σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

(Σενάριο για ταινία μικρού μήκους, του Ζεράρ-Νεκτάριου-Διονύση-Μαρδικούλη-Ευφραίμ Κουκούκη, βραβευμένο στο διαγωνισμό δημιουργών φιστ-τέχνης στο fist-fest 2020)

Την πλησίασε ενώ αυτή φωτογράφιζε τις κότες στο κοτέτσι, το μοναδικό κοτέτσι του νησιού που είχε απομείνει με τη γενναία χρηματοδότηση από τα ΕΣΠΑ, για εκπαιδευτικές και τουριστικές επισκέψεις. Το κλιματιστικό του είχε κλείσει κι αυτός άκουσε τους ανεπαίσθητους ήχους της φωτογραφικής κι ένα σούρσιμο. Ήταν μια καλλονή μαύρη με διαπολιτισμικό background, και διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία με θέμα την προβληματική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες περί του εγκλεισμού των τετράποδων δίποδων και άποδων συντρόφων του ανθρώπου και η σχέση της με τις αντισπισιστικές τάσεις στον τουρισμό και την εκπαίδευση. Ντυμένη με προκλητικό τάγκα έκανε μια κίνηση πίσω και τον καλημέρισε. Αυτός κοίταξε λαίμαργα, αυτήν και το τάγκα της. Αυτή τον κέρασε τσιγάρο κι αυτός κάθισε και το απολάμβανε κοιτάζοντάς την. Ήταν φανερό ότι το μυαλό του ήταν ήδη κάτω από το τάγκα της. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο τάγκα. Είχε δει χιλιάδες τάγκα στη ζωή του αλλά όχι τέτοιο τάγκα. Χαμήλωσε τα μάτια και έκανε μια κίνηση εμπρός. Αυτή κάτι κατάλαβε κι ευγενικά τον χαιρέτισε κρατώντας τη μηχανή της. Αυτός την πλησίασε και της κράτησε το χέρι: «Σε παρακαλώ μείνε» κι αυτή σε μια ακατανόητη γλώσσα του έλεγε να την αφήσει. Έβγαλε ευρώ να του δώσει κι αυτός την άφησε άγρια διώχνοντάς την. Ένιωθε σαν ορφανό κοάλα. Ξάφνου κάτι πέρασε από το μυαλό του. Φιστίκια! Να της δώσει περίφημα φιστίκια από το νησί του.

-Στάσου… φιστίκια!! Στάσου μωρέ… φιστίκια!!

Μόλις το άκουσε στάθηκε. Το πρόσωπό της με μιας άνοιξε. Το γέλιο ήρθε στα χείλη της. Δεν την πείραξε που της κοίταζε το τάγκα. Κάθισε, καθαρίζοντας και  μασώντας φιστίκια.

Τον περίμενε να βάλει βιολογικό φαγητό στην ταΐστρα, εμφιαλωμένο νερό στην ποτίστρα, να ανοίξει το κλιματιστικό και να κλείσει το κοτέτσι.

Δεν θα είχε άλλες επισκέψεις για σήμερα.

Κατευθύνθηκαν με χαχανητά προς τη μεγάλη παραλία. Στο δρόμο έβγαλε από την τσάντα της αντηλιακό κι άρχισε να τον πασαλείβει…

αναδημοσίευση από το kaCHE ρε φίλε… (ή ya basta που λένε και στο χωριό) http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_14.html 

Ο νταραβεριτζής ή αλλιώς ο εμποράκος

αναδημοσίευση από το http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_2151.html

εικόνα από το μέλλον (και το neaepohi.gr): ψαράς, νέος, μόνος, ψάχνει… (έστω μία μαρίδα) και υποψήφιος δήμαρχος του κρατάει το φανάρι!

- Οι παράδοσεις πρέπει να παραμένουν ζωντανές, πάση θυσία!
- Γιατί μπαμπά, πρέπει να μένουν ζωντανές;
- Γιατί παιδί μου, τα πράγματα έχουν αλλάξει, η πραγματικότητα δεν μας αφήνει τον χώρο, τον χρόνο και τη διάθεση να φτιάξουμε νέες παραδόσεις που, θα καλύπτουν τις νέες μας ανάγκες… απλά πληρώνουμε και τις καλύπτουμε, αγοράζουμε την κάλυψη – όσοι έχουμε φράγκα. Μάλλον γι’ αυτό, οι παραδόσεις ακόμα και οι πιο ηλίθιες, ανεπίκαιρες, έστω και διαστρεβλωμένες, πρέπει να τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια.
- Μπαμπά, είναι μαλακία αυτό που λες.
- Δεν πειράζει παιδί μου κι αυτό παράδοση είναι και σκάσε τώρα γιατί μου χαλάς την ανάρτηση!

