθεί και επεξεργασία νέων για την προστασία, άνοιγμα, αναβάθμιση…. συστατικό στοιχείο της φυσιογνωμίας της Αθήνας / Αττικής – Μεσογειακής Πρωτεύουσας, αναντικατάστατος περιβαλλοντικός πόρος σε κίνδυνο λόγω κλιματικής αλλαγής…. χωρίς εντατικές χρήσεις και με τόνωση του δημόσιου χαρακτήρα του.» (33). Αν ως «δρομολογημένες πολιτικές» εννοεί τα ολυμπιακά έργα, σωθήκαμε !!! τι να δούμε; Την αλάνα του Φαληρικού Ορμου, την τσιμεντοποίηση του Αγίου Κοσμά, την επαπειλούμενη τσιμεντοποίηση (κατάρα του Κατάρ) του Ελληνικού; τι;; Και γιά ποιόν «δημόσιο χαρακτήρα μιλάμε ;;; τίνος;;; και σε ποιούς χώρους του θαλάσσιου μετώπου δεν έχει ήδη γίνει εντατική εκμετάλλευση με εντατικές χρήσεις;;;

Το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος με επιστημονικό υπεύθυνο τον συνάδελφο Νίκο Μπελαβίλλα, έχει εκπονήσει συγκεκριμένη μελέτη για το μέλλον του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού όπου διατηρούνται μόνο τα υπάρχοντα κτήρια (του Saarinen κ.α.) και το υπόλοιπο διαμορφώνεται σε μητροπολιτικό πάρκο. Από ό,τι φαίνεται όμως στα επίσημα κείμενα του ΡΣΑ η μελέτη δεν έχει ληφθεί υπ’ όψιν…

+1. βελτίωση του συστήματος χωρικού σχεδιασμού και διακυβέρνησης
«…προώθηση δομών διακυβέρνησης που θα διασφαλίζουν οριζόντιες συνεργασίες μεταξύ φορέων….. επιχειρησιακή διάσταση του σχεδιασμού μέσω προγραμματισμού διακριτών δράσεων, σύνδεσής τους με τις κατάλληλες πηγές χρηματοδότησης….» (33). Τώρα μάλιστα, αν εννοούν τις διαδικασίες fast-truck και αν εννοούν ως «κατάλληλες πηγές χρηματοδότησης» τα ψιχία του ιδιωτικού κεφαλαίου σε μιά ΣΔΙΤ, σωθήκαμε…

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΧΑΡΤΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ:

Γενική παρατήρηση για τους χάρτες. Πρόκειται για ανίσχυρα νομικά κείμενα μια και δεν είναι συγκεκριμένοι αλλά διαγραμματικοί/συμβολικοί με κύκλους, βέλη, τόξα και άλλα σχεδιαστικά γενικά σύμβολα και σε κλίμακα 1:100.000, και δεν περιλαμβάνουν ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΣΕ ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΙΜΗ ΚΛΙΜΑΚΑ (1: 20.000 ή 1: 10.000). Δυστυχώς και το Σχέδιο Νόμου, προσπαθεί να περιγράψει ονομαστικά τις περιοχές, και αν μεν πρόκειται για λιμνούλα, εντάξει, αλλά για περιοχή, ποτάμι, υγροβιότοπο, κέντρο, πόλο ανάπτυξης κ.α. αυτό χωρίς αναγνώσιμο χάρτη δεν γίνεται και δημιουργεί νομικές ασάφειες με γνωστά αποτελέσματα.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΔΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΡΣΑ 1985» ΤΟΥ ΤΡΙΤΣΗ (Ν1515/1985)ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΡ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ, ΕΙΧΕ ΜΕΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΕΝΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΒΟΗΘΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ (ΟΣΟ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΙΣΧΥΕΙ ΠΛΕΟΝ Ο Ν.1515/85 ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟΝ Ν.2052/92 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ ΝΟΜΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ) ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΧΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣτΕ ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΔΕΝ ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ (ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΔΑΜΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟ ΜΩΛΛ, ΕΙΠΕ ΤΟ ΣτΕ ΟΤΙ «ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΑΜΕ!

(βάφτισε ο καλόγερος το κρέας ψάρι και όλα εντάξει, βοήθειά μας!)

 


Χάρτης 1

Σχόλια στον Χάρτη 1 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ»: Εμφανίζονται ως πόλοι ανάπτυξης όλες οι εναπομείνασες ελεύθερες δόμησης περιοχές : Λαύριο, Μεσόγεια, Θριάσιο, Αυλώνα, η κεντρική περιοχή Αθηνών και Πειραιά, το Θριάσιο και τα Μέγαρα και η περιοχή του mall Lamda Development στην Νεραντζιώτισσα-Λ.Κηφισίας.

Περί των «πόλων ανάπτυξης»
Σύμφωνα με το ΡΣΑ , οι «πόλοι ανάπτυξης»

– Συγκεντρώνουν σημαντικό δυναμικό επιχειρηματικών δραστηριοτήτων δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα και, κατά περίπτωση, σημαντικό πολιτιστικό δυναμικό, επιτελικές και διοικητικές λειτουργίες ή και λειτουργίες αναψυχής και τουρισμού.
– Παρουσιάζουν σημαντικό αριθμό αναδυόμενων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
– Έχουν κομβική θέση στο δίκτυο μεταφορών.
– Συγκεντρώνουν φθίνουσες παραγωγικές δραστηριότητες με σημαντικό και, κατά περίπτωση, αρχιτεκτονικά αξιόλογο κτιριακό απόθεμα που εγκαταλείπεται, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως αναπτυξιακή ευκαιρία για την εγκατάσταση νέων χρήσεων. (39)

Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικά προσανατολισμένης ανάπτυξης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στο δίκτυο των πόλων, προβλέπονται διαδικασίες για τη διευκόλυνση της εγκατάστασης και την επίσπευση των διαδικασιών αδειοδότησης μονάδων του δευτερογενούς και επιλεγμένων μονάδων του τριτογενούς τομέα, με την προϋπόθεση ότι η χρήση περιλαμβάνεται στον αναπτυξιακό προσανατολισμό του κατά περίπτωση πόλου. Με την ως άνω προϋπόθεση, είναι δυνατή και η κατ’ εξαίρεση επέκταση θεσμοθετημένων επιχειρηματικών υποδοχέων για την εγκατάσταση μεγάλων μονάδων στους τομείς συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Αττικής. (40).

Ουσιαστικά, πέρα από την τυπική φρασεολογία, πρόκειται απλά για μεταφορά εκτός πολεοδομικού συγκροτήματος μεγάλου μέρους της οικοδομικής δραστηριότητας η οποία δεν επιθυμεί λόγω κόστους γής να μείνει σε κεντρικές περιοπχές, (διεθνές φαινόμενο, ουσιαστικά μιλάμε για μικρές ελληνικές Defance…) και μάλιστα με διαδικασίες fast track, σημειώνεται η τάχα «κατ’ εξαίρεση» (αυτές ουσιαστικά αφορά) επέκταση .. κλπ για την εγκατάσταση μεγάλων μονάδων, πρακτικά μιλάμε για την συγκεντροποίηση του Κεφαλαίου στον χώρο των επιχειρήσεων και στον χώρο του Λεκανοπεδίου.

Θωράκιση γεωργικής γής, σωστό, αλλά πουθενά δεν το διασφαλίζει ούτε σχεδιαστικά, ούτε νομικά.

Το δίκτυο των Αναπτυξιακών Πόλων διαρθρώνεται ως εξής:

Πόλοι Διεθνούς και Εθνικής Εμβέλειας

– Πόλος Αθήνας – Πειραιά. Περιλαμβάνει:

– Μητροπολιτικό Κέντρο Αθήνας – Μητροπολιτικό Κέντρο Πειραιά
– Περιοχή Επιβατικού / Εμπορευματικού Λιμένος Πειραιά
– Ελαιώνας
– Αστικές Λεωφόροι Συγγρού, Πειραιώς, Ιερά Οδός

– Πόλος Θαλάσσιου Μετώπου: Φαληρικός Όρμος έως Ελληνικό

– Ερευνητικός – Εκπαιδευτικός Πόλος Ζωγράφου – Αγ. Παρασκευής : Πανεπιστημιακά Συγκροτήματα, Ερευνητικά Κέντρα, Νοσοκομεία

Δίκτυο Πόλων Διαπεριφερειακής Εμβέλειας

– Πόλος Βόρειου Λεκανοπεδίου. Περιλαμβάνει:

-Μαρούσι
– Νέα Ιωνία
– Υποδοχείς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων Μεταμόρφωσης – Κηφισιάς

-Πόλος Θριάσιου Πεδίου. Περιλαμβάνει:

– Πόλη της Ελευσίνας
– Υποδοχείς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων Θριασίου

-Πόλος Περιοχής Αεροδρομίου. Περιλαμβάνει:

– Πάρκο Αεροδρομίου
– Οικισμοί Κορωπίου, Παλλήνης, Σπάτων
– Υποδοχείς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων Κορωπίου, Παιανίας, Σπάτων

– Πόλος Λαυρεωτικής : Πόλη του Λαυρίου

– Πόλος Αυλώνα: Οικισμός και υποδοχείς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων Αυλώνα

– Πόλος Μεγάρων: Πόλη και υποδοχείς επιχειρηματικών δραστηριοτήτων Μεγάρων (40-41)

ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ. Οι «πόλοι ανάπτυξης» είναι σαφώς όχι μόνον η νομιμοποίηση αλλά και η επέκταση των υφισταμένων τάσεων. Πουθενά δεν διαφαίνεται προσπάθεια ελέγχου της «ανάπτυξης», ούτε καν περιορισμού της, ή η χωροθέτησή της σε περιοχές συμβατές με την πολεοδομική δομή της Αττικής (παρ’ όλα τα ηχηρά λόγια περί αναζωογόνησης. ανακύκλωσης, επανάχρησης κλπ υποβαθμισμένων περιοχών) αντίθετα, βαφτίζονται ως «πόλοι» όλες οι περιοχές που ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ (ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ, ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΛΠ). ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΕΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ (ΒΙΕΝΝΗ, ΕΛΣΙΝΚΙ, ΡΟΤΕΡΝΤΑΜ, ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΛΠ ΚΛΠ.

Νομίζω ότι μετά από αυτές τις παρατηρήσεις, και για όποιον γνωρίζει την πολεοδομική τοπογραφία της Αττικής δεν χρειάζεται να σχολιαστούν ιδιαίτερα οι «πόλοι» αυτοί, άλλωστε σε πολλά σημεία του κειμένου έχουν ήδη γίνει αναφορές

 


Χάρτης 2


Χάρτης 3

Ο Χάρτης 3. είναι σαφής: η διόγκωση της «ανάπτυξης» εκεί όπου την αποζητά το Κεφάλαιο και με τον τρόπο με τον οποίο την αποζητά, είναι περισσότερο από καθαρή: τριτογενείς υπηρεσίες (γραφεία και εμπόριο μεγάλης κλίμακας, μωλλ, πολυεθνικές κλπ όπως ήδη γίνεται τώρα) σε όλη την Αττική, Κέντρο, Παραλία, Θριάσιο, Μέγαρα, Μεσόγεια, Βόρεια Προάστεια και Λαύριο. Αν αυτό είναι το ΡΣΑ αναρωτιέμαι σε τι διαφέρει άραγε από του Σουφλιά, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΥΜΕΝΗ ΜΕ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ «ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ» ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ…. (τι ρόλο άραγε έπαιξε εκείνη η ρημάδα η ημερίδα το 2009 που κατακεραυνώσαμε και εξαφανίσαμε από προσώπου γής τον συμπαθέστατο κατά τα άλλα Σαρακατσάνο (ο οποίος μεταξύ μας έσωσε και τον Καραμανλή από τους μπελάδες της τρόϊκας !!!!!)

Γενική παρατήρηση για όλα τα παραπάνω: δεσπόζουν οι «επιχειρηματικές δραστηριότητες» ΠΑΝΤΟΥ και στον Ελαιώνα, και στα Μεσόγεια και στο Μαρούσι και παντού. Τριτογενοποίηση της οικονομίας μέχρι τα αυτιά…

Το έλεγε ο προφητικός (;!) Τζανίκος, «θα φτιάξω το Μαρούσι Μανχάτταν» (το’πε και το’κανε !)


Χάρτης 4.

Ο χάρτης 4. Όχι μόνο είναι ασαφής χωρικά και δεν επιβάλλει καμμία εφαρμογή του, αλλά οι προτάσεις του είναι επιπέδου φοιτητικών εργασιών εξαμήνου (ούτε κάν διπλωματικών…):

– «τόξο πρασίνου» : άγνωστο για ποιο λόγο, περιλαμβάνει (ανεξάρτητα από το ανάγλυφο του εδάφους) τα όρη της βόρειας Αττικής, και σχεδιάζεται φοιτητικώ τω τρόπω επικαλύπτοντας όρη και βουνά, πολεοδομημένες περιοχές αφήνοντας εκτός τους μισούς ορεινούς όγκους .– «αστικό πράσινο» τον Υμηττό, Πεντέλη, Αιγάλεω και όρη Λαυρεωτικής. Μήπως διότι υφίστανται ισχυρές πιέσεις «αξιοποίησης» η οποία είναι ευχερέστερο να γίνει αποδεκτή σε «αστικό πράσινο» και όχι σε ορεινό φυσικό περιβάλλον; (λέμε, μήπως…)– «διάδρομοι πρασίνου» εντελώς φοιτητική σχεδίαση, διάδρομοι χωρίς καμμία λογική, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν το ανάγλυφο του εδάφους, τις χρήσεις γής, σε άσχετες θέσεις, λές και πετάν με ελικόπτερο επάνω από οπουδήποτε
– «οικολογικά γεωργικά πάρκα». Χωρίς αιτιολόγηση γύρω από το νέο Αεροδρόμιο (με χιλιάδες τόννους καυσαέριο ετησίως που επικάθεται στις γύρω περιοχές) και σε περιοχές στην βόρεια Αττική: δίπλα στην βιομηχανική περιοχή Αυλώνας (και μελλοντική «πύλη βιομηχανικής κ.α. ανάπτυξης», στην περιοχή Ωρωπού, στο οροπέδιο των Σκούρτων (περιοχές ήδη με μολυσμένα με εξασθενές χρώμιο υπόγεια ύδατα), και στην περιοχή των Μεγάρων (γνωρίζουμε σε τι κατάσταση είναι εκεί τα εδάφη από τις βιομηχανίες Αγίων Θεοδώρων-Ελευσίνας -οι υπόγειοι ορίζοντες είναι πιο εκτεταμένοι και ανεξάρτητοι απ’ό το ανάγλυφο του εδάφους, για παράδειγμα ο υ.ο. των Οινοφύτων φθάνει μέχρι την απέναντι ακτή της Εύβοιας (Δήμος Μεσσαπίων) και τον Ωρωπό). Βέβαια, μεγάλη και γνωστή αλυσσίδα εμπορίας τροφίμων με δεκάδες supermarkets στην Αθήνα, μας σερβίρει «οικολογικά προϊόντα» Θηβών, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….

