σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, μόνο μεταθέσεις

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου κοινοποιήθηκαν στους ιατρούς Μ.Ε. και Δ.Β. δύο διαταγές από το Διοικητή της 4ης ΥΠΕ κ. Μπουσουλέγκα με τις οποίες επιχειρείται η απομάκρυνση τους από το Περιφερειακό Ιατρείο Γερακαρούς. Ο ένας μετακινείται στο ιατρείο Δουμπιών και ο άλλος εντάσσεται στο πρόγραμμα εφημεριών του Αεροδρομίου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία την αντίστοιχη μετακίνηση της Ιατρού των Δουμπιών στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου λόγω «προσωπικών προβλημάτων» (sic), δηλαδή προσωπικών διασυνδέσεων· η δε δεύτερη τις αυξημένες ανάγκες του αεροδρομίου, οι οποίες ήταν τόσο μεγάλες, ώστε όλες οι θέσεις εφημερίας είναι ήδη καλυμμένες για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο από τους ήδη υπάρχοντες ιατρούς! Προηγουμένως, με απόφαση της ίδιας ΥΠΕ, τους είχαν ανατεθεί τρία ακόμα Ιατρεία, στα οποία έπρεπε να πηγαίνουν 2 ημέρες της εβδομάδας εκ περιτροπής ενώ ταυτόχρονα επιχειρήθηκε κατάργηση του συστήματος των ραντεβού. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια η εξυπηρέτηση στα ιατρεία να χτυπήσει κόκκινο. Οι αποφάσεις δε των μετακινήσεων είχαν διαδοχικά νούμερα πρωτοκόλλου, πάρθηκαν δηλαδή η μία μετά την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι συγκεκριμένοι ιατροί μπαίνουν στο στόχαστρο των θεσμών της εξουσίας, των επίσημων φορέων της «υγείας» και παρά-υγείας, των κομματικών παραγόντων, και των κάθε λογής παρατρεχάμενων. Κατά καιρούς έχουν δεχτεί τη συντονισμένη επίθεση του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας με τους τραμπούκους κολλητούς του και το εργοδοτικό σωματείο που έστησαν, των δημάρχων Καλλινδοίων και Κορώνειας που τους έχουν συκοφαντήσει άνευ προηγουμένου, του ΥΠΕάρχη της προηγούμενης κυβέρνησης και του Διοικητή του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου που δε δίστασαν να προχωρήσουν σε Ε.Δ.Ε., διώξεις και συμβούλια κρίσεων που αρνήθηκαν αρχικά εντελώς παράτυπα και αυθαίρετα την επαναπρόσληψη τους, για να αναγκαστούν τελικά υπό το βάρος των αγώνων των κατοίκων, της Σύσκεψης Εργαζομένων και των κινήσεων συμπαράστασης, να αποφασίσουν τη μονιμοποίησή τους. Τώρα παίρνει σειρά ο ΥΠΕάρχης της σημερινής κυβέρνησης, να προσπαθήσει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενοι. Θα πετύχει; Δεν νομίζουμε!

Κι αυτό το καλοκαίρι όπως και όλο το χρόνο υπάρχουν μόνο αγώνες.

Με όπλο την άμεση συμμετοχή, στη βάση ανοιχτών συνελεύσεων κατοίκων και εργαζόμενων της περιοχής, η «Σύσκεψη Εργαζομένων» και οι επιτροπές κατοίκων στη Γερακαρού και το Ζαγκλιβέρι έχουν δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια την αυτοοργάνωση αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δημόσια υγεία στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχόμενης περίθαλψης. Σε αυτά τα πλαίσια, έκαναν πράξη έναν άλλον συνδικαλισμό χωρίς κλαδικούς-επαγγελματικούς διαχωρισμούς. Ανέδειξαν το πρόβλημα με την αποψίλωση του Κ.Υ. από γιατρούς και τη μη κάλυψη πάγιων αναγκών σε προσωπικό που είχε ως συνέπεια οι υπάρχοντες εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να εργάζονται στο όριο της ψυχικής και σωματικής υπερκόπωσης, για να καλύψουν τις ανάγκες τόσο της εφημερίας, όσο και των τακτικών ιατρείων. Αγωνίστηκαν για τον καλύτερο εξοπλισμό του Κέντρου Υγείας, του Μικροβιολογικού εργαστηρίου και του Ακτινολογικού. Επιδίωξαν και πέτυχαν να έρχονται επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου και μαμή μια φορά την εβδομάδα στα Περιφερικά Ιατρεία, αλλά και να μη γίνεται η εφημερία χωρίς δύο ειδικούς εφημερεύοντες.  Οργάνωσαν το σύστημα των ραντεβού με το οποίο εξυπηρετούνται όλοι οι ασθενείς, χωρίς να ταλαιπωρούνται με αναμονές. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα ιατρεία και στα τρία χωριά Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου να μετατραπούν από κέντρα συνταγογράφησης, (που ως συνήθως τον άρρωστο απλώς τον παραπέμπουν και μάλιστα, όχι σπάνια, σε συνεργαζόμενους ιδιώτες…), σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Την ίδια στιγμή, εναντιώθηκαν στη φασόν συνταγογράφηση (αμοιβή του γιατρού από την φαρμακευτική εταιρεία με ποσοστό από την αξία του φαρμάκου), τα φακελάκια, τον αυταρχισμό του ιατρού και τη λούφα εις βάρος του ασθενή που διαιωνίζεται μέσα από το «συναδελφικό» κλίμα που προωθεί η διεύθυνση για να διατηρεί την εργασιακή ειρήνη.

Από τη μια, οι κινήσεις αυτές στρέφονται και εναντίον μεγάλης μερίδας των ιατρών που βολεύονται ποικιλοτρόπως με τη συνήθη άθλια λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας και  την υπερασπίζονται συνειδητά. Από την άλλη, οι ίδιες αυτές κινήσεις δε γίνονται δεκτές με τον ίδιο τρόπο μέσα στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως έχει κερδηθεί σήμερα. Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες μέσα στην κίνηση τους αναδεικνύουν ανταγωνισμούς, αλλά ταυτόχρονα οδηγούν και σε νέες συνθέσεις στη βάση των κοινών αναγκών και της αλληλεγγύης.  Αυτοί οι αγώνες κρατούν σχεδόν μια δεκαετία και έχουν δημιουργήσει μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις που δεν παλεύεται ούτε εξαγοράζεται· που οριοθετεί μέσα από διαδικασίες αγώνα ποιο είναι το κοινό συμφέρον και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και να την κάνουν να ξεχαστεί. Θα τους αφήσουμε; Δε νομίζουμε!

