σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ!!

Οι κάτοικοι των δημοτικών διαμερισμάτων Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου, συγκεντρωνόμαστε την Παρασκευή 9 Ιουλίου με σκοπό τη διαμαρτυρία ενάντια σε ένα καθεστώς που υποσκάπτει επί μία ολόκληρη δεκαετία, τον αγώνα κατοίκων και γιατρών του Περιφερειακού Ιατρείου Γερακαρούς  για την αναβάθμιση του τομέα Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης και την καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών υγείας.

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ

Ο Πόλεμος όλα αυτά τα χρόνια αλλάζει χρώμα, αλλάζει όνομα,αλλάζει πρόσωπο αλλά παραμένει ο ίδιος. Από  Αντιπολίτευσηπου στάθηκε στο πλευρό μοας και έφερε το θέμα στη Βουλή τώρα σαν Κυβέρνηση πλέον μάχεται εναντίον μας και καθώς δεν έχει άλλο τρόπο να μας διαλύσει χρησιμοποιεί το νόμιμο δικαίωμα των μετακινήσεων και αφήνει εκτεθειμένους 3000 κατοίκους!!!!

Τι έχουν κάνει, θα αναρωτιέστε  τρία χωριά και προκάλεσαν τόσο μένος! Έχουμε κάνει λοιπόν τα εξής «εγκλήματα»..

1)ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΜΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ.

2)ΟΡΓΑΝΩΣΑΜΕ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ  ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΑΡΤΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

3)ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΑΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ» ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΡΙΣΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ.

4)ΜΕΤΑΤΡΕΨΑΜΕ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΑΠΟ ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ  ΙΑΤΡΕΙΑ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ.!!!!!!!

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΤΕΣΤ ΠΑΠ, ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΑΚΤΙΚΟΤΑΤΑ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ( ΚΑΜΠΥΛΗ ΣΑΚΧΑΡΟΥ, ΣΠΥΡΟΜΕΤΡΗΣΗ, 24ΩΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ, ΥΠΕΡΗΧΟ ΚΑΡΔΙΑΣ, ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΧΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ).

ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΚΑΤ΄ΟΙΚΟΝ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΣΕ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΝΗΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΝ ΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ!! ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ.

5)ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ!

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΝ ΤΕΛΙΚΑ;;;;;

Μήπως μας κυνηγάνε για τις παραλείψεις των Ιατρών να παίρνουν φακελάκι, να παραπέμπουν σε συναδέλφους ιδιώτες, να παίρνουν μίζα από φάρμακα, να κρατούν απόσταση από τους απλούς ανθρώπους;;;; Η ΜΗΠΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΘΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΘΑΛΠΟΥΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ!!!!!

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ. ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΑΣ, ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΦΩΝΗ ΕΝΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ  ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ!

ΤΕΛΟΣ, ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΓΕΡΑΚΑΡΟΥΣ .   

Μία γρήγορη μεν, κατατοπιστική δε αναφορά του τι πάθαν τα σκυλιά σήμερα στο λιμάνι. Σημειώσεις στο τέλος.

Πρώτον: Στις 5 το πρωί μαζεύτηκε κόσμος από σωματεία στον ηλεκτρικό στον Πειραιά καθώς και σε άλλα σημεία τα οποία δεν γνωρίζω ακριβώς. Σιγά σιγά ο κόσμος γινόταν περισσότερος με αποτέλεσμα τα ματ να είναι στην τσίτα από τις 5 συνεχώς… Οι καταπέλτες των πλοίων ήταν σηκωμένοι έτσι ώστε να μην πάνε απεργοί και τους καταλάβουν, βέβαια αυτό τους γύρισε εναντίον και θα εξηγήσω γιατί πιο κάτω. Όλο το λιμάνι κλειδωμένο.

Δεύτερον: Γύρω στις 6 (ώρες γεγονότων ακριβώς δεν θυμάμαι) ξεκινάνε οι απεργοί να προσπαθήσουν να μπούν στο λιμάνι. Προχωρόντας με αλυσίδες και βροντερά συνθήματα όπως «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» και άλλα παρόμοια παράλληλα με την περίφραξη του λιμανιού προς την πύλη Ε3 που είναι τα κρητικά πλοία σε κάποιο σημείο νευτεργάτης συνδικαλιστής παραβίασε μία μικρή πορτούλα στα κάγκελα σε σημείο που δεν είχε ΜΑΤ γιατί δεν υπήρχαν πλοία και μπήκαν οι απεργοί μέσα γρήγορα γρήγορα ξανακάνωντας αλυσίδες. Εκεί εμφανίστηκε μια-δυο διμοιρίες χακι, αλλά με το που σκάσαν δεν προλάβαν να βάλουν μάσκες κτλ οι απεργοί κινούνταν ήδη προς τα κυκλαδίτικα πλοία και προσπάθησαν με γκλοπιές και γιούρια να τους σταματήσουν. ΜΕΓΑ και ΤΡΑΝΟ τους λάθος! Οι απεργοί τους πήραν αμπάριζα, μαζέψαν τόσο ξύλο μέσα σε 5 λεπτά που δεν πρέπει να έχουν ξαναφάει. Εκεί κάποιος έριξε τελικά πολλά χημικά με την φυσούνα και σπάσαν κάπως οι απεργοί. Άλλη μία διμοιρία ήρθε τρέχοντας προς βοηθειά τους αλλά δεν κατάφεραν και πολλά γιατί η πρώτοι μπάτσοι οι μισοί είχαν λακίσει και ΔΕΝ ξαναγυρίσαν είτε γιατί φοβήθηκαν είτε γιατί είχα αρπάξει της χρονιάς τους και πηγαίναν για νοσοκομείο, δεν γνωρίζω. Εκεί οι μισοί απεργοί καταλάβαν ένα πλοίο που είχε δέσει και άλλοι μισοί με αλυσίδες κάτσαν μέτωπο με το πλοίο και οι μπάτσοι βρεθήκαν ανάμεσα.
(Σημείωση: Υπήρχε μπάτσος με σημαντική σωματική διάπλαση ο οποίος μυξοέκλαιγε κανονικά και υπήρχαν και 2-3 μπάτσοι οι οποίοι έτρεμαν και είχαν χεστεί πάνω τους και ούτε με προτροπές του επικεφαλή τους δεν έβγαιναν μπροστά). Σε αυτό το σημείο άλλοι απεργοί σηκώσαν μία πύλη από την θέση της και την ακουμπήσαν παραδίπλα έτσι ώστε να μπορούν να μπουν και να βγουν οι απεργοί εύκολα. Άρα το «οχυρό» του λιμανιού είχε πέσει ήδη από μία μεριά. Εκεί οι απεργοί δεν προσπάθησαν να πάνε ποιο μέσα για δύο λόγους: Πρώτον το ρήγμα είχε γίνει ήδη και απασχολούσαν δυνάμεις των ΜΑΤ και δεύτερον από την άλλη μεριά του λιμανιού σε δύο ή τρία σημεία οι απεργοί μπήκαν και φτάσαν μπροστά στα πλοία.
(Σημείωση δύο: Μία κρότου λάμψης που έριξαν το μόνο αποτέλεσμα που είχε είναι να φάνε τρελό βρισίδι από τους λίγους επιβάτες που έβγαιναν από το KORAIS).

