σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

«Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
που πήγαν οι άλλες βάρκες ποιοι γλίτωσαν
εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
ένα νησί ερημικό…».

Από «το ναυάγιο», του Μανόλη Αναγνωστάκη

Ανασύσταση του δημόσιου χώρου-κοινοτικοποίηση των αναγκών-αναδημιουργία δομών

Ξεκινώντας από τη θέληση για επανασύνθεση του κόσμου και του εαυτού, οι κοινές ανάγκες που μπορούν να τεθούν υπ’ όψη της κοινότητας δεν είναι άλλες από τις ριζικές της επιβίωσης και τις υπερβατικές της ζωής. Το νερό, η στέγη, το φαγητό, η ένδυση, η υπόδηση από τη μια και η μορφή τους από την άλλη. Η αλληλεγγύη, η μοιρασιά, η προσφορά, η  ανταλλαγή, το δώρο στην καθημερινότητα δίπλα σε ότι αναπτερώνει τη ζωή: το λόγο την τέχνη, το επέκεινα. Παίρνοντας από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του για τον καθένα σύμφωνα με τις ελλείψεις του στο μέτρο συνθηκολόγησης με την καταναγκαστική εργασία, με το εμπόρευμα, με τη γραφειοκρατία. Είναι λόγος κυρίως, που δομεί κοινότητα αναγκών, κοινότητα δημιουργίας. Κοντολογίς ένα χωρόχρονο δραστηριότητας που περιορίζει τους κοινωνικούς ρόλους, που μαζεύει τις δυνατότητες, που λιγοστεύει τη σπατάλη ενέργειας, εργασίας και πόρων, που αναδεικνύει το πρόσωπο του ανθρώπου εν δυνάμει ως όλον κι όχι ως αφαίρεση, που ανεβάζει πιο ψηλά τη φιλοσοφία και τη μόρφωση κι αφήνει το περιθώριο οικοδόμησης σχέσεων που συμβάλουν στο κοινό καλό, ενώ δίνει και τη δυνατότητα να ανθίσει ο κοινωνικός αγώνας στην εποχή του αδιανόητου για τα αυτονόητα.

«Μην κλαις

Δεν είναι τίποτα

Δεν είναι τίποτα

Η ζωή είναι

Θα περάσει»

(Από το Καλειδοσκόπιο)  του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Η κρίση προέρχεται από την συμπαγή και περιεκτική αρχαία ελληνική λέξη «κρίνω», δύναμαι να εξαντλήσω τις διανοητικές μου ικανότητες, μέσα ή απέναντι ή αντιθετικά σε μια ατομική ή κοινωνική κατάσταση, ενώ η κινέζικη εκδοχή της μπορεί να προσφέρει μέσα από την ερμηνεία της (ιδεογράμματα που σημαίνουν «καταστροφή» και «ευκαιρία») το δεύτερο ως μια απεριόριστη δυνατότητα εκκίνησης της ερμηνείας του κόσμου ή τέλος πάντων κατανόησης του γιατί αυτής της διαρκούς κίνησής του εναντίον του εαυτού του. Αυτής που με λίγα λόγια διαχώρισε τη φύση από την κοινωνία, που διαχώρισε την φύση σε ύλη και μορφή, που διαχώρισε τον άνθρωπο από την κοινωνία, που εν τέλει διαχώρισε τον άνθρωπο από την ουσία του. Που διαχώρισε τη σκέψη από τη λειτουργία, το πνεύμα από την ύλη, το σώμα από την ψυχή. Που διαχώρισε την εργασία από το αγαθό, την τέχνη από το καθημερινό, την απόλαυση από τη ρουτίνα, το ήθος από την αναγκαιότητα. Που διαχώρισε την υγεία από την περίθαλψη, την εκπαίδευση από την παιδεία, τον πολιτισμό από την εργασία.  Κι αν αυτά φαίνονται αντικείμενα ιδιαίτερων σπουδών και ίσως εκ του ασφαλούς αναζήτησης διανοητικών παιγνίων, τότε οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις για την ογκούμενη φτώχεια, για τη διαρκή έκπτωση των αξιών της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της καλοσύνης, για την ολοένα και περισσότερο καταστροφή της περιβάλλουσας φύσης, για την αποθέωση του εγωιστικού μεγαλείου, για τη συσσώρευση του πλούτου και της εξουσίας σε ολοένα και λιγότερα χέρια, για τους αιματηρούς πολέμους, για την ολοένα και μεγαλύτερη αστικοποίηση, για την εμπορευματοποίηση των αναγκών μας… Κι ακόμα περισσότερο να σκεφτούμε για τον τόπο μας, για την καταστροφή της υπαίθρου Αίγινας, για την ολοένα και μεγαλύτερη αποικιοποίηση, για την εργολαβία και την τσιμεντοποίηση, για την έλλειψη του νερού, για τον απόλυτο περιορισμό της πρωτογενούς παραγωγής, για την καταστροφή κάθε έννοιας τοπικότητας και ιδιαίτερου πολιτισμού, για τα μονοπώλια της τοπικής οικονομίας, για την εγκατάλειψη που βιώνουν υπερήλικοι, για την εντατικοποίηση της αποθήκευσης γνώσεων στη νεολαία και στα παιδιά, για την ανεργία του χειμώνα, για τον πολιτισμό που ανακυκλώνεται στην παραλία στον Κλώνο και στο γήπεδο το χειμώνα ή στις εκθέσεις και στο φεστιβάλ Μπακοπούλου το καλοκαίρι, για την επικράτηση ενός τεχνοκρατικού μοντέλου διοίκησης κλπ. κλπ.