Οι παραδόσεις των παλαιότερων στο σήμερα είναι άχρηστες αλλά τις τηρούμε χωρίς ούτε να τις κρίνουμε, ούτε να τις κατανοούμε. Και δεν θα μπορούσαμε να τους κατανοούμε όταν προέρχονται από στιγμές της ανθρώπινης κοινωνίας που, άκουσον άκουσον, δεν ήταν ΟΛΑ ζήτημα αγοράς, δεν ήταν ΟΛΑ εμπορική – τουριστική – πολιτική -πολιτιστική διαδικασία εντυπωσιασμού και κατ’ επέκταση φράγκων και εξουσίας.
Ωστόσο οι παραδόσεις, συνεχίζουν έστω και με άλλο όνομα να αναπαράγονται και σήμερα. Οι νέες παραδόσεις λοιπόν, λέγονται θεσμοί και είναι εκείνοι οι θεσμοί που είναι …μη θεσμοθετημένοι, ονομάζονται όμως θεσμοί επί τη εμφανίσει τους!
Τι σημαίνει τώρα όλο αυτό; Σημαίνει ότι όταν η παράδοση «Γιορτή της Μαρίδας» συναντά τον θεσμό «Φιστίκι Φεστ», τότε οι ουρανοί έχουν ανοίξει και βρέχουν ευτυχία και καλοτυχία πάνω από το ψαροχώρι – σκαφοχώρι (προσεχώς) – λουτροχώρι (κάποτε και ποτέ ξανά) της Σουβάλας.
Κάνοντας το μέλλον παρελθόν, ο μάντης Πι. Πι. (Πέτρος Πετρίτης – νέος, ωραίος, έξυπνος, σύγχρονος επιχειρηματίας, ενεργός πρόεδρος, τοπικός πολιτικός, και άλλα) είπε ότι, δεν έγινε πέρυσι η γιορτή της μαρίδας διότι δεν υπήρχε μαρίδα. Φέτος –δόξα να ‘χει ο γιαραμπής- οι αρσενικοί μάριδοι, δόξασαν τ’ απανταχού αρσενικά κι η θάλασσα γέμισε μαρίδες, πρόθυμες να κολυμπήσουν στο καυτό λάδι των Σουβαλιώτικων τηγανιών.

Λύγισαν οι πλαστικές καρέκλες από το βάρος των πισινών, πρήστηκαν τα ποδάρια και οι γοφοί από το κούνημα των ξελαρυγγιασμένων αοιδών, τρικυμία έπιασε τη μασημένη μαρίδα που ταρακουνιόταν στη θάλασσα της μπύρας, του κρασιού και των γαστρικών υγρών.
Ας αφήσουμε όμως τις γλαφυρότητες! Το σημαντικό είναι ότι η παράδοση τηρήθηκε και η μαρίδα, ένα ψάρι που έθρεψε γενιές και γενιές, γιορτάστηκε φέτος, παντρεύτηκε το Φιστίκι Φεστ (Καρκίνος με Σκορπιό, βλ προβλέψεις σε προηγούμενη ανάρτηση) και κατέφτασαν όλοι να πουν, να δείξουν πόσο νοιάζονται, να δώσουν παρουσία και να μετρηθούν, καθώς οι επίσημοι απουσιολόγοι του νησιού (τοπικά ΜΜΕ) ήταν παρόντα.
Τι καλά που περάσαμε όλοι σε τούτη τη γιορτή!
Τι χαρά! Μπράβο στη μαρίδα που φέτος ήρθε και θυσιάστηκε για να συσφίξουμε τις ψήφους μας …. ε! συγγνώμη, τις σχέσεις μας ως κοινωνία, εννοώ.
Και τι ωραία που τα ‘πε ο Πι. Πι. Και τι κρίμα που πέρυσι δεν είχε εκλογές …ε! συγγνώμη, μαρίδα εννοώ. Και πόσο ρε αδελφάκι μου, η παράδοση έπιασε τόπο και εκσυγχρονίστηκε.
Και τι καλά που κανένας δεν μίλησε για την υπεραλίευση του 54% των ειδών των ψαριών, ούτε για την επικείμενη κατάρρευση των αλιευμάτων (και της αλιείας) σε 30 περίπου χρόνια. Κι ούτε, δόξα τω θεώ, που έγινε αναφορά στους ψαράδες που αδειάζουν τις θάλασσες γιατί δεν ξέρουν κάτι άλλο να κάνουν και πρέπει να παλέψουν για το μεροκάματο με την επιβίωση της μαρίδας (ως είδος).
Μια μάχη χωρίς όρους και όρια, ούτε ανάμεσα στο ψάρι και τον ψαρά, ούτε ανάμεσα στους ψαράδες τους ίδιους αφού άλλο βάρκα, άλλο τράτα. Μια μάχη, μέχρι ενός (ψαρά και μαρίδας), χωρίς κανένας να μπορεί ανθρώπινα να μιλήσει και να πει στον ψαρά ότι, όταν πιάσει και την τελευταία μαρίδα θα πάψει να είναι ψαράς και θα γίνει κυνηγός χαμένων (ψαρο)θησαυρών, υπάλληλος γραφείου, πληρωμένος ψηφοφόρος, γονυπετής άνεργος, γλύφτης με μόνιμη κλίση μέσης στις 90 μοίρες – αλλιώς μοίρα δε θάχει ο άμοιρος!