 
Η κρίση, η αναδιάρθρωση της περίθαλψης και οι δικοί μας αγώνες

Ως «Εργαζόμενοι/ες στη Βιομηχανία της Υγείας» έχουμε συγκροτηθεί έμπρακτα (αλληλεγγύη στον αγώνα γύρω από το Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου, κινητοποιήσεις για το ρεπό, τις απλήρωτες εφημερίες, την κλαδική σύμβαση, την υπηρεσία τηλεφωνικών ραντεβού 1535) γύρω από τους άξονες: 1)Καθολική πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης για ασφαλισμένους και ανασφάλιστους ενάντια στους αποκλεισμούς που μπαίνουν μέσα από τα απογευματινά ιατρεία, τους λίσταρχους και τα φακελάκια 2)Αντίσταση στην αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων στην περίθαλψη  (stage, εργολαβίες) και 3)Εναντίωση στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης περίθαλψης λόγω ελλείψεων προσωπικού και υποδομών.

Για αυτά είπαμε ότι οργανωνόμαστε έξω και ενάντια από τις ενδοκλαδικές (ειδικός, ειδικευόμενος, επικουρικός, αγροτικός, φοιτητής, μισθωτός σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα) και διακλαδικές διαιρέσεις (ιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, μόνιμοι, προσωρινοί) και επιχειρούμε να δώσουμε αγώνα μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις με τους χρήστες της περίθαλψης.

Σήμερα το κεφάλαιο και το κράτος επιτίθονται με σκοπό μια βίαιη μεταφορά
πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο με στόχο να υποτιμηθεί ακόμη περισσότερο η εργατική δύναμη και να διατηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό στο νευραλγικό πεδίο της δημόσιας υγείας σημαίνει περαιτέρω αποδιάρθρωση του όποιου κοινωνικού κράτους με δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης, υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και αύξηση των αποκλεισμών. Το νέο σχέδιο νόμου για την “αναβάθμιση του ΕΣΥ”, που κατατέθηκε στη Βουλή στις 10-07-2010, στοχεύει σε ακόμη βαθύτερη εμπορευματοποίηση του συστήματος υγείας πριμοδοτώντας όσους συμμετέχουν στα απογευματινά “ολοήμερα” ιδιωτικά ιατρεία και συμβάλλοντας στην κατάρρευση του συστήματος εφημερίας αρκετών νοσοκομείων. Το βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής των εκμεταλλευομένων μετακυλίεται όλο και περισσότερο στους ίδιους, ενώ ταυτόχρονα μια πληθώρα μεσολαβήσεων (επίσημοι φορείς της υγείας, συνδικαλιστικοί αγκιτάτορες, βολεμένοι ιατροί εντός του συστήματος υγείας) τους αποξενώνουν από αυτό που κοινωνικά τους ανήκει: τη δημόσια υγεία.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ερώτημα που προκύπτει είναι το τι είδους αγώνα πρέπει να δώσουμε; Ποιοι, πώς και προς τα πού; Επειδή αυτήν την περίοδο όλοι μιλάνε για αγώνα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε ότι το «ξεπέρασμα της κρίσης» είναι ένας αγώνας που θα δώσουμε όχι μαζί αλλά ενάντια στα αφεντικά και μακριά από τις όποιες αυταπάτες περί εθνικού συμφέροντος. Ένας αγώνας που θα δίνει απάντηση στην κρίση από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων γνωρίζοντας ότι αυτή η απάντηση είναι κομμάτι του γενικότερου αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τα αφεντικά ή τους πολιτικούς που ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν. Είναι και πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα που ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση  κοιτάζουν τώρα πώς θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλο αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση; Εμείς έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές σχέσεις που αμφισβητούν την εξουσία του καπιταλισμού πάνω στις ζωές μας, θέτοντας ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αναγκών μας ανεξαρτήτως κόστους, την οργάνωση της αντίστασής μας από τα κάτω, τη μη-διαμεσολάβηση των αγώνων μας από οποιουδήποτε είδους πεφωτισμένη ηγεσία, το ξεπέρασμα των διαχωρισμών ανάμεσά μας.

Εργαζόμενες/οι στη

Βιομηχανία της Υγείας

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ!!

Οι κάτοικοι των δημοτικών διαμερισμάτων Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου, συγκεντρωνόμαστε την Παρασκευή 9 Ιουλίου με σκοπό τη διαμαρτυρία ενάντια σε ένα καθεστώς που υποσκάπτει επί μία ολόκληρη δεκαετία, τον αγώνα κατοίκων και γιατρών του Περιφερειακού Ιατρείου Γερακαρούς  για την αναβάθμιση του τομέα Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης και την καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών υγείας.

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ

Ο Πόλεμος όλα αυτά τα χρόνια αλλάζει χρώμα, αλλάζει όνομα,αλλάζει πρόσωπο αλλά παραμένει ο ίδιος. Από  Αντιπολίτευσηπου στάθηκε στο πλευρό μοας και έφερε το θέμα στη Βουλή τώρα σαν Κυβέρνηση πλέον μάχεται εναντίον μας και καθώς δεν έχει άλλο τρόπο να μας διαλύσει χρησιμοποιεί το νόμιμο δικαίωμα των μετακινήσεων και αφήνει εκτεθειμένους 3000 κατοίκους!!!!

Τι έχουν κάνει, θα αναρωτιέστε  τρία χωριά και προκάλεσαν τόσο μένος! Έχουμε κάνει λοιπόν τα εξής «εγκλήματα»..

1)ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΜΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ.

2)ΟΡΓΑΝΩΣΑΜΕ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ  ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΑΡΤΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

3)ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ» ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΡΙΣΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ.

4)ΜΕΤΑΤΡΕΨΑΜΕ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΑΠΟ ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ  ΙΑΤΡΕΙΑ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ.!!!!!!!

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΤΕΣΤ ΠΑΠ, ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΑΚΤΙΚΟΤΑΤΑ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ( ΚΑΜΠΥΛΗ ΣΑΚΧΑΡΟΥ, ΣΠΥΡΟΜΕΤΡΗΣΗ, 24ΩΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ, ΥΠΕΡΗΧΟ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΧΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ).

ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΚΑΤ΄ΟΙΚΟΝ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΣΕ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΝΗΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΝ ΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ!! ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ.

5)ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ!