Η κοινότητα απέναντι στην ιδιώτευση ή αλλιώς, κοινωνία μέσα στην κοινωνία

Τι μας μένει εκτός από το «τίποτα»; Πού θα πάμε εκτός από το «πουθενά»; Πότε θα κινήσουμε εκτός από το «ποτέ»; Ποιοι θα βαδίσουμε εκτός από το «όχι εγώ»; Πώς θα σαλέψουμε εκτός από το «δεν ξέρω»; Ας τα πάρουμε ανάποδα αυτά που αναφέρθηκαν πριν.

Ότι μας λείπει να αναζητήσουμε. Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Με τις δικές της δομές, τις δικές της θεσπίσεις, το δικό της αξιακό ορίζοντα, κοντολογίς το δικό της πολιτισμό. Χωρίς χορηγούς, χωρίς παράγοντες,  χωρίς αιγίδα καμιά, αν επιθυμούμε να έχουμε αποτελέσματα ζωής και επιβίωσης (άλλος ένας ανυπόφορος διαχωρισμός) και να χτυπήσουμε δυναμικά της αιτίες της κρίσης. Να ανθίζει η εμπιστοσύνη της χαμένης Ατλαντίδας από ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, έχουν πάθη, καθημερινότητα και ρουτίνα, χρέη και καβάτζες  κι αντιλαμβάνονται ότι ο κοινωνικός μετασχηματισμός οφείλεται και προσωπικά στις δικές τους επιλογές. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πλήρους αποσύνθεσης του κόσμου που έχει θρυμματιστεί από όλες αυτές τις διαιρέσεις κι ο κόσμος δεν είναι άλλος από το εμείς. Τότε μόνο το «εμείς κι εμείς» έχει ένα νόημα. Όταν ανακτάται αυτή η χαμένη ενότητα κι όταν μια επανανοηματοδότηση λέξεων και οι πράξεων θα φέρνουν λίγο-λίγο στο φως τη σκιά του ανθρώπου: τον κόσμο στον οποίο και ανήκει.

«Ακέφαλοι μας συμβουλεύουν

Κουλοί μας δείχνουν

Κουτσοί μας οδηγούν

Εμείς δεμένοι

Πρόθυμα ακολουθούμε»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Απ’ αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι η λογική του μαυραγορίτη έχει επισκιάσει κάθε ουσιαστική συζήτηση στην Αίγινα, για την κρίση. Υποθέσεις όπως του νερού, της μετακίνησης και θαλάσσιας συγκοινωνίας, της αγροτικής παραγωγής, της διακίνησης αγαθών, των υποδομών υγείας και εκπαίδευσης, της δημόσιας υγιεινής είναι ζητήματα που μάλλον αφορούν αστροναύτες ή εξωγήινους. Από την άλλη, πρακτικά φαίνεται αδύνατον να αντιμετωπίσουμε απλά καθημερινά ζητήματα δίχως να πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό, αφού η ιδιώτευση, που είναι κυρίαρχος πολιτισμός, ακόμα αποτελεί μπούσουλα για τις περισσότερες πράξεις που αφορούν τις συλλογικές ανάγκες. Ένας διαρρηγμένος κοινωνικός ιστός με επιφανειακές σχέσεις, με δημόσιες σχέσεις, με σχέσεις που τις συνδέει το εμπόρευμα, η τηλεόραση και το τοπικό γκλάμουρ. Πώς θα μπορούσαμε να απαντήσουμε στη συγκυρία θέτοντας συλλογικό πλαίσιο και στόχους για να ικανοποιηθούν και ανάγκες μας;