Κι έτσι, όλοι περάσαμε καλά, μέχρι κι οι γάτες μου όταν γύρισα σπίτι. Για τις μαρίδες δεν είμαι σίγουρος, που κατέληξαν τυλιγμένες με pesto φιστικιού – όπως θα καταλήξει η αλιεία τυλιγμένη με pesto γεωργίας. Και τότε, τα χέρια μας θα είναι λεύτερα πια, μόνο να χειροκροτάνε και να ψηφίζουν κι οι μασέλες θα συνεχίζουν να μασάνε ανακλαστικά και για συναισθηματικούς λόγους.

===========================================================================

αναδημοσίευση από το http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_12.html

«Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω στο σκοτάδι»

Ξεκίνησαν να μιλάνε! Υποψήφιοι κυβερνήτες του μικρού νησιού, άρχοντες του χωριού, εξέχουσες προσωπικότητες, πρώτοι και καλύτεροι από εμάς. Για εμάς!
Η σεμνή τελετή της προεκλογικής περιόδου μας βρίσκει και πάλι να χειροκροτούμε: τα ίδια παλιά πρόσωπα, με νέα αμφίεση, ίδιο λόγο βαρετή επανάληψη ενός σήριαλ που δεν λέει να τελειώσει. Εκείνο του καθ’ έξιν δολοφόνου (serial killer) της ανάγκης να ζήσουμε ανθρώπινα, της ανάγκης που είναι δέντρο: αφήνουν μόνο τον κορμό και πάνω που πετάει τα βλαστάρια του κι αρχίζει να ρίχνει τον ίσκιο, έρχονται με τις εκλογές και τα ηλεκτρικά πριόνια τους κι αφήνουν πάλι, μόνο τον κορμό.
Και που να βολευτείς ρε φίλε σε τόσο λίγο ίσκιο, τέτοιο καλοκαίρι;
Κι άντε και πάλι θα μιλήσουν, όσα οφείλουν να πουν, θα τα πουν. Θα κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία θα ψελλίσουν αμήχανα γενικόλογα για αρχές, αξίες και ήθος, θα βυθίσουν τις λέξεις λίγο πιο βαθιά στην ανυποληψία (τους) και θα παίξουν τον παραδοσιακό Αιγινήτικο «νεροπόλεμο».
Άρχισε νωρίς κι από νωρίς μιλάνε. Κι αρχίσαμε από νωρίς να μετράμε ποιος θα μας βολέψει καλύτερα, ποιος αγοράζει σε καλύτερες τιμές τις ψήφους μας.
Αυτοί μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα και πυκνώνουν το σκοτάδι γύρω μας. Σκορπάνε υποσχέσεις σαν κέρματα μαζεμένα για τα κάλαντα: δίχως σκέψη, από υποχρέωση, μίζερα, μετρημένα, τσιγκούνικα, αδιάφορα.
Χειροκροτήστε, μήπως ξεφύγει καμιά σπίθα από τις κρουόμενες παλάμες σας κι έτσι μπορέσουμε να κοιταχτούμε, έστω μια στιγμή!
«Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω στο σκοτάδι»
Αφιερωμένο εξαιρετικά.
Special thanks σε aeginaportal.gr & neaepohi.gr για τις φωτογραφίες.

 

Συνταγή πέστο με φιστίκι

Παίρνετε τον κυρίαρχο Λόγο και τον αποφλοιώνετε. Στη συνέχεια τον θρυμματίζετε σε χρόνο και χώρο ανιαρών συζητήσεων οι οποίες θα μεταφερθούν εντύπως και ηλεκτρονικώς στα τοπικά μέσα εξημέρωσης. Τον αφήνετε να πολτοποιηθεί και να διαχυθεί στην κοινωνική ατμόσφαιρα έτσι που να μπορεί να καλύψει κάθε δυνατότητα κριτικής σκέψης, κάθε δυνατότητα αναζήτησης λύσεων μακριά από τον τοπικό παραγοντισμό, κάθε δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης. Έπειτα, κι αφού παραμείνουν αρκετά σημεία ακάλυπτα (είναι πολύ δύσκολο κάθε φορά μια νέα συνταγή να ομογενοποιεί απόλυτα) μπορείτε να οργανώσετε γιορτές προκειμένου να το δοκιμάσετε. Οι φίλες σας κι οι φίλοι σας θα μείνουν έκπληκτοι από την ανεμελιά της έλλειψης κριτικής σκέψης και ευθύνης απέναντι στα κοινά. Το αποτέλεσμα το απολαμβάνετε όλες τις ώρες. Ιδιαίτερα το βράδυ μπροστά στην τηλεόραση. Καλή σας όρεξη!