Τρίτο: Αφού το λιμάνι ήδη είχε αλωθεί από τρία σημεία τότε εμφανίστηκαν και άλλες δυνάμεις απεργών οι οποίοι αποκλείσαν το λιμάνι από την έξω μεριά σε όλες τις πύλες. Το αποτέλεσμα: Δεν γινόταν τίποτα! Σε αυτό το σημείο άρον άρον τα πλοία που πηγαίναν κυκλάδες έλυσαν και ξεκινήσαν να φευγουν χωρίς επιβάτες (και χωρίς το απαιτούμενο πλήρωμα στις περισσότερες γιατί απεργούσε ή δεν πρόλαβε/ήθελε να μπει). Τα περισσότερα έφυγαν 1 με 2 ώρες πριν το κανονικό απόπλου έτσι ώστε οι απεργοί να μην ανέβουν στους καταπέλτες. Εδώ να σημειώσουμε ότι τα γεγονότα και η δράση των απεργών είχε ήδη ξεπεράσει τα οποιαδήποτε σχέδια των κατασταλτικών μηχανισμών. Επίσης πολύ σημαντικό, οι επιβάτες που ήταν στο λιμάνι για να ταξιδέψουν ήταν ελάχιστοι κυριολεκτικά, έχοντας αποτύχει και σε αυτό το επίπεδο να ξανακατεβάσουν κόσμο οι εφοπλιστικές εταιρίες και τα παπαγαλάκια τους.
Ηττημένοι πλέον σε όλα τα επίπεδα οι δυνάμεις καταστολής σιγά σιγά αποχώρησαν σε άλλα σημεία. Σε όσα πλοία οι απεργοί καταλάβαν τους καταπέλτες δεν φύγαν.

Τέταρτον: Σε πολλά πλοία από εκεί και πέρα άρχισαν να καταλαμβάνουν καταπέλτες ή την είσοδο σε αυτούς γιατί πολλούς δεν τους κατεβάσαν καν. Μερικά από αυτά: Νεφέλη, Απόλων, Νήσος χίος, Blue horizon, super fast αρκετά και όλα τα κρητικά που φέυγουν αργά. Το μεσημέρι, μάλλον μετά τις πορείες σε σύνταγμα κτλ κατέβηκαν και άλλοι απεργοί όπου και ενισχύσαν την απεργιακή φρουρά σε όλο το λιμάνι.

Σημειώσεις:
α) Σημαντική κίνηση ηταν η συνεχής μετακίνηση δυνάμεων των απεργών σε διάφορα σημεία από το πρωί, μέσα και έξω από το λιμάνι, έτσι ώστε τα ματ και οι λιμενικοί τα είχαν χάσει τελείως, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι σχέδιο υπάρχει ή τι συμβαίνει.
β) Ο κόσμος που πήγε στο λιμάνι για να ταξιδέψει ήταν ελάχιστος, δεν τους βγήκε αυτό το κολπάκι αυτή την φορά. Σε κάποιο σημείο στο blue horizon εμφανίστηκε ένας θίασος 6-7 «αγανακτισμένων» για 5 λεπτά με μία κάμερα, τραβήξαν 1 πλάνο και την κάναν για να μην κάνουν βουτιά στον όμορφο αργοσαρωνικό. Τα πλάνα να τα πέριμένουμε αύριο στην προπαγάνδα των ΜΜΕ…
γ) Τα ΜΑΤ και τα αφεντικά τους είδαν ότι οι απεργοί ήταν αποφασισμένοι και όταν μετά την πρωινή προσπάθεια να τους χτυπήσουν αρπάξαν της χρονιάς τους (βλέπεις εδώ δεν είχαν παιδάκια και κοριτσάκια να πουλήσουν καμποιλίκι και «αντριλίκι»). Τα μαζέψαν άρον άρον.
δ) Το σχέδιο τους «καθαρό λιμάνι» απέτυχε παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα, καθάρα και φανερά.
ε) Επειδή έχω συμμετάσχει σε πολλές πορείες και διαδηλώσεις είτε κάνοντας ανταπόκριση είτε σε ακόμα περισσότερες ως διαδηλωτής εδώ και 15 χρόνια το μόνο που έχω να πω είναι το εξής: Εκτίμησα όσο δεν πάει την οργάνωση και το σχέδιο των απεργών, την πειθαρχία που δείξαν στις κινήσεις τους (πραγματικά αρκετές φορές δεν καταλάβαινα τι και πως μέχρι που έβλεπα το αποτέλεσμα) καθώς και το γεγονός του ρόλου που παίζει η οργάνωση! Ειλικρινά πρέπει να γίνει μάθημα σε πολλούς η σωστή οργάνωση και περιφρούρηση διαφόρων δράσεων…

Η συγκεκριμένη ανταπόκριση είναι ελλιπής γιατί είναι φυσικό να μην είμαι σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα αν και γύρισα σε πολλά με το μηχανάκι, μίλησα με πολλούς και ειλικρινά το καταχάρηκα!

Νίκη στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό!

Νίκος Ρ.

αναδημοσίευση από http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1188761 (ακολουθούν σχόλια επί του κειμένου, στην πρώτη δημοσίευση)

Χωρίς σχόλια δημοσιεύουμε κείμενο της Σύσκεψης  εργαζομένων στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου και  τα Π.Ι (στο Νομό Θεσσαλονίκης). Όταν συγκρούεται ο πολιτισμός της αλληλεγγύης και της κοινότητας με τον πολιτισμό του ανταγωνισμού και της σφαγής αλλήλων…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ 
ΑΠΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΚΥΓ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑΣ.

