Μαρ 08
Στιγμιαία μόνο χάθηκε ο κόσμος.
Για το πούπουλο που πέφτει από το γλάρο,
για το βαμβάκι που στύβει το σύννεφο,
για τον άνεμο που τρέχει ακόμα στα γδαρμένα χαμομήλια,
για τον γρατσουνισμένο αγκώνα,
για το γεμάτο καπέλο που δεν πρόλαβε ακόμα να κρυφτεί στου πεύκου τα γόνατα,
για το φεγγάρι που θα βγει μισό γιατί έβρισα τη μάνα μου,
για τη μύγα που μ’ έδειρε,
για τους αριθμούς που καμιά φορά με σκουντάνε στον ύπνο μου.
Κρίση νεογνών που αλητεύουν στο βυζί που δεν σταλάζει,
με πίτουρα από λόγια γενναία,
σε αυτόχειρα δρομάκια.
Όσο κοιτάς τα παιδιά τόσο σε τυφλώνουν.
Σπύρος Βαρδακωστής, από τη συλλογή «Νεφελώματα»