Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΙΣΜΟΥ (ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ)
Posted by: sxedia in παιδεία-εκπαίδευση, τοπικά θέματα Add comments“…Ο κύριος Καλός που έχει διατελέσει υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και με τις δράσεις του έχει συνεισφέρει ουσιαστικά στην επιλύσει προβλημάτων που αφορούν τα σχολικά κτήρια και πρόσφατα με την κατάργηση της διπλοβάρδιας, χαιρέτησε προσωπικά όλους τους κατοίκους της Αίγινας και τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, που προσήλθαν σήμερα στο «Κλώνος – Άννα» για να παρακολουθήσουν την ομιλία του…”(*)
Να λοιπόν που καταργείται στην πράξη το δικαίωμα των μαθητών να είναι σε σύγχρονα σχολικά κτίρια ή να μην υφίστανται το καθεστώς της διπλοβάρδιας, όπως και η υποχρέωση του κράτους για τις αντίστοιχες παροχές. Αφού προσωπικά ο Καλός (με το μυστρί και το πηλοφόρι) τα κατάφερε ή συνείσφερε ουσιαστικά για όλα αυτά, τότε όλα αυτά τα δικαιώματα, για τον κονδυλοφόρο παραγοντίσκο με πάθος στην οσφυακαμψία, είναι σχεδόν στο έλεος του πολιτευτή, του βουλευτή, του υπουργού. Κι ακόλουθα, στο έλεος του τοπικού παράγοντα που μπορεί και τηλεφωνεί με όλους αυτούς, να δίνει τοπικά, στους ενδιαφερόμενους υποσχέσεις ότι «το ζήτημα θα λυθεί», τονίζοντας έτσι την πολιτική του ισχύ. Αυτήν που δηλαδή θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να βρεθεί σε θέσεις εξουσίας, να ανοίξουν οι αγορές του, να διευρυνθεί το πεδίο των λειτουργικών του σχέσεων. Έτσι, εγκλωβίζονται με ευθύνη τους και όσοι κάτοικοι συλλογικοποιούν τις δράσεις τους για το Α ή το Β ζήτημα. Αποπολιτικοποιώντας το αίτημά τους, σαν να είναι το μοναδικό στον κόσμο, επαιτούν το αυτονόητο από τον κάθε τοπικό παραγοντίσκο, τον κάθε πολιτευτή, τον κάθε βουλευτή και τον κάθε υπουργό.
Η συνέχεια είναι η γνωστή: αισθάνονται και υποχρεωμένοι στον τοπικό παράγοντα που διεκπεραίωσε το αυτονόητο, αυξάνοντας την πολιτική εξάρτηση μέσα στην τοπική κοινωνία. Δημοσιεύματα, εκδηλώσεις, και άλλες δράσεις πραγματοποιούνται και ανανεώνουν με κάθε ευκαιρία το κοινωνικό-πολιτισμικό πλαίσιο μιας τοπικής ιεραρχίας. Έτσι αναπαράγεται ο άθλιος παραγοντισμός ο οποίος περνά και σε καινούρια χέρια (θέτοντας στο σωρό διάφορες στυμμένες λεμονόκουπες-παραγοντίσκους παλιάς γενιάς) δημιουργώντας ομάδες γύρω από ηγετίσκους με χειροκροτητές. Άτυπες πυραμίδες, που αποκτούν συγκεκριμένη μορφή τόσο γενικά στους θεσμούς όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Η αποδέσμευση από τον οχετό των πολιτικών-οικονομικών παραγόντων, η ακηδεμόνευτη δράση, η δικτύωση των δράσεων, είναι η μόνη ικανή να επιφέρει αποτελέσματα και να ανοίξει ένα ορίζοντα για αλλαγές που θα προσεγγίζουν προϋποθέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας.