σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Χωρίς σχόλια δημοσιεύεται έγγραφο χαιρετιστήριο,του Συλλόγου Διδασκόντων της περιοχής μας, υπενθυμίζοντας ενδεχομένως τις καταβολές της τοπικής εκπαιδευτικής κοινότητας.Για διασταύρωση με την πολιτική της εποχής μπορείτε να πατήσετε εδώ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ

Δ΄ ΠΕΡΙΦ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ                                        Εν Αιγίνη τη 10-10-1970

Αριθμ. Πρωτ. 49

Αριθμ. Εγκυκλ. 1

Προς

Τους κ.κ. Τμηματάρχας και προς τα μέλη του Συλλόγου

Έδρας των

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Επί τη αναλήψει των καθηκόντων της νέας Διοικήσεως του Συλλόγου και επί τη ενάρξει του Νέου Σχολικού Έτους 1970-1971, θεωρούμεν καθήκον μας, όπως απευθύνωμεν εγκάρδιον συναδελφικόν χαιρετισμόν, ευχηθώμεν δε υγείαν και ευτυχίαν εις υμάς και τας οικογενείας σας.

Υποχρέωσίς μας, όπως ευχαρισρήσωμεν όσους κατά τας Αρχαιρεσίας της 23^ης Ιούνίου ε.ε., εξέφρασαν δια της ψήφου των την αγάπην και της εμπιστοσύνην των προς ημάς.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Αι στιγμαί, τας οποίας διανύομεν, είναι ιστορικαί \δια την Παιδείαν. Αι μέλλουσαι γενεαί, θα σημειώνουν ως σταθμόν, δια την ιστορίαν της Εκπαιδεύσεως το έτος 1970, διότι κατ’ αυτό εθεσπίστη το πρώτον, το Επαναστατικόν, πράγματι, Νομοθετικόν Διάταγμα 651: ‘’Περί Οργανώσεως της Γενικής Εκπαιδεύσεως και Διοικήσεως του προσωπικού αυτής’’. Σταθμός δια την Παιδείαν, αλλά και τον λειτουργόν αυτής. Έρχεται ως συνέχεια των υπέρ των Διδασκάλων οικονομικών μέτρων της Εθνικής Κυβερνήσεως και ως απαρχή νέων τοιούτων.

Αι ανωτέρω διαπιστώσεις στηρίζονται εις όσα, υπέρ των Διδασκάλων και λοιπών Δημοσίων Υπαλλήλων ελέχθησαν, υπό αρμοδίων εκπροσώπων της Εθνικής Κυβερνήσεως, εις το 21^ον Πανελλαδικόν Συνέδριον Δημοσίων Υπαλλήλων της 21^ης -23^ης Σεπτεμβρίου ε.ε. όπου ο Σύλλογός μας, δια του προέδρου αυτού, είχε την τιμήν να συμμετάσχη των εργασιών του Συνεδρίου, μετ’ άλλων τριάκοντα ενός (31) αδελφών Συλλόγων, επιλεγείς προς τούτο υπό της Δ.Ο.Ε.

Εστέ βέβαιοι, ότι ημέραι λαμπραί ανατέλλουν δια τον Έλληνα Διδάσκαλον. Μας το διαβεβαιοί ο Πρωτεργάτης και Αναμορφωτής της παιδείας, ο Εθνικός Ηγέτης, ο Πρωθυπουργός Κος Γεώργιος Παπαδόπουλος. Εις τον Εκπαιδευτικόν αναγνωρίζεται πλέον το δικαίωμα της πρωτοπορίας, αναβιβάζεται δε ούτος εις την κορυφήν του υπαλληλικού κόσμου. Το δικαίωμα τούτο, αγαπητοί συνάδελφοι, της πρωτοπορίας, είναι υποχρέωσίς μας να το διαφυλάξωμεν. Τούτο δε θα επιτευχθή μόνον δια της ευσυνειδήτου ασκήσεως του λειτουργήματός μας και της εκπληρώσεως εις το ακέραιον των καθηκόντων μας προς την Παιδείαν και το Έθνος ολόκληρον.

Οι οιωνοί είναι άριστοι. Ας εργασθώμεν με ζήλον και αυταπάρνησιν, ίνα ευτυχήσωμεν να απολαύσωμεν το Έθνος των Ελλήνων Χριστιανών εν ομονοία, ηθική, τάξει και πλήρει ευημερία._

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ο πρόεδρος

ΔΗΜ. ΤΣΑΦΑΡΑΣ

Ο Γενικός Γραμματεύς

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΑΖΟΣ

Ο Αντ/δρος

ΤΣΙΤΣΑΣ ΚΩΝΣΤ/ΝΟΣ

Ο ταμίας

ΜΠΙΜΠΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Τα μέλη

ΡΗΓΑΣ ΚΩΝΣΤ/ΝΟΣ

«Τι είδους κόσμο παραδίδουμε στα παιδιά μας»;

«Σε τι είδους παιδιά παραδίδουμε τον κόσμο»;

Με τη γλώσσα του Όργουελ το Υπουργείο Παιδείας ξεκινάει την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού προγράμματος στο δημοτικό σχολείο. Η ιδρυματοποίηση των παιδιών μέσω του υποχρεωτικού 7ωρου, το προχώρημα της αποδόμησης της γνώσης με αυτό που συνέχισαν τα ‘’νέα’’ βιβλία καθώς και άλλα προγράμματα, θέτουν τις βάσεις για ένα νέο τύπο ανθρώπου. Αυτός ο νέος τύπος, ένας γενίτσαρος του καταναλωτισμού, της απαξίας του κοινωνικού ιστού και της αλληλεγγύης, ένας ευέλικτος κατάλληλος εργάτης σε μια εποχή που ο εργάσιμος χρόνος εξισώνεται προς τα πάνω και κάθε είδους δικαίωμα  προς τα κάτω, αναμορφώνεται στο νέο σχολείο. Είναι μια μεταρρύθμιση που όπως οι άλλες δεν θα κάνει πράξη τις εύηχες εξαγγελίες της. Παρόλο που κάθε μορφής συνεργάτες της νέας παιδαγωγικής δικτατορίας, κάθε λογής ραγιάδες και κάθε μορφής καπάκια, βγαλμένοι από τα σπλάχνα της εκπαιδευτικής «κοινότητας»  θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να βρουν μια θέση στον νέο παράδεισο της εντατικοποίησης και να διεκπεραιώσουν ένα νέο ρόλο, το υπουργείο θα διαψευστεί και ιδιαίτερα στις νέες συνθήκες της δικτατορίας του ΔΝΤ και των απίστευτων περικοπών στον κοινωνικό τομέα. Επίσης θα διαψευστούν από το ίδιο το κοινωνικό σώμα το οποίο αν και θετικό για λόγους κυρίως εργασιακών δυνατοτήτων ή »νέων» αντιλήψεων για την παραμονή των παιδιών στο σχολείο, εν τούτοις θα προστρέξει σ’ αυτό που ονομάζουν παραπαιδεία.

Όμως, στόχος των μεταρρυθμίσεων δεν είναι ούτε η εφαρμογή των εξαγγελιών ούτε η πράξη των διακηρύξεων. Στόχος είναι η διαμόρφωση ατόμων που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο στρατολογούνται σε ένα παγκόσμιο πόλεμο για την οικονομική-κοινωνική και πολιτική κυριαρχία. Έχουμε απέναντί μας κοινούς τυχοδιώκτες που εκμεταλλεύονται το κενό της αμάθειάς μας, το κενό της πρότασής μας για την κοινωνία, για την παιδεία. Αυτό πρέπει να αναπληρώσουμε ως κοινωνία με τις δικές μας δυνάμεις, με τα δικά μας όνειρα, με τους δικούς μας αγώνες. 

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Παιδείας

Φερέφωνο του υπουργείου, η σχολική σύμβουλος της πρωτοβάθμιας, Παπαζήση, στις 10-06-10, πραγματοποίησε εισήγηση μιάμισης έως δυο ωρών στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας. Ήταν μαζί με τον διευθυντή της σχολικής μονάδας η οποία θα μπει στα σχολεία-πειραματόζωα και φανερά τροφοδοτούσε τη δυνατότητα της Συμβούλου να παίξει το ρόλο της. Είχαν μαζί κι όλα τα φετίχ-καθρεφτάκια, όλα αυτά που θα μπορούσαν να νανουρίσουν και να μπλοκάρουν ένα ακροατήριο: Η/Υ, προβολέα κλπ. Η ίδια, επιχειρηματολογούσε ενάντια σε κάθε απλή ένσταση για την προσθήκη των αγγλικών στις μικρές τάξεις του δημοτικού, για την παραμονή των παιδιών υποχρεωτικά για 7 σχολικές ώρες και για προαιρετικό 12ωρο… Χατζηαβάτες, ραγιάδες και καπάκια είναι έτοιμοι μαζί με γονείς που επιτέλους θα μπορούν να αφήσουν τα παιδιά τους και να κάνουν τις δουλειές τους. Ο νέος τύπος ανθρώπου που κατασκευάζεται με την ανοχή συνενοχή πολλών από την εκπαιδευτική ‘’κοινότητα’’ είναι  ο νέος τύπος ανθρώπου, αυτός που μπορεί να είναι έτοιμος να υπηρετεί αγόγγυστα το σύστημα, ο νέος αυτός γενίτσαρος της κατανάλωσης και της αγοράς. Αυτός είναι ο στόχος τους. Θα τον επιτύχουν;

Αναρωτήθηκα καθώς διάβαζα το κείμενο για το «ενιαίο» «πρότυπο» σχολείο: για ποιο πράγμα μας καλούν να συζητήσουμε; Προς τι αυτή η υποκριτική επίφαση δημοκρατικότητας για μια επικυρωμένη απόφαση η οποία είναι αναμφισβήτητα για το ‘’καλό των παιδιών μας’’; Άλλωστε ποτέ ρωτήθηκαν οι γονείς για την εκπαιδευτική διαδικασία; Οι γονείς είναι καλοί ταξιτζήδες, ξέρουν να λύνουν με τις ώρες φωτοτυπίες, να πηγαίνουν τα παιδιά σε φροντιστήρια, δραστηριότητες, πάρτι, κρουαζιέρες… δεν γνωρίζουν, ωστόσο, το καλό των παιδιών τους. Το καλό των παιδιών το ‘’γνωρίζει’’ το υπουργείο του νέου σχολείου.

Το υπουργείο λοιπόν γνωρίζει ότι όταν οι γονείς δούλευαν 8ωρο τα παιδιά έπρεπε να δουλεύουν 4-5 ώρες. Τώρα που οι γονείς δουλεύουν 10-12 ώρες τα παιδιά πρέπει να δουλεύουν 8-10 ώρες… του χρόνου βλέπουμε. Έτσι το αφεντικό δεν θα ‘χει να ακούει τη γκρίνια των αγχωμένων γονιών που δεν έχουν που να αφήσουν τα παιδιά τους. Αφού θα ‘ναι ήρεμο το αφεντικό θα ‘ναι ήρεμο το και υπουργείο. Γκέγκε;

Αυτό εννοούν όταν μας λένε ότι υπάρχει «κοινωνική ανάγκη» για ένα νέο σχολείο. Μόνο που η ανάγκη δεν είναι των γονιών και του παιδιού αλλά της Αγοράς που θέλει τα 5χρονα να συνηθίσουν στα 8ωρα για να μην τους πέφτει βαρύ το 16ωρο στα 20 τους χρόνια.

