Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία

κείμενο της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών

με την ελευθερία ή με τη βαρβαρότητα
Αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στη Συρία
Τους τελευταίους μήνες στη βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, δυο κόσμοι συγκρούονται μετωπικά. Με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο πρόεδρος Άσαντ απέσυρε από τη βόρεια Συρία τα περίσσοτερα στρατεύματα με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει νοτιότερα στη χώρα. Σε αυτή τη στιγμή, οι Κούρδοι της Συρίας ξεσηκώθηκαν σχηματίζοντας στις περιοχές που ελέγχουν τρία καντόνια (περιφέρειες) και συγκροτώντας ένοπλα σώματα αυτοάμυνας με τη συμμετοχή αντρών και γυναικών.

Η μορφή αυτής της οργάνωσης στις κουρδικές περιοχές δεν προέκυψε ξαφνικά. Ένα τμήμα των Κούρδων της Τουρκίας και της Συρίας έχει πλέον αναθεωρήσει το αίτημα για έθνος-κράτος και έχει περάσει έμπρακτα στην προσπάθεια διαμόρφωσης περιφερειακών κουρδικών ομοσπονδιών (πρωτίστως σε Τουρκία και Συρία), οι οποίες στη συνέχεια θα συνενωθούν μεταξύ τους. Προς αυτήν την κατεύθυνση, έχει αναβαθμιστεί ιδιαίτερα ο ρόλος των τοπικών συμβουλίων και συνελεύσεων αλλά και η ίση συμμετοχή των γυναικών.

Το κουρδικό κίνημα έχει αποκτήσει έντονα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν βρίσκονται πλέον σε αντιπαράθεση με τους άλλους λαούς των κρατών της περιοχής αλλά μόνο με τα ίδια τα κυρίαρχα κράτη και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ τους.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, οι κουρδικές περιοχές, με κύριο σημείο την πόλη Κομπάνι, δέχονται αφόρητες πιέσεις από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές της ISIS. Τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα με τη σφαγή εκατοντάδων Γεντίζι από τους τζιχαντικές αποτελούν ένα από τα πιο αποτρόπαια γεγονότα που προηγήθηκαν τις επίθεσής τους στην κουρδική πόλη. Οι κουρδικές ομάδες αυτοάμυνας είναι εκείνες που έχουν αναχαιτήσει, όσο κανείς άλλος, την επέλαση των ισλαμιστών τζιχαντιστών προς τα δυτικά.

Έτσι, λοιπόν, εκεί, στα ανατολικά της Μεσογείου, συγκρούονται ανοιχτά και αιματηρά δύο κόσμοι: από τη μία πλευρά ο σκοταδισμός και η κανιβαλιστική βία των ισλαμιστών τζιχαντιστών, που επιχειρούν να διαμορφώσουν μια μαύρη τρύπα στη γεωγραφία του πλανήτη, και από την άλλη πλευρά προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνίες, όπως εκείνες των Κούρδων της βόρειας συριακής και της νοτιοανατολικής τουρκικής επικράτειας, που αγωνίζονται για τον αυτοκαθορισμό του λαού τους και για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και των δύο φύλων.

Σε αυτή τη βίαιη διελκυστίνδα, το ρόλο του ξενοδόχου πάντοτε διεκδικούν τα κράτη, τόσο τα επιτόπια πόσο δε μάλλον οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο χαμαιλεοντικός ρόλος των κρατών και των μεγάλων δυνάμεων φαίνεται ξεκάθαρα για άλλη μια φορά σε αυτήν την περίπτωση. Η Τουρκία φαίνεται πως ενισχύει με προσεκτικό υπόγειο τρόπο τους τζιχαντιστές, προκειμένου να πολεμήσει το κουρδικό αντάρτικο και την όποια προοπτική αυτονομίας των περιοχών της που βρίσκονται στο έδαφός της.

Από την άλλλη πλευρά, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση (με κυρίαρχες χώρες τη Γερμανία και τη Γαλλία) επιχειρούν με τη συνδρομή βομβαρδισμών από αέρος, εκπαίδευσης Κούρδων ανταρτών ή διάθεσης όπλων και πυρομαχικών, να πλήξουν τις θέσεις των τζιχαντιστών και να ενισχύσουν στρατιωτικά τους εμπόλεμους Κούρδους.

Δεν θα ήταν καθόλου σοβαρό να επικρίνει κάποιος τους Κούρδους των περιοχών αυτών για το γεγονός ότι μπορεί να δέχονται ξένη βοήθεια, όταν έξω από την πόλη βρίσκονται οι άλλοι με τα μαχαίρια και χαντζάρες επιχειρώντας να την καταλάβουν καταστρέφοντας οτιδήποτε και σφάζοντας οποιονδήποτε.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει πως ο χαμαιλεοντικός χαρακτήρας των κρατών αυτών μπορεί σήμερα να παραβλεφθεί. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριξαν ανοιχτά τη συγκρότηση κυβέρνησης από κρυπτό- και φανερούς ναζί, είναι χαρακτηριστική. Εκεί, οι «δημοκρατικές/προοδευτικές» δυνάμεις της Δύσης υποστήριξαν καθάρματα που χαιρετούν ναζιστικά, επιτρέποντας στον νεο-τσάρο Πούτιν να κάνει και μαθήματα «δημοκρατίας» και «διεθνούς νομιμότητας».

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι κάτι ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο. Καμία από τις

λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις δεν μπορεί να ελέγξει τους λαούς και τις εξελίξεις, ενώ ο χαμαιλεοντισμός τους περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα, με τραγικές συνέπειες για τους λαούς και τις κοινωνίες.

Την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του σκοταδισμού, μέσα από τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εξαπλώνονται και ζητούν να χυθεί το αίμα των λαών, σε περιοχές του πλανήτη που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερα εμφανές για να το διαβλέψει ο καθένας, εμφανίζονται έντονα προοδευτικά αλλά και ριζοσπαστικά ρεύματα, που επαναφέρουν δυναμικά το ζήτημα της κοινωνικής ελευθερίας και πάλι στην αντζέντα της ανθρώπινης ιστορίας.

Σε αυτά τα κινήματα, οι αναρχικοί συμμετέχουν με όλες τους τις δυνάμεις και προωθούν την οριζόντια οργάνωσή τους και τον αυτοκαθορισμό των κοινωνιών. Ορισμένοι μάλιστα από τους Τούρκους συντρόφους βρέθηκαν στην Κομπάνι προκειμένου να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων μαχητών και των κατοίκων της περιοχής.

Είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των Κούρδων εξεγερμένων εκατέρωθεν των τουρκοσυριακών συνόρων.

Προτάσσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη των εξεγερμένων και αντιστεκόμενων ως

βάση μιας νέας ανθρωπότητας που θα εξοβελίσει από την ιστορία το σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα των κρατών, των αφεντικών, των φασιστών και των φονταμενταλιστών.

Προτάσσουμε τον αυτοκαθορισμό των λαών και την αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών, μακριά από κάθε λογική ανεύρεσης του «καλύτερου» νταβατζή «για το καλό της πατρίδας».

Ενώνουμε τη φωνή και τη δράση μας με τη φωνή και τη δράση του αγωνιζόμενου

κουρδικού λαού.

«Οποιοσδήποτε αποκαλείται επαναστάτης πρέπει να νοιώσει κάθε σφαίρα που πέφτει στην Κόμπανι σαν μια σφαίρα που πέφτει στον ίδιο, ως εκ τούτο αυτό είναι το κάλεσμά μας στον καθέναν, και πρωτίστως στους επαναστάτες, να υπερασπιστούν την αντίσταση της Κόμπανι»

(απόσπασμα από συνέντευξη μέλους της «Αναρχικής Επαναστατικής Δράσης» στην Τουρκία)

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

 

6/10/2014

αναδημοσίευση από την «εφημερίδα των Συντακτών»

Ανακρίσεις για το νερό

Διώξεις σε Βόλο και Πήλιο πολιτών που αντιδρούν στο ξεπούλημα πόσιμων και αρδευτικών υδάτων.

Της Νέλλης Ψαρρού

Η σταθερή μεθοδολογία που εφαρμόζει η κυβέρνηση εναντίον οποιουδήποτε αντιστέκεται στα σχέδια ξεπουλήματος γης και νερού άρχισε να εφαρμόζεται και στον Βόλο. Ετσι, από τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου καλούνται στον ανακριτή άτομα για δολιοφθορές στις δεξαμενές πόσιμου νερού στα χωριά και στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις της ΔΕΥΑΜΒ, καθώς και για έκθεση σε κίνδυνο της υγείας πολιτών.

Οι ανακρίσεις αφορούν τα περιστατικά από το 2012 μέχρι σήμερα, όπου σύσσωμοι οι κάτοικοι των χωριών, μέσα από μαζικές λαϊκές συνελεύσεις αποφάσισαν ομόφωνα να απομακρύνουν τους χλωριωτές από τις δεξαμενές ύδρευσης των χωριών και να μην παραδώσουν στοιχεία στη ΔΕΥΑΜΒ σχετικά με τις καλλιέργειές τους και τα νερά στα χωράφια τους. Οι πολίτες αντιδρούν με αυτούς τους τρόπους στην υποβάθμιση της ποιότητας του νερού τους, καθώς και στην επερχόμενη ιδιωτικοποίηση που, όπως εκτιμούν, ήδη μεθοδεύεται μέσω του τεράστιου ανοίγματος των αρμοδιοτήτων της ΔΕΥΑΜΒ.

Ας σημειωθεί εδώ ότι οι πολυεθνικές του νερού δεν ενδιαφέρονται για την αγορά δικτύων μικρών πόλεων. Και ο Καλλικράτης έκανε τον Βόλο, και την ΔΕΥΑ του, τον τρίτο σε μέγεθος δήμο μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, το δίκτυο των οποίων ήδη η κυβέρνηση προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Ιστορικό της αντίδρασης

Βάσει του «Καλλικράτη» ο Δήμος Βόλου επεκτάθηκε, αυξάνοντας τους κατοίκους από 86 χιλιάδες σε 140 χιλιάδες, και την έκτασή του από 15 χιλ. στρέμματα σε 386 χιλιάδες (περίπου 26 φορές). Αυτομάτως, η αρμοδιότητα για τη διαχείριση του πόσιμου νερού αυτών των περιοχών πέρασε στη Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑΜΒ). Το ίδιο συνέβη και με το νερό άρδευσης, παρ’ όλο που η ΔΕΥΑΜΒ δεν έχει καμία τεχνογνωσία γι’ αυτές τις αγροτικές περιοχές, όπως η ίδια έχει παραδεχτεί.

Τα Χριστούγεννα 2011, η ΔΕΥΑΜΒ εγκατέστησε χλωριωτές στα χωρία του Πηλίου, υποβαθμίζοντας έτσι την ποιότητα του νερού, και ένα χρόνο μετά έστειλε δελτία καταγραφής για το νερό της άρδευσης, το οποίο προτίθεται να βάλει σε κλειστούς σωλήνες με μετρητές, καταργώντας τον παραδοσιακό ρόλο των αυλακιών που ποτίζουν το κάθε χωράφι αλλά και όλη την περιοχή απ’ όπου περνάνε.

Η αντίδραση των κατοίκων υπήρξε άμεση: οργανώθηκαν λαϊκές συνελεύσεις στα χωριά, έγιναν ενημερώσεις και σύσσωμοι οι κάτοικοι δήλωσαν αφενός μεν την αντίθεσή τους στην καταγραφή των καλλιεργειών τους, αφετέρου αφαίρεσαν τους χλωριωτές από τις δεξαμενές ύδρευσης. Υπάλληλοι της ΔΕΥΑΜΒ τις ξαναέβαλαν σε κάποιες περιπτώσεις, εν κρυπτώ συνήθως (π.χ. στην Πορταριά πήγαν τον Δεκαπενταύγουστο του 2013), για να τις αφαιρέσουν οι κάτοικοι ξανά με περισσότερη μαζικότητα κάτω από το φως της ημέρας (8/12/13).

Τότε, τον Οκτώβρη 2013, η ΔΕΥΑΜΒ κινήθηκε ασκώντας μηνύσεις κατ’ αγνώστων για δολιοφθορές που θέτουν την υγεία των κατοίκων σε κίνδυνο.

«Δεν καταλαβαίνουμε γιατί έγινε μήνυση κατ’ αγνώστων. Εμείς πήγαμε εκεί μέρα μεσημέρι για να γνωρίζουν ακριβώς ποιοι είμαστε», μας είπαν οι ντόπιοι! Σε συνελεύσεις που έγιναν σε όλα τα χωριά από τον Νοέμβριο του 2013 μέχρι τον Ιανουάριο 2014, οι κάτοικοι αρνήθηκαν να συζητήσουν το σχέδιο διαχείρισης του αρδευτικού νερού της ΔΕΥΑΜΒ, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν της αναγνωρίζουν καμία τέτοια αρμοδιότητα.

Η νέα δημοτική αρχή

Η Εισαγγελία κάλεσε δύο άτομα για ανάκριση στην Αστυνομία και έπεται συνέχεια, όπως μαθαίνουμε. Οι κλήσεις ήρθαν αμέσως μόλις ανέλαβε ως νέος δήμαρχος ο Αχ. Μπέος, ο οποίος φαίνεται ότι συνεχίζει την πολιτική του προκατόχου του, Π. Σκοτινιώτη, αποκαλώντας τα χωριά «…μια μειοψηφία που θέλει να επιβάλει την άποψή της στους υπόλοιπους».

Ο πρώην αντιδήμαρχος και (αυτοδίκαια) αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΜΒ, κ. Μαυρογιάννης, μας είχε δηλώσει πως οι κάτοικοι των χωριών είναι αυτοί που ιδιωτικοποιούν ένα δημόσιο αγαθό μην αφήνοντας τη διαχείριση στη ΔΕΥΑΜΒ ή αποκλείοντας τη δυνατότητα κάποιος να το αγοράσει «λες και είναι δικό τους» (συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ «Σταγώνες», Σεπτέμβρης 2013)!

Οπως γνωρίζουμε, η συκοφάντηση είναι η πρώτη επίθεση της εξουσίας κατά των ενεργών πολιτών. Επονται οι δικαστικές διώξεις για την εμπέδωση του φόβου και στη συνέχεια η καταστολή και οι τραμπουκισμοί. Αυτή τη στιγμή περνάμε ξεκάθαρα στη φάση που αναλαμβάνουν τον ρόλο τους τα δικαστήρια. Οι πολίτες όμως δηλώνουν ότι θα υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη ζωή με κάθε τρόπο.

του Γιώργου Καββαδία, αναδημοσιευμένο από την «Εκπαιδευτική Λέσχη»

«Οι εξετάσεις μοιάζουν με τους ιστούς της αράχνης.

Συγκρατούν τους κοινωνικά αδύνατους και

αφήνουν τους δυνατούς να περνούν».

Μόρφωση για λίγους – κατάρτιση για πολλούς

«Νέο» Λύκειο, «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» «αναβάθμιση της παιδείας» και άλλα χαρακτηριστικά στερεότυπα της γλώσσας της εξουσίας – μιας γλώσσας «Πινόκιο» που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και εξαπατά- συνθέτουν μια ακόμα «μεταρρύθμιση» στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν κανείς κοιτάξει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τις διακηρύξεις των Υπουργών Παιδείας κάθε φορά που μιλούσαν για αλλαγή ή άλλαζαν το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα εκπλαγεί: Γιατί; Επειδή τα αποτελέσματα των νέων τρόπων πρόσβασης στα ΑΕΙ – ΤΕΙ ήταν εντελώς αντίθετα από τις υποσχέσεις τους, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να μπορεί κάποιος να υποστηρίξει με στοιχεία ότι όποτε η πολιτεία μιλάει για αλλαγή των πανελλαδικών εξετάσεων πρέπει να περιμένουμε τα αντίθετα ακριβώς από όσα υπόσχεται ότι θα πετύχει.  Να το πούμε καθαρά: όλο και πιο έντονα και όλο και πιο έντεχνα, προβάλλονται με διάφορες ταχυδακτυλουργίες, στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, παραδοσιακές πρακτικές ως πρωτότυπα και μαγικά ελιξίρια για την «ανανέωση» του σχολείου.

Δεν πρόκειται για νέα μέτρα. Οι κατευθύνσεις έχουν χαραχθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 στα πλαίσια της ΕΕ. Η πολιτική της κυβέρνησης, όπως υπαγορεύεται από ΕΕ και ΔΝΤ και αποτυπώνεται στις περιβόητες εκθέσεις και πορίσματα του ΟΟΣΑ έχει ως άξονα: μόρφωση για τους λίγους – κατάρτιση για τους πολλούς! Αυτό ήταν το δόγμα της «μεταρρύθμισης» Γ. Αρσένη, το 1999, αυτό υλοποιείται και σήμερα από τη δικομματική συγκυβέρνηση και μάλιστα με χειρότερους όρους υπέρ των εμπόρων της γνώσης.

Η λειτουργία της Τράπεζας Θεμάτων στα πλαίσια της εφαρμογής του νέου εξεταστικού συστήματος στο Λύκειο (ν. 4186 /13)  από τον Μάιο – Ιούνιο του 2014, δείχνει ότι αντιλαμβάνονται τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σαν πειραματόζωα. Ατέλειωτη η αλυσίδα δυσλειτουργιών: Θέματα με υψηλό συντελεστή δυσκολίας για «λίγους και εκλεκτούς», θέματα εκτός ύλης από θεματοθέτες των … τεσσάρων ευρώ, δεκάδες θέματα που αποσύρθηκαν εξαιτίας ασαφειών και μύρια άλλα κακά.

