σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

Μια νέα εφημερίδα (οικογενειακή υπόθεση), με τίτλο παρμένο από την τηλεόραση (καλημέρα Ζωή,καλημέρα Ελλάδα) εκδόθηκε στο τζάμπα τοπίο του νησιού. Όχι και τόσο τζάμπα αν δεις τις διαφημίσεις αλλά και τις προθέσεις του εκδότη της που είναι κάπου και παντού. Δηλαδή «είμαι με κάποιον αλλά κάνω και τα γλυκά ματάκια κι αλλού». Καταγγέλλει το βρώμικο ρόλο των συμφερόντων, εκεί δηλαδή που ήταν πιο πριν, ύστερα από κάποια χρονάκια συνεργασίας κι από την άλλη παρουσιάζει θετικά την εισήγηση του Π. Κουκούλη, όταν πριν λίγο καιρό θα τον λοιδορούσε ακόμα και για το παραμικρό. Ματαιοδοξίες, κοντόθωρες αλήθειες,άγχη, αγωνίες κι όλα αυτά για ένα κουστούμ’ και ένα πήλινο θρονί.

(Δυο τραγούδια για υποψηφίους και υποψώφιους)

Καληνύχτα…

Καληνύχτα…

Σ’ αυτό το μονόστηλο, από την εποχή της αναγγελίας του Καλλικράτη και της σεναριολογίας για το «Δήμο Αργοσαρωνικού» και της φιλολογίας για τις συνενώσεις, γινόταν σαφές ότι η μεταρρύθμιση αυτή δεν είχε τις συνενώσεις ως επίκεντρο. Το επίκεντρο ήταν οι νέες αρμοδιότητες που μετέτρεπαν τις πρώην δημοτικές αρχές σε τοπικές κυβερνήσεις. Το ήξεραν αυτό οι υποψήφιοι και τα στελέχη τους αλλά δεν μιλούσαν για αυτό. Ψαρεύοντας στα θολά νερά της κυρίαρχης πολιτικής μιλούσαν μόνο για την πιθανή συνένωση ως το χειρότερο κακό, ποντάροντας στον τοπικισμό αλλά βασικά ενδιαφερόμενοι να μην μοιραστεί η διαχείριση (ως σαρωνικόπιτα) σε πολλούς και χαθεί η δυνατότητα του «πρώτου στο χωριό». Σήμερα που είναι δεδομένη η αυτοτέλεια του Δήμου Αίγινας ξεκινούν και βγαίνουν σαν σαλιγκάρια οι ανησυχίες από το στόμα τους. Αντιγράφουμε από το φυλλάδιο που περιέχει την απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Π. Κουκούλη: «Μου λένε πολλοί ότι εσάς, την Αίγινα, ο Καλλικράτης δεν σας επηρεάζει αφού δεν αλλάζουν τα χωρικά δεδομένα. Δεν είναι έτσι. Η ουσία του Καλλικράτη δεν είναι οι συνενώσεις των δήμων, είναι οι νέες αρμοδιότητες και οι ευθύνες που αποκτούν πλέον οι Δήμοι, που τους κάνουν ουσιαστικά κέντρα αποφάσεων για πλήθος ζητήματα της καθημερινής ζωής… Η αλλαγή στη λειτουργία του Δήμου, θα είναι σημαντική. Θα απαιτηθούν πόροι, νέοι υπάλληλοι, κτίρια και εξοπλισμός, επίπονη, μελέτη και προσαρμογή σε νέα δεδομένα…»

Έτσι λοιπόν, όχι πια μόνοι στις αυτονόητες διαπιστώσεις περί της ουσίας της μεταρρύθμισης, η υποβάθμιση της καθημερινής ζωής και η καθιέρωση του πλέον απρόσωπου τρόπου διαχείρισης είναι η πιο αισιόδοξη πρόβλεψη για τις συνέπειες του Καλλικράτη. Με τις λιγότερο αισιόδοξες προβλέψεις, η μεταρρύθμιση του κράτους στο εύηχο όνομα της αποκέντρωσης και του εκσυγχρονισμού, προωθεί ένα νέο συγκεντρωτισμό που θα μοιράσει τις δυνατότητες εξουσίας και κέρδους σε ολοένα και λιγότερα πρόσωπα, εφαρμόζοντας με το γνωστό ελληνικό ταπεραμέντο, την Ευρώπη των περιφερειών.

Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, μόνο μεταθέσεις

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου κοινοποιήθηκαν στους ιατρούς Μ.Ε. και Δ.Β. δύο διαταγές από το Διοικητή της 4ης ΥΠΕ κ. Μπουσουλέγκα με τις οποίες επιχειρείται η απομάκρυνση τους από το Περιφερειακό Ιατρείο Γερακαρούς. Ο ένας μετακινείται στο ιατρείο Δουμπιών και ο άλλος εντάσσεται στο πρόγραμμα εφημεριών του Αεροδρομίου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη μετακίνηση είχε ως δικαιολογία την αντίστοιχη μετακίνηση της Ιατρού των Δουμπιών στο Κέντρο Υγείας Ζαγκλιβερίου λόγω «προσωπικών προβλημάτων» (sic), δηλαδή προσωπικών διασυνδέσεων· η δε δεύτερη τις αυξημένες ανάγκες του αεροδρομίου, οι οποίες ήταν τόσο μεγάλες, ώστε όλες οι θέσεις εφημερίας είναι ήδη καλυμμένες για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο από τους ήδη υπάρχοντες ιατρούς! Προηγουμένως, με απόφαση της ίδιας ΥΠΕ, τους είχαν ανατεθεί τρία ακόμα Ιατρεία, στα οποία έπρεπε να πηγαίνουν 2 ημέρες της εβδομάδας εκ περιτροπής ενώ ταυτόχρονα επιχειρήθηκε κατάργηση του συστήματος των ραντεβού. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια η εξυπηρέτηση στα ιατρεία να χτυπήσει κόκκινο. Οι αποφάσεις δε των μετακινήσεων είχαν διαδοχικά νούμερα πρωτοκόλλου, πάρθηκαν δηλαδή η μία μετά την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι συγκεκριμένοι ιατροί μπαίνουν στο στόχαστρο των θεσμών της εξουσίας, των επίσημων φορέων της «υγείας» και παρά-υγείας, των κομματικών παραγόντων, και των κάθε λογής παρατρεχάμενων. Κατά καιρούς έχουν δεχτεί τη συντονισμένη επίθεση του Διευθυντή του Κέντρου Υγείας με τους τραμπούκους κολλητούς του και το εργοδοτικό σωματείο που έστησαν, των δημάρχων Καλλινδοίων και Κορώνειας που τους έχουν συκοφαντήσει άνευ προηγουμένου, του ΥΠΕάρχη της προηγούμενης κυβέρνησης και του Διοικητή του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου που δε δίστασαν να προχωρήσουν σε Ε.Δ.Ε., διώξεις και συμβούλια κρίσεων που αρνήθηκαν αρχικά εντελώς παράτυπα και αυθαίρετα την επαναπρόσληψη τους, για να αναγκαστούν τελικά υπό το βάρος των αγώνων των κατοίκων, της Σύσκεψης Εργαζομένων και των κινήσεων συμπαράστασης, να αποφασίσουν τη μονιμοποίησή τους. Τώρα παίρνει σειρά ο ΥΠΕάρχης της σημερινής κυβέρνησης, να προσπαθήσει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενοι. Θα πετύχει; Δεν νομίζουμε!

Κι αυτό το καλοκαίρι όπως και όλο το χρόνο υπάρχουν μόνο αγώνες.

Με όπλο την άμεση συμμετοχή, στη βάση ανοιχτών συνελεύσεων κατοίκων και εργαζόμενων της περιοχής, η «Σύσκεψη Εργαζομένων» και οι επιτροπές κατοίκων στη Γερακαρού και το Ζαγκλιβέρι έχουν δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια την αυτοοργάνωση αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη τη δημόσια υγεία στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχόμενης περίθαλψης. Σε αυτά τα πλαίσια, έκαναν πράξη έναν άλλον συνδικαλισμό χωρίς κλαδικούς-επαγγελματικούς διαχωρισμούς. Ανέδειξαν το πρόβλημα με την αποψίλωση του Κ.Υ. από γιατρούς και τη μη κάλυψη πάγιων αναγκών σε προσωπικό που είχε ως συνέπεια οι υπάρχοντες εργαζόμενοι να υποχρεώνονται να εργάζονται στο όριο της ψυχικής και σωματικής υπερκόπωσης, για να καλύψουν τις ανάγκες τόσο της εφημερίας, όσο και των τακτικών ιατρείων. Αγωνίστηκαν για τον καλύτερο εξοπλισμό του Κέντρου Υγείας, του Μικροβιολογικού εργαστηρίου και του Ακτινολογικού. Επιδίωξαν και πέτυχαν να έρχονται επισκέπτες γιατροί στο Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου και μαμή μια φορά την εβδομάδα στα Περιφερικά Ιατρεία, αλλά και να μη γίνεται η εφημερία χωρίς δύο ειδικούς εφημερεύοντες.  Οργάνωσαν το σύστημα των ραντεβού με το οποίο εξυπηρετούνται όλοι οι ασθενείς, χωρίς να ταλαιπωρούνται με αναμονές. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τα ιατρεία και στα τρία χωριά Γερακαρούς, Βασιλουδίου και Αρδαμερίου να μετατραπούν από κέντρα συνταγογράφησης, (που ως συνήθως τον άρρωστο απλώς τον παραπέμπουν και μάλιστα, όχι σπάνια, σε συνεργαζόμενους ιδιώτες…), σε κανονικά ιατρεία όπου μπορείς να εξετασθείς και να κάνεις δωρεάν όλες τις εξετάσεις. Την ίδια στιγμή, εναντιώθηκαν στη φασόν συνταγογράφηση (αμοιβή του γιατρού από την φαρμακευτική εταιρεία με ποσοστό από την αξία του φαρμάκου), τα φακελάκια, τον αυταρχισμό του ιατρού και τη λούφα εις βάρος του ασθενή που διαιωνίζεται μέσα από το «συναδελφικό» κλίμα που προωθεί η διεύθυνση για να διατηρεί την εργασιακή ειρήνη.