Από τον οδηγό μαγειρικής: «Οι συνταγές του μαυραγορίτη», εκδόσεις «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ»

Είναι ανέκδοτο αυτό που συμβαίνει με τον επίδοξο Αργοσαρωνικάρχη Καρύδη. Έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου να κατακτήσει τη μεγαλύτερη δυνατή εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της περιφέρειας φτάνοντας στα όρια της καθαρής κοροϊδίας. Φταίει το νέο αεροδρόμιο που είναι ακριβό (τώρα το θυμήθηκε-όταν υπογράφονταν οι αποικιακές συμβάσεις πού ήταν ο Καρύδης;) και δεν έρχονται πολλοί τουρίστες στον Αργοσαρωνικό . Θα έπρεπε να λειτουργεί άλλο ένα αεροδρόμιο που θα έφερνε τουρίστες με λιγότερο χρήμα και όλοι αυτοί θα πήγαιναν (όσοι δεν πήγαιναν στην Αίγινα) στη Μονή, στο Αγκίστρι, στα Μέθανα , στον Πόρο,στην Ύδρα και στις Σπέτσες.  Και φέρνει ως υπαρκτό παράδειγμα το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας. Δεν είναι και δύσκολο να μάθεις τι συμβαίνει εκεί. Πατάς δυο λέξεις κλειδιά στην αναζήτηση και περιμένεις. Δημοσιεύματα, χωρίς κάποια χρονολογική σειρά:

http://www.traveldailynews.gr/new.asp?subcategory_id=2&newid=38179 (επίσκεψη το 2007 του τότε υπουργού Λιάπη και ανανέωση της αναγγελίας για τη δημιουργία του αεροδρομίου ενώ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ρόβλιας μιλά για ένα ν κενό χώρο που δεν έχει καν δημοπρατηθεί)

http://www.youtube.com/watch?v=9-FRhS2NU-k (βιντεάκι που δείχνει το Λιάπη παρουσία του ποριώτη πρώην περιφερειάρχη, Σ. Σπυρίδωνα, να δηλώνει τα παραπάνω σ’ ένα τεράστιο οικόπεδο που ανήκει στο στρατιωτικό αεροδρόμιο)

http://www.isthmos.gr/article.php?news_id=16991 (Μάρτιος του 2010: προβληματισμός από τον νυν περιφερειάρχη για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής, μεταξύ αυτών και το ανύπαρκτο αεροδρόμιο)

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/10796 (Μάρτιος 2010: το αεροδρόμιο εντάσσεται στη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ με 20 εκατομμύρια ευρώ-δεν έχουν δοθεί ακόμα)

http://www.enkripto.com/2010/01/blog-post_6066.html (το δημοσίευμα θέτει ως θέμα τη δυσκολία συνύπαρξης στρατιωτικού και πολιτικού αεροδρομίου ενώ αναδημοσιεύεται η δήλωση Μαγκριώτη ότι τα έργα θα ξεκινήσουν του χρόνου, το 2011)

http://www.pyrgosnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=177:2010-06-08-17-46-45&catid=2:2010-05-17-11-20-34&Itemid=4 (Ιούνιος 2010: ο αντίστοιχος Καρύδης του νομού Ηλείας καταθέτει ερώτηση στη Βουλή για επίσημες δηλώσεις που ανεβάζουν το έργο στα 70 εκατομμύρια ευρώ)

http://fakosgeorge.blogspot.com/2010/03/blog-post_849.html (Μάρτιος του 2010: επιβεβαιώνεται το 20+50 εκατομμύρια ευρώ μαζί με το γεγονός ότι είναι χλωμή η υπόθεση του αεροδρομίου εφόσον σε λιγότερο από 30 χιλιόμετρα είναι [λειτουργεί ;] το αεροδρόμιο στον Άραξο)

Αυτά με το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας, για εκείνους στο Κατάκολο που το περιμένουν με στόχο την αναβάθμιση της τουριστικής κίνησης.

Αυτά με το αεροδρόμιο που είναι δίπλα στο «Ελ. Βενιζέλος» και θα αναβαθμίσει την τουριστική κίνηση στον Αργοσαρωνικό….

Όλα ξεκίνησαν από την καθημερινή ψυχαγωγική εκπομπή «Η χαρούμενη εργάτρια» στο κρατικό (και μοναδικό) κανάλι της χώρας. Η εκπομπή είχε αφιέρωμα στους κινδύνους που αντιμετωπίζει η νεολαία από τις μικροαστικές επιρροές και την αλλότρια επίδραση της ξένης μουσικής.