Διαχείρηση υδάτων, απορρίμματα
Η πρόληψη με μέτρα για τη μείωση των μη διαπερατών επιφανειών, την ανάσχεση των ομβρίων, την επεξεργασία και διοχέτευση στον υδροφόρο ορίζοντα και τη φιλική στο περιβάλλον αντιπλημμυρική λειτουργία των ρεμάτων. (57) Τι ωραία που τα λένε, αλλά και πόσο αντίθετα από όσα έχουν κάνει, το είπαμε στην αρχή.
Συγκεκριμένα, προβλέπονται:

Για τα υπόγεια ύδατα: Σύνταξη υδρογεωλογικών μελετών και χαρτών και προώθηση της αποταμίευσης των επιφανειακών υδάτινων πόρων, του εμπλουτισμού, καθώς και αποκατάστασης υποβαθμισμένων υπόγειων υδροφορέων και δημιουργίας στρατηγικών αποθεμάτων. (57) ΑΣΩΠΟΣ!!!
– Διαχείριση των απορριμμάτων που βασίζεται στο τρίπτυχο ανακύκλωση-κομποστοποίηση-επανάχρηση και στην εφαρμογή του συστήματος των «τεσσάρων κάδων», με στόχο τη βέλτιστη δυνατή διαλογή στην πηγή. Βασικής σημασίας είναι η ενημέρωση των πολιτών για τους στόχους μείωσης των απορριμμάτων στην πηγή.(58)

Επιπλέον, επιτρέπεται η εγκατάσταση σταθμών ηλεκτροπαραγωγής από βιοαέρια, σε συνδυασμό με μονάδες επεξεργασίας στερεών και υγρών αποβλήτων. (59) ΒΛΕΠΕ ΣΕΛΙΔΑ 4 ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ, ΤΑ ΕΙΠΑΜΕ.

– Αμεσα προωθείται η θεσμοθέτηση δύο μεγάλων θεματικών πολιτιστικών πάρκων εντός προστατευόμενων περιοχών ορεινών όγκων Πάρνηθας και Λαυρεωτικής, το κτήμα Τατοϊου και το υπαίθριο Ιστορικό Μεταλλευτικό Πάρκο Λαυρεωτικής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μελέτες για τη οριοθέτηση των περιοχών αυτών και τον καθορισμό περιοριστικών διατάξεων σε χρήσεις και σε δόμηση, ώστε να διατηρήσουν τα ιδιαίτερα ιστορικά χαρακτηριστικά τους. Στις ως άνω μελέτες, εκτός της υφιστάμενης κατάστασης, γίνεται προσπάθεια προσέγγισης της μορφής του τοπίου (διαμόρφωση, φυτεύσεις κλπ) και της εξέλιξής του. (71) ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΔΟΜΗΣΗ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΑΤΟΪΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΡΥΜΟ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ;;;; !!!!! (αναρωτιέμαι τι περισσότερο έλεγε ο φουκαράς ο Σουφλιάς και τον ξεσκίσαμε….).

Επίσης, επιδιώκεται η αρμονική ένταξη των Ολυμπιακών Ακινήτων στα Μητροπολιτικά Πάρκα, με την επανεξέταση των μεταολυμπιακών χρήσεων που έχουν ήδη θεσμοθετηθεί. (121) Τώρα μάλιστα, στα golden μώλλ της Λ.Κηφισίας και στα σούπερμάρκετ της Ομορφοκλησσιάς ….

 


Χάρτης 5

Σημαντικός πολιτιστικός χώρος/περιοχή συγκέντρωσης πολιτιστικών δαστηριοτήτων: πρόκειται για σχεδόν τυχαία επιλογή κατά την άποψή μου, εκτός αν υποκρύπτεται κάτι άλλο.
Περιστέρι, ;;;;
Μαρκόπουλο, ;;;; (υπάρχουν πολλές μικρής έκτασης διάσπαρτες αρχαιότητες – όσες δεν έγιναν μπάζα των εργολάβων του αεροδρομίου όπως το Ζάγανι)
Κηφισιά, εννοεί τα νεοκλασικά της ή τα εμπορικά κέντρα της; Εχει βέβαια και ένα-δυό πολιτιστικούς συλλόγους, αλλά από τέτοιους είναι γεμάτη σύμπασα η Ελλάς και το Αργος…
Ανω Σούλι, εννοεί ολόκληρο την Μαραθώνα;; (ό,τι απόμεινε από τα Ολυμπιακά έργα και τις πολυκατοικίες…)
Γλυφάδα ;;;;
Βουλιαγμένη ;;; οι κάποιες συναυλίες κλασικής μουσικής που δινόταν στην Λίμνη προ ετών ή το beach party του Κελαϊδόνη της δεκαετίας του ‘80;; Τώρα η Βουλιαγμένη είναι περιοχή πολυτελών πολυκατοικιών και η Λίμνη αναψυκτήριο-πισίνα.

Ποιο άραγε είναι το κριτήριο; Η διενέργεια κάποιων ετήσιων εκδηλώσεων; Και πού είναι τότε τα Θέατρα της Πέτρας, το Σελεπίτσαρι, το πάρκο Τρίτση, κ.ά ;; μήπως η ύπαρξη δραστήριων πυρήνων;; και πού είναι τότε οι Αχαρνές με το ιδιαίτερα αξιόλογο μουσείο τους και τα Συνέδρια Λαογραφίας;; μήπως η ύπαρξη αρχαιοτήτων; Όλη η Αττική είναι γεμάτη αρχαιότητες από την προϊστορία μέχρι τον νεοκλασικισμό, μικρής έκτασης και διασπαρμένες.

Ξαναβλέποντας τον Χάρτη, επισημαίνουμε για παράδειγμα ότι το Μαρούσι είναι και «αναπτυξιακός πόλος με έμφαση στον πολιτισμό», άραγε για τις πολυκατοικίες του ή την εξαφανισμένη πλέον αρβανίτικη παράδοση;; Υποενότητα Βόρειας Αττικής (47) Σε αυτή την Υποενότητα, προάγεται η περιβαλλοντική και οικονομική αειφορία με κύριους άξονες την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, καθώς και την ανάδειξη του διεθνούς ακτινοβολίας δικτύου πολιτιστικής κληρονομιάς οι αρβανίτες του Μαρουσιού και των Κιούρκων;;;; (μίρι-μίρι πρά ω’ρέ μπίρο’μ !)

Φοβάμαι ότι η πιθανότερη ερμηνεία που μπορούμε να δώσουμε είναι ότι μετά την ιστορική Απόφαση του ΣτΕ που χαρακτήρισε το «εμπόριο» του Golden… ως πολιτισμό, σίγουρα εννοεί το Maroussi City και τα malls του, αυτό άλλωστε συνάδει και με όσα αναφέρονται με έμφαση στο κείμενο για την οικονομική σημασία και ….χρήση του πολιτισμού.

 


Χάρτης 6

Δεν μπορώ να βγάλω άκρη με τα χρώματα, αλλά γενικά βλέπω τα ίδια Πολιτισμός-Τουρισμός παντού, γεωργική γή ό,τι απέμεινε και τα οικολογικά πάρκα στους ορεινούς όγκους, αν βλεπω καλά τότε υπονοεί ότι με το πρόσχημα του «οικολογικού πάρκου» θα εισβάλει η γεωργία στις δασικές εκτάσεις ή δεν ξέρω τί άλλο βαφτίσουν «οικολογικό» γιά κάθε είδους χρήση;;


Χάρτης 7


Χάρτης 8

Χάρτες 7 και 8. Τελικά οι προτάσεις για το μεταφορικό σύστημα είναι πολεοδομικά και κυκλοφοριακά-συγκοινωνιακά οι πιο σωστές και λογικές, και θα έλεγα αναμφισβήτητες. Απαλλάχτηκε το ΡΣΑ από τον καταιγισμό των μεγάλων κατασκευών οδικού δικτύου του «Σχεδίου Σουφλιά» οι οποίες και ήταν και το κύριο συστατικό του στοιχείο, πέρα από την άμετρη επέκταση κατοικίας και βνιομηχανίας την οποία τουλάχιστον είχε την ειλικρίνεια ( ή την αφέλεια) να μην κρύψει.

Επομένως εντάξει, αρκεί να γίνουν και να μην μείνουν ως ευχολόγια. Ομως πρέπει να σημειωθεί ότι στις λεπτομέρειες χρειάζεται ορθολογισμό το Σύστημα, όπως π.χ. να υπάρχει γραμμή (δρομολόγιο) αεροδρόμιο-ΣΣΛαρίσης του Προαστειακού και να μην μπλέκεται με το Κιάτο !, αναδιοργάνωση και σε τοπική βάση των δημοτικών συγκοινωνιών με εκείνες του ΟΑΣΑ, ορθολογισμό των γραμμών του ΟΑΣΑ ώστε να εξυπηρετούν και να μην αποτελούν κατάλοιπα της συγκοινωνιακής πολιτικής του 1960 κ.α.

 


Χάρτης 9

Πρόκειται νομίζω για το «συνολικό» σχέδιο, για το οποίο ισχύουν συνολικά και όλες οι παρατηρήσεις, αρχής γενομένης από την παρατήρηση της κλίμακας του σχεδίου (1:100.000) η οποία δεν διασφαλίζει νομικά τίποτα. Φοβάμαι ότι όσα κείμενα και να περιέχει ο Νόμος που θα εκδοθεί, αν δεν είναι σε συγκεκριμένη κλίμακα αναγνώσιμη ως χρήση εδάφους και όχι ως διάγραμμα τάσεων και προθέσεων, θα δίνει πάντα λαβή σε ερμηνείες κατά το δοκούν, ανάλογα με την εκάστοτε πολιτική βούληση.

Αν υπάρχουν λεπτομερή σχέδια στις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΠΕΚΑ και του ΟΡΣΑ, και δεν περιληφθούν με ορισμένες προϋποθέσεις ποσότητας, κλίμακας, νομικού πλαισίου κλπ στον Νόμο (προφανώς ο Νόμος δεν μπορεί να περιλαμβάνει μελέτες ΓΠΣ ή ΖΟΕ κ.α., αλλά τις γενικές προδιαγραφές του πρέπει να τις περιλάβει σε σχέδια χρήσης εδάφους τουλάχιστον σε κλίμακα 1:20.000 , αλλιώς θα παραμείνουν στα συρτάρια των Υπηρεσιών αυτών, όπως τόσες και τόσες άλλες μελέτες τους.

Τέλος Α’ μέρους

του Γεωργίου Σαρηγιάννη
ομότιμου καθηγητή, Ε.Μ.Π

να, πώς ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να είναι ένα φράγμα

αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της Νάξου “Ναξιοτυπία”

Την αντίθεσή της στην κατασκευή του φράγματος Τσικαλαριού εξέφρασε η Περιβαλλοντική Κίνηση Νάξου, με αφορμή την εγκατάσταση του εργολάβου και την έναρξη των εργασιών. Αναλυτικά η ανακοίνωση: 

Με αφορμή την έναρξη εργασιών για την κατασκευή του φράγματος Τσικαλαριού στην περιοχή της Ποταμιάς, η Περιβαλλοντική Κίνηση Νάξου υπενθυμίζει τη θέση της σχετικά με το έργο που δυστυχώς θα προκαλέσει πολλά σημαντικά προβλήματα τόσο στο ανθρώπινο όσο και στο φυσικό περιβάλλον του νησιού.

Ο τρόπος δε που ξεκίνησε αυτό το έργο, με την παράνομη διάνοιξη δρόμου σε σημείο που δεν προβλέπεται από τη μελέτη, είναι χαρακτηριστικός για την προχειρότητα και την έλλειψη σοβαρότητας από πλευράς των αρμόδιων μηχανισμών.

Το επόμενο βήμα θα είναι η υλοτόμηση των δέντρων στο σημείο που προορίζεται για λεκάνη του φράγματος. Άλλη μια πανέμορφη φυσική περιοχή με πλούσια χλωρίδα και πανίδα θα καταστραφεί οριστικά και ο τόπος μας, που τόσο έχει ανάγκη από πράσινο, θα φτωχύνει περισσότερο. Στην περιοχή υπάρχει σημαντική βλάστηση με εκατοντάδες δέντρα –ιτιές, πλατάνια, βελανιδιές, ελιές, μυρτιές κλπ. Δρόμοι θα διανοιχτούν και θα στηθούν εργοτάξια κοντά στο ιστορικό εκκλησάκι του Αη Μάμα.

Το ίδιο το φράγμα θα έχει τεράστιες διαστάσεις σχετικά με την κλίμακα του νησιού: 46 ολόκληρα μέτρα ύψος, η στέψη του θα έχει μήκος 228 μέτρα, η δε χωρητικότητά της λεκάνης του θα είναι δυο εκατομμύρια οχτακόσιες χιλιάδες κυβικά μέτρα.