Οι ελλείψεις του Ε.Σ.Υ. σε ιατρικό  προσωπικό είναι τεράστιες. Σε όλα σχεδόν τα Κέντρα Υγείας και τα νοσοκομεία της χώρας υπάρχουν λιμνάζουσες κενές θέσεις και η  λειτουργία τους γίνεται δυνατή μόνο χάρη στην εντατικοποίηση της εργασίας  των γιατρών που έχουν απομείνει.
Όσον αφορά στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου οι συνταξιοδοτήσεις, μεταθέσεις και  αναρρωτικές άδειες έχουν μειώσει το  ιατρικό προσωπικό σχεδόν στο μισό και  έχουν κάνει αδύνατη την κάλυψη κάποιων  εξυπηρετούμενων ιατρείων. Αυτός είναι  και ο λόγος που εδώ και μήνες ζητάμε  την πρόσληψη νέων γιατρών και την  επιτάχυνση των απαραίτητων  διαδικασιών. Η μετακίνηση συναδέλφων  από άλλα Κέντρα Υγείας δεν ήταν ποτέ στις διεκδικήσεις μας και μας βρίσκουν  αντίθετους τέτοιες λύσεις-μπαλώματα.
Όπως αναφέρουν οι συνάδελφοι από το  Κ.Υ. Μηχανιώνας στο κειμενο τους στο ygeianet που επισυνάπτεται, ανάλογες συνθήκες επικρατούν και στο χώρο τους.
Συμφωνούμε απόλυτα με τις  διεκδικήσεις τους και είμαστε  πρόθυμοι να συμπορευθούμε σε κάθε  αγώνα τους. Αυτές όμως που δεν είναι  δικαιολογημένες (και αρκετά  «περίεργες»), είναι προσεγγίσεις  που  δυναμιτίζουν τους αγώνες και οδηγούν  σε μεταξύ μας διαμάχες. Αναφορές του  τύπου «εμείς έχουμε περισσότερη  δουλειά» ή «εσείς έχετε μικρότερη ροή  ασθενών» είναι απαράδεκτες,  ισοδυναμώντας με πράξη «συναδελφικού  κανιβαλισμού». Κυρίως οι «εκτιμήσεις» για «επαρκή αριθμό  γιατρών στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου» και  μάλιστα προς το διοικητή της ΥΠΕ, μαζί  με την αναφορά σε « πιθανότατη  λανθασμένη πληροφόρηση της ΥΠΕ για τις  ανάγκες και δυνατότητες των 2 Κ.Υ.»,  μεταθέτουν το κέντρο βάρους από τα  κραυγαλέα κοινά προβλήματα των 2 Κ.Υ.,  στον αγώνα και διεκδίκηση των  εργαζομένων του Κ.Υ. Ζακλιβερίου  προβοκάροντάς τον (για αποκατάσταση  της αλήθειας οι 4 γιατροί που κρίθηκαν  ως επαρκής αριθμός αποτελούνταν από τους δύο εφημερεύοντες που έφευγαν  εκείνη την ώρα κάνοντας χρήση του ρεπό τους και τους δύο γιατρούς που θα  κάλυπταν τα επείγοντα και τακτικά 
ιατρεία του Κ.Υ.)
                       

Για τη «Σύσκεψη  εργαζομένων στο Κ.Υ.Ζαγκλιβερίου και  τα Π.Ι.»
ΥΓ: Μας κάνει εντύπωση που συνάδελφοι  με πολλαπλά διατυπωμένη ευαισθησία  στην Πρωτοβάθμια Περίθαλψη   συμπεριλαμβανομένου και ενός μέλους  της εκτελεστικής γραμματείας της  ΟΕΝΓΕ ( Ζδούκος Θ.), διολισθαίνουν σε  τέτοιο ατόπημα και επιπλέον δηλώνουν  πως κατά τη διάρκεια της επίσχεσης  εργασίας «από αίσθημα ευθύνης και  αλληλεγγύης προς τους πολίτες της  περιοχής μας εργαζόμαστε κανονικά»!  Εμείς που δεν εργαζόμασταν κανονικά,  αλλά, υλοποιώντας συλλογικές αποφάσεις  συνελεύσεων, κάναμε επίσχεση     ενημερώνοντας  παράλληλα τον κόσμο για τα προβλήματα στο χώρο της  υγείας και τις διεκδικήσεις μας και  αντιμετωπίζοντας μηχανισμούς που προσπαθούσαννα στρέψουν τον κόσμο εναντίον μας τι  είμαστε; Και σε τελική ανάλυση τι  σημαίνει συλλογικά να αποφασίζεις  επίσχεση εργασίας, και ατομικά να  δουλεύεις « κανονικά »;

Με μια φωτογραφία που τη βρίσκεις συνήθως σε εσχατολογικά-θρησκευτικά περιοδικά τύπου «ΞΥΠΝΑ» και «ΣΚΟΠΙΑ», ικανή για να συνδυαστεί με ένα αντίστοιχο κείμενο που προσπαθεί να διεγείρει το φόβο και το δέος απέναντι στο άγνωστο                                            

(ουρανός σκοτεινός = δύσκολα τα πράγματα,

από κάτω η γραμμή στη θάλασσα ενός πλοίου που έφυγε =έφυγε η ελπίδα,

το χρώμα της θάλασσας καθορίζεται από το χρώμα του ουρανού = εμείς στη θάλασσα που βλέπουμε το πλοίο που φεύγει,

αχνές δέσμες φωτός = η ελπίδα που ίσως έρθει αν ακολουθήσουμε τις συνταγές των 2 συντακτών). Μια συνταγή που ξεκινά από το διαφημιστικό σλόγκαν του κάτεργου της MARFIN «να κάνουμε τη ζωή… λίγο καλύτερη»

Η συνταγή είναι αυτή η που συζητιέται σε όλα τα κανάλια στα οποία οι 2 κάνουν επιδερμική κριτική: φταίνε όλοι το ίδιο. Οι τύποι ας πούμε της MINOAN και μετέπειτα SEAWAYS, που πνίγουν 80 ανθρώπους (Σχεδία στ΄ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 3, σελίδες 9-16)  για να μην φτιάξουν την προπέλα, και τους τα σκάμε κάθε χρόνο ως επιδοτήσεις για το έργο τους, είναι ίδιοι με τον περιπτερά που πουλάει παράνομα προϊόντα στο περίπτερό του για να αυξήσει λίγο το εισόδημα του. Οι βιομήχανοι που έφαγαν τόσα χρόνια επιδοτήσεις και χρήμα ως κίνητρα για την εκβιομηχάνιση της «πατρίδος», τα καταθέσανε στην Ελβετία και αδειάσανε τα αποθεματικά από τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ίδιοι με τον αγρότη που με τα λεφτά των επιδοτήσεων φτιάχνει σπίτι για να παντρέψει την κόρη του. Τα Βατοπεδινά καθάρματα που έφαγαν χρήμα με τη σέσουλα, κατέστρεψαν το περιβάλλον, είναι ίδιοι με το μανάβη που υπερκοστολογεί το προϊόν του από τη λαχαναγορά για να το πουλήσει ακριβότερα. Οι σιχαμεροί μεγιστάνες με τα πλούτη και τις προσβάσεις τους στους Δικαστές, στους Μπάτσους και στους Πολιτικούς, που αγοράζουν γυναίκες τις εκπορνεύουν, τις βιάζουν, τις σκοτώνουν είναι ίδιοι με τον κλειδαροτρυπάκια που βλέπει καμιά τσόντα και ονειρεύεται να ξενογαμήσει. Οι υπουργοί με τις τροπολογίες που έχουν ξεσκίσει το περιβάλλον και τη φύση, που δεν έχουν κανένα όριο στον πολυτελή τρόπο ζωής τους είναι ίδιοι με τον τύπο που τα χώνει στην Πολεοδομία και κάνει την αυθαιρεσία του, για να έχει εξοχικό. Οι κουμπάροι, οι κουμπάρες, όλα αυτά τα πολιτικά κτήνη που βάλθηκαν να στήσουν το χορό των εκατομμυρίων στις πλάτες μας με τα ομόλογα και με όλους τους φωτογραφικούς νόμους και διατάξεις, είναι ίδιοι με τον τύπο που πήρε διακοποδάνειο, γαλοπουλοδάνειο, πασχαλοδάνειο, γκομενοδάνειο κι ό,τι άλλο σκατοδάνειο για να πάρει λίγο μυρωδιά από τη ζωή αυτών που βλέπει στα κανάλια και στις διαφημίσεις. Όχι πως δεν έχει τις ευθύνες του αλλά αυτές ούτε καν ακούγονται. Είναι αυτές που επαναλαμβάνουμε κάθε φορά: ότι εκχωρούμε εμείς οι από κάτω τη δυνατότητα των λίγων να διαφεντεύουν τη ζωή μας, παίρνοντας τον πολιτισμό τους ως πρότυπο.