Η συντρόφισσα Ελένη Ίλιτς Μενεγάκοβα έδινε συμβουλές στις ανήσυχες μανάδες -πιστές στις αξίες της επανάστασης – πως θα καταλάβουν ότι τα παιδιά τους βλέπουν κρυφά απαγορευμένες εκπομπές από το ίντερνετ και που μπορούν να το καταγγείλουν.

Το να ξυπνάνε αργά, να μη λένε κάθε πρωί τον «ύμνο της επανάστασης», να δείχνουν ατημέλητα, να γελάνε χωρίς λόγο με κόκκινα μάτια, να θέλουν να αγοράσουν κιθάρα, να μη πάνε τη Κυριακή στην «εθελοντική νεανική εργασία», να αποφεύγουν τον κομισάριο του σχολείου, όλα αυτά είναι σίγουρα σημάδια ότι υπάρχει πρόβλημα.

Για πρώτη φορά όμως η εκπομπή θα είχε και αποκλειστικό βίντεο (με κρυφή κάμερα) από ένα παράνομο πάρτυ που είχε οργανωθεί στην Αθήνα για να δούνε όλοι τα αίσχη που γίνονται σε τέτοιες συγκεντρώσεις.

Πριν τη προβολή, ο νεαρός και ανερχόμενο αστέρι – όπως όλοι έλεγαν – της δημοσιογραφίας, Μάκης Ιωσήφ Ζουγκλώφ, εξήγησε πως κατάφερε να εισχωρήσει στους κύκλους των νεαρών, πως αναγκάστηκε να αφήσει μακρύ μαλλί για να γίνει «δικός τους», να βγάλει άλμπουμ με ροκ μουσική και τελικά με τη προσωπική συνεργασία του αρχηγού της μυστικής αστυνομίας Μιχάλη Βλαντιμίρ Χρυσοχοϊδιτς να προμηθευτεί έναν υπερσύγχρονο κοριό- μικροκάμερα από τον ανατολικογερμανό Κριστοφοράκο Ζήμενς.

Είχαν επίσης καλεστεί να σχολιάσουν το βίντεο ο πρώην γενικός γραμματέας αμύνης που σπάνια εμφανιζόταν πια στην tv αφού είχε αποσυρθεί στη φτωχική του ντάτσα, Άκης Νταβάριτς Τσοχατζόπουλωφ, ο κομισάριος για το «σωστό πατριωτικό τραγούδι» Μίκης Θεοδωράκης – ήταν ο μόνος που τον τίμησε η επαναστατική επιτροπή και δεν άλλαξε το όνομά του και ο διευθυντής σύνταξης της μοναδικής πανελλαδικής εφημερίδας «Η αλήθεια», ο σύντροφος Γιώργος Καρλ Πετάλωφ – με τον μεταφραστή του γιατί δεν ήξερε καλά τα ελληνικά.

Στο βίντεο φαίνονται καθαρά νέοι και νέες ντυμένοι απρεπώς να διασκεδάζουν με ξένη μουσική και έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ αλλά και άλλων παράνομων ουσιών όπως παρατήρησε ο κ. Ζουγκλώφ.

Το λόγο πήρε ο κ. Θεοδωράκης και αποκάλυψε ότι βρήκε στο συρτάρι του κάποιες ξεχασμένες παρτιτούρες που θα γίνουν cd και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα ναι τόσο καλά τα τραγούδια που η νεολαία δεν θα ψάχνει άλλη διασκέδαση.

Κάτι προσπάθησε να πει και ο κ. Πετάλωφ αλλά δεν τον κατάλαβε ούτε ο μεταφραστής του, έτσι η συντρόφισσα Μενεγάκοβα έβγαλε στον αέρα – ήθελε από την αρχή να επέμβει – τον κ. Χρυσοχοϊδιτς που υποσχέθηκε ότι γίνεται έρευνα και θα υπάρξουν συλλήψεις σύμφωνα με τον νέο «αντιτρομοκρατικό» νόμο.

Η εκπομπή είχε φοβερή επιτυχία και την επόμενη μέρα η «Αλήθεια» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο την ευχαριστήρια επιστολή του γενικού γραμματέα της χώρας και γενικού γραμματέα της σοσιαλιστικής διεθνούς, το «αστέρι του κομμουνισμού» – όπως τον αποκαλούσαν στα φόρα – Γεωργίου Χότζα Παπανδρέου.

Ακόμη είχε και μια αποκάλυψη. Το πάρτυ είχε γίνει στις πρώην φυλακές Αβέρωφ – αυτό το μνημείο της ελευθερίας – την ίδια στιγμή που το θωρηκτό ΠΑΣΟΚ (πρώην Αβέρωφ) συμμετείχε στους εορτασμούς στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, μαζί με το θωρηκτό Ποτέμκιν για τα 400 χρόνια από τη νίκη του παγκόσμιου σοσιαλισμού.

Και μετά ξύπνησα

Π.

