σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

Από το, αγνώστων συντακτών ή συντακτριών, μπλογκ «kaCHE ρε φίλε…» αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο που αφορά τον ανύπαρκτο πολιτισμό μας στο δρόμο.

Το κακό παράγινε, έχει όμως και χειρότερα

* 8η μέρα αποχής συσσιτίου για τους κρατούμενους οροθετικούς

* Από χθες ξεκίνησαν αποχή και οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις

* Απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχή συσσιτίου, ξεκινούν 200 κρατούμενοι από τις φυλακές Τρικάλων

* Συνεχίζονται οι βασανισμοί στον Σίμο Σεϊσίδη. Καθυστερεί η Αντιτρομοκρατική την τοποθέτηση πρόσθετου μέλους

 Για την αποθήκη ψυχών, το κατ’ ευφημισμό «Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού – Άγιος Παύλος» μίλησαν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, πρώην κρατούμενοι – ασθενείς καθώς και δικηγόροι και γιατροί.

Τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης στην πτέρυγα των οροθετικών -που βρίσκονται για 8η μέρα σε αποχή συσσιτίου- περιέγραψε ο πρώην κρατούμενος και οροθετικός, Άκης. «Οι οροθετικοί κρατούμαστε στο 2ο όροφο σε μία ειδική πτέρυγα με 5 κελιά δίκλινα, στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 6 κρατούμενοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι οι ελλείψεις φαρμάκων. Συνήθως τα φάρμακα αρκούν για 15 μέρες το μήνα. Τις υπόλοιπες μέρες είμαστε χωρίς θεραπεία με αποτέλεσμα να αδυνατεί ο οργανισμός μας. Από το 2004 δημιουργήθηκε ειδικό προαύλιο για τους οροθετικούς, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε ελλείψει προσωπικού. Έτσι προαυλιζόμαστε για μία ώρα το πρωί και άλλη μία το απόγευμα. Η καλύτερη λύση που θα μπορούσε να δοθεί είναι να μεταφερόμασταν στον Ελεώνα, όπου οι συνθήκες είναι πολύ καλύτερες και θα βοηθήσουν και την κατάσταση της υγείας μας».

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, μέλος της Πρωτοβουλίας, που κρατήθηκε επίσης στο Νοσοκομείο του Κορυδαλλού, ανέλυσε τις ελλείψεις του νοσοκομείου, αφού πρώτα ενημέρωσε ότι από χθες ξεκίνησαν αποχή συσσιτίου και οι κρατούμενοι ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. «Το νοσοκομείο αποτελείται από 10 θαλάμους 6μ. επί 6μ., όπου κρατούνται 12-14 ασθενείς. Κάθε θάλαμος έχει δύο κομοδίνα, ενώ δεν υπάρχουν καρέκλες, ούτε σεντόνια, σαπούνια, χαρτί υγείας. Δεν γίνεται καμία διάκριση ασθενών -πέρα των οροθετικών-, έτσι στον ίδιο θάλαμο κρατούνται φυματικοί, νεφροπαθείς, καρκινοπαθείς, ακρωτηριασμένοι. Σε κάθε θάλαμο αντιστοιχεί ένα καρότσι ώστε να μπορούν να πάνε τουαλέτα οι ακρωτηριασμένοι, ενώ σε κάθε ακτίνα αντιστοιχούν δύο τουαλέτες και ένα μπάνιο. Οι νοσηλευτές και οι γιατροί δεν εξετάζουν τους κρατούμενους στα κρεβάτια τους, αλλά τους υποχρεώνουν να πάνε εκείνοι στο ιατρείο. Φανταστείτε πώς θα φτάσει μέχρι το ιατρείο κάποιος χωρίς πόδια και χωρίς καρότσι; Ή πώς θα φτάσει κάποιος κατάκοιτος χωρίς φορείο να τον μεταφέρει;».