Όμως το κείμενο των 2 προσπερνάει τις ευθύνες του κράτους και του κεφαλαίου, προσπερνά τα εγκλήματα των εκπροσώπων τους, προσπερνά την κλοπή αυτών που πραγματικά εργάζονται για την παραγωγή του πλούτου αυτού του κόσμου. Στο στυλ «αυτά τα ξέρουμε» αλλά εμείς βασικά φταίμε, όχι γιατί τους αφήσαμε να τα κάνουν αλλά γιατί κάναμε ακριβώς ή περίπου τα ίδια. Συνεπώς «βάλτε το κεφάλι μέσα» αφού και οι δύο αρνούνται τη μαζική πολιτική δράση. Τι άλλο μένει από την ενδοσκόπηση και την αυτοενοχοποίηση ακόμα και για τους τρεις νεκρούς που σκότωσαν τα στελέχη της ΜARFIN  μαζί με τους χρήσιμους τυχοδιώκτες…

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι: 

Καταγγέλλουμε την κοινή επιδίωξη του κράτους και του κεφαλαίου, μέσω του νέου πολυνομοσχεδίου να μετατρέψει το σχολειό, σε παράρτημα επιχείρησης  

Καταγγέλλουμε το κράτος που επιδιώκει να μετατρέπει το μαθητόκοσμο σε  μηχανές αποστήθισης και τους εκπαιδευτικούς σε πιόνια

Καταγγέλλουμε τις επικείμενες επεμβάσεις στην εκπαίδευση μέσω «Καλλικράτη»

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

Αντιστεκόμαστε στη φτώχεια και στον κοινωνικό μαρασμό που οδηγεί χιλιάδες νέους και νέες στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της αγοράς και στην κοινωνική παρακμή

Αντιστεκόμαστε στους «πατέρες» του συνδικάτου «μας» και στις κομματικές-παραταξιακές τους καμαρίλες

που επιδιώκουν να ελέγχουν τους αγώνες

Απεργία εκπαιδευτικών σημαίνει ότι:

Διεκδικούμε βελτίωση των συνθηκών της ζωής

για όσους και όσες μοχθούν για να ζήσουν

Διεκδικούμε την άμεση δημοκρατία και την ισότητα

Διεκδικούμε το αγαθό της γνώσης για τους καταπιεσμένους

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Παιδείας

http://sxedia.espivblogs.net

Απεργία στο χώρο της Υγείας σημαίνει

άρνηση να εργαστούμε σ’ ένα σύστημα Υγείας

που διαρκώς εξαθλιώνεται,

που δουλεύει με τραγικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και εξοπλισμό, χάρις στο φιλότιμο και την αγωνία λίγων

που έχει μετατρέψει την περίθαλψη σε εμπόρευμα πολυτέλειας για τους έχοντες

που εξουθενώνει εργαζόμενους και ασθενείς

που προστατεύει τους νονούς… μεγαλογιατρούς που μετέτρεψαν το Ε.Σ.Υ. σε απέραντη επιχείρηση πλουτισμού

που οδηγεί συστηματικά τους ασθενείς σε αναζήτηση ιδιωτικών λύσεων στα άπειρα ιδιωτικά ‘’νοσηλευτήρια’’ που κόβουν μονέδα σε βάρος των Ταμείων και του Κοινωνικού Πλούτου

Με την ανοχή της κοινωνίας το Εθνικό Σύστημα Υγείας καταρρέει… όπως με την ανοχή της φυτοζωούσε τόσα χρόνια…

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Υγείας

http://sxedia.espivblogs.net

ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

- Τι διάβασα προχθές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση:

Έχουν ανοίξει, λέει, λάκκους και μας περιμένουνε.

-Τι λένε, ρε, οι μ…ς, ρε, τι λένε. Αρκετά με την κονόμα και τις μ…ς τους, αρκετά!

(Από λογοκριμένο διάλογο σε απεργιακή πορεία)

Μήνες τώρα το κεφάλαιο και το κράτος του προσπαθούν βίαια, με όπλα τη δημοσιονομική τρομοκρατία και τον τρόμο των ελλειμμάτων, να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των θυσιών που συνεπάγεται το Σύμφωνο Σταθερότητας: ο ήδη φτωχός μισθός μας πρέπει να μειωθεί ακόμα πιο δραστικά, η ήδη εντατικοποιημένη εργασιακά ζωή μας να γίνει πιο «παραγωγική» υπό τον πέλεκυ ακόμα και ενδεχόμενης απόλυσης, οι ίδιες μας οι προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή να ενταφιαστούν μπροστά στην άβυσσο της χρεοκοπίας. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται τώρα στην Ελλάδα µετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρµογής µιας νέας πολιτικής σοκ προκαλεί μια τόσο γενικευμένη αβεβαιότητα στην εργατική τάξη, σε όλους εμάς, που κρίθηκε αναγκαίο για την κυβέρνηση να προσθέσει ένα ακόμα τρομο-επεισόδιο στο γενικό σίριαλ της δημοσιονομικής τρομοκρατίας, αυτό της «εξάρθρωσης της νέας γενιάς τρομοκρατών». Η επιχείρηση αυτή δε στοχεύει μόνο στην ποινικοποίηση, την κοινωνική περιθωριοποίηση και απομόνωση με το στίγμα του «εγκληματία» ενός ολόκληρου κοινωνικο-πολιτικού χώρου που, μεταξύ άλλων, συνέβαλε στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού ιδιαίτερα το κρίσιμο τελευταίο διάστημα των απεργιών. Κυρίως χρησιμεύει στον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης προς μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση: αυτή της εκ νέου νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του που, αφού με την πολιτική τους προκαλούν μια τόσο έντονη ανασφάλεια στους από κάτω για τη ζωή τους συνολικά, τουλάχιστον (έχουν την ελπίδα ότι θα) τους προσφέρουν την «ασφάλεια» και την «προστασία» της Αντιτρομοκρατικής ενάντια στους «επικίνδυνους νεο-τρομοκράτες».