Βίαιη έξωση των κοινωνικά αδυνάτων

Με  το νέο σύστημα το 50% των θεμάτων των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων προέρχεται από την Τ. Θ. και οι βαθμοί κάθε τάξης θα υπολογίζονται στα μόρια για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι μαθητές, δηλαδή, δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις σε πάνω από 39 μαθήματα 4 φορές, αφού ο βαθμός πρόσβασης για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ θα διαμορφώνεται από το βαθμό προαγωγής της Α’ λυκείου, από το βαθμό προαγωγής της Β’ λυκείου, από το βαθμό απόλυσης της Γ’ λυκείου και μετά από το βαθμό στις πανελλαδικές σε 4 μαθήματα μετά τη Γ’ λυκείου!. Έτσι  δρομολογούν την πρόωρη έξοδο ενός τμήματος του μαθητικού πληθυσμού από την «κούρσα» του Λυκείου. Με αριστοτεχνικό τρόπο δημιουργούνται οι όροι που επιβάλλουν «αυτεπαγγέλτως» υψηλά ποσοστά απόρριψης και αποκλεισμού μαθητών. Τα όνειρα πρέπει να κουρεύονται από νωρίς και να μη θεριεύουν.

Αυτό το εξεταστικοκεντρικό σύστημα στο όνομα της δήθεν αντικειμενικής και αξιοκρατικής αξιολόγησης των μαθητών εκφράζει την πολιτική βούληση για βίαιη έξωση μεγάλου τμήματος μαθητών, κυρίως των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων και των απομακρυσμένων περιοχών από το γενικό λύκειο και τη μετακίνησή τους στα ιδιωτικά κέντρα κατάρτισης, αφού πρώτα οι περισσότεροι από αυτούς θα έχουν γίνει πελάτες των φροντιστηρίων. Παραφράζοντας τον ποιητή ισχύει ότι «όταν ακούω τράπεζα θεμάτων και εθνικό οργανισμό εξετάσεων, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει». Για να εισαχθεί πλέον ένας μαθητής στα ΑΕΙ της χώρας θα πρέπει πρώτα να επιβιώσει εντός του σχολείου αυτού, περνώντας μέσα από διαδοχικές συμπληγάδες εξετάσεων και σκληρού ανταγωνισμού. Το μήνυμα είναι καθαρό: Παιδιά από φτωχές οικογένειες, που σήμερα μετρώνται σε εκατοντάδες χιλιάδες, δεν μπορεί να τρέφουν όνειρα για σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Τράπεζα θ(υ)μάτων είχε ως αποτέλεσμα την παραπομπή του 20% των μαθητών της Α΄ Λυκείου για το Σεπτέμβριο. Η «σφαγή» των εφήβων, αφορά πλέον τον έναν στους τέσσερις μαθητές των Γενικών Λυκείων κατά μέσο όρο πανελλαδικά, ενώ σε πολλούς υποβαθμισμένους δήμους του Λεκανοπεδίου και του νομού Θεσσαλονίκης, καθώς και σε αρκετούς νομούς χτυπημένους από την ανεργία και τον τουρισμό, η «στρατιά» των μετεξεταστέων περιλαμβάνει τον έναν στους τρεις μαθητές. Οι αλλαγές και οι τροπολογίες του Υπουργείου Παιδείας περίπου οριακά μείωσαν το παραπάνω ποσοστό.

Σχολείο – φροντιστήριο

Η εκπαιδευτική διαδικασία κόβεται και ράβεται κακήν κακώς στην εξεταστικοκεντρική, πνευματοκτόνα και ψυχοφθόρα  λογική του «νέου λυκείου». Στην πραγματικότητα το «νέο» λύκειο οικοδομείται με τα παλιά υλικά. Μετατρέπεται σε καθολικό εξεταστικό κέντρο και ο ήδη υποβαθμισμένος μορφωτικός του ρόλος απαξιώνεται πλήρως. Τα παιδιά μετατρέπονται σε κυνηγούς αποσπασματικών γνώσεων και βαθμών, σε «άλογα κούρσας» με επιπτώσεις για το μυαλό και την ψυχή τους. Ακόμη περισσότερα φροντιστήρια, ακόμη περισσότερα έξοδα για τη λαϊκή οικογένεια, που ήδη αιμορραγεί οικονομικά.

Οι γραφειοκράτες του υπουργείου αναμασούν τα περί «ποιοτικής διδασκαλίας», «κριτικής ικανότητας και αναστοχασμού των μαθητών», αλλά οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί που αναπνέουμε καθημερινά κιμωλία και αφουγκραζόμαστε την αγωνία των μαθητών μας, γνωρίζουμε ότι η μετατροπή του λυκείου σε απέραντο εξεταστικό ναρκοπέδιο εντείνει τη στείρα απομνημόνευση, μετατρέπει τους μαθητές μας σε «άλογα κούρσας» με αποτέλεσμα την προσφυγή στα φροντιστήρια για προμήθεια συνταγών επιτυχίας.

Παράλληλα η φροντιστηριακή εκγύμναση κερδίζει έδαφος ως «σώμα και πνεύμα» στο σχολείο εκτρέποντας το εκπαιδευτικό έργο σε τεχνικές απομνημόνευσης πληροφοριών και όχι αναλυτική επεξεργασία της ύλης και δημιουργικής αφομοίωσης από τους μαθητές. Είναι προφανείς οι συνέπειες όμως και για τον εκπαιδευτικό που μπορεί να οδηγηθεί γρήγορα στην απώλεια του παιδαγωγικού του ρόλου, του δασκάλου εμψυχωτή, καθώς θα σπρώχνεται να μετεξελιχθεί σε μικρόψυχο ελεγκτή, έναν συμβολαιογράφο επιδόσεων, εξεταστή, επιτηρητή, διορθωτή, έναν κακοπληρωμένο τεχνικό χωρίς διάθεση και χαμόγελο. Ειδικότερα ως «καλό» Λύκειο αναγορεύεται αυτό που μιμείται το φροντιστήριο. Αυτό δηλαδή που καλουπώνει και παραδίδει αποσπασματικές γνώσεις χρήσιμες για τις εξετάσεις.

Το «νέο λύκειο» μπορεί  να χειραγωγεί εκπαιδευτικούς και μαθητές, να απαξιώνει τους μάχιμους εκπαιδευτικούς και τον παιδαγωγικό τους ρόλο, να βάζει την εκπαιδευτική διαδικασία στα εκπαιδευτικά φέρετρα της αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης μετατρέποντας το σχολείο σε «νησί των νεκρών», να διευκολύνει την κατηγοριοποίηση τους με αγοραία κριτήρια και το κλείσιμό τους, αλλά σε καμιά περίπτωση δε βελτιώνει το δημόσιο σχολείο. Είναι φανερό ότι το σχολικό δίκτυο θα συρρικνωθεί δραστικά ανοίγοντας τις λεωφόρους της από – μόρφωσης, της μαθητικής διαρροής και των απολύσεων χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Στα σκλαβοπάζαρα της κατάρτισης

Η κυρίαρχη πολιτική αποδομώντας  το δημόσιο σχολείο προκρίνει ένα σχολείο επιλεκτικό και υποταγμένο στους νόμους της αγοράς , ώστε να διαμορφώνει ανθρώπους, χωρίς γενική μόρφωση, πειθήνιους απασχολήσιμους – υποτακτικούς πολίτες. Για τους εξόριστους του λυκείου δημιουργούνται με το νόμο 4186, οι ΣΕΚ (Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης). Πρόκειται για μεταγυμνασιακά ΙΕΚ. Τα περισσότερα απ’ αυτά θα είναι ιδιωτικά, αφού οι σχολάρχες των ΙΕΚ θα μπορούν να τα ιδρύουν σχεδόν αυτοδίκαια. Και στις Δημόσιες ΣΕΚ θα υπάρχουν δίδακτρα. Έτσι κι αλλιώς οι ΣΕΚ θ’ ανήκουν στην «μη τυπική εκπαίδευση», δηλαδή στον Οργανισμό Δια Βίου Μάθησης που απλώς εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας. Στις ΣΕΚ λοιπόν θα υπάρχει πρόωρη κατάρτιση και μαθητεία (ουσιαστικά απλήρωτη εργασία σε επιχειρήσεις). Οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές πρέπει να πάρουν στενή ειδίκευση και κατάρτιση και κυρίως να δουλεύουν χωρίς πολλές απαιτήσεις. Χρειάζεται να εξοικειωθούν με τη μελλοντική «εργασία» των 400 ευρώ, για την οποία δε χρειάζονται ούτε ολοκληρωμένες προσωπικότητες ούτε αμφισβητήσεις του συστήματος εκμετάλλευσης.

Σχολείο για όλους

Το  τι πρέπει να γίνει δεν μπορούμε να το δούμε απομονωμένα από το τι παιδεία και τι κοινωνία θέλουμε. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στο περιεχόμενο, τις μορφές και τις κατευθύνσεις των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και στις σχολικές πρακτικές (τι, πώς και γιατί μαθαίνουν οι μαθητές) που εντυπώνουν στους μαθητές μας από την πιο τρυφερή ηλικία, αντιλήψεις, πεποιθήσεις και στάσεις για τη φύση και την κοινωνία απαραίτητες για την «παραγωγή» παθητικών, συντηρητικών προσωπικοτήτων .

Να σταθούμε κριτικά απέναντι στην τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση. Τα  νέα βιβλία  πέρα από την  ιδεολογική μονομέρεια, την αντιεπιστημονικότητα, και το μυθολογικό – θεολογικό τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, θρυμματίζουν τις γνώσεις με  αποτέλεσμα να χάνεται η σχέση αιτίας και αποτελέσματος καθώς και κάθε νόημα σε τέτοιο βαθμό που οδηγούν σε βιασμό της πνευματικής συγκρότησης

Να μιλήσουμε για τις χιλιάδες μαθητών για τους οποίους η συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο καθώς δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική -εδώ και αρκετές δεκαετίες- 9χρονη εκπαίδευση. Από τη πλευρά του κόσμου της εργασίας χρειάζεται να οργανωθεί ένα ευρύ μορφωτικό κίνημα παιδείας με μια εκπαιδευτική διακήρυξη για τα δικαιώματα και τις μορφωτικές ανάγκες της νέας γενιάς προβάλλοντας το στρατηγικό αίτημα «μόρφωση και  δουλειά για όλους» . Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη από ένα σχολείο που να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, όπου πρωταρχική σημασία έχει ο πνευματικός εξοπλισμός των μαθητών, η καλλιέργεια «ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών», έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργή συμμετοχή τους και παρέμβαση σ ΄όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δραστηριότητας.

 * O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ», μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης».

Εκθέτοντας σύσσωμο το τοπικό πολιτικό μας σύστημα, ως διεφθαρμένο ή τουλάχιστον ανεπαρκές, ο αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Χατζηπέρος, χαρακτήρισε «φαραωνικό» το έργο σύνδεσης της Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ μέσω αγωγού, αποκαλύπτοντας την 6πλάσια (η 3πλάσια για άλλους) σχεδόν αποδοτικότητα σε σχέση με τη ζήτηση, σε κυβικά νερού, ενώ ο ίδιος θεώρησε περιττή την -κόστους 6.000.000+ ευρώ- προστασία του. Αυτό σημαίνει ότι η εδώ και χρόνια προπαγάνδα για το κόστος του αγωγού όπως και του κόστους της προστασίας του στο βυθό, η οποία έφτασε στα 32.000.000+ ευρώ, είναι κατά πολύ μικρότερη, σύμφωνα πάντα με το νέο αντιπεριφερειάρχη. Παράλληλα και γνωρίζοντας ότι πρόκειται για (ο)μελετο-κατασκευή δήλωσε ότι «οι μελέτες πρέπει να έχουν την απαραίτητη αρτιότητα ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις και υπερτιμολογήσεις, κι ενδεχομένως ματαίωση του ίδιου του έργου». Εν ολίγοις συμφωνώντας με το έργο του αγωγού ξεκαθάρισε και τις προϋποθέσεις για αυτό.
Η εκβιαστική -από άποψη χρόνου- κατάθεση εγγράφου (μέχρι τις 9/9/2014) για την ένταξη του έργου στον προϋπολογισμό, το οποίο –σημειωτέον- επιβαρύνει εξολοκλήρου την Περιφέρεια σύμφωνα με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δε φαίνεται να είναι δεσμευτική όσον αφορά τον μέχρι τώρα οικονομικό υπολογισμό για το έργο. «Αν έχουν αδυναμίες είτε ως προς τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά είτε ως προς τις οικονομικές τους απαιτήσεις, θα αναζητηθούν στη συνέχεια άμεσα άλλες λύσεις», δήλωσε κατηγορηματικά, εννοώντας βεβαίως τόσο την υπέρμετρη αποδοτικότητα του αγωγού όσο και τα ακριβά μέτρα προστασίας του στο βυθό, καταλογίζοντας εμμέσως προθέσεις υπερκοστολόγησης.
Είναι φανερό ότι δηλώσεις όπως αυτές, οι οποίες εκδηλώνουν προθέσεις δραστικής μείωσης του κόστους, δεν φαίνονται να είναι ευκαιριακές. Η νέα διοίκηση της Περιφέρειας δεν βλέπει με καλό μάτι τον αγωγό έτσι όπως προβλέπεται από τις προμελέτες και μελέτες που έχουν γίνει παντιέρα του κάθε τοπικού παράγοντα στην Αίγινα, ενώ επιθυμεί διακαώς να μεταφέρει το τμήμα της υπερτιμολόγησής του σε άλλες χρηματοδοτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη διοίκηση φρόντισε πολύ μέχρι και την τελευταία στιγμή με ανάρμοστο τρόπο να δείξει τις προθέσεις διαχείρισης του χρήματος  κι αυτό είναι επιβαρυντικό για τη νέα, έχοντας κι ένα σοβαρό υπέδαφος εναντίον της για την «υπόθεση του αγωγού». Η «προ των πυλών» φιλολογία εκ μέρους της προηγούμενης διοίκησης και του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, έχει θρέψει ως λίπασμα ένα χλοοτάπητα υποδοχής του αγωγού, χωρίς αμφισβήτηση.
Παρ’ όλες όμως αυτές τις εξελίξεις η «υπόθεση του νερού» -η οποία έχει μετατραπεί σε «υπόθεση αγωγού»– δείχνει ότι η νέα διοίκηση της Αντιπεριφέρειας θα συνεχίσει τον αποικιακό προσανατολισμό στην κεφαλαιώδη αυτή «υπόθεση». Οι εξελίξεις μπορεί να σηματοδοτούν επιφανειακές πολιτικές αλλαγές, όσον αφορά το εύρος αυτής της επένδυσης που θεωρείται η «μητέρα των έργων» και ταυτοχρόνως η αχίλλειος πτέρνα του πολιτικού συστήματος στην Αίγινα, αλλά δεν μπορεί να θίξουν τον πυρήνα του. Ο πυρήνας του παραμένει η αντιπαραγωγική, αποικιοποιημένη και μεταπρατική ανάπτυξη. Ζητήματα, όπως της συγκράτησης του νερού με δημόσια φράγματα, της συγκράτησης μέσω της οικιακής υποδομής σε στέρνα, του χτισίματος των αναβαθμίδων και της αναθέρμανσης της γεωργικής παραγωγής, της αγοράς υδροφόρας, καθώς και άλλων ενεργειών και δράσεων προκειμένου το νησί να καταστεί αυτοδύναμο, είναι απόντα. Αλλά αυτά είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλια».
Δηλαδή «δικά μας».