Όντως το σχολείο αυτό θα έχει μεγάλη ‘’επιτυχία’’. Το παιδάκι που δεν θα γνωρίσει το ζεστό πιάτο φαγητό με την οικογένεια του, την ανάπαυλα του μεσημεριού, τον ελεύθερο χρόνο που το ρωτάς «τι κάνεις» και σου λέει «τίποτα» κι αυτό το «τίποτα» είναι ξεκούραση και ελευθερία… αυτό το παιδί θα είναι ιδανικός σκλάβος και υπήκοος. Όσο για τις μπούρδες με τα πιο πολλά αγγλικά και τους χορούς… μήπως να φροντίζαμε που πλημμυρίζει προαύλιο με βοθρολύματα, που τόσα χρόνια δεν έχουμε μια τραπεζοκόμο να ζεσταίνει το φαγητό στο ολοήμερο, που δεν έχουν που να σταθούν όταν βρέχει και που … και που… Αλήθεια στην Αγωγή Υγείας και την Υγιεινή Διατροφή θα τους δείχνουν οι δάσκαλοι την κλασσική εικόνα [μπαμπάς – μαμά – παιδιά να τρώνε ζεστή σούπα] ή θα τους κολλάμε τις φωτογραφίες μας πάνω στο σάντουιτς και θα μιλούν για το πώς θα ήταν τα πράγματα αν η ζωή τους ήταν κανονική;

Δεν θέλω να συναινέσω στο μικρό τους έγκλημα… θα πω στα παιδιά μου «συγγνώμη που δεν τα καταφέραμε να σας προστατεύσουμε από το ‘’νέο σχολείο’’, σίγουρα όμως δεν είναι για το καλό σας».  Κι όσοι γονείς σκέφτηκαν «ευτυχώς, γιατί δεν είχα που να το αφήσω» ας θυμηθούν πως είναι εύκολο να βασανίζεις τα παιδιά από το να σηκώνεις το ανάστημα στους Μεγάλους. Άλλωστε τα παιδιά τα δέχονται όλα γιατί το ξέρουν πως «όλα γίνονται για το καλό τους…»

Όλγα Λιούλιου, μαμά

[Κείμενο που μοιράστηκε σήμερα 10-06 έξω από το 1^ο Δημοτικό σχολείο Αίγινας, στη δια(δ)ούλευση-συγκέντρωση για την επικυρωμένη απόφαση του Υπουργείου να κάνει τα σχολεία να μοιάζουν ολοένα και περισσότερο, με φυλακές.]

Η μετεμφυλιακή περίοδος της κυριαρχίας της δεξιάς τρομοκρατίας και του απόλυτου αντικομμουνισμού στιγματίστηκε και από την προσωποπαγή διάθεση της εξουσίας. Η Φρείκη ή αλλιώς Φρειδερίκη, βασίλισσα της Ελλάδος καθιέρωσε εκτός των άλλων (χλιδή, πολιτικό παρασκήνιο, παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή, νόμιμη ληστεία για λογαριασμό του θρόνου-η γνωστή ως «προίκα της Αλεξίας», πώληση παιδιών στο εξωτερικό με πρόσχημα την προστασία τους κλπ.)τους εράνους ως ένα τρόπο συμμετοχής στην ευθύνη του κράτους. Έχοντας το αποκλειστικό δικαίωμα να οργανώνει εράνους, με έναν σχεδόν καταναγκαστικό τρόπο και αξιοποιώντας τους κατά τόπους δωσίλογους ή διάφορους αφελείς υποστηρικτές, τα ένοπλα σώματα (στρατός, χωροφυλακή, αστυνομία)αλλά και τις δομές της εκπαίδευσης έκανε πολιτική αποταμιεύοντας χρήμα με πρόσχημα κυρίως τη φτώχεια που έπληττε τη μεταπολεμική Ελλάδα έχοντας ως κύριο θέμα, τα «παιδιά». Αυτοί οι έρανοι καθιέρωσαν στην Ελλαδική επικράτεια ένα είδος ευθύνης των απλών ανθρώπων για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, το οποίο ως κουλτούρα συνεχίστηκε και παραμένει ως τις ημέρες μας. Από αυτή την κουλτούρα δεν θα μπορούσαν να μη συμμετέχουν οι ‘’πνευματικοί ταγοί του τόπου’’, οι εκπαιδευτικοί. Ένα μεγάλο ζήτημα ήταν η ‘’άμυνα της χώρας’’ από «βορά» με αντικομμουνιστικές αναφορές που αργότερα διανθίστηκε με τον «εκ ανατολών» κίνδυνο. Η κοινωνική ευθύνη λοιπόν των από κάτω, ανέλαβε την άμυνα της χώρας με το «να δώσουμε ένα χεράκι να ενισχύσουμε το πολεμικό μας ναυτικό». Έτσι η κλήρωση ηλεκτρικών συσκευών στα τέλη του ’70 στο Σύλλογο Διδασκάλων της περιοχής, ενώ υποδηλώνει και έμμεσα τις κυρίαρχες κοινωνικές αναφορές δίνει και το πολιτικό στίγφμα της εποχής αφού έχει στόχο τη συλλογή χρημάτων «δια την αγοράν μονάδος του ενδόξου πολεμικού Ναυτικού μας». Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα εθνικού μεγαλείου όλοι είναι εταίροι: το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο που είναι ο εν λόγω Σύλλογος, το δευτεροβάθμιο που είναι η ΔΟΕ καθώς και ο θεσμικός παράγοντας του Υπουργείου που είναι ο Γενικός Επιθεωρητής της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως.

Δείγμα της μετεμφυλιακής εποχής στην Αίγινα αποτελεί το κείμενο «Σύντομη ιστορική αποτίμηση της περιόδου του Εμφυλίου για την Αίγινα: Το κοινωνικό-πολιτικό κλίμα στην Αίγινα την Περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1947-49, όπως προκύπτει  από δημοσιεύματα στο περιοδικό «ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ» (1947-1950)» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας», τεύχος 1, Απρίλιος 2003, σελίδες 25-29.

Αναδημοσιεύεται ένα σχετικό απόσπασμα, με την εμπλοκή εκπαιδευτικών της Αίγινας στους εράνους της «Βασιλίσσης»:

…Μια προσπάθεια επίσης καλλιεργείται για την ένταξη της νεολαίας στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα της εποχής μέσω των καθοδηγημένων εράνων και φυσικά της εκπαίδευσης η οποία ήταν διαπνεόμενη από εθνικιστικές φαντασιώσεις και συγκίνηση. Η περίπτωση π.χ. του οκταετή Στέφου Καρακατσάνη ο οποίος «παρεκάλεσε τους γονείς του αντί γλυκό για τα γενέθλιά του να του δώσουν χρήματα τα οποία και έστειλε στον Μητροπολίτη για τα δυστυχισμένα της Βορείου Ελλάδας» και που παρουσιάζεται στο εκδοτικό σημείωμα του Απριλίου 1948 είναι δείγμα της προπαγάνδας με έδαφος τα παιδιά που μάντρωσαν κατά τη διάρκεια και μετά τον εμφύλιο. Στο ίδιο κλίμα και μια γιορτή της δασκάλας και κατηχήτριας με αναπαράσταση «της αρπαγής των παιδιών υπό των συμμοριτών» μαζί με ένα «ωραίο τραγούδι αφιερωμένο προς την Βασίλισσαν συνταχθέν υπό της κατηχήτριας κ. Φωτεινής Κάτσα» και φυσικά με το καθιερωμένο έρανο της συλλογής «300.000 δρχ που διετέθη υπέρ των ανταρτόπληκτων σταλέν από τους μαθητάς εις την Α.Μ. την Βασίλισσαν» ενώ τον Ιούλιο του 1949 τα παιδιά δέχονται ευχαριστήρια επιστολή από τον αυλάρχη της Α.Μ. της Βασίλισσας για την προσπάθειά τους αυτή(6). Ο εθνικισμός αποτελεί άλλωστε και το στίγμα της εποχής αφού μόλις και μετά το χτύπημα της Αριστεράς και στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου, όλο το ιδεολογικό υπόστρωμα του καθεστώτος βασίζεται στον πατριωτισμό και σαφώς στη φιλία του νέου σύμμαχου(7). Αναφορές για επισκέψεις αμερικάνων για εκδηλώσεις σε Ελληνοαμερικανικό ινστιτούτο δηλώνουν ξεκάθαρα την εικόνα που θέλει η εξουσία να πλασάρει στον κόσμο αλλά και τη στράτευση σχεδόν όλων σ’ αυτήν την προσπάθεια

Ο εμφύλιος από το ξεκίνημα του βρήκε στις στήλες του «Κήρυκα» τη θέση του: «…Ο στρατός μας, τα παιδιά του ελληνικού λαού βρίσκονται και σ’ αυτόν το χειμώνα στα βουνά της Ελλάδος, πολεμώντας σκληρά τους ύπουλους εχθρούς κάτω από το παγερό κρύο…καλούμεθα οι κατεστραμμένοι να βοηθήσουμε άλλους…»(8). Έτσι και από τις στήλες του, το προοίμιο για τους περίφημους εράνους της Φρειδερίκης που μονοπωλούσε εθνική δραστηριότητα για τη φανέλα του στρατιώτη. Με δημοσιεύματα «δια τους ανταρτόπληκτους» μαθαίνουμε ότι στην ήδη φτωχή Αίγινα γίνονται  έρανοι. Ακόμα και οι εισπράξεις από τις εκδηλώσεις γυμνασίου για την γιορτή των Τριών Ιεραρχών διατίθενται για τη φανέλα του στρατιώτου(9), έρανοι της Τ.Α. αλλά και αθλητικών αγώνων…

(6)«Μια ημέρα που θα ορίσουν οι καλοί τους δάσκαλοι, όλα τα παιδιά της Αιγίνης θα εξοικονομήσουν …ένα αυγό…Την ίδια ημέρα θα συγκεντρωθούνε όλα τα αυγά θα μεταφερθούν στην Αίγινα» στη συνέχεια θα δοθούν στα βασίλισσα για να τα δώσει στα παιδιά «που με τραύμα ανοιχτό κι ένα μπαστουνάκι έτρεξε να τα επισκευτεί…» και καταλήγοντας: «…Σήμερα δώστε το αυγό και αύριο παρακαλέστε τη μαμά σας να σας χαρίσει ένα πουλάκι από την κλώσα που μόνοι σας να το μεγαλώσετε για τον ίδιο σκοπό και μιαν άλλη αποστολή να το δώσει όπου ορίσει η βασίλισσά μας…» Αρ. Φ. 16, Απρίλιος 1948. Για την εορτή του κατηχητικού Αρ. Φ. 29 Μάιος 1949

(7) «…Οκτώ χρόνια (σ.σ. 4 οι γερμανοί και 4 οι ‘’άλλοι’’…) συνεχίζει τον αγώνα του (σ.σ. ο Ελληνικός λαός)…Κι όπως μετά οχτώ χρόνων άνιση πάλη νίκησε τον πρώτο, έτσι με ισόχρονη άνιση πάλη θα νικήση και στον δεύτερο (σ.σ. οι ‘’άλλοι’’ που είπαμε…χωρίς να κατονομάζονται ακόμα). «Όμως η Δύση βλέπει πως θα έρθη η σειρά της. Κι έρχεται βοηθός…» Αρ. Φ. 9, Οκτ. 1947. «Οι Αιγινήται είναι βέβαιοι ότι ο Στρατηγός Μάρσαλ με τον πρακτικόν νουν όχι μόνο του στρατιωτικού αλλά και του ανδρός εκείνου ο οποίος αντελήφθη την αιτίαν της κακοδαιμονίας του κόσμου και ηύρεν το αντίδοτον το οποίο συνδέθη το όνομά του, θα εύρη τον τρόπον να λήξη η από ετών υφιστάμενη εις Ελλάδαν κατάστασις η κοστίζουσα τόσο αίμα εις την Ελλάδα και χρήμα εις τους πολύτιμους συμμάχους της. Η άφιξις του στρατηγού Μάρσαλ αποδεικνύουσα το εξαιρετικό ενδιαφ΄ρον του Αμερικάνικου λαού δια την χώραν μας…» Αρ φύλλου 22 Οκτ. 1948. Σε εκδοτικό σημείωμα του φ. 24 Δεκ 1948 μιλά για το «αναμφισβήτητο ενδιαφέρον των ισχυρών της συμμάχων που θα  αποδώσουν καρπούς των…»

