αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της Ομάδας Ελευθεριακών Κομμουνιστών

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι Θεοί του Ολύμπου

Tο παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση του κειμένου «Alexis Tsipras e gli dei dell’Olimpo»,  το οποίο δημοσιεύθηκε στην Umanità Nova, στις 30/12/2014. Το αρχικό κείμενο (στα ιταλικά) μπορείτε να το δείτε εδώ: http://www.umanitanova.org/2014/12/30/alexis-tsipras-e-gli-dei-dellolimpo/ . Η μετάφραση είναι δική μας.
Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αποκτήσει σώμα, φυσική υπόσταση, ουσία, ένας χώρος που διέθετε νούμερα στο μεγάλο κεφάλαιο: η Χρηματιστηριακή Αγορά. Ανθρωπομορφοποιήθηκε: τρέχει, προωθείται, πέφτει, υποχωρεί, ξανασηκώνεται, καταρρέει. Και όπως κάθε καλό ανθρώπινο ον φοβάται, αλλά πάνω απ ‘όλα, φοβίζει: αντιδρά όχι μόνο με κάθε επίθεση, αλλά και σε κάθε υποτιθέμενη επίθεση. Προλαμβάνει και μαντεύει τι θα συμβεί και, ως εκ τούτου, προειδοποιεί, επιπλήττει, καλεί, σφυρίζει,  διατάζει να … Και όπως κάθε εκβιαστής και εκβιάστρια που σέβεται τον εαυτό του/της, όταν δεν παίρνει ό, τι θέλει, συντρίβει, αμείλικτα, φέρνοντας μαζί του θάνατο και καταστροφή, αλλά μόνο σε εκείνους που βρίσκονται χαμηλά. Και όσο χαμηλότερα είναι, τόσο περισσότερο τους τραβά αμείλικτα προς την άβυσσο. Η Χρηματιστηριακή Αγορά είναι ο νέος Ερμής, ο κήρυκας και αγγελιοφόρος των θεών του Καπιταλισμού, η οποία επιδιώκει, μέσω των «τεχνασμάτων» του, την αποκατάσταση, μεταξύ ανθρώπων και θεών, της επαφής που έχει χαθεί. Ο Πλάτων βάζει τον Σωκράτη να υποστηρίζει οτι: «Ο Ερμής είναι Θεός διερμηνέας, αγγελιοφόρος, κλέφτης, πλάνος στην ομιλία και πρακτικός στις συναλλαγές, ως έμπειρος στην χρήση του λόγου· ο γιος του είναι ο Λόγος

Η Χρηματιστηριακή Αγορά είναι, ως εκ τούτου, η νέα θεότητα της ευγλωττίας:. έξυπνη, λεπτή, πειστική. Τις προάλλες μίλησε και πάλι: «μείον 12%» – είπε – «χτύπησα: Έπεσα και γρεμίστηκα, και πάλι!». Μίλησε για την Ελλάδα, το σπήλαιο στα έγκατα της Κυλλήνης, την υψηλότερη κορυφή της Πελοποννήσου, στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Αχαΐας, όπου γεννήθηκε ο Ερμής. Η Χρηματιστηριακή Αγορά είχε ακούσει, από έναν κήρυκα των θεών, ότι «αν υπήρχαν πρόωρες εκλογές και αν ήταν να κερδίσει ένας ημίθεος που ονομάζεται Τσίπρας, γιος πολλών πατεράδων και μανάδων, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, Ενεργοί Πολίτες, συγκεντρωμένοι σήμερα υπό την θεά ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα ήταν καταστροφή όχι μόνο σε όλη την μητέρα Ελλάδα, αλλά και για κάθε κατοικημένο τόπο μέχρι τις Ηράκλειες Στήλες». Αυτή η θλιβερή προφητεία γρήγορα διαδόθηκε από τους αγγελιοφόρους του Κεφαλαίου, οι οποίοι, για άλλη μια φορά, προειδοποίησαν, επίπληξαν, ύπουλα τελεσιγράφησαν. Ο Τσίπρας, για όσους τον γνωρίζουν, δεν έχει καμία πρόθεση να υπονομεύσει τον Δία: δεν φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του, να εκδημοκρατήσει την πληθώρα των θεών και να ανακατανείμει τα κλοπιμαία. Παλιό σχέδιο που πέρασε πλέον στη σοφίτα. Πολλοί απεσταλμένοι του θεού Κεφαλαίου γνωρίζουν ότι ο Τσίπρας δεν θέλει να τρομάξει το χρηματιστήριο, αλλά μάλλον προσπαθεί να το παρακάμψει και να ακοκτήσει εύνοια: «Δεν πρέπει να μας φοβάστε» – βροντά ο Τσίπρας – «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι το τέλος του ευρώ. Θα είναι μάλλον η σωτηρία του: αν κερδίσει τις ελληνικές εκλογές, θα κάνουμε να απογειωθεί πραγματικά το σχέδιο της Φορολογικής Ενοποίησης της Ευρώπης.» Μια έκπτωση, απλά θέλει μια έκπτωση, ένα σημάδι έστω και ελάχιστο: μια μικρή πνοή ζωής, όπως μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο. Μια πράξη ελέους του νικητή.