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΝ ΤΕΛΙΚΑ;;;;;

Μήπως μας κυνηγάνε για τις παραλείψεις των Ιατρών να παίρνουν φακελάκι, να παραπέμπουν σε συναδέλφους ιδιώτες, να παίρνουν μίζα από φάρμακα, να κρατούν απόσταση από τους απλούς ανθρώπους;;;; Η ΜΗΠΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΘΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΘΑΛΠΟΥΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ!!!!!

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ. ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΑΣ, ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΦΩΝΗ ΕΝΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ  ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ!

ΤΕΛΟΣ, ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΓΕΡΑΚΑΡΟΥΣ .   

Αν και από μόνη της η παρακάτω ανακοίνωση κατοίκων και εργαζομένων στις δομές Υγείας, μιλάει για τους αγωνιστές γιατρούς που μετακινούν από το Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου και για τους λόγους που τους μετακινούν, ένα μικρό ιστορικό καθώς και τα απαραίτητα ντοκουμέντα ενός κοινοτικού αγώνα για την υγεία και την περίθαλψη, χρειάζονται για τους αναγνώστες και αναγνώστριες της Σχεδίας.

Ένα συνοπτικό κείμενο για τους αγώνες στο Ζαγκλιβέρι: http://eutopia.gr/index.htm (περιοδικό «Ευτοπία, τεύχος 15, άρθρο με τίτλο: Για τον αδέσμευτο κοινοτικό αγώνα στο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης και πέριξ )

Μια ιστοσελίδα που αναφέρει πιο πολλές λεπτομέρειες:  http://prwtov-zagkliv.blogspot.com/

Συνέντευξη γιατρών από το κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου στη Σχεδία,τεύχος 6,χειμώνας 2006 στο http://sxedia.espivblogs.net/%cf%83%cf%87%ce%b5%ce%b4%ce%b9%ce%b1-6/

Στο στόχαστρο είναι ο Αγώνας

Γιατί δε σταματάνε να κυνηγάνε το Ιατρείο μας; Γιατί όλοι θέλουν να διώξουν τους Γιατρούς μας από τη Γερακαρού; Τη μία Διευθυντής του Κέντρου Υγείας με τους κολαούζους του, την άλλη ο ΔΥΠΕάρχης της προηγούμενης κυβέρνησης, τώρα ο ΔΥΠΕάρχης της τωρινής κυβέρνησης, ή να μην ξεχάσουμε το Διευθυντή του Κ.Υγ. Μαδύτου,καθώς και τον πολυχρονεμένο μας Δήμαρχο που νόμιζε ότι μπορούσε να μας κλειδώσει έξω από το Ιατρείο… Τι ζητάνε όλοι αυτοί; Γίνονται και αλλού τέτοια πράγματα; Κυνηγάνε και αλλού τους Γιατρούς των Περιφερικών Ιατρείων έτσι; Τι έφταιξαν οι δύο γιατροί της Γερακαρούς; Τι φταίξανε οι κάτοικοι της Γερακαρούς που τα τραβάνε όλα αυτά; Κάνουν κάτι λάθος;

τι έκαναν:

Ας δούμε πρώτα μήπως έκαναν κάτι κακό οι γιατροί μας. Μία φορά το μήνα σε κάθε χωριό παίρνουν αίματα από τους πιο ταλαιπωρημένους ασθενείς. Οργάνωσαν τα ιατρεία και στα τρία χωριά, καταφέρνοντας να είναι τα πιό άρτια εξοπλισμένα ιατρεία της ευρύτερης περιοχής. Συνετέλεσαν στη δημιουργία του «Συλλόγου Φίλων του Ιατρείου» και συνεργάζονται άριστα μαζί του για τον εξοπλισμό του Ιατρείου.  Δημιούργησαν τα ραντεβού στα ιατρεία με αποτέλεσμα να μειωθεί στο ελάχιστο ο χρόνος αναμονής, να μπορούν να εξετασθούν ακόμα και όσοι έχουν δουλειές και δεν μπορούν να περιμένουν με τις ώρες και επίσης να αυξηθεί ο αριθμός των εξεταζόμενων κατοίκων. Μετέτρεψαν τα Ιατρεία από κέντρα συνταγογράφησης σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Συνετέλεσαν στο να έχουν κάνει μαστογραφία, τεστ παπ, μέτρηση για την οστεοπόρωση οι περισσότερες (αν όχι όλες) από τις γυναίκες που το χρειάζονται, μέτρηση για τον προστάτη οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) από τους άντρες πάνω από κάποια ηλικία, γενικές εξετάσεις τακτικότατα όλοι όσοι χρειάζονται… Καμπύλη σακχάρου, σπιρομέτρηση, 24ωρη καταγραφή της Αρτηριακής πίεσης, υπέρηχο καρδιάς, ακτινολογικό έλεγχο και υπέρηχο σε όλους όσους το χρειάστηκαν… Κατ’ οίκον νοσηλεία σε δεκάδες ανήμπορους να επισκεπτούν το ιατρείο, εμβολιασμοί τακτικοί σε όλα τα ιατρεία… Παρακολούθηση των ασθενών ακόμα και κατά τη νοσηλεία τους στα Νοσοκομεία!

Αγωνίστηκαν μαζί μας για να έχουμε μια φορά την εβδομάδα μαμή στη Γερακαρού… Συμμετείχαν στον αγώνα που δόθηκε για να έρθουν επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου (όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα τους είχαν εξαφανίσει), για να υπάρχουν μηχανήματα και να λειτουργεί το μικροβιολογικό αξιόπιστα όλο το χρόνο, συμμετείχαν στη Σύσκεψη που έδωσε όλους αυτούς τους αγώνες και διώχτηκε γι’ αυτούς, συνετέλεσαν στο να μη γίνεται η εφημερία με ένα μόνο ειδικό και ειδικευόμενο! Πάλεψαν μαζί μας για την προσωρινή αναπλήρωση των δύο συνταξιοδοτημένων Παιδιάτρων και για την κατά το δυνατόν συντομότερη αναπλήρωσή τους.

κόστος

Μήπως τους κυνηγάνε επειδή κάποια από αυτά που κάνουν κοστίζουν ακριβά και το κράτος δε χαλαλίζει τόσα για τους αγρότες; Σίγουρα αυτό παίζει το ρόλο του, όμως δεν αρκεί γιατί θα μπορούσαν απλά να μην τους τα δώσουν! Δε θα χρειαζόταν να τους διώξουν κιόλας!!!