«Φάκα Adidas μου ‘πιασε τη φτέρνα
μπερδεύω το juke box με τη λατέρνα
πάνω απ’ του τάφου μου το κυπαρίσσι
μαύρη χελώνα μ’ έχει κατουρήσει»

(Νεοέλληνας, Τζίμης Πανούσης)

 Αν υπάρχει άνθρωπος που του αρέσουν οι δευτέρες πρέπει να είναι ανώμαλος ή αφεντικό (ή και τα δύο). Είναι η αρχή της εργάσιμης (για όσους έχουν) εβδομάδας και για αυτό δεν είναι τυχαίο ότι για τους μεν ανέργους τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονίας εμφανίζονται ξημερώματα Κυριακής προς Δευτέρα και για τους εργαζόμενους οι δευτέρες έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά εργατικών ατυχημάτων.

Στην Αγγλία, με παράδοση στις καπιταλιστικές σχέσεις, υπάρχει η κατάρα «Happy Monday» και μόνο για τους χρηματιστές όλες οι δευτέρες είναι τέλειες εκτός από τις σπάνιες «μαύρες» που καταρρέει το χρηματιστήριο.

Αυτά σκεφτόμουνα πρωί Δευτέρας όταν έπρεπε σαν το λαγό να τρέξω σε τράπεζες, μετά στην εφορεία, μετά στη νομαρχία, μετά να πάρω τη μικρή από το σχολείο, μετά να πάω γραφείο και να πρέπει να τελειώσω ως το βράδυ μια δουλειά και μετά να ξαναπάρω τη κόρη μου από τη γιαγιά της.

Η μέρα, αν και μέσα στο άγχος και στα νεύρα, κόντευε να τελειώσει λίαν καλώς. Μου είχε μείνει λίγο δουλειά στο γραφείο αλλά θα προλάβαινα… όταν η γιαγιά με ειδοποίησε ότι η μικρή βαρέθηκε (είχε αρχίσει η αγαπημένη σειρά της γιαγιάς) και θέλει- απαιτεί- να πάω να την πάρω πιο νωρίς.

Σε ελάχιστο χρόνο βρίσκομαι εκεί- αμίλητος- να την κρατάω από το χέρι και να κόβουμε δρόμο μέσα από το πάρκο για να πάμε να της ψωνίσω λίγη Dvdίνη μπας και αποκοιμηθεί και με αφήσει ήσυχο για να τελειώσω τη δουλειά μου.

-«Μπορώ να κάνω λίγο κούνια;»

-«μμμμ…αποκλείεται»

- «Μη τρέχεις τόσο πολύ, κουράστηκα»

- «μμμμ…βιάζομαι»

- «Μου κρατάς πολύ δυνατά το χέρι, πονάω.

- « μμμμ…συγνώμη»

-«Κοίτα! Μια χελώνα πάνω στην άλλη… γιατί σφυρίζουν… ε! μη τρέχεις… το χέρι μου… θέλω να δω…θεεεεελω…». Κλάματα

Είχα ξεχάσει τι όμορφο θέαμα που είναι να κάνουν έρωτα οι χελώνες. Το αρσενικό ανεβαίνει πάνω στο θηλυκό και συνεχίζουν να περπατάνε- σιγά, σιγά- βγάζοντας ένα περίεργο σφύριγμα. Ερωτεύονται πάντα στα μέσα Ιουνίου και όπως λένε οι παλιοί όσο πιο νωρίς αρχίζουν τόσο πιο βροχερό θα είναι το καλοκαίρι.

Οι σοφές χελώνες ενώ όλο το χρόνο όταν φοβούνται κλείνονται σπίτι τους- στο καβούκι τους- όταν είναι ερωτευμένες, δεν τους ενοχλεί τίποτα… σε κοιτάνε κατάματα.  

Καθόμαστε στα χορτάρια και τις παρατηρούμε. Ηδονοβλεψίες της χαράς!

-«Μπαμπά… τι κάνουν;»

-« Εεε! Όπως η μελισσούλα πάει… να! το σποράκι που πέφτει στο χώμα… τίποτα, παίζουν ένα παιχνίδι τους»

Καθόμαστε στη κούνια για να βλέπουμε καλλίτερα καθώς οι χελώνες όλο και απομακρύνονται. Μετά από λίγη ώρα έχουν φτάσει στο τέρμα του μονοπατιού και χάνονται…

-«Χα,χα… είδες μπαμπά, σε προσπέρασαν οι χελώνες…ενώ πριν έτρεχες σαν λαγός»

Φύγαμε από το πάρκο αργά το βράδυ

Τελευταίοι

Π.

Χθες έβλεπα έναν αγώνα σε μια καφετέρια και ταυτόχρονα ξεφύλλιζα βαριεστημένος ένα γυναικείο περιοδικό. Είχε ένα αφιέρωμα στα όνειρα και την εξήγησή τους. Ο ονειροκρίτης έλεγε:

«Αν δείτε στ’ όνειρο σας ότι τα παπούτσια σας είναι παλιά ή βρώμικα, σημαίνει πως θα κάνετε εχθρούς λόγω της ανελέητης κριτικής σας.»