«Δεν είναι αλήθεια» – απαντά ο Αντώνης Σαμαράς, ο γιος της θεάς Πολιτική Άνοιξη και προστατευόμενος του θεού ΠΑΣΟΚ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ τρομοκρατεί τις Τιμές!» Ποτέ μια φράση δεν ήταν πιο δυσοίωνη: το να χτυπιέται η μητέρα, η Χρηματιστηριακή Αγορά, είναι ήδη σοβαρό πράγμα . Αλλά το να τιμωρούνται οι Τιμές, τα ευγενή τέκνα της, είναι ανήκουστο! Ο πατέρας Κεφάλαιο δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι τέτοιο. Ήδη υπήρξε μεγαλόψυχος: έδωσε χρήματα σε μεγάλες ποσότητες. Τους έφερε το ΔΝΤ. Αλλά υπό έναν όρο: κόψτε, κόψτε, συντρίψτε!

Εντωμεταξύ, το σπίτι καίγεται. Γρήγορα.

http://1.bp.blogspot.com/-Ar_gpgm-ZX8/UtPDTHM1QpI/AAAAAAAACyU/HxUdYQ-SCws/s1600/SuccexxxStory.jpg

αναδημοσίευση από τα σκίτσα του Νικόλα και το Άρδην

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου

Όταν ακούει τη λέξη κουλτούρα, τραβάει το πιστόλι του

Αναρτήθηκε από τον/την sarant στο 10 Μαΐου, 2013

Στο χτεσινό μας άρθρο, που ήταν αφιερωμένο στη συζήτηση που ξεκίνησε με αφορμή τις δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά, ένας επισκέπτης παρουσίασε σε σχόλιο ένα βιντεάκι (θα το δούμε παρακάτω), στο οποίο ο αρχηγός της Χρυσής Αβγής, ο Ν. Μιχαλολιάκος καταφέρεται εναντίον της ποιήτριας, αρνούμενος ευθέως την ποιητική αξία της. Παρακολουθώντας το βίντεο, η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η γνωστή “Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα τραβάω το πιστόλι μου”, που είχα ακούσει να αποδίδεται άλλοτε στον Γκέμπελς, άλλοτε στον Γκέρινγκ ή στον Ρούντολφ Ες ή σε κάποιο άλλο ίνδαλμα των επιτελών της ναζιστικής συμμορίας.

Βέβαια, δεν θα την παρουσίαζα χωρίς να την τσεκάρω έστω και ακροθιγώς, δηλαδή χωρίς να κοιτάξω τουλάχιστον τη Βικιπαίδεια. Φαίνεται λοιπόν ότι η φράση στο πρωτότυπο είναι “Wenn ich Kultur höre … entsichere ich meinen Browning!”, το οποίο σημαίνει “Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, απασφαλίζω το Μπράουνιγκ μου”. Στα αγγλικά θα τη βρείτε “Whenever I hear the word ‘culture’ I reach for my revolver”, παρόλο που το Μπράουνινγκ, αυστηρά μιλώντας, δεν είναι περίστροφο. Όπως είπα η φράση έχει αποδοθεί στον Γκέρινγκ και σε άλλους ναζιστές, αλλά στην πραγματικότητα ακούστηκε πρώτη φορά στο θεατρικό έργο Schlageter, του ναζιστή θεατρικού συγγραφέα Χανς Γιοστ: τη φράση τη λέει ένας ήρωας του έργου, ο Thiemann. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε τον Απρίλιο του 1933 προς τιμή των γενεθλίων του Χίτλερ. Ωστόσο, τη φράση περί κουλτούρας την υιοθέτησε αργότερα ο Μπάλντουρ φον Σίραχ, πρόεδρος της χιτλερικής νεολαίας, και μάλιστα σε ένα ντοκιμαντέρ εμφανίζεται να την εκφωνεί και ταυτόχρονα να βγάζει το πιστόλι του -οπότε η σύνδεση της φράσης με τους ναζιστές είναι απολύτως βάσιμη.

Βέβαια, στο βιντεάκι που θα δείτε, ο αρχηγός των θαυμαστών του Χίτλερ δεν καταδικάζει συλλήβδην την ποίηση: αντιδιαστέλλει την “ακατανόητη και παρακμιακή” (αν και δεν χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη) ποίηση της Κικής Δημουλά με το έργο του Βαλαωρίτη, του Σεφέρη ή του Ελύτη. Υποστηρίζω ότι ο θαυμασμός του προς τον Σεφέρη, ας πούμε, είναι υποκριτικός, αλλά αυτό θα το κρίνετε εσείς βλέποντας το βιντεάκι. Έκανα μάλιστα τον κόπο και απομαγνητοφώνησα ένα κομμάτι, για όσους δεν αντέχουν να προσλαμβάνουν τον Αρχηγό με δύο από τις αισθήσεις τους. Το στιγμιότυπο είναι απόσπασμα από την εκπομπή “Επί του πιεστηρίου” του Κόντρα Τσάνελ, στην οποία ο κ Μιχαλολιάκος ήταν προσκεκλημένος προχτές σχεδόν επί μία ώρα (!). Οικοδεσπότης της εκπομπής ο κ. Μάκης Κουρής. Ποιοι είναι οι άλλοι δύο τσιρλίντερ του Μιχαλολιάκου δεν ξέρω, όσο κι αν φαίνεται περίεργο μπορεί να είναι συντελεστές της εκπομπής.