Επιπλέον, το φράγμα κατασκευάζεται στο κέντρο του νησιού και όχι στις εκβολές των ποταμών, γεγονός που κόβει τη φυσική ροή του νερού νωρίς και θα υπάρξουν αρνητικές επιδράσεις στη μεγάλη περιοχή κατάντη του φράγματος. Βασικότερο πρόβλημα είναι ότι θα παρεμποδιστεί ο εμπλουτισμός του υπόγειου υδροφορέα και θα ξεραθούν πηγάδια της περιοχής των λιβαδιών, ενώ θα υπάρξουν σοβαρές δυσμενείς επιπτώσεις στην αναζωογόνηση της -μεγάλης οικολογικής σημασίας- Αλυκής Νάξου στην περιοχή του αεροδρομίου. Καταστροφικές συνέπειες, επίσης, θα έχει για τα ιστορικά μνημεία από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους που βρίσκονται στην περιοχή της λεκάνης.

Επιπλέον, στην σημερινή κατάσταση όπου επικρατεί η επιταχυνόμενη ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, διαφαίνεται γλαφυρά στον ορίζοντα ότι και το συγκεκριμένο έργο θα δοθεί δωράκι από το κράτος στους επιχειρηματίες, στερώντας από τον κόσμο ένα θεμελιώδες αγαθό: την ελεύθερη πρόσβαση στο νερό.

Η ΠΕΚΙΝ εκτιμά ότι παρότι το εν λόγω έργο περιγράφεται σαν έργο άρδευσης της περιοχής των λιβαδιών, στην πραγματικότητα όμως από τη μελέτη προκύπτει ότι θα λειτουργήσει και για την ύδρευση της νοτιοδυτικής Νάξου. Έτσι, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι τα νερά των χειμάρρων είναι μολυσμένα από τα απόβλητα των ελαιοτριβείων, καθώς και από τα αστικά λύματατου βιολογικού καθαρισμού του Τσικαλαριού, συμπεραίνουμε ότι αυτός ο σχεδιασμός είναι επικίνδυνος.

Ακόμα πιο παράλογο είναι το γεγονός ότι ξεκινά η κατασκευή του φράγματος χωρίς ούτε την εξασφάλιση κονδυλίων, αλλά ούτε καν μελέτη για την κατασκευή δικτύων(!). Πώς θα είναι χρήσιμο το φράγμα χωρίς δίκτυα;

Για άλλη μια φορά επικράτησε ο ανορθολογισμός στα πλαίσια της ιδεολογίας της άνευ όρων ανάπτυξης, μιας ιδεολογίας που έχει φέρει τόσο τον πλανήτη όσο και την κοινωνία στο χείλος της καταστροφής. Για άλλη μια φορά πρυτάνευσε η παροχολογία των πολιτικών παραγόντων προς άγραν ψήφων και πολιτικής πελατείας. Για άλλη μια φορά, η αγνή και ανιδιοτελής αγάπη για τον τόπο έμεινε μειοψηφική υπόθεση λίγων που παλεύουν για τη διάσωση της φύσης και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Είναι θλιβερό ότι δεν υπήρξε καμιά πίεση από τους κατοίκους προς τη διοίκηση να εξεταστούν πλείστες εναλλακτικές λύσεις για την επίλυση των προβλημάτων υδροδότησης της αγροτικής παραγωγής, αλλά και του τουριστικού τομέα στη νοτιοδυτική ακτή της Νάξου. Λύσεις εφικτές, οι οποίες είναι περιβαλλοντικά συμβατές χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες ενός φράγματος που οι διαστάσεις του παραβιάζουν κατάφορα την κλίμακα του νησιού.

Σαν κομμάτι της ναξιακής κοινωνίας έχουμε κάθε λόγο να ντρεπόμαστε και να λυπόμαστε με αυτή την εξέλιξη που έρχεται σήμερα σαν φυσική συνέχεια της εποχής των Μαυρογυαλούρων.

για τη Νέα Φιλαδέλφεια

Διαβάστε προσεκτικά το τι συμβαίνει με την υπόθεση του γηπέδου της ΑΕΚ, με το δερβέναγα της περιοχής Μελισσανίδη και τους στρατολογημένους του τραμπούκους, αναφορικά με τις κυρίαρχες επιλογές της κατοχικής κυβέρνησης που προωθεί το νέο ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Είναι ένα προεικόνισμα για το τι θα συμβεί σε όλη την επικράτεια. Και εδώ.

αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του “συντονιστικού κατοίκων ΝΦ-ΝΧ, για την υπεράσπιση του Άλσους και της πόλης”

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας και ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ του ΣΤΗ ΖΩΗ και την ΠΟΛΗ ΜΑΣ!

Γνωρίζετε ότι το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής-Θεσσαλονίκης (νΡΣΑΘ) προβλέπει:

  • Την απόσπαση του άλσους από το Δήμο και την ένταξη του σε φορέα που μετονομάζεται σε “Φορέας Ανάπλασης και Διαχείρισης Μητροπολιτικών και Υπερτοπικών Πάρκων Αττικής”;

Προοπτική του οποίου είναι να παραδώσει το άλσος μας στο ΤΑΙΠΕΔ, για ξεπούλημα και εκμετάλλευση από ιδιώτες;

  • Τη μετατροπή του από δασική – αναδασωτέα έκταση, σε «Μητροπολιτικό Πάρκο» με «ζώνες ειδικών χρήσεων»;

Που πρακτικά σημαίνει πως μεγάλο τμήμα του θα οικοδομηθεί και θα αξιοποιηθεί εμπορικά, πάντα από ιδιώτες;

  • Τη δυνατότητα άμεσα οικοδόμησης του για «αθλητικές και πολιτιστικές χρήσεις μητροπολιτικής εμβέλειας και αναψυχής» σε ποσοστό 5%, ή περίπου 24 στρέμματα;

Που σημαίνει πως αυτή η έκταση προορίζεται για την επέκταση της επιχείρησης που σχεδιάζει ο Δ. Μελισσανίδης. Ενώ για την είσοδο στο χώρο, θα πληρώνουμε αντίτιμο, ώστε να έχει κέρδη ο ιδιώτης!

  • Ότι επιτρέπεται τμήμα του να παραχωρηθεί στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, η οποία μπορεί να το παραχωρήσει σε ιδιώτες για εκμετάλλευση; Κι ακόμη τμήματα του να αλλάξουν χρήση; 
  • Ότι σύμφωνα με το νΡΣΑΘ παραχωρούνται άμεσα 6 στρέμματα του άλσους στην ερασιτεχνική ΑΕΚ, η οποία τα παραδίδει στην Α.Ε. «Δικέφαλος 1924» που σε ποσοστό 98,5% ανήκει στο γιο Μελισσανίδη; 
  • Ότι ήδη ψηφίστηκε αιφνιδιαστικά ως προαπαιτούμενο της τρόικας μέσα σε μια μέρα, διάταξη που καταργεί την κατηγορία της αμιγούς κατοικίας στην οποία ανήκει η πόλη μας; Τέτοια διάταξη περιλαμβάνεται στο νΡΣΑΘ, ειδικά για την πόλη μας! 
  • Ότι εντάσσει το τμήμα της εθνικής οδού που διασχίζει την πόλη μας, στον «Αναπτυξιακό Άξονα Βορρά – Νότου»; Και σε συνδυασμό με τις αλλαγές στις χρήσεις γης, θα μπορούν να εγκατασταθούν βιομηχανικές δραστηριότητες; Οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν αυτόματα την αλλαγή των όρων και των συντελεστών δόμησης, κατά τη βούληση των… επενδυτών.

Αυτό σημαίνει πως καθημερινά θα διέρχονται από την πόλη νταλίκες μεταφέροντας εμπορεύματα, όπως ήδη συμβαίνει στη γειτονική Μεταμόρφωση.

  • Ότι σύμφωνα με τη διατύπωση που υπάρχει στο νΡΣΑΘ, οι επιπτώσεις των αλλαγών που προβλέπει, οδηγούν στην ανάγκη ο πληθυσμός της πόλης μας να πρέπει να «συγκρατηθεί»; 
  • Ότι σε αντίθεση με δήμους όπως οι Άγιοι Ανάργυροι και η Νέα Ιωνία, οι οποίοι προσδιορίζονται ως περιοχές κυρίως κατοικίας, κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται για τη Ν. Φιλαδέλφεια – Ν. Χαλκηδόνα;

Αυτό σημαίνει κατάρρευση της αξίας των σπιτιών μας, γιατί η ζωή θα είναι αφόρητη όπως στο κέντρο της Αθήνας.

Γνωρίζετε ότι ο Δημήτρης Μελισσανίδης πριν οχτώ μήνες δήλωσε πως θέλει να κάνει το άλσος, Μόντε Κάρλο; (Τι σύμπτωση: το ίδιο δήλωνε προεκλογικά και ο Μπέος για τον Βόλο).  Το οποίο φημίζεται για το καζίνο του, και θεωρείται διεθνώς ως ναός του τζόγου και των μεγαλοφοροφυγάδων!

Όχι χώρος κατοικίας για ανθρώπους που ζουν από την εργασία τους.

ΤΟ ΑΛΣΟΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΥΠΟ ΑΠΕΙΛΗ

Η οποιαδήποτε απόπειρα για δημόσια συζήτηση για το νΡΣΑΘ αντιμετωπίστηκε με απειλές κατά της ζωής, στοχοποιήσεις προσώπων, προπηλακισμούς, τραμπούκικες επιθέσεις, διάλυση συγκεντρώσεων, αντισυγκεντρώσεις, δολοφονικά πογκρόμ. Οργανωμένα επιχειρηματικά συμφέροντα επιχειρούν να επιβάλουν απόλυτη σιωπή γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα.

Θεωρούμε απαραίτητο όλοι οι κάτοικοι της περιοχής να ενημερωθούν αναλυτικά για το περιεχόμενο του υπό ψήφιση νόμου και να αντιληφθούν πλήρως τους κινδύνους που συνεπάγονται από την εφαρμογή του, για την πόλη μας και το Άλσος μας.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ΓΗΠΕΔΟ, αλλά ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της ΠΟΛΗΣ και του ΑΛΣΟΥΣ ΜΑΣ!

Όλοι στη συγκέντρωση-πορεία, την Πέμπτη 3/7/14 στις 19.00, στην Πλατεία Πατριάρχου.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΝΦ-ΝΧ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΩΝ

http://syntonistikofx.wordpress.com/

syntonistikofx@gmail.com

Τράπεζα θεμάτων: η καταστροφή ως… ευκαιρία!

Τράπεζα θεμάτων: η καταστροφή ως… ευκαιρία!

Τράπεζα θεμάτων: η καταστροφή ως… ευκαιρία!

του Τάσου Χατζηαναστασίου

alphavita.gr

Η κριτική που ασκείται στο νέο σύστημα εξετάσεων, με βάση το οποίο το 50% των θεμάτων προκύπτει από κλήρωση μέσα από μία ηλεκτρονική τράπεζα, περιορίζεται συχνά στα προφανή αφήνοντας έξω ουσιαστικότερα ζητήματα.

 Τα προφανή είναι πρώτα πρώτα η συνήθης, σε κάθε εφαρμοζόμενη για πρώτη φορά «καινοτομία» στην Ελλάδα, έλλειψη οργάνωσης, το γνωστό ελληνικό μπάχαλο και η γενναία δόση ανευθυνότητας που το συνοδεύει: η Τράπεζα «άνοιξε» την τελευταία στιγμή, πολλά θέματα ήταν κακοδιατυπωμένα ή δυσεπίλυτα ενώ βρέθηκαν και κάποια που ήταν εκτός ύλης!

Προβλέψιμες ακόμη είναι και οι δυσκολίες υποστήριξης του συστήματος την επόμενη χρονιά όταν θα εφαρμοστεί και στη Β΄ Λυκείου καθώς η πολυπλοκότητα και κυρίως η εξάρτησή του από τη λειτουργία ηλεκτρονικών συστημάτων το καθιστά ευάλωτο με δεδομένο ότι οι χρήστες του είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στο σχολείο από τις 6 το πρωί…

Προφανής είναι και η βεβαιότητα ότι θα υπάρξουν αδικίες, γεγονός απαράδεκτο για ένα ανταγωνιστικό σύστημα, καθώς είναι αναπόφευκτό κληρώνονται διαφορετικής δυσκολίας θέματα σε κάθε σχολείο.

Προφανής είναι επίσης ο ταξικός προσανατολισμός του νέου μέτρου, μέσω της αυστηρότερης επιλογής, να υπάρξει επιτέλους διαρροή μαθητών από το Γενικό Λύκειο προς την κατάρτιση στις τεχνικές και επαγγελματικές ειδικότητες, κάτι που καμία μεταρρύθμιση ως τώρα στην Ελλάδα δεν έχει επιτύχει.

Προφανής και προβλέψιμη, τέλος, είναι και η άμεση συνέπεια που θα έχει το νέο μέτρο για τον οικογενειακό προγραμματισμό και τις… ισορροπίες στο σπίτι: πολλαπλασιασμός του άγχους και της πίεσης σε γονείς και παιδιά και αύξηση της ανάγκης για φροντιστήρια και ιδιαίτερα σε περισσότερα μαθήματα και μάλιστα νωρίτερα, μια εξέλιξη με επίσης προφανέστατες τις ταξικές της διαστάσεις.

Και μόνον τα παραπάνω, τα προφανή και αυτονόητα, αποτελούν επαρκείς λόγους για να αγανακτήσουν γονείς και μαθητές και να επιβεβαιωθούν οι έγκαιρες προειδοποιήσεις και αντιδράσεις των καθηγητών που τώρα κουνάνε το κεφάλι με νόημα: «εμείς σας τα λέγαμε αλλά εσείς συνηγορούσατε στην κατασυκοφάντηση και συνεπακόλουθα στην επιστράτευσή μας την περασμένη χρονιά».