Η επίσημη εκκλησία της επίσημης θρησκείας, ο SKAI, οι ΜΚΟ, κάποιοι ΟΤΑ, όμιλοι επιχειρηματιών, η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, η Συμμαχία κατά της Ακρίβειας, την ίδια εποχή προετοιμάζονται όπως μπορούν προκειμένου όχι μόνο να κρατήσουν σε ύπνωση τον πληθυσμό αλλά να του δώσουν και ενεργό ρόλο για τη σωτηρία του. Ένα placebo είναι ότι πρέπει. Η πείνα, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη ιατροφαρμακευτικού υλικού, η αποσάθρωση των δομών κοινωνικών υπηρεσιών είναι βασικά οι στόχοι τους. Εξαγοράζοντας τις συνειδήσεις με ένα πιο συστηματικό τρόπο αναχαιτίζουν το κύμα απονομιμοποίησης του συστήματος και κυρίως δημιουργούν νέους όρους διακυβέρνησης όπου κάθε έννοια κριτικής σκέψης είναι αδιανόητη.

«Ο καθένας χωριστά μια βίδα ένα γρανάζι

Όλοι μαζί ένα άσκοπο ρολόι

Για να βλέπει την ώρα ο κανένας»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον», Δεκέμβρης 1996

Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα; είναι ίσως το νέο δίλλημα που βρισκόμαστε, με το δεύτερο να συνοψίζει τον ανταγωνισμό του καπιταλιστικού συστήματος στο απόγειό του.

Κι αν αυτό που ζούμε είναι ο προάγγελος αυτού που θα ζήσουμε σε ένα κόσμο που η αλληλεγγύη η ομορφιά, η αγάπη, η καλοσύνη, η μοιρασιά, η σεμνότητα και το μέτρο θα έχουν εξοριστεί στα ιστορικά τάρταρα,

Κι αν αυτό φαντάζει ασύλληπτο στη σύγχρονη εκδοχή της προστατευόμενης ιδιώτευσης της ακόμα πίστης στον ναό των εμπορευμάτων και του θεάματος ή της ακόμα οικογενειακής θαλπωρής στην Ελλάδα, τότε αυτό που θα έρθει θα είναι κάτι ακόμα πιο ακατανόητο.

Χωρίς ελπίδα, χωρίς ιστορία, χωρίς γνώση σ’ ένα κόσμο που αυτή την περίοδο οι κυβερνήσεις του στρατολογούν μέσα από τα σχολεία, μέσα από τα γήπεδα, μέσα από την τηλεόραση, γενίτσαρους για τον οικονομικό πόλεμο του 21^ου αιώνα.

«Διανύουμε την εποχή της ερήμου

Ο μεγαλύτερος ποιητής της

Αυτός που θα την τραγουδήσει

Θα ‘ναι μουγκός»

(Από τα 24 καρφιά για μαλακά κρεβάτια) του Αργύρη Χιόνη, «Πλανόδιον»,  Δεκέμβρης 1996

Το να μιλάει κανείς για σύγχρονα προβλήματα, αναζητώντας λύσεις,, αγνοώντας την καπιταλιστική κρίση είναι σαν να μιλά για φυσικά φαινόμενα αγνοώντας το νόμο της βαρύτητας. Ομοίως  το να μιλά κανείς για την κρίση δίνοντας μόνο την οικονομική της διάσταση, την απογυμνώνει:

 από το αξιακό της περιεχόμενο που ξεδιπλώνεται στις διαρρηγμένες σχέσεις μας και στην σχετικώς ιδιωτεύουσα καθημερινότητά μας,

από την πολιτική της διάσταση η οποία στιγματίζεται από την πολιτική απολυταρχία μιας αιρετής ολιγαρχίας και την έλλειψη βούλησης για δημοκρατική υπέρβαση ενός απρόσωπου συστήματος που διαχειρίζεται με τη συναίνεσή μας τις ζωές μας,

από το οικολογικό της έλλειμμα σε μια εποχή που η καταστροφική ανάπτυξη παραμένει βασικός ιδεολογικός μπούσουλας σε κάθε κοινωνικό σχεδιασμό.