 

Μιχ:Διάβασα και τώρα τελευταία έγινε ένα θέμα με μία ποιήτρια, Κική Δημουλά, αν την έχετε υπόψη σας….

Κουρής (δεν ακούγεται καθαρά, κάτι σαν “σας έκανε μια σκληρή κριτική”)

Μιχ: …και μας έχει δει, λέει, και να σκοτώνουμε …. ποιητική αδεία, φαντασιόπληκτη (0.13)

Κουρής (διαβάζει τη δήλωση της Κικής Δημουλά περί Χ.Α: Θα ήθελα να τη σκοτώσω γιατί σκοτώνει αυτούς τους ανθρώπους).

Μιχ: Καταρχάς, έχετε διαβάσει ποτέ κανένα ποίημα της Δημουλά;

Κουρής: Δεν προλαβαίνω

Μιχ. (στρέφεται προς άλλον τσιρλίντερ): Εσείς κύριε Δαλαμάγκα; [αν συγκράτησα σωστά το όνομα]

[Γέλια ως απάντηση]

Μιχ.: Εσείς, κύριε Βιτάλη;

Βιτ.: Έχω διαβάσει (γέλια) Παλαιότερα

Μιχ.: Τι καταλάβατε;

Βιτ.: Ντάξει… Έκανε μία σοβαρή προσπάθεια, κάνει η κυρία Δημουλά, δεν είναι….

Μιχ.: Θα τη συγκρίνετε [και σταυρώνει τα χέρια αυτάρεσκα] με έναν Βαλαωρίτη; (ο.38)

Βιτ.: Εντάξει τώρα ο Βαλαωρίτης…

Μιχ.: Μ’ έναν Ελύτη; Μ’ έναν Σεφέρη;

Βιτ.: Δεν λέω, αλλά είναι μία σημαντική προσωπικότητα της σύγχρονης πνευματικής ζωής… δεν μπορούμε να τα μηδενίζουμε…

Μιχ.: Εγώ ευθέως θα το πω, ποιας σύγχρονης πνευματικής ζωής, που μαζεύονται διακόσιοι με ψειριασμένα μούσια, μπολσεβίκια και κουμούνια, και κλαίνε τη μοίρα τους; (0.57) Αυτό είναι τέχνη;

Βιτ.: Δεν είναι μπολσεβίκα η κυρία Δημουλά.

Μιχ.: Βεβαίως και δεν είναι, διότι ξέρετε πότε διορίστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος, διότι διάβασα το βιογραφικό της;

Κάποιος: Δεν το γνωρίζω.

Μιχ. (πονηρό χαμόγελο): Το 1949 παρακαλώ.

Βιτ. (πονηρό χαμόγελο): Ε, αυτό δεν το γνώριζα.

Μιχ.: Ξέρετε πότε πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης; Η προοδευτική κυρία Δημουλά; (1.14)

Βιτ.: Ναι, αλλά δεν είναι το πρόβλημα αυτό

Μιχ.: Το 1972, επί 21ης Απριλίου κύριε Βιτάλη.

Βιτ, ευσεβάστως: Κύριε Πρόεδρε, δεν είναι το πρόβλημα αυτό… η κυρία Δημουλά…

Μιχ.: Όχι, δεν είναι το πρόβλημα, γιατί έχουνε μάθει να λένε όλοι ψέματα… και να λένε μισές αλήθειες.  Τους φτύνω (1.27)

Βιτ.: Κατέγραψε όμως… κατέγραψε τις εικόνες στην Κυψέλη… κατέγραψε με τον δικό της τρόπο τις εικόνες στην Κυψέλη

Μιχ.: Είπε ότι ξυλοφορτώσανε την αδερφή της, τον γαμπρό της….

Βιτ.: Αυτό λέω, την κατέγραψε… και μετά σας κάνει κριτική

Μιχ.: και μετά, όταν την κράξανε, όταν την κράξανε είπε ότι βλέπει εμάς να σκοτώνουμε… είναι μια ψεύτρα. (1.44) Λέει αρλούμπες, όπως λέει και στα ποιήματά της

Κουρής: Είστε άδικος, διότι οι πνευματικοί άνθρωποι… τους πνευματικούς ανθρώπους τους καταγγέλλει. Η ίδια λέει εδώ [διαβάζει]

Μιχ.: Ποιους πνευματικούς ανθρώπους; Δηλαδή αυτή είναι πνευματικός άνθρωπος;

Κουρής [διαβάζει απόσπασμα της δήλωσης Δημουλά στο maga.gr]: Τι είναι αυτός ο πνευματικός άνθρωπος που από έναν πάσχοντα ξέρει περισσότερα; Είναι έξυπνος; Τους αποδοκιμάζει…

Μιχ.: Έχει καταντήσει η Ελλάδα μας, η Ελλάδα των ποιητών, η Ελλάδα ενός Σεφέρη, ενός Ελύτη, ενός αν θέλετε Μανώλη Αναγνωστάκη [ακούγεται βροντή από κόκαλα που τρίζουν] να θεωρεί μεγαλύτερη ποιήτρια την Κική Δημουλά. Διαβάστε ποιήματά της

Κουρής: Δεν είπαμε αυτό…

Μιχ. [απαγγέλλει] Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα με τα τέτοια…. Μάθημα ρευματισμών. Μπούρδες λέει! (2.16)

Βιτ.: Μα δεν είπαμε… δεν συγκρίνουμε…

Μιχ.: Φοβάστε; Δεν έχω την ελευθερία της γνώμης μου να κρίνω;

Βιτ.: Βεβαίως. Αλλά άλλο πράγμα ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Καβάφης, άλλο η Δημουλά

Μιχ.: Αυτή λέει αρλούμπες!