Από τη μια, οι κινήσεις αυτές στρέφονται και εναντίον μεγάλης μερίδας των ιατρών που βολεύονται ποικιλοτρόπως με τη συνήθη άθλια λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας και  την υπερασπίζονται συνειδητά. Από την άλλη, οι ίδιες αυτές κινήσεις δε γίνονται δεκτές με τον ίδιο τρόπο μέσα στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ιδιώτη γιατρό και θέλουν το ιατρείο μόνο για συνταγογράφηση! Αυτοί που, αδιαφορώντας για την ανάγκη των φτωχότερων, στρέφονται κατά της λειτουργίας του ιατρείου όπως έχει κερδηθεί σήμερα. Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες μέσα στην κίνηση τους αναδεικνύουν ανταγωνισμούς, αλλά ταυτόχρονα οδηγούν και σε νέες συνθέσεις στη βάση των κοινών αναγκών και της αλληλεγγύης.  Αυτοί οι αγώνες κρατούν σχεδόν μια δεκαετία και έχουν δημιουργήσει μια σχέση που έχει καταλάβει μέσα από τις νίκες της, αλλά και τις ήττες της, ότι ο δρόμος του αδιαμεσολάβητου αγώνα είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε έντιμες λύσεις. Έχει δημιουργηθεί μια σχέση έξω από παραδοσιακά «υπηρεσιακά αιτήματα», έξω από κομματικές, παραταξιακές, δημοσιογραφικές ή άλλες διαμεσολαβήσεις που δεν παλεύεται ούτε εξαγοράζεται· που οριοθετεί μέσα από διαδικασίες αγώνα ποιο είναι το κοινό συμφέρον και το παλεύει με τα δικά της μέσα, τους δικούς της τρόπους, τις δικές της αποφάσεις. Αυτή η σχέση αγώνα που έχει διαμορφωθεί είναι που τους πειράζει! Αυτή θέλουν να διαλύσουν και να την κάνουν να ξεχαστεί. Θα τους αφήσουμε; Δε νομίζουμε!

 
Η κρίση, η αναδιάρθρωση της περίθαλψης και οι δικοί μας αγώνες

Ως «Εργαζόμενοι/ες στη Βιομηχανία της Υγείας» έχουμε συγκροτηθεί έμπρακτα (αλληλεγγύη στον αγώνα γύρω από το Κ.Υγ. Ζαγκλιβερίου, κινητοποιήσεις για το ρεπό, τις απλήρωτες εφημερίες, την κλαδική σύμβαση, την υπηρεσία τηλεφωνικών ραντεβού 1535) γύρω από τους άξονες: 1)Καθολική πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της περίθαλψης για ασφαλισμένους και ανασφάλιστους ενάντια στους αποκλεισμούς που μπαίνουν μέσα από τα απογευματινά ιατρεία, τους λίσταρχους και τα φακελάκια 2)Αντίσταση στην αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων στην περίθαλψη  (stage, εργολαβίες) και 3)Εναντίωση στη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης περίθαλψης λόγω ελλείψεων προσωπικού και υποδομών.

Για αυτά είπαμε ότι οργανωνόμαστε έξω και ενάντια από τις ενδοκλαδικές (ειδικός, ειδικευόμενος, επικουρικός, αγροτικός, φοιτητής, μισθωτός σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα) και διακλαδικές διαιρέσεις (ιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, μόνιμοι, προσωρινοί) και επιχειρούμε να δώσουμε αγώνα μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις με τους χρήστες της περίθαλψης.