Μία από τις μεγαλύτερες «αδικίες» που υπόκεινται οι κρατούμενοι με χρόνιες παθήσεις είναι ότι υποχρεώνονται να εκτίουν την ποινή τους αθροιστικά αφού δεν δύνανται να εργαστούν, άρα δεν ευεργετούνται από τα μεροκάματα, ώστε να αποφυλακιστούν πιο γρήγορα. Αποτέλεσμα αυτού είναι πολλοί να πεθαίνουν μέσα στη φυλακή. «Πρόκειται για ευθανασία» παρατήρησε ο γιατρός, διευθυντής στο ενδοκρινολογικό τμήμα του Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας, Γιάννης Προκόβας, ο οποίος πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ντροπή και ανατριχίλα που συμπολίτες μας ασθενείς, που βρίσκονται μάλιστα υπό την προστασία του κράτους, διαβιούν σε συνθήκες που θυμίζουν καταστάσεις Σπιναλόγκας του 19ου αιώνα ή, ακόμα χειρότερα, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, σε υποδομές και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό αποτελούν καταπάτηση των υποχρεώσεων, κατακτήσεων, δικαιωμάτων που έχουν υπογράψει τα ευρωπαϊκά κράτη. Μένω πάντα έκπληκτος από την περιγραφή των όρων διαβίωσης συμπολιτών μας που νοσηλεύονται σε ειδικές συνθήκες. Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι η υπερσυνταγογράφηση, το «χαπάκωμα», που αποτελεί το χαλί κάτω από το οποίο κρύβονται οι ουσιαστικές ανάγκες των ασθενών και επιβάλλεται η καταστολή στη λογική της γενίκευσης της σιωπής».

«Το μεγαλύτερο βασανιστήριο για τους κρατούμενους στο Νοσοκομείο είναι το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από τα πυρωμένα μπετά του Ιουλίου και του Αυγούστου. Στο Νοσοκομείο και το Ψυχιατρείο δεν υπάρχει ούτε ένας ανεμιστήρας. Το καλοκαίρι οι κρατούμενοι ασθενείς, οι οποίοι λόγω των χαπιών αισθάνονται ακόμα χειρότερα τη ζέστη, κάθονται ανάσκελα και προσπαθούν να φανταστούν τη δροσιά. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότερες αυτοκτονίες σημειώνονται αυτούς τους μήνες», πρόσθεσε ο δικηγόρος, πρώην κρατούμενος Χρήστος Νικολιτσόπουλος.

Συγκεκριμένα στις συνθήκες κράτησης του Σίμου Σεϊσίδη αναφέρθηκε ο δικηγόρος του, Κώστας Παπαδάκης: «Στη περίπτωση του Σίμου Σεϊσίδη έχει επιβληθεί τυπικά μία στοιχειώδης αντιμετώπιση της αναπηρίας του. Αλληλέγγυοι στο Σ. Σεϊσίδη συγκέντρωσαν χρήματα ώστε να τοποθετηθεί πρόσθετο μέλος στο ακρωτηριασμένο πόδι του. Ωστόσο, προκύπτουν συνέχεια εμπόδια στα ραντεβού του, τα οποία πρέπει να πραγματοποιούνται στα γραφεία της εταιρείας, επειδή η Αντιτρομοκρατική δεν μπορεί να στείλει φρουρούς». Πάντως είναι γενικό το πρόβλημα των αναπήρων κρατουμένων, οι οποίοι δεν χαίρουν κανενός ευεργετήματος, ούτε του ευεργετικού υπολογισμού μεροκάματων αλλά ούτε και κάποιου νόμου που θα προβλέπει αποφυλάκιση όσων πληρούν κάποιο ποσοστό αναπηρίας. «Ο νόμος 110Α του Ποινικού Κώδικα που τροποποιήθηκε το 2008, ύστερα από την απεργία πείνας των κρατουμένων, προβλέπει να επιτρέπεται η αποφυλάκιση των τετραπληγικών, για παράδειγμα, αλλά όχι των αναπήρων. Όλοι καταλαβαίνουμε γιατί. Εάν υπήρχε μία τέτοια πρόβλεψη τότε θα αποφυλακιζόταν ο Σάββας Ξηρός».

«Από τις 15 Ιουλίου ξεκίνησε απεργία πείνας ο Νίκος Μαζιώτης», ενημέρωσαν αλληλέγγυοι στους προφυλακισμένους για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα, «με αίτημα να του επιτραπεί να επισκεφτεί τη σύντροφό του και το νεογέννητο παιδί του στις 25 Ιουλίου, καθώς και να επισκέπτεται ο ίδιος την οικογένειά του στη φυλακή και όχι το αντίθετο -όπως προβλέπεται από το νόμο- καθώς θα είναι δύσκολη η μετακίνησή τους. Συμπαραστεκόμενοι στα αιτήματα της Π. Ρούπα και του Ν. Μαζιώτη, 60 κρατούμενοι απέχουν από το συσσίτιο από χθες».