τι δεν έκαναν:

Μήπως τους κυνηγάνε όχι για αυτά που έκαναν αλλά για κάτι που παρέλειψαν να κάνουν; Εδώ όντως η λίστα είναι μεγάλη: παρέλειψαν να πάρουν φακελάκι, να μας παραπέμψουν σε συνεργαζόμενους ιδιώτες, να πάρουν μίζα από τα φάρμακα, να μας πουλήσουν μούρη γιατρού, να κρατήσουν απόσταση από τους ανθρώπους του χωριού… Παρέλειψαν να μασήσουν τα λόγια τους, να σκύψουν τη μέση στους από πάνω, να τηρήσουν το «οικογενειακό κλίμα» και να διατηρήσουν μυστικά τα προβλήματα του Κ.Υγ. ώστε να ανταλλάξουν τη σιωπή τους με άλλα ωφελήματα!

στο στόχαστρο η σχέση…

Σίγουρα αυτά που έκαναν μαζί με αυτά που παρέλειψαν να κάνουν αποτελούν αιτία για διώξεις από την εξουσία, ειδικά σε περιόδους που προσπαθεί να περικόψει από τον τομέα της Περίθαλψης. Όμως δεν είναι αυτά ο κύριος λόγος. Αυτό που κοστίζει πιο πολύ είναι ότι υπάρχουν κάποιοι από τους κατοίκους των χωριών που όλα τα παραπάνω τα έχουν καταλάβει. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση με κάποιους από αυτούς που γνωρίζουν όλα τα παραπάνω η οποία κοστίζει για την εξουσία όσο τίποτα παραπάνω. Κοστίζει γιατί διεκδικεί και μάλιστα με έναν τρόπο αδιαμεσολάβητο. Με έναν τρόπο έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση η οποία δεν παλεύεται ούτε και εξαγοράζεται, γιατί καταλαβαίνει από μόνη της ποιο είναι το συμφέρον της και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Μια σχέση που έχει οδηγήσει στους αγώνες του παρελθόντος για περίθαλψη ,αγώνες ενάντια σε σκουπιδότοπους,ενάντια σε απολύσεις και θα δώσει και τους αγώνες του μέλλοντος. Μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα, ο δρόμος του αγώνα που όλα αυτά τα χρόνια δίνουμε είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Μια σχέση που έχει καταλάβει ότι όταν μιλάνε για κρίση εννοούν το ίδιο που λέγανε όταν μιλούσαν για λιτότητα, ή για θυσίες και ότι όλα αυτά έχουν ως στόχο να χειροτερεύσουν ακόμα περισσότερο τη θέση κάποιων. Μιλώντας για την περίθαλψη, όταν μιλάνε για κρίση, στο στόχο έχουν τη Δημόσια περίθαλψη, την περίθαλψη αυτών που δεν κατέχουν. Μια σχέση που έχει καταλάβει ότι ακόμα και αυτό παλεύεται. Ότι δεν είναι μονόδρομος η αποδοχή των μέτρων που μας ετοιμάζουν!

Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και γι’ αυτό μας κυνηγάνε. Για αυτό διώχνουν  τους γιατρούς μας! Για να διαλυθεί αυτή η σχέση, για να ξεχαστεί. Για να γίνεται σωτήρας ο γιατρός που γράφει τα φάρμακα, ακόμα κι αν αυτό είναι το μόνο που μπορεί να κάνει (γιατρός ΚΑΠΗ, ειδικευόμενος …

οι άλλοι

Υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων συνανθρώπων τους και, καθώς το συμφέρον τους είναι να εξυπηρετούνται γρήγορα, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως την είδαμε. Είναι αυτοί που μας λένε ότι είναι καλύτερα να έχουμε γιατρό ΚΑΠΗ, που μπορεί να γράφει μόνο φάρμακα στον ΟΓΑ, παρά τους γιατρούς που έχουμε και μπορούν να εξετάσουν και να γράψουν φάρμακα σε όλα τα ταμεία!

Αυτοί που είτε είναι φορείς εξουσίας, οπότε έχουν απειλούμενα συμφέροντα, είτε ανταλλάσουν τις υπηρεσίες τους με ανταλλάγματα από το Δήμαρχο ή όποιον άλλο διαθέτει εξουσία.

η Παρασκευή

Το ερώτημα τελικά δεν είναι τι έκαναν οι γιατροί μας! Αυτό είναι γνωστό 10 χρόνια τώρα. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε ένα ιατρείο όπως το είδαμε ή ένα κέντρο συνταγογράφησης. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να διατηρήσουμε αυτήν τη σχέση ή όχι. Γιατί στο στόχαστρο είναι η σχέση. Αν τη διαλύσουν μετά θα είναι εύκολο να περάσουν ό,τι μέτρο θέλουν. Αυτήν πρέπει να διαφυλάξουμε. Όχι σα μια φιλική σχέση, όχι σα μια τυπική σχέση γιατρού αρρώστου, αλλά ως μια αδιαμεσολάβητη σχέση αγώνα!

εντός – εκτός κι επί της σχέσης

Ό,τι σημαίνει, οπουδήποτε υπάρχει δομή του Υπουργείου Υγείας. Κατ’ αρχήν έλλειψη αναλώσιμου υλικού: γάζες, τσιρότα, χαρτοβάμβακας, σύριγγες, βελόνες κλπ. Το Τζάνειο δεν έχει πλέον να δώσει, αφού κοπήκαν οι πιστώσεις ενώ πρόσφατα και μάλιστα σε καιρό κινητοποιήσεων μπήκαν σε κλινικές άνθρωποι των εταιριών και με εντολή των διευθυντών άδειασαν τις αποθήκες από υλικό. Με ότι έχει από άλλες προηγούμενες παραλαβές,σε αναλώσιμο υλικό, θα πορευτεί το Κέντρο Υγείας Αίγινας, αφού φρόντισαν οι μεγάλοι πλιατσικολόγοι της γραφειοκρατίας και των εταιριών να πλουτίσουν από τις μίζες εις βάρος μας κι αφού μικροί και ταπεινοί φρόντισαν με το ρόλο του ραγιά να σωπάσουν ή να μικρο-πλιατσικολογούν για τα μικρά τους έξοδα.

Η συνέχεια, με την έλλειψη προσωπικού και το κόψιμο εφημεριών, έρχεται να ολοκληρώσει τις συνέπειες της κρίσης. Είναι άραγε μια ευκαιρία αγώνα για τη δημόσια δωρεάν καθολική υγεία; Είναι μια ευκαιρία ξεσκεπάζοντας όλους τους επαΐοντες άθλιους τοπικούς παράγοντες που θεωρούν την κρίση ως ευκαιρία –πάντα με τη λογική του μαυραγορίτη- να ξαναβρεθούμε σαν κοινωνία και να πάρουμε πίσω ότι μας έκλεψαν;

Εκδήλωση για την Ψυχική Υγεία με συμμετοχή εκπροσώπων οργανώσεων για τη ψυχική υγεία από Ελλάδα, Ιταλία και Αγγλία

24-25 Ιουνίου 2010

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας

(Ν. Τρυπιά 45)

Στις 24 και 25 Ιουνίου, στη Ν. Φιλαδέλφεια, για μια ακόμη φορά, μετά από ένα χρόνο, άτομα και συλλογικότητες με εμπειρίες ψυχιατρικού χαρακτήρα, παίρνουν, ξανά, το λόγο.