Η πρώτη, άμεση, ενστικτώδης αντίδραση ενός μεγάλου αριθμού συναδέλφων, ήταν να θεωρήσουν εαυτούς υπεύθυνους για τις παραπάνω προφανείς συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής και να επιχειρήσουν να τις αμβλύνουν. Κι αφού αυτές αφορούν κυρίως την προαγωγή των μαθητών, η μεν χαριστική βαθμολογία, με την πληθωριστική παραγωγή αριστούχων, που αποτελούσε ως τώρα καθεστώς στη Γ΄ Λυκείου, ξεκινά τώρα από την Α΄ («αφού έτσι θα κάνουν τα διπλανά σχολεία και φυσικά τα ιδιωτικά»). Τα δε κρούσματα «υποβοήθησης» στις εξετάσεις, όπου κάποιοι όταν επιτηρούν ούτε βλέπουν ούτε ακούνε, αυξάνονται ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η «βοήθεια» αυτή γίνεται πιο ενεργητική… λες και η υψηλότερη βαθμολογία θα μπορούσε ποτέ να άρει την ταξικότητα της εκπαίδευσης.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η Τράπεζα Θεμάτων συνιστά έναν καταστροφικό θεσμό. Όχι όμως επειδή εφαρμόζεται με τη συνήθη προχειρότητα και ανευθυνότητα ούτε γιατί ο παράγοντας τύχη παίζει σημαντικό ρόλο, ούτε τέλος επειδή ενδέχεται να αποκαλύψει πως ο βασιλιάς, στην περίπτωσή μας η ελληνική εκπαίδευση, είναι γυμνός και παράγει στρατιές αμόρφωτων, ακαλλιέργητων, «χωρίς μαγκιά και ήθος». Μια τέτοια αποκάλυψη θα ήταν εξάλλου ευπρόσδεκτη αν δεν γινόταν με όρους «σφαγής των νηπίων». Υπάρχουν δυστυχώς πολύ πιο αρνητικές συνέπειες από την εφαρμογή του νέου θεσμού.

Πρώτα πρώτα, η λογική του νέου συστήματος επαναφέρει την απαίτηση για αποστήθιση απίστευτων λεπτομερειών από το σύνολο της διδακτέας ύλης χωρίς να υπάρχει καμία διάκριση μεταξύ των βασικών γνώσεων και των λιγότερο σημαντικών ή και εντελώς ασήμαντων πληροφοριών. Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει στη σκέψη των εμπνευστών του νέου συστήματος η ανάγκη διατύπωσης συγκεκριμένων γνώσεων που απαιτείται να κατέχει ο νέος πολίτης αυτής της χώρας. Δηλαδή, έχουμε ένα… σύγχρονο σύστημα ελέγχου μη προσδιορισμένων με σαφήνεια γνωστικών στόχων, κάτι σαν το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι «γνώσεων» Trivial Pursuit δηλαδή!

Έπειτα, η χρησιμοθηρική προσέγγιση της «διδακτέας ύλης» γίνεται πλέον καθεστώς από την Α΄ Λυκείου. Οι μαθητές δηλαδή αντιμετωπίζουν τη γνώση όχι ως το προϊόν του εθνικού και παγκόσμιου πολιτισμού και ως εργαλείο κατανόησης και ερμηνείας του κόσμου, αλλά απλώς ως έναν αριθμό σελίδων, άσχετον με την πραγματική ζωή και τον πολιτισμό του δικού μας και άλλων λαών, χρήσιμο μόνο για την επιτυχία σε μία εξέταση. Έτσι, αυτό που γινόταν ως τώρα ήδη από τη Β, με τις κατευθύνσεις, και σε βαθμό κακουργήματος στη Γ΄ Λυκείου, τώρα γίνεται από την Α΄.

Ο δε συνυπολογισμός του βαθμού προαγωγής από την Α΄ στη Β΄ και από τη Β΄ στη Γ΄ στον τελικό βαθμό πρόσβασης στο Πανεπιστήμιο δίνει τη χαριστική βολή σε μία βαθμίδα που έχει χάσει προ πολλού το χαρακτήρα του σχολείου. Τίποτα δεν θα έχει αξία πια, όλα θα υπολογίζονται αποκλειστικά με βάση το πόσο συμβάλλουν στην επιτυχία στις τελικές εξετάσεις.

Το εξοργιστικό είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να πειστούν γονείς και μαθητές, αλλά και να «επιμορφωθούν» οι εκπαιδευτικοί με βάση την αντίληψη πως ο μόχθος για τη μάθηση είναι κάτι το… περιττό, αφού αυτό που προέχει είναι «ο μαθητής να μαθαίνει πώς να μαθαίνει» μέσω της ενίσχυσης της… «αυτενέργειάς» του. Πολυδιαφημισμένος στόχος του «Νέου Σχολείου»: «η τσάντα να μένει στο σχολείο»! Ακόμη και η λέξη: «γνώση» έχει τεθεί περίπου εκτός νόμου αφού με δυσκολία την εντοπίζει κανείς στα κείμενα που αφορούν την επιμόρφωση και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Στη θέση της αναμασιούνται κακομεταφρασμένοι ξένοι όροι, όπως «γραμματισμός» και… «μεταγνώση», σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες δηλαδή, το ακριβές νόημα των οποίων ελάχιστοι κατανοούν πραγματικά. Μετά λοιπόν από τόση φροντίδα να απαξιωθούν συνολικά η μελέτη, η γνώση και η μάθηση, η Τράπεζα Θεμάτων έρχεται να ολοκληρώσει την καταστροφή καθιστώντας τη μελέτη και την άσκηση, βασανιστική απομνημόνευση και της παραμικρής λεπτομέρειας! Αυτό όμως είναι και το σημείο στο οποίο απαιτείται συγκεκριμένη και συστηματική παρέμβαση από το εκπαιδευτικό κίνημα και την κοινωνία γενικότερα.

Αντί δηλαδή οι εκπαιδευτικοί να εξαντλούν την ενεργητικότητά τους στο πώς θα αντιμετωπίσουν την αναμενόμενη αύξηση του ποσοστού απόρριψης μαθητών στο Λύκειο με… λαθροχειρίες (επιλογή πολλαπλώς επιζήμια παιδαγωγικά και κοινωνικά), είναι προς όφελος των παιδιών και της κοινωνίας να αναδείξουν μία διαφορετική λογική: αυτή που επανατοποθετηθεί τη γνώση σε υψηλή θέση στην κλίμακα αξιών της ελληνικής κοινωνίας («και όλοι να λένε: να ένας σοφός!»).

Ας αντιμετωπίσουμε λοιπόν την ολοκλήρωση της καταστροφής στη σχέση των εφήβων με τη γνώση που επιφέρει η Τράπεζα Θεμάτων ως ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσουμε αυτή τη σχέση, όχι βέβαια με τις ανεύθυνες αρλούμπες της δήθεν αυτενέργειας και της… μεταγνώσης, αλλά με τον προσδιορισμό και τη διεκδίκηση εκπαιδευτικών στόχων στα μέτρα των νέων και σύμφωνης με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Στόχων που θα προσφέρουν στους νέους την ευκαιρία και τις δυνατότητες να κατανοούν και να μάθουν για τον κόσμο στον οποίο ζουν, να αναπτύσσουν ισότιμα τις γνωστικές, αισθητικές, καλλιτεχνικές και σωματικές τους ικανότητες, να γνωρίζουν και να αγαπούν τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό της πατρίδας μας χωρίς συμπλέγματα, αλλά με σεβασμό απέναντι στο «ξένο» και διαφορετικό και τέλος να διαπαιδαγωγηθούν σύμφωνα με τη δημοκρατική αγωνιστική παράδοση, το συλλογικό ήθος και τη θρησκευτική συνείδηση του λαού μας.

Τότε μόνον μπορούμε να μιλήσουμε και για ένα σύστημα ελέγχου εμπέδωσης αυτών των γνώσεων και δεξιοτήτων με δεδομένο όμως ότι το Λύκειο θα αποδεσμευτεί πλέον οριστικά από τη διαδικασία πρόσβασης στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Γιατί χωρίς να αποκτήσει επιτέλους την αυτοτέλειά του, ως βαθμίδα, το Λύκειο θα εξακολουθήσει να στοιβάζει βαριεστημένους μαθητές που θα προσμένουν το λυτρωτικό χτύπημα του κουδουνιού για να τρέξουν να προλάβουν το φροντιστήριο. Χωρίς να έχουμε καθορίσει τι θέλουμε από τα παιδιά μας να γνωρίζουν και να μπορούν να κάνουν, η συζήτηση για το εξεταστικό σύστημα, δεν έχει κανένα νόημα. Υπό τις παρούσες μάλιστα συνθήκες, το μόνο που μένει είναι η ολοκλήρωση της καταστροφής που συστηματικά συντελείται στον χώρο της παιδείας τα τελευταία χρόνια. Στο χέρι μας είναι να την αποτρέψουμε με τη διατύπωση και διεκδίκηση του δικού μας οράματος για την παιδεία και την κοινωνία.

* Τάσος Χατζηαναστασίου, φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου, μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Αργολίδας

Ενάντια στην εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη Λιγέα της Πέρδικας

Ενάντια στην εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη Λιγέα της Πέρδικας

 

 

Ενάντια στην εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη 

 


 

Λιγέα της Πέρδικας
Εδώ και μια τριακονταετία, οι επιχειρήσεις ιχθυοκαλλιεργειών λυμαίνονται πολλούς κλειστούς κόλπους σε όλη την ελληνική ακτογραμμή. Λειτουργούν με σύγχρονους σκλάβους από πάμφτωχες χώρες ενώ τα υπολείμματα των τροφών και τα περιττώματα των ψαριών έχουν μετατρέψει το βυθό της θάλασσας σε σκουπιδότοπο. Οι ιχθυοκαλλιέργειες λυμαίνονται τον ιδρώτα των λαών, αφού συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της επένδυσής τους με «ζεστό» χρήμα από την ΕΕ. Αναπτύχθηκαν με το πρόσχημα της υπεραλίευσης, άρα και της εξάντλησης των αλιευμάτων. Η ουσία όμως είναι, ότι στόχος τους είναι να σβήσουν από το χάρτη τη βιώσιμη παράκτια αλιεία, (104η Σύνοδος Ολομέλειας Επιτροπής των Περιφερειών Ευρώπης-Νοέμβριος 2013) σε χώρες όπως η Ελλάδα με μεγάλη παράδοση αλιείας και τεχνολογίας πλοίων. Επιθυμούν, όπως και ίδιοι επισήμως διατείνονται, να μετατρέψουν τις θάλασσές μας, σε οικόπεδα βιομηχανίας παραγωγής, δήθεν φτηνού αλλά ανθυγιεινού ψαριού, για τις αγορές της Ευρώπης, κυρίως.

 

Το πρόβλημα, όμως, έγινε ακόμα πιο έντονο ύστερα από την Κοινή Υπουργική Απόφαση της πρώτης κατοχικής κυβέρνησης, μια μόλις εβδομάδα πριν παραιτηθεί, στις 4 Νοεμβρίου 2011. Εκείνη την εποχή υπήρξε και το αίτημα για εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη Λιγέα του νησιού μας, όπως και σε όλη την Ελλάδα κι έτσι τους δόθηκε η δυνατότητα για περεταίρω ασυδοσία. Εκείνη την εποχή υπήρξε μαζική αντίσταση στην παράνομη απόφαση για το «χωροταξικό υδατοκαλλιεργειών» αφού δεν πήρε καν την έγκριση από το «Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξικού Σχεδιασμού». Προσφυγές υπήρξαν σε όλη την Ελλάδα ενώ για την περίπτωση της Λιγέας, ο Δήμος Αίγινας και η ημετέρα Περιφέρεια είχαν αρνητικές αποφάσεις.

 

Τα πράγματα όμως από το 2013 πήραν μια αρνητική εξέλιξη. Με το πρόσχημα της απορρόφησης των κονδυλίων, για μέχρι και 60% χρηματοδότησης από την ΕΕ, (επίσημες δηλώσεις αναφέρονται σε 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τον κλάδο των ιχθυοκαλλιεργειών) το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ετοιμάζει νόμο που θα ελαχιστοποιεί τη διαδικασία για την έγκριση αδειών σε υδατοκαλλιέργειες. Έτσι, οι διορισμένες Αποκεντρωμένες Διοικήσεις έδωσαν σωρηδόν άδειες σε όλη την Ελλάδα, παρακάμπτοντας όχι μόνο τις ενστάσεις των τοπικών κοινωνιών αλλά και τις αποφάσεις της περίφημης «Νέας Περιφερειακής Διοίκησης». Κάνοντας κουρελόχαρτα τις διακηρύξεις περί «Αποκέντρωσης», εγκρίθηκε και η εγκατάσταση υδατοκαλλιέργειας στη Λιγέα. Η υπόθεση των ιχθυοκαλλιεργειών είναι και πολιτικό ζήτημα που πρέπει να παλευτεί στη βάση των τοπικών μας κοινωνιών αλλά και σε συντονισμό με άλλες περιοχές, όπου οι ψαράδες και γενικά οι πολίτες αντιστέκονται. Δεν πιστεύουμε στους σωτήρες και στους προστάτες.

 

Από τη δική μας πλευρά τασσόμαστε, δυναμικά, μέσα στο τοπικό κίνημα που αρνείται αυτήν την καταστροφή, υπενθυμίζοντας ότι το ζήτημα αυτό, όχι μόνο δεν είναι απλά τοπικό αλλά ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα. Από τη μια, είναι το πρόσχημα της υπεραλίευσης που ενισχύει την προώθηση των ιχθυοκαλλιεργειών κι από την άλλη είναι η κατοχική μας κυβέρνηση που μπροστά στην απορροφητικότητα των κονδυλίων δεν έχει κανένα φραγμό να καταστρέψει τη θάλασσα και την παράκτια αλιεία.