από τη συνέντευξη του υπουργού

«Χρυσοχοΐδης: …Η ΕΥΔΑΠ σήμερα είναι μια από τις πιο υγιείς εταιρείες της χώρας, όχι του Δημοσίου, [η οποία είναι στα σκαριά να πωληθεί σύμφωνα με το μεσοπρόθεσμο του 2011] με τεράστια κεφαλαιακή επάρκεια, γιατί συνέβαλλε και το Δημόσιο σ’ αυτό [ποιος άλλος δηλαδή συνέβαλε πλην των απλών φορολογούμενων των οποίων τα χρήματα διαχειρίζεται το ελλαδικό κράτος και η ΕΕ;], με πολλά κέρδη [γι αυτό και ετοιμάζονται να την πουλήσουν], με απόδοση μερισμάτων στους μετόχους και στο Δημόσιο το οποίο είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος, με μια προσπάθεια που κάνουμε τώρα να ιδρύσουμε την ΕΥΔΑΠ Νήσων [δεν υπήρχε τόσο καιρό;] έτσι ώστε να σταματήσουν να πηγαίνουν νερό οι «νερουλάδες» στα νησιά.
Δημοσιογράφος: Και να τροφοδοτεί η ΕΥΔΑΠ τα νησιά.
Χρυσοχοΐδης: Ακριβώς, με αφαλατώσεις και παραγωγή ενέργειας, μ’ ένα τεράστιο know how που έχει αυτή η εταιρεία και το προσωπικό της. Κατά τη γνώμη μου, είναι αναγκαία μια συνεργασία με την επίσης καλή εταιρεία ΕΥΑΘ [που επίσης πωλείται αν και οι Θεσσαλονικείς είπαν «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, ανήμερα των δημοτικών εκλογών], η οποία δεν έχει το αντίστοιχο know how [για να πωληθεί μαζί με την εταιρία] και χρειάζεται τη συμπαράσταση και τη συνεργασία της ΕΥΔΑΠ. Πολύ σύντομα πιστεύω, ότι θα έχουμε νέα και σ’ αυτό τον τομέα.
Δημοσιογράφος: Άρα δεν αποκλείεται..
Χρυσοχοΐδης: Καθόλου, το αντίθετο».
Μιλιά για τον αγωγό-ούτε καν από το τηλέφωνο (χωρίς να διατείνεται και για το αντίθετο). Απ’ ό,τι φαίνεται καθαρά και ξάστερα, η εργολαβία των αφαλατώσεων, ιδιαιτέρως όταν επικαιροποιείται δια στόματος υπουργού ως η μαγική λύση δίπλα σε άλλες αποικιακές όπως του αγωγού, ένας ανταγωνισμός συμφερόντων για την πίτα (ή μάλλον για την κανάτα με το νερό) είναι προ των πυλών. Η βαβέλ των δηλώσεων είναι αυτή που δυσκολεύει να φανεί το ποιος προωθεί τι. Η υπουργία Χρυσοχοΐδη και η πρώην διοίκηση της αντιπεριφέρειας έδειχναν ότι προωθούσαν τη λύση του αγωγού ενώ η δεύτερη προωθούσε την εργολαβία των αφαλατώσεων. Τώρα οι «αφαλατώσεις και παραγωγή ενέργειας, μ’ ένα τεράστιο know how» είναι προ των πυλών (κι αυτές). Ένας πόλεμος συμφερόντων μαίνεται και μέλλεται να δείξει. Στο μεταξύ η εργολαβία μεταφοράς νερού συνεχίζεται, οι πολυεθνικές εταιρίες καραδοκούν κι ένα άλαλο πλήθος, συγχυσμένο, περιμένει.

Εκθέτοντας σύσσωμο το τοπικό πολιτικό μας σύστημα, ως διεφθαρμένο ή τουλάχιστον ανεπαρκές, ο αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Χατζηπέρος, χαρακτήρισε «φαραωνικό» το έργο σύνδεσης της Αίγινας με την ΕΥΔΑΠ μέσω αγωγού, αποκαλύπτοντας την 6πλάσια (η 3πλάσια για άλλους) σχεδόν αποδοτικότητα σε σχέση με τη ζήτηση, σε κυβικά νερού, ενώ ο ίδιος θεώρησε περιττή την -κόστους 6.000.000+ ευρώ- προστασία του. Αυτό σημαίνει ότι η εδώ και χρόνια προπαγάνδα για το κόστος του αγωγού όπως και του κόστους της προστασίας του στο βυθό, η οποία έφτασε στα 32.000.000+ ευρώ, είναι κατά πολύ μικρότερη, σύμφωνα πάντα με το νέο αντιπεριφερειάρχη. Παράλληλα και γνωρίζοντας ότι πρόκειται για (ο)μελετο-κατασκευή δήλωσε ότι «οι μελέτες πρέπει να έχουν την απαραίτητη αρτιότητα ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις και υπερτιμολογήσεις, κι ενδεχομένως ματαίωση του ίδιου του έργου». Εν ολίγοις συμφωνώντας με το έργο του αγωγού ξεκαθάρισε και τις προϋποθέσεις για αυτό.
Η εκβιαστική -από άποψη χρόνου- κατάθεση εγγράφου (μέχρι τις 9/9/2014) για την ένταξη του έργου στον προϋπολογισμό, το οποίο –σημειωτέον- επιβαρύνει εξολοκλήρου την Περιφέρεια σύμφωνα με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου δε φαίνεται να είναι δεσμευτική όσον αφορά τον μέχρι τώρα οικονομικό υπολογισμό για το έργο. «Αν έχουν αδυναμίες είτε ως προς τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά είτε ως προς τις οικονομικές τους απαιτήσεις, θα αναζητηθούν στη συνέχεια άμεσα άλλες λύσεις», δήλωσε κατηγορηματικά, εννοώντας βεβαίως τόσο την υπέρμετρη αποδοτικότητα του αγωγού όσο και τα ακριβά μέτρα προστασίας του στο βυθό, καταλογίζοντας εμμέσως προθέσεις υπερκοστολόγησης.
Είναι φανερό ότι δηλώσεις όπως αυτές, οι οποίες εκδηλώνουν προθέσεις δραστικής μείωσης του κόστους, δεν φαίνονται να είναι ευκαιριακές. Η νέα διοίκηση της Περιφέρειας δεν βλέπει με καλό μάτι τον αγωγό έτσι όπως προβλέπεται από τις προμελέτες και μελέτες που έχουν γίνει παντιέρα του κάθε τοπικού παράγοντα στην Αίγινα, ενώ επιθυμεί διακαώς να μεταφέρει το τμήμα της υπερτιμολόγησής του σε άλλες χρηματοδοτήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη διοίκηση φρόντισε πολύ μέχρι και την τελευταία στιγμή με ανάρμοστο τρόπο να δείξει τις προθέσεις διαχείρισης του χρήματος  κι αυτό είναι επιβαρυντικό για τη νέα, έχοντας κι ένα σοβαρό υπέδαφος εναντίον της για την «υπόθεση του αγωγού». Η «προ των πυλών» φιλολογία εκ μέρους της προηγούμενης διοίκησης και του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, έχει θρέψει ως λίπασμα ένα χλοοτάπητα υποδοχής του αγωγού, χωρίς αμφισβήτηση.
Παρ’ όλες όμως αυτές τις εξελίξεις η «υπόθεση του νερού» -η οποία έχει μετατραπεί σε «υπόθεση αγωγού»– δείχνει ότι η νέα διοίκηση της Αντιπεριφέρειας θα συνεχίσει τον αποικιακό προσανατολισμό στην κεφαλαιώδη αυτή «υπόθεση». Οι εξελίξεις μπορεί να σηματοδοτούν επιφανειακές πολιτικές αλλαγές, όσον αφορά το εύρος αυτής της επένδυσης που θεωρείται η «μητέρα των έργων» και ταυτοχρόνως η αχίλλειος πτέρνα του πολιτικού συστήματος στην Αίγινα, αλλά δεν μπορεί να θίξουν τον πυρήνα του. Ο πυρήνας του παραμένει η αντιπαραγωγική, αποικιοποιημένη και μεταπρατική ανάπτυξη. Ζητήματα, όπως της συγκράτησης του νερού με δημόσια φράγματα, της συγκράτησης μέσω της οικιακής υποδομής σε στέρνα, του χτισίματος των αναβαθμίδων και της αναθέρμανσης της γεωργικής παραγωγής, της αγοράς υδροφόρας, καθώς και άλλων ενεργειών και δράσεων προκειμένου το νησί να καταστεί αυτοδύναμο, είναι απόντα. Αλλά αυτά είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλια».
Δηλαδή «δικά μας».

«…Δηλαδή εγώ, όπως κι οι άλλοι Έλληνες, έχω τη γνώμη ότι οι Αθηναίοι είναι λαός σοφός. Παρατηρώ λοιπόν ότι, όταν μαζευόμαστε στην εκκλησία του δήμου, κάθε φορά που είναι να καταπιαστεί η πολιτεία με κάποιο οικοδομικό έργο, φωνάζουν τους αρχιτέκτονες να δώσουν τη συμβουλή τους για τα οικοδομήματα· όταν πάλι είναι να ναυπηγήσουν πλοία, τους ναυπηγούς, το ίδιο και για όλα τ᾽ άλλα, όσα πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να τα μάθει και να τα διδάξει. Όμως αν μπει στη μέση για να δώσει συμβουλή κάποιος άλλος, που εκείνοι δεν τον ξέρουν για άνθρωπο της δουλειάς (ας είναι όμορφος και πλούσιος και αριστοκράτης από τους πρώτους), δε δίνουν καμιά προσοχή στα λεγόμενά του, αλλά τον παίρνουν στο ψιλό και χαλούν τον κόσμο, ώσπου ή ο ίδιος που ανέλαβε να δώσει συμβουλές σαστίσει και παραμερίσει ή οι τοξότες τον τραβήξουν από το βήμα ή τον πετάξουν έξω με διαταγή των πρυτάνεων. Λοιπόν, όσα θέματα απαιτούν ειδίκευση, έτσι τα αντιμετωπίζουν· αντίθετα, κάθε φορά που το θέμα της συνεδρίασης έχει σχέση με τα γενικά συμφέροντα της πολιτείας, παίρνει το λόγο και δίνει τη συμβουλή του χωρίς καμιά διάκριση ο ξυλουργός, ο χαλκιάς κι ο τσαγκάρης, ο εισαγωγέας κι ο καραβοκύρης, ο πλούσιος και ο φτωχός, ο αριστοκράτης κι ο άνθρωπος του λαού· τώρα όμως κανείς δεν τους αποπαίρνει γι᾽ αυτό, όπως στην προηγούμενη περίπτωση — επειδή δηλαδή μπαίνουν στη μέση και δίνουν συμβουλές, ενώ πουθενά δε μαθήτευσαν ούτε είχαν κανένα δάσκαλο, ολοφάνερα επειδή πιστεύουν ότι αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να διδαχτούν…».
Πλάτωνος Πρωταγόρας (319b-319e)
Πολύς λόγος έγινε γύρω από τις επιδόσεις σε διπλώματα και την πτυχιακή μόρφωση των εκλεγμένων της Δημοτικής παράταξης η οποία πλέον διοικεί στο Δήμο Αίγινας. Αυτά όχι επίσημα και επώνυμα, όπως συνηθίζεται για όλα τα καίρια ζητήματα που αφορούν στον πολιτισμό της καθημερινότητας, αλλά υπό τύπου σχολίων και ψίθυρων σε μικρές συνάξεις. Απέκτησε όμως διαστάσεις μεγάλες, κυριάρχησε στο πλαίσιο επικρίσεων και ενσωματώθηκε στην κριτική για επιλογές προηγούμενων διοικήσεων όπως και για τις πιθανές της νέας. Στοχοποιήθηκαν εκλεγμένοι της παράταξης ως «αμόρφωτοι και αστοιχείωτοι» άνθρωποι κι όχι βεβαίως για την πολιτική και κοινωνική τους λειτουργία. Αυτό δεν σημαίνει για αυτό το επίπεδο «κριτικής» ότι η μόρφωση αποτελεί αυταπόδεικτη αξία αλλά λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για την διαρκή διαίρεση του πληθυσμού σε κλίκες εξουσίας και τοπικής ηγεμονίας. Το ίδιο όμως το γεγονός παραμένει σε μια δική του σφαίρα ενισχύοντας κριτικές και επικρίσεις γύρω από ζητήματα επιλογών. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή, ο διάλογος για επιλογές δεν αφορά τόσο σε αυτές καθαυτές αλλά στο ποιοι τις έλαβαν. Η ουσία της κριτικής μεταπηδά από το ενδιαφέρον για την ίδια τη διαδικασία και την πολιτική της διάσταση, στις λοιδορίες για τα σαρδάμ του παρακολουθούντος «ανηλεώς» κι όχι «ανελλιπώς». Το ενδιαφέρον για το τι επιλογές έχει ο λαός της Αίγινας μετατίθεται από τις ίδιες τις επιλογές στο «χαμηλής στάθμης-delivery» επάγγελμα ενός από τους εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους. Έτσι, ως ενδεικτικά παραδείγματα.
Το ζήτημα βεβαίως είναι σύνθετο και δεν ταυτίζεται μόνο από το πάθος αυτής της μορφωμένης επί πτυχίω ελίτ που παριστάνει την ταγό της Αίγινας και είναι διεσπαρμένη σε κλίκες εξουσίας. Ούτε μόνο με την λαϊκή ρήση «άνθρωπος αγράμματος-ξύλο απελέκητο» διότι και αυτή αντιφάσκει με το «τι να τα κάνεις τα πτυχία αν δεν είσαι άνθρωπος». Δεκάδες παραδείγματα «μορφωμένων» έχουν να καταμαρτυρήσουν συμπεριφορές «αμόρφωτων» και δεκάδες παραδείγματα «αμόρφωτων» δείχνουν ένα πολιτισμό ανθρωπιστικό, λογικό και συμβατό με διαχρονικές αξίες καλοσύνης και ευπρέπειας. Το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο με τη διάκριση «λαϊκού» και «λόγιου πολιτισμού», μεταξύ «πολιτισμικού» ως βιώματος και «πολιτιστικού» ως αναπαραγωγής του.
Το δίλημμα μεταξύ «μόρφωσης» και «μη μόρφωσης» είναι φενάκη. Τα «ράσα» δεν κάνουν τον «παπά», ούτε τα πτυχία κάνουν τον άνθρωπο μορφωμένο. Ο άνθρωπος αποκτά «μορφή» άρα μορφώνεται μέσα σε μια πολύπλοκη διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής παιδείας πάνω σε αξίες που τέθηκαν από τις κληρονομημένες επαναστάσεις και κοινωνικές αμφισβητήσεις*. Αυτό που συνέβη στην Αίγινα στη διάρκεια των εκλογών και μετά, δεν ήταν παρά μια έκφραση της παρακμής, παρακμής που συμπληρώθηκε από τη θριαμβολογία κι όχι σκεπτικισμό των υπευθύνων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για τις σοβαρές «επιτυχίες» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ανθρώπων που δαπάνησαν έναν οικογενειακό προϋπολογισμό για να σπουδάζουν στην ανεργία της παρασιτικής, μεταπρατικής-αποικίας Ελλάδας ή στη «οικειοθελή» μετανάστευση. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να αγωνίζονται για το καλύτερο, να σπουδάζουν, να μορφώνονται ή να μην παίρνουν πτυχίο. Ούτε βεβαίως ότι τα πτυχία και η ακαδημαϊκή μόρφωση πρέπει να απαξιώνονται μπροστά στο ψευδοπροφίλ του «λαϊκού» ανθρώπου που νομίζει ότι οι εξυπνακίστικες ατάκες του συγχωριανού παραγοντίσκου είναι απαύγασμα της ανθρώπινης σοφίας. Το ζήτημα είναι αλλού. Βρίσκεται στο πώς.
Ανεξάρτητα όμως από όλες αυτές τις προεκτάσεις που ας μείνουν αναπάντητες ως ηγεμονικό ζήτημα κοινωνικών διεργασιών της βάσης της κοινωνίας, γύρω από το πώς επιθυμεί να μετασχηματίζεται και σε ποιους προσανατολισμούς, το πολιτικό ζήτημα παραμένει από την κλασική αρχαιότητα σχεδόν αναλλοίωτο, διότι «κάθε φορά που το θέμα της συνεδρίασης έχει σχέση με τα γενικά συμφέροντα της πολιτείας, παίρνει το λόγο και δίνει τη συμβουλή του χωρίς καμιά διάκριση ο ξυλουργός, ο χαλκιάς κι ο τσαγκάρης, ο εισαγωγέας κι ο καραβοκύρης, ο πλούσιος και ο φτωχός (κι ο ντιλίβερι θα λέγαμε σήμερα), ο αριστοκράτης κι ο άνθρωπος του λαού· τώρα όμως κανείς δεν τους αποπαίρνει». Κι όχι μόνο είναι αναλλοίωτο αλλά και ζητούμενο. Η δημοκρατία, η ενεργός συμμετοχή, δηλαδή.
*Στη γαλλική επανάσταση εκφράστηκαν οι αβράκωτοι φτωχοί, στην παρισινή κομούνα όλο το πάμφτωχο πλήθος του Παρισιού (υπηρέτριες, πλύστρες, άνεργοι, εργάτες, φαντάροι), στην ρωσική επανάσταση οι εργάτες και οι μουζίκοι, στην ισπανική επανάσταση οι «αμόρφωτοι» εργάτες και οι «αμόρφωτοι» αγρότες, στην ελληνική επανάσταση του 1821 εκφράστηκαν οι κατσαπλιάδες, οι κτηνοτρόφοι, οι κλέφτες κι ο κολίγας «Βασίλης» που δεν ήθελε να είναι «σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι των γερόντων», στην επανάσταση του 1941-49 εκφράστηκαν όλα αυτά τα αγροτικά-κτηνοτροφικά και εργατικά στρώματα που έμαθαν «μαρξισμό» σε μια μέρα. Όλες οι επαναστάσεις όμως έθεσαν το ζήτημα της παιδείας.