Άνθρωποι που βιώνουν, ή βίωσαν στο παρελθόν, τέτοιες εμπειρίες και που πάλεψαν, ενάντια σε κάθε είδους εμπόδια και προκαταλήψεις, για τη δυνατότητα να παίρνουν το λόγο και να συμμετέχουν.

Άνθρωποι που δέχονται θεραπευτική φροντίδα χωρίς ν΄ απαρνούνται ή να παραχωρούν την ατομική ιδιαιτερότητά τους και την  υποκειμενικότητά τους, καθώς και τον κοινωνικό τους ρόλο.

Άνθρωποι που βρήκαν, ή αναζητούν δρόμους ανάρρωσης, άνθρωποι που θέλουν να ενθαρρύνουν άλλους, ή να ενθαρρυνθούν οι ίδιοι για να χαράξουν τις δικές τους προσωπικές διαδρομές χειραφέτησης.

Αν, όπως τονίστηκε πέρσι, Αποιδρυματοποίηση της Ψυχιατρικής σημαίνει όχι μόνο την υπέρβαση των τειχών του εγκλεισμού, αλλά και των νοητικών σχημάτων που ακυρώνουν και απαξιώνουν κάθε χειρονομία του ‘άλλου’, υποβαθμίζοντάς την έτσι σε απλό σύμπτωμα – αν Αποιδρυματοποίηση σημαίνει όχι μόνο την έξοδο από το ψυχιατρείο, αλλά και την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων και του μονολόγου των ειδικών μέσα από την ανάδυση των «νέων υποκειμένων» (των «ασθενών», των οικογενειών κλπ) σε συνθήκες ισότιμου διαλόγου, τότε η ανάκτηση του λόγου από τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι η κατ΄ εξοχήν θεραπευτική πράξη, αυτή που τους δίνει τη δυνατότητα έκφρασης σκέψεων και αναγκών και η οποία παίζει κομβικό ρόλο στην ανάκτηση της προσωπικής ταυτότητας και των δικαιωμάτων.

Η φετινή συνάντηση γίνεται μέσα σε συνθήκες που ένας χωρίς προηγούμενο φόβος επιχειρείται να επιβληθεί πάνω σ΄ όλη την κοινωνία, ένας φόβος για το παρόν και το μέλλον όλων : μέτρα όπως αυτά που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, ξεπερνούν, στον τρόμο που προκαλούν, ακόμα και τα πιο εφιαλτικά όνειρα που είχε ποτέ ο καθένας από μας.

Δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, καταστροφή του ασφαλιστικού συστήματος, κατάρρευση του συστήματος υγείας, ανεργία και επισφαλείς σχέσεις εργασίας.

Όλα αυτά, μας λένε, είναι «αναπόφευκτα». Μήπως, όμως, δεν πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς την προπαγάνδα των ΜΜΕ; Μήπως κάποια συμφέροντα θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε το μύθο του «αναπόφευκτου», ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει άλλη λύση, προκειμένου για να διαφυλάξουν τα δικά τους κέρδη εις βάρος της δυστυχίας και της εξαθλίωσης των πολλών;

Ο καθένας έχει μάθει από τις ποικίλες εμπειρίες, που είχε, του φόβου, ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τον αντιμετωπίσεις, αλλά ο βασικότερος, η προϋπόθεση για όλους τους άλλους τρόπους, είναι να μην είναι κανείς μόνος του, να μπορούμε να εμπιστευτούμε και να σχετιστούμε με τους άλλους, να λειτουργούμε συλλογικά. Μόνο από κοινού με τους άλλους μπορεί να νικηθεί ο φόβος και να χαραχτούν

διαδρομές χειραφέτησης για τον καθένα και για την κοινωνία ολόκληρη.

Η συνάντηση της 24-245 Ιουνίου στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι μια ευκαιρία για συνεύρεση, για αμοιβαία γνωριμία, για ν΄ αφηγηθεί κανείς τη δική του ιστορία και ν΄ ακούσει τις αφηγήσεις των άλλων, για επαφή με εμπειρίες και κινήματα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία και Αγγλία), για να επεξεργαστούμε τις διαδρομές που έχουμε ήδη ανοίξει, αλλά και να επινοήσουμε και να βάλουμε σε κίνηση καινούργιες.

Ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει την εποικοδομητική του κριτική, να μπει σε σχέση με τους άλλους και να συμβάλει στη συζήτηση για το «στίγμα» που εξακολουθεί να περιβάλλει τον  λεγόμενο «ψυχικά ασθενή».

Να ξαναδούμε τα αιτήματα στα οποία κατέληξε η περσινή συνάντηση  (για θέσεις εργασίας, για τους ΚΟΙΣΠΕ, για αύξηση των επιδομάτων, για το ξεπέρασμα των πρακτικών της ιδρυματικής βαρβαρότητας με την αλλαγή των παραδοσιακών νοοτροπιών και την οικοδόμηση ριζικά εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας που σέβονται τον «ψυχικά πάσχοντα» κλπ) μέσα στις σημερινές συνθήκες που ανατρέπουν δραματικά τα όποια κεκτημένα δικαιώματα (έστω και λίγα) δεκαετιών.

Να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε όλοι μαζί αυτό που θεωρούμε ως ψυχική υγεία για τον καθένα, αλλά και μια ζωή βιώσιμη για όλους.

Και όλοι μαζί να μιλήσουμε, να σκεφτούμε και να δούμε πώς διεκδικούμε και πώς παλεύουμε για ψυχική υγεία και για ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, πώς προσανατολιζόμαστε στο σήμερα, όχι στο «ύστατο σήμερα», στο οποίο θέλουν να μας εγκλωβίσουν, αλλά σ΄ ένα σήμερα που ανοίγεται στο αύριο, στο μέλλον.