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΓΕΝΙΚΑ;

Υπάρχουν ακόμα αφελείς που δε βλέπουν και βιώνουν στο πετσί τους πώς η κρίση του «δημόσιου χρέους» έχει γίνει για το κεφάλαιο εργαλείο συσσώρευσης και αναδιάρθρωσης των ταξικών σχέσεων; Υπάρχει ακόμα κανείς (εκτός κι αν ανήκει στην κυβέρνηση, τα σώματα ασφαλείας και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία) που δε θέλει να παραδεχτεί ότι η πραγματική τρομοκρατία, η τρομοκρατία του κράτους, είναι:

• Η μείωση των μισθών του δημόσιου τομέα μέσω της περικοπής των επιδομάτων, των υπερωριών, του ψαλιδίσματος του 14ου και 13ου μισθού και της επαπειλούμενης κατάργησής τους
• Η αύξηση των έμμεσων φόρων και αναδιάρθρωση της άμεσης φορολογίας επιβαρύνοντας περισσότερο την εργατική τάξη
• Η υπαγωγή της χώρας στην ευεργετική δανειοδοτική μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή της Διεθνούς του Κεφαλαίου, που όπου «βοήθησε», επέβαλλε δραστική μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων με απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις και ουσιαστικά κατάργηση της μονιμότητας, αύξηση της ανεργίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των δημόσιων δαπανών (που οδήγησαν ακόμα και σε κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων). Η προσφυγή στο ΔΝΤ μάλιστα έχει και το αβαντάζ για την κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως –δήθεν– άμοιρη των ευθυνών για τα σκληρά μέτρα πειθάρχησης και έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, αφού αυτά θα προέρχονται από έναν «εξωτερικό» φορέα και πιθανή απόρριψή του θα σημαίνει, σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης, «διεθνή απομόνωση της χώρας»
• Η αντίστοιχη και πιθανόν ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, χάριν της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας» και «μείωσης του κόστους εργασίας»
• Η εισαγωγή νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που μπροστά του, κατά γενική ομολογία, θα ωχριά το, κακήν-κακώς εκδιωχθέν μετά από μαζικές κινητοποιήσεις το 2001, νομοσχέδιο Γιαννίτση. Με άλλα λόγια επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, στο κομμάτι του έμμεσου, κοινωνικού μισθού που δε μας δίνεται στο χέρι, στο μερίδιο μισθού που δεν κυκλοφορεί σαν ατομικό και που μας δίνεται έμμεσα, επιπλέον του άμεσου μισθού. Δε φτάνει που τα τελευταία 20 χρόνια το κράτος, με τη συμμετοχή των εργοδοτών και των συνδικαλιστών, διαχειριζόταν με τέτοιο τρόπο το ασφαλιστικό σύστημα ώστε αυτομείωνε τις εισφορές του, ψήφιζε νόμους για μείωση των εργοδοτικών εισφορών, έκανε ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα τεράστια χρέη των επιχειρήσεων στα ταμεία, επέκτεινε την επισφαλή εργασία μειώνοντας έτσι όχι μόνο τις ασφαλιστικές απολαβές των εργαζομένων αλλά και τα έσοδα των ταμείων (στην εκπαίδευση, οι αναπληρωτές και ιδιαίτερα οι ωρομίσθιοι είναι αυτοί οι συνάδελφοι των οποίων η αθλιότητα των εργασιακών τους σχέσεων και η μερικότητα της απασχόλησής τους έχει άμεση αντανάκλαση στην ασφαλιστική τους υποβάθμιση -όπως και των μόνιμων. Αφού το κράτος φρόντισε να αυξάνει κάθε χρόνο την επισφαλή εργασία με χιλιάδες ωρομίσθιους και αναπληρωτές, αφού φρόντισε δηλαδή να τους μετατρέψει σε μισο-εργαζόμενους, έρχεται με περίσσιο θράσος και μας λέει ότι η αναλογία συνταξιούχων-εργαζόμενων είναι προβληματική, τα «ελλείμματα» κλπ.), τώρα προβλέπονται τα εξής:
  • περικοπή από φέτος κατά 10% των συντάξεων άνω των 1400 ευρώ
  • περικοπή από φέτος των κατώτατων αναπηρικών συντάξεων (που δίνονται μετά από 15 χρόνια εργασίας) κατά 50%
  • μείωση μέχρι και 35% των συντάξεων που θα δίνονται με το νέο σύστημα και μείωση κατά 15% των συντάξεων που θα δοθούν την τρέχουσα δεκαετία
  • ανατροπή των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η πλήρης σύνταξη θα δίνεται με τη συμπλήρωση 40 ετών συνεχούς εργασίας και έτσι το πραγματικό όριο εξόδου από τη μισθωτή εργασία ξεπερνά τα 65 ή και τα 67 χρόνια, αγγίζοντας ακόμα και τα 70 (!)  χρόνια

ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΙΔΙΚΑ;

Πολύ πρόσφατα η υπουργός Παιδείας κατέθεσε και τη δική της συμβολή στην τρομοκρατική διαχείριση της εργατικής τάξης από την κυβέρνηση, με τη μορφή «πολυνομοσχεδίου» που φέρει το βαρύγδουπο και ψευδεπίγραφο τίτλο της νεο-οργουελιανής γλώσσας της εξουσίας «Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού και καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην επαίδευση». Αν και αρκετές από τις διατάξεις του δεν αποτελούν κάτι το καινούργιο καθώς είχαν θεσμοθετηθεί σε παλαιότερους νόμους αλλά δεν είχαν ποτέ ισχύσει λόγω ανοιχτών ή και υπόγειων αντιδράσεων εναντίον τους, η επαναφορά τους τώρα μαζί με την εισαγωγή νέων προφανώς δείχνει ότι, μεσούσης της κρίσης του «δημόσιου χρέους», η εξουσία θεωρεί πως ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων είναι ευνοϊκός για αυτήν.