Κουρής: Δεν είναι παρούσα όμως να σας απαντήσει.

Μιχ.: Τι να μου απαντήσει; Ότι δεν λέει αρλούμπες; Εγώ έχω διαβάσει τα ποιήματά της, δεν είναι ανάγκη να είναι παρούσα.

Κουρής: Ναι, αλλά δεν…. [μουρμουρίζει χωρίς να ακούγεται]

Μιχ.: Γιατί; Να είμαι ευγενής με κάποια κυρία, η οποία βραβεύτηκε επί 21ης Απριλίου με το Κρατικό Βραβείο, διορίστηκε το 49, που αν είχες τρίτο ξάδερφο αριστερό και δεν ήσουν δεξιός δεν διοριζόσουν στην Τράπεζα της Ελλάδος, και τώρα θυμήθηκε, που είναι ραμολιμέντο στα στερνά της γεράματα, και τη λένε μεγάλη ποιήτρια(2.55)…

(Κάποιος): Ε τώρα έχετε…. εντάξει…

Μιχ: να μας λέει δολοφόνους; Μα γιατί εντάξει; Αυτή με λέει δολοφόνο, λέει ότι είδε να σκοτώνουμε….

(Τσιρλίντερ): Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε να πει κάποιος…

Μιχ.: Έχει Αλτσχάιμερ η κυρία!

(Τσιρλίντερ): …ότι σε κάποιους στίχους, σε κάποια άλλα τραγούδια λένε άλλα πράγματα…

Μιχ. Ναι, αλλά είπε ότι εγώ δεν τους σκοτώνω… δηλαδή οι άλλοι να κάθονται να τους σκοτώνουνε… εντάξει ωραία…  δεν είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ την παρουσιάζετε σαν τον πνευματικό ογκόλιθο, σαν έναν σύγχρονο Σωκράτη

(Τσιρλίντερ): Όχι, όχι.

Μιχ.: …που έβγαλε το χρησμό, και λέει ότι εμείς σκοτώνουμε. Πού το είδε η κυρία αυτή ότι σκοτώνουμε;

Κουρής: Βλέπω ότι σας έχει εκνευρίσει πολύ… πονάει[;]

Μιχ.: Δεν με έχει εκνευρίσει αυτή καθόλου. Με έχει εκνευρίσει αυτό που λέγεται σύγχρονη κουλτούρα (3.37) που είναι μια αρλούμπα, μια μπούρδα, η αμορφωσιά έχει κατακλύσει αυτή τη χώρα, καταλάβετέ το, τα παιδιά μας δεν έχουν ακούσει ούτε ένα ποίημα του Παλαμά, και ακούνε της Κικής Δημουλά και του κάθε ανύπαρκτου! Βλέπουνε τις μπούρδες του Παπακαλιάτη στην τηλεόραση και δεν ξέρουν τι-πο-τε! Του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη… του Λασκαράτου, που είναι πατριώτης σου [ο Κουρής συγκατανεύει] αυτό το βαθύ πνεύμα, δεν το ξέρει κανείς… ξέρει την Κική Δημουλά (4.06)

Κουρής: Φταίνε οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, τα σχολεία.

Μιχ.: Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου

Κουρής: Φταίνε οι καθηγητές, οι δάσκαλοι…

Μιχ.: Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου που αφάνισε μια γενιά ολόκληρη Ελλήνων και την καταδίκασε στην αμορφωσιά και στον ανθελληνισμό. Αυτό θα το πολεμήσει η Χρυσή Αυγή!

Τελικά παραθέτω ολόκληρη τη στιχομυθία, γιατί βρίσκω ότι είναι πολύ αποκαλυπτική για τη χρυσαβγίτικη προσέγγιση στον πολιτισμό. Βρίσκω επίσης εμετική την δουλοπρεπή στάση του Κουρή και των άλλων τσιρλίντερ, που παρακολουθούν απαθείς τον προσκεκλημένο τους να βρίζει σκαιά την Κική Δημουλά και περιορίζονται σε χλιαρές διαμαρτυρίες για το θεαθήναι, όταν δεν σιγοντάρουν. Τον αφήνουν επίσης να λέει διάφορα ψέματα, χωρίς να τον διορθώνουν, όπως ας πούμε ότι κανένα ποίημα του Παλαμά δεν διδάσκεται στα σχολεία.