Επίσης το να μιλά κανείς για την κρίση στην Ελλάδα αποκόπτοντας με συνοριακές γραμμές τη χώρα από όλον τον κόσμο, είναι σαν να μιλά για τη φωτιά που άρπαξε ένα πεύκο αγνοώντας το πευκόδασος. Η κρίση είναι διεθνής. Από μια τέτοια συλλογιστική που ό,τι και να προσθέσει κανείς είναι μέσα στο νόημα μιας συνολικής επεξεργασίας αυτού που ζούμε ως την ουτοπική ολοκλήρωση του καπιταλισμού, μπορούν να προκύψουν και σκέψεις και δράσεις που θα υπερβούν την κρίση προς όφελος της κοινωνίας.

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, μόνο μεταθέσεις

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου κοινοποιήθηκαν στους ιατρούς Μ.Ε. και Δ.Β. δύο διαταγές από το Διοικητή της 4ης ΥΠΕ κ. Μπουσουλέγκα με τις οποίες επιχειρείται η απομάκρυνση τους από το Περιφερειακό Ιατρείο Γερακαρούς. Ο ένας μετακινείται στο ιατρείο Δουμπιών και ο άλλος εντάσσεται στο πρόγραμμα εφημεριών του Αεροδρομίου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία την αντίστοιχη μετακίνηση της Ιατρού των Δουμπιών στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου λόγω «προσωπικών προβλημάτων» (sic), δηλαδή προσωπικών διασυνδέσεων· η δε δεύτερη τις αυξημένες ανάγκες του αεροδρομίου, οι οποίες ήταν τόσο μεγάλες, ώστε όλες οι θέσεις εφημερίας είναι ήδη καλυμμένες για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο από τους ήδη υπάρχοντες ιατρούς! Προηγουμένως, με απόφαση της ίδιας ΥΠΕ, τους είχαν ανατεθεί τρία ακόμα Ιατρεία, στα οποία έπρεπε να πηγαίνουν 2 ημέρες της εβδομάδας εκ περιτροπής ενώ ταυτόχρονα επιχειρήθηκε κατάργηση του συστήματος των ραντεβού. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια η εξυπηρέτηση στα ιατρεία να χτυπήσει κόκκινο. Οι αποφάσεις δε των μετακινήσεων είχαν διαδοχικά νούμερα πρωτοκόλλου, πάρθηκαν δηλαδή η μία μετά την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι συγκεκριμένοι ιατροί μπαίνουν στο στόχαστρο των θεσμών της εξουσίας, των επίσημων φορέων της «υγείας» και παρά-υγείας, των κομματικών παραγόντων, και των κάθε λογής παρατρεχάμενων. Κατά καιρούς έχουν δεχτεί τη συντονισμένη επίθεση του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας με τους τραμπούκους κολλητούς του και το εργοδοτικό σωματείο που έστησαν, των δημάρχων Καλλινδοίων και Κορώνειας που τους έχουν συκοφαντήσει άνευ προηγουμένου, του ΥΠΕάρχη της προηγούμενης κυβέρνησης και του Διοικητή του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου που δε δίστασαν να προχωρήσουν σε Ε.Δ.Ε., διώξεις και συμβούλια κρίσεων που αρνήθηκαν αρχικά εντελώς παράτυπα και αυθαίρετα την επαναπρόσληψη τους, για να αναγκαστούν τελικά υπό το βάρος των αγώνων των κατοίκων, της Σύσκεψης Εργαζομένων και των κινήσεων συμπαράστασης, να αποφασίσουν τη μονιμοποίησή τους. Τώρα παίρνει σειρά ο ΥΠΕάρχης της σημερινής κυβέρνησης, να προσπαθήσει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενοι. Θα πετύχει; Δεν νομίζουμε!

Κι αυτό το καλοκαίρι όπως και όλο το χρόνο υπάρχουν μόνο αγώνες.