Από σήμερα απεργία πείνας στις φυλακές Τρικάλων

Σήμερα, Τρίτη 20 Ιουλίου, πάνω από 200 κρατούμενοι των φυλακών Τρικάλων αρχίζουν απεργία πείνας, ύστερα από 2 βδομάδες αποχής συσσιτίου. Μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ενημέρωσαν ότι «κατεβαίνουν σε απεργία πείνας με τρία καίρια για τη συγκεκριμένη φυλακή αιτήματα: Να εγκρίνονται οι αιτήσεις για άδεια, οι οποίες σε ποσοστό 97% απορρίπτονται. Να εγκρίνονται οι υφ’ όρων απολύσεις και να απομακρυνθεί ο κοινωνικός λειτουργός από τη φυλακή, ο οποίος, ενώ ο θεσμικός του ρόλος είναι να υπερασπίζεται τους κρατούμενους, έχει «περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο», αυτό της καταστολής.

από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων

www.keli.gr/2010/07/blog-post_20.html

(Σενάριο για ταινία μικρού μήκους, του Ζεράρ-Νεκτάριου-Διονύση-Μαρδικούλη-Ευφραίμ Κουκούκη, βραβευμένο στο διαγωνισμό δημιουργών φιστ-τέχνης στο fist-fest 2020)

Την πλησίασε ενώ αυτή φωτογράφιζε τις κότες στο κοτέτσι, το μοναδικό κοτέτσι του νησιού που είχε απομείνει με τη γενναία χρηματοδότηση από τα ΕΣΠΑ, για εκπαιδευτικές και τουριστικές επισκέψεις. Το κλιματιστικό του είχε κλείσει κι αυτός άκουσε τους ανεπαίσθητους ήχους της φωτογραφικής κι ένα σούρσιμο. Ήταν μια καλλονή μαύρη με διαπολιτισμικό background, και διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία με θέμα την προβληματική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες περί του εγκλεισμού των τετράποδων δίποδων και άποδων συντρόφων του ανθρώπου και η σχέση της με τις αντισπισιστικές τάσεις στον τουρισμό και την εκπαίδευση. Ντυμένη με προκλητικό τάγκα έκανε μια κίνηση πίσω και τον καλημέρισε. Αυτός κοίταξε λαίμαργα, αυτήν και το τάγκα της. Αυτή τον κέρασε τσιγάρο κι αυτός κάθισε και το απολάμβανε κοιτάζοντάς την. Ήταν φανερό ότι το μυαλό του ήταν ήδη κάτω από το τάγκα της. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο τάγκα. Είχε δει χιλιάδες τάγκα στη ζωή του αλλά όχι τέτοιο τάγκα. Χαμήλωσε τα μάτια και έκανε μια κίνηση εμπρός. Αυτή κάτι κατάλαβε κι ευγενικά τον χαιρέτισε κρατώντας τη μηχανή της. Αυτός την πλησίασε και της κράτησε το χέρι: «Σε παρακαλώ μείνε» κι αυτή σε μια ακατανόητη γλώσσα του έλεγε να την αφήσει. Έβγαλε ευρώ να του δώσει κι αυτός την άφησε άγρια διώχνοντάς την. Ένιωθε σαν ορφανό κοάλα. Ξάφνου κάτι πέρασε από το μυαλό του. Φιστίκια! Να της δώσει περίφημα φιστίκια από το νησί του.

-Στάσου… φιστίκια!! Στάσου μωρέ… φιστίκια!!

Μόλις το άκουσε στάθηκε. Το πρόσωπό της με μιας άνοιξε. Το γέλιο ήρθε στα χείλη της. Δεν την πείραξε που της κοίταζε το τάγκα. Κάθισε, καθαρίζοντας και  μασώντας φιστίκια.

Τον περίμενε να βάλει βιολογικό φαγητό στην ταΐστρα, εμφιαλωμένο νερό στην ποτίστρα, να ανοίξει το κλιματιστικό και να κλείσει το κοτέτσι.

Δεν θα είχε άλλες επισκέψεις για σήμερα.