 

 

Εμείς, βλέπουμε τον αγώνα για την ακύρωση της εγκατάστασης της ιχθυοκαλλιέργειας, αδιαίρετα, από την στήριξη της παράκτιας, μικρής και βιώσιμης αλιείας που σέβεται το θαλάσσιο περιβάλλον και εξασφαλίζει με αλιεύματα τον πληθυσμό της χώρας.

 


 

-Αγώνας ενάντια στη νέα κατοχή

 

-Να ακυρωθεί το Χωροταξικό Υδατοκαλλιεργειών (ΚΥΑ/4-11-2011)

 

-Να ακυρώσουμε την εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας στη Λιγέα του νησιού μας

 

-Να στηρίξουμε τους ψαράδες στους τόπους μας

 

-Να ενταχθεί ως μάθημα στην εκπαίδευση, η αλιευτική παραγωγή και το θαλάσσιο περιβάλλον

 

ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

για το ρατσιστικό έγκλημα στο Φαρμακονήσι

Δίπλα στο μαχαίρι του χρυσαυγίτη που κυνηγά μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, έχει θέση η μπότα του λιμενικού που χτυπά τον μετανάστη που προσπαθεί να σωθεί από τον πνιγμό ….

Το πρωί της Δευτέρας 21 Ιανουαρίου 2014, σκάφος που μετέφερε τουλάχιστον 28 μετανάστες βυθίστηκε ενώ έπλεε στα ανοιχτά του Φαρμακονησίου.
 Ο πνιγμός 12 μεταναστών, μεταξύ των οποίων και 9 παιδιά, ήρθε να προστεθεί στον τεράστιο κατάλογο θανάτου που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια στα νερά του Αιγαίου και στα ελληνικά σύνορα, μόνο που αυτή τη φορά συνοδευόταν από τις σαφείς μαρτυρίες των επιζώντων μεταναστών για τις συνθήκες του γεγονότος.
Η έκπληκτη για μια ακόμα φορά ελληνική κοινωνία, που φαίνεται να ξεχνά πόσες φορές τα τελευταία χρόνια έχει ακούσει για παρόμοια γεγονότα, πληροφορείται πως τα «γενναία παλικάρια» του λιμενικού σώματος προσπάθησαν να απωθήσουν βίαια προς την πλευρά των τουρκικών χωρικών υδάτων το σκάφος εν μέσω θαλασσοταραχής ενώ απέτρεψαν τη μετεπιβίβαση των επιβατών του σκάφους και άφησαν όσους έπεσαν στο νερό στην τύχη τους. Στη συνέχεια ζήσαμε ακόμα πιο προχωρημένες οργουελιανές σκηνές, όταν υπουργοί της κυβέρνησης επέμεναν να διαψεύδουν τη δημόσια μαρτυρία ενός χαροκαμένου πατέρα σε συνέντευξη τύπου στο Σύνταγμα. Δίπλα στο μαχαίρι του χρυσαυγίτη που κυνηγά μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, έχει θέση η μπότα του λιμενικού που χτυπά τον μετανάστη που προσπαθεί να σωθεί από τον πνιγμό ….

Ο παραπάνω παραλληλισμός απεικονίζει γλαφυρά το πρόσωπο της κυριαρχίας και του καθεστώτος εξαίρεσης που θέλει να επιβάλει. Ο φασισμός, πολύ παραπάνω από την ιδεολογία μερικών χιλιάδων ψηφοφόρων της χρυσής αυγής, αποτελεί την βαθύτερη και καθαρότερη μορφή του πνεύματος της κυριαρχίας και της ανισότητας. Είναι η πεμπτουσία κάθε κρατικής εξουσίας, που βρίσκεται κρυμμένη μέσα στις δομές της όταν υπάρχει σταθερότητα, ηρεμία και σχετική ευδαιμονία, αλλά εκδηλώνεται ξεκάθαρα σε περιόδους και συνθήκες κρίσης.
Όπως ακριβώς αυτές που ζούμε σήμερα. Όταν μάλιστα τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού έχει μια δεξιά κυβέρνηση, στην ηγεσία αλλά και στους συμβούλους της οποίας κυριαρχούν τα ακροδεξιά στοιχεία, τότε οι φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές παύουν να αποτελούν απλά μια λύση ανάγκης για την επιβίωση της εξουσίας και την επιβολή καταστολής. Εντάσσονται οργανικά και γίνονται αναπόσπαστο τμήμα στον κεντρικό πολιτικό σχεδιασμό. Και την υλοποίηση τους αναλαμβάνουν αυτοί που πρόσφατα χαρακτηρίστηκαν από ανώτατο δικαστήριο ως «σκληρός πυρήνας του κράτους που χρήζει ειδικής προστασίας και μεταχείρισης», δηλαδή τα σώματα ασφαλείας (αστυνομία, αντιτρομοκρατική, λιμενικό) και ο στρατός. Συνεπώς, ο πνιγμός των 12 μεταναστών στη θάλασσα του Φαρμακονησίου, είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της άσκησης μιας πολιτικής ολοκληρωτισμού, αποκλεισμού και καταστολής (Ο υιός Πλεύρης πρόσφατα είχε υποστηρίξει πως θα υπάρξουν νεκροί μετανάστες στα σύνορα. Η ευχή του εκπληρώθηκε πολύ γρήγορα). Είναι ένα ακόμα επεισόδιο της επίθεσης της κρατικής εξουσίας ενάντια στην κοινωνία, είναι ένα ακόμα επεισόδιο του πολέμου που έχει κυρηχθεί από την αστική τάξη στις τάξεις των καταπιεσμένων.
Του ίδιου πολέμου που σκοτώνει τους χιλιάδες που «αυτοκτονούν με τη θέληση τους» τα τελευταία χρόνια, που σκοτώνει αυτούς που καίγονται από μαγκάλια και ξυλόσομπες στην προσπάθεια τους να ζεσταθούν, που σκοτώνει όσους πνίγονται στα νερά της Μεσογείου στην προσπάθεια τους να μεταναστεύσουν.
Είναι ένα ακόμα επεισόδιο του ταξικού πολέμου που, μονόπλευρα προς το παρόν, εντείνεται και από τον οποίο, ας είμαστε έτοιμοι να μετράμε και «Έλληνες λαθρομετανάστες» τα επόμενα χρόνια, ανάμεσα στους πνιγμένους στα σαπιοκάραβα για Ευρώπη και στην κάθε Λαμπεντούζα. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι μετανάστες θύματα του ίδιου ταξικού πολέμου που μαίνεται στις πατρίδες τους είναι. Αυτός τους ξερίζωσε από τους τόπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Από την άλλη πλευρά σε αυτόν τον πόλεμο, παίρνουν μέρος οι δουλέμποροι και συνεργαζόμενα δίκτυα διεθνών κυκλωμάτων, εθνικών κρατών, υπηρεσιών ασφαλείας, φασιστών, μεγαλοκαπιταλιστών. Όλοι αυτοί που, τώρα που οι μετανάστες δεν είναι πια φτηνότεροι από τους ντόπιους εργάτες, χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως χώρα τράνζιτ, στην οποία γίνεται και μια αρχική διαλογή των καλύτερων υποζυγίων για τα εργοστάσια και τα γιαπιά της Ευρώπης.
Οι παραγωγικά άχρηστοι, οι αδύναμοι, τα παιδιά, οι γέροι μπορούν να ταίσουν τις αλανιάρες τσιπούρες στο Ιόνιο, το Λυβικό, το Αιγαίο …. Πολύ περισσότερο από την αλληλεγγύη μας στην ταυτότητα του μετανάστη, που την αναγνωρίζουμε ως μια συνθήκη ακραίου και βίαια εξωθούμενου στην εκμετάλευση υποκειμένου, υπερασπιζόμαστε τους μετανάστες ως ανθρώπους της τάξης μας. Αναγνωρίζουμε μια κοινότητα που εδράζεται στην κοινή ταξική θέση και με βάση αυτό επιδιώκουμε την κοινωνική ένταξη των μεταναστών στο πλαίσιο μια συνολικής συγκρότητησης κοινοτήτων αγώνα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο που θεωρούμε και αντιμετωπίζουμε συνολικά ως εχθρούς μας τους πλούσιους και τους ισχυρούς, τους εξουσιαστές, τους μαφιόζους και τους φασίστες όλου του πλανήτη. Είτε ζουν στην Ελλάδα, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, το Πακιστάν, ή τη Σομαλία. Ως διεθνιστές είμαστε ενάντια τόσο στα εθνικά σύνορα, όσο και στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου που αντικαθιστά και εξαργυρώνει αυτά τα σύνορα με την μπίζνα του δουλεμπορίου.
Η επιλογή μας, που θεωρητικά αναγνωρίζουμε ως ορθή κοινωνικά και ταξικά, είναι να μένουμε στον τόπο που μεγαλώσαμε και να αγωνιζόμαστε για την ανατροπή. Και για όποιους θελήσουν αυτό να το προσάψουν ως επιχείρημα ενάντια στον ερχομό των μεταναστών, θα γελάγαμε ειρωνικά, αναλογιζόμενοι τόσο την κατάπτυστη υποταγή του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας στους δυνάστες της, όσο και τη διογκούμενη τάση μετανάστευσης των Ελλήνων (προφανώς μετανάστες «καλής ποιότητας») στις ίδιες ακριβώς χώρες που προτιμούν και οι υπόλοιποι (και κατά τον Δένδια «κακής ποιότητας») μετανάστες. Αναγνωρίζουμε ότι η “σύγκρουση” του κράτους με τον άμεσο πολιτικό εκφραστή του φασισμού, τη χρυσή αυγή, δεν είναι τίποτα άλλο από ενδοεξουσιαστική διαμάχη. Η ασκούμενη φασιστική πολιτική, οι μέθοδοι και πρακτικές της, ενσωματωμένα στο καθεστώς, στράφηκαν ενάντια στη χρυσή αυγή, όταν τα μυαλά της ηγεσίας της πήραν αέρα και φαντάστηκαν ότι με ένα ρεσάλτο το παρακράτος θα γινόταν κράτος. Ο καυγάς γίνεται για τη δύναμη και τα πρόσωπα που θα την κρατάνε στα χέρια τους. Τη δύναμη να μαχαιρώνουν τον Παύλο Φύσσα ή να πνίγουν μετανάστες. Μπροστά στο γεγονός ότι δολοφονούν ανθρώπους της δικιάς μας τάξης οι διαφορές κράτους και παρακράτους είναι επουσιώδεις. Για εμάς είναι απόλυτη αλήθεια το να πούμε ότι τον Φύσσα τον έσφαξε το κράτος και τους μετανάστες στο Φαρμακονήσι τους έπνιξε η χρυσή αυγή. Κρατικός και παρακρατικός ο φασισμός είναι ένας. Και θα του κάνουμε τον βίο αβίωτο.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014 18:00 ΜΜ

 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.

 Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση (ΑΚΑ)

Τουρισμός;

αναδημοσίευση από την “Εφημερίδα των συντακτών”

Γ’ τρίμηνο 2013: 1.345.387 οι άνεργοι, το 71% εκ των οποίων μακροχρόνια!

Ούτε ο τουρισμός δεν μας σώζει

 

 

Του Τζώρτζη Ρούσσου

 

 Οταν τη χρονιά που η αύξηση του τουρισμού χαρακτηρίστηκε από τους παράγοντες της αγοράς αλματώδης, το όφελος στην απασχόληση είναι 0,1%, τότε εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα περί κατάρρευσης του επικοινωνιακού success story που προσπαθεί να επιβάλει ως αληθινή τη μαγική εικόνα της αύξησης των θέσεων απασχόλησης στην αγορά εργασίας. Ετσι, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 9,3% σε σχέση µε το γ” τρίµηνο του 2012. Βέβαια, τρόμο προκαλεί το γεγονός ότι οι μακροχρόνια άνεργοι (πάνω από 12 μήνες χωρίς εργασία) ανέρχονται στο 71% του συνόλου των ανέργων!

Η χθεσινή ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το γ” τρίμηνο του 2013 ήταν σαφής… Το ποσοστό ανεργίας ήταν 27,0%, έναντι 27,1% του προηγούµενου τριµήνου και 24,8% του αντίστοιχου τριµήνου του 2012. Ολα αυτά σε μια χρονιά που, σύμφωνα με τους παράγοντες του τουρισμού, μόνο μέσω των αεροπορικών αφίξεων το διάστημα Ιανουαρίου – Αυγούστου στην Ελλάδα ήρθαν 836.211 περισσότεροι επισκέπτες από πέρυσι (9.258.856 από 8.422.645 το 2012) και αν αυτό συνδυαστεί με τις αφίξεις με άλλα μέσα (οδικά – θαλάσσια), τότε η αύξηση σε σχέση με πέρυσι ξεπερνά το ένα εκατομμύριο τουρίστες. Ποσοστιαία, δε, κυμάνθηκε φέτος περίπου στο 10% σε σχέση με το προηγούμενος έτος.

 

Από ποιους, λοιπόν, εξυπηρετήθηκαν όλοι αυτοί οι τουρίστες αν καθίσταται δεδομένο ότι προσελήφθησαν πολύ περισσότεροι άνθρωποι προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην εξυπηρέτηση όλων αυτών των επισκεπτών; Προφανώς είναι τέτοια η μείωση της απασχόλησης στους υπόλοιπους κλάδους της ελληνικής οικονομίας που η αύξηση των εποχικών θέσεων απασχόλησης δεν κατάφερε να εξισορροπήσει έστω και κατ’ ελάχιστο τα πράγματα.

 

Ούτε λίγο-ούτε πολύ, στο κρίσιμο για την απασχόληση διάστημα του καλοκαιριού και σε απόλυτους αριθμούς η ελληνική αγορά εργασίας απώλεσε, σε σχέση με το γ” τρίμηνο του 2012, 103.100 θέσεις εργασίας. Τώρα πόθεν προκύπτει η αύξηση της απασχόλησης κατά 113.489 θέσεις εργασίας το 11μηνο του 2013, που ανακοίνωσε πρόσφατα ο μάγος των αριθμών υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης, ουδείς μπορεί να απαντήσει! Από τη σκοπιά της απασχόλησης και της ανεργίας:

 

•Ο αριθµός των απασχολουµένων ανήλθε σε 3.635.905 ανθρώπους και των ανέργων σε 1.345.387.