Με όπλο την άμεση συμμετοχή, στη βάση ανοιχτών συνελεύσεων κατοίκων και εργαζόμενων της περιοχής, η «Σύσκεψη Εργαζομένων» και οι επιτροπές κατοίκων στη Γερακαρού και το Ζαγκλιβέρι έχουν δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια την αυτοοργάνωση αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δημόσια υγεία στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχόμενης περίθαλψης. Σε αυτά τα πλαίσια, έκαναν πράξη έναν άλλον συνδικαλισμό χωρίς κλαδικούς-επαγγελματικούς διαχωρισμούς. Ανέδειξαν το πρόβλημα με την αποψίλωση του Κ.Υ. από γιατρούς και τη μη κάλυψη πάγιων αναγκών σε προσωπικό που είχε ως συνέπεια οι υπάρχοντες εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να εργάζονται στο όριο της ψυχικής και σωματικής υπερκόπωσης, για να καλύψουν τις ανάγκες τόσο της εφημερίας, όσο και των τακτικών ιατρείων. Αγωνίστηκαν για τον καλύτερο εξοπλισμό του Κέντρου Υγείας, του Μικροβιολογικού εργαστηρίου και του Ακτινολογικού. Επιδίωξαν και πέτυχαν να έρχονται επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου και μαμή μια φορά την εβδομάδα στα Περιφερικά Ιατρεία, αλλά και να μη γίνεται η εφημερία χωρίς δύο ειδικούς εφημερεύοντες.  Οργάνωσαν το σύστημα των ραντεβού με το οποίο εξυπηρετούνται όλοι οι ασθενείς, χωρίς να ταλαιπωρούνται με αναμονές. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα ιατρεία και στα τρία χωριά Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου να μετατραπούν από κέντρα συνταγογράφησης, (που ως συνήθως τον άρρωστο απλώς τον παραπέμπουν και μάλιστα, όχι σπάνια, σε συνεργαζόμενους ιδιώτες…), σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Την ίδια στιγμή, εναντιώθηκαν στη φασόν συνταγογράφηση (αμοιβή του γιατρού από την φαρμακευτική εταιρεία με ποσοστό από την αξία του φαρμάκου), τα φακελάκια, τον αυταρχισμό του ιατρού και τη λούφα εις βάρος του ασθενή που διαιωνίζεται μέσα από το «συναδελφικό» κλίμα που προωθεί η διεύθυνση για να διατηρεί την εργασιακή ειρήνη.

Από τη μια, οι κινήσεις αυτές στρέφονται και εναντίον μεγάλης μερίδας των ιατρών που βολεύονται ποικιλοτρόπως με τη συνήθη άθλια λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας και  την υπερασπίζονται συνειδητά. Από την άλλη, οι ίδιες αυτές κινήσεις δε γίνονται δεκτές με τον ίδιο τρόπο μέσα στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως έχει κερδηθεί σήμερα. Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες μέσα στην κίνηση τους αναδεικνύουν ανταγωνισμούς, αλλά ταυτόχρονα οδηγούν και σε νέες συνθέσεις στη βάση των κοινών αναγκών και της αλληλεγγύης.  Αυτοί οι αγώνες κρατούν σχεδόν μια δεκαετία και έχουν δημιουργήσει μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις που δεν παλεύεται ούτε εξαγοράζεται· που οριοθετεί μέσα από διαδικασίες αγώνα ποιο είναι το κοινό συμφέρον και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και να την κάνουν να ξεχαστεί. Θα τους αφήσουμε; Δε νομίζουμε!

 
Η κρίση, η αναδιάρθρωση της περίθαλψης και οι δικοί μας αγώνες

Ως «Εργαζόμενοι/ες στη Βιομηχανία της Υγείας» έχουμε συγκροτηθεί έμπρακτα (αλληλεγγύη στον αγώνα γύρω από το Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου, κινητοποιήσεις για το ρεπό, τις απλήρωτες εφημερίες, την κλαδική σύμβαση, την υπηρεσία τηλεφωνικών ραντεβού 1535) γύρω από τους άξονες: 1)Καθολική πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης για ασφαλισμένους και ανασφάλιστους ενάντια στους αποκλεισμούς που μπαίνουν μέσα από τα απογευματινά ιατρεία, τους λίσταρχους και τα φακελάκια 2)Αντίσταση στην αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων στην περίθαλψη  (stage, εργολαβίες) και 3)Εναντίωση στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης περίθαλψης λόγω ελλείψεων προσωπικού και υποδομών.

Για αυτά είπαμε ότι οργανωνόμαστε έξω και ενάντια από τις ενδοκλαδικές (ειδικός, ειδικευόμενος, επικουρικός, αγροτικός, φοιτητής, μισθωτός σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα) και διακλαδικές διαιρέσεις (ιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, μόνιμοι, προσωρινοί) και επιχειρούμε να δώσουμε αγώνα μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις με τους χρήστες της περίθαλψης.