Ξανακοιτάω την tv και ένας παίχτης που έχει φάει κίτρινη προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί στον διαιτητή. Ταυτόχρονα φαίνεται στο κάτω μέρος της οθόνης το όνομα του ποδοσφαιριστή –κιτρινισμένο- και η πληροφορία ότι ως εκείνο το λεπτό του αγώνα έχει διανύσει απόσταση ίση με 5,2 χιλιόμετρα.

Σε κάθε αγώνα ο μέσος παίκτης διανύει απόσταση από 5 εώς 9 Κm. Όσο πιο πολλά τόσο καλλίτερα για την ομάδα του… τρέχει για τη νίκη.

Υπάρχει όμως και ο 23^ος αθλητής που τρέχει στο γήπεδο και πολλές φορές οι αποφάσεις του δίνουν ή αφαιρούν τη νίκη.

Είναι ο διατητής.

Ο καλός διατητής πρέπει να βρίσκεται πάντα κοντά στη φάση, να είναι πανταχού παρών και για αυτό η δικαιοσύνη του κρίνεται από το τρέξιμο. Ο μέσος διαιτητής διανύει σε έναν αγώνα από 10 ως 18 Km. Μιλάμε για πολύ τρέξιμο. Και μεγάλη φθορά στα παπούτσια. Δυστυχώς πάντα η κάμερα ζουμάρει στα παπούτσια των ποδοσφαιριστών, για διαφημιστικούς λόγους- ο τερματοφύλακας θα μπορούσε να φοράει και ψηλοτάκουνες γόβες χωρίς πρόβλημα- αντί να δείχνει τα παπούτσια του διαιτητή, πριν και μετά.

Υπάρχει μια λέξη που νομίζω περιγράφει τέλεια τη σχέση δικαιοσύνης και τρεξίματος.

Είναι η αλβανική λέξη Këpucar.

Σήμερα έτσι λένε τον παπουτσή.Η λέξη όμως σημαίνει στη κυριολεξία «αυτός που ζητάει χρήματα για τις φθορές στα παπούτσια του». Και έτσι αποκαλούσαν ως τις αρχές του 20^ου αιώνα τον διαιτητή- δικαστή.

Πριν εμφανιστεί το αστικό δίκαιο στις ορεινές κοινότητες της Αλβανίας και γενικότερα των Βαλκανίων υπήρχε μόνο ο άγραφος νόμος που είχε ελάχιστους κανόνες αλλά απαραβίαστους. Ειδικά στη σημερινή βόρειο Αλβανία ο άγραφος νόμος λεγόταν Kanun (του Λεκ Ντουγκαγκίν ή του Σκεντέρμπεη, ανάλογα απο τη περιοχή).

Ανάμεσα στα άλλα ο κανούν έλεγε ότι σε περίπτωση αντιδικίας μεταξύ δυο προσώπων ή οικογενειών ή χωριών υπήρχε η δυνατότητα πριν φτάσουν (ή και μετά) σε αυτοδικία (βεντέτα) να διαλέξουν ένα πρόσωπο γνωστό για την άμεπτη ηθική του και χωρίς συμφέρον με την υπόθεση ο οποίος θα ψάξει ποιος έχει δίκαιο και θα προτείνει τις ποινές.

Οι αντίδικοι από τη στιγμή που είχαν συμφωνήσει στο διορισμό αυτού του προσώπου έπρεπε αδιαμαρτύρητα να δεχτούν και την απόφασή του.

Αυτός ο διαιτητής/δικαστής λεγόταν këpucar.

Επειδή για να βρει την αλήθεια έπρεπε να πάει σε πολλά χωριά και σπιτικά η αμοιβή του ήταν (εκτός από τον τεράστιο σεβασμό που κέρδιζε στην κοινότητά του) μόνο «τα χρήματα για τα παπούτσιά του».

Αυτά σκεφτόμουνα στο καφενείο, διαβάζοντας το περιοδικό και βλέποντας τον αγώνα όταν πέρασε μια φίλη μου- καμαρωτή,καμαρωτή- κρατώντας αγκαζέ τον (μουρτζούφλη) γιό της.

Ήρθε να με χαιρετήσει ενώ ο γιος συνέχισε, σχεδόν τρέχοντας.

-«Τι κάνεις… χαθήκαμε»

-«Με έβγαλε ο γιος μου για ποτό… τώρα τελείωσε με τις εξετάσεις… πρέπει να πιάνει τη νομική… το χει όνειρο να γίνει δικαστής»

- «Α! Πολύ ωραία… μπράβο του»

-«Έχει τα νεύρα του τώρα… γυρνάμε σπίτι για να αλλάξει παπούτσια… πάτησε σκατά»

-«Ε, τότε θα γίνει καλός δικαστής»

 Π.