Κατευθύνθηκαν με χαχανητά προς τη μεγάλη παραλία. Στο δρόμο έβγαλε από την τσάντα της αντηλιακό κι άρχισε να τον πασαλείβει…

Μια νέα εφημερίδα (οικογενειακή υπόθεση), με τίτλο παρμένο από την τηλεόραση (καλημέρα Ζωή,καλημέρα Ελλάδα) εκδόθηκε στο τζάμπα τοπίο του νησιού. Όχι και τόσο τζάμπα αν δεις τις διαφημίσεις αλλά και τις προθέσεις του εκδότη της που είναι κάπου και παντού. Δηλαδή «είμαι με κάποιον αλλά κάνω και τα γλυκά ματάκια κι αλλού». Καταγγέλλει το βρώμικο ρόλο των συμφερόντων, εκεί δηλαδή που ήταν πιο πριν, ύστερα από κάποια χρονάκια συνεργασίας κι από την άλλη παρουσιάζει θετικά την εισήγηση του Π. Κουκούλη, όταν πριν λίγο καιρό θα τον λοιδορούσε ακόμα και για το παραμικρό. Ματαιοδοξίες, κοντόθωρες αλήθειες,άγχη, αγωνίες κι όλα αυτά για ένα κουστούμ’ και ένα πήλινο θρονί.

(Δυο τραγούδια για υποψηφίους και υποψώφιους)

Καληνύχτα…

Καληνύχτα…

Σ’ αυτό το μονόστηλο, από την εποχή της αναγγελίας του Καλλικράτη και της σεναριολογίας για το «Δήμο Αργοσαρωνικού» και της φιλολογίας για τις συνενώσεις, γινόταν σαφές ότι η μεταρρύθμιση αυτή δεν είχε τις συνενώσεις ως επίκεντρο. Το επίκεντρο ήταν οι νέες αρμοδιότητες που μετέτρεπαν τις πρώην δημοτικές αρχές σε τοπικές κυβερνήσεις. Το ήξεραν αυτό οι υποψήφιοι και τα στελέχη τους αλλά δεν μιλούσαν για αυτό. Ψαρεύοντας στα θολά νερά της κυρίαρχης πολιτικής μιλούσαν μόνο για την πιθανή συνένωση ως το χειρότερο κακό, ποντάροντας στον τοπικισμό αλλά βασικά ενδιαφερόμενοι να μην μοιραστεί η διαχείριση (ως σαρωνικόπιτα) σε πολλούς και χαθεί η δυνατότητα του «πρώτου στο χωριό». Σήμερα που είναι δεδομένη η αυτοτέλεια του Δήμου Αίγινας ξεκινούν και βγαίνουν σαν σαλιγκάρια οι ανησυχίες από το στόμα τους. Αντιγράφουμε από το φυλλάδιο που περιέχει την απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Π. Κουκούλη: «Μου λένε πολλοί ότι εσάς, την Αίγινα, ο Καλλικράτης δεν σας επηρεάζει αφού δεν αλλάζουν τα χωρικά δεδομένα. Δεν είναι έτσι. Η ουσία του Καλλικράτη δεν είναι οι συνενώσεις των δήμων, είναι οι νέες αρμοδιότητες και οι ευθύνες που αποκτούν πλέον οι Δήμοι, που τους κάνουν ουσιαστικά κέντρα αποφάσεων για πλήθος ζητήματα της καθημερινής ζωής… Η αλλαγή στη λειτουργία του Δήμου, θα είναι σημαντική. Θα απαιτηθούν πόροι, νέοι υπάλληλοι, κτίρια και εξοπλισμός, επίπονη, μελέτη και προσαρμογή σε νέα δεδομένα…»

Έτσι λοιπόν, όχι πια μόνοι στις αυτονόητες διαπιστώσεις περί της ουσίας της μεταρρύθμισης, η υποβάθμιση της καθημερινής ζωής και η καθιέρωση του πλέον απρόσωπου τρόπου διαχείρισης είναι η πιο αισιόδοξη πρόβλεψη για τις συνέπειες του Καλλικράτη. Με τις λιγότερο αισιόδοξες προβλέψεις, η μεταρρύθμιση του κράτους στο εύηχο όνομα της αποκέντρωσης και του εκσυγχρονισμού, προωθεί ένα νέο συγκεντρωτισμό που θα μοιράσει τις δυνατότητες εξουσίας και κέρδους σε ολοένα και λιγότερα πρόσωπα, εφαρμόζοντας με το γνωστό ελληνικό ταπεραμέντο, την Ευρώπη των περιφερειών.