(8)Αρ. Φ. 10, Νοέ.1947

(9) «Τα παιδιά του Γυμνασίου μας την 22αν Δεκεμβρίου ε.ε. παρέδωσαν εις την εν Πειραιεί σχολήν Μέσης Εκπαιδεύσεως οχτώ σάκκους ιματισμού και 470.000 δρχ. δια τους ανταρτόπληκτους των βορείων επαρχιών μας…» Αρ Φύλλου 11-12 Δεκ 1947. «Αι εκ της εορτής εισπράξεις μετά την αφαίρεση των εξόδων διετέθησαν υπέρ των μαχόμενων στρατιωτών μας.» το ίδιο Φύλλο, Αναφορά για τη συμμετοχή της υψιφώνου Αιγινήτισσας Μαρίας Λυκούρη σε εκδήλωση του Δήμου Καλλιθέας υπέρ της Φανέλας του στρατιώτου «την οποία τιμητικώνς ανέλαβε υπό την προστασίαν της η Α.Μ. η βασίλισσα…» το ίδιο Φύλλο. «και μόνο η δια τρίτην φορά κι χάριν της ημέρας δοθείσαι παράστασις υπέρ της φανέλας του στρατιώτου εκ μέρους των μαθητών γυμνασίου, υπό την οδηγία των καθηγητών των, απετέλεσεν ένα ευχάριστο γεγονός…». Εκδρομή των μαθητών του Δ. Σχολείου Χαλασμένης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των παιδιών ‘’ανταρτόπληκτων’’ Αρ φ. 17 Μάιος 1948. Ο Σαρωνικός την Κυριακή, 19 τρέχ. διοργάνωσε ποδοσφαιρικόν αγώνα του οποίου αι εισπράξεις διετέθησαν υπέρ των απόρων οικογενειών των μαχόμενων στρατιωτών» Αρ. Φ. 21 Σεπτέμβρης 1948.Με ποδοσφαιρικό αγώνα υπέρ των «Συμμοριοπληκτων Ο Σαρωνικός Χάνει 2-1 από την ομάδα της Αστυνομίας Πόλεων. Αρ. φ. 36, Δεκ 1949.«…η κοινότης Χαλασμένης κατέθεσεν υπέρ του υπό την Προεδρίαν της Α.Μ. Βασιλίσσης εράνου χάριν της φανέλας του Στρατιώτου μεταξύ κατοίκων του χωριού Χαλασμένη δρχ 827.600 εκ του κοινοτικού Δε ταμείου δρχ 200.000…Επίσης ο Δήμος Αιγίνης κατέθεσεν 4.500.000δρχ….Ούτω η Αίγινα όπως και άλλοτε είπομεν συμμετέχει παρά τα εξαιρετικώς δυσμενή οικονομικά της εις των κατά των έξωθεν οργανουμένων συμμοριτών , σκληρόν αγώνα του Έθνους» Αρ. Φ. 23 Νοε. 1948,  Στις 20 Νοέμβρίου 1949 πάλι έρανος υπέρ των συμμοριοπλήκτων από τους φορείς της Αίγινας: «Το εκ εράνου τούτου συγκεντρωθέν ποσόν υπερέβη καθ’ όλην την νήσον τη 12 εκατ. Δραχμών παρά την πρωτοφανή οικονομικήν καχεξίαν» Αρ. Φ. 36 Δεκ. 1949.

=======================================

ΙΔΟΥ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ                Εν Κυψέλη Αιγίνης, τη 15-10-1070

Δ΄ ΠΕΡΙΦ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αριθμ. Πρωτ. 50

Αριθμ. Εγκυκλ. 2

Προς

Τους κ.κ. Τμηματάρχας και μέλη του Συλλόγου

Έδρας των

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Προϊόν της αγάπης και εμπιστοσύνης, με τας οποίας περιεβάλατε την απελθούσαν Διοίκησιν τοιυ Συλλόγου μας, ήτο η κανονικωτάτη και έγκαιρος εκπλήρωσις των οικονομικών υποχρεώσεων όλων υμών, κατά το συνδικαλιστικόν έτος 1969-70. Προς όλους υμάς ανήκουν συγχαρητήρια και ευχαριστίαι, περισσότερον δε εις τους κ.κ. Εκκαθαριστάς μας, οίτινες, εκτός των άλλων εργασιών της εκκαθαρίσεως, επιφορτίζονται κατ’ έτος και με την συγκέντρωσιν των συνδρομών των διδ/λων του Τμήματός των.

Η συνδρομή προς την Δ.Ο.Ε. και τον Σύλλογοςν, κατά το τρέχον έτος, παραμένει αυτή, των ενενήκοντα (90) δραχμών δι’ όλους, πλην των συζύγων (διδ/σων) των συναδέλφων, αίτινες θα καταβάλουν μόνον το ποσόν των πεντήκοντα (50) δραχμών. Οι κ.κ. εκκαθαρισταί, προς τους οποίους εγκαίρως θα αποσταλούν αι σχετικαί αποδείξεις, παρακαλούνται όπως εκ του δώρου των Χριστουγέννων, προβούν εις την κράτησιον του ανλόγου ποσού, επιδίδοντες εις έκαστοπν των κ.κ. συναδέλφων την απόδειξην, τα δε συγκεντρωθησόμενα χρηματικά ποσά, αποστείλουν το ταχύτερον δυνατόν εις τον Ταμείαν του Συλλόγου κ. Μπιμπήν Ιωάννην, 1^ον Δημοτ. Σχολ. Αιγίνης.

Όσοι εκ των κ. συναδε΄λφων επιθυμούν την διαγραφήν των εκμ του Συλλόγου, παρακαλούνται όπως δι’ αιτήσεώς των γνωρίσουν τούτο προς τον Πρόεδρον αυτού (Κυψέλη-Αιγίνης), προ της εισπράξεως της συνδρομής των, προς αποφυγήν προσθέτων εργασιών. Η μη υποβολή αιτήσεως προς διαγραφήν, σημαίνει αποδοχήν της κρατήσεως, ήτις και θα διενεργηθή κανονικώς παρά των κ.κ. εκκαθαριστών. Θέλομεν πιστέψει ότι κατά το τρέχον συνδ/κόν έτος θα επιδείξωμεν την αυτήν προθυμίαν, ως και εις το παρελθόν.

Επί τη ευκαιρία, προς άπαντας τους συναδέλφους, οίτινες καθ΄οινοδήποτε τρόπον συνέβαλον εις την επιτυχίαν της Φιλανθρωπικής Αγοράς, δια την προμήθειαν Ναυτικής Πολεμικής Μονάδος, ανταποκρινόμενοι ούτω εις το πνεύμα των υπ’ αριθμ. 5/1/5-2-70 &20/2/4-5-70 εγκυκλίων της Διοικήσεως αυτού, το νέον Διοικητικόν Συμβούλιον του Συλλόγου απευθύνει θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίας. Γνωρίζομεν δε προς όλους υμάς, ότι η επιτυχία υπό την οποία εστέφθη αύτη, ήτο μεγίστη. Συνολικώς εισεπράχθη το ποσόν των 35.200 δραχμών. Εκ τούτων, εδαπανήθησαν δραχμαί 5.838 δια την αγοράν αντικειμένων, άτινα και εκληρώθησαν της 24/5/70 εν Πόρω. Το ποσόν των δραχμών 2.936,20 κατατέθη, συμφώνως των Νόμω, εις το Δημόσιον Ταμείον, υπέρ αυτού, το δε υπόλοιπον των δραχμών 26.425,80 κατετέθη εις την Εθνικήν Τράπεζαν της Ελλάδος και εις ειδικόν λογαριασμόν υπέρ της Δ.Ο.Ε. δι’ αγοράν της Μονάδος.

Κατωτέρω κοινοποιούμεν ως έχει το υπ. Αριθμ.1.206/25-7-70 συγχαρητήριον έγγραφον του κ. Γενικού Επιθεωρητού Δημοτικής Εκπαιδεύσεως Β’  Περιφερείας Πειραιώς, σχετικόν με την όλην δραστηριότητα του Συλλόγου, δια την αγοράν ναυτικής Μονάδος του Πολεμικού Ναυτικού, ίνα λάβητε γνώσιν.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γενικός Γραμματεύς

ΔΗΜ. ΤΣΑΦΑΡΑΣ                                         ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΑΖΟΣ

====================================================================

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ                                          Εν Πειραιεί τη 25^η Ιουλίου 1970

ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ

Β΄ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ   

Αριθμ. Πρωτ. 1.206

Προς

Τον κ. Πρόεδρον του Συλλόγου Διδασκάλων

Δ΄ Περιφερείας Πειραιώς

Εις Αίγιναν

Λαβόντες υπ’ όψιν το και υμίν κοινοποιηθέν υπ’ αριθμ. 35/19-7-70 έγγραφον υμών, εξ ού προκύπτει ότι δια της πραγματοποιηθείσης της 24-5-1970 υπό των μελών του υμετέρου Συλλόγου Φιλανθρωπικής Αγοράς συνεκεντρώθη  το ποσόν των 26.425,80 δραχμών, όπερ και κατετέθη εις την Εθνικήν Τράπεζαν της Ελλάδος προς ενίσχυσιν της Δ.Ο.Ε. δια την αγοράν μονάδος του ενδόξου πολεμικού Ναυτικού μας, εκφράζομεν προς υμάς και δι’ υμών προς άπαντα τα μέλη του Συλλόγου σας τα θερμά συγχαρητήρια και την άκραν υπηρεσιακήν ικανοποίησίν μας.

Ο Γενικός Επιθεωρητής

(ΤΣ) ΘΡ. ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κοινοποίησις:

1. Κ. Επιθεωρητήν Δ., Εκπ/σεως

Δ΄ Περιφερείας Πειραιώς

Ενταύθα

1. Διδασκαλικήν Ομοσπονδίαν Ελλάδος

Ξενοφώντος 15^α

Αθήνα

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ήδη οι ηλεκτρικές συσκευές έχουν κερδίσει ένα σημαντικό χώρο στο αστικό, κυρίως, σπίτι ενώ συνεχίζουν να αποτελούν ένα σταθερό στόχο για την άνοδο του επιπέδου της καθημερινότητας. Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, η ηλεκτρική θερμάστρα, η ηλεκτρική κουζίνα, το πλυντήριο, πλέον εκείνη την εποχή διαφημίζονται σε περιοδικά ευρείας κατανάλωσης, σε καθημερινές εφημερίδες, στο ραδιόφωνο με ‘’χαριτωμένες’’ φωνές και στιχοπλοκές. Η βιομηχανία ανθεί εκείνη την εποχή κατασκευάζοντας ολοένα και πιο εξελιγμένες και ‘’έξυπνες’’ ηλεκτρικές συσκευές, κάτι που δεν έχει σταματήσει ως τώρα. Η προσδοκία για την τεχνολογία που καλυτερεύει τη ζωή δίπλα σε μια διάθεση διευθετημένη από το κοινωνικό σύστημα ανάδειξης και γοήτρου, οι ηλεκτρικές συσκευές ήταν και εκείνη την εποχή το άθυρμα, στο οποίο ακόμα και απλοί άνθρωποι επένδυαν.  Ο Σύλλογος Διδασκάλων της περιοχής μας, πραγματοποιεί λαχειοφόρο αγορά, ένα συνήθη ως και σήμερα τρόπο εξοικονόμησης χρημάτων με στόχο την οικονομική ενίσχυση μιας υπόθεσης. Ποιας; Θα το δούμε στο επόμενο επεισόδιο.