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

αναδημοσίευση από το Άβαντγκαρντ

f

Κ. Μαραγκός για το Avantgarde

Διαβάζοντας κανείς ορισμένα δημοσιεύματα, υποτίθεται από αριστερή ή αναρχική σκοπιά, με αφορμή τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, αναρωτιέται όχι μόνο για το αν πραγματικά αξίζει να στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού αγώνα, αλλά ακόμα και για το ποιοι είναι τελικά τα θύματα και οι θύτες αυτής της διαμάχης. Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, γιατί από μια απλή σύγχυση προσανατολισμού μέχρι να μπερδεύει κανείς τα στρατόπεδα των καταπιεστών με των καταπιεσμένων φαίνεται ότι η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

Με μια πρώτη ματιά ακόμα κι αν δεν έχει εντρυφήσει κανείς στην ιστορία του παλαιστινιακού ζητήματος και δεν έχει επίσης ακούσει τίποτα για σιωνισμό, είναι ολοφάνερο ότι μια πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή με την πλήρη υποστήριξη της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας (παρά τα κλαψουρίσματα γα τα μάτια της κοινής γνώμης) από την αρχή του Ιούλη διαπράττει κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα πολέμου, βομβαρδίζοντας και ισοπεδώνοντας ολόκληρες κατοικημένες περιοχές, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 1700 νεκροί μέχρι τις 4/8, 7000 τραυματίες, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που δεν μπορούν καν να εγκαταλείψουν την μικρή Λωρίδα της Γάζας και φυσικά ολόκληρη την υποδομή της περιοχής εντελώς κατεστραμμένη. Ακόμα και να σταμάταγε η χερσαία εισβολή του ισραηλινού στρατού σήμερα μαζί και οι αεροπορικές επιδρομές, οι νεκροί θα συνέχιζαν να αυξάνονται για πολλές βδομάδες ακόμα εξαιτίας της έλλειψης τροφής, νερού, συνθηκών υγιεινής, νοσοκομειακής και φαρμακευτικής περίθαλψης. Δεν είναι λίγες οι φωνές ακόμα και από ισραηλίτες διανοούμενους που μιλάνε ανοιχτά για γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και μια διαδικασία μαζικής εθνοκάθαρσης (barikat.gr)[1]. Οι αρχές του Ισραήλ δεν είναι άλλωστε καθόλου φειδωλές σε αυτό το στόχο. Λίγο πριν ξεκινήσει η χερσαία επίθεση καλούσαν ανοιχτά τον πληθυσμό να εγκαταλείψει την περιοχή. Η στρατηγική άλλωστε του σιωνισμού σε όλες του τις διακηρύξεις δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την επιβολή ενός καθαρού εβραϊκού κράτους μέσα από το διωγμό και την εξολόθρευση των αράβων από την ιστορική για αυτούς Σιών.

Και ενώ όλα αυτά θα ήταν αρκετά για να σταθεί κανείς χωρίς όρους στο πλευρό των σύγχρονων ξεβράκωτων της Λωρίδας της Γάζας, το πράγμα περιπλέκεται και μάλιστα από «ταξική» σκοπιά. Δεν θα σταθούμε εδώ στο ποιος το λέει ούτε μας ενδιαφέρει να τσουβαλιάσουμε σε πολιτικές ή ιδεολογικές ταυτότητες τους φορείς αυτών των απόψεων. Μας ενδιαφέρει μόνο η θέση τους. Τα γενικότερα συμπεράσματα ας τα βγάλει ο καθένας μόνος του. Σε ένα δημοσίευμα λοιπόν διαβάζουμε υπό τον τίτλο «Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ»[2] μια αφήγηση των γεγονότων που πραγματικά μας κάνει να αμφιβάλουμε για το αν πράγματι συμβαίνει κάποιο μακελειό στην περιοχή. Πολύ περισσότερο αν κάποιος δεν ήξερε περί τίνος πρόκειται δεν θα καταλάβαινε όχι μόνο ποιος είναι ο υπεύθυνος αυτού του μακελειού αλλά ούτε καν ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα. Τα ίδια τα γεγονότα φαίνεται να ξεσπούν για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης των αντίπαλων «αστικών δυνάμεων» της περιοχής:  Η Χαμάς υποτίθεται έχει ανάγκη μια σύγκρουση γιατί δεν μπορεί να πληρώσει τους μισθούς της Γάζα και γιατί αυτονομούνται από τις γραμμές της ομάδες μαχητών, η παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Αμπάς σέρνεται πίσω από τη Χαμάς γιατί και εκείνη χάνει τα ερείσματα στον αποκαμωμένο από την κρίση παλαιστινιακό λαό, ενώ το «Ισραήλ δεν μπορεί να περιμένει. Ο Νετανιάχου -βλέποντας ότι η εσωτερική του πολιτική δεν έχει την κοινωνική συναίνεση με αποτέλεσμα να δέχεται επιθέσεις ακόμη και μέσα στο ίδιο του το κόμμα- δέχθηκε αμέσως την πρόκληση προσπαθώντας να επωφεληθεί από την αδυναμία της Χαμάς προκειμένου να ενισχύσει την κυβέρνησή του». Εδώ έχουμε και είδηση: Το Ισραήλ δέχθηκε την πρόκληση της Χαμάς. Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να αποκαταστήσουμε τα γεγονότα.  Όποιος έχει ακόμα τα μάτια και τα αυτιά στην θέση του μπορεί να τα γνωρίζει. Σημασία έχει εδώ η γενικότερη οπτική που κατανοεί κανείς τα γεγονότα. Και εδώ η ερμηνεία είναι ξεκάθαρη, πρόκειται για δύο εθνικισμούς που σφάζονται αναμεταξύ τους και εμείς -οι επαναστάτες διεθνιστές ως γνήσιοι που είμαστε- οφείλουμε να τους καταδικάσουμε συλλήβδην. Το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν τολμάει να περιγράψει έστω τα κατορθώματα των «δύο εθνικισμών» δεν είναι τυχαίο. Η παραμικρή αναφορά στις φρικαλεότητες του Ισραήλ θα καθιστούσε την ανάλυση αξιοθρήνητη. Προφανώς προηγείται η επιβεβαίωση της θεωρίας.

Ποιος είναι το θύμα;

Στην «ανάλυση» αυτή, το θύμα  των δύο εθνικισμών είναι «οι προλεταριακές μάζες, τόσο των παλαιστινιακών όσο και των ισραηλινών, που συνεχίζουν να είναι υποδουλωμένες στις αντίστοιχες αστικές τους τάξεις και η ατζέντα των τελευταίων για την διατήρηση της κυριαρχίας τους με την εφαρμογή μιας φιλοπόλεμης πολιτικής -είτε επίθεσης είτε άμυνας αναλόγως την σκοπιά από την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα- η οποία, ωστόσο, βρίσκεται πάντα εντός του οικονομικού πλαισίου της αστικής τάξης, είτε αυτή είναι κοσμική, είτε φονταμενταλιστική, είτε σιωνιστική»[3].

Μια τέτοια θέση στο μυαλό του συγγραφέα θα διεκδικεί σίγουρα το μετάλλιο του πιο ανυποχώρητου προλεταριακού διεθνισμού κόντρα σε κάθε ταξική συνεργασία με τα αφεντικά. Αφού είμαστε ενάντια στα έθνη κράτη που είναι και καπιταλιστικά και στη συνεργασία με την αστική τάξη, τι δουλειά έχουμε με τα όσα συμβαίνουν στη λωρίδα της Γάζας; Γιατί να υποστηρίζουμε τον αγώνα των παλαιστινίων, μήπως για να συνεχίζουν να σφάζονται σε μια ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση με το Ισραήλ και με το προλεταριάτο του. Μήπως έχουμε πέσει θύμα της «αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς» που δεκαετίες τώρα μας βάζει να τρέχουμε πίσω από ξένες σημαίες (Βιετκόνγκ, Σαντινίστας, Κούβα, PLO); Αν είναι έτσι πείτε το καθαρά. Η σφαγή της Γάζας δεν μας αφορά. Είμαστε ενάντια στην αλληλοσφαγή προλεταρίων από τις δύο μεριές, όπως θα ήμασταν και στην περίπτωση ενός πολέμου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Επαναστατικός ντεφετισμός και από τις δύο πλευρές. Παλεύουμε να μετατρέψουμε τον ενδοκαπιταλιστικό πόλεμο σε εμφύλιο ταξικό πόλεμο. Ας πούμε λοιπόν στους παλαιστίνιους: Κατεβάστε τα όπλα, σηκώστε λευκή σημαία, συμφιλιωθείτε με τους προλετάριους της ισραηλινής πλευράς, στρέψτε τα όπλα ενάντια στο εσωτερικό εχθρό που είναι η Χαμάς και η παλαιστινιακή αστική τάξη. Ε’ συντρόφια διεθνιστές, αυτή δεν είναι η σωστή θέση; Ή μήπως δεν την καταλάβαμε ακόμα;

Ήττα του Ισραήλ ή «Να σταματήσει ο πόλεμος»

Η θέση αυτή έχει μια αξία να διερευνηθεί γιατί με αυτή φλερτάρει ένα σημαντικό μέρος αναρχικών, αυτόνομων και συμβουλιακών κομμουνιστών και πολύ περισσότερο όταν αυτό γίνεται κάτω από τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού.  Υπό αυτή την πίεση ή έστω χρησιμοποιώντας μια τέτοια επιχειρηματολογία πολλοί βολεύονται να στέκονται με τους παλαιστίνιους όχι γιατί έχουν κάποιο ιστορικό δίκιο με το μέρος τους, αλλά γιατί απλά είναι τα προφανή θύματα αυτού του μακελειού. «Ναι έχουν δίκιο όσοι τάσσονται ενάντια στους δύο εθνικισμούς, αλλά δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι η μια πλευρά έχει 1600 νεκρούς και η άλλη 40». Η θέση εδώ καθορίζεται με επιπλέον κριτήριο το ποιος δέχεται την επίθεση ή έστω το ποιος είναι πιο αδύναμος στρατιωτικά και ως εκ τούτου έχει τις μεγαλύτερες απώλειες.  Το σύνθημα εδώ, παρά τη συμπάθεια για τα παιδιά που χάνονται στα ερείπια, δεν είναι νίκη στους παλαιστίνιους, αλλά να σταματήσει η εισβολή και ο πόλεμος. Αν ας πούμε οι παλαιστίνιοι αντεπιτεθούν και εισβάλουν στο Ισραήλ μήπως τότε θα πρέπει να στρέψουμε τη συμπάθειά μας στον μαρτυρικό-τώρα πια- ισραηλινό λαό;  Τέτοιου είδους συλλογισμοί, οδηγούν πολλούς σε μια ακόμα πιο ασφαλή στάση. Δεν είμαστε, λένε, με τη Χαμάς αλλά με τον παλαιστινιακό λαό. Μάλιστα. Τώρα το γλυκό έδεσε για τα καλά. Κανείς δεν θα μπορεί να μας κατηγορήσει για ενδοτισμό στην αστική ισλαμιστική Χαμάς που καταπιέζει το προλεταριάτο της, ούτε φυσικά οι «αριστερούληδες αντιιμπεριαλιστές» θα μας λένε ότι δεν υποστηρίζουμε τον παλαιστινιακό λαό. Για το τελευταίο, μάλιστα δεν χρειάζεται κανένας ιδιαίτερος κόπος, γιατί η αριστερά στο μεγαλύτερο μέρος της, έχει ήδη φροντίσει να διαχωρίζει το λαό από τις οργανώσεις του και πολύ περισσότερο από οργανώσεις σαν τη Χαμάς που βρίσκονται στις λίστες της διεθνούς αντιτρομοκρατίας, ρίχνοντας όλο το ενδιαφέρον της στους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Τώρα σε τι ακριβώς διαχωρίζεται αυτή η αριστερά με τη Χαμάς είναι ένα θέμα, αλλά εμάς μας φαίνεται ότι είναι οι ίδιοι λόγοι που διαχωρίζεται με οποιονδήποτε βρίσκεται στις λίστες ένοπλων οργανώσεων του Στεϊτ Ντιπάρτμεντ.

Μετά όπως από όλη αυτή την επίδειξη σκληρού διεθνισμού προκύπτει η εξής αντίφαση. Μια τόσο σκληρή «διεθνιστική» θέση ουδετερότητας που «απορρίπτει τον παλαιστινιακό όπως απορρίπτει τον ισραηλινό εθνικισμό» που οι ίδιοι οι φορείς τους την χαρακτηρίζουν «δύσκολη» (Γάζα: Λύση χωρίς Κράτη, 2/8 Eagainst.com)[4] στην πραγματικότητα δεν προκαλεί ουδεμία ανησυχία στους κυρίαρχους του πλανήτη που συντάσσονται αναφανδόν υπέρ του ενός εθνικισμού. Ας φανταστούμε κάποιον να αγορεύει υπέρ «των απλών ανθρώπων της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στον πόλεμο του κράτους – όχι λόγω της ιθαγένειάς, της εθνικότητας ή της θρησκείας τους, αλλά απλά επειδή είναι ανθρώπινα όντα που ζουν, αισθάνονται, σκέφτονται υποφέρουν, αγωνίζονται.. Και η στήριξη αυτή πρέπει να σημαίνει απόλυτη εχθρότητα προς όλους εκείνους που τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται – το κράτος του Ισραήλ, τις δυτικές κυβερνήσεις και τις εταιρείες που το προμηθεύουν με όπλα, αλλά και άλλες καπιταλιστικές ομάδες που προσπαθούν να χρησιμοποιούν τους απλούς Παλαιστίνιους εργαζόμενους ως πιόνια στις διαμάχες για την εξουσία».(Γάζα: Λύση χωρίς Κράτη). Μια τέτοια μαρτυρία όχι μόνο δεν απαιτεί καμία «δυσκολία» για να σταθεί αλλά θα γινόταν ευπρόσδεκτη σε οποιοδήποτε φόρουμ του ΟΗΕ για τη διεθνή ύφεση και ειρήνη, από αυτά που οργανώνουν τα πασιφιστικά παραρτήματα των οπλισμένων μέχρι τα δόντια ιμπεριαλιστών,  για να πασάρονται και ως πολιτισμένοι, ειρηνιστές που αναγκάζονται να βομβαρδίζουν γιατί κατά βάθος θέλουν την ειρήνη. Τι μας λέει αυτή η αφήγηση. Στηρίζουμε τους ανθρώπους της Γάζας και του Ισραήλ ενάντια στους καταπιεστές τους. Εντάξει τότε ας τους καταδικάσουμε εξίσου. Προφανώς και το Ισραήλ δεν κάνει εγκλήματα πολέμου, δεν αφανίζει έναν ολόκληρο λαό. Μα και αν το κάνει, τι αξίζει όλο αυτό μπροστά στην εκμετάλλευση που υφίστανται οι άνθρωποι της Γάζας από «καπιταλιστικές ομάδες» τύπου Χαμάς. Πραγματικά καλύτερη συνηγορία για εγκληματίες πολέμου δεν θα υπήρχε. Επιπλέον η ανέξοδη «διεθνιστική» προπαγάνδα, αυτού του είδους εξυπηρετεί μονάχα την ιμπεριαλιστική ειρήνη και εν προκειμένω μια Γάζα γκέτο, με στοιβαγμένους και σε διαρκή αποκλεισμό 1,8 εκ. «απλούς παλαιστίνιους» χωρίς πρόσβαση σε τρόφιμα, νερό και φάρμακα. Την ώρα που οι «απλοί ισραηλινοί» δεν υφίστανται κανέναν τέτοιο αποκλεισμό ούτε βεβαίως ζουν σε ένα γκέτο. Είναι προφανές ότι ο κόσμος που μας περιγράφουν οι σύντροφοι διεθνιστές και ελευθεριακοί απέχει έτη φωτός από τη βάρβαρη πραγματικότητα που ζουν οι «άνθρωποι της Γάζας» από τους δεσμοφύλακες «ανθρώπους του Ισραήλ».  Ας κάνουμε και καμία πορεία στα γραφεία της παλαιστινιακής αρχής στην Αθήνα. Δεν αξίζουν οι «άνθρωποι του Ισραήλ» λίγη από την αλληλεγγύη μας;

Κάτι λείπει από την αφήγηση

Για να σταθεί μια θέση πρέπει να πατάει σε μια κάποια σταθερή βάση.  Σε μια κάπως λογική περιγραφή της πραγματικότητας. Ο εθνικισμός του ενός για να σταθεί δίπλα σε έναν άλλο εθνικισμό χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου κράτους. Η Παλαιστίνη όμως δεν είναι ανεξάρτητο κράτος. Αντιθέτως είναι εδώ και 66 χρόνια κατειλημμένο έδαφος. Αυτό μένει έξω από το σκεπτικό όσων θέλουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις. Μα εμάς δεν μας ενδιαφέρουν τα κράτη, θα πει κάποιος «διεθνιστής», εμείς θέλουμε να τα διαλύσουμε θα συμπληρώσει ένας αναρχικός. Βεβαίως θέλουμε να τα διαλύσουμε, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει χωρίς να καταστραφεί ο καπιταλισμός. Το να είναι κανείς ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία δεν σημαίνει ότι θα αδιαφορήσει μπροστά στην κατάσχεση της κατοικίας μιας οικογένειας στο Αιγάλεω ή του χωραφιού ενός αγρότη επειδή δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο. Οι παλαιστίνιοι ζούνε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές που ζούνε οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα. Βεβαίως υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις μέσα στην παλαιστινιακή κοινωνία, όπως υπάρχουν και ανάμεσα στις κοινότητες μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σαν κοινότητα. Πχ το δικαίωμα να έχουν πολιτικά δικαιώματα, χαρτιά, να μιλάνε τη γλώσσα τους χωρίς να κινδυνεύουν να μαχαιρωθούν, να εκκλησιάζονται αν το επιθυμούν, να μην είναι κατώτεροι πολίτες από τους ντόπιους. Μιλάμε για τα αστικά δικαιώματα, που παλεύουμε να έχει οποιοσδήποτε μετανάστης που ζει οπουδήποτε. Με τη λογική ότι τα δικαιώματα αυτά δεν αλλάζουν την φύση του καπιταλισμού και ότι χρησιμοποιούνται σαν το καρότο για τη διαιώνισή του, θα έπρεπε να τα αρνηθούμε; Μήπως το ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, θα έπρεπε να τους μεμφτούμε που θέλουν να έχουν και το τζαμί τους, αντί να απαλλαγούν επί τη ευκαιρία από τις θρησκοληψίες τους; Αυτό θα ήταν επίσης μια σκληρή ταξική θέση, για να παριστάνουμε τους original κομμουνιστές, σtην πραγματικότητα όμως θα σήμαινε να αφήσουμε ένα τμήμα της κοινωνίας έρμαιο σε κάθε είδους εκμετάλλευση σε βαθμό ασύγκριτα μεγαλύτερο από την εκμετάλλευση που υφίσταται ένας ντόπιος εργάτης με πολιτικά δικαιώματα. Επιπλέον στη βάση αυτού του διαχωρισμού οι ντόπιοι εργάτες (κάτι σαν τους λευκούς στις ΗΠΑ) θα κέρδιζαν καλύτερες αμοιβές και ρόλους στον καπιταλιστικό καταμερισμό και έτσι πολιτικά θα είχαν κάθε λόγο να υποστηρίξουν μια πολιτική διακρίσεων και επομένως να ταυτιστούν με τη ρατσιστική πολιτική των αφεντικών εφόσον ωφελούνται από αυτήν. Αυτή άλλωστε είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζει την κοινωνική του επιρροή ο ρατσισμός και φυσικά ο φασισμός. Στην ίδια όμως φυλετική πολιτική έχει χτίσει την κοινωνική του βάση ο σιωνισμός στο Ισραήλ. Και ενώ στα λόγια μπορεί κανείς να αμπελοφιλοσοφεί για την ταξική ενότητα, στην πραγματικότητα αδιαφορεί για εκείνα τα στρώματα που υφίστανται την πιο ελεεινή ταξική εκμετάλλευση, εξαιτίας μια επιπλέον καταπίεσης πάνω στην ταξική που μπορεί να είναι φυλετική, θρησκευτική, εθνική κοκ.