Σήμερα το κεφάλαιο και το κράτος επιτίθονται με σκοπό μια βίαιη μεταφορά
πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο με στόχο να υποτιμηθεί ακόμη περισσότερο η εργατική δύναμη και να διατηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό στο νευραλγικό πεδίο της δημόσιας υγείας σημαίνει περαιτέρω αποδιάρθρωση του όποιου κοινωνικού κράτους με δραματική πτώση στην ποιότητα της περίθαλψης, υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και αύξηση των αποκλεισμών. Το νέο σχέδιο νόμου για την “αναβάθμιση του ΕΣΥ”, που κατατέθηκε στη Βουλή στις 10-07-2010, στοχεύει σε ακόμη βαθύτερη εμπορευματοποίηση του συστήματος υγείας πριμοδοτώντας όσους συμμετέχουν στα απογευματινά “ολοήμερα” ιδιωτικά ιατρεία και συμβάλλοντας στην κατάρρευση του συστήματος εφημερίας αρκετών νοσοκομείων. Το βάρος της κοινωνικής αναπαραγωγής των εκμεταλλευομένων μετακυλίεται όλο και περισσότερο στους ίδιους, ενώ ταυτόχρονα μια πληθώρα μεσολαβήσεων (επίσημοι φορείς της υγείας, συνδικαλιστικοί αγκιτάτορες, βολεμένοι ιατροί εντός του συστήματος υγείας) τους αποξενώνουν από αυτό που κοινωνικά τους ανήκει: τη δημόσια υγεία.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ερώτημα που προκύπτει είναι το τι είδους αγώνα πρέπει να δώσουμε; Ποιοι, πώς και προς τα πού; Επειδή αυτήν την περίοδο όλοι μιλάνε για αγώνα, θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε ότι το «ξεπέρασμα της κρίσης» είναι ένας αγώνας που θα δώσουμε όχι μαζί αλλά ενάντια στα αφεντικά και μακριά από τις όποιες αυταπάτες περί εθνικού συμφέροντος. Ένας αγώνας που θα δίνει απάντηση στην κρίση από την πλευρά των εκμεταλλευόμενων γνωρίζοντας ότι αυτή η απάντηση είναι κομμάτι του γενικότερου αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Η κρίση δεν μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο! Και δεν εννοούμε μόνο τα αφεντικά ή τους πολιτικούς που ρόλος τους είναι να καταφέρουν να εκφράσουν σε πρώτο χρόνο την οργή που γεννιέται, ώστε σε δεύτερο χρόνο να μπορέσουν να την ελέγξουν. Είναι και πολλών εργαζομένων τα συμφέροντα που ταυτίζονται με την διαιώνιση της προηγούμενης κατάστασης. Η θέση τους στην πυραμίδα της ιεραρχίας τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν τον αγώνα της καθημερινότητας από πολύ καλύτερη θέση από πολλούς άλλους και για αυτό υπερασπίζονται, ακόμα και μέσα στους αγώνες, την κλαδική διαίρεση και την ιεραρχία, τις πηγές δηλαδή των όποιων προνομίων τους. Αυτοί, μέσα στην κρίση  κοιτάζουν τώρα πώς θα τη γλιτώσουν ο καθένας ατομικά ή το πολύ πολύ ο κλάδος τους και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με άλλους εργαζόμενους – εκμεταλλευόμενους. Με ποιους αξίζει άραγε να βρεθούμε; Με αυτούς που έτυχε να έχουμε την ίδια εργασιακή θέση και σχέση ή με εκείνους που αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα και βλέπουμε κοινούς τρόπους αντιμετώπισης; Πότε θα σταματήσουμε να αναζητούμε συμμάχους εκεί όπου κυριαρχούν οι άνθρωποι της εργοδοσίας και θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στην περίθαλψη αλλά και οι χρήστες των υπηρεσιών περίθαλψης, για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα; Πότε θα οργανώσουμε τους αγώνες αυτούς που όχι μόνο δεν θα στρέφουν τον έναν εκμεταλλευόμενο ενάντια στον άλλο αλλά θα θέτουν και μια προοπτική για μια κοινωνία χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση; Εμείς έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές σχέσεις που αμφισβητούν την εξουσία του καπιταλισμού πάνω στις ζωές μας, θέτοντας ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αναγκών μας ανεξαρτήτως κόστους, την οργάνωση της αντίστασής μας από τα κάτω, τη μη-διαμεσολάβηση των αγώνων μας από οποιουδήποτε είδους πεφωτισμένη ηγεσία, το ξεπέρασμα των διαχωρισμών ανάμεσά μας.

Εργαζόμενες/οι στη

Βιομηχανία της Υγείας

Όταν πρόκειται για την παραλία της Αίγινας, εκεί δηλαδή κοντά στην ΕΛΠΙΑΝΝΑ ή στο ΙΝ ΟΝ ΔΕ ΜΠΙΤΣ, τα πράγματα αλλάζουν. Εκεί κάνουμε ψιλοκομμένο τουμπεκί. Και τα δυο καταστήματα έχουν καταπατήσει πεζοδρόμιο και παραλία. Όταν περνάς σύριζα για να μη σε φάνε λάχανο τα αμάξια και τα μηχανάκια, όταν ρισκάρεις να παίρνεις το παιδί σου μέχρι τις άθλιες παιδικές χαρές (συμπτωματικά και τα δυο σκυλάδικα είναι δίπλα σε παιδικές χαρές) εκεί δεν θα βρεις κανένα πορτάλ με ευαισθησίες για ελλείψεις υποδομών στους δρόμους.

Μόνοι μας πρέπει να διεκδικήσουμε το αυτονόητο. Μόνοι μας πρέπει να αντισταθούμε σ’ αυτούς τους καιρούς που παράγουν θάνατο, εμπόρευμα και αηδία.

αναδημοσίευση από το kaCHE ρε φίλε… (ή ya basta που λένε και στο χωριό) http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_14.html 

Ο νταραβεριτζής ή αλλιώς ο εμποράκος

αναδημοσίευση από το http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_2151.html

εικόνα από το μέλλον (και το neaepohi.gr): ψαράς, νέος, μόνος, ψάχνει… (έστω μία μαρίδα) και υποψήφιος δήμαρχος του κρατάει το φανάρι!