Επίσης, βρίσκω υποκριτική την αναφορά του Μιχαλολιάκου στον Σεφέρη και τους άλλους ποιητές -είναι γνωστό ότι οι πνευματικοί πρόγονοί του είχαν επιτεθεί βιαιότατα στον Σεφέρη, κατηγορώντας τον λίγο-πολύ με παρόμοια επιχειρήματα όπως οι τωρινοί φασίστες την Κική Δημουλά. Το θέμα αξίζει χωριστή παρουσίαση σε ειδικό άρθρο, αλλά θα πω δυο λόγια σύντομα. Τον Φεβρουάριο του 1947, ο Σεφέρης τιμήθηκε με το βραβείο Κωστή Παλαμά για το “Ημερολόγιο Καταστρώματος”. Η ακροδεξιά εφημερίδα “Ελληνικόν αίμα” ξεκίνησε αμέσως εκστρατεία λάσπης (αργότερα μπήκε στο χορό και η Εστία). Σε ένα φύλλο της, αφού παραθέσει ένα ποίημα από τη βραβευμένη συλλογή, γράφει με χιούμορ Μιχαλολιάκου: Έτσι εξηγείται το διατί ο εαμίτης και σουρρεαλίστας ποετάστρος αποκαλεί την συλλογήν του “Ημερολόγιον Καταστρώματος”. Διότι με το διάβασμά της ο αναγνώστης καταλαμβάνεται από ναυτίαν. Ω δυστυχισμένε Παλαμά, εν ονόματί σου οποία αίσχη διαπράττονται!

Και σε επόμενο φύλλο παραθέτει τον σεφερικό στίχο “κι ένας πηχτός αέρας φέρνει γύρα / σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά”, πράγμα που δίνει εύοσμη τροφή στον λιβελλογράφο του Αίματος: Και τώρα ερωτώμεν. Είναι για βραβείον ο ατυχής καβαλλινογράφος ή για ζουρλομανδύαν;

Βιβλία έκαιγε ο χιτλερικός υπουργός το 1933, ζουρλομανδύα ετοίμαζε ο ακροδεξιός δημοσιογράφος το 1947, Αλτσχάιμερ διαγνώνει ο χρυσαβγίτης αρχηγός σήμερα, η γραμμή είναι ευθεία και η συνέχεια αδιάσπαστη: όταν ακούνε κουλτούρα εκνευρίζονται και βγάζουν πιστόλι.

Όσο για τον στίχο της Κικής Δημουλά που κουτσά στραβά απάγγειλε ο Μιχαλολιάκος, μισό στίχο βέβαια διότι ολόκληρον είναι αδύνατον να καταφέρει, είχα περιέργεια να βρω από ποιο ποίημα είναι παρμένος, και πόσο πολύ τον στραπατσάρισε ο Αρχηγός των ελλήνων εθνικιστών όταν τον μετέφερε ως “Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα“, διότι ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι δεν μπόρεσε να μεταφέρει με ακρίβεια ούτε μισό στίχο, δεν το αντέχει.

Δυστυχώς δεν έχω όλες τις συλλογές της Δημουλά, μου λείπουν μερικές από τις νεότερες, π.χ. το Ενός λεπτού μαζί. Και ο επίμαχος στίχος, έτσι ποδοπατημένος δεν βγαίνει στο γκουγκλ, όπου θα βρείτε μόνο αναφορές στο βιντεάκι αυτό, με ενθουσιώδεις τίτλους από χρυσαβγίτες που θαυμάζουν τις φιλολογικές επιδόσεις του αρχηγού τους. Ωστόσο, ο Θεός αγαπάει τον Νικοκύρη, διότι βρήκα στο Χαίρε ποτέ το απόσπασμα στο οποίο σχεδόν σίγουρα αναφέρθηκε ο αρχηγός των νεοναζιστών. Είναι άλλωστε ο μοναδικός στίχος της Δημουλά όπου συνυπάρχουν ο νοτιάς και η κρεμάστρα:

Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα.
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας
.

Αυτή είναι η κατά Μιχαλολιάκον “αρλούμπα”, αυτούς τους τέσσερις στίχους προσπάθησε να διαβάσει, διότι παραπάνω δεν αντέχει, και προσπαθώντας να τους απαγγείλει, έργο τιτάνιο γι’ αυτόν, τους μπουρδούκλωσε και τους πετσόκοψε σε: “Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα“. Κι όμως, είχε μετά το θράσος να κομπάζει στους χειροκροτητές του ότι “έχει διαβάσει” ποιήματα της Κικής Δημουλά.

Τέσσερις στίχοι, τόση φαίνεται πως είναι η μέγιστη ανεκτή δόση ποίησης για τον φασίστα. Εμάς όμως μας αρέσει η ποίηση, κι έτσι βρίσκω ταιριαστό να κλείσω παραθέτοντας ολόκληρο το ποίημα που ανέλυσε φιλολογικά ο αρχηγός των νεοναζιστών. Έτσι θα επουλωθούν και τα τραύματα που ίσως προκάλεσε στην καλαισθησία σας ο ναζιστικός οχετός που σας ανάγκασα να διαβάσετε ή να ακούσετε προηγουμένως.