Οι παλαιστίνιοι υφίστανται ακριβώς αυτή τη διπλή καταπίεση και αυτός που αναδεικνύει μόνο τις εσωτερικές ταξικές αντιθέσεις κρύβει μια ακόμα μεγαλύτερη που είναι η εθνική καταπίεση.  Μπορεί εδώ να ισχυριστεί κανείς ότι δεν μας απασχολεί η εθνική καταπίεση, γιατί αυτό είναι το προνομιακό πεδίο της αστικής τάξης και το πολιτικό της παράγωγο είναι η απώλεια κάθε ταξικής ανεξαρτησίας του προλεταριάτου του έθνους που υφίσταται αυτή την πράγματι διπλή καταπίεση. Μέγα λάθος. Καταρχήν η εθνική καταπίεση, όπως και η φυλετική, η θρησκευτική, οι διακρίσεις φύλου ή λόγω σεξουαλικής συμπεριφοράς κοκ είναι οργανικό κομμάτι της ταξικής καταπίεσης και επαναλαμβάνουμε εργαλείο της άρχουσας τάξης προκειμένου να διασπά τις υποτελείς τάξεις και να χτίζει συμμαχίες με τμήματά τους. Επομένως είναι μέρος της αστικής κυριαρχίας που πρέπει να τσακιστεί. Για μας ο αγώνας σε αυτά τα μέτωπα είναι κατ’ επέκταση ταξικός αγώνας και όχι παράπλευρος κάποιου δήθεν γνήσιου προλεταριακού αγώνα. Εκτός και αν οι καπιταλιστές πληρώνοντας χαμηλότερους μισθούς στις γυναίκες ή στους μετανάστες δεν το κάνουν και για να αυξήσουν το ποσοστό της απόλυτης υπεραξίας, αυξάνοντας κάθετα την εκμετάλλευση του προλεταριάτου και μάλιστα με την ανοχή ενός μέρους του που λόγω χρώματος, φύλου ή εθνικότητας (όταν ανήκει στην κυρίαρχη) δεν θίγεται.  Αν λοιπόν πραγματικά μας ενδιαφέρει το μέλλον του προλεταριακού κινήματος στην Παλαιστίνη ας ξεκινήσουμε από τον αγώνα οι άνθρωποι αυτοί να αποκτήσουν αστικά δικαιώματα, το δικαίωμα να μην τρώνε βόμβες στο κεφάλι εκεί που κοιμούνται. Αυτό λοιπόν κύριοι «διεθνιστές» μπορεί να επιτευχθεί μόνο υποστηρίζοντας το δικαίωμα να έχουν τη δική τους πατρίδα. Αλλά και αν την είχαν με τους όρους που την έχει η Συρία ακόμα και τότε θα τους υποστηρίζαμε στο βαθμό που το κάθε Ισραήλ ή το κάθε ΝΑΤΟ θα επιχειρούσε να τους βομβαρδίσει προκειμένου να εμπεδώσει σε όλες τις κατευθύνσεις ποιος είναι το μεγάλο αφεντικό στον πλανήτη. Αλλά είπαμε οι αδιαμεσολάβητοι διεθνιστές δεν ασχολούνται με γεωπολιτικές ιδεοληψίες. Κι όμως η εθνική καταπίεση και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι γεωπολιτική ιδεοληψία, είναι στη ραχοκοκαλιά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης η οποία δεν τελειώνει στην αντίθεση αφεντικού εργάτη, όπως θα βόλευε κάθε εργατιστή που δεν μπορεί να δει τίποτα πέρα από τη μύτη του.

Ενάντια σε κάθε καταπίεση και αδικία. Αυτό είναι ταξικός αγώνας

Ο αντικαπιταλιστικός αγώνας είναι αγώνας ενάντια σε κάθε καταπίεση  και από αυτό δεν μπορεί να εξαιρείται η εθνική καταπίεση.  Ο κομμουνισμός πριν να είναι εχθρός του έθνους κράτους και της ταξικής εκμετάλλευσης (αλήθεια αυτή περιορίζεται μόνο στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης;) είναι εχθρός κάθε καταπίεσης, κάθε αδικίας και κάθε εκμετάλλευσης. Βεβαίως υπάρχουν αστοί παλαιστίνιοι, όμως για τα φοβερά δεινά των ανθρώπων που ζουν στη Γάζα δεν ευθύνεται κάποια παλαιστινιακή αστική δύναμη, αλλά το κράτος του Ισραήλ. Όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι άξιος της μοίρας του, αν δεν είναι απολογητής του σιωνισμού. Το σημείο αιχμής του αντικαπιταλιστικού αγώνα στην Παλαιστίνη είναι το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην ύπαρξη. Τελεία και παύλα.

Ο λαός αυτός υφίστανται τα πάνδεινα όχι ως προλετάριοι, αλλά ως παλαιστίνιοι, με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει αυτό σε κάποιον πακιστανό που ζει στην Ελλάδα και εξαιτίας αυτής της ιδιότητας (πακιστανός και μετανάστης) βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το να του κάνει κανείς κήρυγμα περί ταξικού αγώνα δεν έχει κανένα νόημα. Ούτε θα καταλάβει κάτι.  Ο ταξικός αγώνας για αυτόν ξεκινάει από το να αποκτήσει αστικά δικαιώματα, χαρτιά, το δικαίωμα να μην είναι κυνηγημένος. Πολλοί στην αριστερά νομίζουν ότι αυτό είναι πάρεργο του γνήσιου ταξικού αγώνα. Γι’ αυτό, είτε αντιμετώπισαν τους μετανάστες ως συμπαραστάτες, είτε με καλέσματα να μπουν στα συνδικάτα λες και αυτό θα τους έκανε ισότιμους με τους έλληνες εργάτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι μετανάστες ήταν το αντικείμενο των ιδεοληψιών της αριστεράς των κινημάτων, του οικονομισμού και του εργατισμού. Σε μερικές ακόμα χειρότερα ένα πρόβλημα από το οποίο έπρεπε να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία που «δεν μπορούσε να σηκώσει τέτοιο βάρος», δίνοντας χαρτιά για να πάνε στην Ιταλία. Ωστόσο το ζητούμενο δεν ήταν αυτό, αλλά ο αγώνας ενάντια στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας, ενάντια στην οικοδόμηση ενός κράτους απαρτχάιντ, ενάντια στο στρατηγικό σχέδιο ανασύνθεσης του αστικού μπλοκ εξουσίας με τα τμήματα εκείνα που για τους δικούς τους λόγους θα τάσσονταν με το ρατσισμό και κατ’ επέκταση με το φασισμό. Κι όμως αντιμετωπίστηκε το θέμα σαν να μην μας αφορούσε, σαν να επρόκειτο για κάποιους άλλους που είτε οφείλουν απλά να μπουν στα συνδικάτα (ποια συνδικάτα; Αυτά που δεν μπορούν να υπερασπιστούν ούτε τους ντόπιους που τουλάχιστον μπορούν να πάνε σε ένα δικαστήριο χωρίς να φοβούνται την απέλαση;), είτε να τους δείξουμε την ανθρωπιά μας και την αλληλεγγύη μας ως θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Κάπως έτσι αντιμετωπίζουν ορισμένοι το παλαιστινιακό. Σαν κάτι που είναι πρόβλημα τρίτων, και τι κοινό έχουμε εμείς με αυτούς; Μα μόνο το ότι κι αυτοί είναι άνθρωποι και πρέπει να ζήσουν. Κι όμως ο αγώνας αυτός είναι δικός μας αγώνας, δεν είναι ένας αγώνας αλληλεγγύης σε κάποιους τρίτους, είναι ένας αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση όπως αυτή πραγματώνεται από ένα μαντρόσκυλο της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας, στην πιο αδυσώπητη μορφή της. Αν αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη δεν είναι ένα καπιταλιστικό έγκλημα τότε τι είναι;

Κατακερματισμός της σκέψης. Κατακερματισμός του αγώνα

Δυστυχώς το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς -αλλά και του α/α/α χώρου- έχει μάθει να σκέπτεται κατακερματισμένα. Όλα δήθεν περιστρέφονται γύρω από μια βασική αντίθεση. Κεφάλαιο-εργασία την ονομάζουν οι περισσότεροι. Αλήθεια τι ακριβώς περιλαμβάνει αυτή η αντίθεση; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς; Τι περιστρέφεται γύρω από αυτή την αντίθεση που υποτίθεται έπεται στις διάφορες ιεραρχήσεις; Κάπως έτσι ιεραρχήθηκε πάνω απ’ όλα το εργατικό κίνημα και μετά όλα τα υπόλοιπα τα οποία αντιμετωπίζονται ως δήθεν σύμμαχοι του πρώτου. Κάποιοι μίλησαν για ισοτιμία των «σύμμαχων» κινημάτων και έτρεξαν να τα καβατζάρουν ως οι πλέον ειδικοί (οικολογικό, γυναικείο, αντιπολεμικό, σεξουαλικού προσανατολισμού, αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό, πολιτικών δικαιωμάτων, αντιπαγκοσμιοποιητικό κοκ). Μια ατελείωτη και συνεχώς διευρυνόμενη λίστα «κινημάτων» ξεφύτρωσε μετά το 1968 για να άρει το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας από τους κύριους εκπροσώπους μέχρι τότε – τη σοσιαλδημοκρατία και τα παραδοσιακά ΚΚ.  Την ίδια ώρα οι αυτόνομοι στην Ιταλία επέμειναν πάνω στην κεντρική αντίθεση διευρύνοντας το κλασσικό σε συλλογικό εργάτη, μετά σε μητροπολιτάνο, ενώ αργότερα ανακαλύφθηκε ο πρεκάριος  προκειμένου να σωθεί η τιμή κάποιου γνήσιου επαναστατικού κοινωνικού υποκειμένου. Οι διάφορες πολιτικές τάσεις έκτοτε προσπαθούν να εκπροσωπήσουν –ή να ταυτιστούν με- κάποιο κοινωνικό υποκείμενο προκειμένου να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης στο βαθμό που είχαν στερέψει από ιδέες.

Αυτά όμως αφορούσαν κυρίως τις μητροπόλεις που είχαν λύσει έστω και προσωρινά τα προβλήματα της αναπαραγωγής τους και κρατούσαν μακριά το πόλεμο από τα σπίτια τους. Στον υπόλοιπο πλανήτη τα πολεμικά μέτωπα παρέμειναν ανοιχτά, και μαζί τους η εθνική καταπίεση οργανικό κομμάτι της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Και οι παλαιστίνιοι, όπως και οι κούρδοι έξω από κάθε καταμερισμό. Η αριστερά των μητροπόλεων όσο σκεφτόταν στρατηγικά προσπαθούσε να συνδέσει τα κινήματα που αναπτυσσόταν εξαιτίας των ανταγωνισμών στην περιφέρεια με το κομμουνιστικό όραμα. Αυτό γινόταν γιατί πίστευε ότι υπάρχει τέτοιο όραμα. Όταν αυτό της τέλειωσε το έριξε στην «αυτονομία των κινημάτων», άλλοτε γύρω από το κεντρικό (κεφάλαιο εργασία) άλλοτε σε «ισοτιμία» με αυτό. Κάπως έτσι στήθηκε μια ολόκληρη σχολή σκέψης που έπαψε να βλέπει απέναντι της τον καπιταλισμό, αλλά μόνο τις επιπτώσεις του. Α’ αυτό είναι ταξικό θέμα, πέφτουμε με τα μούτρα, είμαστε άλλωστε στο κυρίως θέμα, δεν θα κατηγορηθούμε για ύποπτες ενασχολήσεις. Α΄ αυτό δεν είναι κεντρικό, ας πολιτευτούμε αναλόγως. «Οι φοιτητές είναι σύμμαχο στρώμα της εργατιάς». Τώρα μάλιστα. Και τι βγαίνει από αυτό; Να τους πάμε στους εργάτες. (ναι-ναι είχαν πεθάνει στην αναμονή). Και όταν τους πήγαμε και φάγανε πόρτα γιατί οι εργάτες δεν είχαν όρεξη για κάτι πέρα από αυξήσεις στους μισθούς, το συμπέρασμα βγήκε. Τέλος με τους εργάτες, τώρα οι φοιτητές είναι οι γνήσιοι προλετάριοι, μαζί και οι άνεργοι βεβαίως. Από την μια αυταπάτη στην άλλη. Κάθε αντίθεση του καπιταλισμού ή θα την περιστρέφαμε γύρω από τους εργάτες ή θα την αυτονομούσαμε και εκεί θα βρίσκαμε στο τέλος μια νέα πολιτική -ίσως και κοινωνική- ταυτότητα. Έτσι κάποιοι ανακάλυψαν το οικολογικό ως τη νέα κεντρική αντίθεση, μετά ήρθε η αντιπαγκοσμιοποίηση κοκ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Έτσι αντιμετωπίστηκαν τα αντιαποικιακά κινήματα. Είτε ως πάρεργο που ίσως μας αποπροσανατολίζουν από τον κυρίως στόχο (την προλεταριακή επανάσταση;), είτε ως μια νέα ανακάλυψη που θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Στο ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα η κουβέντα αυτή είχε ξαναγίνει με τους όρους της εποχής βεβαίως, μόνο που σήμερα όλα αυτά έχουν ξεχαστεί τελείως μαζί και με τον στόχο. Σε αυτό συνέβαλαν χαμένες μάχες και σίγουρα υψηλές προσδοκίες γύρω από τις προοπτικές του αντιαποικιακού αγώνα. Όλα αυτά έφεραν μια καχυποψία για πολιτικές που ξεπερνούσαν τα όρια του αγνού ταξικού αγώνα γύρω από το εργοστάσιο.  Η επιστροφή στη μήτρα λειτουργεί σαν βάλσαμο για τις αναποδιές αλλά δεν λύνει το πρόβλημα που παραμένει στη θέση του.

Η πτώση του υπαρκτού (1990) απαξίωσε και το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Καθόλου τυχαία άλλωστε. Για δεκαετίες το αντιαποικιακό μέτωπο εντάχθηκε στους σχεδιασμούς της εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου και στις ανάγκες του ψυχρού πολέμου που ακολούθησε τη συμφωνία της Γιάλτας. Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ ήταν για τις αντιαποικιακές εξεγέρσεις ένα αποκούμπι, πράγμα που καθόρισε πολλές φορές και το πολιτικό υπόστρωμα αυτών των κινημάτων. Όταν τέλειωσε η ΕΣΣΔ όλα αυτά έχασαν το νόημά τους και οι δυνάμεις που τα εξέφραζαν προσπάθησαν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της νέας μονοκρατορίας. Έτσι νέες δυνάμεις κυρίως στην Αραβία και τη μέση ανατολή με ισλαμικό πια περιεχόμενο (Χαμάς, Χεζμπολά, Αδελφοί Μουσουλμάνοι, κοκ) πήραν την σκυτάλη του αντιαποικιακού αγώνα, εκφράζοντας όμως τις ίδιες κοινωνικές δυναμικές. Η αριστερά ταυτισμένη με τα κατ’ όνομα αραβοσοσιαλιστικά -αλλά στην πραγματικότητα- αστικά κόμματα (Νασερισμός, Μπαάθ, PLO) τα οποία πλέον προσπαθούσαν να συνεννοηθούν με τον ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ, έχασε τελείως τον προσανατολισμό της. Οι πόλεμοι της νέας τάξης του ‘90 και της αντιτρομοκρατίας του 2000 αντιμετωπίστηκαν από την διεθνή αριστερά με ένα τρόπο, σαν να της χάλαγαν την ηρεμία. Οι επιθετικές ενέργειες (πχ αεροπειρατείες) των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων της δεκαετίας του 70 αντιμετωπίζονταν πλέον καχύποπτα, λογικό επακόλουθο της πλήρους ιδεολογικής ηγεμονίας της δυτικής αυτοκρατορίας που με το πρόσχημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του αγώνα κατά δικτατόρων στυλ Σαντάμ πήρε το αίμα της πίσω μετά το στραπάτσο του Βιετνάμ. Η αριστερά περιορίστηκε σε μια πασιφιστική ρητορική και σε καμία περίπτωση σε επιθετικές καμπάνιες για την ήττα των ιμπεριαλιστών στα πολεμικά μέτωπα που άνοιγαν με τα «ταραχοποιά κράτη». Τώρα πλέον ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει αυτή η αριστερά, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει σχεδόν ανοιχτά την πρόσφατη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη τρώγοντας αμάσητο όλο το κουτόχορτο για κάποια επανάσταση ενάντια στον Καντάφι, ενώ πέρσι όταν το μουμπαρικό καθεστώς παλινορθωνόταν στην Αίγυπτο η αριστερά των ξυλοπόδαρων και των κινημάτων πανηγύριζε για την «δεύτερη φάση» η της αραβικής άνοιξης. Τώρα που ο Σίσι έχει κλείσει το πέρασμα στη Ράφα σε συνεργασία με το Ισραήλ η συγκεκριμένη αριστερά -για τα πανηγύρια- έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, ενώ στην Ουκρανία αφού έχασκε με την πορτοκαλί αντεπανάσταση πριν 10 χρόνια, τώρα πίστεψε ότι στο Μαϊντάν γίνεται κάποια αραβική άνοιξη αλλά ουκρανικά που αξίζει να υποστηριχθεί. Την είδαμε και αυτή με τους αγκυλωτούς να παρελαύνουν στο Κίεβο και τους ιμπεριαλιστές να πανηγυρίζουν για την κατάκτηση της Ουκρανίας στον «ελεύθερο κόσμο» και ορισμένοι ακόμα να χαμπαριάσουν τι συμβαίνει.

Είναι επόμενο η αριστερά αυτή και οι διάφορες ελευθεριακές και «συμβουλιακές» συνιστώσες της από τα αλλεπάλληλα στραπάτσα να μην μπορεί να διακρίνει πια τον θύτη και το θύμα. Να έχει εξαφανίσει τον ιμπεριαλισμό από την οπτική της, τη ραχοκοκαλιά δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος και να σκεπάζει την τύφλα της με κηρύγματα για τον προλεταριακό διεθνισμό, αρκεί να κάνει τον κινέζο στα θερμά μέτωπα που παίζεται επί της ουσίας η αναπαραγωγή του συστήματος, φτάνοντας στο εμετικό σημείο να εξισώνει τη Χαμάς με το μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ. Και την ίδια στιγμή να μας παραδίδουν και μαθήματα ιδεολογικής και ταξικής καθαρότητας.  Αλλά ας μην ανησυχούν. Φροντίζει ήδη το Ισραήλ για το τέλος της Χαμάς. Τουλάχιστον ο ένας «χασάπης» φεύγει από τη μέση. Κάτι είναι και αυτό. Έτσι δεν είναι αγαπητοί μας σύντροφοι;

Όποιος λαός καταπιέζει άλλο λαό δεν μπορεί να είναι ελεύθερος

Αυτό το ρητό αν και παλιό διατηρεί ατόφιο το επαναστατικό πνεύμα του κομμουνισμού. Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα ρατσιστικό κράτος, μια στρατιωτική μηχανή που στηρίζει την ύπαρξή του στα δισεκατομμύρια ενισχύσεων του διεθνούς ιμπεριαλισμού προκειμένου να τρομοκρατεί και να εποπτεύει τις αραβικές μάζες σε ολόκληρη τη μέση ανατολή.  Ο λαός του Ισραήλ πλην μιας ελάχιστης μειοψηφίας είναι ταυτισμένος με αυτό το στόχο και επομένως μέτοχος σε ότι διαπράττει το σιωνιστικό κράτος. Οι έποικοι προερχόμενοι από διάφορες χώρες εγκαθίστανται στις κατεχόμενες περιοχές των παλαιστινίων εν πλήρη γνώση και για ίδιο όφελος, με τον ίδιο τρόπο που ένας ρατσιστής εκμεταλλεύεται ένα καθεστώς φυλετικών διακρίσεων για την κοινωνική του άνοδο και τον ατομικό του πλουτισμό. Σε ποιους λοιπόν απευθύνονται τα καλέσματα για ταξική ενότητα ισραηλινών και παλαιστινίων; Πρόκειται για καθαρή υποκρισία που κρύβει όλη την ταξική ζωώδη εκμετάλλευση του παλαιστινιακού λαού. Οι δυνάστες αυτού του λαού είναι το Ισραήλ και επομένως αυτός είναι όχι μόνο ένας εθνικός αλλά και ένας ταξικός καταπιεστής. Με τον ίδιο τρόπο που στην Ελλάδα της ναζιστικής κατοχής η άρχουσα τάξη ήταν η Βέρμαχτ, οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής και φυσικά οι έλληνες συνεργάτες τους. Αυτή ήταν η νέα ταξική διάρθρωση και το ότι δεν το κατάλαβαν αυτό ακόμα και μερικοί τροτσκιστές λόγω σεχταρισμού ή γιατί κακοχώνεψαν τα προπολεμικά αντιπολεμικά μανιφέστα αυτό δεν αλλάζει σε κάτι την πραγματικότητα. Ποια ταξική ενότητα διεκδικεί ένας ισραηλίτης προλετάριος με τον παλαιστίνιο προλετάριο αν δεν ταχθεί ξεκάθαρα ενάντια στην εθνική καταπίεση και τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος του εναντίον των παλαιστινίων; Με τον ίδιο τρόπο που κάθε επίκληση στην ταξική ενότητα αμερικάνων και βιετναμέζων εργατών είναι μια γελοιότητα των ώρα που ο αμερικανικός στρατός καίει με βόμβες ναπάλμ τα χωριά προσπαθώντας να εξοντώσει τους Βιετκόνγκ. Για ποια ταξική ενότητα μιλάμε όταν σε μια ιμπεριαλιστική χώρα οι μισθοί σε ετήσια βάση μπορεί να φτάνουν τις 30000 δολάρια ίσως και παραπάνω, ενώ στον τρίτο κόσμο μιλάμε για 300 ή για 1000 δολάρια όλο το χρόνο. Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός κύριοι που μας κάνετε και μαθήματα ακραιφνούς ταξικής καθαρότητας. Ενώ όλοι αυτοί μέμφονται κάποια «αντιιμπεριαλιστική αριστερά» έχοντας στο μυαλό τους την ελληνική πατριωτική αριστερά που βλέπει την Ελλάδα σαν ψωροκώσταινα, αυτοί είναι που συμπεριφέρονται στο τέλος σαν ιμπεριαλιστική αριστερά που ταυτίζεται έστω και από καραμπόλα με τον δικό της ιμπεριαλισμό στον βαθμό που κλείνει τα μάτια στη ληστεία του υπόλοιπου κόσμου. Αλήθεια κύριοι γιατί στις μητροπόλεις τα εργατικά εισοδήματα είναι 10πλάσια από την περιφέρεια; Έχετε κάποια απάντηση επ’ αυτού; Μήπως αυτό οφείλεται στο ακμαίο εργατικό κίνημα της δύσης; Σε κάποια εργατικά συμβούλια που τα επέβαλαν;  Ή μήπως στην καταπίεση του προλεταριάτου της Παλαιστίνης από τη Χαμάς;  Η «αντιιμπεριαλιστική αριστερά» των μητροπόλεων βρίσκει κάτι κοινό με την αστική της τάξη αφού πρώτα την κατατάξει στις εκμεταλλευόμενες από κάποιον άλλο ιμπεριαλισμό, ενώ οι δήθεν άκαμπτοι «διεθνιστές προλετάριοι» των μητροπόλεων επίσης, βρίσκουν μπόλικα επιχειρήματα για να αποφύγουν την υποστήριξη σε όποιον εξεγείρεται ενάντια στην ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση ακόμα κι αν πρόκειται για το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα όπως αυτό της Παλαιστίνης. Η δικαιολογία ότι πρόκειται για δύο εθνικισμούς με θύματα τους προλετάριούς τους. Και ποιος το λέει αυτό, ο ευρωπαίος και ο αμερικάνος συμβουλιακός original κομμουνιστής διεθνιστής; Τι να πούμε, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά σε αυτό το είδος διεθνιστή, ειδικά όταν διαμένει στο ασφαλές από βόμβες, Παρίσι, Άμστερνταμ και Βερολίνο, έτοιμος να τα βάλει με όσους υποστηρίζουν τη Χαμάς σήμερα και τους Βιετκόνγκ κάποτε.

Με τους παλαιστίνιους αλλά όχι με τη Χαμάς;

Το τελευταίο καταφύγιο της υποκρισίας είναι η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό αλλά όχι στη Χαμάς. Κατά αναλογία θα λέγαμε ότι είναι κανείς με τον βιετναμέζικο λαό αλλά όχι με τους Βιετκόνγκ, είναι με την αντίσταση στους ναζί αλλά όχι με τον Ελας ή το ΕΑΜ, είναι με την ισπανική επανάσταση αλλά όχι με τη CNT, είναι με τη Ρώσικη αλλά όχι με τους μπολσεβίκους, είναι με τη γερμανική επανάσταση αλλά όχι με το Σπάρτακο, είναι με την κομμούνα αλλά όχι με τους μπλανκιστές. Ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει αλλά δεν χρειάζεται, το νόημα είναι σαφές. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα χωρίς τις οργανώσεις του. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της χαλιμάς, που μπορεί να εξυπηρετούν τους χασομέρηδες του καθέδρας κομμουνισμού αλλά στον πραγματικό κόσμο δεν αξίζουν ούτε μια τρύπια πεντάρα. Ένα κίνημα χωρίς οργάνωση είναι ένα σκορποχώρι, εύκολη λεία για οποιονδήποτε. Και τι σημαίνει δεν είναι με τη Χαμάς; Σε τι ακριβώς δεν είναι με τη Χαμάς; Στα ιδεολογικά της πιστεύω; Στον ισλαμισμό της; Στο ότι είναι «οργάνωση της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης»; Ότι δεν είναι το κόμμα του προλεταριάτου, του κομμουνισμού και της αναρχίας; Ή στο ότι μάχεται ένοπλα όπως έκανε κάποτε η PLO ενάντια στην ισραηλινή κατοχή της παλαιστινιακής γης;

Το ξεκαθαρίζουμε για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Είμαστε με τη Χαμάς στο βαθμό που συνεχίζει να μάχεται την ισραηλινή κατοχή και ακριβώς γι’ αυτό έχει και την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού της Γάζας. Αυτό μας αρκεί για να υποστηρίζουμε τη Χαμάς ενάντια στο Ισραήλ. Από κει και πέρα η Χαμάς δεν μπορεί να έχει καμία άλλη υποστήριξη από τον κομμουνισμό. Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο για όσους κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν: Ένας προλετάριος που αναγνωρίζει στον εαυτό του αυτή την ιδιότητα, ένας κομμουνιστής, ένας αριστερός, ένας αναρχικός, ένας εχθρός της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, τι ακριβώς κάνει στην Παλαιστίνη την ώρα που ο ισραηλινός στρατός μπουκάρει στη Γάζα; Καλεί τους γείτονές του, τους εργάτες, και το λαό της Γάζας σε επαναστατικό ντεφετισμό; Πετάει το όπλο και τρέχει να παραδοθεί στον ισραηλινό στρατό; Φεύγει με βάρκα από τη Γάζα; Λιποταχτεί; Καλεί τους ισραηλίτες σε συναδέλφωση στα χαρακώματα; Υπερασπίζεται τη Γάζα με το καλάζνικοφ, ή το στρέφει ενάντια στους μαχητές της Χαμάς και του Λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης;  Αξίζει να υπερασπιστεί το γκέτο της Γάζας όπως κάποτε οι εβραίοι υπερασπίστηκαν το γκέτο της Βαρσοβίας ή αυτό σημαίνει ότι παραδίδεται στις ορέξεις της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης και κατ’ αναλογία στους «τοκογλύφους» αστούς εβραίους της Βαρσοβίας; Εδώ χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις.

Εμείς θα πολεμάγαμε ενάντια στην ισραηλινή επέμβαση. Αν μπορούσαμε θα φτιάχναμε μια κόκκινη πολιτοφυλακή, αλλά δεν θα ρίχναμε στους μαχητές της Χαμάς, εκτός κι αν μας έριχναν πρώτοι σε κάποιο ξεκαθάρισμα τύπου ΟΠΛΑ. Όμως ακόμα και τότε, θα συνεχίζαμε να θεωρούμε κύριο εχθρό μας το Ισραήλ καταγγέλλοντας όποιον διασπά το μέτωπο του αγώνα, όπως θα κάναμε και στην Ισπανία του 1936 ενάντια στο Φράνκο ακόμα και αν οι σταλινικοί μας έριχναν πισώπλατα ή μας άφηναν εκτεθειμένους σε μάχες με τους ισπανούς φασίστες. Ξέρουμε ότι οποιαδήποτε κομουνιστική προοπτική περνάει μέσα από τη συντριβή των σιωνιστών ρατσιστών ιμπεριαλιστών στην Παλαιστίνη. Το ξεδίπλωμα των ταξικών ανταγωνισμών που τώρα είναι κρυμμένοι κάτω από το πέπλο της εθνικής καταπίεσης θα βγουν στο φως στο βαθμό που συντρίβεται όχι η Χαμάς αλλά το Ισραήλ. Στο βαθμό που η παλαιστίνιοι αποκτούν τη δική τους πατρίδα στην περιοχή της Παλαιστίνης. Όταν τα 5 εκατομμύρια παλαιστίνιοι πρόσφυγες επιστρέψουν στη γη τους. Από κει περνάει ο δρόμος του ταξικού αγώνα στην Παλαιστίνη και όχι από  τις παντός καιρού εκκλήσεις για ταξική ενότητα με τους δυνάστες ρατσιστές. Ο προλετάριος του Ισραήλ (αν υπάρχει τέτοιος) ή της ιμπεριαλιστικής δύσης θα είναι σε θέση να παλέψει στα σοβαρά ενάντια στον καπιταλισμό μόνο όταν παλέψει ενάντια στον ιμπεριαλισμό της χώρας του. Όταν πάψει να ανακαλύπτει δικαιολογίες για τις φρικαλεότητες που διαπράττει η πολιτισμένη δημοκρατική δύση σε όλο τον πλανήτη. Όταν αντιληφθεί  ότι η βασική πηγή των δημοκρατικών του δικαιωμάτων και ενός ορισμένου επιπέδου ζωής βασίζεται στην υπερεκμετάλλευση του τρίτου κόσμου.  Όταν πάψει να συμπεριφέρεται σαν λευκός εργάτης μέσα και έξω από τη χώρα του.

Προφανώς αυτό δεν θα γίνει από μόνο του, ούτε αρκεί το διεθνιστικό ψαλτήρι. Δυστυχώς ακόμα και οι εργάτες έχουν τους υλικούς τους λόγους για να συνεργάζονται με τα αφεντικά τους ή έστω να τα βρίσκουν που και που. Αυτό δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Όχι, δίνουμε την πιο σκληρή μάχη όχι γενικά ενάντια στον εθνικισμό, αλλά σε αυτόν τον εθνικισμό που έχει τη υλική δύναμη να είναι ιμπεριαλιστικός, σε αυτόν τον εθνικισμό που έχει  πίσω του ισχυρά καπιταλιστικά κεφάλαια έτοιμα να αρπάξουν ότι βρουν μπροστά τους. Ο εθνικισμός που ξεκινάει ενάντια σε μια πραγματική εθνική καταπίεση, από τη ληστεία ενός έθνους από ένα άλλο, δεν είναι ο βασικός εχθρός. Είναι ο εθνικισμός του καταπιεσμένου και όχι του ιμπεριαλιστή. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν εθνικισμός γιατί τέτοιος είναι εκείνος που θέλει να επιβληθεί στα υπόλοιπα έθνη και οι παλαιστίνιοι είτε της Χαμάς είτε της Φατάχ δεν μπορούν να κατηγορηθούν για κάτι τέτοιο. Με τον ίδιο τρόπο που και το ΕΑΜ δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν εθνικιστικό. Ο εθνικιστής διακηρύττει την ανωτερότητά του και αυτό δεν μπορεί παρά να εκφράζει την επιθετικότητα του κεφαλαίου που είναι πίσω του.  Για αυτό και δεν κρατάμε καμία ουδετερότητα σε μια τέτοια πολεμική αναμέτρηση. Αντιμετωπίζουμε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σαν μέρος της κίνησης για την καταστροφή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σαν χτύπημα στην καρδιά της αστικής αντεπανάστασης. Σήμερα αυτό περνάει από την ήττα της αντιτρομοκρατικής υστερίας. Από την ήττα του πολέμου των μητροπόλεων στους φτωχούς όλου του κόσμου.