- Οι παράδοσεις πρέπει να παραμένουν ζωντανές, πάση θυσία!
- Γιατί μπαμπά, πρέπει να μένουν ζωντανές;
- Γιατί παιδί μου, τα πράγματα έχουν αλλάξει, η πραγματικότητα δεν μας αφήνει τον χώρο, τον χρόνο και τη διάθεση να φτιάξουμε νέες παραδόσεις που, θα καλύπτουν τις νέες μας ανάγκες… απλά πληρώνουμε και τις καλύπτουμε, αγοράζουμε την κάλυψη – όσοι έχουμε φράγκα. Μάλλον γι’ αυτό, οι παραδόσεις ακόμα και οι πιο ηλίθιες, ανεπίκαιρες, έστω και διαστρεβλωμένες, πρέπει να τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια.
- Μπαμπά, είναι μαλακία αυτό που λες.
- Δεν πειράζει παιδί μου κι αυτό παράδοση είναι και σκάσε τώρα γιατί μου χαλάς την ανάρτηση!

Οι παραδόσεις των παλαιότερων στο σήμερα είναι άχρηστες αλλά τις τηρούμε χωρίς ούτε να τις κρίνουμε, ούτε να τις κατανοούμε. Και δεν θα μπορούσαμε να τους κατανοούμε όταν προέρχονται από στιγμές της ανθρώπινης κοινωνίας που, άκουσον άκουσον, δεν ήταν ΟΛΑ ζήτημα αγοράς, δεν ήταν ΟΛΑ εμπορική – τουριστική – πολιτική -πολιτιστική διαδικασία εντυπωσιασμού και κατ’ επέκταση φράγκων και εξουσίας.
Ωστόσο οι παραδόσεις, συνεχίζουν έστω και με άλλο όνομα να αναπαράγονται και σήμερα. Οι νέες παραδόσεις λοιπόν, λέγονται θεσμοί και είναι εκείνοι οι θεσμοί που είναι …μη θεσμοθετημένοι, ονομάζονται όμως θεσμοί επί τη εμφανίσει τους!
Τι σημαίνει τώρα όλο αυτό; Σημαίνει ότι όταν η παράδοση «Γιορτή της Μαρίδας» συναντά τον θεσμό «Φιστίκι Φεστ», τότε οι ουρανοί έχουν ανοίξει και βρέχουν ευτυχία και καλοτυχία πάνω από το ψαροχώρι – σκαφοχώρι (προσεχώς) – λουτροχώρι (κάποτε και ποτέ ξανά) της Σουβάλας.
Κάνοντας το μέλλον παρελθόν, ο μάντης Πι. Πι. (Πέτρος Πετρίτης – νέος, ωραίος, έξυπνος, σύγχρονος επιχειρηματίας, ενεργός πρόεδρος, τοπικός πολιτικός, και άλλα) είπε ότι, δεν έγινε πέρυσι η γιορτή της μαρίδας διότι δεν υπήρχε μαρίδα. Φέτος –δόξα να ‘χει ο γιαραμπής- οι αρσενικοί μάριδοι, δόξασαν τ’ απανταχού αρσενικά κι η θάλασσα γέμισε μαρίδες, πρόθυμες να κολυμπήσουν στο καυτό λάδι των Σουβαλιώτικων τηγανιών.

Λύγισαν οι πλαστικές καρέκλες από το βάρος των πισινών, πρήστηκαν τα ποδάρια και οι γοφοί από το κούνημα των ξελαρυγγιασμένων αοιδών, τρικυμία έπιασε τη μασημένη μαρίδα που ταρακουνιόταν στη θάλασσα της μπύρας, του κρασιού και των γαστρικών υγρών.
Ας αφήσουμε όμως τις γλαφυρότητες! Το σημαντικό είναι ότι η παράδοση τηρήθηκε και η μαρίδα, ένα ψάρι που έθρεψε γενιές και γενιές, γιορτάστηκε φέτος, παντρεύτηκε το Φιστίκι Φεστ (Καρκίνος με Σκορπιό, βλ προβλέψεις σε προηγούμενη ανάρτηση) και κατέφτασαν όλοι να πουν, να δείξουν πόσο νοιάζονται, να δώσουν παρουσία και να μετρηθούν, καθώς οι επίσημοι απουσιολόγοι του νησιού (τοπικά ΜΜΕ) ήταν παρόντα.
Τι καλά που περάσαμε όλοι σε τούτη τη γιορτή!
Τι χαρά! Μπράβο στη μαρίδα που φέτος ήρθε και θυσιάστηκε για να συσφίξουμε τις ψήφους μας …. ε! συγγνώμη, τις σχέσεις μας ως κοινωνία, εννοώ.
Και τι ωραία που τα ‘πε ο Πι. Πι. Και τι κρίμα που πέρυσι δεν είχε εκλογές …ε! συγγνώμη, μαρίδα εννοώ. Και πόσο ρε αδελφάκι μου, η παράδοση έπιασε τόπο και εκσυγχρονίστηκε.
Και τι καλά που κανένας δεν μίλησε για την υπεραλίευση του 54% των ειδών των ψαριών, ούτε για την επικείμενη κατάρρευση των αλιευμάτων (και της αλιείας) σε 30 περίπου χρόνια. Κι ούτε, δόξα τω θεώ, που έγινε αναφορά στους ψαράδες που αδειάζουν τις θάλασσες γιατί δεν ξέρουν κάτι άλλο να κάνουν και πρέπει να παλέψουν για το μεροκάματο με την επιβίωση της μαρίδας (ως είδος).
Μια μάχη χωρίς όρους και όρια, ούτε ανάμεσα στο ψάρι και τον ψαρά, ούτε ανάμεσα στους ψαράδες τους ίδιους αφού άλλο βάρκα, άλλο τράτα. Μια μάχη, μέχρι ενός (ψαρά και μαρίδας), χωρίς κανένας να μπορεί ανθρώπινα να μιλήσει και να πει στον ψαρά ότι, όταν πιάσει και την τελευταία μαρίδα θα πάψει να είναι ψαράς και θα γίνει κυνηγός χαμένων (ψαρο)θησαυρών, υπάλληλος γραφείου, πληρωμένος ψηφοφόρος, γονυπετής άνεργος, γλύφτης με μόνιμη κλίση μέσης στις 90 μοίρες – αλλιώς μοίρα δε θάχει ο άμοιρος!