Σε γενικές γραμμές το πολυνομοσχέδιο προσπαθεί κι αυτό με τη σειρά του όπως τόσα προηγούμενα να επιτείνει τον ανταγωνιστικό-επιλεκτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, βάζοντας στο στόχαστρο, σε πρώτη φάση, τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών. Η βασική συνταγή που ακολουθείται κι εδώ είναι αυτή της υποχρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης για ένα τόσο φτηνό και πειθαρχημένο σχολείο που οι προκάτοχοι της νυν υπουργού μόνο να ονειρευτούν μπορούσαν. Οι βασικές ρυθμίσεις για την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών είναι οι ακόλουθες:

• Για να συμμετέχει υποψήφιος εκπαιδευτικός σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την είσοδό του στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαθέτει «πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας από πρόγραμμα ΑΕΙ ή μεταπτυχιακό τίτλο ειδίκευσης στην παιδαγωγική, τις επιστήμες της Αγωγής ή τις επιστήμες της εκπαίδευσης». Ήδη θεσμοθετημένο από το γνωστό ως νόμο Αρσένη (ν. 2525/1997) αλλά ουδέποτε σε ισχύ, το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας σε συνθήκες κρίσης δε μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο από επιπλέον εξετάσεις, δηλαδή αξιολόγηση, δηλαδή ανταγωνισμό και εν τέλει εμπόδιο και φραγμό στις προσλήψεις, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα το στόχο της μείωσης των διορισμών και της εμπέδωσης της λογικής της συνεχούς απόδειξης της «επάρκειας». Επιπρόσθετα, τίποτα δεν αποκλείει ότι το Πιστοποιητικό αυτό δε θα πληρώνεται από τους ίδιους τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς ενταγμένο στη λογική της αυτοεπένδυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου. Κυκλοφόρησε ήδη, ως είδηση, ότι η Ενωση Ελλήνων Φυσικών ετοιμάζει τμήματα παρακολούθησης ( κάποιοι έμαθαν τηλεφωνικά ότι κοστίζει …300 ευρώ αν και επισήμως είναι δωρεάν)
• Οι πίνακες προϋπηρεσίας παύουν να τροφοδοτούνται στις 30/6/2010 και οι υποψήφιοι (όλων των εργασιακών κατηγοριών, ακόμα και αναπληρωτές και ωρομίσθιοι) που συγκεντρώνουν τη βάση στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ θα εντάσσονται σε ενιαίο πίνακα υποψηφίων για διορισμό ή πρόσληψη. Με άλλα λόγια, η αναλογία 40%-60% που προέκυψε μετά από αγώνες και σήμαινε το ροκάνισμα της επιλεκτικότητας του ΑΣΕΠ παύει και μαζί της η προϋπηρεσία όσων ακόμα και σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης ως ωρομίσθιοι πόνταραν σ’ αυτήν. Επιπλέον, ο «ανοιχτός» χαρακτήρας των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ (χωρίς προκήρυξη συγκεκριμένου αριθμού θέσεων), απαλάσσει το κράτος από μια επιπλέον υποχρέωση απέναντι στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς.
• Σε συνδυασμό με την παραπάνω διάταξη, τα πολυπληθή τμήματα μαθητών και η υπερωριακή (μέχρι 5 ώρες) απασχόληση των μόνιμων, δηλαδή το στράγγισμά τους, οδηγούν στην ελαχιστοποίηση των διορισμών. Επί πλέον στην επαρχία ο συνωστισμός των μαθητών σε τριαντάρια τμήματα  θα προκαλέσει  κατάργηση σχολικών μονάδων.
• Κι ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που έχει αριστεύσει στη χρήση της οργουελιανής νεο-γλώσσας διατυμπανίζει την κατάργηση της ωρομισθίας, επαναφέρει τον ουδέποτε εφαρμοσθέντα θεσμό του «αναπληρωτή με μειωμένο ωράριο» για τις ώρες που θα έχουν απομείνει από την «αξιοποίηση» των μόνιμων, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης.
• Για τους επιτέλους νεοδιοριζόμενους μετά από αλλεπάλληλες εξετάσεις και συνεχή ανταγωνισμό, προβλέπεται το καλύτερο: παραμένουν επί δύο χρόνια δόκιμοι υπό την εποπτεία του Μέντορα (!) και μετά από αξιολόγηση είτε μονιμοποιούνται ή παίρνουν το δρόμο της μετάταξης. Πραγματικά, τι αποτελεσματικότερο θα μπορούσαν να συλλάβουν οι «σοσιαλιστικοί» εγκέφαλοι του Υπουργείου ώστε οι «μαθητευόμενοι» εκπαιδευτικοί να υποκλίνονται έγκαιρα στην ιεραρχία, την πειθάρχηση και τη συμμόρφωση με τα αφεντικά τους!
• Το καλύτερο, αν και δυσκολευτήκαμε πολύ στην επιλογή, το αφήσαμε για το τέλος: Αυτοαξιολόγηση της Σχολικής Μονάδας. Για τους «αφελείς» συναδέλφους που «δε βλέπουν κάτι το μεμπτόν» στην αυτοξιολόγηση ή ακόμα περισσότερο για άλλους εργαζόμενους που ο χρόνιος εθισμός στις πολιτικές των διαχωρισμών και των διαιρέσεων έχει καλλιεργήσει υψηλά ποσοστά μνησικακίας και καννιβαλισμού, έχουμε να πούμε τα εξής βασικά: η κρατική εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό τομέα αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, στο βαθμό που αυτή κυρίως διαμορφώνει, κατηγοριοποιεί και κατανέμει το εμπόρευμα εργατική δύναμη, δηλαδή τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Σε περιόδους κρίσης, σαν αυτή που τόσο βίαια βιώνουμε σήμερα, το κράτος και το κεφάλαιο προσπαθούν με διάφορους τρόπους να επιτείνουν την επιλεκτική λειτουργία της ψαλιδίζοντας τις προσδοκίες κοινωνικής ανόδου και τις απαιτήσεις των εκπαιδευόμενων, ερχόμενοι σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της εργατικής τάξης για άμβλυνση των διαχωρισμών και της επιλογής. Με άλλα λόγια, τίποτα στην εκπαίδευση (όπως και παντού άλλωστε) δεν είναι ουδέτερο: το τι μαθαίνεται, για ποιο σκοπό και πώς αποτελεί σημείο τριβής και διεκδίκησης, η ίδια η εκπαίδευση είναι ένα πεδίο ταξικής σύγκρουσης. Για να βγάλει όμως η εκπαίδευση σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε πειθαρχημένους, αποδοτικούς και υπάκουους σε Προγράμματα Σταθερότητας εργαζόμενους, θα πρέπει η αξιολόγησή τους να ανατεθεί σε ήδη αξιολογημένους εκπαιδευτές. Η πρωτοτυπία και πονηριά όμως του νέου πολυνομοσχεδίου δεν έγκειται μόνο στο ότι θεσπίζει πρώτα την αξιολόγηση των εκπαιδευτών, αλλά στο ότι λανσάρει αρχικά την «πρώτη φάση» της, όπως λέει, αυτή της Αυτοαξιολόγησης της Σχολικής Μονάδας. Όσο κι αν αυτή προβάλλεται ως ελεύθερη αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, δεν τσιμπάμε. Πρώτα απ’ όλα, γιατί παντού όπου εφαρμόζεται ακολουθείται από την εξωτερική αξιολόγηση με τις επιβραβεύσεις (ποιες άραγε σε εποχή γενικευμένης λιτότητας;) και τις ποινές της. Έπειτα, τα «ενδεικτικά σχέδια δράσης» της επιστημονικής επιτροπής και οι φόρμες αυτοαξιολόγησης που αφορούν τους πόρους της σχολικής μονάδας, τη διοίκησή της, την αξιολόγηση των μαθητών, τη φοίτηση και τη διαρροή τους, τις σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων (πράγματα ήδη γνωστά στο υπουργείο), παραπέμπουν σε μια τεχνοκρατική αντίληψη λειτουργίας μιας ανταγωνιστικής επιχείρησης, παρά σε ένα «ποιοτικό σχολείο» που έχει μότο «πρώτα ο μαθητής». Η αναφορά στην οικονομική στήριξη του σχολείου από το Δήμο, την Κοινότητα και το Σύλλογο Γονέων δείχνει προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η σχολική μονάδα για την εξασφάλιση των πόρων της απαλλάσσοντας το κράτος από τις υποχρεώσεις του προς αυτήν. Στην ουσία η αυτοαξιολόγηση εμπλέκει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς (καθώς και τους μαθητές και τους γονείς) σε μια διαδικασία ενοχοποίησής τους για το «παραγόμενο έργο», γινόμενοι κριτές του εαυτού τους τη στιγμή που τα κριτήρια είναι προεπιλεγμένα από το κράτος. Είναι σαφές ότι οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελέσουν το βασικό κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και αυτοί θα χρεωθούν την αποτυχία ή επιτυχία τους στις εξετάσεις. Γενικότερα, στο κέντρο της αυτοαξιολόγησης, βρίσκεται η μετάθεση ευθυνών για την κατάσταση των σχολείων και η μετακύλιση των δαπανών τους σε όλους τους «εμπλεκόμενους» προς άγραν χορηγών εκτός από το κράτος που όχι μόνο επιβάλλει την εκπαιδευτική πολιτική αλλά και θα έρθει να επιβάλλει τις αναμενόμενες ποινές. Τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της αυτοαξιολόγησης δε θα αργήσει να την ακολουθήσει η κατηγοριοποίηση των σχολείων και η ανάλογη χρηματοδότησή τους, όπως μας δείχνουν τα άφθονα παραδείγματα από το εξωτερικό. 