Όσο για τις συνθήκες που διαβίωνε το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, για τις εξορίες και τις φυλακίσεις, για τα βασανιστήρια και την τρομοκρατία, για την πολύπτυχη καταστροφή στην οποία συνέβαλε η περίοδος της χούντας, πέρα βρέχει…

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ                                  

Δ΄ ΠΕΡΙΦ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αριθμ. Πρωτ.: 25

Αριθμ. Εγκ.: 3

Εν Αιγίνη τη 1^η Ιουνίου 1970

Προς

Τους κ.κ. Τμηματάρχας και τα μέλη του Συλλόγου μας

Έδρας των

Αγαπητοί συνάδελφοι

1. Εν συνεχεία της υπ’ αριθμ. 20/εγκ.2/4-5-70 ημετέρας εγκυκλίου, γνωρίζομεν υμίν ότι κατά την γενομένην της 24^ην Μαΐου  ε.ε. κλήρωσιν εις το 1^ον Δημοτικόν Σχολέιον Πόρου, παρουσία συναδέλφων και της Αστυνομικής Αρχής, εξήχθησαν εκ της κληρωτίδος οι κάτωθι αριθμοί κερδίζοντες τα έναντι αυτών αναγραφόμενα αντικείμενα:

α)2165 εν (1) ραδιόφωνον τρανζίστορ

β)1570 εν (1) μίξερ Νο 3

γ)4704 εν (1) ωρολόγιον χειρός

δ)0697 μια (1) χύτρα ταχύτητος

ε)2115 μία (1) ηλεκτρ. ξυρ. μηχανή

στ)2306 μία (1) ηλεκτρ. ξυρ. Μηχανή

ζ)0789 μια ηλεκτρ. θερμάστρα τζάκι

η)1588 εν (1) ηλεκτρικόν σίδερον

θ)4443 εν (1) ηλεκτρικόν σίδερον

ι)1224 εν (1) μίξερ μικρό

ια)0937 εν (1) φουρνάκι μεγάλο

ιβ)1601 μία (1) ηλεκτρική θερμάστρα

ιγ)2027 εν (1) φουρνάκι μικρό

ιδ)0118 μια (1) ψηστιέρα μεγάλη

ιε)3723 μία (1) κατσαρόλα γάλακτος

ιστ)0269 μία ψηστιέρα μικρή

Παρακαλούμεν όθεν τους κ.κ. συναδέλφους τους διαθέσαντας τους εν λόγω αριθμούς, όπως μεριμνήσουν δια την παραλαβήν των αντιστοίχων αντικειμένων, προσκομίζοντες συνάμα και το απόκομμα του οικείου αριθμού. Τα αντικείμενα ευρίσκονται εις το Δημοτικόν Σχολείον Κυψέλης Αιγίνης.

1. Συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρου 20 του Καταστατικού του Συλλόγου, καλούμεν τα μέλη αυτού εις Γενικής Ετησίαν Συνέλευσιν την 16^ην Ιουνίου 1070, ημέραν Τετάρτην και ώραν 15.30 εις το 1^ον Δημοτικόν Σχολείον Αιγίνης.

Εις περίπτωσιν μη απαρτίας, την 23^ην του αυτού μηνός, ημέραν Τρίτην και ώραν 10.30 και εις αυτόν το χώρον.

ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ

α)Λογοδοσία του Δ. Συμβουλίου – Έγκρισις πεπραγμένων

β)Έγκρισις προϋπολογισμού

γ)Καθορισμός της πόλεως Πόρου ως τόπου της επομένης Γεν Συνελεύσεως

δ)Προτάσεις Δ/σεως Κλάδου

ε)Προτάσεις μελών

στ)Αρχιαιρεσίαι

Ι. Εκλογή Διοικητικού και Εποπτικού Συμβουλίου

ΙΙ. Εκλογή αντιπροσώπου εις την Γενικήν Συνέλευσιν της Δ.Ο.Ε.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Ο Πρόεδρος

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΦΑΡΑΣ

Ο Αντιπρόεδρος

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΜΕΛΛΟΣ

Ο ταμίας

ΣΠΥΡ. ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γεν. γραμματεύς

ΠΑΥΛΟΣ ΡΙΣΣΑΚΗΣ

Τα μέλη

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΧΡΕΜΗΣ

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο σκάνε μύτη δημοσιευματάκια με εκπαιδευτικές δράσεις. Λίγο το ένα λίγο το άλλο. Ο σκοπός; Είναι οι εκπαιδευτικές δράσεις που γίνονται για τα παιδιά και χρειάζονται οπωσδήποτε μιντιακή κάλυψη; Είναι το είθισται, ότι δηλαδή κάθε τι που συμβαίνει στην εκπαίδευση χρειάζεται και την ηθική συμπαράσταση των μέσων ενημέρωσης, τοπικών και εθνικών; Είναι για να «μαθαίνει ο κόσμος επειδή δεν γνωρίζει τι γίνεται στην εκπαίδευση»; Είναι για να χαίρονται τα παιδιά που θα δουν τη φωτογραφία τους σε κάποια φυλλάδα ή σε κάποιο διαδικτυακό μέσο; Είναι για να θεμελιώνεται και να χτίζεται μιντιακά, το προφίλ κάποιου ή κάποιων που το χρειάζονται;

Βρισκόμαστε ήδη εδώ και χρόνια σε μια εποχή που η εκπαίδευση ωθείται στους χορηγούς καθώς και στις ‘’πρωτοβουλίες’’ και ‘’καινοτόμες δράσεις’’ που απαιτούν ‘’ευελιξία’’, ‘’δημιουργική διάθεση’’ και ‘’παιδαγωγική επάρκεια’’. Βρισκόμαστε ήδη στα πρόθυρα που η τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του Καλλικράτη, αναλαμβάνει αρμοδιότητες στην εκπαίδευση. Από αυτές πιθανόν να κριθεί και η εργασιακή τύχη των εκπαιδευτικών, και τα προγράμματα και η χρηματοδότηση των σχολειών.

Πάντως η κυρία Διαμαντοπούλου μίλησε. Και τι είπε;

Μίλησε για τη φωτεινή πλευρά της Ελλάδας. Τη στρας πλευρά της. Αυτήν με τις λαμπερές πούλιες των σχολειών και της αρλουμπολογίες της τελευταίας λέξης της επιστήμης. Κι ας μπαίνουν τα σχολεία στη χειρότερη ένδεια των τελευταίων 40 χρόνων. Κι ας στριμωχτούν ξανά 30 παιδάκια σε μια αίθουσα. Κι ας απολυθούν χιλιάδες αναπληρωτές. Κι ας ξεκινήσουν οι υποχρεωτικές υπερωρίες στα σχολεία. Κι ας σταματήσει αυτή η υποχρηματοδότηση και ας βγάλει τα μάτια του κάθε σχολειό να βρει στην αγορά χρηματοδότη που θα του αγοράζει κωλόχαρτα, που θα του πληρώνει το τηλέφωνο που θα χαρίζει εποπτικό υλικό, αναγκαίο για το μάθημα. Κι ας βγαίνει κάθε φορά στη ζητιανιά, το σχολειό της ζητιανιάς και του ρεφενέ.

Ιδού ο καλός εκπαιδευτικός, λοιπόν. Όχι σαν τους άλλους που διακόπτουν την υπουργό μας στο ραδιομέγαρο για τα αναχρονιστικά και συντεχνιακά τους αιτήματα…

Η απογοητευτική συμμετοχή των κρατικών υπαλλήλων στην Αίγινα, οι οποίοι είναι και οι μόνοι που δεν αντιμετωπίζουν απειλή απόλυσης, επιδιώκεται να εξηγηθεί και ειδικά για τους εκπαιδευτικούς ότι «δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την απώλεια τους ημερομίσθιου τους συμμετέχοντας στις απεργιακές κινητοποιήσεις». Λογικό συμπέρασμα: όσοι εκπαιδευτικοί κάνουν απεργία έχουν κρυφά εισοδήματα;

Αντί για απάντηση αναδημοσιεύεται κείμενο για τον τοπικό κορμό των εκπαιδευτικών την Αίγινα από το 6^ο τεύχος της Σχεδίας «στ΄ ανοιχτά της Αίγινας» που εκδόθηκε το χειμώνα του 2006

Ο τοπικός κορμός των εκπαιδευτικών

Το παρόν δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας έρευνας αλλά είναι

βασισμένο σε μια βιωματική εμπειρία των πέντε τελευταίων χρόνων                   

στην ‘εκπαιδευτική κοινότητα’ της Αίγινας. Έτσι δεν μπορεί

παρά να είναι ένα αυθαίρετο κείμενο που δεν έχει σχεδόν καμιά

επιστημονική τεκμηρίωση. Πράγματι, χρειάζονται στοιχεία για μια

τέτοια έρευνα: ποσοστά συμμετοχής σε απεργίες, δημοσιεύματα

που καταμαρτυρούν απουσία ή παρουσία από γεγονότα, πρόσω-

πα που εναλλάσσονται ή παραμένουν στο προσκήνιο, σχολικές

εκδηλώσεις καθώς και έρευνα για την ποιότητά τους όπως και

κατάθεση κριτηρίων που τις αξιολογούν, πρακτικά συνεδριάσεων

συλλόγων διδασκόντων, αρθρογραφία εκπαιδευτικών, πρωτο-

βουλίες που εκδηλώνονται, δραστηριότητες μέσα κι έξω απ’ τα

σχολεία, κοινωνικές-πολιτικές δραστηριότητες των εκπαιδευτι-

κών, προσωπικές συνεντεύξεις για τις δραστηριότητες και τις

προσδοκίες των εκπαιδευτικών, συμπεράσματα από ώριμους πια

μαθητές, καθώς και μια ζώσα επαφή που «από πρώτο χέρι» θα

μπορεί να δώσει κατά το δυνατόν μια αντικειμενική όψη για τον

εκπαιδευτικό κόσμο της Αίγινας.

Την παρούσα στιγμή το μόνο που υπάρχει στο κείμενο είναι

η ζώσα εμπειρία από όλα τα παραπάνω χωρίς κανένα απολύτως

στοιχείο μετρήσιμο, χωρίς καμιά μελέτη της μέχρι τώρα δράσης

των εκπαιδευτικών στο νησί. Οι εκδηλώσεις, οι πανελλαδικές

απεργιακές κινητοποιήσεις, οι ελάχιστες (μετρημένες στα δά-

χτυλα του ενός χεριού) διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν

στην Αίγινα μετρούν την απουσία των εκπαιδευτικών, ακόμα κι

από τις κλαδικές συνελεύσεις οι οποίες πραγματοποιούνται με

την άδεια του γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης δυο φο-

ρές το χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό για όσους πηγαίνουν στη

συνέλευση του Πόρου, η έλλειψη και τυπικής παρουσίας τους

μετά την υπογραφή στο δελτίο παρουσιών, κατά τη διάρκεια της

συνέλευσης. Έρχονται ψηφίζουν και φεύγουν.

Ο εκπαιδευτικός κόσμος στην Αίγινα διακρίνεται για την

έλλειψη ενδιαφέροντος τόσο για τα κοινά ζητήματα όσο και

για τα εκπαιδευτικά. Στελεχώνοντας βασικά τα τρία μεγάλα δη-

μοτικά σχολεία της Αίγινας (1ο, 2ο και Κυψέλης) όπως και σε

μικρότερα, διακρίνεται η ύπαρξη ενός συμπαγούς σχήματος εκ-

παιδευτικού προσωπικού το οποίο αναπαράγει τις τοπικές αξίες.