Κι έτσι, όλοι περάσαμε καλά, μέχρι κι οι γάτες μου όταν γύρισα σπίτι. Για τις μαρίδες δεν είμαι σίγουρος, που κατέληξαν τυλιγμένες με pesto φιστικιού – όπως θα καταλήξει η αλιεία τυλιγμένη με pesto γεωργίας. Και τότε, τα χέρια μας θα είναι λεύτερα πια, μόνο να χειροκροτάνε και να ψηφίζουν κι οι μασέλες θα συνεχίζουν να μασάνε ανακλαστικά και για συναισθηματικούς λόγους.

===========================================================================

αναδημοσίευση από το http://chelementes.blogspot.com/2010/07/blog-post_12.html

«Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω στο σκοτάδι»

Ξεκίνησαν να μιλάνε! Υποψήφιοι κυβερνήτες του μικρού νησιού, άρχοντες του χωριού, εξέχουσες προσωπικότητες, πρώτοι και καλύτεροι από εμάς. Για εμάς!
Η σεμνή τελετή της προεκλογικής περιόδου μας βρίσκει και πάλι να χειροκροτούμε: τα ίδια παλιά πρόσωπα, με νέα αμφίεση, ίδιο λόγο βαρετή επανάληψη ενός σήριαλ που δεν λέει να τελειώσει. Εκείνο του καθ’ έξιν δολοφόνου (serial killer) της ανάγκης να ζήσουμε ανθρώπινα, της ανάγκης που είναι δέντρο: αφήνουν μόνο τον κορμό και πάνω που πετάει τα βλαστάρια του κι αρχίζει να ρίχνει τον ίσκιο, έρχονται με τις εκλογές και τα ηλεκτρικά πριόνια τους κι αφήνουν πάλι, μόνο τον κορμό.
Και που να βολευτείς ρε φίλε σε τόσο λίγο ίσκιο, τέτοιο καλοκαίρι;
Κι άντε και πάλι θα μιλήσουν, όσα οφείλουν να πουν, θα τα πουν. Θα κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία θα ψελλίσουν αμήχανα γενικόλογα για αρχές, αξίες και ήθος, θα βυθίσουν τις λέξεις λίγο πιο βαθιά στην ανυποληψία (τους) και θα παίξουν τον παραδοσιακό Αιγινήτικο «νεροπόλεμο».
Άρχισε νωρίς κι από νωρίς μιλάνε. Κι αρχίσαμε από νωρίς να μετράμε ποιος θα μας βολέψει καλύτερα, ποιος αγοράζει σε καλύτερες τιμές τις ψήφους μας.
Αυτοί μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα και πυκνώνουν το σκοτάδι γύρω μας. Σκορπάνε υποσχέσεις σαν κέρματα μαζεμένα για τα κάλαντα: δίχως σκέψη, από υποχρέωση, μίζερα, μετρημένα, τσιγκούνικα, αδιάφορα.
Χειροκροτήστε, μήπως ξεφύγει καμιά σπίθα από τις κρουόμενες παλάμες σας κι έτσι μπορέσουμε να κοιταχτούμε, έστω μια στιγμή!
«Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω στο σκοτάδι»
Αφιερωμένο εξαιρετικά.
Special thanks σε aeginaportal.gr & neaepohi.gr για τις φωτογραφίες.

 

…Η άρνηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου στο να αποδώσει ο Δήμος στο Ίδρυμα Α. Καψάλη το ποσό των 50.000€ , το οποίο είχε εκταμιευτεί από το Υπουργείο Εσωτερικών για ενίσχυση του Ιδρύματος, προκάλεσε ένσταση από την πλευρά του επικεφαλής της μείζονος Αντιπολίτευσης κ. Σ. Σακκιώτη και άμεση αντίδραση από το Δήμαρχο.