Προσέλευση 09.00

Έναρξη εργασιών 10.00

Θα λειτουργήσει έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας

Μουσικά δρώμενα

Συμμετέχει η Θεατρική Ομάδα Playback Ψ

Διοργάνωση

«ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων», «Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας», «Πανελλήνια Επιτροπή πρώην χρηστών και επιζώντων της Ψυχιατρικής», «Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’», «Αντιστίγμα-Δίκτυο για τα δικαιώματα και τις παραβιάσεις στο χώρο της ψυχικής υγείας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας ‘Hearing Voices’ Ν. Φιλαδέλφειας», «Σωματείο πρώην και νυν νοσηλευόμενων Δρομοκαϊτείου ‘Αυτονομία’»

 Πρόγραμμα

 Πέμπτη 24 Ιουνίου

 09.00 Προσέλευση

 10.00 Έναρξη

 10.00-10.30 Χαιρετισμοί: Δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας

                                        Διοικητής ΨΝΑ

 10.30-12.00  Η Ψυχική Υγεία σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Εμπειρίες, εμπόδια,   προκλήσεις και προοπτικές από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Συντονισμός: Μαρία Κακογιάννη

Gisella Trincas (πρόεδρος της UNASAM, Ομοσπονδίας Συλλόγων για την Ψυχική Υγεία, στην Ιταλία): Η προστασία της σωματικής και της ψυχικής μας υγείας πρέπει να επιτυγχάνεται μέσα από το σεβασμό της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του προσώπου»

Kate Crawford (Μέλος του Δικτύου Hearing Voices): «Το ψυχιατρικό σύστημα στην Αγγλία από μια προσωπική οπτική»

Γιώργος Γιαννουλόπουλος (μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής πρώην Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής): «Μας αφορά όλους»

Συζήτηση

 12.00-12.30 Διάλειμμα

 12.30-14.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις

                     (Σε αναζήτηση μιας ψυχιατρικής που «διαλέγεται»)

Συντονισμός: Ελλη Γυφτάκη

Natascia Casu (μέλος της  UNASAM): «Η ιστορία του πατέρα μου, μια αναγκαστική νοσηλεία, στην 7ήμερη διάρκεια της οποίας ήταν δεμένος χέρια-πόδια και κατέληξε να πεθάνει»

Νατάσα Βασιλάκη (ΔΥΨΑ): «Η εμπειρία μιας ελληνίδας σχιζοσυναισθηματικής ασθενούς»

Κυριακή Δημητρακοπούλου, Αγάθη Βαριδάκη (‘Αντιστίγμα’): «Θέσεις και αντιθέσεις του Δικτύου ‘Αντιστίγμα’»

Μαρία Δρακοπούλου: «Η ψυχιατρική ταξινόμηση ως πολιτική προσωπικής καταπίεσης»

Αικατερίνη Πύργου: «Οικογένειες με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας»

Φρειδερίκη Λάττα: «Κρίση στην οικογένεια με πολλαπλά προβλήματα»

Συζήτηση

 14.00-15.00 «φαγητό»

 15.00-16.30  Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις

                   Εμπειρίες συμμετοχής σε διαδρομές φροντίδας, ανάρρωσης, χειραφέτησης              

Συντονισμός: Γιάννης Ευθυμιάδης

Παύλος Χατζηδάκης: «Ο φόβος μέσα από τον εγκλεισμό»

Θωμαϊς Φούντα : «Υπερνικώντας τον φόβο»

Kate Crawford : «Κατανοώντας τους φόβους μας – καθορίζοντας την ανάρρωση»

Βάσω Καλογιάννη/Ασπα Τζιώτη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Hearing Voices Νέας Φιλαδέλφειας): «Μήπως η εργοθεραπεία καταργεί την τέχνη;»

Θόδωρος Μαστρογιαννάκος : «Ανάρρωση μέσα από τη τέχνη»

Συζήτηση

 16.30-16.45 Διάλειμμα

16.45-18.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις

                  Εμπειρίες συμμετοχής σε διαδρομές φροντίδας, ανάρρωσης, χειραφέτησης

Συντονισμός:  Χριστίνα Χατζηελευθερίου

Παναγιώτης Διακάκης (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’):«Ο αποστιγματισμός και η κοινωνικοοικονομική επανένταξη των ληπτών ψυχικής υγείας ως παράγοντες αυτονομίας και χειραφέτησής τους».

Μαρία Σκουλά (μέλος του ΔΣ του σωματείου πρώην και νυν νοσηλευομένων Δρομοκαιτείου ’Αυτονομία’) : «Εμπειρίες ανάρρωσης από την ψυχική αρρώστια και ο ρόλος της εργασίας»

Patricia Mc Laughlin (μέλος του Δικτύου Hearing Voices): «Από την κατάρρευση στην ανάρρωση»

Ντία Κουτσογιάννη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας): «Από την ψυχιατρική στη συρρίκνωση του ανθρώπινου»

Μαρία Ζάκη (μέλος Κοινωνικής Επανένταξης 18 Άνω): «Εμπειρίες απεξάρτησης/ανάρρωσης και ανάκτησης της προσωπικής αυτονομίας»

 18.00 Πάρτυ με dj

 Παρασκευή, 25 Ιουνίου

 09.00 Προσέλευση

 10.00 Εναρξη

 10.00-1200 Χαράζοντας δρόμους για ένα σύστημα ψυχικής υγείας που σέβεται τον λόγο, την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των υποκειμένων

Συντονισμός: Μαριάνα Κεφαλληνού

Silvia Bon (πρόεδρος  του συλλόγου Luna e l’ Altra, Τεργέστη): «Η ανάρρωση ως πρόγραμμα ζωής»

Silvana Hvalic (μέλος του Club Zyp, Τεργέστη): «Με τις ομάδες για μια ενεργό συμμετοχή»

Ανθή Παναγοπούλου, Κώστας Σταματέας, Διονύσης Πέρρος (‘Αντιστίγμα’): «Χρήστες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας ή ενεργοί πολίτες;»

Αντωνία Γεωργιάδη (ΚΟΙΣΠΕ Χανίων): Βιώματα & Εμπειρίες: Μια διαδρομή από το ψυχιατρείο στη ζωή»

Λεονάρδος Σκόρδος (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’): «Δράσεις του σωματείου Αυτοεκπροσώπηση ευπαθών κοινωνικών ομάδων»

Γιώργος Τσαγκουρνός (μέλος ΔΣ Κοινωνικού Συνεταιρισμού ‘Ευ Ζειν’): «Εργασία και αυτοστιγματισμός- Εργασία και Αποστιγματισμός»

 Συζήτηση

 12.00-12.30 Διάλειμμα

12.30-14.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις

                  Εργασία, στέγαση, δικαιώματα, κοινωνικό στίγμα

Συντονισμός: Κάλι Γιαλίτση

Gisella Trincas : «Εναλλακτική στέγαση»

Τασούλα Τοβή : «ΚΟΙΣΠΕ, το μέλλον»

Patricia Mc Laughlin: «Κοινωνικός αποκλεισμός. Το στίγμα στην αγορά εργασίας»

Μαρία Σταμοπούλου (Πρόεδρος του σωματείου πρώην και νυν νοσηλευομένων Δρομοκαϊτείου ‘Αυτονομία’) : «Αγώνας για την εξασφάλιση μιας δίκαια και αξιοπρεπώς αμειβόμενης εργασίας»

Συζήτηση

 14.00-15.00 «Φαγητό»

 15.00- 16.30 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις

                  Αυτοβοήθεια

Συντονισμός: Νάνσυ Λαμπροπούλου

Μαρίνα Λυκοβουνιώτη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Νέας Φιλαδέλφειας): «Είμαι μέλος σε ομάδα αυτοβοήθειας. Όταν συμμετέχω στις συναντήσεις δεν φοβάμαι και δεν ντρέπομαι για την ψυχωτική εμπειρία μου και το νέο μου εαυτό. Ανάλυσέ το!»

Θανάσης Κατσιγιάννης (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’): «Προσπαθώντας με δύναμη ψυχής»

Ακης Ασπρογέρακας (Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας): «Αυτοβοήθεια και κοινοτικά συστήματα»

Γιάννης Κυριακόπουλος (απεξαρτημένος 18 Άνω): «Εμπειρίες απεξάρτησης/ανάρρωσης και ανάκτησης της προσωπικής αυτονομίας»

Συζήτηση

 16.30-17.30 Κλείσιμο

 Συντονισμός: Λυκούργος Καρατζαφέρης

Gisella Trincas

Kate Crawford

Silva Bon

Τασούλα Τοβή

Βάσω Καλογιάννη

κ.ά

 18.00 Playback ‘Ψ’

Χωρίς σχόλια δημοσιεύουμε κείμενο της Σύσκεψης  εργαζομένων στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου και  τα Π.Ι (στο Νομό Θεσσαλονίκης). Όταν συγκρούεται ο πολιτισμός της αλληλεγγύης και της κοινότητας με τον πολιτισμό του ανταγωνισμού και της σφαγής αλλήλων…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ 
ΑΠΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΚΥΓ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ.

Οι ελλείψεις του Ε.Σ.Υ. σε ιατρικό  προσωπικό είναι τεράστιες. Σε όλα σχεδόν τα Κέντρα Υγείας και τα νοσοκομεία της χώρας υπάρχουν λιμνάζουσες κενές θέσεις και η  λειτουργία τους γίνεται δυνατή μόνο χάρη στην εντατικοποίηση της εργασίας  των γιατρών που έχουν απομείνει.
Όσον αφορά στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου οι συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις και  αναρρωτικές άδειες έχουν μειώσει το  ιατρικό προσωπικό σχεδόν στο μισό και  έχουν κάνει αδύνατη την κάλυψη κάποιων  εξυπηρετούμενων ιατρείων. Αυτός είναι  και ο λόγος που εδώ και μήνες ζητάμε  την πρόσληψη νέων γιατρών και την  επιτάχυνση των απαραίτητων  διαδικασιών. Η μετακίνηση συναδέλφων  από άλλα Κέντρα Υγείας δεν ήταν ποτέ στις διεκδικήσεις μας και μας βρίσκουν  αντίθετους τέτοιες λύσεις-μπαλώματα.
Όπως αναφέρουν οι συνάδελφοι από το  Κ.Υ. Μηχανιώνας στο κειμενο τους στο ygeianet που επισυνάπτεται, ανάλογες συνθήκες επικρατούν και στο χώρο τους.
Συμφωνούμε απόλυτα με τις  διεκδικήσεις τους και είμαστε  πρόθυμοι να συμπορευθούμε σε κάθε  αγώνα τους. Αυτές όμως που δεν είναι  δικαιολογημένες (και αρκετά  «περίεργες»), είναι προσεγγίσεις  που  δυναμιτίζουν τους αγώνες και οδηγούν  σε μεταξύ μας διαμάχες. Αναφορές του  τύπου «εμείς έχουμε περισσότερη  δουλειά» ή «εσείς έχετε μικρότερη ροή  ασθενών» είναι απαράδεκτες,  ισοδυναμώντας με πράξη «συναδελφικού  κανιβαλισμού». Κυρίως οι «εκτιμήσεις» για «επαρκή αριθμό  γιατρών στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου» και  μάλιστα προς το διοικητή της ΥΠΕ, μαζί  με την αναφορά σε « πιθανότατη  λανθασμένη πληροφόρηση της ΥΠΕ για τις  ανάγκες και δυνατότητες των 2 Κ.Υ.»,  μεταθέτουν το κέντρο βάρους από τα  κραυγαλέα κοινά προβλήματα των 2 Κ.Υ.,  στον αγώνα και διεκδίκηση των  εργαζομένων του Κ.Υ. Ζακλιβερίου  προβοκάροντάς τον (για αποκατάσταση  της αλήθειας οι 4 γιατροί που κρίθηκαν  ως επαρκής αριθμός αποτελούνταν από τους δύο εφημερεύοντες που έφευγαν  εκείνη την ώρα κάνοντας χρήση του ρεπό τους και τους δύο γιατρούς που θα  κάλυπταν τα επείγοντα και τακτικά 
ιατρεία του Κ.Υ.)
                       

Για τη «Σύσκεψη  εργαζομένων στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου και  τα Π.Ι.»
ΥΓ: Μας κάνει εντύπωση που συνάδελφοι  με πολλαπλά διατυπωμένη ευαισθησία  στην Πρωτοβάθμια Περίθαλψη   συμπεριλαμβανομένου και ενός μέλους  της εκτελεστικής γραμματείας της  ΟΕΝΓΕ ( Ζδούκος Θ.), διολισθαίνουν σε  τέτοιο ατόπημα και επιπλέον δηλώνουν  πως κατά τη διάρκεια της επίσχεσης  εργασίας «από αίσθημα ευθύνης και  αλληλεγγύης προς τους πολίτες της  περιοχής μας εργαζόμαστε κανονικά»!  Εμείς που δεν εργαζόμασταν κανονικά,  αλλά, υλοποιώντας συλλογικές αποφάσεις  συνελεύσεων, κάναμε επίσχεση     ενημερώνοντας  παράλληλα τον κόσμο για τα προβλήματα στο χώρο της  υγείας και τις διεκδικήσεις μας και  αντιμετωπίζοντας μηχανισμούς που προσπαθούσαννα στρέψουν τον κόσμο εναντίον μας τι  είμαστε; Και σε τελική ανάλυση τι  σημαίνει συλλογικά να αποφασίζεις  επίσχεση εργασίας, και ατομικά να  δουλεύεις « κανονικά »;