Ομάδες δασκάλων που είτε έχουν καταγωγή από την Αίγινα είτε

παραμένουν χρόνια στο νησί, μαζί με τους διευθυντές οι οποίοι

έχουν εξέχοντα ρόλο εξουσίας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα,

αποτελούν τη μαγιά που δίνει την ταυτότητα των σχολείων στα

οποία εργάζονται. Όλοι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία σχεδόν

κάθε φορά των συλλόγων διδασκόντων στις συνεδριάσεις. Συ-

ντηρητικοί, απαξιωτικοί απέναντι στο ‘καινούριο’ και στους νέους

συναδέλφους τους, με σχέσεις αυτοπροστασίας στο εσωτερικό

τους (αλληλοκάλυψη), με τις ψήφους τους καθώς και με την

πίεση που ασκούν στους διευθυντές, απομακρύνουν κάθε φορά

το οποιοδήποτε ενδεχόμενο αλλαγής. Χαρακτηριστική είναι η

φετινή αντίδραση, όπως και σε όλη την Ελλάδα, των δασκά-

λων που έχουν συνηθίσει να δουλεύουν με τον μπούσουλα του

προγράμματος, στην εφαρμογή της ευέλικτης ζώνης: ο εθνικός

κορμός (το αντίστοιχο του τοπικού) ακολούθησε κατά γράμμα

την άρνηση του αγωνιστικού τμήματος του διδασκαλικού κόσμου

(ο οποίος εξέφρασε ενστάσεις που αφορούσαν στην εισδοχή

της ιδιωτικοποίησης στο δημόσιο σχολείο αλλά και ενός νέου

τύπου αυταρχισμού), προκειμένου να μην χάσει τη δυνατότητά

του να κάνει πιο εύκολα το μάθημα χωρίς προετοιμασία αφού

το αναλυτικό πρόγραμμα προβλέπει μια τυπική και λειτουργική

διαδικασία που είναι ευκόλως μετρήσιμη.

Η τυπολατρία, η λαγνεία της αναφοράς στους κανονισμούς,

η αίσθηση του κινδύνου κάθε φορά στο ‘νέο’ που εισβάλλει στο

εσωτερικό, χαρακτηρίζει την εκπαίδευση στα σχολεία της Αίγι-

νας. Πλήρως αφομοιωμένοι από τις αξίες της τοπικής κοινωνίας

και των αξιών της, την ακολουθούν κατά γράμμα έχοντάς την πά-

ντα από μακριά εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που φαίνονται

κυρίως από την επιλεκτική συμπεριφορά που έχουν απέναντι σε

παιδιά. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί κάθε φορά η έντονη

αναφορά για τους γονείς που πρέπει να περιμένουν έξω από

την «πόρτα», κάθε φορά που συνοδεύουν τα παιδιά τους, εκτός

βέβαια από αυτούς που παραγοντίζουν σε Συλλόγους.

Οι απόψεις τους για τα ίδια τα παιδιά ξεκινούν και τελειώ-

νουν σε σχέση με τη συμπεριφορά τους και με τις επιδόσεις

τους στα μαθήματα. Η σχολική αποτυχία, η αντικοινωνική συμπε-

ριφορά, είναι αφορμές για διάλογους μέσα στην καθημερινότητα

του ‘γραφείου’, λίγο ως πολύ αγοραίους (π.χ. ο τάδε μαθητής

είναι ‘καμένο χαρτί’ ή αδιέξοδα σχόλια για γονείς), δίχως ίχνος

ευθύνης για μια δυναμική αναπροσαρμογής της συμπεριφοράς

δίχως ίχνος ενδιαφέροντος για τις αιτίες της αποτυχίας, οργα-

νώνουν τη σχολική τους μέρα με βάση το αναλυτικό πρόγραμμα

του υπουργείου, δημιουργώντας παράλληλα ένα κλίμα στο οποίο

δεν μπορεί να εισχωρήσει κανένα άλλο επιχείρημα και στοιχείο.

Οι νύξεις του σχολικού συμβούλου, η νέες θεωρήσεις για την

παιδαγωγική συμπεριφορά καθώς και η αντιμετώπιση των ιδιαι-

τεροτήτων μέσα στην τάξη απαντούν στο κενό. Κάθε προτροπή

για μια απλή εξατομικευμένη διδασκαλία, για ομάδες εργασίας,

για προσπάθειες υπέρβασης της καθημερινής διαδικασίας είναι

μακριά από τα ενδιαφέροντα τους. Επίσης πολιτιστικές εκδηλώ-

σεις όπως η εξαιρετική προσπάθεια του υπεύθυνου του ΣΙΝΕ

«ΤΙΤΙΝΑ» και της παιδαγωγικής εταιρίας «Νεανικό Πλάνο» που

προωθεί τον παιδικό και εφηβικό κινηματογράφο στα σχολεία

συνάντησαν ένα τείχος αδιαφορίας και σχολίων με αποτέλεσμα

παραστάσεις να ματαιώνονται λόγω έλλειψης συμμετοχής ή να

εξευτελίζονται (περίπτωση της προβολής της θαυμάσιας ταινίας

«Το καμηλάκι που δάκρυσε») χωρίς προετοιμασία για ένα άμαθο

και συνηθισμένο στη διασκέδαση της TV, κοινό.

Τα ενδιαφέροντα του τοπικού κορμού αφορούν στις καθημε-

ρινές λειτουργικές ασχολίες, στα βάσανα των παιδιών τους, στα

‘οικονομικά’ τους, στις μισθολογικές κλίμακες, στα χρόνια για

τη σύνταξη, στις κόντρες για το πρόγραμμα που θα βολεύει σε

«κενά» έτσι ώστε να σχολνούν γρηγορότερα ή να προσέρχονται

αργότερα, στις εφημερίες, στις αρμοδιότητες που θα έχουν στην

τάξη που θα πάρουν η οποία δεν θα έχει «προβληματικά παιδιά»

ή θα έχει «καλό υλικό», στην αίθουσα που θα έχουν τη χρονιά,

σε περιπτώσεις που ασθενούν συνάδελφοι, στις άδειες που

θα πάρουν, στις ασθένειές τους, καθώς και σε ασημαντότητες

της καθημερινότητάς τους, περιμένοντας να λήξει το δικό τους

ωράριο μη σεβόμενοι, επιλεκτικά πάντα και με την ανοχή των δι-

ευθυντών, το υποχρεωτικό ωράριο 8.00-2.00. Φωνές στα παιδιά,

‘δικαστήρια’ μέσα στο γραφείο όπου όλοι μιλούν ταυτόχρονα σε

ένα παιδί, οδηγίες για παραμονή των ατίθασων παιδιών στο γρα-

φείο, ‘ψιλές’ και προπηλακισμοί, παραμονή παιδιών στο γραφείο

χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί τους, απότομη συμπεριφορά

για παιδιά που έρχονται στο γραφείο για να ζητήσουν κάτι,

παραπομπή παιδιών στον διευθυντή και γενικότερα μια απαράδε-

κτη αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά. Αυτό είναι και το κλίμα που

συναντούν όσοι νέοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται συνήθως για μια

χρονιά στο νησί, αφού έχει παρατηρηθεί επισταμένως ότι ένα

μικρό αλλά ενδιαφέρον ποσοστό παραμένει μετά τη λήξη της

σχολικής χρονιά πάντα κενό. Οι υπόλοιποι νέοι που θα παραμεί-

νουν, προσαρμόζονται σε αυτές τις καθημερινές συμπεριφορές

και σταδιακά συναινούν μ’ όλες τους τις ενστάσεις. Ο τοπικός

κορμός είναι η χοάνη που καταπίνει όλες τις διαφοροποιήσεις

μετατρέποντάς τες σε μια ενιαία σχεδόν έκφραση.

Ο τοπικός κορμός δεν έχει ανάγκη από το δημόσιο άμεσο

λόγο ο οποίος θα στέκεται έτοιμος για να αναλάβει την ευθύνη

του. Μια μικροκοινωνία όπου το κουτσομπολιό έχει αντικαταστή-

σει την κοινωνική κριτική, το σχόλιο και το υπονοούμενο την

ολοκληρωμένη γνώμη, οι πισώπλατες μαχαιριές μια ανθρώπινη

επικοινωνία, το φαίνεσθε το είναι, επιβιώνει γαλουχώντας τους

νέους ανθρώπους σε αυτές τις αξίες. Η καφετέρια, το σαλόνι

του σπιτιού, η ταβέρνα, η συμμετοχή στους τυπικούς εκκλησια-

σμούς και στις κοινωνικές εκδηλώσεις των αρχών του νησιού

είναι οι χώροι, είναι ο ιστός, μέσα στον οποίο αναπαράγεται η

κοινωνία των δασκάλων στην Αίγινα, αναπαράγονται οι αξίες

της. Έτσι από τον τοπικό κορμό όσοι ξεχωρίζουν, συγκεντρώ-

νοντας για λογαριασμό τους εύσημα καλής συμπεριφοράς αλλά

και τίτλους συμμετοχής σε τοπικά όργανα, διαπρέπουν ως πο-

λιτικοί αστέρες της κοινωνίας. Δημοτικοί σύμβουλοι, πρόεδροι

και γραμματείς φορέων του τοπικού βίου είναι μεταξύ άλλων

τίτλων που συγκαταλέγονται στις χαμηλές τους δυνατότητες και

οι οποίοι μεταφέρουν τον παραπάνω ιστό σε γραφεία βουλευ-

τών, πολιτευτών, δημάρχων. Η αδιαφορία άλλωστε και για τα

τοπικά προβλήματα είναι η άλλη όψη του νομίσματος για όσους

θέλουν μια ήσυχη ζωή μισθοδίαιτη δίπλα στην όποια οικογε-

νειακή κληρονομιά. Ακολουθώντας κατά γράμμα το καθημερινό

δουν και λαβείν, προσαρμόζονται σε κάθε πολιτική και κοινω-

νική περίσταση που υπερισχύει, συναινώντας. Έτσι η απαξίωση

του πληθυσμού της Αίγινας γύρω από τη συμμετοχή στα κοινά

ακολουθείται από τη συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων που

αδιαφορούν, κι αυτό φαίνεται από την ελάχιστη συμμετοχή τους

στις κοινωνικές πρωτοβουλίες, στις εκδηλώσεις κοινωνικού-

πολιτικού περιεχομένου και προβληματισμού, στο χαμηλό επί-

πεδο αρθρογραφίας στον τοπικό τύπο ο οποίος καταγράφει με

συστηματική ακρίβεια τις επιλογές των εκδοτών που έχουν τις

χαμηλές προσδοκίες μιας τοπικής ανάδειξης.

Ο δάσκαλος στην Αίγινα είναι πάντα ο ‘κατατρεγμένος’ από

το κράτος, ο ‘χαμηλόμισθος’, ο ‘χαμάλης’ μιας διαδικασίας σύμ-

φωνα με τα στερεότυπα συζητήσεων που κυριαρχούν χωρίς

να υπάρχει διέξοδο μιας κοινωνικής ή έστω συνδικαλιστικής

πάλης για την ανατροπή αυτής της συνθήκης. Κλισέ φράσεις

όπως: «γιατί να κάνω απεργία»; «γιατί να τους χαρίσω 70 ευ-

ρώ»; «τι θα κερδίσω άμεσα αν ανακατευτώ»; χαρακτηρίζουν τον

ντόπιο κορμό των δασκάλων δίπλα σε μια παραφιλολογία για

όποιον αγωνίζεται παίρνοντας επιλεκτικά παραδείγματα όσους

διαπρέπουν με βάση την υστεροφημία τους. Έτσι αν μια φορά

οι τακτικές συνελεύσεις είναι μια φορά απαξιωμένες αφού η

συμμετοχή τους γίνεται σε ώρες εργάσιμες, τότε οι έκτακτες

και (προαιρετικές) απογευματινές χαρακτηρίζονται από την πλήρη

απουσία του τοπικού κορμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση

τοπικής συγκέντρωση του Συλλόγου πριν τρία χρόνια που ήταν

η πρώτη και η μοναδική που υπήρξε με απόλυτη συμμετοχή. Στην

κυριολεξία δεν έπεφτε καρφίτσα στην αίθουσα. Το θέμα της

ήταν και το ενδιαφέρον προκειμένου να προσέλθουν: η τύχη

των μικροποσών εκ των μισθοδοσιών που υπεξαιρέθηκαν από

υπάλληλο του γραφείου στον Πόρο.