 

•Από το σύνολο των ανέργων που αναζητούν µισθωτή απασχόληση, το 34,1% αναζητά αποκλειστικά πλήρη απασχόληση, ενώ το 61,9% αναζητά πλήρη, αλλά στην ανάγκη είναι διατεθειµένο να εργαστεί και µε µερική απασχόληση.

 

Με την ένταξη και των προνοιακών επιδομάτων στο πρόγραμμα ΗΛΙΟΣ φωτίστηκαν οι ελάχιστες περιπτώσεις στις οποίες κάποιοι εκμεταλλεύονταν το σύστημα λαμβάνοντας επιδόματα αποβιωσάντων συγγενών τους. Από τη διασταύρωση που έγινε με τα στοιχεία του «ΑΡΙΑΔΝΗ» και του ΑΜΚΑ προέκυψε η καταβολή επιδομάτων σε 768 θανόντες. Σημειώνεται ότι καταβάλλονται 172.571 επιδόματα σε 164.106 δικαιούχους από τους δήμους. Οι περιπτώσεις λοιπόν που εντοπίστηκαν αντιπροσωπεύουν το 0,46% του συνόλου των επιδομάτων… 

διδάγματα από την ιστορία μας

Άρδην τ. 93Οικονομία — Νοεμβρίου 21, 2013 at 5:05 μμ

Η παρακαταθήκη του Γιάννη Ροντήρη

by 

E665307259E9B8F37F356DD9A45E38CA

Του Ανδρέα Κυράνη από το Άρδην τ. 93

Μέχρι τις αρχές του ’80, το όνομα Ροντήρης, για τους τεχνικούς του Πειραιά, συνιστούσε θρύλο, κι ας είχε κλείσει είκοσι πέντε χρόνια πριν. Για τους τότε μηχανουργούς, η προϋπηρεσία «στου Ροντήρη» ήταν τίτλος τιμής, δείκτης υψηλής τεχνογνωσίας.
Δεκάδες μεταπολεμικά μηχανουργεία οφείλουν σε αυτό την ύπαρξη, την ιστορία, τη γνώση και το κύρος τους.
Από εκεί γεννήθηκαν η ΔΡΑΚΟΣ-ΠΟΛΕΜΗΣ, στον χώρο των αντλιών, η ΓΑΒΑΛΑΣ, στον χώρο των μηχανημάτων λατομείων, η ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΣ, στα μηχανήματα σχισίματος μαρμάρων, η ΜΕΛΚΑ ΕΠΕ, στα βαρούλκα πλοίων, η ΚΟΚΚΟΤΑΣ-ΛΙΩΡΗΣ, στην υψηλής ποιότητας μαστορική χύτευση χειρός, κ.ά.
Πόσοι γνωρίζουν πως εκείνο το μηχανουργείο δεν υπήρξε παρά ένα βήμα, στο προπολεμικό όραμα του Γιάννη Ροντήρη, για την προκατασκευή μεταλλικών πλοίων, που διέκοψε ο πόλεμος και κατασπάραξε μετά η οικονομικο-πολιτική διαπλοκή; Τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά του Νιάρχου και τα ναυπηγεία Ελευσίνας του Ανδρεάδη δεν θα υπήρχαν χωρίς το καταρτισμένο τεχνικό και επιστημονικό δυναμικό της ΡΟΣΤΡΟ και τις πρωτοβουλίες του Ροντήρη.
Αυτός ο ευγενής ευπατρίδης έφυγε άγνωστος το 1976, αφού δαπάνησε ικμάδα, σχεδιαστικό-μηχανουργικό ταλέντο και περιουσία, στο όραμα μιας παραγωγικά αυτοδύναμης πατρίδας. Η συνεισφορά του ουδέποτε αναγνωρίστηκε. Το μεσοπολεμικό κτήριο της ΡΟΣΤΡΟ, λίγο αργότερα, αντικαθίσταται από ένα μίζερο κτήριο μιας αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Κατεδάφιση, συνάμα πραγματική και συμβολική.
Ο τόπος μας, γεννήτορας και μήτρα της τεχνογνωσίας που στήριξε τη δυτική βιομηχανική επανάσταση, επειδή δήθεν δεν παράγει τίποτε, μετατρέπεται δια της βίας σε αποκλειστικό πάροχο υπηρεσιών. Κάθε  ίχνος μνήμης και γνώσης της τεχνογνωσίας μας αφανίζεται από προσώπου γης, προκειμένου, αμνήμονες και αγράμματοι, να μεταλλαχτούμε ταχύτερα σε ευτελή ανθρωποειδή. Ποιες βάσιμες ενδείξεις δυνατότητας ανατροπής της σημερινής παρασιτικής συνθήκης θεμελιώνει άραγε αυτό το ιστορικό υπόδειγμα;

1. Το οικονομικο-πολιτικό γεγονός

Η ενδογενής παραγωγική υπόσταση μιας χώρας είναι «δείκτης» εθνικής ανεξαρτησίας. Μετά από μια εθνική καταστροφή και ήττα, αποτέλεσμα ενός εμφύλιου πολέμου, οι «νικητές» καταστρέφουν την παραγωγική της βάση, υπέρ του μεταπρατισμού.
Την ίδια στιγμή που η αριστερή διανόηση του «Ανταίου», που τεκμηρίωνε την δυνατότητα για παραγωγική-βιομηχανική ανασύνταξη, εκτελείται ξημερώματα Κυριακής, με την εκτέλεση του Μπάτση δίπλα στον Μπελογιάννη, η όποια ελληνική βιομηχανία και παραγωγή, αν και άντεξε μια δεκαετία πολεμικών συγκρούσεων, εκτελείται μεθοδικά, από τις τότε πολιτικές ηγεσίες του τόπου, χάρη στην προσωπική ιδιοτέλεια και τα ξένα συμφέροντα.
Τη Σιδηροβιομηχανία Ρόστρο την έκλεισε μια σαφής άνωθεν πολιτική επιλογή, που έκρινε πως παραγωγή δεν αναπτύσσεται σε μια δήθεν αγροτική χώρα. Οφείλει, λοιπόν, να στραφεί στις εισαγωγές, τον μεταπρατισμό και τις υπηρεσίες, προκειμένου να ενσωματωθεί  στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον. Κάθε σχέση με σημερινά πραγματικά περιστατικά είναι, προφανώς, εντελώς συμπτωματική.
Ο ίδιος ο «διανοούμενος» Ροντήρης, σε αποσπάσματα επιστολής του, στα τέλη του ’50, γράφει «περί Της Ελληνικής Σιδηροβιομηχανίας και των ληπτέων μέτρων διά την σωτηρίαν της»:
«Η Σιδηροβιομηχανία πρέπει να είναι το ‘‘όπλον μάχης’’ διά την επίτευξιν της ευημερίας ιδία των πτωχών λαών […] χρειάζεται τόσον μικρόν ποσοστόν […] πρώτων υλών […] διά κατασκευάσματα των οποίων η αξία δεν είναι άλλο τι, παρά η αξιοποίησις της ανθρώπινης προσπάθειας.
Θα ήτο […] πραγματική απώλεια […] να σβύση ό,τι έχει δημιουργηθή ύστερα από μύριους κόπους […] ωρισμένων ανθρώπων, οίτινες ωραματίσθησαν την δημιουργίαν μιας τόσον ζωτικής βιομηχανίας και οίτινες […] αξίζουν, σήμερον, καλλίτερης τύχης από το να ίδουν την εξαφάνισην του τοσαύτης εθνικής σημασίας έργου των.
Η ελληνική Σιδηροβιομηχανία […] ουδέποτε έτυχεν έστω και της παραμικρής προστασίας […] διά να δυνηθή να ανταπεξέλθη εις τον οξύτατον ξένον ανταγωνισμόν.
Μεταξύ… άλλων πληγμάτων, ήτο και το γεγονός ότι πολλοί νέοι εν Ελλάδι […] επεδόθησαν εις την επιστήμην του μηχανικού-μηχανολόγου, αλλά, βλέποντες […] τον σκληρόν αγώνα τον οποίο ηγωνίζετο η Ελληνική σιδηροβιομηχανία, αντί να τραπώσιν εις την δημιουργικήν εργασίαν της εν Ελλάδι κατασκευής μηχανημάτων,   μετεβλήθησαν  εις αντιπροσώπους ξένων οίκων, πολύ ολίγον τιμητική ενασχόλησις δι’ έναν επιστήμονα, που απέφερεν άκοπα κέρδη, παραιτούμενοι της φιλοδοξίας να γίνουν οι ίδιοι, εις τον τόπο τους, κατασκευασταί.
Το συμφέρον τους ήτο […] η δυσφήμισις των ελληνικών κατασκευών και η διά παντός μέσου προστασία των έξωθι εισαγομένων.
Παρατηρείται ακόμη και μια συστηματική τάσις διώξεως της ελληνικής σιδηροβιομηχανίας εκ μέρους […] αυτού τούτου του κράτους. […] Έχει φθάσει μέχρι του σημείου […] να γίνωνται δημοπρασίαι […] και να αναφέρηται ρητώς εις τας προκηρύξεις ότι η προμήθεια τούτων πρέπει να γίνει εκ του εξωτερικού. Αυτός ήτο ο ολέθριος ρόλος μερικών Ελλήνων τεχνικών… οίτινες  απομακρυνθέντες τελείως εκ της πραγματικής δημιουργικής εργασίας του μηχανουργείου παρέμειναν μόνον διεκπεραιωταί εγγράφων εις τα διάφορα δημόσια γραφεία και ούτω […] φοβούνται και περιφρονούν τα ελληνικά κατασκευάσματα.
Μόνη ελπίς απομένει να συνέλθωμεν διά να ίδωμεν ότι είναι ολέθριον διά τον τόπον μας να μην κατασκευάζωμεν τα μηχανήματά μας οι ίδιοι, ότι είναι αντίθετον προς την λογικήν να παραγγέλωμεν εις την Ιταλίαν μηχανήματα και πλοία τα οποία ηδύναντο κάλλιστα να κατασκευασθώσιν εν Ελλάδι, ότι είναι παραφροσύνη να σκέπτεται τις ότι είναι συμφερώτερον να φέρωμεν κάτι από το εξωτερικόν […] καθ’ όν χρόνον οι Έλληνες τεχνίται ευρίσκονται άνευ εργασίας και πεινούν, τα δε παιδιά των δε θα μπορέσουν να μάθουν την τέχνην του πατέρα των.
Τα ελληνικά μηχανήματα, τα οποία ήδη και σήμερον συναγωνίζονται τόσον από απόψεως τιμής όσον και ποιότητος τα του εξωτερικού […] θα συμβάλουν ούτω εις την προαγωγήν του μηχανικού πολιτισμού της χώρας μας».
Φυσικά, κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει. Οι «ηττημένοι» τώρα του εμφύλιου, αποκλεισμένοι λόγω κοινωνικών φρονημάτων, αξιοποιούν τα ταλέντα τους, ενισχύουν την αυτοδυναμία τους από τον κρατικό μηχανισμό και συνεισφέρουν δραματικά στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στο  περίφημο «παραγωγικό θαύμα» της δεκαετίας του εξήντα.
Ό,τι έκαναν, δηλαδή, για αιώνες οι πρόγονοί τους, μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα απομακρυσμένα βουνά και νησιά του τόπου, όπου ανθούσαν ο κοινοτισμός και η βιοτεχνία.

2. Το παραγωγικό μοντέλο

Η ΡΟΣΤΡΟ υπήρξε μια υπερσύγχρονη μηχανουργική και ναυπηγική μονάδα, με 1100 εργαζόμενους το 1950. Με τα γύρω της μικρότερα μηχανουργεία συγκροτούσε ένα αυτοδύναμο παραγωγικό σύστημα. Σχεδίαζε και παρήγε η ίδια ό,τι απαιτούσε η τελική σύνθεση του προϊόντος. Είχε ναυπηγούς, μηχανολόγους και χημικούς ανωτάτης παιδείας, μηχανικούς και σχεδιαστές των τεχνικών σχολών του τότε Πειραιά και τεχνίτες, μηχανουργούς, εφαρμοστές, χυτευτές μετάλλων, ηλεκτρολόγους, ξυλουργούς, βαφείς κ.λπ. Τα σχέδια του εργοστασίου με τα επί μέρους τμήματα και τον αντίστοιχο εξοπλισμό μαρτυρούν αδιάψευστα την πλούσια διάρθρωση του μηχανουργείου.
Ο βιομηχανικός εργάτης απουσίαζε, μαζί με το περίφημο φορντικό μοντέλο, τον καταμερισμό, την εξειδίκευση, τη μαζική παραγωγή. Τη συγκροτούσαν αποκλειστικά επιστήμονες και τεχνίτες.
Ο μεγάλος όγκος της εργασίας της ήταν ειδικά σχεδιασμένα, κατά παραγγελία, προϊόντα. Για την ΕΤΜΑ, πλεκτρικές μηχανές, για την ναυτιλία, μικρά βαπόρια και μηχανολογικός εξοπλισμός, για τον αγροτικό τομέα και τη μεταποίηση, ειδικά μηχανήματα και μεταλλικά κτήρια (ΙΟΝ, ΕΛΑΪΣ,  ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗΣ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ,  Ίσθμια της Κορίνθου και της Λευκάδας, κ.ά.). Τυποποιημένα προϊόντα, αντλίες και συμπιεστές αμμωνίας για την παγοποιία απλώς συμπλήρωναν τα κενά. Υπηρετούσε, σε αντίθεση με το δυτικό μοντέλο, το συγκεκριμένο και όχι το τυποποιημένο.