Σήμερα το κεφάλαιο και το κράτος επιτίθονται με σκοπό μια βίαιη μεταφορά
πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο με στόχο να υποτιμηθεί ακόμη περισσότερο η εργατική δύναμη και να διατηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό στο νευραλγικό πεδίο της δημόσιας υγείας σημαίνει περαιτέρω αποδιάρθρωση του όποιου κοινωνικού κράτους με δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης, υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και αύξηση των αποκλεισμών. Το νέο σχέδιο νόμου για την “αναβάθμιση του ΕΣΥ”, που κατατέθηκε στη Βουλή στις 10-07-2010, στοχεύει σε ακόμη βαθύτερη εμπορευματοποίηση του συστήματος υγείας πριμοδοτώντας όσους συμμετέχουν στα απογευματινά “ολοήμερα” ιδιωτικά ιατρεία και συμβάλλοντας στην κατάρρευση του συστήματος εφημερίας αρκετών νοσοκομείων. Το βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής των εκμεταλλευομένων μετακυλίεται όλο και περισσότερο στους ίδιους, ενώ ταυτόχρονα μια πληθώρα μεσολαβήσεων (επίσημοι φορείς της υγείας, συνδικαλιστικοί αγκιτάτορες, βολεμένοι ιατροί εντός του συστήματος υγείας) τους αποξενώνουν από αυτό που κοινωνικά τους ανήκει: τη δημόσια υγεία.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ερώτημα που προκύπτει είναι το τι είδους αγώνα πρέπει να δώσουμε; Ποιοι, πώς και προς τα πού; Επειδή αυτήν την περίοδο όλοι μιλάνε για αγώνα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε ότι το «ξεπέρασμα της κρίσης» είναι ένας αγώνας που θα δώσουμε όχι μαζί αλλά ενάντια στα αφεντικά και μακριά από τις όποιες αυταπάτες περί εθνικού συμφέροντος. Ένας αγώνας που θα δίνει απάντηση στην κρίση από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων γνωρίζοντας ότι αυτή η απάντηση είναι κομμάτι του γενικότερου αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τα αφεντικά ή τους πολιτικούς που ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν. Είναι και πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα που ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση  κοιτάζουν τώρα πώς θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλο αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση; Εμείς έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές σχέσεις που αμφισβητούν την εξουσία του καπιταλισμού πάνω στις ζωές μας, θέτοντας ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αναγκών μας ανεξαρτήτως κόστους, την οργάνωση της αντίστασής μας από τα κάτω, τη μη-διαμεσολάβηση των αγώνων μας από οποιουδήποτε είδους πεφωτισμένη ηγεσία, το ξεπέρασμα των διαχωρισμών ανάμεσά μας.

Εργαζόμενες/οι στη

Βιομηχανία της Υγείας

αναδημοσίευση από το kaCHE ρε φίλε… (ή ya basta που λένε και στο χωριό) http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_14.html 

Ο νταραβεριτζής ή αλλιώς ο εμποράκος

…Η άρνηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου στο να αποδώσει ο Δήμος στο Ίδρυμα Α. Καψάλη το ποσό των 50.000€ , το οποίο είχε εκταμιευτεί από το Υπουργείο Εσωτερικών για ενίσχυση του Ιδρύματος, προκάλεσε ένσταση από την πλευρά του επικεφαλής της μείζονος Αντιπολίτευσης κ. Σ. Σακκιώτη και άμεση αντίδραση από το Δήμαρχο.

«Έπρεπε να μας προστατεύσει ο Υπουργός» δήλωσε -μεταξύ άλλων- ο κ. Σακκιώτης, ο οποίος και υπονόησε ότι οφείλεται σε άστοχους χειρισμούς της διοίκησης η εμπλοκή. Αυτή η τοποθέτηση του κ. Σακκιώτη δεν έμεινε αναπάντητη από το Δήμαρχο: «Ο συντάκτης του Νόμου Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου μας είπε ότι πρέπει να το κάνετε με αυτό τον τρόπο, με αυτά τα λόγια, με αυτές τις λέξεις» είπε ο κ. Κουκούλης, που χαρακτήρισε «άστοχο κατά 100% το χειρισμό, που δεν ήταν δικός μας».

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι ο κ. Π. Παυλόπουλος, Υπουργός Εσωτερικών της προηγούμενης κυβέρνησης, είχε δι’ ενεργειών του φροντίσει να δοθεί στο Δήμο της Αίγινας το ποσόν των 50.000€, με τελικό αποδέκτη το Ίδρυμα Α. Καψάλη. Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ψηφίσει υπέρ της χρηματοδότησης του Ιδρύματος με το ποσό αυτό και στη συνέχεια η απόφαση προωθήθηκε στο Ελεγκτικό Συνέδριο για έγκριση. Το Ελεγκτικό Συνέδριο όμως απεφάνθη ότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει το Νόμο, αφού δεν επιτρέπεται η ενίσχυση ιδρυμάτων από τους Δήμους.

Σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του Δημάρχου, που εξήρε –όπως άπαντες- την προσφορά του Ιδρύματος, το ποσό αυτό θα διατεθεί για πολιτιστικό σκοπό με «πλήρη ενημέρωση» των ιδρυτών του Ιδρύματος…

http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2298:2010-07-08-07-29-45&catid=81:news&Itemid=198

Ιδού λοιπόν πώς παράγεται ο ‘’πολιτισμός’’ στο νησί. Με τα χρήματα των φορολογουμένων ταΐζεται το «ίδρυμα»  από το κράτος ενώ ο Δήμος της Αίγινας είναι ο ιμάντας μεταφοράς. Κοινώς το βαποράκι. Έτσι και χωρίς να ζημιωθούν, με χρήμα αυτών που έχουν αφαιμάξει,  στήνουν τις γιορτές τους οι κύκλοι του χρήματος, της εργολαβίας, της πολιτικής και των κανίς που περιμένουν το χάδι: αναδημιουργούν τις εστίες τους τονώνοντας τους δεσμούς συμφέροντος, διαφημίζονται χωρίς κόστος και έμμεσα παρεμβαίνουν στο κενό της τοπικής ζωής. Είναι μια σχέση ανταποδοτική. Γι αυτό και «σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του Δημάρχου, που εξήρε –όπως άπαντες- την προσφορά του Ιδρύματος, το ποσό αυτό θα διατεθεί για πολιτιστικό σκοπό με «πλήρη ενημέρωση» των ιδρυτών του Ιδρύματος». Το μήνυμα είναι σαφές. Τα χρήματα θα καταλήξουν με «πλήρη ενημέρωση» -περίπου- εκεί που πρέπει…

Είναι ανέκδοτο αυτό που συμβαίνει με τον επίδοξο Αργοσαρωνικάρχη Καρύδη. Έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου να κατακτήσει τη μεγαλύτερη δυνατή εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της περιφέρειας φτάνοντας στα όρια της καθαρής κοροϊδίας. Φταίει το νέο αεροδρόμιο που είναι ακριβό (τώρα το θυμήθηκε-όταν υπογράφονταν οι αποικιακές συμβάσεις πού ήταν ο Καρύδης;) και δεν έρχονται πολλοί τουρίστες στον Αργοσαρωνικό . Θα έπρεπε να λειτουργεί άλλο ένα αεροδρόμιο που θα έφερνε τουρίστες με λιγότερο χρήμα και όλοι αυτοί θα πήγαιναν (όσοι δεν πήγαιναν στην Αίγινα) στη Μονή, στο Αγκίστρι, στα Μέθανα , στον Πόρο,στην Ύδρα και στις Σπέτσες.  Και φέρνει ως υπαρκτό παράδειγμα το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας. Δεν είναι και δύσκολο να μάθεις τι συμβαίνει εκεί. Πατάς δυο λέξεις κλειδιά στην αναζήτηση και περιμένεις. Δημοσιεύματα, χωρίς κάποια χρονολογική σειρά:

http://www.traveldailynews.gr/new.asp?subcategory_id=2&newid=38179 (επίσκεψη το 2007 του τότε υπουργού Λιάπη και ανανέωση της αναγγελίας για τη δημιουργία του αεροδρομίου ενώ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ρόβλιας μιλά για ένα ν κενό χώρο που δεν έχει καν δημοπρατηθεί)

http://www.youtube.com/watch?v=9-FRhS2NU-k (βιντεάκι που δείχνει το Λιάπη παρουσία του ποριώτη πρώην περιφερειάρχη, Σ. Σπυρίδωνα, να δηλώνει τα παραπάνω σ’ ένα τεράστιο οικόπεδο που ανήκει στο στρατιωτικό αεροδρόμιο)

http://www.isthmos.gr/article.php?news_id=16991 (Μάρτιος του 2010: προβληματισμός από τον νυν περιφερειάρχη για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής, μεταξύ αυτών και το ανύπαρκτο αεροδρόμιο)