Η ήττα του ιμπεριαλισμού μπορεί να αφυπνίσει το προλεταριάτο των μητροπόλεων που μέχρι τώρα στέκεται απαθές, αφού του πετάξουν λίγα ψίχουλα από τη λεία της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Όμως δεν αρκεί ένα τέτοιο σοκ, όπως δεν έφτασε και όταν γίνεται το ίδιο αντικείμενο μιας ληστείας πέρα από τα συνηθισμένα όπως συμβαίνει στην εποχή του μνημονίου. Η απάθεια με ένα ισχυρό κοινωνικό σοκ μπορεί να μετατραπεί σε επαναστατική ορμή κατά του εσωτερικού εχθρού, πολλές φορές όμως η αγανάκτηση καταλήγει στην αγκαλιά των πλέον σκοταδιστικών αντιλήψεων, απουσία μιας πραγματικά προλεταριακής κομμουνιστικής προοπτικής. Η ήττα της Ρωσίας στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο έφερε τη ρώσικη επανάσταση, ενώ στη Γερμανία τους φασίστες, ύστερα βεβαίως από την ήττα της επανάστασης. Ο κανιβαλισμός, ο ρατσισμός, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, στο τέλος ο φασισμός, τι άλλο είναι πέρα από μια ύστατη προσπάθεια του ιμπεριαλιστικού έθνους να διεκδικήσει ενωμένο τα κεκτημένα που χάνει από την κρίση, ή από μια απότομη πτώση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Γιατί οι άνεργοι εργάτες στρέφονται στο κυνήγι των ξένων αντί στην επανάσταση;  Πόσο εύκολο είναι να μιλάει κανείς γενικά για την προλεταριακή ενότητα, αλλά να μην καταγγέλλει τον δρώντα ελληνικό ρατσισμό σε όλες τις εκδοχές του. Πόσο εύκολο είναι να κατηγορήσει κανείς τους μετανάστες που μπλέκονται σε εθνικές τους μαφίες αντί να οργανωθούν στα συνδικάτα ή στις συλλογικότητες της αριστεράς ή της αναρχίας; Τους μουσουλμάνους που βγαίνουν στο δρόμο άμα κανείς τους θίξει το κοράνι ενώ αδιαφορούν για τις αντιρατσιστικές πορείες της ελληνικής αριστεράς;

Πολλοί λένε ότι ένα ρωμαλέο αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να σταματήσει τη σφαγή στη Γάζα. Δεν υποτιμάμε την πίεση ενός αντιπολεμικού κινήματος, όμως αυτό δεν φτάνει. Τη Γάζα και κάθε Γάζα πρέπει να τη βλέπουμε όχι σαν αλληλέγγυοι αλλά σαν ένα δικό μας αγώνα. Σαν ένα αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, εναντία στον δικό μας καπιταλισμό. Μόνο τότε θα γίνει συγκεκριμένη η βοήθεια σε αυτό το μέτωπο.  Μια τέτοια στάση από την παγκόσμια αριστερά, τους διεθνιστές κομμουνιστές όλων των ειδών θα άλλαζε τους συσχετισμούς και μέσα στην παλαιστινιακή αντίσταση, με την ηγεμονία της Χαμάς να μην είναι δεδομένη. Οι ξεβράκωτοι της Αραβίας και της μέσης ανατολής θα αποκτούσαν μια εναλλακτική πέρα από τους ισλαμιστές. Να πως θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους διεθνιστές κομμουνιστές της Παλαιστίνης και όχι να τους καλούμε να λιποταχτήσουν την ώρα που η αποκλεισμένη εδώ και χρόνια Γάζα δέχεται σήμερα το τελειωτικό χτύπημα.

Κρίμα που μια τέτοια αυτονόητη στάση γίνεται για ορισμένους ένας άλυτος γρίφος. Κρίμα που άνθρωποι με χρόνια στο κίνημα αδυνατούν να ξεχωρίσουν το σωστό στρατόπεδο. Κρίμα για όσους ξεχνάνε ότι υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι. Κρίμα για αυτούς που έχουν ξεχάσει για πάντα τον ιμπεριαλισμό, καλυπτόμενοι πίσω από έναν χωρίς αρχές εργατισμό, πίσω από έναν οικονομισμό που εξεγείρεται με την εργασιακή ανασφάλεια, αλλά δεν νοιώθει τίποτα πάνω από την ισοπεδωμένη Γάζα, ούτε από εγκλήματα ενάντια στους απόκληρους του πλανήτη.  Και αν δεν τους κάνει η Χαμάς ας προσφέρουν άλλα καλύτερα εργαλεία σε αυτόν τον δίκαιο αγώνα. Μέχρι να τα βρούμε όμως θα υποστηρίζουμε την νίκη της Χαμάς. Γιατί μόνο αυτό υπάρχει αυτή τη στιγμή. Αλλά τι λέμε τώρα. Εδώ μιλάμε για δύο εθνικισμούς που τρώγονται αναμετάξυ τους.

Σημειώσεις

[1] Εθνοκάθαρση, γενοκτονία, λήθη  Ο Ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappe για το Σιωνισμό, το Ισραήλ, τη Γάζα

[2] http://engymo.wordpress.com και https://athens.indymedia.org/post/1529288/

[3] Το ίδιο με 2

[4] Πρωτότυπο http://libcom.org/library/no-state-solution-gaza

Sort link: http://wp.me/pryYN-1IB

αναδημοσίευση από το άθενς ιντιμέντια

Όχι στο όνομα της Παλαιστινιακής υπόθεσης,

 

Η Παλαιστίνη έχει υπάρξει ως ένα προσηλωτικό σημείο αναφοράς στην υπόθεση του αγώνα ενάντια στις αδικίες του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Υπάρχουν ωστόσο και αυτοί που χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση είτε για να λυτρωθούν από τη δική τους ενοχή είτε για να συγκαλύψουν την προσποίηση [μπροστά στη] δική τους [κατάσταση] αδικίας.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Όχι στο όνομα της Παλαιστινιακής υπόθεσης

Αυγ 26

Αναρτήθηκε από tahriricn

Photograph: Oliver Weiken/EPA

Φωτογραφία: Oliver Weiken/EPA

Της Mariam Barghouti

Η Παλαιστίνη έχει υπάρξει ως ένα προσηλωτικό σημείο αναφοράς στην υπόθεση του αγώνα ενάντια στις αδικίες του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας.  Το να στέκεσαι δίπλα στην Παλαιστίνη σημαίνει να στέκεσαι απέναντι στην αδικία, τα απαρτχάιντ, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Η αλληλεγγύη είναι ζωτικής σημασίας για την καταστροφή όλων των ιμπεριαλιστικών καθεστώτων αδικίας. Εξυπηρετεί στην απομόνωσή τους μέσα από τη φωνή των μαζών που απαιτεί το ξεγύμνωμα κάθε νομιμοποίησης της καταπίεσης.

Υπάρχουν ωστόσο και αυτοί που χρησιμοποιούν την Παλαιστινιακή υπόθεση είτε για να λυτρωθούν από τη δική τους ενοχή είτε για να συγκαλύψουν την προσποίηση [μπροστά στη] δική τους [κατάσταση] αδικίας.

Είναι επομένως κρίσιμο για τους Παλαιστίνιους να θέσουν αυτά τα προβλήματα και να αρνηθούν να γίνεται η υπόθεσή μας πλατφόρμα συγκάλυψης της τυραννίας και της καταπίεσης άλλων, με την πρόφαση της συμπαράστασης στην Παλαιστίνη, με  απόπειρες να νομιμοποιηθεί κάποιο άλλο καταπιεστικό σύστημα· κι εμείς ως Παλαιστίνιοι πρέπει να απορρίπτουμε κάθε αλληλεγγύη ή στήριξη που εκπορεύεται από την αδικία.

Ως Παλαιστίνιοι καλούμε εδώ και καιρό την διεθνή κοινότητα, κυρίως τους κοντινούς γείτονες-Άραβες να δράσουν και να δείξουν αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη. Και κάνοντας αυτό έχουμε ξεχάσει να κάνουμε λόγο για τους άρχοντες-τύραννους αυτών των εθνών. Εάν εξυπηρετεί τον Παλαιστινιακό σκοπό είμαστε ευχαριστημένοι και κάνουμε τα στραβά μάτια. Το έχουμε δει να συμβαίνει με τον Bashar Al-Assad της Συρίας, την βασιλική οικογένεια του Κατάρ, τον Καντάφι της Λιβύης, τον Ερντογάν της Τουρκίας, τον Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ και πολλούς άλλους. Πολλοί Παλαιστίνιοι παρέβλεψαν τις άδικες ενέργειες αυτών των κυβερνητών και εστίασαν στην ψευδο-συμπαράσταση στην Παλαιστινιακή υπόθεση.

Η προσήλωση στην Παλαιστίνη έχει δημιουργήσει αυτά τα σχίσματα μεταξύ των ανθρώπων και μια απωθητική αγνόηση του αγώνα των άλλων. Ως Παλαιστίνιοι πρέπει να αρνηθούμε κάθε αδικία που γίνεται σε βάρος οποιωνδήποτε ανθρώπων, ακόμη και αν αυτή εξυπηρετεί την Παλαιστινιακή υπόθεση.

Αυτό αφορά επίσης και τα άτομα. Αυτοί που υποστηρίζουν την Παλαιστίνη εξακολουθούν να παραμένουν σιωπηλοί ενάντια σε άλλες αδικίες ανά την υφήλιο. Η Παλαιστίνη δεν είναι το μοναδικό μέρος που παλεύει ενάντια σε ένα άδικο σύστημα. Πολεμάμε ένα σύστημα που προηγείται της ιστορίας της Παλαιστίνης και δρα με πολλές μορφές και εκτός του Ισραηλινού αποικισμού. Επομένως, είναι ζωτικό για την καταστροφή της αδικίας και για να διασφαλιστεί μια κουλτούρα βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και την μαχητικότητα ενάντια στην αδικία το να αναγνωρίσουμε την κατάχρηση της υπόθεσής μας.

Εάν αυτή γίνεται σε βάρος του αίματος των άλλων, δεν πρέπει να γίνεται δεκτή. Δεν μπορούμε να έχουμε το όνομά μας ως συνεργοί στην καταπίεση άλλων ανά τον κόσμο. Κάθε αγώνας είναι ένας αγώνας που αξίζει την αλληλεγγύη, την δράση και την συμπαράσταση. Η αδικία είναι αδικία με όποια μορφή και αν εμφανίζεται.

Αυτό απευθύνεται προς όλους αυτούς που καταπιέζουν και χρησιμοποιούν την Παλαιστίνη για να νομιμοποιούν την καταπίεσή. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την απελευθέρωση της Παλαιστίνης να μολυνθεί με το ίχνος από αίμα άλλων. Αυτό δε θα συνιστούσε απελευθέρωση ούτως ή άλλως και εμείς θα αποτυγχάναμε εξολοκλήρου στον στόχο της υπόθεσης που στέκεται απέναντι στον ιμπεριαλισμό, τον αποικισμό και την καταπίεση.

Όχι στο όνομα της Παλαιστίνης και όχι στο όνομα της ψευδο-αλληλεγγύης.

Ζήτω το Μπαχρέιν, η Τσιάπας, η Βραζιλία, η Συρία, το Ιράκ, το Κουρδιστάν, το Κασμίρ, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Σομαλία, η Ουγκάντα, ο Λίβανος, το Φέργκιουσον και κάθε ένας αγώνας εκεί έξω.

Το να στέκεσαι απέναντι στην αδικία σημαίνει να στέκεσαι απέναντι στην αδικία, δεν μπορείς να είσαι επιλεκτικός.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΙΣΣΙΑΣ

αναδημοσίευση από την εφημερίδα των συντακτών

Οι αθέατες πλευρές μιας καταστροφικής υδρόλυσης

Η παγκόσμια χημική βιομηχανία δεν ευθύνεται μόνο για την παραγωγή χημικών όπλων αλλά και για τη δημιουργία χιλιάδων τόνων τοξικών χημικών αποβλήτων που περιμένουν και αυτά τον διαχειριστή τους.

 Του Βαγγέλη Πισσία*

 

Ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας κ. Χάγκελ συνεχάρη τον κυβερνήτη του αμερικανικού πλοίου Cape Ray για τη «συμβολή του στην ασφάλεια του πλανήτη». Πράγματι, στον κυβερνήτη αυτού του πλοίου, που χρησιμοποιήθηκε για την εξουδετέρωση των τοξικών χημικών όπλων της Συρίας, οι εμπνευστές και εκτελεστές του προγράμματος «καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας» στη Μεσόγειο οφείλουν πολλών ειδών συγχαρητήρια.

 

1 Γιατί ο άνθρωπος διακινδύνεψε τη ζωή του, όπως άλλωστε και οι λοιποί επιβαίνοντες εργαζόμενοι σε αυτό, προκειμένου να επιτελέσει μια υψηλού ρίσκου αποστολή.

 

2 Γιατί σε περίπτωση διάγνωσης «τεχνικής αστοχίας» ή «ατυχήματος» θα έφερε αυτός, και μόνον αυτός, την ευθύνη για την όποια οικολογική και οικονομική καταστροφή. Την πληροφορία περί αποκλειστικής ευθύνης του προοριζόμενου να αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο κυβερνήτη του πλοίου, γνωστοποίησε ο αποποιούμενος πριν από έναν μήνα κάθε ευθύνη ΟΑΧΟ (Οργανισμός Απαγόρευσης Χημικών Οπλων, υπαγόμενος στον ΟΗΕ), διά του εκπροσώπου του κ. Ουζουμτζού. Ευθύνη μετακυλιόμενη δηλαδή από τον ΟΑΧΟ στην αμερικανική ναυτική διοίκηση που διεύθυνε το εγχείρημα και από αυτή στον κυβερνήτη του πλοίου – υπαγόμενο ωστόσο σε καθεστώς ετεροδικίας, σύμφωνα με κάποια αμερικανο-δικαιακά ειωθότα.

 

3 Γιατί σε αυτόν τον κυβερνήτη, κυρίως, στηρίζεται ο πέπλος σιωπής και παραπληροφόρησης που καλύπτει το πείραμα –καθώς περί πειράματος επρόκειτο– της εν πλω υδρόλυσης του συριακού χημικού οπλοστασίου… Μεταξύ των πολλών κρίσιμων ερωτημάτων που αιωρούνται ως απόλυτη απειλή, εμφανίζεται και το πλέον πρόσφατο ερώτημα, σχετικά με την επίσημη ανακοίνωση περάτωσης του εγχειρήματος εντός 40 μόλις ημερών. Ενός εγχειρήματος που προβλέφτηκε αρχικά από τους ίδιους να διαρκέσει 90 ημέρες, από τις οποίες οι 60 και οι 30 να αφορούν τις προβλεπόμενες καθυστερήσεις λόγω θαλασσοταραχής ή έκτακτων συμβάντων ή προβλημάτων κατά την εξέλιξη του πειράματος.

 

Τι είδους θαύμα είναι λοιπόν αυτό που συνετελέσθη ώστε να επιτευχθεί τόσο εντυπωσιακή «συστολή του χρόνου», μόνον οι εντός του μακάβριου αυτού κύκλου οικο-καταστροφικών αποφάσεων είναι σε θέση να γνωρίζουν. Τα μετεωρολογικά δεδομένα Ιουλίου-Αυγούστου δεν αποδεικνύουν συνθήκες μόνιμης μπουνάτσας στην περιοχή δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, της Πελοποννήσου και των Ιονίων νησιών όπου κινήθηκε το Cape Ray, τα δε έκτακτα συμβάντα, σε πιλοτικό –όπως και οι ίδιοι το αποκάλεσαν- πρόγραμμα δεν είναι δυνατό να είχαν εκλείψει.

 

Τα ξεφορτώθηκαν τα χημικά εν πλω, μέρος έστω από αυτά ή τα επεξεργασμένα διαλύματά τους, όπως ισχυρίζεται η ευλόγως δύσπιστη ελληνική «κοινή γνώμη»; Δεν τηρήθηκαν οι αρχικές προδιαγραφές ή και εγκαταλείφτηκε μέρος του προγράμματος, εκδοχή που διατυπώνουμε με τη μέγιστη δυνατή καλή προαίρεση; Πρυτάνευσαν άλλες λογικές για την άρον άρον περαίωση του προγράμματος, όπως π.χ. η λογική τής κατά κάποιο τρόπο εικονικής πραγματοποίησής του για άλλους ανομολόγητους, όχι όμως και τόσο δυσδιάκριτους, σκοπούς; Συνέβη κάποιος συνδυασμός από τις προαναφερόμενες ή και άλλες εκδοχές;

 

4 Γιατί η επιλογή της ανατολικής υπολεκάνης της Μεσογείου, της μάλλον «πληβειακής» και γεωπολιτικά ασταθούς, προκαλεί σήμερα πολλών λογιών συνειρμούς και ερωτήματα. Μερικά από αυτά: Τι σχέση να έχουν τα πραγματικά -ή τα χρηματιστηριακά- κοιτάσματα υδρογονανθράκων (όπου η κερδοσκοπική προσδοκία αποτελεί τον σκοπό και ο οικονομικός αέρας το διακύβευμα) με την περιβαλλοντική υποβάθμιση ενός ιστορικο-κοινωνικού, πολιτισμικού, μοναδικής παγκοσμίως ομορφιάς χώρου και με την κατάπτωσή του σε σκέτο οικονομικό χώρο;

 

Ο πρόεδρος Ομπάμα, εκτός από την ικανοποίησή του εξέφρασε όμως και την ανησυχία του για τις «αποκλίσεις και παραλείψεις στα στοιχεία που παραδόθηκαν από τη Συρία προς τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων και την πληροφορία ότι αυτά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται» από το συριακό καθεστώς.