Έτσι, στα διάφορα ζητήματα που αφορούν στην έλλειψη

υλικοτεχνικής υποδομής, κενά εκπαιδευτικών μια πάγια λογική

είναι η προσφυγή σε πολιτευτές και παράγοντες του τόπου οι

οποίοι εκμεταλλεύονται πολύ καλά το προσόν που τους δίνει η

μικρή ή μεγάλη εξουσία τους για να αυξήσουν την επιρροή τους.

Εξυπηρετήσεις τέτοιου τύπου καταγράφονται στις αποσκευές

τους προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή.

Γεγονότα μικρά και μεγάλα τα οποία κυριάρχησαν στο νησί τα

τελευταία πέντε χρόνια είναι ενδεικτικά όχι μόνο της αποστασιο-

ποίησής τους αλλά και εν δυνάμει της έκφρασης αντιδραστικών

θέσεων.

Ενδεικτικά:

1) Η περίπτωση των αλλοδαπών σημαιοφόρων στα Δημοτικά

Σχολεία Ασωμάτου και Βαθέος.

Και στις δυο περιπτώσεις με την πρώτη πιο γνωστή (περι-

οδικό «Φιστίκι») ο διδασκαλικός κόσμος με ελάχιστες εξαιρέ-

σεις αποστασιοποιήθηκε ενώ υπήρξαν πολλοί που αντιδραστικά

λοιδόρησαν κάθε κίνηση υπεράσπισης της αξιοπρέπειας των

παιδιών μπροστά στο ενδεχόμενο επεισοδίων. Η φήμη μάλι-

στα που κυκλοφόρησε αργότερα ήταν αυτή που ήθελε αυτούς

που είχαν μεγάλες τάξεις να μειώνουν ελάχιστα τη βαθμολογία

στους αλλοδαπούς άριστους μαθητές τόσο ώστε να μην γίνονται

σημαιοφόροι.

2) Η περίπτωση της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης

στο 1ο Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο της Αίγινας.

Μέσω φορέων ήταν κι αυτοί οι εκπαιδευτικοί που πρωτοστάτη-

σαν στην εγκατάσταση των καμερών. Μέσα στη γενική αδιαφορία

και πάντα με τις ελάχιστες εξαιρέσεις, ο εκπαιδευτικός κόσμος

πήρε μια αρνητική στάση σε όσους διαμαρτυρήθηκαν τηρώντας

την αρχή της ουδετερότητας. Μάλιστα μετά την εγκατάστασή τους,

στις συνεδριάσεις, οι σύλλογοι του Γυμνασίου και Λυκείου πήραν

θέση υπέρ της εγκατάστασης τους και αποδοκίμασαν τις διαμαρ-

τυρίες εκτός βέβαια από τις φωτεινές εξαιρέσεις.

3) Η περίπτωση του οικοτροφείου-δομής επανένταξης ψυχα-

σθενών από άσυλα στο Λιβάδι.

Δημοτικοί σύμβουλοι-διευθυντές σχολείων ήταν αυτοί που

συναίνεσαν αν δεν πρωτοστάτησαν στις κινήσεις εναντίον της

εγκατάστασης. Κινήσεις οι οποίες πανελλαδικά αποδοκιμάστηκαν

και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του συντηρητικού υπουργού

λόγω των διαστάσεων που πήραν. Τραμπουκισμοί, κλείσιμο της

εισόδου, συκοφαντίες, προπηλακισμοί καλύφθηκαν πολιτικά και

κοινωνικά από τους δημοτικούς συμβούλους-εκπαιδευτικούς. Η

συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου δεν πήρε

καμιά θέση και αποδοκίμασε στους κύκλους του τις όποιες

αντιρρήσεις.

4) Η περίπτωση των κινητοποιήσεων για το πρόβλημα του

νερού και της ακτοπλοΐας.

Πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις συμμετοχής αφού ελάχιστοι

δάσκαλοι συμμετείχαν ενεργά στις κινητοποιήσεις, ο διδασκα-

λικός κόσμος ήταν απών.

5) Η περίπτωση εκδηλώσεων εκπαιδευτικού περιεχομένου,

αλλά και άλλων ευρύτερης κοινωνικής σημασίας (διεθνή, πόλε-

μος, περιβάλλον, κλπ.)

Η απουσία του τοπικού κορμού ήταν χαρακτηριστική εκτός

από των συνηθισμένων ανθρώπων που η παρουσία τους είναι

μόνιμη ή άλλων που θα μπορούσαν να μεγαλώσουν την επιρροή

τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση τους μέσα από ένα τσάμπα

θέμα, όπως το ‘αντιπολεμικό’.

Οι «άλλοι»

«Πολλά και διαφορετικά από λίγους-τίποτα από πολλούς» εί-

ναι η φράση που μπορεί να περιγράψει το βίωμα πέντε χρόνων.

Χωρίς κοινωνική ανάλυση, χωρίς ενδελεχή πολιτική εκτίμηση,

χωρίς συλλογικά βήματα που να κλιμακώνουν, χωρίς συλλο-

γική προοπτική, από δω κι από κει, πραγματοποιήθηκαν πολλά

με πολλές προσδοκίες. Οι αρκετές αλλά πολύ αποσπασματικές

δραστηριότητες τελευταίων πέντε χρόνων που λοιδορούνται

διαρκώς ή περνούν μέσα από τη γενική αδιαφορία του συ-

νόλου, διακρίνονται από την έλλειψη ροής, διακρίνονται από

έναν κατακερματισμό. Δεν έχει υπάρξει αυτά τα χρόνια ούτε μια

συλλογική ή ατομική προσπάθεια που να έχει μια συνέχεια. Ο

προβληματισμός, ευκαιριακός και αποκομμένος πολλές φορές

από την τοπική επικαιρότητα δίνει το στίγμα μιας αδιέξοδης αλλά

επίμονης παράλληλα προσπάθειας να «αλλάξει κάτι στο νησί»

που να αφορά και στα εκπαιδευτικά. Συνδικαλιστικές, παιδαγω-

γικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές σε συνδυασμό πάντα

με την τοπική ιδιαιτερότητα δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τον

εαυτό τους και να κλιμακώνονται προς τον κόσμο αλλά και προς

συναδέλφους που συνθλίβονται στη χοάνη του τοπικού κορμού.

Διαφορετικοί πολιτικοί προσανατολισμοί, διαφορετικές ιδέες,

διαφορετικές πρακτικές, καθιστούν τους «άλλους» αδύναμους

να παρουσιάσουν ένα έργο το οποίο θα μπορεί να αποτελέσει

την άλλη όψη της κατάστασης που θα μπορέσει να υποδεχτεί

τις όποιες αποσπασματικότητες θετικά βρίσκονται στο νησί ή

δυσφορούν με τις κυρίαρχες αξίες και επιλογές.

Στο νησί πράγματι τα πράγματα είναι αρκετές φορές ζοφερά

από την άποψη της πάλης ενάντια σε κατεστημένα τοπικά και

μη. Η «έκθεση στο κοινό» που ελέγχει (ένας έλεγχος ιδιαίτερα

αγοραίος και ατεκμηρίωτος), η έλλειψη παράδοσης αγωνιστικής,

η πανταχού παρούσα θρησκευτική ευλάβεια, η προσήλωση σε

θεσμούς-θέσφατα (δημοτικές, εκκλησιαστικές αρχές) των οποί-

ων τα αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι τουλάχιστον αποθαρρυ-

ντικά, κάνουν την κατάσταση της εναντίωσης στα δεδομένα και

όπως αυτά διαμορφώνονται, πολύ δύσκολη υπόθεση. Η μόνιμη

εξάρτηση, επίσης, από τα όργανα του Συλλόγου, αποτελεί πολ-

λές φορές τροχοπέδη για την ανάπτυξη πρωτοβουλιών που θα

μπορούσαν να έχουν μια σχετικά σταθερή εσωτερική ανατροφο-

δότηση και θα μπορούσαν να έχουν μια εξελίξιμη επικοινωνία

με την τοπική κοινωνία. Οι ελάχιστες, και χωρίς συλλογικό σχε-

διασμό και κατανόησης της τοπικής ιδιαιτερότητας, απόπειρες

κατέληξαν σε αποτυχία κληρονομώντας, σε όσους πραγματικά

ενδιαφέρονται να «κουνηθεί κάτι», την γεύση της αποτυχίας

καθώς και την απογοήτευση

Ίσως οι απανωτές αποτυχίες αλλά και κάποιες κοινές διαπι-

στώσεις που σχετίζονται με την τοπική ιδιαιτερότητα να μπορούν

και με την εις άτοπον απαγωγή να δείξουν κάποιους δρόμους

υπέρβασης της σημερινής κατάστασης η οποία δείχνει διαρκώς

τα δόντια της, όχι βέβαια μόνο στην Αίγινα.

Το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε την έκφραση μιας μικρής

ομάδας δασκάλων που εν όψει της απεργίας του Νοέμβρη,

συγκρότησαν απεργιακή επιτροπή και το διένειμαν σε συναδέλ-

φους που δεν απεργούν. Η μικρή κινητοποίηση που έλαβε χώρα

τις μέρες πριν την απεργία (με αφίσες και διανομή φυλλαδίων

προς τον κόσμο που συνήθως υποδέχεται μια απεργία και ιδιαί-

τερα των εκπαιδευτικών ως μια αργία για τους μαθητές) ίσως

είναι μια άλλη αρχή «για να αλλάξει κάτι».

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ – ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΝΗΣΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

Απεργιακή Επιτροπή Αίγινας

Ανοιχτή επιστολή προς τους απεργοσπάστες συναδέλφους

εκπαιδευτικούς στο νησί

Λες: «Γιατί να κάνω απεργία και να χάσω το μεροκάματο»;

Πολλοί το λένε αυτό. Ίσως να το ‘χουμε σκεφτεί κάποιοι-

κάποιες από μας κάποια φορά. Πρέπει να θυμάσαι όμως ότι το

«μεροκάματό» σου ανεβαίνει κάθε φορά επειδή κάποιοι «άλλοι»

κάνουν απεργίες και αγώνες τους οποίους εσύ υποτιμάς. Το ίδιο

συμβαίνει σ’ όλους τους εργασιακούς κλάδους. Κερδίζουν όλοι

από τον αγώνα αυτών που απεργούν (και δεν τους περισσεύουν,

ξέρεις…)

Λες: «Και τι θα βγει από την απεργία»;

Πολλά συνάδελφε. Όλα αυτά που έχεις τώρα στο σχολείο

και που δεν θα τα είχες αν δεν έκανες στο παρελθόν απεργία

ή αν κάποιοι «άλλοι» δεν έκαναν κινητοποιήσεις και για λογα-

ριασμό σου. Θυμάσαι ή δεν ξέρεις για τους αγώνες που έγιναν

από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Μέχρι και απεργίες πείνας

είχαν γίνει από συναδέλφους όπως ο πανεπιστημιακός Βαγε-

νάς, απεργίες διαρκείας όπως το 1997, αγώνες μαζί με άλλους

επαγγελματικούς κλάδους για να αποκτήσουμε τη στοιχειώδη

αξιοπρέπεια που έχουμε τώρα με τα όσα προβλήματα.

Λες: «Εμένα δεν θα με πειράξουνε οι μεταρρυθμίσεις. Δεν

έχω λόγους να κατέβω».