Πρόκειται για το ποίημα “Αναλαμπές της ανυπαρξίας”, από τη συλλογή “Χαίρε ποτέ” και μετά τη συγκεντρωτική έκδοση “Ποιήματα” (σελ. 387). Το μεταφέρω σε μονοτονικό αλλά διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου:

ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ

Νοτιάς. Υγρός καιρός αστέγνωτος
έξω στο πέρασμά του απλωμένος μέρες.
Στάζοντας ξημερώνει
ή κλαίγοντας όπως αρέσκεται να λέει
περιαυτολογώντας το συνηθέστερο.

Κάθε πρωί το φως τα πρώην φύλλα όλα
οι σιδεριές στ’ ουρανού τα παράθυρα

μη και του φύγει η μανιακή
συνήθεια να υπάρχει
όλα σα να ‘ναι καμωμένα
από σπυριάρικο νερό.

Παλιά αυτό λεγόταν δροσοσταλίδες
πάχνη πάνω στα φύλλα όλα.Ύστερα μετονομάστηκε υγρασία.

Υγρασία. Πονούν θανάσιμα οι αρθρώσεις.
Την περισσότερη ώρα μένεις καθηλωμένος
στην κουνιστή σου μνήμη.

Τι έγινε; Έσπρωξες μονολόγους
αυτή την κλασική βαριά επίπλωση του χρόνου;
Μήπως σήκωσες γεμάτο το απροχώρητο;

Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα.
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας
.

Η διάρκειά μας· έργο ανεπίγραφο
περίφημου ανώνυμου διακόπτη
τύψη επιδερμική της ανυπαρξίας
ψευδώνυμό της εύηχο πολύ αβανταδόρικο
όταν πρωτοδημοσιεύει σώματα
-μια εντελώς ατάλαντη ερασιτεχνική αιωνιότης.
Η διάρκειά μας: μειοδότης της διάρκειας.

Γι’ αυτούς τους πόνους λένε πως υπάρχει
μια πολύ θαυματουργή
σκόνη που γινόμαστε.

Δεν είναι αμέσως προσιτό, μάλιστα δεν είναι και από το είδος ποίησης που με συγκινεί εμένα προσωπικά, αλλά είναι ποίηση -και καλή ποίηση μάλιστα. Δεν απορούμε που τραβάει το πιστόλι του ο Μιχαλολιάκος.

Η σχεδόν απόλυτη σιωπή έως ανυπαρξία, του κοινωνικού τμήματος αυτού που έχοντας ένα διασταλτικό ρόλο μετάδοσης κάτι, μεταξύ κλασικής παιδείας και όξυνσης της επαναστατικής σκέψης, σηματοδοτεί τον καιρό μας. Το άλλο του μισό, χωμένο στην τηλοψία και την αμάσητη τροφή των ιδιωτικών προσδοκιών χαμουρεύεται μέσα στην γενική καταφρόνια του εμπορεύματος και της προσφάτως κληρονομημένης πίστης σε ιστορικούς φόβους. Από τη μια η προδοσία των διανοουμένων κι από την άλλη η παράδοση της κοινωνίας. Οι εξαιρέσεις απλά κάνουν αυτό που έκαναν πάντοτε: τις ρωγμές στον κανόνα. Με πολλαπλό κόστος. Μόνοι, κατάμονοι, αμήχανες ψυχές, αφήνοντας συνέχεια τα περιστέρια από την Αργώ για να συνθλίβονται.

Ιριδισμοί ενός άγευστου, άχρωμου, άμορφου χυλού στο φόντο του τίποτα. Κι από την άλλη κουρνιαχτός, παραμιλητό.

Εκδηλώσεις με τον κύριο δήμαρχο να χαιρετίζει κόπρους του Αυγεία, επιχειρηματίες να γεμίζουν στρας τη μπόχα της παραλίας, γεροντοκόρες και γεροντοπαλίκαρα με συνείδηση να επαναλαμβάνουν ρίμες από απολυτίκια και ομόλογα, γυμνά μπουτάκια και μάτια ψάρια να λιτανεύουν στην Άγια Σαπίλα, τις βραχύβιες Μετοχές τους. Και μικρές αλήθειες να σέρνονται απλές μέσα στην αλήθεια τους  για το χτες.

Αυτό μας έμεινε, αδέρφια κι αξαδέρφια. Το χτες. Και λίγες ανάσες πρόσφατες.

Σήμερα έχουμε το χτες. Να ξαναδούμε πάλι τις Συμπληγάδες…

Κάλαντα ό,τι να ‘ναι, από τα «καλήν ημέραν», μέχρι τα δυτικόφρονα «τζιγκλ μπελς» καλοδεχούμενα. Ορεξάτα ή ψόφια, καλοδεχούμενα. Με κρύα και ζεστή καρδιά. Κι ένα μέρος του τοπικού εισοδήματος καλώς πηγαίνει στα παιδιά που θα πάνε δώθε, κείθε, πέρα, ολούθε να τα πούνε. Είναι η μέρα τους. Είναι η συνθήκη που όλους μας ξεπερνάει. Μια ανατρεπτική συνθήκη συνύπαρξης. Για αυτό άρχοντες, «χαίρει η κτίσις όλη».  Επειδή δεν είναι σήμερα στο χέρι σας «η κτίσις». 