Απεργία στο χώρο της Υγείας σημαίνει

άρνηση να εργαστούμε σ’ ένα σύστημα Υγείας

που διαρκώς εξαθλιώνεται,

που δουλεύει με τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και εξοπλισμό, χάρις στο φιλότιμο και την αγωνία λίγων

που έχει μετατρέψει την περίθαλψη σε εμπόρευμα πολυτέλειας για τους έχοντες

που εξουθενώνει εργαζόμενους και ασθενείς

που προστατεύει τους νονούς… μεγαλογιατρούς που μετέτρεψαν το Ε.Σ.Υ. σε απέραντη επιχείρηση πλουτισμού

που οδηγεί συστηματικά τους ασθενείς σε αναζήτηση ιδιωτικών λύσεων στα άπειρα ιδιωτικά ‘’νοσηλευτήρια’’ που κόβουν μονέδα σε βάρος των Ταμείων και του Κοινωνικού Πλούτου

Με την ανοχή της κοινωνίας το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει… όπως με την ανοχή της φυτοζωούσε τόσα χρόνια…

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Υγείας

http://sxedia.espivblogs.net

Για να σοβαρευτούμε: έχουμε ξαναγράψει ότι στο Κέντρο Υγείας Αίγινας λειτουργεί Διαβητολογικό Ιατρείο  και μάλιστα με θετικά αποτελέσματα. Συναντήσεις ομάδων πραγματοποιούνται, ενημερώσεις γίνονται και αρκετοί ασθενείς ‘’βρίσκουν το δρόμο τους’’ με σωστή φαρμακευτική αγωγή, δίαιτα και τακτική παρακολούθηση. Συνεπώς, κάθε φανφάρα (Ημερίδα για το Σακχαρώδη Διαβήτη στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας 30.04.10)  είναι, όχι μόνο περιττή αλλά και επιζήμια ειδικά όταν αυτή χρησιμοποιείται από εταιρίες, φαρμακευτικές,  οι οποίες προωθούν το προϊόν τους ή από πολιτικούς που είτε χρησιμοποιούν τις εκδηλώσεις αυτές ως εφαλτήριο για την καριέρα τους είτε ως κολυμπήθρα προκειμένου να καθαρίσουν το όνομά τους από αληθινές ή όχι κατηγορίες. Και τα δυο συνέβησαν φέτος και πέρσι αντίστοιχα, ‘’καίγοντας’’ τόσο την υπόθεση της πρόληψης, αφού αυτή δεν ξεκινάει από τους χώρους που ορίζει ακόμα και τυπικά η πρωτοβάθμια αγωγή υγείας (σχολεία, γειτονιά, κλπ.) και ειδικά σε ζητήματα διατροφής, όσο και την υπόθεση αυτής της υπαρκτής αντιμετώπισης που πραγματοποιείται αθόρυβα και αποτελεσματικά στο Κέντρο Υγείας.

Η εμφάνιση των πολιτικών οι οποίοι λένε τις αρλούμπες τους κρατώντας τα μπόσικα του κόμματος στις περιοχές ευθύνης τους και ιδιαίτερα σε μια περίοδο που θα έπρεπε να τους έπαιρναν με τις πέτρες, δείχνει την κλίμακα του πολιτικού μας επιπέδου στο νησί, που ξεκινάει από τις δημόσιες σχέσεις και δυστυχώς καταλήγει στις αυταπάτες ανθρώπων ότι «τέτοιες εκδηλώσεις μπορούν και να γίνονται για το καλό». Σε μια, τέτοια, εποχή που απορρυθμίζεται ο τομέας της Περίθαλψης και της Πρωτοβάθμιας Αγωγής, που αναγγέλλονται περικοπές, που οι εργαζόμενοι φτύνουν αίμα στις βάρδιες σε δομές με ελλείψεις κλπ. έχουν το θράσος και κυκλοφορούν ελεύθεροι και να τους δίνεται και τιμητική θέση σε εκδηλώσεις για την πρωτοβάθμια αγωγή υγείας. Ας τελειώνουμε τουλάχιστον με την αυταπάτη ότι αν αγιάσει ένας φανφάρας την εκδήλωση ή αν κάποια εταιρία είναι χορηγός, τότε επικυρώνεται κοινωνικά η ποιότητα μιας προσπάθειας.

Τι άλλο θέλει ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος; Τι άλλο ζητάει πέρα από το να μιμηθεί τα επίσημα ΜΜΕ που όλο υπονοούμενα αφήνουν μέσα από τα ‘’αντικειμενικά’’ τους ρεπορτάζ, έχοντας πολιτικούς και οικονομικούς στόχους; Οι λεπτομέρειες από τα βιβλία συμβάντων σε τι αποσκοπούν; Σε τι αποσκοπεί το υπονοούμενο για την καθυστέρηση; Πότε αγωνίστηκαν για το Κέντρο υγείας και τις ελλείψεις του; Πότε αγωνίστηκαν για το ΕΚΑΒ και για την αναπλήρωση θέσεων; Πότε μίλησαν για τα προβλήματα της υγείας της περιοχής;

Αναφέρονται λεπτομερώς στην πορεία που έκανε το ασθενοφόρο του Κέντρου Υγείας αφήνοντας να εννοηθεί ότι κάτι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί. Εκείνο που δεν αναφέρουν καθόλου στο ‘’ρεπορτάζ’’ είναι ότι ο ιδιώτης καρδιολόγος που έφτασε ελάχιστα λεπτά μετά το συμβάν δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Αυτό θα χάλαγε τη σούπα που έφτιαξαν. Τι κάνει ο σκουπιδότυπος; Μιμείται, ικανοποιώντας τις τυφλές ορέξεις ενός ντόπιου κοινού που του αρέσει να μεμψιμοιρεί, να γκρινιάζει, να ψάχνει για ενόχους. Κοινό που του αρέσει να τα ακουμπάει στους ιδιώτες και το ‘’νοσοκομείο’’ της Μητρόπολης και να μην αγωνίζεται για τις υποδομές υγείας της περιοχής του. Κοινό που όταν βρίσκεται στη θέση του αρρώστου, κάθε φορά που έχει ανάγκη τις υποδομές του Κέντρου Υγείας και αντιλαμβάνεται τις ελλείψεις, μετά τις κάνει γαργάρα. Αυτό το κοινό κολακεύει ο σκουπιδότυπος.