Κάνεις λάθος συνάδελφε. Όσα χρόνια και να έχεις, κάτι

οι ρυθμίσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, κάτι οι ρυθμίσεις με τα

χρόνια υπηρεσίας, κάτι οι ρυθμίσεις που ούτε καν ακούγονται

θα θίξουν όλους τους εργαζόμενους και συνταξιούχους. Υπάρχει

όμως κι ένα ζήτημα ηθικής τάξης: Αλήθεια, τι λες στους μαθητές

σου για το Πολυτεχνείο, για την Αντίσταση, για την Πρωτομαγιά,

για τους αγώνες που έκανε ο λαός που εσύ ανήκεις, για μια

καλύτερη ζωή για όλους μας;

Λες: «Εγώ δεν κατεβαίνω σε απεργία με τις πουλημένες

ηγεσίες»

Έχεις τέτοια σοβαρή άποψη για τις ηγεσίες και την κρατάς για

πάρτη σου; Έχεις τέτοια σοβαρή γνώμη για τον γραφειοκρατικό

συνδικαλισμό και δεν διαμαρτύρεσαι στην απεργία και δεν το λες

σε μια απεργία που έχεις κάθε δικαίωμα να το καταγγείλεις;

Λες: «Με τα χρήματα των απεργιών ‘θα μπαλώσει τις τρύπες του’

ο κρατικός μηχανισμός της οικονομίας. Γιατί να τους κάνω τη χάρη»;

Σ’ αυτό δεν έχεις εντελώς άδικο. Αν είναι μια απεργία που

θα γίνει για να κάνεις τις δουλειές σου στην Αθήνα, να πας

στο γιατρό για την πίεση, να πιεις καφέ ή να βγάλεις τα χει-

μωνιάτικα από τη ναφθαλίνη και να καθαρίσεις το σπίτι σου.

Το αποτέλεσμα της απεργίας μας όμως αλλά και η ποιότητά

της δεν εξαρτάται από αυτούς αλλά από μας και κυρίως από

σένα που μάλλον τους κάνεις τη χάρη να μιλούν για σένα που

«ήσουν στο πόστο σου», υπάκουος και πειθήνιος σε αντίθεση

με τους «άλλους» που κλείνουμε τα σχολεία και «χάνονται» οι

ώρες των μαθημάτων, που δημιουργούμε κυκλοφοριακό χάος,

δημιουργούμε κοινωνική αναστάτωση κλπ, κλπ.

Λες: «Απεργίες είναι αυτές»;

Θες να πεις ότι δεν συμφωνείς με τον τρόπο που κάνουμε

απεργία; Και εμείς που κάνουμε απεργία βλέπουμε ότι υπάρχουν

κάποια αδιέξοδα. Γιατί όμως συνάδελφε δεν έρχεσαι στις συνε-

λεύσεις να τα πεις αυτά που σκέφτεσαι, παρά ασχολείσαι μόνο

με «τα του οίκου»; Εμείς δεν έχουμε «τα εν οίκω» νομίζεις;

Λες: «Εγώ θέλω απεργίες διαρκείας κι όχι απεργίες ‘της

πλάκας’»

Συμφωνούμε αρκετοί και για αυτό αγωνιζόμαστε στον κλάδο

μας. Αυτό όμως πότε και πού το λες; Την ώρα που θα χτυπάς το

κουδούνι για να μπουν τα παιδιά για μάθημα ενώ οι «άλλοι» συ-

νάδελφοί σου απεργούν; Το λες στους συναδέλφους που είναι

κι αυτοί απεργοσπάστες; Πώς νομίζεις ότι αυτό θα γίνει χωρίς τη

συμμετοχή σου-αν πραγματικά έχεις τέτοια σοβαρή ένσταση;

 

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι: 

 

Καταγγέλλουμε την κοινή επιδίωξη του κράτους και του κεφαλαίου, μέσω του νέου πολυνομοσχεδίου να μετατρέψει το σχολειό, σε παράρτημα επιχείρησης  

Καταγγέλλουμε το κράτος που επιδιώκει να μετατρέπει το μαθητόκοσμο σε  μηχανές αποστήθισης και τους εκπαιδευτικούς σε πιόνια

Καταγγέλλουμε τις επικείμενες επεμβάσεις στην εκπαίδευση μέσω «Καλλικράτη»

 

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

 

Αντιστεκόμαστε στη φτώχεια και στον κοινωνικό μαρασμό που οδηγεί χιλιάδες νέους και νέες στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της αγοράς και στην κοινωνική παρακμή

Αντιστεκόμαστε στους «πατέρες» του συνδικάτου «μας» και στις κομματικές-παραταξιακές τους καμαρίλες

που επιδιώκουν να ελέγχουν τους αγώνες

 

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

 

Διεκδικούμε βελτίωση των συνθηκών της ζωής

για όσους και όσες μοχθούν για να ζήσουν

Διεκδικούμε την άμεση δημοκρατία και την ισότητα

Διεκδικούμε το αγαθό της γνώσης για τους καταπιεσμένους

 

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Παιδείας

http://sxedia.espivblogs.net

ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

- Τι διάβασα προχθές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση:

Έχουν ανοίξει, λέει, λάκκους και μας περιμένουνε.

-Τι λένε, ρε, οι μ…ς, ρε, τι λένε. Αρκετά με την κονόμα και τις μ…ς τους, αρκετά!

(Από λογοκριμένο διάλογο σε απεργιακή πορεία)

Μήνες τώρα το κεφάλαιο και το κράτος του προσπαθούν βίαια, με όπλα τη δημοσιονομική τρομοκρατία και τον τρόμο των ελλειμμάτων, να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των θυσιών που συνεπάγεται το Σύμφωνο Σταθερότητας: ο ήδη φτωχός μισθός μας πρέπει να μειωθεί ακόμα πιο δραστικά, η ήδη εντατικοποιημένη εργασιακά ζωή μας να γίνει πιο «παραγωγική» υπό τον πέλεκυ ακόμα και ενδεχόμενης απόλυσης, οι ίδιες μας οι προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή να ενταφιαστούν μπροστά στην άβυσσο της χρεοκοπίας. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται τώρα στην Ελλάδα µετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρµογής µιας νέας πολιτικής σοκ προκαλεί μια τόσο γενικευμένη αβεβαιότητα στην εργατική τάξη, σε όλους εμάς, που κρίθηκε αναγκαίο για την κυβέρνηση να προσθέσει ένα ακόμα τρομο-επεισόδιο στο γενικό σίριαλ της δημοσιονομικής τρομοκρατίας, αυτό της «εξάρθρωσης της νέας γενιάς τρομοκρατών». Η επιχείρηση αυτή δε στοχεύει μόνο στην ποινικοποίηση, την κοινωνική περιθωριοποίηση και απομόνωση με το στίγμα του «εγκληματία» ενός ολόκληρου κοινωνικο-πολιτικού χώρου που, μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού ιδιαίτερα το κρίσιμο τελευταίο διάστημα των απεργιών. Κυρίως χρησιμεύει στον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση: αυτή της εκ νέου νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του που, αφού με την πολιτική τους προκαλούν μια τόσο έντονη ανασφάλεια στους από κάτω για τη ζωή τους συνολικά, τουλάχιστον (έχουν την ελπίδα ότι θα) τους προσφέρουν την «ασφάλεια» και την «προστασία» της Αντιτρομοκρατικής ενάντια στους «επικίνδυνους νεο-τρομοκράτες».

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΓΕΝΙΚΑ;

Υπάρχουν ακόμα αφελείς που δε βλέπουν και βιώνουν στο πετσί τους πώς η κρίση του «δημόσιου χρέους» έχει γίνει για το κεφάλαιο εργαλείο συσσώρευσης και αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων; Υπάρχει ακόμα κανείς (εκτός κι αν ανήκει στην κυβέρνηση, τα σώματα ασφαλείας και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) που δε θέλει να παραδεχτεί ότι η πραγματική τρομοκρατία, η τρομοκρατία του κράτους, είναι:

• Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα μέσω της περικοπής των επιδομάτων, των υπερωριών, του ψαλιδίσματος του 14ου και 13ου μισθού και της επαπειλούμενης κατάργησής τους
• Η αύξηση των έμμεσων φόρων και αναδιάρθρωση της άμεσης φορολογίας επιβαρύνοντας περισσότερο την εργατική τάξη
• Η υπαγωγή της χώρας στην ευεργετική δανειοδοτική μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της Διεθνούς του Κεφαλαίου, που όπου «βοήθησε», επέβαλλε δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις και ουσιαστικά κατάργηση της μονιμότητας, αύξηση της ανεργίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των δημόσιων δαπανών (που οδήγησαν ακόμα και σε κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων). Η προσφυγή στο ΔΝΤ μάλιστα έχει και το αβαντάζ για την κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως –δήθεν– άμοιρη των ευθυνών για τα σκληρά μέτρα πειθάρχησης και έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αφού αυτά θα προέρχονται από έναν «εξωτερικό» φορέα και πιθανή απόρριψή του θα σημαίνει, σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης, «διεθνή απομόνωση της χώρας»
• Η αντίστοιχη και πιθανόν ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, χάριν της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας» και «μείωσης του κόστους εργασίας»
• Η εισαγωγή νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που μπροστά του, κατά γενική ομολογία, θα ωχριά το, κακήν-κακώς εκδιωχθέν μετά από μαζικές κινητοποιήσεις το 2001, νομοσχέδιο Γιαννίτση. Με άλλα λόγια επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στο κομμάτι του έμμεσου, κοινωνικού μισθού που δε μας δίνεται στο χέρι, στο μερίδιο μισθού που δεν κυκλοφορεί σαν ατομικό και που μας δίνεται έμμεσα, επιπλέον του άμεσου μισθού. Δε φτάνει που τα τελευταία 20 χρόνια το κράτος, με τη συμμετοχή των εργοδοτών και των συνδικαλιστών, διαχειριζόταν με τέτοιο τρόπο το ασφαλιστικό σύστημα ώστε αυτομείωνε τις εισφορές του, ψήφιζε νόμους για μείωση των εργοδοτικών εισφορών, έκανε ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα τεράστια χρέη των επιχειρήσεων στα ταμεία, επέκτεινε την επισφαλή εργασία μειώνοντας έτσι όχι μόνο τις ασφαλιστικές απολαβές των εργαζομένων αλλά και τα έσοδα των ταμείων (στην εκπαίδευση, οι αναπληρωτές και ιδιαίτερα οι ωρομίσθιοι είναι αυτοί οι συνάδελφοι των οποίων η αθλιότητα των εργασιακών τους σχέσεων και η μερικότητα της απασχόλησής τους έχει άμεση αντανάκλαση στην ασφαλιστική τους υποβάθμιση -όπως και των μόνιμων. Αφού το κράτος φρόντισε να αυξάνει κάθε χρόνο την επισφαλή εργασία με χιλιάδες ωρομίσθιους και αναπληρωτές, αφού φρόντισε δηλαδή να τους μετατρέψει σε μισο-εργαζόμενους, έρχεται με περίσσιο θράσος και μας λέει ότι η αναλογία συνταξιούχων-εργαζόμενων είναι προβληματική, τα «ελλείμματα» κλπ.), τώρα προβλέπονται τα εξής:
  • περικοπή από φέτος κατά 10% των συντάξεων άνω των 1400 ευρώ
  • περικοπή από φέτος των κατώτατων αναπηρικών συντάξεων (που δίνονται μετά από 15 χρόνια εργασίας) κατά 50%
  • μείωση μέχρι και 35% των συντάξεων που θα δίνονται με το νέο σύστημα και μείωση κατά 15% των συντάξεων που θα δοθούν την τρέχουσα δεκαετία
  • ανατροπή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η πλήρης σύνταξη θα δίνεται με τη συμπλήρωση 40 ετών συνεχούς εργασίας και έτσι το πραγματικό όριο εξόδου από τη μισθωτή εργασία ξεπερνά τα 65 ή και τα 67 χρόνια, αγγίζοντας ακόμα και τα 70 (!)  χρόνια

 

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΔΙΚΑ;

 

Πολύ πρόσφατα η υπουργός Παιδείας κατέθεσε και τη δική της συμβολή στην τρομοκρατική διαχείριση της εργατικής τάξης από την κυβέρνηση, με τη μορφή «πολυνομοσχεδίου» που φέρει το βαρύγδουπο και ψευδεπίγραφο τίτλο της νεο-οργουελιανής γλώσσας της εξουσίας «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού και καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην επαίδευση». Αν και αρκετές από τις διατάξεις του δεν αποτελούν κάτι το καινούργιο καθώς είχαν θεσμοθετηθεί σε παλαιότερους νόμους αλλά δεν είχαν ποτέ ισχύσει λόγω ανοιχτών ή και υπόγειων αντιδράσεων εναντίον τους, η επαναφορά τους τώρα μαζί με την εισαγωγή νέων προφανώς δείχνει ότι, μεσούσης της κρίσης του «δημόσιου χρέους», η εξουσία θεωρεί πως ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων είναι ευνοϊκός για αυτήν.