Παροιμίες

Υπάρχει μια παλιά παροιμία που λέει ότι «όποιος δεν έχει χτίσει σπίτι και δεν έχει παντρέψει κόρη δε ξέρει τι θα πει βάσανο στη ζωή.»

Με τις αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα, τώρα που «έπεσε άπλυτο φως» και «έφτασε το πιρούνι στο κόκαλο» ήρθε η στιγμή να «γελάσει και ο κάθε τριπαρισμένος», ξαναθυμήθηκα αυτή τη παροιμία.

Δεν ξέρω γιατί αλλά με τις πρώτες αποκαλύψεις στενοχωρήθηκα. Αν η διαφθορά φταίει για την κατάντιά μας θα περίμενα τουλάχιστον οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να έχουν ένα μεγαλείο. Πως το είχε πει ο Κοσκωτάς στην πρώτη του συνέντευξη όταν αποφυλακίστηκε: «Δεν είμαι απατεώνας! Είμαι Μεγαλοαπατεώνας».

Από ότι φαίνεται δεν υπάρχουν πια πολιτικοί άντρες, όπως παλιά.

Όλοι όσοι χρηματίστηκαν το καναν είτε για να βάλουν κάπου τους γονείς τους «όχι για μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα μου», είτε να προικίσουν τη κόρη τους «αμάρτησα για το παιδί μου», είτε να έχουν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».

Ο Δον Κορλεόνε πριν κάνει business προειδοποιεί: Έχω μια πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς!

Και εντάξει ποιος δεν θα ήθελε διώροφο ή ρετιρέ στο κολωνάκι; Με ντουλάπια δρύινα, αντί για καπλαμά; Πλακάκι ιταλικό, αντί για βουλγάρικο; Τηλέφωνο siemens με απεριόριστο χρόνο ομιλίας, αντί να βουίζει και να πέφτουν οι μονάδες γρήγορα; Άδεια για αναψυκτήριο και ναό μέσα στο παραθαλάσσιο οικόπεδο; Τζακούζι αντί για τούρκικη τουαλέτα; Ή αλλιώς «όταν έχεις και δεν τρως πρέπει να σε δει γιατρός»

«Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» και είναι να τους λυπάσαι αφού είναι κοντά στον απλό λαό. Μήπως αυτά δε σκεφτόμαστε καθημερινά και εμείς;

Αλλά τότε γιατί υπάρχει και το «άλλοι γα… και κοινωνούν και εγώ που κλάνω φταίω»; Γιατί νοιώθουμε αδικημένοι με τη διαφθορά όταν όλοι έχουμε κάνει τις τσιριμόνιες μας;

Η δημοκρατία θεωρεί τη διαφθορά πρόβλημα. Θεωρεί ότι με τους κατάλληλους ηθικούς ανθρώπους και με καλούς μισθούς και επιδόματα δεν θα υπάρχει διαφθορά.

Αλλά και «ο άγιος φοβέρα θέλει». Και για αυτό έχει ελεγκτικούς μηχανισμούς. Και νόμους. Άπειρους νόμους.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη. Η διαφθορά δεν είναι ένα σύμπτωμα κάποιας ασθενικής δημοκρατίας. Η διαφθορά είναι η ουσία της δημοκρατίας.

Η (αστική) δημοκρατία έχει δυο ποδάρια. Όχι πολλά. Από τη μια τη πίστη στην ιδιοκτησία σε οικονομικό επίπεδο και από την άλλη τη πίστη στην αντιπροσώπευση σε πολιτικό επίπεδο. Αυτή είναι η ουσία της. Προϊόν κλοπής.

Το πρώτο ποδάρι θα σου πει: Δεν πιστεύει ο χορτάτος το κακό του νηστικού.

Και το δεύτερο θα απαντήσει: Σε αγαπώ κυρά να κλάνεις αλλά μην το παρακάνεις.

Όλοι οι άνθρωποι είναι και δίκαιοι και άδικοι. Και καλοί και κακοί. Και νόμιμοι και παράνομοι. Και τίμιοι και διεφθαρμένοι. Και όμορφοι και άσχημοι. Και φωτισμένοι και σκοτεινοί.

Μερικοί όμως είναι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί. Μερικοί θέτουν τους κανόνες και όλοι τους ακολουθούν.

Και για αυτό η δημοκρατία θέλει τη διαφθορά. Να συντηρεί τη πίστη ότι οι επόμενοι θα είναι πιο άξιοι. Αρκεί να τους ψηφίσεις. Οι επόμενοι θα είναι πιο δίκαιοι. Εσύ ασχολήσου με το σπίτι σου, τη δουλειά σου και την οικογένειά σου.

Άσε στα χέρια μας την δημοκρατία. Και την κάθαρση. Χαστούκια στους παράνομους. Χειραψίες στους δίκαιους.

«Αλλού με τρίβεις δέσποτα και αλλού έχω εγώ τον πόνο»

Π.