 

Αραγε, ο πρόεδρος Ομπάμα, όταν έγινε η συμφωνία για την παράδοση των χημικών όπλων από το καθεστώς της Συρίας στον ΟΑΧΟ, δεν γνώριζε σε ποια κατάσταση χάους βρισκόταν η χαροκαμένη και κατεστραμμένη αυτή χώρα; Δεν γνώριζε ποιες δυνάμεις πολεμούσαν εκεί και τι είδους πόλεμος μέχρις εσχάτων διεξαγόταν στο έδαφος της Συρίας, με ποιους έξωθεν υποστηρικτές, με ποιους νεοαναδυόμενους από τις αβύσσους του πρωταγωνιστές, όπως αυτούς που η παγκόσμια κοινή γνώμη τώρα, μόλις τώρα, με έκπληξη ανακαλύπτει;

 

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν γνώριζε ο πρόεδρος των ΗΠΑ κι απλώς περίμενε, τάχα, να παραλάβει όλα τα χημικά όπλα του συριακού καθεστώτος; Πώς και από ποιον και για ποιον λόγο; Δεν αντιλαμβάνεται ότι οποιοσδήποτε κρατικός ηγέτης στην εκρηκτική αυτή περιοχή δεν αυτοαφοπλίζεται, όσο καλός άνθρωπος ή εραστής της ειρήνης –«υπόθεση εργασίας» κάνουμε– να είναι αυτός. Οσοι παρακολουθούσαν την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία με προσοχή γνώριζαν –ορισμένοι μάλιστα έγραφαν– ότι η υπόθεση της παράδοσης των χημικών δημιουργήθηκε περισσότερο για το θεαθήναι. Για να εξυπηρετηθεί ένα διπλωματικό παιχνίδι εντυπώσεων, για να διευκολυνθεί η απεμπλοκή των ΗΠΑ από μια ανόητη εξαγγελία βομβαρδισμού της Συρίας τον περασμένο Σεπτέμβρη και για να –ευκαιρίας δοθείσης– εξυπηρετηθεί μια μέχρι τότε δευτερεύουσα υπόθεση της αμερικανικής στρατιωτικο-βιομηχανικής ατζέντας. Η υπόθεση της διαχείρισης των χημικών οπλοστασίων, με τη νέα μέθοδο της εν πλω υδρόλυσης, από τις ΗΠΑ –επί του παρόντος– και από ορισμένες άλλες χώρες –στο άμεσο μέλλον– έως ότου την αναλάβουν οι πολυεθνικές.

 

Τα μεγάλα χημικά οπλοστάσια των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, του Ισραήλ κ.ά. (κρατών που παράλληλα μονοπωλούν τα πυρηνικά οπλοστάσια) δεν θα καταστραφούν βραδέως στη στεριά (εάν και όταν…), όπως γινόταν από το 1993 μέχρι τώρα, αλλά με τη νέα, επικίνδυνη μέθοδο στις άμοιρες θάλασσες του πλανήτη. Αρκεί να σημειωθεί ότι το παρόν πρόγραμμα καταστροφής των χημικών όπλων της Γαλλίας επί του εδάφους της είχε πρόβλεψη ολοκλήρωσης την προσεχή επταετία, αντίστοιχο ορίζοντα έχουν τα προγράμματα άλλων χωρών.

 

Οσονούπω βέβαια, με τη δήθεν ολοκλήρωση του προγράμματος της εν πλω υδρόλυσης, πολλά θα αλλάξουν. Ετσι και η αμερικανική Veοlia, ομώνυμη θυγατρική της γαλλικής πολυεθνικής μητρικής εταιρείας, που μετέχει ενεργά στην παρούσα υπόθεση των χημικών της Συρίας, θα σπεύσει και αυτή να θέσει την υποψηφιότητά της. Και βέβαια η παγκόσμια χημική βιομηχανία δεν ευθύνεται μόνο για την παραγωγή χημικών όπλων αλλά και για τη δημιουργία χιλιάδων τόνων τοξικών χημικών αποβλήτων που περιμένουν και αυτά τον διαχειριστή τους.

 

Πέρα από την ελεγχόμενα θεαματική πλευρά του εγκληματικού προγράμματος της υδρόλυσης εν πλω των χημικών όπλων της Συρίας, υπάρχουν και οι προαναφερόμενες αθέατες πλευρές της. Οπως το κρας τεστ της κοινής γνώμης. Οπως ακόμη η αποτίμηση των αντιδράσεων της «εν γένει» κοινωνίας των πολιτών, της συμπεριφοράς των συστημικών οικολογικών ΜΚΟ, των εξωσυστημικών (εμπράκτως ή κατά δήλωσή τους) οικολογικών κινήσεων αλλά και των μεγάλων πολιτικών κομμάτων, των κυβερνήσεων κ.ο.κ. Αντιδράσεις από χλιαρές έως ανύπαρκτες, πλην κάποιων ελπιδοφόρων εξαιρέσεων, όπως αυτή που αναπτύχτηκε στις νότιες παράκτιες περιοχές της χώρας, προπαντός στην Κρήτη και, πριν από λίγες βδομάδες, στη νοτιοδυτική της θάλασσα.

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 

* Συντονιστής αποστολών «Ενα καράβι για τη Γάζα» και «Διεθνής Πρωτοβουλία για την Ειρήνευση στη Συρία»

Του  Γιώργου Τοζίδη

αναδημοσίευση απο την ιστοσελίδα ερανίσματα

Στο 39ο τεύχος (Ιούλιος 2014) του Οικονομικού Δελτίου της Τράπεζας της Ελλάδος περιλαμβάνεται ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο της κ. Αικατερίνης Χαιρέτη με τίτλο «Η στεγαστική κατάσταση των κατοίκων της Ελλάδος στα χρόνια της κρίσης 2008 – 2012». Στο άρθρο περιλαμβάνονται σημαντικά στοιχεία για τη συνολική κατάσταση των νοικοκυριών στην πατρίδα μας που πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν στην κατάρτιση ενός αξιόπιστου προγράμματος για την έξοδο από την κρίση. Από το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύεται στο σημερινό εράνισμα η σύνοψη των ευρημάτων.

«Κατά το υπό εξέταση χρονικό διάστηµα (2008 – 2012), παρατηρείται µείωση του πληθυσµού της χώρας, τόσο σε επίπεδο Ελλήνων όσο και σε επίπεδο ξένων υπηκόων.

»Η Ελλάδα, από χώρα υποδοχής µεταναστών από άλλες χώρες, µετατρέπεται σε χώρα αποστολής µεταναστών σε άλλες χώρες, ενώ παράλληλα παρατηρείται αισθητή µείωση των γεννήσεων και των γάµων και υψηλή άνοδος των θανάτων. Όπως έχει καταδειχθεί από πολλές µελέτες µικρότερος ή όχι σηµαντικά µεγαλύτερος αριθµός γεννήσεων από τον αντίστοιχο αριθµό των θανάτων είναι σαφής δείκτης υπογεννητικότητας και, σε συνδυασµό µε την αύξηση του προσδόκιµου ζωής, δείκτης γήρανσης του πληθυσµού.

»Η καθοδική εξέλιξη του πληθυσµού, τόσο ως προς τη φυσική του κίνηση όσο και ως προς τη µεταναστευτική του διάσταση, αποτελεί ένδειξη ότι η χώρα βρίσκεται σε διαδικασία δηµογραφικής υποβάθµισης.

»Η εικόνα αυτής της υποβάθµισης ενισχύεται και από την εικόνα που δίνεται από την εξέλιξη της σύνθεσης των νοικοκυριών, όπου παρατηρείται αύξηση τόσο των ζευγαριών χωρίς παιδιά όσο και εκείνων µε ένα µόνο παιδί, µε τα δεύτερα να αυξάνονται µε αλµατώδη ρυθµό, ενώ αντίθετα παρατηρείται έντονη µείωση στα ζευγάρια µε τρία παιδιά και άνω µέχρι 16 ετών που µειώνονται µε επίσης με αλµατώδη αρνητικό ρυθµό µεταβολής. Έντονος, αλλά όχι αλµατώδης ρυθµός µεταβολής παρατηρείται και στα ζευγάρια µε δύο παιδιά µέχρι 16 ετών, ρυθµός που δίνει προβάδισµα σε απόλυτους αριθµούς στα τετραµελή νοικοκυριά στην Ελλάδα.

»Σε ό,τι αφορά τις στεγαστικές συνθήκες, κατά το υπό εξέταση διάστηµα, τόσο οι στεγαστικές συνθήκες των νοικοκυριών της χώρας όσο και οι δυνατότητες διατήρησης των υφισταµένων στεγαστικών συνθηκών µεταβλήθηκαν επί τα χείρω, όπως καταδεικνύεται από µία σειρά δείκτες:

  • Αυξήθηκε ο αριθµός των νοικοκυριών που διαβιούν σε µη κανονικές κατοικίες, όπως καλύβες, παράγκες και καταστήµατα.
  • Αυξήθηκε επίσης ο αριθµός των νοικοκυριών που διαβιούν σε κατοικίες ενός, δύο και τριών δωµατίων, ενώ αντίθετα µειώθηκαν τα νοικοκυριά που διαβιούν σε κατοικίες τεσσάρων δωµατίων και άνω. Η µετακίνηση των νοικοκυριών σε µικρότερες κατοικίες ερµηνεύεται µόνο εν µέρει από τις µεταβολές στη σύνθεση των νοικοκυριών (αύξηση ολιγοµελών νοικοκυριών λόγω διάσπασης συµβίωσης νοικοκυριών δύο και τριών γενεών, αύξησης ζευγαριών µε λιγότερα παιδιά, διαζευγµένων, µονογονεϊκών οικογενειών), κατά το υπόλοιπο αποδίδεται σε οικονοµικούς λόγους.
  • Αυξήθηκαν τα νοικοκυριά που κατοικούν σε κατοικίες µε υψηλό συντελεστή παλαιότητας.
  • Αυξήθηκαν επίσης τα νοικοκυριά µε ιδιόκτητες κατοικίες που φέρουν οικονοµικά βάρη και εκείνα που διαβιούν σε κατοικίες που τους έχουν παραχωρηθεί.
  • Παρατηρήθηκε µετακίνηση των νοικοκυριών σε κατοικίες µικρότερου εµβαδού.
  • Παρατηρήθηκε αρκετά ισχυρή συσχέτιση µεταξύ ανόδου αριθµού µελών νοικοκυριού και ανόδου αριθµού δωµατίων των κατοικιών στις οποίες διαµένουν, όµως ο συντελεστής παλινδρόµησης καταδεικνύει ότι η άνοδος του αριθµού δωµατίων είναι πολύ µικρότερη από την άνοδο του αριθµού των µελών του νοικοκυριού.
  • Μειώθηκαν τα εισοδήµατα του συνόλου των νοικοκυριών. Αυξήθηκαν τα νοικοκυριά που εντάσσονται στα χαµηλά εισοδηµατικά κλιµάκια και µειώθηκαν τα περισσότερο εύπορα νοικοκυριά (βλέπε σχετικό πίνακα)».

Πίνακας μεταβολής διαθέσιμου εισοδήματος

Διαθέσιμο εισόδημα* 2008 2012 Μεταβολή
0 – 750 4,8% 10,6% +120,8%
751 – 1100 10,7% 15,4% +43,9%
1101 – 1450 11,5% 15,2% +32,2%
1451 – 1800 10,9% 13,3% +22%
1801 – 2200 13,0% 13,1%
2201 – 2800 14,1% 11,7% -17%
2801 – 3500 12,8% 8,4% -34,4%
3500 και άνω 22,3% 12,2% -45,3%

*Βάσει των επεξηγήσεων της ΕΛΣΤΑΤ, πρόκειται για τα εισοδήµατα που προκύπτουν µετά την αφαίρεση των άµεσων φόρων και των εισφορών στα ταµεία κοινωνικής ασφάλισης, δηλαδή πρόκειται για το διαθέσιµο εισόδηµα των νοικοκυριών.

 

Στην ίδια μελέτη καταγράφεται επιδείνωση της ανισοκατανομής του εισοδήματος στην Ελλάδα, που βρίσκεται στις πρώτες θέσεις μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. καθώς η ανισοκατανοµή, με βάση τον δείκτη Gini, έχει αυξηθεί από 33,2 το 2008 σε 34,3 το 2012. Όπως όμως προκύπτει από τον σχετικό Πίνακα μεταβολής του διαθέσιμου εισοδήματος, η επιδείνωση της ανισοκατανομής του εισοδήματος συμβαίνει σε χαμηλότερα εισοδηματικά επίπεδα και αυτό το στοιχείο πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν από όσους εκτιμούν ότι η αναδιανομή εισοδήματος μπορεί, από μόνη της, να οδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε έξοδο από την κρίση. Αλλά γι’ αυτό το τεράστιο θέμα περισσότερα από Σεπτέμβρη…

Το απύθμενο θράσος που εκφράζει ο υδρομεταφορέας έχει την αφετηρία του σ’ ένα μεγάλο έλλειμμα πολιτικής διεργασίας το οποίο διαμορφώνεται κυρίως από δυο συνιστώσες που καταλήγουν σε μια ομόρροπη συνισταμένη. Η πρώτη αφορά σε τοπικούς παράγοντες που συμμαχούν με τον υδρομεταφορέα και έχουν κάθε λόγο και συμφέρον να συμπαρατάσσονται με τη συνωμοσία του νερού. Η δεύτερη συνιστώσα που διαμορφώνει το σκηνικό των εκβιασμών για τον 40χρονο ‘’προσωρινό’’ μονόδρομο της μεταφοράς νερού αλλά και της καθήλωσης του πιο σοβαρού ζητήματος στην Αίγινα για το απόλυτο αγαθό, στη φενάκη του αγωγού, είναι το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του τοπικού πολιτικού κόσμου: η ανοχή στις κομπίνες και το παρακαλετό σε μηχανισμούς και πρόσωπα. Αυτές οι δυο αξεδιάλυτες συνιστώσες οργανώνονται με βάση την ανυπαρξία πολιτικού χώρου στην Αίγινα και δημόσιου διαλόγου.
Όχι πως αυτά δεν υπάρχουν, κατά περίσταση αλλά και κατ’ ευφημισμόν (σε δημοτικά συμβούλια, σε αρθρογραφία κλπ) αλλά είναι αδύναμα -αφενός λόγω της αδυναμίας των ίδιων των ταγών του τόπου και αφετέρου εκ του προσανατολισμού του στην καλή πρόθεση αυτών- και λειτουργούν ελαχίστως με πνεύμα σύνθεσης. Από κει και το ασυνεχές, ανερμάτιστο και ατελέσφορο της τοπικής πολιτικής σκηνής.
Έτσι, ζώντας το ίδιο το σκηνικό, σε ακόμα πιο χείριστη εκδοχή παρατηρούμε αυτήν την αδυναμία από πλευράς του λαϊκού παράγοντα να συγκροτεί μέτωπα διεκδίκησης ακόμα και για τα πιο αυτονόητα. Αυτό είναι ΤΟ ζήτημα που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα κάθε αποικίας. Γι αυτό και οι διαδικτυακές εφαρμογές καφενειακού λόγου πιθανόν να μην συνεγείρουν μια δίκαιη διευθέτηση στα τοπικά ζητήματα, ιδιαιτέρως αν πρόκειται για ένα λόγο που δεν μπορεί να γίνει κοινωνικός χώρος. Για αυτό και θα πάει άκλαυτη η υπόθεση του Νηπιαγωγείου των Αγίων, για αυτό και κάθε έννοια κοινωνικού ελέγχου θα παραμείνει μια υπόθεση κουβεντούλας μικρών κλειστών κύκλων.

Τέλος, η νέα εγκύκλιος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που αφήνει ατιμώρητους τους διαχειριστές των δημοτικών επιχειρήσεων οι οποίοι δημιούργησαν χρέη, μεταβιβάζοντάς τα στο συνολικό χρέος της δημοτικής αρχής, δημιουργεί ένα νέο κύκλο προκαταβολικής αμνήστευσης.
Σ’ αυτό το τοπίο, κάθε μικρή συσσωμάτωση που διεκδικεί για λογαριασμό της κοινωνίας, που συνθέτει το αποδομημένο κοινωνικό ζήτημα, που αποδίδει τη μεγάλη ευθύνη στον μη κυρίαρχο λαό για την αναγέννησή του, και προσάπτει την ενοχή σε αυτούς που αναθέτει τα ζητήματά του, είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Είναι σίγουρο ότι αν προκύψουν, κάπου θα συναντηθούν.


css.php