Όχι δεν πουλάει cd-dvd κι ένα σωρό πλαστικουριές κινέζικες για να ζήσει, να γευτεί λίγο καπιταλισμό κι αυτός, να στείλει στα παιδάκια του λεφτά, να παντρέψει την αδελφή του, να ζήσει τους γονείς του στη Γκάνα, στη Σομαλία, στη Νιγηρία, στο Πακιστάν ή στο Αφγανιστάν. O Τζιμπρίλ δεν μένει στην τρώγλη, δεν δίνει στους παρατρεχάμενους ομοεθνείς του την υποχρεωτική συνδρομή για να μπορεί να είναι σχετικά νόμιμα στην Ελλάδα, δεν τον λένε αράπη, δεν τον κατηγορούν για την κρίση που «φταίνε οι μετανάστες», δεν τον κατηγορούν για παραεμπόριο-συχνό ζήτημα, αν θέλεις να μπεις στην τοπική πολιτική σκηνή. Ο Τζιμπρίλ δεν έχει μια μαύρη γυναίκα που περιμένει στην τρώγλη της πατρίδας της τα εμβάσματα του, δεν έχει παιδιά που τα χαϊδεύει μια φορά το χρόνο η Μητσοτάκαινα από την Action Aid και τους μαθαίνει να μην χαλάνε νερό την ώρα που πλένουν τα δόντια τους.  

 Ο Τζιμπρίλ είναι σοκολατένιος, έχει ωραία τατού που έχουν όλοι οι σταρ, έχει μια όμορφη λευκή γυναίκα, παίζει μπάλα και κερδίζει εκατομμύρια για αυτό το λόγο, και στην Αίγινα έρχεται για να δοκιμάσει φιστικολιχουδιές, φρέσκα ψάρια και να φωτογραφηθεί σε γνωστό νεοκλασικό κτίριο.

Ο Τζιμπρίλ είναι ένας μαύρος σκλάβος πολυτελείας. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στον κόσμο του θεάματος, αυτό που συγκρατεί το πάθος για την ελευθερία ή που εκτονώνει κάθε δυσαρέσκεια και κοινωνική αμφισβήτηση. Προσφέρει σοβαρές υπηρεσίες στη βιομηχανία του τίποτα στην εποχή του ποτέ. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στη διαπολιτισμική νέα παγκόσμια κοινωνία,όπου η μετανάστευση είναι ευλογία κι νομαδισμός ο νέος μας παράδεισος. Για αυτό πρέπει να τον προσέχουμε. Είναι ένας σκλάβος πολυτελείας που απασχολεί τους μισθωτούς ή άμισθους σκλάβους κατά τη διάρκεια της σχόλης τους.

Όταν αυτοί έχουν σχόλη.

Όσοι θυμούνται το όνομα της Μυκόνου τη δεκαετία του 80 και πέρα, θα τη θυμούνται ως το νησί που μπορείς να κάνεις τα πάντα. Κάτι σαν το τουριστικό μπουρδέλο της πολιτισμένης Ευρώπης. Jet-set, γνωστοί σταρ, εκκεντρικότητες, ναρκωτικά, πλυμένο χρήμα, μαγαζιά κυριλέ, ακρίβεια παντού. Αν κάποιος διαφορετικός πήγαινε στη Μύκονο, θα πήγαινε σίγουρα για να επισκεφτεί τη Δήλο.

Τώρα κι εμείς εδώ εν όψει της κρίσης διεκδικούμε τα πρωτεία. Όλα ξεκινάνε από τη λογική πως πουλάμε ό,τι ζητάνε. Μας λείπει, όμως, ένα καλό face control.

Λένε:

Μειωμένη προβλέπεται η παραγωγή του φιστικιού φέτος

Δε λένε:

Αυξημένη προβλέπεται η εισαγωγή του φιστικιού φέτος

Όταν πρόκειται για την παραλία της Αίγινας, εκεί δηλαδή κοντά στην ΕΛΠΙΑΝΝΑ ή στο ΙΝ ΟΝ ΔΕ ΜΠΙΤΣ, τα πράγματα αλλάζουν. Εκεί κάνουμε ψιλοκομμένο τουμπεκί. Και τα δυο καταστήματα έχουν καταπατήσει πεζοδρόμιο και παραλία. Όταν περνάς σύριζα για να μη σε φάνε λάχανο τα αμάξια και τα μηχανάκια, όταν ρισκάρεις να παίρνεις το παιδί σου μέχρι τις άθλιες παιδικές χαρές (συμπτωματικά και τα δυο σκυλάδικα είναι δίπλα σε παιδικές χαρές) εκεί δεν θα βρεις κανένα πορτάλ με ευαισθησίες για ελλείψεις υποδομών στους δρόμους.

Μόνοι μας πρέπει να διεκδικήσουμε το αυτονόητο. Μόνοι μας πρέπει να αντισταθούμε σ’ αυτούς τους καιρούς που παράγουν θάνατο, εμπόρευμα και αηδία.