«Έπρεπε να μας προστατεύσει ο Υπουργός» δήλωσε -μεταξύ άλλων- ο κ. Σακκιώτης, ο οποίος και υπονόησε ότι οφείλεται σε άστοχους χειρισμούς της διοίκησης η εμπλοκή. Αυτή η τοποθέτηση του κ. Σακκιώτη δεν έμεινε αναπάντητη από το Δήμαρχο: «Ο συντάκτης του Νόμου Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου μας είπε ότι πρέπει να το κάνετε με αυτό τον τρόπο, με αυτά τα λόγια, με αυτές τις λέξεις» είπε ο κ. Κουκούλης, που χαρακτήρισε «άστοχο κατά 100% το χειρισμό, που δεν ήταν δικός μας».

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι ο κ. Π. Παυλόπουλος, Υπουργός Εσωτερικών της προηγούμενης κυβέρνησης, είχε δι’ ενεργειών του φροντίσει να δοθεί στο Δήμο της Αίγινας το ποσόν των 50.000€, με τελικό αποδέκτη το Ίδρυμα Α. Καψάλη. Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ψηφίσει υπέρ της χρηματοδότησης του Ιδρύματος με το ποσό αυτό και στη συνέχεια η απόφαση προωθήθηκε στο Ελεγκτικό Συνέδριο για έγκριση. Το Ελεγκτικό Συνέδριο όμως απεφάνθη ότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει το Νόμο, αφού δεν επιτρέπεται η ενίσχυση ιδρυμάτων από τους Δήμους.

Σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του Δημάρχου, που εξήρε –όπως άπαντες- την προσφορά του Ιδρύματος, το ποσό αυτό θα διατεθεί για πολιτιστικό σκοπό με «πλήρη ενημέρωση» των ιδρυτών του Ιδρύματος…

http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2298:2010-07-08-07-29-45&catid=81:news&Itemid=198

Ιδού λοιπόν πώς παράγεται ο ‘’πολιτισμός’’ στο νησί. Με τα χρήματα των φορολογουμένων ταΐζεται το «ίδρυμα»  από το κράτος ενώ ο Δήμος της Αίγινας είναι ο ιμάντας μεταφοράς. Κοινώς το βαποράκι. Έτσι και χωρίς να ζημιωθούν, με χρήμα αυτών που έχουν αφαιμάξει,  στήνουν τις γιορτές τους οι κύκλοι του χρήματος, της εργολαβίας, της πολιτικής και των κανίς που περιμένουν το χάδι: αναδημιουργούν τις εστίες τους τονώνοντας τους δεσμούς συμφέροντος, διαφημίζονται χωρίς κόστος και έμμεσα παρεμβαίνουν στο κενό της τοπικής ζωής. Είναι μια σχέση ανταποδοτική. Γι αυτό και «σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του Δημάρχου, που εξήρε –όπως άπαντες- την προσφορά του Ιδρύματος, το ποσό αυτό θα διατεθεί για πολιτιστικό σκοπό με «πλήρη ενημέρωση» των ιδρυτών του Ιδρύματος». Το μήνυμα είναι σαφές. Τα χρήματα θα καταλήξουν με «πλήρη ενημέρωση» -περίπου- εκεί που πρέπει…

Είναι ανέκδοτο αυτό που συμβαίνει με τον επίδοξο Αργοσαρωνικάρχη Καρύδη. Έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου να κατακτήσει τη μεγαλύτερη δυνατή εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της περιφέρειας φτάνοντας στα όρια της καθαρής κοροϊδίας. Φταίει το νέο αεροδρόμιο που είναι ακριβό (τώρα το θυμήθηκε-όταν υπογράφονταν οι αποικιακές συμβάσεις πού ήταν ο Καρύδης;) και δεν έρχονται πολλοί τουρίστες στον Αργοσαρωνικό . Θα έπρεπε να λειτουργεί άλλο ένα αεροδρόμιο που θα έφερνε τουρίστες με λιγότερο χρήμα και όλοι αυτοί θα πήγαιναν (όσοι δεν πήγαιναν στην Αίγινα) στη Μονή, στο Αγκίστρι, στα Μέθανα , στον Πόρο,στην Ύδρα και στις Σπέτσες.  Και φέρνει ως υπαρκτό παράδειγμα το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας. Δεν είναι και δύσκολο να μάθεις τι συμβαίνει εκεί. Πατάς δυο λέξεις κλειδιά στην αναζήτηση και περιμένεις. Δημοσιεύματα, χωρίς κάποια χρονολογική σειρά:

http://www.traveldailynews.gr/new.asp?subcategory_id=2&newid=38179 (επίσκεψη το 2007 του τότε υπουργού Λιάπη και ανανέωση της αναγγελίας για τη δημιουργία του αεροδρομίου ενώ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ρόβλιας μιλά για ένα ν κενό χώρο που δεν έχει καν δημοπρατηθεί)

http://www.youtube.com/watch?v=9-FRhS2NU-k (βιντεάκι που δείχνει το Λιάπη παρουσία του ποριώτη πρώην περιφερειάρχη, Σ. Σπυρίδωνα, να δηλώνει τα παραπάνω σ’ ένα τεράστιο οικόπεδο που ανήκει στο στρατιωτικό αεροδρόμιο)

http://www.isthmos.gr/article.php?news_id=16991 (Μάρτιος του 2010: προβληματισμός από τον νυν περιφερειάρχη για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής, μεταξύ αυτών και το ανύπαρκτο αεροδρόμιο)