  Κανένας  δεν πρέπει  πιά να  αμφιβάλει  για τις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει να εκτονώσει την οργή με ολιγοήμερες κλαδικές και σίγουρα αποτυχημένες απεργίες, αλλά ούτε και να  τρέφει καμιά ψευδαίσθηση για τα όρια του εναλλακτικού συνδικαλισμού των επαγγελματιών της ανάθεσης. Κι αν το ζήτημα της αυτοαξιολόγησης μπορεί να αντιμετωπιστεί με την άρνηση κάθε συλλόγου διδασκόντων να την εφαρμόσει σε συνεργασία με τους γονείς (και με τους μαθητές ακόμα, στη δευτεροβάθμια), τη γενικότερη επίθεση στο μισθό, τις εργασιακές σχέσεις και την ασφάλιση μόνο μια διευρυμένη ταξική συμμαχία με άλλους προλετάριους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να αναχαιτίσει.

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ ΔΡΑΣΗ!

ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΞΗΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΝ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΜΕ!

ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ!

ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

ΟΧΙ ΣΕ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ-ΝΤΟΥΦΕΚΙΕΣ – ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Πρωτοβουλία  για  την Αυτοοργάνωση  στην εκπαίδευση

http://ekpaideysi.espivblogs.net/

Τρομοκρατία = Τρόμος και Kράτος

Κράτος
Να μας στα πέριορα τ’ αλαργινά του κόσμου
στους έρημους κι απάτητους Σκυθικούς δρόμους.
Τώρα δουλειά σου, ω Ήφαιστε, όσα ο πατέρας
πρόσταξε, να γνοιαστείς, και τον άνομο τούτο

στα βράχια στους ψηλούς γκρεμούς να πεδικλώσεις
μ’ αλύσων ασύντριφτα δεσμά ατσαλένια,
γιατί έκλεψε της πάντεχνης φωτιάς τη φλόγα,
-τ’ άνθος σου εσένα- και το χάρισε τ’ ανθρώπου.
Τέτοιο κρίμα χρωστάει λοιπόν να μας πλερώσει,

για να μάθει του Δία την εξουσία να στρέγει
και τους φιλάνθρωπους τους τρόπους του ν’ αφήσει.

Ήφαιστος
Κράτος και Βία, για σας η προσταγή του Δία
τέλειωσε και πια τίποτα δε στέκει ‘μπόδιο·
μα εμέ, δε μου βαστά η ψυχή θεό συγγενή μου

στ’ άγριο τούτο ποροφάραγγο να δέσω.
Όμως να σφίξω την καρδιά μου ανάγκη πάσα,
γιατί βαρύ ‘ναι ν’ αψηφώ του Δία το λόγο…

[Από την τραγωδία « Προμηθέας Δεσμώτης», του Αισχύλου, μετάφραση Γ. Γρυπάρη, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ]

Από την εποχή του Αισχύλου, η Βία και το Κράτος καταγράφονται ως τα όργανα της εξουσίας που αποφασίζουν τη φυλάκιση, την απομόνωση, τη λοιδορία, τα βασανιστήρια, το χαμό όσων αγωνίζονται να δώσουν τη «φωτιά» στους ανθρώπους. Η φωτιά που διαχρονικά είναι το σύμβολο της ισότητας και δικαιοσύνης απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία που με τη Βία και το Κράτος συντηρείται και αναπαράγεται κάθε αδικία.

Βασανιστήρια, εξαφανίσεις, οργανωμένη συκοφαντία, εξορία, αποδιοπόμπευση, δολοφονίες, απαγωγές, φυλακίσεις, εκκαθαρίσεις, γενοκτονίες, πολέμους, ιδιώνυμα, μυστικούς μηχανισμούς καθώς και άλλα έχει στη φαρέτρα της, η κάθε εξουσία, απέναντι σε κάθε αγώνα που διεκδικεί δικαιώματα προς την ελευθερία και τη μοιρασιά του κοινωνικού πλούτου.