3. Η τεχνογνωσία

Η ΡΟΣΤΡΟ υπήρξε ένα μεγάλο τεχνικό πανεπιστήμιο. Ένας ναός τεχνολογικής σοφίας και εφαρμοσμένης γνώσης. Η τεχνογνωσία της είναι η παράδοση του μάστορα και του μηχανουργού, δηλαδή του αληθινού υποκειμένου της μεταποιητικής διαδικασίας και όχι του κατ’ εξοχήν αντικειμένου της, όπως ο βιομηχανικός εργάτης. Μια παράδοση που:
α) Διαθέτει ικανότητα αφομοίωσης του αληθινά νέου, μέσω της ένταξης στο προϋπάρχον.
β) Απεχθάνεται τη στείρα επανάληψη, τον καταμερισμό και την  εξειδίκευση, ασκώντας τη δημιουργική σύνθεση των πιο ετερόκλητων  πραγμάτων.
γ) Συγκροτεί έννοιες και σημασίες, μη εννοώντας τη μηχανή θεότητα πάνω από τον δημιουργό της.
Το 1941, οι Γερμανοί την επιτάσσουν, για τη συντήρηση των τορπιλακάτων τους. Οι τεχνίτες του μηχανουργείου προκαλούν ελεγχόμενες βλάβες στις εξελιγμένες μηχανές, που εκδηλώνονται  εκ των υστέρων, όταν τα σκάφη  απομακρύνονται από το λιμάνι. Υποψιάζονται πως κάτι τρέχει, αδυνατούν όμως να αμφισβητήσουν την εμπεριστατωμένη πραγματογνωμοσύνη των Ελλήνων τεχνικών, προϊόν της άριστης τεχνογνωσίας τους.

4. Ένα  μάθημα ήθους, πίστης και οράματος

Το 1956 βρίσκει τη ΡΟΣΤΡΟ καταχρεωμένη από την ΕΤΜΑ. Ο όμιλος Νιάρχου, θέλοντας να λειτουργήσει μεγάλο ναυπηγείο στην Ελλάδα, αναθέτει στον ναυπηγό και καθηγητή του ΕΜΠ, πλοίαρχο Φραγκούλη, να αναζητήσει στελέχη και τεχνικό προσωπικό προκειμένου να μετεκπαιδευτεί στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Εκείνος απευθύνεται αμέσως στον Ροντήρη. Ο Ροντήρης, χάρη στο προπολεμικό του όραμα, συνεισφέρει με ενθουσιασμό, διαθέτοντας τα πολυτιμότερα στελέχη του, καρπό κόπων τριάντα ετών, χωρίς το παραμικρό προσωπικό όφελος. Μια ομάδα εκατόν δέκα ατόμων, ο μετέπειτα αρχικός πυρήνας των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, πηγαίνει για ενάμιση χρόνο στην Ολλανδία. Εκεί, οι μαθητευόμενοι τεχνίτες μετατρέπονται στην πράξη σε εκπαιδευτές και εργοδηγούς των  Ολλανδών.
Στο μεταξύ, ο Ροντήρης παλεύει να κρατήσει εν ζωή το ναυπηγείο στο Πέραμα. Πτωχευμένος, επιχειρεί μια συνεργασία με τον Ανδρεάδη, μέσω της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΑΕ. Ο Ανδρεάδης, με κάποιους νομικούς χειρισμούς,  αποκτά τυπικά τον έλεγχο και τον βγάζει εντελώς από το παιχνίδι. Από εκεί γεννιούνται τα ναυπηγεία Ελευσίνας.
Ο Γιάννης Ροντήρης, μέχρι το τέλος, μέσα από ένα μικρό μελετητικό γραφείο  50μ2, στην οδό Αιτωλικού και Μύλου, στον Πειραιά, κοντά στο παλιό του μηχανουργείο, μελετά και επιβλέπει μηχανουργικές κατασκευές, εμπνέοντας τους γύρω του, με αγάπη, γνώση και εμπειρία για την ελληνική σιδηροβιομηχανία.

5. Ένα μάθημα αντοχής στον χρόνο
Η μνήμη των γεγονότων κατοικεί σε ελάχιστους ανθρώπους εκείνης της μεγάλης τεχνικής οικογένειας που ζουν ακόμη. Τα ιστορικά τεκμήρια επαφίενται στην πίστη και επιμονή όσων εμβαθύνουν στα θραύσματα ενός παρελθόντος που σβήνει υπό την πίεση των καιρών. Στον τόπο που γέννησε τον μύθο του Προκρούστη, η τεχνογνωσία αντιστέκεται ακόμη, μέσω της άρρητης παράδοσης και του DNA μας, ακυρώνοντας στην πράξη τα περί του αντιθέτου ιδεολογήματα.
Σε μια εποχή γενικευμένης σύγχυσης, ήρθε ο καιρός το όραμα της μηχανουργίας να πάρει την εκδίκησή του, όταν μια δομική κρίση στο κυρίαρχο παραγωγικό μοντέλο, τουλάχιστον έξι αιώνων, αποκρύπτεται επιμελώς, κάτω από την οικονομική κρίση. (Τι άλλο σηματοδοτεί άραγε η υποχώρηση των εξαγωγών έναντι των εισαγωγών της Γερμανίας προς την Κίνα;)
Σε μια Δύση παντελώς απογυμνωμένη και εξαρτημένη στο παραγωγικό επίπεδο, το μάθημα της ΡΟΣΤΡΟ φωτίζει τον μόνο εναλλακτικό δρόμο.
Η Δύση, παρά τα ιδεολογήματα περί ενός νέου ψηφιακού κόσμου που δήθεν αναδύεται αυτάρκης, αναζητά εναγώνια βιώσιμο εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο. Και αυτό είναι αδύνατο ιστορικά να υπάρξει ερήμην της μηχανουργίας.
Ο τόπος μας το μπορεί όσο κανείς, αρκεί να το συναισθανθούμε και κατανοήσουμε. Προικιά μας είναι η τεχνογνωσία μας, συναρτημένη με την πλούσια και έγκαιρη εμπλοκή μας στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο. Τεράστιο πλεονέκτημά μας είναι η απαλλαγή μας από τα βαρίδια ενός βάρβαρου βιομηχανικού παρελθόντος, της κατ’ εξοχήν, δηλαδή, αγχόνης για τη Δύση που το γέννησε.
Είναι καιρός να ανατρέψουμε ριζικά την κυρίαρχη ατζέντα. Μπρος στο έωλο ιδεολόγημα της ανάπτυξης, οφείλουμε να συναισθανθούμε την εφικτή όσο ποτέ δυνατότητά μας για ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση. Ζωτική οφειλή τόσο στην ιστορία μας όσο και στις γενιές που έρχονται.

η στρατηγική της έντασης

«Η στρατηγική της έντασης»: τρομοκρατικά χτυπήματα και ενοχοποίηση της Aριστεράς στην Ιταλία του 1970
της Κατερίνας Σκαργιώτη (Εισαγωγή Barikat)
Σε σχέση με την χθεσινή επίθεση στα γραφεία της Χ.Α και την δολοφονία δυο μελών της, επαναφέρουμε ένα παλιότερο κείμενο της Κ. Σκαργιώτη σχετικά με την στρατηγική της έντασης στην Ιταλία. Παράλληλα επιλέξαμε ως αφορμή για προβληματισμό, ένα μικρό σχόλιο από τον Ιταλό φιλόσοφο Giorgio Agamben. Για να προλάβουμε τυχών παρεξηγήσεις να ξεκαθαρίσουμε το εξής.Υπάρχει χαοτική διαφορά ανάμεσα σε μία λογική συνωμοσίας που όλα τα βλέπει «στημένα» και σε μία μεθοδολογία «διαχείρισης» της αταξίας, διαχείρισης δηλαδή ήδη υπαρκτών τάσεων με στόχο βέβαια πάντα την διαμόρφωση ευνοϊκού πεδίο για τη μάχη και τη μετατόπιση του συσχετισμού.Barikat
«Υπάρχουν ακόμη αφελείς που πιστεύουν ότι το παράδειγμα της ασφάλειας έχει σκοπό να προλάβει τρομοκρατικές πράξεις. Αυτό είναι τελείως λάθος. Η βασική ιδέα είναι μάλλον: «θα αφήσουμε να συμβούν καταστροφές, αναταραχές, ή και θα βοηθήσουμε να συμβούν, επειδή αυτό θα μας επιτρέψει να παρέμβουμε και να τις διακυβερνήσουμε προς την ορθή κατεύθυνση». Π.χ. η αμερικανική πολιτική εδώ και είκοσι χρόνια είναι σαφώς αυτή: ποτέ δεν εμποδίζει την εμφάνιση της αταξίας, της καταστροφής, αντίθετα τις βοηθά να παραχθούν σε ορισμένες περιοχές, αλλά μετά επωφελείται προκειμένου να τις κατευθύνει σε μια κατεύθυνση «ασφαλή». Εξάλλου θυμάμαι το 2001, όταν υπήρχαν μεγάλες ταραχές στη Γένοβα της Ιταλίας κατά τη σύνοδο του G8, και υπήρχαν σοβαρά επεισόδια με την αστυνομία, υπήρξε μια δικαστική έρευνα, στην οποία εξετάστηκε και ο αρχηγός της αστυνομίας. Αυτός ήταν και ο ίδιος οργισμένος, και είπε: «η κυβέρνηση σήμερα δεν θέλει πλέον να διατηρήσει την τάξη, θέλει να διαχειριστεί την αταξία». Πρέπει να το καταλάβουμε καλά: οι κυβερνήσεις σήμερα δεν αποσκοπούν να διατηρήσουν την τάξη, αλλά να διαχειριστούν την αταξία. Και η αταξία πάντοτε υπάρχει, τη βλέπουμε: η κρίση, οι ταραχές, τα συμβάντα, η κατάσταση ανάγκης … όλα αυτά τα επικαλούνται ανά πάσα στιγμή. Αλλά το ζητούμενο είναι να παρέμβουν εκ των υστέρων. Γι ‘αυτό και σήμερα, όταν βλέπουμε πολύ ενδιαφέροντα φαινόμενα, ας πούμε πρώτα όσα γίνανε στην Ελλάδα, αλλά και μετά στην Τυνησία, την Αίγυπτο, όλα αυτά είναι πράγματα προφανώς πολύ ωραία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εξουσίες που υπάρχουν απέναντι γνωρίζουν ότι συμβάντα και αναταραχές μπορεί να συμβούν, και αναζητούν τρόπους να τις διαχειριστούν, να τις στρέψουν σε μια κατεύθυνση που θεωρούν χρήσιμη »
Giorgio Agamben ( Πηγή ) 

 

Η έρευνα για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας στην Ιταλία του 1970 έχει αναδείξει πολλές πτυχές της λειτουργίας του παρακράτους, της σύνδεσής του με το επίσημο κράτος καθώς και την ενοχοποίησης των αριστερών κινημάτων. Η δράση των παρακρατικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δεκαετίας αποτελούν παράδειγμα και αντικείμενο μελέτης για εκείνους που επιθυμούν να κατανοήσουν πως ο φασισμός μπορεί να γίνεται εργαλείο στα χέρια του συνασπισμού εξουσίας.

Εργατικοί αγώνες και κοινωνικός αναβρασμός

Μια προσεκτική ανάγνωση στη μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας μας καθιστά σαφές ότι οι χαμένοι του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου (όσοι υποστήριζαν το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι) παρεισέφρησαν είτε σε παράνομες είτε σε νόμιμες ακροδεξιές οργανώσεις ή ακόμα και σε καίριες θέσεις του Στρατού.Αυτές οι οργανώσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο ψυχροπολεμικό κλίμα της μεταπολεμικής περιόδου. Όπως συνέβη και σε άλλα κράτη (π.χ. Ελλάδα) οι ακροδεξιοί αποτέλεσαν την ανομολόγητη βοήθεια της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών ώστε να πληγεί η Αριστερά και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να κυβερνήσει.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στην Ιταλία αναπτύσσονται φοιτητικοί αγώνες, κοινωνικά κινήματα καθώς και ο συνδικαλισμός στο βιομηχανοποιημένο Βορρά. Οι εργατικοί αγώνες του 1968-1969, το Autumno Caldo (Θερμό Φθινόπωρο) της Ιταλίας, υπονόμευσαν βαθιά την οικονομική εξουσία της χώρας και άλλαξαν τον συσχετισμό ισχύος. Οι απεργίες ξεκίνησαν σταδιακά από την άνοιξη του 1968 σε μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Fiat, η Pirelli και η Siemens, με κύρια αιτήματα την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών, όπως προβλεπόταν στη συλλογική σύμβαση του 1966. Τα συνδικάτα των εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες υπήρξαν πρωτοπόρα, καθώς το Σεπτέμβριο του 1969 προχώρησαν σε αναστολή των εργασιών (με μεγάλες απώλειες στη παράγωγη) και σε μεγαλειώδεις πορείες στο κέντρο του Μιλάνο και του Τορίνο. Ακόμη, ορόσημο για τις κινητοποιήσεις του 1969 αποτέλεσε η «διασταύρωση» του εργατικού κινήματος με τις φοιτητικές πορείες: στις 3 Ιουλίου 1969 οι φοιτητές διαδήλωσαν στο Τορίνο μαζί με τους εργάτες και πραγματοποίησαν συνελεύσεις στις οποίες αποφάσισαν να συστήσουν κοινό αγνωστικό μέτωπο.