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/10796 (Μάρτιος 2010: το αεροδρόμιο εντάσσεται στη χρηματοδότηση ΕΣΠΑ με 20 εκατομμύρια ευρώ-δεν έχουν δοθεί ακόμα)

http://www.enkripto.com/2010/01/blog-post_6066.html (το δημοσίευμα θέτει ως θέμα τη δυσκολία συνύπαρξης στρατιωτικού και πολιτικού αεροδρομίου ενώ αναδημοσιεύεται η δήλωση Μαγκριώτη ότι τα έργα θα ξεκινήσουν του χρόνου, το 2011)

http://www.pyrgosnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=177:2010-06-08-17-46-45&catid=2:2010-05-17-11-20-34&Itemid=4 (Ιούνιος 2010: ο αντίστοιχος Καρύδης του νομού Ηλείας καταθέτει ερώτηση στη Βουλή για επίσημες δηλώσεις που ανεβάζουν το έργο στα 70 εκατομμύρια ευρώ)

http://fakosgeorge.blogspot.com/2010/03/blog-post_849.html (Μάρτιος του 2010: επιβεβαιώνεται το 20+50 εκατομμύρια ευρώ μαζί με το γεγονός ότι είναι χλωμή η υπόθεση του αεροδρομίου εφόσον σε λιγότερο από 30 χιλιόμετρα είναι [λειτουργεί ;] το αεροδρόμιο στον Άραξο)

Αυτά με το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας, για εκείνους στο Κατάκολο που το περιμένουν με στόχο την αναβάθμιση της τουριστικής κίνησης.

Αυτά με το αεροδρόμιο που είναι δίπλα στο «Ελ. Βενιζέλος» και θα αναβαθμίσει την τουριστική κίνηση στον Αργοσαρωνικό….

 Υπό την αιγίδα του υπουργού Πολιτισμού, το ίδρυμα Καψάλη, γνωστών ιδιοκτητών ομίλου επιχειρήσεων με είδη υγιεινής (μπιντέδες, πλακάκια, λεκάνες WC και άλλα συναφή) πραγματοποίησε εκδήλωση για τους Έλληνες στην Αυστρία και Ουγγαρία. Με την απαραίτητη και καθιερωμένη ατραξιόν της βράβευσης μαθητών, με το χορό βαλς για να θυμηθούμε ως έλληνες τις παλιές μας συνήθειες, και με την απαραίτητη παρουσία των Αυλικών, η society ή μάλλον ένα μέρος της, ξαναβρίσκεται σε πιο χαλαρές στιγμές τονώνοντας τις σχέσεις αλλήλων με πρόσχημα ‘’πολιτιστικά’’ γεγονότα. Ο πολιτισμός τους, για όσους θυμούνται βέβαια τον ‘’αγώνα’’ όλων αυτών συμπεριλαμβανομένου των ανθρώπων του Ιδρύματος και των γειτόνων τους, να εκδιώξουν 14 ανθρώπους ψυχασθενείς κι άλλους διπλάσιους εργαζόμενους της Ψυχικής υγείας από το πρόγραμμα αποασυλοποίησης στο Λιβάδι Αίγινας τη διετία 2003-2004, είναι  αυτό το ισχυρό οικοδόμημα με αγοραστά υλικά που έχει στηριχτεί πάνω σε μια γενικότερη σύγχυση που τον ταυτίζει με τις φιλολογικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Είναι ένας πολιτισμός χειρισμών που όμως στην περίπτωσή τους αποτελεί ένα πρόσχημα για την επιβεβαίωση της τάξης τους. Ο φιλανθρωπικός χαρακτήρας του ιδρύματος και η δήθεν πνευματική του προσφορά νοικιάζοντας ουσιαστικά ανθρώπους της επίσημης ακαδημαϊκής ‘’κοινότητας’’ (καθηγητές πανεπιστημίου κλπ) είναι η προμετωπίδα του για την επιβεβαίωση οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών εξαρτήσεων ενός συμπλέγματος επιχειρηματιών, πολιτικών και τοπικών παραγόντων.

Σ’ αυτό κάνει ‘’πολύ καλά’’ τη ‘’δουλειά’’ της τόσο η Νομαρχία όσο και το Υπουργείο ‘’Πολιτισμού’’.  Η βίλα-τούρτα Καψάλη είναι ένας από τους ωθητήρες του ‘’πρέπει’’ στο δημόσιο χώρο αν θέλεις να γίνεις παράγοντας, είναι ένα από τα εκτροφεία αυλικών αν θέλεις κάτι παραπάνω από ένα κόκαλο κι ένα χτύπημα στην πλάτη. Δε λένε τυχαία ότι ο πολιτισμός είναι κεφάλαιο του τόπου. Κάτι ξέρουν…