αναδημοσίευση από τον //ΠαραλληλοΓράφο//

1600 Μπουκάλια

Posted on 21 Δεκεμβρίου, 2012 11:51 πμ από 

81

 

Του Mind the Gap

1600 Μπουκάλια

Το Ελληνικό κέντρο φανταστικού κινηματογράφου, ο σύλλογος προστασίας του μικρού μήκους – “H Οφθαλμαπάτη”, ο λαϊκός σύνδεσμος φίλων του σινεμά “Λαού”, η λέσχη βιντεοσκοπήσεων και παρακολουθήσεων “Leni Riefenstahl” και οι “δημοσιογράφοι χωρίς τσίνορα”, υπερήφανα παρουσιάζουν την ταινία “1600 Μπουκάλια”.
Μία υπερπαραγωγή της “ΕΛ.ΑΣ. SS Films “, ένα κλασικό έργο υπερρεαλιστικού, φανταστικού, βωβού κινηματογράφου, υποψήφιο για 13 βραβεία “Pretenteris”, βραβευμένο με το “Χρυσό Αυγό” στο φεστιβάλ ειδήσεων τρόμου του ΣΚΑΙ, έχει λάβει την ειδική διάκριση “Best Masturbation Movie 2012″ στο φεστιβάλ πορνό του Auschwitz.
Σενάριο-σκηνοθεσία : Νικόλαος Ένδειας
Μουσική : Αντώνης Ρουφακιώτης
Διεύθυνση Φωτογραφίας : Μιχαήλ Χρυσοαυγίδης ο Α’

Περιγραφή της ταινίας από τον κριτικό κινηματογράφου Άρη Μπακοσάλτε :

Το ονειρικό βουβό οδοιπορικό στη βίλα του τρόμου αρχίζει από τον δρόμο, τον δρόμο που είναι η μαμή της υστερίας στη μεταμαρξιστική, νεοκουβελική θεώρηση της εξέλιξης των αηδιών. Ένα θυμωμένο τρόλεϊ ανοίγει απότομα την αυλαία. Ο Ιψενικός πύργος αναδύεται, μουντός καταθλιπτικός, σχεδόν κυρτωμένος από την ευρυγώνια ματιά του φακού που νετάρει αναρχικά στο άπειρο. Άδειοι χώροι, αφίσες, κίτρινοι τοίχοι ακατάληπτα ζωγραφισμένοι, μοναχικές τοστιέρες που χάσκουν ανοικτές στο κενό. Νεκρή φύση, εικαστικό παρανάλωμα σε καμβά από σελιλόιντ. Παπλώματα που καρτερούν μοναχικά την ματιά της κάμερας, το πάλκο που προσμένει αιώνια το εναλλασσόμενο ρεύμα, τα καλώδια χορεύουν τον χορό των φιδιών. Ποίηση ειπωμένη μέσα από τον κερατοειδή χιτώνα του μεγαλοφυούς Νικόλαου Ένδεια. Η ηχώ της σιωπής μέσα από ένα δεξί αθλητικό παπούτσι, υποβλητικό σάουντρακ από τον μετρ Αντώνη Ρουφακιώτη.  Πού πήγε η αριστερή κάλτσα άραγε ; που πήγαν όλοι ; το νεαρό σκαμπό φλερτάρει με τη γηραιά σκάλα, έντυπα δακρυσμένα από τον τρόμο της διανομής, το ποδοσφαιράκι στη γωνία περιμένει το μπαλάκι. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, ο Μπέργκμαν ελοχεύει σε κάθε πλάνο, το μοντάζ θυμίζει έντονα “δόγμα 1967″, αριστοτεχνικές περιστροφές στο χώρο και μυστήριο, μια σαφής αναφορά στην τεχνοτροπία του μεγάλου Νίκου Μαστοράκη, εξελιγμένη από τον πολλάκις βραβευμένο από την ακαδημία της CIA, Μιχαήλ Χρυσοαυγίδη τον Α’. Κι άλλα έντυπα, η βεβήλωση της ηλιθιότητας μέσα από συμβολικές ματιές σε μια σβησμένη θερμάστρα υγραερίου, υπόνοια έκρηξης και διαρροής, η δημοκρατία κρυώνει. Απόλυτη σιωπή, η κίνηση διαρκής ενισχύει αριστοτεχνικά την εμετική διάθεση του θεατή, προκηρύξεις στον ακάλυπτο, ένας τερατόμορφος ηλεκτρονικός υπολογιστής στο πλατύσκαλο ατενίζει το άπειρο, η τεχνολογία ως τραγικός συνεργός του χάους, ετοιμάζεται για το απονενοημένο διάβημα. Τρόμος, το φάντασμα του αλκοολικού Μπουκόφσκι στο ψυχρό μάρμαρο, μπουκάλια από ψηλά, ο θεατής ρίχνεται στο δράμα, σχεδόν νιώθει πως θα κατρακυλήσει στο πλατύσκαλο, σχεδόν συγχωνεύεται με τον μύθο, σχεδόν συνθλίβεται από την κατανάλωση τόσου ζύθου, σχεδόν οσμίζεται την ιδρωμένη μασχάλη του οπερατέρ. Αγωνία. Παρκέ αγυάλιστο, αλλά καθαρό, το πάτωμα της αμαρτίας χωρίς ούτε μία τσίχλα για τους ατενίστας … και άλλα έντυπα. Που πήγαν όλοι ;  που κρύβεται το τέρας ; Ακάλυπτος, κλαριά και μπουκάλια, η κορύφωση πλησιάζει. Η ώρα της κώφωσης και της λυτρωτικής τριχόπτωσης είναι κοντά. Και ξαφνικά να το … επιτέλους το τέρας της Χέυδεν αποκαλύπτεται, μεταμορφωμένο σε τυπογραφική μηχανή έτοιμο να κατασπαράξει και να καταβροχθίσει την βία απ όπου και αν προέρχεται. Ίσως η  πιο εμπνευσμένη σκηνή αποκάλυψης μετά την σκηνή με το βούτυρο στο “Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι”. Ο Δράκος της Χέυδεν στέκει εκεί, χαλύβδινος, τεράστιος, με απειλητικά κουμπιά και χειριστήρια έτοιμα να ξεράσουν τον όλεθρο. Που πήγαν όλοι ; έρημα ποδήλατα, κράνη χωρίς κρανία, η κάμερα ανηφορίζει στον ουρανό, ο σκηνοθέτης ολοκληρώνει, μια εκσπερμάτωση έμπνευσης, ένα κινηματογραφικό μεγαλείο αυτοϊκανοποίησης ! Ο θεατής, αποσβολωμένος και συνεπαρμένος, θα ολοκληρώσει σε δεύτερο χρόνο, ελεύθερος να δώσει την δική του εκδοχή τέλους. Μεγαλειώδες, εμπνευσμένο, καταπληκτικό, ένα μνημείο σύγχρονης τέχνης, σίγουρα το 8ο θαύμα του παγκόσμιου κινηματογράφου μετά την ανεπανάληπτη επταλογία ταινιών της αξεπέραστης Ιταλίδας σκηνοθέτιδος Τσιτσιολίνα. Ευφυές όσο ένα παντζούρι, συναρπαστικό και ευρηματικό όσο ένας γαλάζιος τοίχος, ένα κόσμημα για τον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Προσοχή ! Η ταινία είναι αυστηρώς κατάλληλη για ενήλικους ψηφοφόρους με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης και περιέχει σκηνές που περιλαμβάνουν αφίσες, βιβλία, έντυπο υλικό και μπουκάλια, που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες στα εγκεφαλικά κύτταρα, για αυτό παρακαλούμε να απομακρύνεται τα παιδιά και τα κατοικίδια από την οθόνη κατά την διάρκεια της προβολής.