Από την άλλη, οι φοιτητές έχοντας βιώσει την εμπειρία του Γαλλικού Μάη οργανώθηκαν διεκδικώντας αξιοκρατικότερο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, κατάργηση της δογματικής γνώσης, άνοιγμα των πανεπιστημίων στη κοινωνία και δηλώνοντας την συμπαράσταση τους στην εργατική τάξη. Μετά τους αγώνες αυτούς, η Αριστερά ισχυροποιήθηκε. Η ζημιά που επέφερε στην αστική τάξη η εργατική απειθαρχία ήταν σοβαρότατη. [1] Και ενώ η χώρα βρισκόταν σε διαρκή απεργιακό κλοιό και η κυβέρνηση αδυνατούσε να επιβληθεί στους ολοένα αυξανόμενους απεργούς, η λύση έπρεπε να δοθεί με διαφορετικό τρόπο: Το Δεκέμβριο του 1969 και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης (με ευνοϊκότερους όρους για τους εργαζόμενους) που θα αποτελούσε μεγάλη νίκη για την ιταλική εργατική τάξη, στις 12 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται βομβιστική επίθεση στο κέντρο του Μιλάνο, στην Αγροτική τράπεζα της Ιταλίας.Τελικός απολογισμός 17 νεκροί και 88 τραυματίες. [2] Το χτύπημα αποδόθηκε εξαρχής σε αριστερές οργανώσεις και αναρχικούς κύκλους. Αρχικά κατηγορείται ο αναρχικός Πιέτρο Βαλπρέντα και αμέσως σχηματίζεται κατηγορητήριο και για τον αναρχικό Τζιουζεπε Πινέλλι. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του ο Πινέλλι εκπαραθυρώνεται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και το γεγονός καταγράφεται επισήμως ως «θάνατος εξαιτίας ψυχολογικής νόσου». Τελικά το 2005, κατόπιν ερευνών εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση για μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Οrdine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη βομβιστική επίθεση στην Αγροτική Τράπεζα της Ιταλίας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι βομβιστικές επιθέσεις των ακροδεξιών ήταν καθοδηγούμενες από τη CIA, τη μασονική στοά P2 και το Βατικανό. Τα στελέχη της P2 (Προπαγάνδα 2) προέρχονταν από την ελίτ της ιταλικής κοινωνίας (αξιωματικοί, υπουργοί, δικαστικοί κ.α.) και φρόντιζαν να παροτρύνουν και να χρηματοδοτούν ακροδεξιές οργανώσεις, ώστε να πραγματοποιούν τρομοκρατικά χτυπήματα. [3] Οι διασυνδέσεις της μασονικής στοάς άρχισαν να αποκαλύπτονται μετά το 1981, όταν ο ιταλικός τύπος άρχισε να βγάζει στην επιφάνεια ένα τραπεζικό σκάνδαλο στο όποιο ήταν αναμεμειγμένη η Τράπεζα του Βατικανού. Στη πορεία αποκαλύφθηκε πως το Βατικανό χρηματοδοτούσε γενναία τη P2 για να πραγματοποιεί τρομοκρατικά χτυπήματα. [4] Όπως αποκαλύφθηκε μέσω του σκανδάλου, αλλά και όπως ήταν γενικά γνωστό, η ανάμειξη της Καθολικής Εκκλησιάς στο πολιτικό γίγνεσθαι ήταν δεδομένη. Δεν ήταν άλλωστε κρυφές οι χρηματοδοτήσεις της Τράπεζας του Βατικανό προς το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής που ακολουθούσε η P2 ήταν η «σφαγή της Μπολόνια».Επρόκειτο για βομβιστική ενέργεια στο σιδηροδρομικό σταθμό της ιταλικής πόλης στις 2 Αυγούστου 1980. Ο απολογισμός ήταν 85 νεκροί και 200 ​​τραυματίες και τα πρωτοσέλιδα έδειχναν αριστερό τρομοκρατικό χτύπημά.Περίπου μια δεκαετία αργότερα αποκαλύφθηκε πως η μασονική στοά είχε φροντίσει να χρηματοδοτήσει και να εξοπλίσει τη νεοφασιστική οργάνωση Ordine Nuovo (Νέα Τάξη) για τη πραγματοποίηση του χτυπήματος.

Η επιλογή των χτυπημάτων δεν ήταν τυχαία. Όπως και στη περίπτωση της Μπολόνια οι παρακρατικοί επέλεγαν πόλεις όπου η Αριστερά είχε μεγάλη εκλογική και οργανωτική δύναμη, ώστε με κατασκευασμένα στοιχεία να αποδίδεται το χτύπημα σε αριστερές οργανώσεις.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας

Η περίοδος από το τέλος της δεκαετίας του 1960 έως τα τέλη του 1970 αποτέλεσε για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας «τα χρόνια της μετάβασης». Ο θάνατος του γενικού γραμματέα Παλμίρο Τολιάτι έφερε στην ηγεσία του κόμματος τον Λουίτζι Λόνγκο και το 1972 τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο δεύτερος εκπροσωπούσε τη Τρίτη γενιά κομμουνιστών. Ανδρώθηκε πολιτικά μετά το τέλος του Β ‘Παγκόσμιου Πολέμου ενώ διατηρούσε σαφείς αποστάσεις από τη σοβιετική ηγεσία (αφορμή για τις «ψυχρές» σχέσεις Μπερλινγκουέρ – Μόσχας αποτέλεσε η καταδίκη της σοβιετικής επέμβασης στη Τσεχοσλοβακία, από τον Ιταλό ΓΓ, στο πλαίσιο διάσκεψης των κομμουνιστικών κομμάτων, τον Ιούνιο του 1969). Κατά την περίοδο της θητείας του το Κομμουνιστικό Κόμμα πραγματοποίησε μια πολιτική στροφή συναινώντας στην είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Επίσης, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μετά τις εκλογές του 1976, βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών και τον πρωθυπουργό Άλντο Μόρο για τη πιθανότητα συγκυβέρνησης. [5] Αυτή η εξέλιξη του κόμματος απογοήτευσε πολλά μέλη τα οποία θεώρησαν πως έχει χάσει τη ταυτότητα του.

Ερυθρές Ταξιαρχίες

Μέσα σε αυτό το κλίμα ακροδεξιών τρομοκρατικών χτυπημάτων, της απογοήτευσης από το Κομμουνιστικό Κόμμα και των θεωριών για ένοπλη πάλη και ανταρτικό πόλεων, γεννηθήκαν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigatte Rosse). Η περίοδος στρατολόγησης στην οργάνωση ξεκίνησε στις αρχές του 1970. Τα βασικά στελέχη ήταν ο Ρενάτο Κούρτσιο, η Μάρα Καγκόλ και ο Μάριο Μορέττι. Οι πρώτες ενέργειες των Ερυθρών Ταξιαρχιών είχαν συμβολικό χαρακτήρα (π.χ. εμπρησμοί οχημάτων στελεχών του βιομηχανικού χώρου) και γενικά βασίζονταν σε μια τακτική αποφυγής της κατά μέτωπο επίθεσης.Ακολούθησαν 4 απαγωγές και το πρώτο σοβαρό χτύπημα της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1974, όταν μέλη της απήγαγαν τον εισαγγελέα της Γένοβα, ζητώντας ως αντάλλαγμα την αποφυλάκιση δύο μελών της οργάνωσης. Στόχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν να δημιουργήσουν μια ισχυρή ιδεολογική συσπείρωση μέσα στην εργατική τάξη, πράγμα που εν μέρει φαίνεται να πέτυχαν, καθώς πολλά μέλη της οργάνωσης προερχόντουσαν από αυτήν και ήταν υπέρμαχοι του ένοπλου αγώνα, όπως ο Αλμπέρτο ​​Φραντζεσκίνι. Παράλληλα, όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες είχαν αναπτύξει ένα μεγάλο δίκτυο υποστήριξης που δρούσε επικουρικά και είχε στρατολογηθεί μέσα από την πολική ζύμωση στα πανεπιστήμια της χώρας, κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Σήμα κατατεθέν της ήταν το γεγονός ότι τα χτυπήματα στόχευαν στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Χαρακτηριστική η περίπτωση της απαγωγής και δολοφονίας του ιταλού πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Συνέβη τη περίοδο προσέγγισης Αριστεράς-Δεξιάς, όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός έκανε λόγο για συνύπαρξη και εθνική ενότητα. Ο Τζούλιο Αντρεότι ο οποίος ηγούνταν της κυβερνητικής συμμαχίας είχε αποφασίσει να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στους τρομοκράτες και να μη συνδιαλαγεί μαζί τους. Σημαντική ήταν πιθανότατα και η εμπλοκή των ΗΠΑ που δεν ήθελαν την Αριστερά στην κυβέρνηση σε μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Ο Αντρεότι ερμήνευσε τις εκκλήσεις του Μόρο για αποδοχή της ανταλλαγής αιχμαλώτων (σ.σ. οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούσαν την απελευθέρωση 13 μελών της) ως αβάσιμες και θεωρούσε ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Παρά τη σχεδόν δίμηνη κράτηση του Μόρο η ιταλική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στα αιτήματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών και ο Ιταλός πρωθυπουργός δολοφονήθηκε στις 9 Μάιου 1978. Αυτό το χτύπημα καθώς και η δολοφονία του συνδικαλιστή Γκουίντο Ροσσα ένα χρόνο μετά, το 1979, αποτέλεσαν τα «μοιραία λάθη» για τη δημοτικότητα της οργάνωσης. Είχαν ήδη προκύψει εσωτερικές διαφωνίες και προβληματισμός για τη μονόπλευρη ένοπλη δράση, χωρίς την ταυτόχρονη έκφραση πολιτικού λόγου. Η συνοχή της οργάνωσης εξασθένησε, λόγω των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διασπάστηκαν επισήμως το 1984 σε Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) και Ένωση Μαχόμενων Κομμουνιστών (BR-PUCC). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η οργάνωση είχε χάσει το λαϊκό της έρεισμα και είχε απομονωθεί από την εργατική τάξη. Το 1984 οι Κούρτσιο, Μορετι και Γιανέλι από τη φυλακή έγραψαν ανοιχτή επιστολή με τίτλο «Οι διεθνείς συνθήκες δεν επιτρέπουν τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα». Οι μαζικές συλλήψεις από τις ιταλικές αρχές το 1989 οδήγησαν στην απενεργοποίηση της οργάνωσης, καθώς οδηγήθηκαν στη φυλακή τα περισσότερα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Περίπου 200 παραμένουν μέχρι και σήμερα έγκλειστα. [6]

Αντί Επιλόγου

Από το 1969 μέχρι το 1975 πραγματοποιήθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας. Απ ‘αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα Αριστερά για να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας Δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό . Η Ιταλία για μια εικοσαετία περίπου ήταν αντιμέτωπη με ένα χαοτικό κλίμα, του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν: βομβιστικές επιθέσεις, διάβρωση αριστερών οργανώσεων, ενοχοποίηση της Αριστεράς μέσω τρομοκρατικών χτυπημάτων και συνέχων προκλήσεων.

Όλες αυτές οι ακροδεξιές τρομοκρατικές δραστηριότητες δεν κατάφεραν να προκαλέσουν και να επιβάλουν ένα δεξιό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ιταλία (κατά το πρότυπο της Ελλάδας το 1967, της Χιλής το 1973 και της Τουρκίας το 1971 και το 1980, όπου εφαρμόστηκε η ίδια πρακτική). Πέτυχαν όμως, να προκαλέσουν το θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων στην Ιταλία, τον τραυματισμό και την αναπηρία πολύ περισσότερων, να δημιούργησαν ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και να βοηθήσουν τον πολιτικό συντηρητισμό να θεσπίσει ανεμπόδιστα μια ολόκληρη σειρά σκληρών «αντιτρομοκρατικών» νόμων που είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των Ιταλών.

Καθ ‘όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 (κυρίως μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης της μασονικής στοάς P2) αποκαλύπτονταν σχέδια, προβοκατόρικες ενέργειες, βομβιστικές επιθέσεις και διπλοί πράκτορες, όλα άψογα σχεδιασμένα από τρομοκρατικές οργανώσεις, που στόχο είχαν την ενοχοποίηση της Αριστεράς και την ενίσχυση του συντηρητισμού και της αποστροφής των ιταλών απέναντι σε οτιδήποτε έχει σχέση με την Αριστερά.

Επίσης, Τον Μάρτιο του 2001, ο στρατηγός Μαλέτι, διοικητής της ιταλικής κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών, δήλωσε στη δίκη μελών της Ordine Nuova (Νέα Τάξη), για τη τοποθέτηση βόμβας στην Αγροτική Τράπεζα στο Μιλάνο ότι «η CIA, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυβέρνησής της , επιδίωκε να δημιουργήσει έναν ιταλικό εθνικισμό ικανό να μπλοκάρει αυτό που θεωρούσε ως “παρέκκλιση προς τα Αριστερά», και για τον σκοπό αυτό πιθανό να έκανε χρήση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας. Θεωρώ πως αυτό συνέβη και σε άλλες χώρες ».

 

[1]  Η ωρίμανση του χρόνου, Ιταλία Έγγραφα του Αγώνα, σ.11

[2]  Il seccondo Bienno Rosso Italiano.L ‘Autunno Caldo Nelle interprentazioni di Bruno Trentin, Universita degli Studi di Πίσσα, Nicola Del Vecchio, σελ. 98

[3]  1969 Στρατηγική της Έντασης στη Ιταλία, πρακτορείο

[4]  Calvi e L’Italia dei poteri occulti, Philip Willan, σελ.2-4

[5]  G.Mamarella Il Partito communista Italiano, Vallecchi, Firenze σ.300 και σ.303

[6]  Mario Moretti, Brigatte Rosse, Una Storia Italiana, σελ.108

Φωτογραφίες:

1: Επετειακη πορεία για τα 43 χρόνια απο τη βομβιστικη επιθεση στην Αγροτική τραπεζα του Μιλανο (12 δεκεμβρίου 1969)

2: απεργιακη κινητοποιήση κατα τη διάρκεια των εργατικών αγώνων 1968-1969

3: πρωτοσέλιδο για τη βομβιστική επιθεση στο σιδηροδρονικό σταθμο της Μπολόνια (2 Αυγούστου 1980)

4: πρωτοσελιδο για τη δολοφονία Α.Μορο