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/10796 (Μάρτιος 2010: το αεροδρόμιο εντάσσεται στη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ με 20 εκατομμύρια ευρώ-δεν έχουν δοθεί ακόμα)

http://www.enkripto.com/2010/01/blog-post_6066.html (το δημοσίευμα θέτει ως θέμα τη δυσκολία συνύπαρξης στρατιωτικού και πολιτικού αεροδρομίου ενώ αναδημοσιεύεται η δήλωση Μαγκριώτη ότι τα έργα θα ξεκινήσουν του χρόνου, το 2011)

http://www.pyrgosnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=177:2010-06-08-17-46-45&catid=2:2010-05-17-11-20-34&Itemid=4 (Ιούνιος 2010: ο αντίστοιχος Καρύδης του νομού Ηλείας καταθέτει ερώτηση στη Βουλή για επίσημες δηλώσεις που ανεβάζουν το έργο στα 70 εκατομμύρια ευρώ)

http://fakosgeorge.blogspot.com/2010/03/blog-post_849.html (Μάρτιος του 2010: επιβεβαιώνεται το 20+50 εκατομμύρια ευρώ μαζί με το γεγονός ότι είναι χλωμή η υπόθεση του αεροδρομίου εφόσον σε λιγότερο από 30 χιλιόμετρα είναι [λειτουργεί ;] το αεροδρόμιο στον Άραξο)

Αυτά με το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας, για εκείνους στο Κατάκολο που το περιμένουν με στόχο την αναβάθμιση της τουριστικής κίνησης.

Αυτά με το αεροδρόμιο που είναι δίπλα στο «Ελ. Βενιζέλος» και θα αναβαθμίσει την τουριστική κίνηση στον Αργοσαρωνικό….

 Υπό την αιγίδα του υπουργού Πολιτισμού, το ίδρυμα Καψάλη, γνωστών ιδιοκτητών ομίλου επιχειρήσεων με είδη υγιεινής (μπιντέδες, πλακάκια, λεκάνες WC και άλλα συναφή) πραγματοποίησε εκδήλωση για τους Έλληνες στην Αυστρία και Ουγγαρία. Με την απαραίτητη και καθιερωμένη ατραξιόν της βράβευσης μαθητών, με το χορό βαλς για να θυμηθούμε ως έλληνες τις παλιές μας συνήθειες, και με την απαραίτητη παρουσία των Αυλικών, η society ή μάλλον ένα μέρος της, ξαναβρίσκεται σε πιο χαλαρές στιγμές τονώνοντας τις σχέσεις αλλήλων με πρόσχημα ‘’πολιτιστικά’’ γεγονότα. Ο πολιτισμός τους, για όσους θυμούνται βέβαια τον ‘’αγώνα’’ όλων αυτών συμπεριλαμβανομένου των ανθρώπων του Ιδρύματος και των γειτόνων τους, να εκδιώξουν 14 ανθρώπους ψυχασθενείς κι άλλους διπλάσιους εργαζόμενους της Ψυχικής υγείας από το πρόγραμμα αποασυλοποίησης στο Λιβάδι Αίγινας τη διετία 2003-2004, είναι  αυτό το ισχυρό οικοδόμημα με αγοραστά υλικά που έχει στηριχτεί πάνω σε μια γενικότερη σύγχυση που τον ταυτίζει με τις φιλολογικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Είναι ένας πολιτισμός χειρισμών που όμως στην περίπτωσή τους αποτελεί ένα πρόσχημα για την επιβεβαίωση της τάξης τους. Ο φιλανθρωπικός χαρακτήρας του ιδρύματος και η δήθεν πνευματική του προσφορά νοικιάζοντας ουσιαστικά ανθρώπους της επίσημης ακαδημαϊκής ‘’κοινότητας’’ (καθηγητές πανεπιστημίου κλπ) είναι η προμετωπίδα του για την επιβεβαίωση οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών εξαρτήσεων ενός συμπλέγματος επιχειρηματιών, πολιτικών και τοπικών παραγόντων.

Σ’ αυτό κάνει ‘’πολύ καλά’’ τη ‘’δουλειά’’ της τόσο η Νομαρχία όσο και το Υπουργείο ‘’Πολιτισμού’’.  Η βίλα-τούρτα Καψάλη είναι ένας από τους ωθητήρες του ‘’πρέπει’’ στο δημόσιο χώρο αν θέλεις να γίνεις παράγοντας, είναι ένα από τα εκτροφεία αυλικών αν θέλεις κάτι παραπάνω από ένα κόκαλο κι ένα χτύπημα στην πλάτη. Δε λένε τυχαία ότι ο πολιτισμός είναι κεφάλαιο του τόπου. Κάτι ξέρουν…