1600 Μπουκάλια

Mind the Gap

shortlink: http://wp.me/p1pa1c-ie0

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=PTR4AHh0Vu8

Έκθεση ζωγραφικής με έργα της Στέλλας Μαύτα - Παπαδοπούλου

Ενός πολύ ξεχωριστού ανθρώπου τα ζωγραφικά έργα, εκθέτονται αυτές τις μέρες στην Αίγινα με τον τίτλο: «Αίγινα η Θαλασσοφίλητος». Η κυρία Στέλλα Μαύτα – Παπαδοπούλου στη χωροταξική μελέτη του 1975 για την Αίγινα και το Αγκίστρι, κραυγάζει για όσα θα συμβούν στο νησί τις επόμενες δεκαετίες. Η Σχεδία αναδημοσίευσε αποσπάσματα από το σπουδαίο αυτό ντοκουμέντο, έχοντάς το ως βάση δίπλα στις προφορικές μαρτυρίες, για το άμεσο παρελθόν της Αίγινας πριν την απόλυτη (;) κακοποίησή της.  Αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από δημοσίευμα της κυρίας Στέλλα Μαύτα – Παπαδοπούλου, το οποίο μιλά για μια από τις πιο άσχημες πλατείες στον κόσμο.

Από το αρχείο της Σχεδίας: 

 

«…Αν σε άλλα μέρη είχαν δημιουργούς του αναστήματος του Χ. Καπράλου θα ήταν περήφανοι και θα πρόβαλαν με κάθε τρόπο το πολύτιμο έργο του …Είναι θλιβερός ο τρόπος και η αδιαφορία που η πολιτεία αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες. Δεν της περισσεύουν λεφτά για πολιτιστικές δαπάνες, εν τάξει . Αλλά όχι και όταν κάνει δωρεάν προσφορά ένας Καπράλος να μην επωφελούμαστε. Φοβόμαστε τα μηνύματα π.χ. της μάχης της Πίνδου από τη φρίζα του 40. Το λαό ενωμένο να αγωνίζεται για την εθνική του ανεξαρτησία; Και προτιμάμε τα δαπανηρά αλλά ανώδυνα συντριβάνια, τους καταρράχτες, τις λιμνούλες και τους πύργους με σιδεροσωλήνες που προτείνονται να κατασκευασθούν σήμερα στην πλατεία Εθνεγερσίας; Στην πλατεία Εθνεγερσίας που ήσαν γύρω-γύρω τα σπίτια των Ψαριανών και που στη διαμόρφωσή της αγνοείται ακόμα και το σπίτι ενός Κανάρη…»;

 

Στέλλα Μαύτα-Παπαδοπούλου

«Αιγινήτικα Νέα», Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου ’87 , χρόνος 4ος , φύλλο 82-83, δρχ. 30