Σε γενικές γραμμές το πολυνομοσχέδιο προσπαθεί κι αυτό με τη σειρά του όπως τόσα προηγούμενα να επιτείνει τον ανταγωνιστικό-επιλεκτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, βάζοντας στο στόχαστρο, σε πρώτη φάση, τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Η βασική συνταγή που ακολουθείται κι εδώ είναι αυτή της υποχρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης για ένα τόσο φτηνό και πειθαρχημένο σχολείο που οι προκάτοχοι της νυν υπουργού μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν. Οι βασικές ρυθμίσεις για την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών είναι οι ακόλουθες:

• Για να συμμετέχει υποψήφιος εκπαιδευτικός σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την είσοδό του στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαθέτει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας από πρόγραμμα ΑΕΙ ή μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης στην παιδαγωγική, τις επιστήμες της Αγωγής ή τις επιστήμες της εκπαίδευσης». Ήδη θεσμοθετημένο από το γνωστό ως νόμο Αρσένη (ν. 2525/1997) αλλά ουδέποτε σε ισχύ, το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας σε συνθήκες κρίσης δε μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο από επιπλέον εξετάσεις, δηλαδή αξιολόγηση, δηλαδή ανταγωνισμό και εν τέλει εμπόδιο και φραγμό στις προσλήψεις, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα το στόχο της μείωσης των διορισμών και της εμπέδωσης της λογικής της συνεχούς απόδειξης της «επάρκειας». Επιπρόσθετα, τίποτα δεν αποκλείει ότι το Πιστοποιητικό αυτό δε θα πληρώνεται από τους ίδιους τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς ενταγμένο στη λογική της αυτοεπένδυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου. Κυκλοφόρησε ήδη, ως είδηση, ότι η Ενωση Ελλήνων Φυσικών ετοιμάζει τμήματα παρακολούθησης ( κάποιοι έμαθαν τηλεφωνικά ότι κοστίζει …300 ευρώ αν και επισήμως είναι δωρεάν)
• Οι πίνακες προϋπηρεσίας παύουν να τροφοδοτούνται στις 30/6/2010 και οι υποψήφιοι (όλων των εργασιακών κατηγοριών, ακόμα και αναπληρωτές και ωρομίσθιοι) που συγκεντρώνουν τη βάση στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ θα εντάσσονται σε ενιαίο πίνακα υποψηφίων για διορισμό ή πρόσληψη. Με άλλα λόγια, η αναλογία 40%-60% που προέκυψε μετά από αγώνες και σήμαινε το ροκάνισμα της επιλεκτικότητας του ΑΣΕΠ παύει και μαζί της η προϋπηρεσία όσων ακόμα και σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης ως ωρομίσθιοι πόνταραν σ’ αυτήν. Επιπλέον, ο «ανοιχτός» χαρακτήρας των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ (χωρίς προκήρυξη συγκεκριμένου αριθμού θέσεων), απαλάσσει το κράτος από μια επιπλέον υποχρέωση απέναντι στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς.
• Σε συνδυασμό με την παραπάνω διάταξη, τα πολυπληθή τμήματα μαθητών και η υπερωριακή (μέχρι 5 ώρες) απασχόληση των μόνιμων, δηλαδή το στράγγισμά τους, οδηγούν στην ελαχιστοποίηση των διορισμών. Επί πλέον στην επαρχία ο συνωστισμός των μαθητών σε τριαντάρια τμήματα  θα προκαλέσει  κατάργηση σχολικών μονάδων.
• Κι ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που έχει αριστεύσει στη χρήση της οργουελιανής νεο-γλώσσας διατυμπανίζει την κατάργηση της ωρομισθίας, επαναφέρει τον ουδέποτε εφαρμοσθέντα θεσμό του «αναπληρωτή με μειωμένο ωράριο» για τις ώρες που θα έχουν απομείνει από την «αξιοποίηση» των μόνιμων, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης.
• Για τους επιτέλους νεοδιοριζόμενους μετά από αλλεπάλληλες εξετάσεις και συνεχή ανταγωνισμό, προβλέπεται το καλύτερο: παραμένουν επί δύο χρόνια δόκιμοι υπό την εποπτεία του Μέντορα (!) και μετά από αξιολόγηση είτε μονιμοποιούνται ή παίρνουν το δρόμο της μετάταξης. Πραγματικά, τι αποτελεσματικότερο θα μπορούσαν να συλλάβουν οι «σοσιαλιστικοί» εγκέφαλοι του Υπουργείου ώστε οι «μαθητευόμενοι» εκπαιδευτικοί να υποκλίνονται έγκαιρα στην ιεραρχία, την πειθάρχηση και τη συμμόρφωση με τα αφεντικά τους!
• Το καλύτερο, αν και δυσκολευτήκαμε πολύ στην επιλογή, το αφήσαμε για το τέλος: Αυτοαξιολόγηση της Σχολικής Μονάδας. Για τους «αφελείς» συναδέλφους που «δε βλέπουν κάτι το μεμπτόν» στην αυτοξιολόγηση ή ακόμα περισσότερο για άλλους εργαζόμενους που ο χρόνιος εθισμός στις πολιτικές των διαχωρισμών και των διαιρέσεων έχει καλλιεργήσει υψηλά ποσοστά μνησικακίας και καννιβαλισμού, έχουμε να πούμε τα εξής βασικά: η κρατική εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό τομέα αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, στο βαθμό που αυτή κυρίως διαμορφώνει, κατηγοριοποιεί και κατανέμει το εμπόρευμα εργατική δύναμη, δηλαδή τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Σε περιόδους κρίσης, σαν αυτή που τόσο βίαια βιώνουμε σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν με διάφορους τρόπους να επιτείνουν την επιλεκτική λειτουργία της ψαλιδίζοντας τις προσδοκίες κοινωνικής ανόδου και τις απαιτήσεις των εκπαιδευόμενων, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης για άμβλυνση των διαχωρισμών και της επιλογής. Με άλλα λόγια, τίποτα στην εκπαίδευση (όπως και παντού άλλωστε) δεν είναι ουδέτερο: το τι μαθαίνεται, για ποιο σκοπό και πώς αποτελεί σημείο τριβής και διεκδίκησης, η ίδια η εκπαίδευση είναι ένα πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Για να βγάλει όμως η εκπαίδευση σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πειθαρχημένους, αποδοτικούς και υπάκουους σε Προγράμματα Σταθερότητας εργαζόμενους, θα πρέπει η αξιολόγησή τους να ανατεθεί σε ήδη αξιολογημένους εκπαιδευτές. Η πρωτοτυπία και πονηριά όμως του νέου πολυνομοσχεδίου δεν έγκειται μόνο στο ότι θεσπίζει πρώτα την αξιολόγηση των εκπαιδευτών, αλλά στο ότι λανσάρει αρχικά την «πρώτη φάση» της, όπως λέει, αυτή της Αυτοαξιολόγησης της Σχολικής Μονάδας. Όσο κι αν αυτή προβάλλεται ως ελεύθερη αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, δεν τσιμπάμε. Πρώτα απ’ όλα, γιατί παντού όπου εφαρμόζεται ακολουθείται από την εξωτερική αξιολόγηση με τις επιβραβεύσεις (ποιες άραγε σε εποχή γενικευμένης λιτότητας;) και τις ποινές της. Έπειτα, τα «ενδεικτικά σχέδια δράσης» της επιστημονικής επιτροπής και οι φόρμες αυτοαξιολόγησης που αφορούν τους πόρους της σχολικής μονάδας, τη διοίκησή της, την αξιολόγηση των μαθητών, τη φοίτηση και τη διαρροή τους, τις σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων (πράγματα ήδη γνωστά στο υπουργείο), παραπέμπουν σε μια τεχνοκρατική αντίληψη λειτουργίας μιας ανταγωνιστικής επιχείρησης, παρά σε ένα «ποιοτικό σχολείο» που έχει μότο «πρώτα ο μαθητής». Η αναφορά στην οικονομική στήριξη του σχολείου από το Δήμο, την Κοινότητα και το Σύλλογο Γονέων δείχνει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η σχολική μονάδα για την εξασφάλιση των πόρων της απαλλάσσοντας το κράτος από τις υποχρεώσεις του προς αυτήν. Στην ουσία η αυτοαξιολόγηση εμπλέκει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς (καθώς και τους μαθητές και τους γονείς) σε μια διαδικασία ενοχοποίησής τους για το «παραγόμενο έργο», γινόμενοι κριτές του εαυτού τους τη στιγμή που τα κριτήρια είναι προεπιλεγμένα από το κράτος. Είναι σαφές ότι οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελέσουν το βασικό κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και αυτοί θα χρεωθούν την αποτυχία ή επιτυχία τους στις εξετάσεις. Γενικότερα, στο κέντρο της αυτοαξιολόγησης, βρίσκεται η μετάθεση ευθυνών για την κατάσταση των σχολείων και η μετακύλιση των δαπανών τους σε όλους τους «εμπλεκόμενους» προς άγραν χορηγών εκτός από το κράτος που όχι μόνο επιβάλλει την εκπαιδευτική πολιτική αλλά και θα έρθει να επιβάλλει τις αναμενόμενες ποινές. Τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της αυτοαξιολόγησης δε θα αργήσει να την ακολουθήσει η κατηγοριοποίηση των σχολείων και η ανάλογη χρηματοδότησή τους, όπως μας δείχνουν τα άφθονα παραδείγματα από το εξωτερικό. 

 

  Κανένας  δεν πρέπει  πιά να  αμφιβάλει  για τις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει να εκτονώσει την οργή με ολιγοήμερες κλαδικές και σίγουρα αποτυχημένες απεργίες, αλλά ούτε και να  τρέφει καμιά ψευδαίσθηση για τα όρια του εναλλακτικού συνδικαλισμού των επαγγελματιών της ανάθεσης. Κι αν το ζήτημα της αυτοαξιολόγησης μπορεί να αντιμετωπιστεί με την άρνηση κάθε συλλόγου διδασκόντων να την εφαρμόσει σε συνεργασία με τους γονείς (και με τους μαθητές ακόμα, στη δευτεροβάθμια), τη γενικότερη επίθεση στο μισθό, τις εργασιακές σχέσεις και την ασφάλιση μόνο μια διευρυμένη ταξική συμμαχία με άλλους προλετάριους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να αναχαιτίσει.

 

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ ΔΡΑΣΗ!

 

ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΞΗΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΝ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΜΕ!

 

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ!

 

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

 

ΟΧΙ ΣΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΝΤΟΥΦΕΚΙΕΣ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

 

 

 

 

 

Πρωτοβουλία  για  την Αυτοοργάνωση  στην εκπαίδευση

http://ekpaideysi.espivblogs.net/