Γιατί να είναι έντιμη σήμερα που συκοφαντεί, συλλαμβάνει, λοιδορεί με τη βοήθεια των ΜΜΕ, φυλακίζει, στοχοποιεί αγωνιστές, χωρίς στοιχεία μόνο με τις κατασκευασμένες ενδείξεις και την αναρχική αντίληψη για τον αγώνα;

Κι αφού δολοφόνησαν ένα νέο άνθρωπο, τον αναρχικό Λ. Φούντα πισώπλατα, κι αφού κανένας δημόσιος κατήγορος δεν άσκησε δίωξη, ούτε καν κανείς απ’ το περιβάλλον του δεν έκανε αγωγή για εκ προμελέτης φόνο, σήμερα συλλαμβάνουν 6 αναρχικούς ως τρομοκράτες, με στοιχεία που θα μπορούσαν να υπάρχουν σε οποιοδήποτε σπίτι, ενώ ετοιμάζονται να συλλάβουν κι άλλους. Με συνεργό τα ΜΜΕ, οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους εφάρμοσαν στο έπακρο τη ναζιστική αρχή της προπαγάνδας που υποτιμά απόλυτα τον απλό άνθρωπο κατά τη διάδοση του οργανωμένου ψέματος. Όπως γράφτηκε από τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ: «…Η μάζα δε θα θυμηθεί παρά τότε μόνο όταν της επαναλάβουν χίλιες φορές ορισμένες απλές έννοιες …  Εάν ψεύδεστε, πρέπει τα ψεύδη σας να είναι πελώρια … Κι απʼ το πιο μεγάλο απʼ τα ψέματα, πάντοτε γίνεται πιστευτό ένα μέρος του.»

Οι δασκαλεμένοι από την αστυνομία δημοσιογράφοι, από την εποχή των μεγάλων εξαρθρώσεων του 2ΟΟ2, όμως, βρήκαν το μάστορά τους: Ένα άνευ προηγουμένου από τη μεταπολίτευση και μετά, θαρραλέο κίνημα διαμαρτυρίας, κίνημα αντιεξουσιαστικό που είναι διαρκώς παρόν δείχνοντας και αποκαλύπτοντας όλα τα στοιχεία της νέας μεγάλης σκευωρίας. Όσο μικρό κι αν είναι απέναντι στα όρνια και στα σκυλιά του πολιτικού συστήματος, αυτό το κίνημα είναι η πραγματική και η μοναδική αντιπολίτευση στην ελληνική κοινωνία.

Η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης επιβάλλει τη δημιουργία εχθρού: αυτού που θα εγκαινιάσει τη συνέχεια, όταν εχθρός θα είναι το σύνολο της κοινωνίας που θα απαιτήσει το ‘’νόμιμο αυτονόητο’’ μέχρι και το ‘’παράνομο αδύνατο’’, στην κατάσταση που όσο πάει γίνεται και πιο αδιανόητη. Οι δέσμες μέτρων που θα επακολουθήσουν με τις συνταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ για να μπαλώσουν τα ρήγματα του ‘’πλοίου’’ που βυθίζεται, ο «Καλλικράτης», ως το Μακρύ χέρι του Κράτους που θα οργανώσει την κοινωνία του ελέγχου, της οικονομικής αφαίμαξης και της καταστολής, είναι οι βασικές αιτίες για την προληπτική καταστολή που εφαρμόζεται.

Δεν είναι η πρώτη μεταπολιτευτική σκευωρία που θα καταρρεύσει ακόμα και στο επίπεδο των επίσημων θεσμών. Σε κάθε κοινωνικοπολιτική συγκυρία το κράτος με την ταξική επιλογή της οικονομικής αφαίμαξης και της περιστολής των δικαιωμάτων, αγωνιστές, με κάθε αφορμή ήταν αυτοί που πλήρωναν με τη ζωή τους, την υγεία τους ή την ελευθερία τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αντιεξουσιαστικός χώρος δέχεται τέτοια επίθεση και δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα συμβεί.

Η νέα αυτή μεγάλη σκευωρία αποτελεί ένα σημείο μόνο του ατέρμονου πολέμου ‘’κατά της τρομοκρατίας’’ των διαπλανητικών αφεντικών στο πλαίσιο μιας διαρκούς και διεθνούς αναδιάρθρωσης της οικονομίας της αγοράς και σε μια εποχή που οι ταξικοί αγώνες ολοένα και περισσότερο οξύνονται.

Οφείλουμε ακόμα και ως άνθρωποι να αντισταθούμε σ’ αυτούς που όχι μόνο παίζουν τις ζωές μας κορώνα/γράμματα στα χρηματιστήριά τους αλλά επιδιώκουν να αφαιρέσουν από την κοινωνία τις θεμελιακές αξίες, αυτές που την κάνουν να λέγεται κοινωνία: την αλληλεγγύη και την αντίσταση. Να αγωνιστούμε για να καταρριφθεί αυτή και οι επόμενες σκευωρίες που θα επακολουθήσουν.

Προμηθέας

«…Νέοι, με χθεσινή εξουσία και θαρρείτε 
πως πύργους έχετ’ άπαρτους· μα εγώ δεν είδα 
δυο βασιλιάδες απ’ αυτούς να γκρεμνιστούνε;
και τρίτο αυτόν θα δω, που βασιλεύει τώρα,
πολύ γρήγορα και άτιμα…»

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, Απρίλης 2Ο1Ο

Ο Παλαιστίδης επαναπροσλήφθηκε από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ. Ήταν ο ανυποχώρητος αγώνας του, ήταν ο ανυποχώρητος αγώνας σωματείων, συλλογικοτήτων, οργανώσεων. Ήταν το σωματείο του μαζί με τα άλλα πρωτοβάθμια σωματεία που κινητοποιήθηκαν γι αρκετές βδομάδες. Δεν τα κατάφεραν οι εκδιδόμενοι των εκδόσεων ΑΓΡΑ να επιβάλουν τη ησυχία του νεκροταφείου, προκειμένου να εκδίδονται τα βιβλία τους από τον μερακλή, φίλο τους εκδότη. Δεν τα κατάφερε η εργοδοσία με τα εξώφυλλα των καλαίσθητων εκδόσεών της να καλύψει το ετσιθέλω της. Δεν χρωστάμε τίποτε στην καλή πρόθεση της ΑΓΡΑ. Από αύριο τα πράγματα σφίγγουν περισσότερο, για τους προοδευτικούς εκδότες και για τους προοδευτικούς εκδιδόμενούς τους. Όλη η ντροπή τους ανήκει: σε εκείνους και σε εκείνους.

Είπε ο ψαράς στο σκουλήκι: «πάμε να ψαρέψουμε»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

συνταξιούχοι, αόρατοι εργαζόμενοι, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, μαθητές, φοιτητές, συμβασιούχοι, εποχιακοί εργαζόμενοι, υπάλληλοι, εργάτες και εργάτριες, αυτοαπασχολούμενοι, μικροεπαγγελματίες, κι όλοι αυτοί που εργαζόμαστε και παράγουμε τον πλούτο

ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Σύλλογος Δασκάλων Αργοσαρωνικού